Disclaimer

This is a work of fiction. Names, characters, business, places, events and incidents are either the product’s of the author imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

No part of this may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without written permission from the Author.

This story contains incorrect typos/ spelling/ grammar. I’m not a professional writer so please bear with me. Thank you!

WARNING ⚠️

THIS STORY CONTAINS STRONG CONTENT , R-18, NOT SUITABLE FOR BELOW 🔞 YEARS OLD.

Read at your own risk!

Facebook: Cruz Wp

FB Group: Azzinatics (Official Groups)⚔️

Fb page: Az

zinatics Stories

Wattpad cover by: Hara Dayani

Copyright ©️ 2022 by XXRIEGOZZXX All right reserved.

Prologue

Kinagat ko ang aking dila habang tinatanggap ang bawat hampas ng lalaki na nasa likod ko. Hawak niya ang latigo at ilang ulit akong hinahampas nito.

I can no longer feel the pain because of the many blows I receive.

Namamanhid na ang aking buong katawan at hindi ko narin marinig ang iyak ko. Tanging ang paghampas nalang ng latigo na tumatama sa likod ko ang naririnig sa silid na ito.

“This is your punishment for disobeying me you punk! How many times did you do this huh!” He shouted at me angrily.

I bite my lips to stop my tears. I don’t want this animal to see me weak.

It was my third time that I punished with the whip. I always trying to find a way to escape from this place, but I always fail, always get caught and get punished.

“If you try to escape again, I will really kill you!!” He shouted again.

He stopped hitting my back. He dropped the whip and grabbed my head which he quickly hit me on the floor before he left. All I could hear was Rodjan’s footsteps walking away from me.

Pinilit kong bumangon sa aking pagkakadapa kahit ang sakit ng likod ko. I slowly sat on the floor while wiping my tears.

I stopped when I heard a footsteps. Papunta ito sa silid kung nasaan ako.

Bumukas ang pintuan at bumungad sa ’kin ang nag-aalalang mukha ng kaibigan kong si Salem.

Mabilis niya akong nilapitan sa sahig habang bakas sa mukha ang pag-aalala. “Damn, Ruwi!” Sabi niya sa ’kin at mabilis ang kilos na tinignan ang likod ko.

Naramdaman ko ang pagdampi ng palad ni Salem sa likod ko dahilan upang dumaing ako.

Narinig ko ulit ang mga mura ni Salem. Pinunasan pa niya ang likod ko dahilan para tumalsik ang dugo ko sa sahig.

We have been together in this place for a long time. Hindi ko alam kung bakit nasali ako sa mga nadukot ng sindikato.

“Can you stand up?” Salem asked me.

I nodded. I can’t be weak. I will take my revenge on the people who kidnapped and tortured us.

Salem helped me to stand up and put one of my arm on his shoulder and slowly walked out of the dungeon. Dito kami pinapahirapan kapag gumagawa kami ng kamalian o sinusuway ang mga gusto ni Rodjan.

I saw my other companions being tortured during training.

Napalingon pa sila sa gawi namin ni Salem at nag-aalalang nakatingin sa ’kin. Alam kong nakikita nila ang tumutulong dugo mula sa aking likuran.

Pilit akong ngumiti sa mga kasamahan ko para ipakita sa kanila na ayos lang ako.

Tinungo namin ni Salem ang silid namin. Nang makapasok kami ni Salem ay agad niya akong pinaupo sa higaan ko. Tumayo siya at dumeritso sa closet para kumuha siguro ng towel.

Nakasunod lang ang aking paningin kay Salem na pumasok ng banyo. Lumabas naman siya agad na may dalang planggana na may lamang tubig. Agad siyang naglakad papunta sa ’kin at tumungo sa likuran ko.

Dahan-dahan niyang pinunasan ang aking likod dahil ang daming dugo.

“Do you know how many lashes you received? Tangina.. Ruwi hindi na maganda tignan ang likod mo.” He said. I just sighed.

Wala na ang maganda kong kutis. Napalitan na ’to ng mga sugat at pasa dahil sa laging pagtama ng espada pag nagkakamali ako. May isang beses pa na sinaksak ako dahil lang sa hindi ko magawang humawak ng espada.

“Babawian ko sila Salem. Pinapangako ko yan!” Sabi ko habang nanlilisik ang aking mga mata.

Kating-kati na mga kamay ko na tapusin ang buhay ng mga taong dumukot samin. Ngunit hindi pa ito ang tamang panahon.

Kailangan ko maging magaling. Kailangan ko maging malakas. Kailangan ko maging matapang.

Narinig ko ang pagtikhim ni Salem sa likod ko kaya lumingon ako sa gawi niya. “Alam mo bang gustong-gusto ko maging doctor.” He said and smiled bitterly. I didn’t speak.

“Yun ang pangarap ko simula pa ng bata ako. Ang maging magaling na doctor. Ngunit mukhang hindi ko na ’yun matutupad.” He smiled sadly.

Inabot ng kamay ko ang ulo ni Salem sabay haplos ng buhok niya. “One day, you will be able to fulfill your dream. Let’s just wait and be patient.” I said. Ngumiti ako kay Salem kahit masakit ang likod ko.

Feeling ko lalagnatin ako sa mga natamo kong sugat. Nakadapa akong nakahiga sa single bed matapos linisan ni Salem ang likod ko.

Iisang kwarto lang kami lahat, kaya magkakasama kami palagi. Ewan ko ba dito sa mga dumukot samin kung bakit isang babae lang ang kinuha.

Sa kasamaang palad pa, ako pa ang napili nilang dukutin. Pambihira talaga!

Narinig ko ang pagbukas ng pintuan ng silid namin. Kahit hindi ako lumingon ay alam ko kung sino ang mga pumasok sa silid.

Hindi ko din naman sila malingon dahil hindi ko maigalaw ang aking katawan.

“Shit, Ruwi! Kamusta pakiramdam mo?” It was Raizen’s worried voice.

“I’m fine.” Tipid na sagot ko.

Malamang nakikita nila ang sugat ko sa likod dahil nakasuot lang ako ng bra. Gusto ko sanang hindi mag suot ng pang itaas dahil nasasagi ang mga sugat ko. Bwesit na Rodjan na ’yun.

“Please Ruwi.. pangatlong beses mo ng sinubukang tumakas, pero lagi ka lang napaparusahan. Maawa ka naman sa sarili mo.” Pangangaral ni Nuroi sa ’kin.

Bumuga ako ng hangin at pilit ko silang nilingon habang nakadapa parin sa higaan. “Hindi ako papayag na hanggang dito nalang tayo. Kailangan natin makatakas sa impyernong lugar na ’to.” Sabi ko sa kanila.

“Pero baka dapat maghintay muna tayo, ate Ruwi. Malay natin baka may mag rescue satin katulad nalang ng pulis.” Sabi ni Kier. Ang bunso samin.

Nalukot ang mukha ko sa sinabi ni Kier. Pulis? I don’t know if anyone is looking for us. Matagal na kami nandito, ni hindi ko nga alam kung anong buwan na ngayon dahil wala akong makitang kalendaryo o orasan man lang. Tanging puting pader lang ang nakikita ko.

Natahimik kami bigla ng may pumasok na dalawang lalaki. May mga dalang ’tong pagkain para samin. Isa pa ito sa pahirap samin. Hindi ko alam kung pagkaing baboy ba ang binibigay nila samin, hindi ko kasi mawari kung anong klaseng pagkain ito.

Simula ng dumating kami sa pisteng lugar na ’to ay tanging tubig na lang ang ginagawa ko dahil hindi ko kayang kainin ang binibigay nila sa’min na pagkain. Mga putangina talaga!

Silid at field lang ang napupuntahan namin sa lugar na ’to. Pagkatapos naming mag ensayo ay deritso na agad kami sa silid. Hindi kami pwedeng lumabas dahil may bantay sa labas ng kwarto namin at may cctv din ang loob ng kwarto.

The day passed, I don’t know how many months we’ve been or maybe years. We couldn’t see any light coming from outside this house but only white walls. I think na sa underground kami.

Nag eensayo kami sa field gamit ang sword nang pumasok ang naka ngising mukha ni Rodjan sa field. Nakabuntot naman ang mga tauhan niya sa likuran.

Gusto niyang itawag namin sakanya ay Boss at hindi Rodjan dahil siya daw ang pinuno namin.

Nakikita ko sa mukha ni Rodjan ang pagkaaliw samin, dahil alam niya na gumagaling na kami sa paghawak ng espada at baril. Natuto din kami sa pakikipaglaban dahil isa din ’yun sa tinuro samin. Maging ang pag-akyat sa matataas na pader ay natutunan namin. Halos dito lang umiikot ang buhay namin.

“Ruwi!!” Tawag ni Rodjan sa ’kin kaya napatigil kami ni Aizen sa pag sipa.

Kahit hindi ko siya gustong tawagin na boss ay tinawag ko parin siya. “Boss?” Sagot ko.

Sumenyas naman siya na lumapit ako sa kanya.

I stuck the sword on the ground and walked towards him. Nang nasa harap na ako ni Rodjan ay yumukod muna ako saka ko itinaas ulit ang mukha para hintayin ang sasabihin niya sa ’kin.

I saw a man behind him who was wearing a ninja outfit and had a sword on his back.

Tumikhim si Rodjan dahilan para tumingin ulit ako sa mukha niya. “I have a friend here who wants to play with you.” Nakangiti niyang sabi sa ’kin.

My face was emotionless while listening to the old man in front of me. Hinihintay ko lang ang susunod niyang sasabihin.

“I want to watch a good fight Ruwi. So don’t fail me.” Sabi niya habang nakataas ang isang sulok ng kanyang labi.

Hindi pa ako nakakasagot ng mabilis akong inatake ng lalaking na naka suot ng ninja outfit.

I quickly blocked his kick na tatama sana sa mukha ko. Putangina talaga!

He pulled the sword from his back and rushed at me. I quickly moved to run where I stabbed my sword earlier.

Nakita ko pang pinaupo ang mga kasama ko sa gilid at inambangan ng baril ang mga ’to. Mukhang ayaw nilang makialam ang mga kasama ko kaya pinaupo nila.

Mabilis akong nahabol ng lalaking nakasuot ng ninja outfit. Winawasiwas niya ang kanyang dalang espada sa ’kin para patamaan ako.

Tanging pag-iwas lang ang ginagawa ko at mas lalong binilisan ang pagtakbo kung saan ko iniwan ang aking espada.

Nang makalapit ako sa espada ko na sinaksak ko sa lupa ay agad ko ’tong hinugot. Hinarap ko ang aking kalaban saka ko pina-ikot sa aking kamay ang hawakan ng espada at mabilis na sinalag ang espada niya.

Mabilis ang kilos ng isang ’to. But, I’m not going to lose. I’m faster than him.

Sinipa ko ang tyan niya kaya napa-atras siya habang sapo ng kamay niya ang tinamaan ko. Mabilis kong itinaas ang hawak kong espada sabay sugat sa kanyang tyan.

Blood splattered on my face. I didn’t give him a chance to recover so I quickly hit his body again.

Narinig ko pa ang sigaw niya na halatang nasasaktan ’to. Hindi naman sinabi sa ’kin ni Rodjan kung bubuhayin ko ba ’to o papatayin.

Kaya mas pinili kong patayin ang lalaking ’to. Mabilis kong hiniwa ang leeg niya. I smiled nang tumalsik ang dugo niya sa leeg.

Narinig ko ang sigaw ni Rodjan na pinapatigil ako sa pag atake. Ngunit, hind ako nakinig. Bagkos ay paulit-ulit ko pa sinaksak ang lalaki sa tagiliran niya hanggang sa bumagsak siya sa damuhan.

Hinihingal akong tumingin kay Rodjan. Bakas sa mukha niya ang takot ng makitang nagka lasog-lasog ang katawan ng kaibigan niya.

I smirked. That’s right, be afraid to me Rodjan. This is what I will do to you next time.

Lumingon ako sa mga kaibigan ko na parang tuwang-tuwa sa nasaksihan nila. Ngumiti ako sakanila saka ako naglakad patungo kung nasaan ang pwesto ni Rodjan. Hanggang ngayon ay hindi parin siya makapaniwala sa nakita niya.

I saw the guards of Rodjan raise their guns and aim to me kaya huminto ako. Hindi na ako lumapit at baka paulanan pa ako ng bala.

“I’m sorry kung ginawa ko ’yun sa kaibigan mo, boss. I want you to enjoy watching us that’s why I killed him. You didn’t say if we were going to play or not.” Nakangisi kong sabi kay Rodjan.

Malay ko bang naglalaro lang pala kami.

Mukhang hindi parin siya nakakabawi sa nakita niya kanina. Tumalikod ako sa kanya at nagsimulang maglakad patungo sa mga kasamahan ko.

Nang makarating ako sa mga kaibigan ko ay agad inabot ni Atticus ang isang maliit na towel sa’ kin. Agad ko naman tinanggap ’yun. “You look scary, Ruwi.” Atticus told me.

Umalis kami sa field at dumeritso sa silid namin. Pinauna na nila akong maligo dahil kumalat sa mukha ko at sa aking damit ang dugo ng lalaki kanina.

I finished my shower quickly at kinuha ang naka handa kong damit at isinuot ’yun.

Paglabas ko ng banyo ay nakita kong may isang tauhan sa loob ng kwarto namin. Pilit nilang kinukuha si Raizen na pinipigilan nila Nuroi  at Andrei na makuha ang kaibigan namin. Ngunit tinutukan na sila ng baril kaya napabitaw ang dalawa. Nakasunod lang ang mga mata ko sa mga kumuha kay Raizen hanggang sa nakalabas ang mga ’to at malakas na isinara ang pinto ng kwarto namin.

“Baka kung ano ang gawin nila kay Raizen.” Sambit ni Theo.

Naglakad ako palapit sa pinto at binuksan yun. Bumungad sa ’kin ang maangas na mukha ng lalaki na nagbabantay sa labas ng kwarto namin. Itinaas pa ang baril niya at itinutok sa ’kin. “Balik sa loob!” Utos niya. Nunkang makikinig ako.

“Mag e-ensayo pa kami. Kaya lalabas ako dahil hindi pa kami tapos.” Sabi ko at deri-deritsong  naglakad.

Walang nagawa ang bantay sa ’kin kaya hindi na ako hinarang. Natakot yata na baka pag tulungan namin ng mga kasama ko na nasa loob ng silid.

Mabilis akong naglakad at sinundan ang boses ni Rodjan. Nakita ko ang galit na mukha niya na parang papatay ng tao.

I don’t know what Raizen did that made Rodjan so angry. But, I was alarmed when he took a knife and made Raizen kneel.

Rodjan’s men held both of his hands and raised his face. I even saw that Rodjan put the knife to Raizen’s right eye wanting to take out Raizen’s eye ball.

Malakas na sumigaw si Raizen ng lumapat ang dulo ng patalim na hawak ni Rodjan sa ibaba ng mata niya. Mabilis kong pinulot ang kutsilyo na nasa lamesa saka ko ’to ibinato sa kamay ni Rodjan na may hawak ng kutsilyo.

Tinamaan ang kamay ni Rodjan dahilan para mabitawan niya ang hawak niyang kutsilyo at galit na lumingon sa gawi ko.

I smiled when I saw blood dripping from his hand because I hit him with a knife. “Pasensya na, boss.” Saad ko saka itinaas ang kamay ko na parang pinapakita. “Nadulas sa kamay ko.” Patay malisya kong sabi.

Lumapit siya sa ’kin at akmang hahawakan niya ako sa leeg ng mabilis kong nahuli ang kamay niya na may sugat at diniinan ’to. Halos mabingi ako sa lakas ng sigaw ni Rodjan sa ginawa ko. Agad na alarma ang mga tauhan niya kaya binitawan ko ang kamay ni Rodjan at umalis sa harapa niya.

Naglakad ako papunta kay Raizen at masamang tinignan ang mga humawak kay Raizen dahilan para mabilis nilang binitawan ’to. Nanginginig ang kamay na sinapo ni Raizen ang kanang mata niya na tumutulo pa ang dugo.

I removed his hand to see his wound. I saw that his eye was not injured it had a cut on his lower eye and slashed his lid up to his eyebrow. Nadulas ang kamay ni Rodjan kaya hindi direkta sa mata nito.

Tinulungan kong makatayo si Raizen at hindi ko pinansin ang mga bantay na ginagamot si Rodjan.

Pagkapasok namin sa silid ay agad kong tinawag si Salem para gamutin ang sugat ni Raizen. Buti nalang talaga ay hindi natanggal ang mata ni Raizen kanina.

Hindi ko na tinanong kung anong kasalanan ni Raizen dahil tinatamad ako magtanong.

Salem bandaged Raizen’s eye and cleaned the blood on his face.

Kinabukasan nag e-ensayo na naman kami. Nakita ko naman si Atticus na katabi si Rodjan, kaharap nito ang isang computer. Mukang tinuturuan siya sa pag gamit no’n. Sa likod naman ni Atticus ang dalawang tauhan ni Rodjan na naka tutuk ang baril kay Atticus.

Nabalik ang attensyon ko ng matamaan ako ni Nuroi ng sipa niya. Kanina pa ’to  naiinis dahil hindi siya maka tama sa ’kin kaya panay ang reklamo.

“Patama Ruwi kahit isa lang,” pagsusumamo niya sa ’kin.

Binelatan ko lang siya. “Galingan mo kasi..”

Mabilis kong pinaikot sa kamay ko ang espada at tumakbo papunta sa likod niya. Mabilis ang kilos kong sinugatanan ang likod n’ya. Mahina lang ang pagkakahiwa ko.

I saw Nuroi’s body arch from what I did.

“Hoy Ruwi!!! Tangina! Ang pangit mo ka bonding!” He said to me with a frown.

Napatigil kami pareho ni Nuroi ng makita ko tinawag na din ni Rodjan si Andrei.

“Sa tingin mo Ruwi makaka-alis pa kaya tayo dito?” Tanong ni Nuroi sa ’kin.

“Malapit na!” Sagot ko nalang.

“Nagtataka lang ako sakanila kung bakit hindi pa nila tayo inuutusan na lumabas o may ipagawa sila satin.” Saad ni Nuroi.

Hindi ko rin alam ang sagot sa tanong ni Nuroi kaya hindi na ako sumagot. Hinihintay ko din kasi ang unang utos ni Rodjan at kung sino samin ang unang pipiliin na gumawa sa unang mission.

Doon ko na isasagawa ang plano ko kaya kailangan ako ang unang utusan ni Rodjan sa unang mission.

Nag papahinga na kami lahat sa silid namin. Nakapatay na ang ilaw namin ng biglang bumukas ang pintuan. Pumasok mula do’n ang sigang kanang kamay ni Rodjan.

Binuksan niya ang switch ng ilaw kaya napakurap-kurap ako. Tumuon ang mata niya sa’ kin at mabilis na naglakad papunta sa higaan ko.

“Pinapatawag ka ni boss.” Maangas niyang sabi sa ’kin. Mabilis na tumayo ang mga kasama ko na agad na lumapit sa tabi ko. Nag angat naman ng baril ang mga tauhan ni Rodjan at itinutok ’yun samin.

“Saan niyo dadalhin si Ruwi?” Galit na tanong ni Andrei.

Tumayo na agad ako at naglakad papunta sa lalaki. Nilingon ko muna ang mga kasama ko at pilit na ngumiti para mapakalma ang mga ’to. “Relax, malay niyo may sasabihin lang.” Saad ko sabay kindat sakanila bago ako lumabas ng pintuan.

Nasa harap ko ang lalaki habang nakasunod lang ako sa kanya. Sa likod ko naman ay ang ibang mga tauhan.

Pag akyat namin sa second floor ay tinungo namin ang silid ni Rodjan. Nakasunod lang ako sakanya hanggang sa narating namin ang kwarto ni Rodjan.

Binuksan ’to ng lalaki at naunang pumasok sa loob kaya agad akong sumunod sakanya. Naiwan naman ang mga tauhan sa labas para magbantay siguro.

Nakita ko agad ang naka suot na roba na matanda at nag sisigarilyo pa ’to “Ruwi!” He looked at me with a smile on his face.

“Sit down.” Utos niya.

Umupo ako sa katapat niyang upuan na napapagitnaan ang babasagin na lamesa. Pinatay niya ang sigarilyo sa ashtray saka uminon ng alak sa baso niyang hawak.

“Mukhang handa ka na Ruwi.” Sabi niya sa ’kin. Nakatingin lang ako kay Rodjan at hindi mapigilang hindi mapangiti sa narinig ko. Mukhang ipapadala niya ako sa isang mission.

“May ipapagawa ako sa’yo.” He put down a picture of a man. Nasa tansya ko ay nasa 50 years old ang edad.

“Pasukin mo ang teritoryo niya at kunin mo sa kanya ang kwentas na suot ng lalaking ’yan. That necklace is important to me so make sure you bring it to me. Wala kang ititirang buhay Ruwi. Naintindihan mo?!” Utos niya. I just nodded at Rodjan.

May tinuro siya sa lamesa na parang damit kaya agad akong tumingin do’n.

“Yan ang susuotin mo habang papasok ka sa building na ’yun. Ang mga makakalaban mo ay humahawak ng katana kaya ikaw ang napili kong utusan sa mission na ’to. Wag mo akong bibiguin Ruwi.” Mahaba niyang sabi.

Tango lang ang tanging sagot ko saka ko kinuha ang damit na nasa mesa. Iginiya naman ako ng isang tauhan ni Rodjan kung saan ang banyo para magpalit ng damit.

1st Mission

They put a handkerchief over my eyes while they helped me get into the car. Pinapakiramdaman ko lang ang aking paligid. Naramdaman ko ang pag andar ng sinasakyan ko and I think napapagitnaan ako ng dalawang tao.

I can hear the two men next to me talking. I think ito ang kanang kamay ni Rodjan, dahil na bobosesan ko siya. It looks like he accompanied me.

“Pano kung hindi magawa ng babaeng ’to ang trabaho niya at mahuli siya?” Tanong ng lalaking katabi ko na nasa kanan.

“ Ang bilin ni boss pag nagka gipitan ay iwan ’to.“ Sagot ng katabi ko na nasa kaliwa.

The edge of my lips was raised while listening to them. Iwanan pala ha! Napakatuso talaga ni Rodjan. Tapusin ko na kaya ang buhay niya.

Mukhang ang porpuse ng pagpiring sa mga mata ko ay para hindi ko makita ang madadaanan namin. Tumatawa lang ang dalawa kong katabing lalaki at kung anong pinagsasabi na mga walang kwentang bagay.

I feel our car stop. The man removed my blinfold from my eyes and my vision was still a bit blurry so I blinked to make it clear. Sumalubong sa ’kin ang madilim na paligid. Akala ko pa naman ay makikita ko ang liwanag kapag nakalabas ako.

“Ganito Ruwi. Dito kami maghihintay sa’yo.” May tinuro siyang building kaya tumingin ako sa tinuro niya na medyo malayo pa mula dito sa kinaroonan namin.

“That’s the building you’re going to enter. Binigyan ka naman na siguro ni boss ng instruction kung anong dapat gawin. We’ll give you two hours to do your mission. If you don’t come back, we’ll think you’ve been captured or killed and we’ll leave you alone.” Ma-angas niyang sabi sa’ kin. Hindi nalang ako kumibo.

“Gawin mo ng maayos ang pinapagawa sa’yo. Wag na wag mong susubukang magkamali dahil ang mga kasama mo ang magbabayad pag tumakas ka, maliwanag?” Dagdag pa niyang sabi. Kalalaking tao ang ingay-ingay saksakin ko ’to eh.

I didn’t go out first and wait for someone to give me a weapon.

The man looked at me. “What are you waiting for?” Tanong niya na mukhang napansin yata na hindi pa ako gumagalaw at bumaba ng sasakyan.

“Weapon?” Tanong ko at inilahad ang aking kanang kamay.

He grinned. “Boss said not to give you a weapon or anything.”

Damn it! Sabi ko na nga ba gusto akong patayin ni Rodjan.

Kung tutuusin ay kayang-kaya ko patayin ang apat na kasama ko ngayon sa sasakyan. Pero naisip ko ang mga kaibigan ko. Nangako ako sakanila na sama-sama kaming lalabas sa impernong lugar na yun. Kaya hindi ko sila pwedeng iwanan.

I blew air first then pushed the man in front of me so I could pass. Narinig ko pa ang daing ng lalaki nang bumagsak siya sa lupa dahil sa lakas ng tulak ko.

“Tandaan mo, Ruwi two hours lang ang binibigay namin sa’yo.” Sabi ng kanang kamay ni Rodjan.

Hindi ko pinapansin ang sinasabi niya dahil paulit-ulit lang. Tangina! Ako lang ’yung susugod at wala man lang kasama. Hindi man lang ako binigyan ng baril or kahit maliit na kutsilyo man lang.

Rodjan really wants me to die. Humanda ka sa ’kin mamaya Rodjan pag-uwi ko. Tangina ka talaga!

Naglalakad ako sa madilim na kalsada at kahit isang tao ay wala akong naka salubong, mukhang past midnight na yata.

Hindi ko alam kung totoong may kwentas akong dapat kunin o baka trap lang ’to ni Rodjan sa ’kin. Kaya bahala na si batman. Titignan ko nalang mamaya.

Nang makalapit na ako sa labas ng building ay agad akong nagmasid sa paligid at palinga-linga kung may bantay ba sa labas. Nakita ko agad ang apat na bantay na naka uniporme ng itim at may mga sukbit na malalaking armas sa katawan nila.

Walangya! Todas yata ang aabotin ko nito.

Tinignan ko ang mga cctv kung saan ako pwedeng dumaan na hindi ako mahahagip. Napansin ko ang isang lalaki na pumunta sa gilid. He stood up and lit his cigarette. Mabilis at walang ingay akong naglakad patungo sa nakatalikod na lalaki habang humihithit ng kanyang sigarilyo. I moved slowly to attack the man from behind.

When I get close, I quickly covered his mouth using my left hand while my right hand encircled his neck and quickly broke the man’s neck. When he lost consciouness I immediately looked around. After making sure that no one is there, I led the man I killed and took him to the side so that his teams would not see him immediately.

Tinanggal ko ang uniporme ng lalaking wala ng malay. Isinuot ko ang uniforme niya pati ang black slacks ng lalaki ay isinuot ko narin. Good thing the men were wearing cup so I couldn’t be seen. Itinali ko ang mahaba kong buhok saka ko isinuot ang sombrero.

After putting it on, I saw that the man had a small knife hidden in his right shoe. I took it when I thought of something saka itinago sa suot kong boots.

I made sure na hindi madaling makita ang katawan ng lalaki bago ko mapagdesisyonan na pumasok sa loob ng building.

Kalmado akong naglakad papasok ng building. Naka salubong ko pa ang mga naka unipormeng lalaki na may dalang mga samurai bawat isa.

Nice!

Napatigil ako sa paglalakad ng may humawak sa balikat ko. “Ty zdes’ noven’kiy?”

Puta! Ibang lenggwahe. I didn’t move, then I heard someone running into the entrance. “ Leo was found dead outside.“ Said the man panting as he ran inside.

They looked at me and I saw the man earlier who grabbed my shoulder to pull out his samurai sword and stared at me. Itinutok niya ang kanyang samurai at malakas na sumigaw saka umatake sa’ kin.

I quickly kicked his hand so he let go of the samurai. I caught him and quickly stabbed him in his neck.

Everyone was alarmed when they saw their comapanion splattered with blood on the floor. Mabilis na hinugot ng mga ’to ang mga espada nila na naka sukbit sa kanilang beywang. Nakita ko pa ang isang lalaki na may pinindot sa front desk na button dahilan para tumunog ang alarm na nag iingay na ngayon.

The men rushed at me quickly and drew their swords and attacked me. Mabilis ko naman ’tong nasasalag at pinapaikot ang espada sa harap ko para hindi ako matamaan ng mga kalaban ko.

I kicked one from the side and I quickly hit him in the neck kaya bumagsak siya habang nangingisay pa sa sahig habang tumatalsik ang dugo ng lalaki.

Mabilis kong binaliktad ang espada ko at mabilis na sinuntok sa ilong ang isa kong kalaban. Dumugo ang ilong ng lalaki na umiling-iling pa. Sinipa ko ang mukha niya saka ko siya sinaksak. Susugod sana sa’ kin ang isang lalaki sa likod ko ngunit mas mabilis ako sakanya kaya agad ko sinaksak sa leeg na tumagos pa.

Sampo na ang nakabulagta sa paanan ko. Napaangat ako ng tingin ng naririnig ko ang hiyawan ng mga lalaki na tumatakbo papunta sa’ kin.

Umatras muna ako at mabilis na iniwasan ang mga atake ngunit may kunting tumatama sa braso ko.

I saw the man growling. Gigil na gigil siya sa’ kin at hinahabol niya ako ng espada habang ang iba naman ay sinisipa ko.

Sabay-sabay ang mga ‘to umaatake sa’ kin at hindi ako tinitigilan. Sinaksak ko ang lalaking gigil na gigil sa’ kin saka ko siya hinawakan sa balikat at mas lalong diniinan ang pagkakasaksak sa puso niya. Umagos ang dugo niya sa bibig dahil sa pagkakasaksak ko sa dibdib niya.

Inikot ko ang katawan niya habang hawak ko parin ‘to. Hindi ko parin hinuhugot ang espada ko sa katawa niya. Ginawa kong panangga ang lalaki laban sa mga umaatake sa’ kin.

Umatras ang mga ’to at akmang aatake na naman kaya mabilis kong hinugot ang espada sa katawan ng lalaki at itinulak ang wala ng buhay na kasama nila.

Nasalo naman nila ’to at agad na binitawan ang walang buhay na lalaki.

I quickly face my opponents from behind and exchanged attacks.

Nakita ko pang nagsidatingan ang mga kasamahan nila. Mas lalo pang dumami ang mga kalaban ko. Putangina talaga.

Many of them were lying on the floor and bleeding.

Pinalibutan ako ng mga lalaki habang nakahanda ang mga katana nilang hawak. I was waiting for them to attack me. Masyado ng marami ang mga kalaban ko. Hindi ko alam kung sisikatan pa ba ako ng buhay dito. Naliligo narin ako ng dugo na galing sa mga napaslang ko.

I close my eyes for a moment as I thought of a plan. Nakapalibot parin ang mga ’to at handa ng umatake. I quickly put my hand on the floor saka ako umikot na walang tigil at pinagpuputol ang mga binti ng mga kalaban ko.

I didn’t stop spinning. I could hear the screams because their legs were cut off from their bodies. Ang iba ay sumisigaw habang niyayakap ang putol nilang mga binti.

After I got tired of spinning, I stood up quickly and ran to the one left. Hindi na ’to naka porma ng mabilis kong sinaksak siya sa mukha.

All I hear inside is crying. Tumingin ako sa mga ’to na hawak-hawak parin ang mga parte ng katawan na pinutol ko. Nagkalat narin ang dugo nila sa sahig.

Naglakad ako papunta sa elevator habang hawak ko parin ang espada na nababalot ng dugo. I even saw my reflection in the elevator nang magsara ’to. Hindi na ako makilala sa dami ng dugo sa mukha ko na galing sa mga kalaban ko kanina.

I saw that the elevator had a cctv so I quickly destroyed it with my sword. I went to the top of this building.

When the elevator opened, I immediately saw a guard with a gun ready. I quickly let go of the sword I was carrying and ran to it and jumped him. Ang isa kong paa ay naka patong sa balikat niya. Kinalas ko ang baril na hawak niya at isinaksak ang magazine sa leeg niya.

Nagsidatingan naman ang mga kasama niya kaya mabilis akong tumakbo at nagtago sa haligi.

Putangina! wala akong baril na dala. Bulong ko sa sarili ko. Pinapaulanan nila ng bala kung saan ako nagtatago.

Puro mura ang nasa isip ko. Hindi ko na mabilang kong naka ilang ulit na akong huminga ng malalim.

They stopped firing at me. Until, someone had the courage to peek at where I was hiding. I quickly punched his eye while holding his hand then I kicked his arm causing it to break. Narinig ko pa ang tunog ng buto niya.

Inagaw ko ang baril sakanya saka ako nakipag palitan ng putok ng baril sa mga kalaban. Hindi ko sinasayang ang bawat bala ng baril na hawak ko. Lahat ay tinatama ko sa sentido.

Nang maubos ko na ang mga kalaban ay agad akong lumapit sa pinto. Papunta ’yon sa rooftop ng building na ’to. Naririnig ko mula dito ang tunog ng helicopter.

I kicked the door hard causing it to open. Nakita kong papaakyat ng lather ang lalaki na pinapapatay sa ’kin ni Rodjan.

I aim the gun and pulled the trigger causing it to release as it climbed the lather and fell to the floor. Sapo sapo niya ang kanyang binti na tinamaan ko.

Nakita ko ang pagkataranta ng lalaki na pinapapatay sa ’kin ni Rodjan. I didn’t even know his name. The pilot flew the helicopter quickly. Iniwan niya ang boss niya, mukhang mas mahal nito ang buhay niya kaysa sa tulungan ang boss niya. Literal na iniwan sa ire.

Naglakad ako papalapit sa lalaki na nakabulagta sa sahig. Itinukod niya ang dalawang kamay sa sahig saka umaatras ’to habang nakatingin sa ’kin. Nakikita ko sa mukha niya ang takot.

“P-please, spare my l-i-fe.” Pagmamakaawa niya.

“I c-can g-ive you money. I will d-double the payment—”

Napahinto ’to sa pagsasalita ng makalapit ako sakanya. Yumuko ako at akmang hahawakan ko na sana ang leeg niya para kompirmahin kung may suot ba talaga siyang kwentas.

Nakita ko namang nagulat ang lalaki sa harap ko. Susuntukin sana niya ako ng mabilis ko nasalag ang kamay niya. I saw the man’s eyes widen. I quickly pulled the knife out of my boots and stabbed him in the neck.

Humawak pa siya sa leeg niya kong saan ko siya sinaksak. Unti-unti ’tong humiga sa sahig habang sapo ang sugat niya at unti-unting nawalan ng hininga. Nakadilat pa ang mga mata niya ng bawian siya ng buhay.

I saw that he was wearing a necklace. It’s like a small microship and it was covered in blood from this man.

Hinila ko ’to sa leeg niya saka ako tumayo at naglakad palabas ng rooftop.

Kinuha ko ang isang baril dahil baka may maka salubong pa ako.

Pero hanggang sa nakalabas ako ay wala na akong nakitang tao. Nakita ko ang bulsa ng isang lalaki na may isang pack ng sigarilyo at lighter kaya kinuha ko ’to agad saka nag sindi ng sigarilyo.

Wala akong pakialam kong may record ang cctv nila dito. Hindi naman kita ang mukha ko dahil iniiwasan ko. Natatabunan na rin naman ang mukha ko ng dugo.

Alam ko din naman na buburahin ni Rodjan ang mga kuha sa cctv or tatakpan ang mukha ko. Pero hindi ako sure.

Naglalakad na ako sa kalsada, sobrang tahimik ng paligid. Tinungo ko kong saan ako hinihintay ng mga bugok. Nakita ko pa ang mga ’to na pinapaandar na ang sasakyan. Mukang aalis na yata sila.

Umandar ang sasakyan nila pero agad naman tumigil, napansin yata ako na naglalakad papunta sakanila. Nang makalapit ako sa kotse ay agad kong binuksan ang pintuan ng backseat.

“Tangina!” Mura ng lalaki ng makita ako.

Hindi nalang ako umimik dahil hindi ko naman sila close. Pumasok ako sa kotse saka ko ipinikit ang mga mata ko. Naramdaman ko naman ang pag andar ng sasakyan.

Inilagay nila ulit ang piring sa aking mata.

This is the second time I kill. I massacare the entire building and I don’t even feel pity to them. I enjoy seeing them cry and screamed in pain. It’s like music to my ears.

A/N: Good Morning 🧡

The escape

NOTE: This part is too violent. You can skip this part if you don’t want to read this.

Pumasok ako sa silid namin kaya agad na tumayo ang mga kasama ko nang makita nila ako. Bakas sa mga mukha nila ang pag aalala sa’ kin.

Sino ba naman kasing hindi mag aalala kong makikita nilang puno ang katawan at mukha ko ng dugo.

“Ruwi!”

“What the hell happened?” Sigaw ni Salem. Mabilis siyang lumapit sa’ kin sabay hawak sa kamay ko. Tila sinusuri niya kong dugo ko ba ang kumalat sa katawan ko.

He breathed a sigh of relief when he didn’t see any big wounds on me.

I immediately went to the bathroom. Pumailalim ako sa shower habang nakayuko. Pinapanood ko ang tubig sa paanan ko na nag kulay dugo.

I gasped and rubbed my hands. I can’t forget what I did earlier. I closed my eyes and tried to calm myslef down.

Agad kong tinapos ang aking pagligo. Napagtanto ko na hindi pala ako nakahanda ng damit ko kaya wala akong choice kundi lumabas ng banyo. Tinapis ko ang t’walya sa hubad kong katawan saka ako lumabas ng banyo.

When I got out, Levi handed me my clothes.

I accepted it and went back to the bathroom to get dressed. Nang matapos akong magbihis ay bumalik ako sa pinaghubaran kong damit nang may maalala ako.

Kinapa ko ang kutsilyo na nakuha ko kanina at maingat kong itinago ’to sa banyo.

Pinagbabawal ni Rodjan na magtago kami ng kutsilyo o kung ano pa man na matalim na bagay. Naalala ko dati na huli niya si Aizen kaya agad niya ’tong pinarusahan.

Lumabas ako sa banyo at naglakad papunta sa kama ko. Gusto ko ng magpahinga sa sobrang pagod ng ginawa ko kanina. 

Umupo muna ako sa kama habang ang mga kasamahan ko ay nakatitig lang sa’ kin. Napansin ko naman na dala-dala ni soon to be doctor namin ang first aid kit. Mukang gagamutin yata niya ako.

I saw Nuroi’s face holding back his anger. “Sinaktan kaba nila?” He asked.

“No!” I answered immediately and turned my gaze to Salem who was treating my wound.

Ngumiti ako para ipakitang ayos lang ako at walang dapat ipag alala.

“Saan mo nakuha ‘tong mga sugat mo? They were cut by a sword Ruwi so don’t you dare lie.” Pagbabanta ni Salem sa’ kin.

I sighed. “Fine. Pinadala ako ni Rodjan sa isang mission kaya ako natagalan bumalik.” Pagsasabi ko ng totoo.

“What??” Sabay-sabay nilang sabi kaya napa irap ako.

“Narinig niyo naman ako diba?” Pagsusungit ko.

Umurong ako ng matapos gamutin ni Salem ang mga sugat ko. Habang ang mga kasama ko ay nakatingin lang sa mga kilos ko. Pati yata paghinga ko ay binabantayan ng mga ’to.

Tumingin muna ako sa cctv kong na kukunan ba ako kung saan ang pwesto ko. Umiikot kasi ang cctv na nilagay dito sa kwarto namin.

Nilabas ko ang papel at ballpen kanina na nakuha ko sa front desk sa pinasok ko na building.

I wrote and tore one by one. Bawat papel na ibinigay ko sakanila ay may sinulat ako na dapat gawin nila sa pagtakas namin.

Sumenyas ako sakanila na wag magpapahalata na lumapit sa’ kin. Kunwaring may inabot sa’ kin si Salem na kumot. Sinabay ko ang pag abot no’n ng papel. Sumunod naman si Lucifier lumapit sa’ kin at inabot sa’ kin ang brief niya. Bwesit talaga!! Tinanggap ko parin sabay abot ng maliit na papel sa kanya. Sumunod naman ang iba at kunwaring nag kwe-kwentuhan kami. Alam namin na may nanunood samin ngayon.

Nakita ko unang tumayo si Nuroi. Nag inat pa siya ng kanyang katawan sabay hikab. “Hayy!!! Inaantok na ako, napuyat kami kakahintay sa’yo Ruwi. Banyo muna ako.” Palusot niya.

Sumenyas kasi ako na sa banyo basahin ang papel na inabot ko sakanila. Walang cctv sa banyo kaya do’n lang ang safe, kaso naririnig parin sa cctv ang pinag uusapan namin kaya sa mata kami nag uusap. Isang tingin lang namin sa isa’t-isa ay alam na namin.

Isa-isa silang nag banyo. Hindi mahahalata ng mga ’to dahil gawain na talaga namin ang sunod-sunod na mag banyo. Nahiga naman ako sa kama at mahinang natawa habang nakatingin sa mga kasama ko. Mukang hindi sila makapaniwala sa plano ko.

Mukang wala pang mga tiwala sa sarili nila na kaya nilang makipaglaban.

Napa iling-iling nalang ako. Huling lumabas si Levi sa banyo. “Patayin mo na ang ilaw, Levi. Inaantok na ako.” Utos ko habang naka pilit ang aking mga mata. Mabilis naman niyang sinunod ang utos ko.

Bukas na namin gagawin ang plano. Bukas ng gabi magiging malaya na kami sa lugar na ’to.

Kinabukasan, nagising kami sa ingay ng lalaking pumasok sa silid namin. Kinakalampag pa niya ang higaan ni Atticus.

“Gumising na kayo! oras na ng training ninyo!” Malakas niyang sigaw saka hinampas ulit ang higaan ni Atticus. Ang higaan niya kasi ang malapit sa pintuan.

Lumabas na ang lalaki sabay malakas na isinara ang pinto. Nagkatinginan kaming lahat ng mga kasama ko. “Akin ’yun mamaya ha!” Sabi ni Atticus na tinutukoy ang lalaki na pumasok.

Natawa ako. Tumayo ako sa higaan ko at niligpit ko muna ang kumot na ginamit ko. Nang matapos ako ay agad akong pumasok ng banyo.

Naririnig ko pa si Salem na kumakatok sa labas ng pinto dahil natatae na daw siya. Hindi ko siya pinansin at pinagpatuloy ang pagligo ko.

Nang matapos ako ay agad akong lumabas ng banyo habang naka tapis ng t’walya. Nakasalubong ko pa ang mukha ni Salem na nagpipigil.

Lumapit ako sa lagayan ng damit namin. Kukunti lang damit na meron kami, binigay lang ’to ng mga dumukot samin. Nagbihis ako sa harap ng mga kasama ko, sanay naman din ako na nandyan sila dahil hindi naman nila nakikita ang private part ko, natatakluban naman ng t’walya. Wala nga yatang pakialam ang mga ’to kahit maghubad ako sa harap nila.

Sinuot ko ang aking bra na dapat sana ay iho’hook ko nang biglang abutin ni Raizen at hinook ’yun. “Thanks.” Saad ko.

Pinulot ko ang tshirt na kinuha ko sa damit ni Andrei dahil na ubos na ang damit ko. Nakita ko namang nalukot ang mukha ni Andrei.

Hinintay ko lang sila matapos maligo para sabay-sabay kaming lalabas.

Dumeritso kami agad sa field para mag ensayo na naman. Naghahanda na kami at ang ka sparring ko ngayon ay si Theo.

Mabilis niya akong inatake pero lahat ng galaw niya ay nababasa ko kaya lagi kong nasasakag ang atake niya.

Mabilis siyang kumilos sabay sinipa ako na agad ko namang nasalag sa isa kong kamay. Agad kong ibinalik ang atake niya at tinuhod ang dibdib niya.

Nakita ko pang napa ubo si Theo kaya natawa ako sa mukha niya. Mabilis akong umikot sa likod niya saka ko sinipa ng malakas ang likod niya sabay suntok sa mukha ni Theo na ikinatumba niya.

“Ang malas mo Theo si Ruwi pa talaga ka sparring mo.” Sigaw ni Caiden na nag eenjoy makita si Theo na dumudugo ang labi. Pinukol naman ni Theo ng masamang tingin si Caiden. Inabot ko ang kamay ko kay Theo para tulungan siyang tumayo na agad naman niyang inabot.

“Tangina naman, Ruwi. Sa guwapo ko pang mukha mo ko sinipa.” Reklamo niya sa’ kin.

I quickly punched his stomach until he blocked my attacks.

Ganito lang ang buhay namin sa lugar na ’to. Sa training field at sa kwarto kong saan kami natutulog umiikot ang buhay namin. Pinagbabawal ni Rodjan na pumunta kami sa saang sulok ng bahay na ’to. May lagi din nakasunod samin at may bantay din sa labas ng silid namin.

Maghapon lang kami pinag e-ensayo, hindi kami pwedeng magpahinga kahit sandali. Kapag hindi kami sumunod sakanila, latigo ang aabutin namin o hindi kaya lumilipad na espada na ibinabato nila samin.

Napahiga kaming lahat sa damo habang hinihingal na nakatingin sa kisame ng field na ’to. “Ate Ruwi!” Tawag sakin ni Kier.

“Hmm..” Naka pikit kong tugon sakanya.

“Sana magtagumpay tayo.” Sabi ng bunso namin. Yun lang ang sinabi niya dahil may bantay sa paligid namin. Ngiti lang ang tugon ko sa sinabi ni Kier.

Pinapasok na ulit kami sa silid para magpahinga saglit. Lumapit sa’ kin si Lucifier at inabot niya sa’ kin ang isa kong damit. “Tuyo na!” Sabi niya. Mukang nilabhan niya ang damit ko. Mabilis akong pumunta ng banyo para maligo na din. Nanlalagkit na ang katawan ko dahil sa pawis.

Mabilis lang ako naligo at isinuot ang cotton fitted longsleeve na black. Pinaresan ko ’to ng itim na pantalon.

Lumabas ako ng banyo habang pinapatuyo ang buhok ko gamit ang t’walya. Napatigil ako sa ginagawa ko nang biglang bumukas ang pintuan ng silid namin at pumasok ang kanang kamay ni Rodjan na si Elias.

Mayabang ’tong tumingin samin bago ‘to humarap sa’ kin. Pinapatawag ka ni boss!“ Maangas niyang sabi.

Binigay ko kay Salem ang t’walya na hawak ko saka bumulong. “Be ready!” Sabi ko kay Salem saka ako sumunod kay Elias.

Nakaabang siya sa’ kin sa labas ng pinto at pinauna akong maglakad. Nakasunod lang siya sa’ kin hanggang marating namin ang kwarto ni Rodjan. Binuksan ’to ni Elias at pinapasok ako.

Bumungad sa’ kin ang matandang lalaki na naka suot ng roba habang may tabaco sa bibig niya.

Ngumisi siya ng makita ako. “Ruwi, come here!” Tawag niya sa’ kin saka tinapik ang katabi niyang upuan.

Hindi ako kumilos agad kaya tinulak ako ni Elias. Naglakad ako papunta kay Rodjan saka ako umupo sa tinapik niyang upuan.

Malagkit ang tingin sa’ kin ni Rodjan. Puta! Nakakadiri. Halatang may masamang gagawin sa’ kin.

“May kailangan ka, boss?” Tanong ko.

Hindi ko gusto ang tingin na binibigay niya sa’ kin. Ang sarap tusukin ng mata niya.

“Ikaw ang kailangan ko Ruwi!” Lumapit pa siya sa’ kin at ibinulong ‘yun. “Pwede ba kitang matikman?” Naka ngisi niyang tanong sa’ kin.

Kinilabutan ako sa sinabi niya. Kadiring matanda.

Ngunit ininda ko ang pagka disgusto ko sa naka ngisi na matanda sa harap ko dahil umaayon ang plano ko. Inilibot ko ang mga mata ko sa silid hanggang sa dumako ang tingin ko sa isang stante na punong-puno ng iba’t-ibang klaseng samurai.

I smirked. Mukang hindi kami mahihirapan sa plano namin.

Tumingin ako kay Rodjan saka ako ngumiti sakanya. Inilagay ko ang isa kong kamay sa dibdib niya at mahinang hinaplos ang mabuhok niyang dibdib. Fuck!

“Papayag ako.” Inilapit ko ang bibig ko sa teynga niya at ibinulong ’yun. Kinagat ko ang gilid ng teynga niya at nagsalita ulit. “Sa isang kondisyon.” Sabi ko.

Namumungay ang mga mata niya na tumingin sa’ kin. Napansin kong may baso sa lamesa na may lamang alak. Pasimple kong kinuha sa bulsa ko ang isang pakite na naglalaman ng drugs na kayang pamanhidin ang katawan. Inutos ko ’to kanina kay Aizen na matagumapay naman niyang nakuha.

Nang makuha ko ang pakite sa bulsa ko ay inilapit ko ulit ang mukha ko kay Rodjan sabay tudyo sa labi niya gamit ang labi ko ngunit hindi ko idinidikit ’yun. Pasimple kong nilagyan ng drugs ang baso ng alak niya.

Hindi nakatingin si Elias samin dahil nakatalikod ‘to. “A-anong kondisyon ang gusto mo Ruwi?” Nahihirapan niyang tanong sa’ kin.

Lumapit ulit ako sa teynga niya at bumulong. “Gusto ko tayo lang dalawa ang sa kwartong ’to. Ayaw kong may maka kitang iba sa katawan ko bukod sa’yo.” Malandi kong sabi.

Tumango-tango naman si Rodjan kaya napa-ngisi ako. “Gusto ko mag bihis muna sa silid namin. Paghahandaan ko ang gagawin natin.” Sabi ko sabay kindat sakanya. Napalunok naman ng ilang beses si Rodjan na punong-puno ng pagnanasa ang mga niya sa’ kin. Kadiring matanda.

Hinaplos ko ang balikat niya gamit ang hintuturo ko. “Gusto ko pagbalik ko ay nakahiga kana sa kama at walang saplot na kahit isa.” Sabi ko habang naka ngiti.

“Sige. Bumalik ka agad.” Agad niyang pag payag.

“Elias!! Pumunta ka muna sa ground at magpahangin do’n.” Utos niya kay Elias. Napangisi ako saka ako tumayo at agad naglakad papunta sa pinto.

Lumingon ulit ako kay Rodjan at binigyan ’to ng matamis na ngiti bago ako tuluyang lumabas ng kwarto niya.  Paglabas ko sa kwarto ay nawala agad ang ngiti ko sa aking labi.

Naglakad lang ako pabalik sa silid namin at napansin na walang bantay sa hagdan maging sa labas ng silid namin. Mukang umaayon samin ang panahon.

Pagpasok ko sa silid namin ay nakita ko na nakahanda na ang mga kasama ko. Walang emosyon ang mga mukha ng mga ’to at tila hinihintay ang utos ko.

“Atticus and Andrei pumunta kayo sa cctv room. Wala kayong ititirang buhay do’n at kunin niyo ang dapat niyong kunin.” Agad na tumango sila Atticus at Andrei.

Humarap ako sa iba ko pang mga kasama. “Sinabihan ko na kayo kung saan kayo pumwesto.” Sabi ko sakanila. Tumango naman ang mga ’to halata sa mukha nila na excited sila sa gagawin namin.

“Lucifier!” Tawag ko.

Tumayo siya sa pagkaka-upo sa kama at naka ngising naka tingin sa’ kin. “Yes boss!” Sagot niya  sa’ kin.

“Take all the money from the volt.” Utos ko kaya sumaludo siya sa’ kin.

Tumingin ako sa mga kasama ko. “Wala kayong ititira kahit isa.” Utos ko sakanila kaya tumayo ang mga ’to.

Unang lumabas si Atticus at Andrei at tinungo nila ang third floor kong nasaan ang cctv room. Alam kong nag-iinuman ang mga bantay ngayon sa cctv room. Kaya hindi nila mapapansin na papunta sila Atticus.

“Mag-iingat kayo! Magkita-kita nalang tayo sa field.” Sabi ko sa mga kasama ko.

“Mag-ingat ka din, Ruwi.” Sabi ni Raizen sa’ kin.

Agad nag hiwalay-hiwalay ang mga kasama ko at pumunta sa kani-kanilang posisyon.

Naglakad ako papunta sa hagdan para tahakin ang ang kwarto ni Rodjan. Pinawalang emosyon ko ang mukha ko habang dahan-dahan na naglalakad hanggang sa nakarating ako sa harap ng pinto ng kwarto ni Rodjan. Binuksan ko ang pintuan ng kwarto niya saka ako pumasok agad.

Bumungad sa’ kin ang matanda na nakahiga sa kama at wala ng suot na roba. May kumot na naka patong sa katawan niya hanggang sa beywang niya. Ngumisi ’to ng makita niya ako.

Mukang hindi pa umepekto ang drugs na inilagay ko sa inumin niya. “Halika dito, Ruwi sa tabi ko.” Utos niya sabay tapik sa kama.

Hindi ako nagsalita. Lumapit ako sa stante kung saan nakalagay ang mga samurai niya. Tinitigan ko pa ‘to ng mabuti. “A-anong ginagawa mo d’yan?” Sigaw na tanong ni Rodjan sa’ kin. Tinignan ko lang siya saglit saka bumaling ulit sa samurai na nasa harap ko.

Kinuha ko ang isang samurai sabay hugot sa lalagyan nito.

Inangat ko ang katana saka ibinaba ko ’to at sinisipat-sipat ang talas ng espada.

This sword is so beautiful it’s like he’s calling me to take him.

“Ibaba mo yan Ruwi!!” Sigaw sa’ kin ni Rodjan na nakaupo na sa kama.

I noticed that Rodjan was closing his eyes. Mukang umepekto na ang druga na inilagay ko.

He quickly picked up another katana from his bed side table. I smiled at Rodjan and quickly ran towards him.

Pina-ikot ko ang hawakan ng espada sa kamay ko at winasiwas ’yon sa kamay ni Rodjan.

“Aghhhhhhh!!!” Namimilipit niyang sigaw.

Tumutulo ang dugo niya sa kama at tumatalsik pa ang dugo niya. Ang isang kamay niya ay hawak-hawak ang isang braso niya na naputol.

Bored akong tumingin kay Rodjan saka ipinatong pa ang espada sa balikat ko. “Putangina mong babae ka!!! Aghh!!!” Galit niyang sigaw sa’ kin.

“I will kill you!!!” He shouted at me and suddenly stopped. I smiled when I saw on his face that the drugs I put were really working.

“Magbabayad kang babae ka!!” Galita niya sabi na parang pinipilit ang sarili na labanan ang epekto ng drugs.

Ngumisi lang ako at lumapit ako sakanya. Sinipa ko pa ang kamay ni Rodjan na nasa sahig dahil do’n tumalsik. Naging kulay pula na ang higaan na dapat ay kulay puti.

“Saan kaya ang isusunod ko.” Sabi ko. Inilagay ko pa ang isa kong daliri sa baba ko na parang nag-iisip.

Nanlikisik naman ang mata ni Rodjan sa’ kin.

“Dapat talaga pinapatay na kitang babae ka!” Sigaw niya ulit sa’ kin.

I laughed softly. “Bakit hindi mo ginawa?” Tanong ko sakanya.

Itinaas niya ang isang kaliwang binti niya para sipain ako. Mabilis kong itinaas ang espadang hawak ko at pinutol ’yun. Yumanig ang silid na ’to sa sigaw ni Rodjan.

Ahhh ang ganda pakinggan ng sigaw niya. Sumampa ako sa higaan sabay tulak kay Rodjan saka ako umupo sa tyan niya. “T-tama na R-Ruwi!!” Nagmamakaawa niyang sabi sa’ kin.

Walang emosyon ko siyang tinitigan. “Tama na? Naalala mo pa ba nang sinabi ko ’yan sa’yo habang pinapalo mo ko ng latigo? Pinakinggan mo ba ako?” Sigaw ko sakanya. Inalala ko ang mga pinagdaanan namin sa kamay ng hayop na ’to.

“Ang lakas ng loob mong sabihin na tama na.” I said angrily as I raised the katana I was holding and aimed the tip to wound Rodjan’s cheek.

“Ninakaw mo samin ang buhay namin na dapat sana ay maging normal katulad ng ibang mga bata.” Inilagay ko ang dulo ng espada ko sa ulo ni Rodjan.

“Ma-a-awa ka Ruwi!!” Pagmamakaawa niya ulit sa’ kin.

“Ang taong katulad mo ay hindi dapat kaawaan.” I shouted to him. I slowly plunged the sword into his head and split it.

“Ahhhhhhhh!!!” Sigawa niya. Tumawa ako ng marinig ko ulit ang sigaw niya. Hinugot ko ulit ang espada dahil nag bago ang isip ko.

Nakikita ko pa sa mga mata niya ang luha.“T-tama na, p-pakiusap!!” Mas lalo lang akong nainis sa sinabi niya. Naalala ko ang mga oras na nag makaawa ako at sinabi ang mga katagang ’yun sakanya ngunit ngiting demonyo lang ang ginawa niya. I quickly buried my sword in his chest, Rodjan’s shout echoed in this room.

Hiniwa ko ang katawan niya na unti-unti nitong ikinamatay. Nakikita ko pa ang laman loob niya dahil hanggang tyan ko ’to  hinati. I was not satisfied and cut off his head.

Huminga muna ako ng ilang ulit habang naliligo narin ako sa dugo ni Rodjan. Umalis ako sa kama at tumayo sa gilid sabay pulot ng pugot na ulo ni Rodjan. Biglang namang bumukas ang pintuan at pumasok si Elias. Nanlaki pa ang mga mata niya habang nakatingin sa’ kin hanggang sa bumaba ang tingin niya sa hawak kong ulo ni Rodjan. Akmang huhugot sana ’to ng baril ng mabilis kong ibinato ang hawak kong espada na cenentro ko sa leeg niya.

Mabilis ’to natumba sa sahig habang nangingisay pa. Nilapitan ko si Elias at hinugot ang espada na binato ko sakanya at lumabas sa silid.

Naririnig ko ang putok ng baril sa field kaya naisipan kong tumungo do’n. Tumutulo ang dugo sa ulo ni Rodjan na hawak ko sa buhok nito nang makasalubong ko si Salem.

“What the hell, Ruwi!!” Nandidiri niyang sigaw at hindi makatingin sa hawak ko. Naglakad lang ako papunta kay Salem. “Nasaan ang mga kasama natin?” Tanong ko ng makalapit ako.

“Nandon sa field, inubos ang mga tauhan ni Rodjan.” Sagot niya. Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa. Napansin ko na walang bakas ng dugo o galos man lang si Salem. Mukhang napansin ni Salem ang pagtitig ko sakanya kaya mabilis ‘tong tumakbo palayo sa harap ko. “Ito na nga tutulong na eh!!” Sigaw pa niya na tumatakbo palayo sa’ kin.

Naglakad nalang ako papuntang field. Wala akong nasalubong kahit isa man lang natauhan ni Rodjan. Mukang inubos ng mga kasamahan ko. Pagdating ko sa field ay nakikita ko sila Nuroi na pinapalibutan si Lucifier na may dalang bag na naglalamang pera.

Tumingin sila sa gawi ko at dahan-dahang bumaba ang mga mata nila sa hawak ko. Nanlaki pa ang mga mata nila at biglang nag hiyawan. Tuwang-tuwa sa sinapit ni Rodjan.

A/N: So, dahil nag e-edit ako. Hindi ko alam na sobrang marahas pala ang sinulat ko dito huhu 🙁😔 skip niyo nalang tong chapter na ito kung ayaw niyo ng ganitong scene. Pasensya na huhu 😩

I love action kasi kaya madaming pumapasok sa isip ko na ganyang scene.

The Escape II

Hinagis ko sa field ang pugot na ulo ni Rodjan. Hinihintay nalang namin sila Andrei at Atticus na makalabas.

Lumapit si Kier at inabot sa’ kin ang malinis na damit para punasan ang mukha ko na puro dugo ni Rodjan.

Agad kaming napalingon sa entrance ng field nang nakita namin si Andrei na may dalang bag. Si Atticus naman ay may dalang laptop. “Tapos na ba?” Tanong ko.

“Yes, Ruwi!” Sumaludo pa sa’ kin si Atticus na may ngiti sa kanyang labi. Mukang tuwang-tuwa sa nakuha niya mula sa cctv room na mga gadgets.

“What’s the plan now?” Tanong ni Lucifier na may hawak ng bag na naglalaman ng pera.

Tumingin ako kay Atticus. “Alam mo naba ang passcode ng pinto?”

Hindi siya sumagot bagkos may pinindot ’to sa laptop na kanyang hawak. Biglang lumiwanag ang pinto at unti-unting bumukas ‘yon. Sumilay sa’ kin ang liwanag ng araw na siyang ikinatuwa ng mga kasamahan ko.

“Paano tayo makaka-alis dito? Wala tayong sasakyan.” Tanong ni Levi.

Nakita ko ulit na may pinindot si Atticus sa laptop na hawak niya. Naka smirk siyang humarap samin.

Biglang bumukas ang kalahating lupa ng field at mula do’n ay may lumabas na kotse.

“Cool!” Manghang-manghang sabi ni Salem.

Tinignan muna nila ang sasakyan at tuwang-tuwa ang mga ’to. Nanatili akong nakatayo habang pinagmamasdan ang kabuuan ng bahay kong saan kami ikinulong ni Rodjan ng matagal na panahon. Hindi namin alam kung anong year na ngayon dahil wala kaming makita na calendaryo at orasan sa loob.

Bumuga muna ako ng hangin at tinignan ang mga kasamahan ko. “Ahm.. guys, sunugin na natin ang lugar na ’to.” Mabilis na tumalima si Aizen sa loob na parang mag kinuha. Lumabas ’to agad saka may ibinuhos sa labas ng field hanngang papasok ng bahay.

Tinulungan na siya ni Theo para matapos agad habang si Atticus naman ay nilabas sa gate ang sasakyan. Sumakay na ang iba do’n sa kotse habang kami ni Raizen ay nakatayo parin sa may gate.

Kinuha ni Raizen ang lighter sa kanyang bulsa saka sinindihan at itinapon sa kinalat nila Theo na gas.

Nagliyab agad ang apoy at tumatakbo papunta sa loob ng bahay. Nakatingin parin kami ni Raizen hanggang sa tinupok ng apoy ang bahay. Tinapik ko ang balikat ni Raizen at nginitian siya. “Tara na!” sabi ko. Ngumiti siya pabalik sa’kin. Hinaplos ko ang mata niya na may pilat ng kutsilyo na gawa ni Rodjan.

Umakbay siya sa’ kin at sabay kaming naglakad papunta sa nakaparadang kotse.

Napatigil ako nang makita ko ang loob ng kotse. Hindi ko akalain na malaki ang kotse sa loob, kasya kaming labing-lima. Tumawa si Lucifier sa reaksyon ko. “Gulat ka sa kaguwapuhan ko ’no?” Tanong niya kaya pinukol ko siya ng masamang tingin.

Si Atticus ang nag mamaneho habang nasa passenger seat naman si Raizen. Napaka kipot ng daan at malubak-lubak din ’to. Puro puno din ang nakikita namin at wala man lang isang kabahayan. Nasaan kaya kami?

Patuloy lang sa pagmamaneho si Atticus hanggang sa nakakita kami nang highway. Mabilis na pinatakbo ni Atticus ang sasakyan at pa linga-linga kami sa nadadaan namin. Mukang hindi na Pilipinas ang lugar na ’to.

“Sabi ko na nga ba, nasa ibang bansa tayo.” Bulong ko habang naka tingin sa labas. “Paano mo naman nalaman, Ruwi?” Tanong sa’ kin ni Aizen.

“Nang pinadala ako ni Rodjan sa mission. Iba ang salita ng mga nakalaban ko.” Sagot ko habang ang mga mata ko ay tinitignan ang mga nadadaanan namin.

May nakita kaming naglalakad na lalaki kaya inutusan ko si Atticus na mag tanong. Nalukot ang mukha niya ng hindi maintindihan ni Atticus ang sinasabi ng lalaki.

Pinagpatuloy ulit ni Atticus ang pagmamaneho. Tumingin ako sa mga kasama ko at sinusuri ko kung sinong walang maraming dugo ang damit. Napadako ang mata ko kay Salem na kahit isang patak nang dugo sa damit ay wala.

“Salem,” tawag ko sakanya. Mabilis naman siyang tumingin sa gawi ko.

“Ano ’yun?” Nagtataka niyang tanong.

Pinagkrus ko ang dalawa kong braso sa dibdib at tumingin kay Salem. “Wala namang bahid ng dugo ang damit mo kaya ikaw ang uutusan ko.” Sabi ko na ikinalukot ng muka niya.

“Sabi na eh!” Sagot niya at nagkamot pa ’to sa ulo.

“Ano ba ’yun?” Nakasimangot niyang tanong.

“Saksakin mo na kaya ’yan, Ruwi!” Rinig kong sabi ni Nuroi.

“Bumaba ka at bilhan mo kami ng damit. Hindi naman kami pwedeng bumaba na ganito ang mga hitsura namin.” Sabi ko. Agad kong inabot ang naka kandong na bag kay Lucifier saka kumuha ng pera.

Napatigil ako nang makita ko ang pera.

“Mukang alam ko na kung nasaan tayo,” sabi ko sa mga kasamahan ko.

“I think nasa, Russia tayo.” Pagpapatuloy ko. Huminga ako ng malalim sabay abot kay Salem ng pera.

Naghanap naman ng mall si Atticus na pwedeng pag bilhan ni Salem nang damit namin.

Ilang sandali ay nakahanap kami ng mall at agad naming pinababa si Salem. Nasa loob lang kami ng sasakyan naghihintay kay Salem.

Binasag ko ang katahimikan para magtanong sa mga kasamahan ko. “So, anong plano niyo? Babalik na ba tayo ng Pilipinas  at kalimutan na natin ang pinagdaanan natin sa kamay ng mga kumidnap sa atin or gumawa tayo ng grupo para kumita ng pera?”

Tumingin silang lahat sakin. Naisip ko kasi na wala naman akong babalikan sa Pilipinas pagnagkataon. Simula nang sumabak ako sa unang misyon ko may kaka-iba akong naramdaman. Para bang natutuwa ako sa mga taong wala ng buhay. Natutuwa din ako kapag naririnig ang pagmamakaawa nila na wag patayin.

“Mas gusto ko ’yung pangalawa Ruwi. Wala narin naman akong uuwian samin,” sabi ni Nuroi. Katulad ko din kasi si Nuroi. Anak siya ng tatay niya sa labas at kinakawawa siya ng totoong asawa ng ama niya.

“Sayang din ang mga paghihirap na training natin. Why not panindigan na natin.” Saad naman ni Caleb.

“Gumawa nalang tayo ng grupo Ruwi. Gusto ko ’yung may perang kapalit.” Sabat ni Lucifier.

Nag-isip ako saglit nang may pumasok sa isip ko. Magsasalita na sana ako ng maunahan ako ni Nuroi.

“Ikaw na lang ang leader namin Ruwi,” sabi niya sabay turo pa talaga sa’ kin kaya kumunot naman ang nuo ko.

Tinuro ko naman ang sarili ko. “Bakit ako??” Takang tanong ko.

“Bakit hindi?” Sabat naman ni Atticus.

“Ayaw ko! Ako na nga lang nag-iisang babae niyo tapos ako pa gagawin niyong leader. It’s a NO!!” Matigas kong sabi.

“Wala ka ng choice, majurity na ikaw ang gusto namin maging leader.” Sabi naman ni Aizen.

Napatingin ako sa mga kasamahan ko at lahat sila ay nakatingin din sa’ kin.

Seryoso ba talaga ang mga ’to? Napatigil kami ng bumukas ang pintuan ng kotse at ang naka busangot na mukha ni Salem ang bumungad samin. Inabot niya ang malalaking mga supot na mabilis na kinuha ni Caleb. Pumasok naman si Salem sa loob ng sasakyan saka na upo sa aking tabi.

Inabot ko ang lagayan ng damit na hawak ni Caleb at naghanap ng damit ko. Nang makahanap ako ay mabilis ko hinubad ang suot ko at isinuot ang bagong damit.

Nakita ko rin na may wipes na binili si Salem kaya pinunasan ko ang mukha ko pati mga braso ko at kamay.

“Ano Salem, sasama ka ba samin at gagawa ng grupo?” Tanong ni Andrei

“Papayag ka ba na si Ruwi ang magiging leader natin?” Sunod na tanong ni Eros.

“Oo naman!” Nakangiting sagot ni Salem. Napabuga ako ng hangin, mukang wala na akong magagawa, pinagkaisahan na naman ako ng mga kasama ko.

Naghanap kami ng hotel na pwede naming tuluyan. Kanina ko pa gustong maligo dahil nanlalagkit na talaga ang katawan ko.

Nang makahanap kami ng hotel ay agad akong bumaba at pumasok sa loob ng hotel para mag inquire. Kasama ko si Salem habang ang iba ay nasa loob parin ng kotse. Lumapit ako sa front desk at agad naman tumayo ang receptionist na nandoon.

Ngumiti siya saka yumukod. “Dobroye utro, mem, chem ya mogu vam pomoch’?” Naka ngiti niyang sabi.

Sabay kaming napamura ni Salem nang hindi namin maintindihan ang sinabi ng babaeng receptionist.

Bumuga muna ako ng hangin at nagbabakasakali na magkaintindihan kami. “Hi, i just wanted to ask if there is available rooms? I need two rooms?” Tanong ko.

Nakahinga ako ng maluwag nang nagkaintindihan kaming dalawa at mabilis kaming inassist.  Kaya pinapasok ko na ang mga kasama ko sa hotel room. Naglibot-libot naman kami ni Salem para kumuha ng information.

Bumalik kami ni Salem sa kwarto kung saan kami naka check in habang may dala kaming pagkain.

Nang makapasok kami ay agad nag ningning ang mga mata ng mga kasama ko sa dala naming pagkain ni Salem. Ngayon lang ulit kami naka kain ng maayos na pagkain.

Habang kumakain ay nag iisip ako kung paano kami kikita ng pera, baka kasi maubos ang pera namin kung hindi kami kikilos ngayon.

Kailangan namin magamit ’to sa tamang paraan kaya napag pasyahan kong ibili ng lupa at bahay ang pera.

Lumabas ulit ako ng hotel room at naglakad papunta sa receptionist. Nagtanong ako kung may alam ba siya na pwedeng mabilhan ng bahay at lupa.

Makalipas ang tatlong buwan nakalipat kami sa bahay na pinasadya kong pinagawa. Nagtaka pa ang mga gumawa at tinatanong ako kung sinong nag design ng bahay.

Mukha kasi ’tong bahay sa labas ngunit kapag nakapasok ka na mula sa entrance bubungad ang elevator na maghahatid sa under ground.

Gusto kung kumita ng pera at unti-unti dadag-dagan ang bahay na ’to. Pansamatala muna ang ayos ng bahay namin dahil kinulang na ang budget kaya kailangan namin gumawa ng paraan.

Habang si Atticus naman ay matyagang nang ha-hack ng mga private message sa iba’t-ibang panig ng bansa.

Tinungo ko ang kwarto ni Atticus dahil gusto kong malaman kong nakahanap na ba siya ng cliente. May sariling kwarto si Atticus, inuna ko ang kwarto niya ipagawa dahil dito namin inilagay ang mga kinuha niyang computers at laptop mula do’n kay Rodjan.

Binuksan ko ang pintuan at agad na pumasok.

“May nahanap ka na ba?” Tanong ko kay Atticus ng makapasok ako sa kwarto niya.

Inutusan ko siyang mag hack na mga private emails sa mga organization at kumalap ng cliente mula do’n

“May nahanap na ako Ruwi. Ngunit nag dadalawang isip ’to kung maasahan ba daw tayo. Lalo na baguhan pa tayo sa pinapasok natin.” I smiled.

“Sabihin mo ibabalik natin ang pera kung hindi natin magagawa nang maayos ang ipapagawa niya sa atin.” Sagot ko. Agad naman nag tipa sa keyboard si Atticus.

“Sino ang kukuha ng unang misyon, Ruwi?” Tanong niya sa’ kin.

“Ako!” Sagot ko agad.

“Sigurado kaba?” Nagaalalang tanong niya.

“Yep. Kailangan natin ’to. Ang payment na makukuha natin ay ibibili natin ng mga kailangan natin.” Sagot ko.

Tumingin ulit si Atticus sa screen ng computer niya. Nakangiti ‘tong bumaling sakin. “Pumayag siya Ru, wag daw natin siya bibiguin.” Sabi niya sa’ kin.

Tinapik ko ang balikat ni Atticus saka tumingin sa screen ng computer niya. Binasa ko ang instruction do’n at sino ang target.

Nagpaalam na ako kay Atticus bago lumabas ng kwarto niya.

Tumungo ako sa kwarto ko at agad nagbihis. Mamayang 10PM ko gagawin ang pagpatay sa target.

Kinuha ko ang nabili ko na sniper gun Dragunov SVU at inayos ’yon.

Napagdesisyonan din namin na gumawa ng batas na ikipayag naman ng mga kasamahan ko. May parusa ang sino mang sumaway sa batas na itinatag ko.

Kinuha ko ang pinagawa kong black maskara na para sa’ kin lang. Pinasadya ko pa talaga ’to. Sa mga kasamahan ko naman ay kulay puti ang pinagawa kong maskara sakanila.

Pinatupad ko ang batas na tuwing may mission kami ay kailangan mag suot ng maskara para hindi malaman ng mga kalaban ang totoo naming mukha sa likod nito.

Nagsuot ako ng fit sando na white at kinuha ang leather jacket ko na black. Kailangan ko tumanggap ng mga mission para maka ipon kami ng pera.

Ako na muna ang kukuha ng mission dahil hindi pa kami kompleto sa mga gamit. Kailangan ko munang magpakitang gilas sa mga cliente para dumami ang cliente namin.

Lumabas ako ng kwarto at nakasalubong ko si Atticus sa sala. May inabot siya sa’ kin  na earpiece na agad ko namang tinanggap.

Sa ngayon ay ’to palang ang na ipundar namin kaya kailangan namin humanap ng mga cliente at makuha ang mga tiwala ng mga ’to.

“I’ll guide you when you get there.” Sabi niya sa’ kin. Tumango lang ako at sinuot ang earpiece sa teynga ko. Binasa ko rin ang blue print ng hotel kung saan pupunta ang target ko.

“Mag-iingat ka Ruwi.” Sabi ni Atticus. Nginitian ko lang siya bago ako lumabas ng bahay.

Kailangan ko tumanggap ng tumanggap ng mission, lalo na ngayon gustong mag-aral ng mga kasama ko. Ayaw ko pigilan ang mga ’to dahil hindi namin naranasan mag-aral dahil sa pagdukot ni Rodjan samin.

Nalaman ko rin na three years kaming naka kulong do’n. Kaya mas lalo kong gustong magka pera para sa mga kasama ko.

Sumakay ako sa kotse na nabili ko at agad na pinaharurot ’yun. Nakarating agad ako sa destinasyon ko kaya agad akong lumabas sa kotse. Tinangal ko muna ang maskara kong suot para hindi ako mahalata pag pumasok ako sa loob ng hotel.

Umakyat ako sa isang room sa katapat ng hotel kong saan naka book ang target ko. Medyo malayo ang pagitan ng hotel na ’to sa hotel ng target ko ngunit magkaharap naman ang kwarto namin.

Kinuha ko ang cutting glass drill na dala ko at sinimulan magbutas sa glass window. Sinet-up ko na din ang sniper gun ko.

Pumwesto ako at humawak sa siniper gun. Sumilip ako sa telescope para tignan kung nandoon naba ang target ko. Tumingin ako sa relong suot ko at saktong 10PM na.

Sumilip ako sa telescope ng sinper ko at nakita ko ang pagpasok ni Mr. Gallego. May mga kasama ’tong mga babae na halatang lasing na. Sumunod din na pumasok ang mga body guard niya.

Narinig ko pang nag salita si Atticus sa earpiece ko. Nakatuon lang ang mata ko sa telescope at humahanap ng anggulo. Nang makahanap ako ng anggulo ay agad kong inasinta ang nuo ni Mr. Gallego para wala ng chance mabuhay.

Nakita ko pa mula sa telescope ko ang pagkalat ng dugo ni Mr. Gallego sa higaan at ang kaguluhan ng mga tao sa loob.

Mabilis ko inayos ang sniper gun ko at isinukbit ’yun sa balikat ko. Mabilis ang kilos ko habang naglalakad palabas. “Atticus, delete some footages.” Pagka-usap ko kay Atticus sa kabilang linya.

“Copy, boss.” Sagot niya. Naririnig ko ang pagtipa ng keyboard nito.

Mabilis ako pumunta ng parking lot at sumakay sa kotse saka pinaharurot. Habang ang isang kamay ko naman ay tinatanggal ang maskara ko dahil sa sobrang init.

“Sabihin mo ipadala niya ang bayad sa bank account.” Sabi ko kay Atticus.

Pagdating ko sa bahay ay nandon na sa loob ang mga estudyante ko at hinihintay ako. Sinalubong ako ni Atticus at inabot sa’ kin ang cellphone. Napangisi ako ng pumasok sa bank account namin ang 50 million na bayad ng client namin. Nice!

Chapter 1

I JUST ARRIVED FROM Spain and I was in a hurry to get home for Kier’s graduation party. I was not able to attend his graduation ceremony because I finished a mission in Spain.

Nagtatampo siya sa’ kin dahil wala daw ako sa mahalagang araw ng buhay niya.

So, I finished my mission right away so I could get to his party.

I stopped my car in front of a bakeshop. Gustong-gusto kasi ni Kier ang gawang cake sa shop na ’to. I immediately went in and chose a cake and put a dedication on it.

Binayaran ko ’to agad at nagpasalamat. “Blagodaryu vas!” Thank you

I left the bakeshop carrying the cake with my right hand when suddenly the cellphone that was in my pocket rang. I stopped walking and took it from my pocket without looking at the caller and answered it. “Sabi mo ate Ruwi darating ka!” Bungad sa’ kin ng masagot ko ang tawag. Halata sa boses ni Kier ang pagtatampo sa’ kin.

I laughed as I got into the car. Inilagay ko ang box na may lamang cake sa passenger seat saka ko ikinabit ang seatbelt sa katawan ko.

“Oo nga. Uuwi ako.” I turned on the engine of the car and started it while one of my hands was holding my phone.

“Wala ka naman eh!” Tampo niyang sabi.

Ito kasi ang bunso namin kaya medyo spoiled ‘to sa’ kin. Hindi ko ’to masyadong binibigyan ng mission na ayaw din naman niya. He’d rather stay locked up in his experiment room at gumawa ng iba’t-ibang klaseng bomba.

Hindi parin binababa ni Kier ang tawag hanggang sa makarating ako sa harap ng bahay namin. Three years ago simula ng makalaya kami sa kamay ni Rodjan at nag improve ang itinayo kong grupo.

Our equipment gradually became complete from guns, sniper guns, swords, computers, gadget that we use when we are on mission, bombs, cars, motor, and we have a mini hospital inside the house. Gusto kasi ni Salem na siya na ang gagamot samin dahil nag aral  naman daw siya ng medisina. Pinabayaan ko na siya sa kanyang gusto. si Lucifier naman ay kumuha ng course na Culinary Arts.

Twenty one years old na ako habang ang mga kasama ko ay twenty years old maliban kay Kier na siyang bunso namin pero tatlong taon lang naman ang agwat ko kay Kier.

I parked my car in front of our gate and immediately got out of the car. I opened the small gate and entered our house.

I walk in and put my index finger on the elevator scanner that Atticus made. Bumukas ’to kaya sumakay agad ako. Papunta ’to sa ilalim ng lupa, pinasadya ko na ganito ang design ng bahay para pag may sumugod dito ay hindi basta-basta makakarating samin.

Bumukas ang elevator at agad akong lumabas. I can hear the loud music from the living room kaya do’n ako tumungo. Binuksan ko ang pintuan dahilan para matigilan sila at napatingin sa’ kin.

“Ate Ruwi!!” Sigaw ni Kier sabay takbo palapit sa’ kin.

Mabilis niya akong niyakap kaya agad ko din siyang niyakap pabalik. “Congratulations, bratishka!!” Sabi ko sabay tapik sa balikat niya.

“Thank you, ate Ruwi. Mabuti naman at nakarating ka. Magtatampo na sana ako sa’yo. Hindi pa naman ikaw ang kasama ko sa parade.” Naka nguso niyang sabi.

Si Andrei at Atticus ay kumuha ng kursong Electrical engineer. Si Kier naman ay Mechanical.  Si Nuroi, Isaac, Theo ay business ang kinuhang course.

I immediately sat on a couch and took off my leather jacket. Inabotan naman ako ni Lucifier ng pagkain na agad ko namang tinanggap.

Agad akong sumubo ng pagkain at napangiti ng malasahan ko ang pagkain. Ang sarap ng pagkain malamang si Lucifier ang nag luto nito.

Lumapit sakin si Atticus sabay ’to umupo sa tabi ko. “All the payments are in the bank accout, maging sa mission nila Nuroi at Lucifier ay bayad narin.” He said. I nodded at thumbs up lang ang sagot ko.

“I received a private email, Ruwi. It looks like this person wants to meet you.” Atticus said.

Kinuha ko ang hawak ni Atticus na beer saka ko ininum ’yun.

I frowned as I looked at Atticus. “May I see.” Mabilis naman niyang pinakita ang email na sinasabi niya.

Binasa ko naman ang email. Gustong makipag kita sa’ kin ang taong ’to. Nilagay din niya kung saan kami magkikita. “I’ll go with you, Ruwi.” Biglang sulpot ni Raizen sa likod namin ni Atticus.

“Good idea. While Nuroi is on top for sniper.” Atticus suggested.

“Okay. Wear your mask.” Sabi ko kay Raizen saka ako tumayo para pumunta ng kwarto. I really want to take a bath.

Nandito parin kami sa Russia at hindi naghihiwalay. Even if we have a mission, we still come home to this house. Ito na ang naging tahanan namin. Mahirap sa una pero nang magtagal na kami dito sa Russia ay nasanay narin naman kami.

I soaked in the bath tub to relax my body. I twisted my neck left and right then leaned on the edge of the bath tub. I closed my eyes to enjoy the water because it relaxed me.

Suddenly my bathroom door opened and Salem entered. Alam ko si Salem ang pumasok kahit naka pikit ang mga mata ko dahil naaamoy ko ang pabango niya. “What are you doing here?”

I opened my eyes slowly at bumungad sa’ kin ang mukha ni Salem na stress na stress. Nangingitim pa ang ilalim ng mata niya.

Kinuha niya ang upuan at inilagay sa tabi ng bath tub ko at umupo do’n.

Sanay na ako kay Salem pati yata pag tae ko ay pumapasok ’to. Dati naiinis pa ako sa ginagawa ni Salem at ni Lucifier. Kahit anong gawin kong pag papalabas sakanila ay hindi parin sila nakikinig.

“You look stress? What the hell happened to you?” Tanong ko kay Salem habang nilalaro ang tubig sa bath tub. Hindi naman makikita ang dibdib ko dahil nakalubog ang katawan ko sa tubig.

“Ayaw ko na mag-aral.” He said with a frown.

Natawa ako dahil mukang stress ’to sa exam niya kaya ginugulo na naman ako. “Akala ko ba pangarap mo maging doctor?” Naka ngisi kong sabi.

“Hindi na! Nagbago na isip ko. Mag aartista nalang pala ako. Sayang din ang taglay kong kagwapuhan.” I rolled my eyes. Gusto ko sana ’tong imotivate pero tinatamad ako kaya bahala siya kung sumuko siya sa buhay niya. “Kung ako sayo sumuko ka nalang sa buhay at magpahinga na habang buhay.” Sabi ko. Pinukol naman niya ako ng masamang tingin.

Natigilan kaming dalawa ni Salem nang pumasok pa ang isa pang unggoy sa banyo ko. These two don’t really give me a privacy anymore.

“You two, can you get out of my room!!” Sigaw ko sa dalawang lalaki na nasa loob ng banyo ko.

I just gasped for air. Nakasalampak na umupo si Lucifier sa sahig habang may dalang chichirya. Kumuha na naman yata ng pagkain sa kwarto ko.

“Aalis daw kayo mamaya sabi ni Raizen?” Ngumunguyang tanong ni Lucifier sa’ kin.

Sinenyasan ko siya na lumapit sa’ kin na agad namang sinunod ni Lucifier. Kinuha ko ang chichirya niyang hawak saka kumuha do’n.

Naisipan ko nalang na umahon sa bath tub dahil hindi ako mananalo sa dalawang unggoy na ’to. Mabilis naman kinuha ni Salem ang bathrobe ko saka niya binuksan na parang nakadipa habang nakatalikod ako sa gawi niya. Agad kong sinuot ang robe saka ako bumaba sa tub.

“Ang gugulo niyong dalawa.” Sabi ko sakanila sabay labas ng banyo. Nakasunod naman sila sa’ kin na dumeritso sa kama ko.

Pumunta ako sa walking closet para kumuha ng damit para magbihis. Paglabas ko sa walking closet ay nandito parin ang dalawa sa kwarto ko. Si Lucifier na kumakain ng chips sa higaan ko habang si Salem ay nakaupo sa single couch at may binabasang libro.

Sanay na ako sa dalawang ’to minsan nga pag nagigising ako sa umaga ay nasa tabi ko na natutulog ang dalawa. Kapag wala naman ako dito at nasa mission ako, dito silang dalawa tumatambay sa kwarto ko. Kaya lagi kong nilalagyan ng stocks ng pagkain ang storage ko dito sa kwarto na sila lang din ang nakakaubos.

Lumabas na ako ng kwarto at hinayaan ang dalawa. Nakasalubong ko si Aizen na may benda ang braso niya. Kumunot ang nuo ko saka lumapit sakanya. “What happened?” Tanong ko saka hinawakan ang braso niya na may benda.

“Someone shoot me earlier. Pauwi na ako kanina ng may nag paputok ng baril sa’ kin.” Sagot sabi.

“Location?” I asked Aizen with a frown.

“Streets in Yekaterinburg.” He answered.

Tinapik ko ang balikat niya saka ako nagsalita. “Take a rest.” I said and started walking towards the cctv room.

Three years ago, Rodjan ordered me to enter the building ang get the necklace of that man. Akala ko simpleng kwentas lang ’yun and it turned out to be a micro ship containing a satellite. Kaya pala gustong-gusto makuha ’yun ni Rodjan, ngayon ay si Atticus na ang gumagamit.

Pumasok ako sa cctv room at naabutan ko si Atticus na may pinapanood na mabilis niyang cinancel. “Find the one who shot Aizen earlier.” Mabilis ’to nagtipa sa keyboard niya.

Pinaka ayaw ko sa lahat ay sinasaktan ang mga kaibigan ko. “Got it.” He said and showed me the footage. Mukang siga ang lalaking ’to at halatang nag aamok lang sa lugar na ’yun.

Nakita pa namin sa footage na may tinutukan ‘to ng baril. Walang nagawa ang babae na binigay ang bag sa lalaki. Tumayo ako at nagsimulang maglakad papunta sa pinto. “Bibisitahin mo ba?” Tanong sa’ kin ni Atticus kaya huminto ako sa paghakbang.

“Patatahimikin ko narin. Mukang salot sa lipunan eh.” Sabi ko sabay bukas ng pintuan saka ako lumabas at isinara ang pinto.

Lumabas ako na hindi nag abalang kumuha ng baril. Bakit pa ako magdadala kung pwede ko namang agawin ang baril niya.

Hindi na ako nag suot ng mask dahil naka abang naman si Atticus para idelete ang footage kung sakaling may cctv na malapit do’n.

Sumakay ako sa Honda civic ko saka pinaharu’rot ’to.

I immediately reached that place. Bumaba agad ako sa kotse at naglakad sa eskinita para hanapin ang lalaking nag aamok.

Napatigil ako sa paglalakad ng may narinig akong sigaw ng babae. Humihingi ’to ng tulong.

I followed the woman’s voice until I reached the end of the alley.

Sumandal ako sa malapit na pader at pinagkrus ang mga braso ko sa aking dibdib habang pinapanood ang lalaki na hinuhubaran ang babae. Umiiyak ang babae habang lumalaban sa lalaki.

Umigkas ang kamao ng babae sa mukha ng lalaki na ikinagalit niya. The man quickly punched the woman in the stomach causing her to lose consciouness.

The man took a knife to kill his victim so I immediately walked behind him.

Walang ingay ko siyang nilapitan at mabilis na sinipa ang likod niya. Umikot ako at binigyan siya ulit ng sipa sa mukha. Natumba ’to dahilan para mabitawan niya ang hawak niyang kutsilyo.

Bored akong nakatingin sa lalaki. Mabilis naman niyang pinulot ang kutsilyo na nasa lupa at itinutok ’yun sakin.

Nanlilisik ang mga mata niya habang nakatingin sa’ kin. Halatang nag-aadik. Fuck! I hate drugs. “Kto ty, chert voz’mi?” Who the hell are you?

Hindi ko sinagot ang tanong niya. Mabilis ko sinipa ang kamay niya na may hawak ng kutsilyo.

Inatake niya ako na madali ko lang nasasalag. Agad kong pinulot ang kutsilyong nabitawan niya at hinila ang braso niya dahilan para mapaharap ito sa’ kim. Agad kong ibinaon ang kutsilyo na hawak ko sa dibdib niya. “Aghhhhhh!!!” Sigaw niya.

I just plunged the knife deeper into his chest. Tumatalsik na ang dugo ng lalaki hanggang sa unti-unti ’tong nawalan ng buhay. I let go of him and he fell to the ground.

“Hayss.. kainis kakaligo ko lang eh.” I said while wiping the blood that splattered on my face.

Binitiwan ko ang kutsilyo at hinayaan ang babae na hanggang ngayon ay wala paring malay. Nagsimula na ako maglakad palabas ng eskinita.

Sumakay ako sa kotse at kumuha ng wipes para punasan ang mga tumalsik na dugo sa mukha ko. May ka meet pa naman ako ngayon.

Binuhay ko ang makina ng sasakyan saka ko ’to pinausad habang sinusuot ko ang earpiece. Tinawagan ko si Atticus na mabilis naman niyang sinagot.

“Tell Raizen to meet me at Sabor de la Viva Restaurant.”

“He’s on his way, Nuroi is already in position.” Sagot niya. I just nodded my head.

Alam ko naman na nakikita niya ako. Isang oras pa ang byahe ko papunta sa Sabor kaya mas lalo ko pang binilisan ang pagpapatakbo ng kotse.

Nang makarating na ako sa lugar ay inihinto ko muna ang kotse sa medyo malayong lugar. Isinuot ko ang maskara saka itinali ang buhok ko. Kinuha ko ang malaking hoodie jacket na nasa passenger seat saka ko ’to isinuot.

Suddenly someone knocked on my car window so I turned around. I saw Raizen wearing his mask so I immediately opened the car lock. Umikot naman si Raizen papunta sa passenger seat.

Inaayos ko ang hoodie ko habang si Raizen naman ay naka upo sa passenger seat. “Masama ang kutob ko dito, Ruwi. But, I will protect you as much as I can.” Napangiti ako sa likod ng maskara ko sa sinabi niya.

Tinapik ko ang balikat niya. “Let’s go!”

Sabay kaming lumabas ni Raizen at naglakad papunta sa restaurant. Natatakot pa kaming pagbuksan ng guard na nakabantay sa pinto ngunit wala rin naman ’tong nagawa ng may lumapit sa isang lalaki na nakasuot ng suit at may baril na naka sukbit sa tagiliran.

Lumapit ‘to sa’ kin at hinarap ako. Naging alerto naman si Raizen sa tabi ko. “Vy lider organizatsii?” tanong niya sa’ kin.

“Da my.” Sagot ko agad sa lalaki.

Iginiya niya kami ni Raizen sa second floor ng restaurant.

Nakasunod lang kami hanggang sa makarating kami sa isang pinto. Binuksan ’to ng lalaki at na unang pumasok samin.

Sumunod ako sa loob habang nakasunod naman sa’ kin si Raizen. Agad kong nakita ang mahabang lamesa sa dulo no’n ay may lalaking nakaupo na nasa tantsya ko ay nasa 45 years old ang tanda nito. Naka suot ’to ng pormal na damit at halatang makapangyarihan na tao.

Tumayo ‘to ng makita niya kami. “Dobro pozhalovat’, malinovyy klinok.” Masaya niyang bati samin. (Welcome, Crimson Blade)

Hindi kami agad nagsalita ni Raizen. “Chto vam nuzhno ot nas?” What do you need from us?

He laughed and walked towards me. “I haven’t introduced myself to you yet. I’m General Edmund Volkov.” Inilahad niya ang kamay sa’ kin habang nakangiti.

“I don’t do shake hands.” Sabi ko. Napahiya naman siyang ibinaba ang kamay niya na nakalahad sa’ kin. “Oh, my bad. Please have a seat.” Pag-iimbita niya samin. Agad akong umupo sa pangatlong upuan mula sakanya.

Nakatitig lang ang general sa’ kin na para bang gustong makita ang mukha ko sa likod ng maskara.

“What do you want from me?” His gaze shifted to Raizen. I get it. Gusto niya akong makausap na ako lang.

“I want to talk to you privately. Just  the two of us.” Sabay tingin kay Raizen.

Mabilis ko namang sinenyasan si Raizen. It didn’t leave immediately as if it having second thoughts to leave me inside. Pero lumabas parin siya kasama ang bodyguard ng general na nasa harap ko.

“Now, straight to the point Mr. General, don’t waste my time.” I told him. Narinig ko pa ang mahinang tawa niya.

“I want you to work for me, in exchange for that, I will clean your mess and I will supply guns and other things in your team. I know what your team doing. I assure you that the authorities here will not interfere with your business.” Mahaba niyang litanya.

I smirked even if it doesn’t see it. “I don’t need those and I don’t want to work for you.” Deritso kong sabi saka ako tumayo at naglakad papunta sa pinto.

“Think carefully about my offer. It’s a win win, right? You can get something from me and I can get something from you.” Habol niyang sabi kaya napatigil ako sa paglalakad.

Itinaas ko lang ang kaliwang kamay ko para ipahiwatig ang pagpapaalam ko.

Tumayo agad si Raizen ng makita akong lumabas ng pintuan. Agad ako naglakad palabas kaya sumunod sa’ kin si Raizen.

General huh!! I smirked nang maalala ko ang sinabi niya.

Sumakay kami agad ni Raizen sa kotse at siya na ang pinagmaneho ko. “Gusto niya tayong gamitin, tama ba ako Ruwi?” Basag ni Raizen sa katahimikan.

Tumango ako kay Raizen mukang may binabalak ang General na ’yun samin. I can sense it. Hihintayin ko ang gagawin niya samin.

A/N: and dami talagang errors huhu 🙁 ngaon ta!!

Chapter 2

ONE WEEK HAS passed since I met General Edmund. Wala naman ’tong kahina-hinalang ginagawa sa grupo namin. I also found out about his position in Russia.

Nasa office ako habang tinitignan ang report ni Andrei sa’ kin na naglalaman ng mga profile ng mga target.

I look and study them first if we will accept or not before I assign who will do the mission.

I heard three knocks outside of my door. “Come in.” I said as my eyes were focused on the laptop and reading the info of the targets.

I immediately smelled Levi’s familiar scent. I looked up at him.

“I’m leaving, Ruwi.” Pagpapaalam ni Levi sa’ kin.

I nodded. “Be careful and come back right away.” I said. Ngumiti lang siya sa’ kin saka umalis sa harap ko.

He was only going to Moscow and was only going to get important files from a drug lord. After he gets it, he will give it to the client who ordered us.

Sumandal ako sa likod ng swivel chair ko at hinilot ang sentido ko. Sumasakit ang ulo ko dahil kanina pa ako nakatutok sa screen.

Hindi pa nakakabalik si Nuroi na nasa Greece. Si Lucifier naman ay nasa Italy habang si Kier na kasama si Aizen ay nasa California, ginagawa ang mga mission nila. Si Salem naman ay hindi ko alam kung saan inilagay ng Panginoon.

I have put rules in this organization that we all must follow, even me.

First, our face are NOT allowed to be seen when we are on a mission, so that we can still act freely when we are not on a mission and no one will chase us. Second, They are not allowed to kill unless I ordered it. Upang hindi maapektohan ang grupo namin. Third, They are not allowed to have a relationship with their future mission, may iba kasing cliente na lumalapit samin at kailangan ang serbisyo namin bilang body guard ng mga anak nila. Tinitiyak din namin na hindi mapapahamak ang mga anak ng mga ’to ngunit talagang nilalabag ni Lucifier ang utos ko at nakukuha pang makipag sex. Iniligay ko si Raizen na taga parusa kapag may lumabag kahit isa samin.

I left my office and went straight to the kitchen. Gusto ko magluto dahil puro nalang order sa labas ang kinakain namin.

Naghanap lang ako ng ingredients sa ref para sa lulutuin ko. Nang makita ko ang mga kailangan ko ay agad akong nagsimula magluto. Naisip ko na beef steak nalang ang lutuin.

“Ang bango!!” Sumisinghot na sabi ni Andrei na may dalang laptop. He sat at the island counter and looked at me. “Nagugutom na ako!” Sabi niya sabay haplos sa tyan niya.

Pumasok din si Atticus sa kusina at sakto ding dumating si Lucifier. “Uyy! Tamang-tama lang pala dating ko.” He said with a smile.

Atticus set a plate and Lucifier put spoons on the plates as well and they sat down.

Pinatay ko na ang kalan saka ako nag sandok nang niluto ko. Tumayo naman si Andrei para kumuha ng malaking mangkok.

“Hindi pa pala tayo naka sandok ng kanin.” Sabi ni Andrei. Kumuha siya ng pansandok ng kanin sa lababo sabay hugas nito.

Binuksan niya ang rice cooker at naka ngiwi ’tong humarap samin. “Ahm.. guys! wala pala tayong sinaing.” Sabi niya habang nagkakamot sa ulo niya.

Agad naman nag saing si Andrei.

Hinihintay namin maluto ang kanin kaya nag usap-usap muna kami. “Nuroi is on his way home.” Atticus said while looking at his laptop.

“Our client from Spain wants to see you, Ru.” Andrei said.

“Why?” I asked.

Andrei shrugged his shoulder. “He said, he wants to invite you for dinner. Ito yung cliente natin Ruwi na malaki magbigay ng bayad.” Andrei said.

I nodded. Wala naman din kasi akong gagawin ngayon o sa susunod na araw.

“Okay. Pupunta ako sa Spain.” Sagot ko. Ngumiti lang si Andrei sa’ kin saka nag titipa sa laptop niya.

As much as possible ay kinakaibigan ko ang mga kliente namin para bumalik-balik parin ang mga ’to.

Naputol ang pag kwe-kwentuhan namin nang pumasok si Salem sa kusina. Umupo agad siya sa bakanteng upuan na katabi ko.

“Saan ka na naman nang galing?” Pagalit kong tanong.

“Sa Lab. Napapagod na ako. Gusto kong mag unwind at mambabae.” I glared at him.

“Sumama ka sakin bukas sa Spain.” Sabi ko sakanya.

Ngumisi naman siya sa’ kin. “Sabi ko na nga ba may gusto ka sakin eh, gusto mo ako ma solo ’no?” Tanong niya.

Pinakita ko lang ang gitnang daliri ko kay Salem. “Dadalhin kita para may tagabuhat ng gamit ko.” Sabi ko kaya napangiwi naman siya.

The rice was cooked and we started eating. Tahimik din na kumakain ang mga kasama ko. Nang matapos ako ay tumayo agad ako at naglakad pabalik sa office ko. Hindi pa kasi ako tapos sa ginagawa ko.

“911” Atticus shouted and ran towards me.

Napatigil naman ako sa paghakbang saka ako humarap sa gawi ni Atticus at kunot nuo ko ’tong tinignan.

He showed the footage on his laptop. Levi, held by the drug lord men’s that he infiltrated.

I quickly ran to my room and grabbed my mask and big hoodie jacket.

“I’ll go with you.” Lucifier said while holding a gun.

Mabilis ako lumabas at sumakay sa sasakyan. Si Lucifier naman ang nagmaneho.

“Levi is being tortured now.” Atticus said.

Nakikinig lang ako sakanya mula sa earpiece and Lucifier drive the car at high speed.

We arrive at a large building that Atticus says Levi was taken to. Mabilis ang kilos namin ni Lucifier na lumabas ng sasakyan.

“Sa likod ba tayo dadaan?” Tanong niya sa’ kin.

“Bakit sa likod pa tayo dadaan kung pwede naman sa entrance.” Sagot  ko na ikinatawa ni Lucifier sabay kasa ng baril.

Nauna akong pumasok kay Lucifier. Sumalubong kaagad sa’ kin ang tatlong bantay sa entrance. Sumulpot si Lucifier sa likod ko na nakabantay sa likuran ko. Nakita nila kami agad at akmang huhugot ng baril ng pina-ulanan ko ng bala ang mga ’to. Every bullets I release I make sure na sa nuo ang tama ng mga ’to.

Pumasok kami sa loob saka kami naghiwalay ni Lucifier. I went straight to the elevator and got on it. Atticus told me on which floor Levi was kept.

Bumukas ang pintuan ng elevator at bumungad ang apat na lalaki na naka uniporme sa paningin ko. Gulat na gulat pa sila nang makita ako.

I quickly shot them in the head kaya bumulagta ang mga ’to sa sahig. Naglakad ulit ako hanggang sa makakita ako ng pinto. Sinipa ko ng malakas ang pinto dahilan para bumukas ‘yon. Bumungad sa’ kin ang anim na lalaki na nakapalibot kay Levi. Agad kong pinagbabaril ang mga ’to.

I cursed when I ran out of bullets. Nakita ko sa gilid ng mata ko na may hawak ng kutsilyo ang lalaki. He quickly attacked me but I was faster than him so I grabbed his hand. Siniko ko ng malakas ang baba niya saka ko binali ang mga daliri niya.

The man’s scream echoed inside this room. Sabay-sabay na umaatake sa’ kin ang mga kasamahan nito.

Kinuha ko ang kutsilyo na nasa sahig at mabilis na ibinato ’yun sa lalaking lalapit sana kay Levi. Hanggang ngayon ay wala paring ’tong malay habang naka gapos.

Sinipa ako ng lalaki na tumama sa tyan ko. Sumipa ulit ’to ngunit na hawakan ko ang binti niya at pinaikot ko ’yun saka ko sinalubong ng sipa ang dibdib niya.

Mabilis ang mga galaw ko na sinasalag ang mga atake ng mga ’to na agad ko namang ibinabalik sakanila.

“Aghhhhhh!!” Sigaw ng lalaking huli kong pinatumba. Iniinda niya ang nabali niyang kamay at binti. Sinipa ko ang mukha niya na agad nawalan ng malay.

Hinugot ko ang kutsilyo na binato ko kanina sa lalaki saka ako lumapit kay Levi at mabilis na kinalas ang lubid na nasa kamay at paa niya. Mahina kong tinapik ang mukha ni Levi para magising ’to.

He slowly opened his eyes and blinked. “R-Ruwi!!” He stammered.

Inalalayan ko siyang tumayo at nagsimula kaming maglakad. I can see on Levi’s face the bruises and wounds on his face. Nang makalabas kami ng silid ay agad namin nakita si Lucifier na lumabas ng elevator.

Mabilis na lumapit samin si Lucifier at tinulungan ako sa pagalalay kay Levi. Suddenly someone rained bullets in our direction. We quickly hid in the wide pole.

I peeked to see who shot and saw it was the drug lord who was supposed to be Levi’s target.

Tumingin ako sa mga kasama ko saka ako nagsalita. “I’ll try to distract that mother fucker para makalabas kayo dito. Wait for me in an alley near this building.” Sabi ko kay Lucifier at Levi.

Lumabas ako sa poste para tumakbo sa hallway kaya agad ako pinaputukan ng bala ng baril ng drug lord. Takbo lang ako ng takbo hanggang sa naubusan ng bala ang drug lord kaya huminto ako saka ko siya hinarap.

“I will kill you!!!” Sigaw niya sa’ kin at mabilis niyang ibinato ang hawak niyang baril sa’ kin.

Agad siyang tumakbo papunta sa’ kin at malalakas na sipa at suntok ang pinapakawalan niyang atake. Halos hindi ko nasasalag lahat ng atake niya. Mukang magaling din ang isang ’to sa labanan.

Nang makakita ako ng pagkakataon ay tinuhod ko ang dibdib niya dahilan upang umatras ’to.

I immediately attacked him and punched him in the chest and face. I didn’t stop him until his face bleed. I was about to punch him in the face when he grabbed my arm and quickly threw me.

Natumba ako sa sahig at agad siyang lumapit sa’ kin at hinawakan ang hoodie ko. Naalarma ako sa ginawa niya kaya sinipa ko ang paa niya ng malakas dahilan para matumba din ’to sa sahig.

I immediately stood up and grabbed his hair and hit his face hard on the floor several times. Hindi ko siya tinigilan.

Hanggang sa may narinig akong putok ng baril. Tumama ‘yun sa drug lord imbis na sa’ kin. Ang tanga ng tauhan ng drug lord. Boss niya ang binaril niya. Ang tanga lang!

Mabilis ko binitawan ang lalaki at tumakbo sa hallway.

Kanina habang papunta kami dito ay ipinakita sa’ kin  ni Atticus ang blue print ng building na ’to kaya alam ko kung saan ako pwedeng dumaan.

Maraming humahabol sa’ kin at walang pakungdangan nila akong pinapaulanan ng bala. Nagulat ako ng may biglang sumulpot sa harap ko na may hawak ng baril. Mabilis kong sinuntok ang dibdib niya saka ko inagaw ang hawak niyang baril at binaril siya sa sentido.

Humarap ako sa mga humahabol sa’ kin at pinag babaril ang mga ’to kaya nag si tago ang mga ’to sa pader.

Kinuha ko ang pagkakataon para makatakbo ako palayo. Nasa hagdan na ako nang hinahabol na naman nila ako. Huminto ako para makipagpalitan ng putok ng baril sa mga lalaki.

Nahanap ko ang pinto kung saan ang exit nito ay sa isang eskinita. Naka lock ’yun ngunit mabilis kong sinira gamit ang baril na hawak ko.

Nang mabuksan ko ang pintuan ay agad akong lumabas. Makipot ang daan at napapaligiran na mga damo na hanggang sa binti ko. 

“Hurry up, kill that person.” Sigaw ng isa sa lalaking humahabol sa’ kin. Malapit na ako sa dulo ng masikip na eskinita na ’to ngunit hindi ko parin natatanaw ang nakaabang na sasakyan ni Lucifier.

Nang makalapit ako ay biglang may huminto na sasakyan. Napangiti ako at mas lalo kong binilisan ang takbo. Tinalon ko ang backseat at lumusot ako sa bintana ng kotse upang makapasok at mabilis na humarap sa mga kalaban na humahabol sa’kin saka ako nag paulan ng bala. Mabilis na nagmaneho si Lucifier papalayo sa lugar.

Nagkalat pa ang bubog sa nabasag na salamin dahil sa  pagtalon ko. Napasandal ako sa upuan saka ko tinanggal ang suot kong maskara. “Are you okay, Levitticus?” Tanong ko kay Levi na nasa passenger seat.

“Yes, Ruwi. I’m sorry if they caught me earlier.” Nakayuko niyang sabi.

Problema ko ngayon ay nakita ang mukha ni Levi dahil natanggal ang maskara niya nang mahuli siya.

“It’s okay.” I said with a smile.

“Anong gagawin natin Ruwi? Nakita ang mukha ni Levi?” Tanong ni Lucifier.

Napapikit nalang ako. Hindi ko pwedeng baliwalain ito. We’re doomed if I can’t solve this problem. “Looks like I need to go back there.” Walang choice kong sagot.

Kailangan kong maubos ang mga tao na nandoon. Fuck!

“Ihinto mo ang sasakyan, Lucifier.” Utos ko kay Lucifier. Tinanggal ko ang suot kong hoodie jacket at tanging fit na white sando lang ang suot ko at maong pants.

Hinugot ko ang isang malapad na box na nasa ilalim ng upuan ng backseat at binuksan ’yon. Tumambad saking paningin ang katana saka ko ’to kinuha.

“Atticus!” Tawag ko sakanya mula sa suot kong earpiece.

“Yes boss?” Sagot niya.

“Destroy all their systems.” Utos ko.

Tumingin ako kay Lucifier. “Ihatid mo muna si Levi para magamot siya. Saka mo ako balikan dito.” Saad ko kaya tumingin sa’ kin si Lucifier.

“Hindi mo isusuot ang maskara mo?” Takang tanong niya.

“Bakit ko pa isusuot kung uubusin ko din naman sila.” Pagkakasabi ko no’n ay agad akong lumabas habang hawak ang katana.

Naglakad ako at dumaan ulit sa eskinita na ’yun alam kong wala ng tao do’n.

When I get close, I immediately hid in the grass and peeked. I saw two men standing outside the door.

Nakatalikod sila sa gawi ko at parang nag-uusap. Mabilis ang kilos ko na naglakad sa damuhan. Nang makalapit ako sa dalawa ay itinaas ko ang hawak kong katana at winasiwas sa kanilang dalawa.

The blood of those I killed still dripped from the tip of my sword.

“There are four men guarding the first door, Ruwi.” Atticus instructed me.

Pumasok naman ako sa pintuan at naglakad patungo sa sinasabi ni Atticus na unang pinto. Kailangan ko makapasok do’n dahil nandoon ang hagdan paakyat. Nakita ko ang apat na lalaki na nakatalikod na parang nag-uusap.

I quietly approached the two and attacked them and put my katana into their chest which made the man scream. Hinugot ko agad at winasiwas sa isang kasama niya saka pinutol ang mga kamay na may hawak na baril. Puro sigaw ang naririnig ko mula sa dalawang lalaki. Nakahandusay ang mga ’to sa sahig habang sapo-sapo ang mga naputol nilang braso.

I stabbed them to death. Wala akong dapat itira kahit isa.

I left immediately and went up the stairs. I could hear Atticus talking in my earpiece and follow his instruction.

Halos lahat ng makasalubong ko ay pinagpuputol ko ang katawan. Hanggang sa makarating ako sa pinto kong saan nasa loob ang drug lord at ang iba pa niyang tauhan. “How many are in there, Atticus?” I asked.

“15 bodyguards, Ruwi. They are holding their guns and ready to kill you.” I grinned at what he said.

I walked back to the man who was lying down and stood him up para gawing shield kapag pinaulanan ako ng bala. Kahit mabigat ang lalaking ’to ay nagawa ko parin maglakad hanggang sa makaabot ako sa pinto at sinipa ’yun.

Agad nila akong pinaulanan ng bala. Letche talaga!

Lahat ’to ay tumatama sa lalaking ginawa kong shield. Nang makita kong naubusan ng bala ang iba ay agad kong binitawan ang katawan ng lalaki at sinugod ang mga ’to.

Mabilis kong naiiwasan ang mga pinapakawalan nilang mga bala at puro sa tyan ko sila pinapatamaan. Nakita ko pa ang dalawang tauhan ng drug lord na natataranta at inaalalayan nila ang boss nilang tumayo para tumakas.

Napahiga ang huling lalaki na kalaban ko sa sahig. Nang makita ko na buhay pa ’to ay sinaksak ko siya sa dibdib.

I picked up the gun he dropped and followed the three running away from me.

Naabutan ko sila sa elevator at akmang sisirado ang pinto no’n kaya mabilis kong binato ang espada na hawak ko dahilan para matigil ’to sa pagsasara at tumama ’to sa kasamang tauhan ng drug lord.

Tinatamad na ako kaya mabilis ko nalang binaril ang dalawang buhay pa. Sabay na bumagsak sa sahig ang mga ’to.

I took a deep breath first and spoke to Atticus through earpiece. “Is there anything left?” Tanong ko.

“Malinis na Ru, nilinis ko narin ang mga kuha ng cctv nila.” Sagot ni Atticus sa kabilang linya habang naglalakad ako papunta sa elevator at sumakay do’n. Pinindot ko ang ground floor. Sakay ko pa sa loob ang tatlong lalaki na wala ng buhay.

Bumukas ang elevator kaya agad akong lumabas. Nakita ko si Lucifier na may dalang dalawang galon, mukang gasolina yata. Kinalat niya ’to sa sahig saka nag sindi ng lighter.

Lumabas na kaming dalawa saka pumasok ng kotse. Napasandal nalang ako sa pagod. “Damn, Ruwi. Inubos mo talaga lahat? Wala ka man lang tinira kahit isa.” Tatawa-tawa niyang sabi.

Hindi ko siya pinansin at nakatuon ang attensyon ko sa building.

Lumiyab ang apoy sa building sumabog pa talaga ’to kaya mas lalong lumakas ang apoy. Binuhay ni Lucifier ang makina ng kotse at agad pinausad ang sasakyan.

“Sabi sa’ kin ni Salem kanina humanda ka daw sakanya kapag may sugat ka kahit kunti sa katawan.”  Saad niya kaya nalukot ang mukha ko sa sinabi ni Lucifier.

Mukang tutuluyan na talaga ako ni Salem.

A/N: Hello! 🧡 enjoy reading guys, kahit pangit ang pagka sulat ko hehe 😂

Chapter 3

PUMASOK KAMI NG BAHAY ni Lucifier at naabutan pa namin si Salem na pinapagalitan si Levitticus habang si Levi naman ay nakayuko at may benda sa katawan.

Lumapit ako sa likod ni Salem at agad siyang binatukan.

“Aray!!” Reklamo niya sabay himas sa ulo niya.

Tinignan ko naman siya ng masama. “Nakita mo na ngang may sugat si Levi binibigyan mo pa ng sama ng loob.” Sabi ko kay Salem.

I sat on the couch and face Levi. He slowly looked at me, I could see the sadness in his eyes because he failed his mission.

Ngumiti ako kay Levi. “It’s okay, don’t worry.” Saad ko saka hinaplos ang mukha niya.

Salem came to me with a first aid kit.

Nakasimangot ’to habang ginagamot ako. I knew he was angry about what happened. Ngunit hindi naman ginusto ni Levi na mahuli siya kaya walang dapat sisihin.

Sinabihan ko si Levi na magpahinga na siya dahil masyadong na bugbog ang katawan niya. He immediately stood up and went to his room.

Salem finished cleaning my wound. “Sa susunod na masugatan ka Ruwi tutuluyan na talaga kita.” Pananakot niya sa’ kin.

“Oh!! I’m scared.” Madrama kong sagot sakanya. Agad naman niya akong pinukol ng masamang tingin.

Tumayo ako at naglakad patungo sa kwarto ko gusto ko ng makapagpahinga, napagod talaga ako kanina. Hindi ako pwedeng mag-iwan ng buhay kahit isa man lang lalo na’t nakita nila ang mukha ni Levi.

Tinapos ko agad ang pagligo saka ako lumabas ng banyo na naka suot ng bath robe. Naabutan ko pa si Salem na inaayos ang damit ko na dadalhin ko bukas papuntang Spain.

Kumuha lang ako ng damit pantulog saka ako nagbihis. Agad ako pumunta sa sa kama at pabagsak na nahiga. Dumapa ako ng higa dahil mas komportable ako pag ganito ang posisyon ko. Nakakatulog ako agad.

Narinig ko nalang ang pagsara ng pinto ng kwarto ko hanggang sa tuluyan na akong nakatulog.

The next day, maaga kaming umalis ni Salem papuntang Spain. We arrived well and headed to Madrid, Salem booked at hotel Mercadez. Isang kwarto lang ang kinuha niya dahil siya daw ang pinagbabayad ko. Nakasimangot pa ‘to sa’ kin dahil ako daw ang nag aya pero siya daw pala magbabayad.

“Scammer ka talaga Ruwi!” I laughed what he said.

Pumunta kami agad sa room namin. Nang makapasok kami ni Salem ay agad kong tinawagan si Andrei para ipasabi sa cliente na mamayang gabi kami magkikita.

Nagpaalam ako kay Salem na lalabas muna para gumala. Tumango lang siya habang nakahiga sa kama.

When I got out of the hotel I immediately searched for a good cafe here in Madrid.

I was walking when I saw a book store. I immediately went there to buy a book.

When I found the book I wanted I immediately went to the counter and pay. Lumabas na din ako ng book store at naghanap ng taxi para magpahatid sa isang open area na coffee shop.

I handed my payment to the driver and got out of his taxi.

I arrived in the coffee shop and looked for a vacant table. I looked around until I found a table, I immediately went there and sat down. Tinawag ko agad ang waiter para maka order na ako ng cafe.

“Bienvenida a La Cafe Dezerto, puedo tomar su pedido, señora?” Naka ngiti niyang bati sa’ kin kaya ngumiti ako sakanya.

“Cuál es la mejor especialidad aquí en tu cafetería?” tanong ko sakanya dahil ayaw kong tumingin sa menu nila.

“Nuestra especialidad aqui, señora, es Ristretto, le gustaría probarlo?” Our specialty here Ma’am is Ristretto, would you like to try it?

“Sí por favor.” Yes please. Inabot ko ang menu sa waiter saka ko siya nginitian.

Umalis ang waiter sa harap ko kaya binuksan ko ang nabili kong libro kanina. Nagsimula na akong magbasa habang hinihintay kong dumating ang order ko.

Nakakatatlong page na ako ng dumating ang order ko na coffee. “Muchas gracias.” Thank you so much.

He bowed and spoke. “De nada señora.” He left in front on me. I continued reading my book while sipping on the coffee I ordered.

Nangangalahati na ang kape ko nang maramdaman ko na may nakatingin sa’ kin. Actually, kanina ko pa ’to nararamdaman ngunit ipinagpawalang bahala ko lang.

I raised my head and looked around looking for the presence of whoever was looking at me. My eyes wandered until it landed in the second table.

I saw a man sitting alone and looking at me intently. His thick eyebrows meet while looking at me. I stared at him and didn’t lose my sight of the man in front of me.

I’m the type of person that when someone stares at me ay hindi ako nagpapatalo sa pagtitig hanggang sa sumuko ’to at mag-iwas ng tingin, pero sa lalaking ’to ay hindi ko kinaya. Kaya ako ang unang nag iwas ng tingin at ibinalik nalang ang tingin ko sa pagbabasa ng libro.

I can’t understand myself why this man has effect on me. Hindi tuloy ako mapakali sa upuan ko. This is the first time na makaramdam ako ng pagka-ilang. Sino ba naman kasing hindi maiilang sa titig niya. Para ’tong hinihigop ang kaluluwa ko at parang binabasa niya ang pagkatao ko. Kaya nga ako nag-iwas ng tingin kanina.

Hanggang ngayon ay ramdam na ramdam ko ang mainit na titig niya sa’ kin.

Isa lang ang pwede ko masabi sa lalaking nakatitig sa’ kin. He’s a greek God mahihiya ang mga greek God kapag nakita ’to dahil masyadong napaka perfect ng mukha ng lalaki. Matikas ang katawan niya at halatang batak na batak ang muscle nito sa katawan at kahit nakaupo ’to ay alam kong matangkad ang lalaki.

Nilipat ko ng page ang binabasa ko na wala na yata akong maintindihan dahil nararamdaman ko parin ang titig niya. Ano bang problema ng lalaking ’to?

Impossible namang nakita niya ako kung saan or nakilala. Ngayon ko lang din naman siya nakita and I swear, our paths have not crossed yet.

I sighed. I couldn’t stand his presence so I decided to  stand and leave the coffee shop.

Muntik pa akong matisod sa kakamadali ko maka alis lang sa coffee shop. Pumara agad ako ng taxi at hindi ko na nilingon ang lalaki.

I gasped when I got into the taxi. Feeling ko naka hinga na ako ng maayos.

Nagpahatid lang ako sa hotel kung saan kami naka check in ni Salem. Kailangan ko na din pala mag ayos dahil ngayon kami magkikita ng cliente na gusto ako makita personal.

Pagdating ko sa hotel room ay wala si Salem. Hinayaan ko lang ’to para magliwaliw naman dahil halata sa mukha niya ang stress sa pag-aaral.

Pumasok ako sa banyo at binuksan ang tubig para punuin ng tubig ang bath tub. Hinubad ko ang lahat ng damit ko saka ako pumasok sa bath tub.

I closed my eyes when the face of the man earlier entered y mind. His face is still clear in my mind. I don’t want to bother finding out who it is because I know our paths will never cross again.

Nagtagal ako sa bath tub ng isang oras dahil na rerelax ako kapag nagbabad ako sa tubig.

Tumayo ako at pinulot ang bath robe saka isinuot ’yun at lumabas.

Binuksan ko ang maleta ko at hinanda ang isusuot ko. Jeans at halter craptop lang ang isusuot ko, hindi rin naman ’to makikita dahil magsusuot ako ng malaking hoodie jacket. Inayos ko din ang buhok ko at nilagyan ng hairpen sa gilid para hindi kumawala ang buhok ko para magmuka akong lalaki.

Kinuha ko ang mask ko na nasa maleta saka ako lumapit sa salamin. Napatigil ako sa pag-aayos nang pumasok si Salem sa kwarto at may dalang pagkain.

Bigla tuloy kumulo ang tyan ko ng makita ko ang isang box ng pizza. Kasalanan ’to ng lalaki kanina sa coffee shop eh, dapat kasi oorder pa ako ng cake. Hindi tuloy ako nakakain.

Inabot agad sa’ kin ni Salem ang pizza. “Ligo muna ako Ruwi. Baka maamoy mo na may babae ako.” I just rolled my eyes and bit into the pizza I was holding.

I just waited for Salem to finish do his routine. Pareho kaming naka hoodie jacket at sabay na lumabas ng kwarto.

We arrived at a private restaurant and a waiter assisted us into a private room. He knocked before opening the door. Bumungad sa aking paningin ang iba’t-ibang ilaw sa loob ng kwarto.

I saw a man sitting on the couch and surrounded by men in black.

Naglakad naman kami ni Salem palapit sa mahabang lamesa. Nakangiti naman kaming sinalubong ng lalaki na nakaupo kanina sa couch.

“Thank you for accepting my invitation. I’m Wilbert Gustavo.” He said and he extended his hand to me.

“I’m sorry sir but, I don’t do shakehands.” Saad ko kaya mabilis niyang ibinaba ang kamay niya at iginiya kami ni Salem sa table na maraming pagkain, as if naman kakain kami ni Salem eh, naka maskara kami.

“I prepared a lot of  food. I hope you will like it.” Pang-aaya ni Mr. Gustavo samin na kumain.

Umiling agad ako. “It looks delicious but we are still full.” I said to Mr. Gustavo, I saw the dissapointment on his face.

“Wine is fine with me.” I took the unopened bottle of wine and put it in the wine glass, I smelled it before drinking it. I saw Mr. Gustavo smiling.

We just talked about the mission we accomplished with him. He was impressed with our service and loyalty to him.

He has been our client for a long time, ’to ang unang nagtiwala samin hanggang sa nakilala kami sa iba’t-ibang bansa. Natuwa ’to sa sinabi ko na pwede akong tumulong sa kanya kapag nangailangan siya ng tulong.

Nagtagal din ang pag-uusap namin hanggang sa nag paalam na kami ni Salem na uuwi na. Hinatid pa kami nito sa labas ng restaurant.

“I will look forward to your group’s service again.” He said with a smile.

“You can count on us, Mr. Gustavo.” Sagot ko saka nagpaalam na para umalis.

Sumakay agad kami ni Salem sa inarkela niyang sasakyan. Ibinaba ko ang bintana saka ako kumaway ulit kay Mr. Gustavo na nakatayo parin sa labas ng restaurant.

Nang makalayo na ang sasakyan namin ay agad kong hinubad ang suot kong maskara. “Tangina ang init!!” Reklamo ni Salem habang ang isang kamay ay nasa manibela.

Naghanap lang ’to ng mataong lugar at inihinto ang sasakyan. Mabilis namin inilagay ang mga suot namin na jacket at mask sa isang back pack at isinukbit ni Salem sa balikat saka kami bumaba ng kotse.

Mabilis kami nakihalubilo sa mga maraming tao para kong sakaling pinasundan kami ni Mr. Gustavo ay hindi kami nito makikita.

Nalagpasan namin ang mga nagkukumpulang mga tao at sumakay kami ng taxi.

“Nagugutom ako Ruwi. Kanina pa ako natatakam sa mga pagkain na nasa harap ko.” He said to me with a frown in his face.

Kinausap ko ang driver ng taxi na ihinto sa isang restaurant na mabilis naman nito sinunod.

Nang makarating lami ay agad kong inabot ang pamasahe sa driver. “Gracias!” Pasasalamat ko sabi saka ako lumabas ng taxi.

Nauna pa si Salem sa’ kin na pumasok ng restaurant. Pagpasok ko ay nakahawak na ’to ng menu, halatang gutom na talaga siya. Umupo ako sa katapat na upuan ni Salem at kinuha ang isang menu at pumili narin ng pagkain.

Makalipas ang 20 minutes ay dumating na ang mga inorder namin. Mabilis na kumain si Salem na parang isang buwan hindi pinakain.

“Ikaw ba magbabayad nito boss?” Tanong niya sabay subo ng pagkain sa bibig. Umiling ako at tinuro siya. “Malamang ikaw!” Sagot ko sabay kuha ng fries.

“Ang sama mo!! Mabilaukan ka sana.” Saad niya habang masamang nakatingin sa’ kin kaya natawa ako.

“Madapa ka sana paglabas natin dito.” Sabi ko saka binilatan siya.

May lumapit na waitress samin at halatang may gusto kay Salem dahil panay ang pa cute nito. Hindi ko tuloy mapigilan matawa dahil nalukot ang mukha ni Salem.

“Kindatan mo ng makalibre tayo dito.” Pang-aasar ko kay Salem.

“No way!! Magbabayad nalang ako.” Saad niya sabay hugot sa wallet niya na nasa likod ng pantalon niya.

Tinawag ko ang waiter na nag assist samin kanina at binigay ko ang atm ko para bayaran ang kinain namin. Nakita ko naman sa mukha ni Salem ang tuwa nang ako ang nagbayad.

Lumabas na kami agad at pumara ulit ng taxi at nag pahatid sa hotel. Pagdating agad namin sa room ay pumasok agad si Salem sa banyo. Habang ako naman ay nakatitig sa malaking glass wall na kitang-kita ang buong city.

Day 2 na namin sa Madrid. Napagdesisyonan na namin ni Salem na umuwi na ng Russia. Nag aayos na ’to ng gamit ngunit ako ay parang hindi mapakali. Parang ayaw umalis ng sarili dito na hindi ko rin maintindihan.

Naka ilang labas na ako ng hotel room dahil baka may naka abang samin na kalaban, ngunit wala naman. Naiinis na nga si Salem sa’ kin dahil kanina pa ako labas masok sa kwarto. Hindi talaga ako mapakali.

Hindi ko alam sa sarili ko kung bakit hindi ako mapakali, wala namang kalaban sa paligid. I closed my eyes and gasped, may something na pumipigil sa’ kin umalis.

Mabilis kong isinuot ang hoodie jacket ko at ang maskara ko. Kinuha ko ang kutsilyo na paborito ko at isiniksik ko ’yun sa isa kong boots.

“Where are you going?” Tanong ni Salem na hinawakan ang braso ko.

“Babalik din ako agad.” I said and immediately left our room.

Mabilis ako naglakad papunta sa elevator at sumakay do’n.

Hanggang sa makalabas ako ay palinga-linga ang ulo ko kung meron bang mga kalaban na nakasunod samin.

Hindi ko alam kung anong nangyayari sa’ kin pero, may humihila talaga sa’ kin na hindi umalis sa bansang ’to.

Naglakad-lakad ako na wala man lang deriksyon. Hindi ko malaman kung saan ako dadalhin ng mga paa ko, malayo narin ako sa hotel na tinutuluyan namin.

Hanggang sa umabot ako sa eskinita na walang ka tao-tao.

Pinagpatuloy ko ang paglalakad at tinungo ’yun. Nahihibang na siguro ako.

I stopped for a moment and took a deep breath to calm myself down. I was about to turn around and go back to the hotel when I heard a scream. It was a man’s voice asking for help.

Mabilis na tumakbo ang mga paa ko na parang may sariling isip. Sinusundan ko ang boses ng lalaki na humihingi ng tulong. Hindi ako dapat mangi-alam dahil hindi naman ’to sakop ng grupo namin, ngunit hindi ko mapigilan ang aking sarili.

The voice I heard got closer and closer until I reached the end of the alley. Bumungad sa’ kin ang isang highway na puro puno lang wala man lang kabahayan o dumadaan na mga kotse. Napaka tahimik.

I stopped and looked around. I walked again until I saw a black car. May nakaharamg na dalawang puting van sa itim na kotse. Mukang may ambush na nangyayari.

Lumapit ako ng kunti at nagtago sa likod ng isang puno para hindi nila ako mapansin. Naka bukas naman ang pintuan ng kotse kaya nakikita ko ang pangyayari.

The two men pulled their victim outside and pushed him to the road then stabbed him.

Hindi ko pa makita ang mukha ng lalaki dahil may nakaharang na mga lalaki kung saan ako naka pwesto. Hindi ko alam kong bakit ganito ka lakas ang tibok ng puso ko.

Hanggang sa umalis ang lalaki na nakaharang sa paningin ko kaya nakita ko ang mukha ng lalaking nakahiga na ngayon sa kalsada habang naliligo sakanyang sariling dugo.

My eyes widened when I realized who it was.

Ito yung lalaki sa coffee shop na nakatitig sa’ kin.

Nakaharap ang mukha niya sa gawi ko at mukang nakita ako na nakatayo sa likod ng puno. I even saw him raise one of his hand and try to reach out to me even though I was far away.

Wala paring awat ang mga lalaki ka kakasaksak sakanya ng kutsilyo. Mukang hindi nila ’to titigilan hanggat hindi ’to namamatay.

Damn it! I should get out of here, ngunit hindi ko talaga magawa. May umuudyok sa’kin na iligtas ang lalaki.

Napapikit ako saka huminga ng malalim. Bahala na kung maparusan ako. Ang importante ay mailigtas ko siya.

Mabilis ang kilos ko na nilapitan ang mga nakatilod na mga lalaki sa gawi ko. Inatake ko ang may hawak na kutsilyo kaya nabitawan niya ang kutsilyo na agad kong inagaw sakanya at mabilis na sinaksak ’to sa leeg niya.

Mabilis na umatake ang iba kaya na alerto ako. Nahawakan ko pa ang isang paa ng lalaki na sinisipa ako kaya agad ko siyang sinaksak sa dibdib. Hinarap ko ang iba pang mga kalaban at mabilis na pinagsasaksak sila.

Hinihingal ako na tumingin sa lalaking naka handusay at naliligo sa sarili niyang dugo.

I approached him and stared at the man’s face. He slowly opened his eyes and slowly extended his hand to me.

Lumuhod ako at inabot ang kamay niya. Parang may kuryenteng dumaloy sa katawan ko na hindi ko mapaliwanag. Naka tingin lang ’to sa suot ko na maskara.

Nahihirapan ’to kaya umupo ako sa kalsada at inangat ang ulo niya at pinaunan sa binti ko. Sinapo ko ang napuruhan niyang saksak sa katawan para hindi masyadong umagos ang dugo at baka maubusan pa ’to.

I quickly took my phone out of my pocket and called Atticus to trace my location and call an ambulance.

Hindi ako aalis dito hangga’t hindi dumadating ang ambulansya.

Hinaplos ko ang pisngi ng lalaki na maraming dugo hindi ako nakuntento kaya pinunasan ko ang mukha niya gamit ang laylayan ng jacket ko. Napakakinis ng mukha niya, parang mahihiya ang pimples na tumubo sa mukha nito. Siguro n’ong nag paulan si Lord ng kagwapuhan at kakisigan ay gising yata ’to at nag tatampisaw. Sinalo ba naman kasi lahat. Mahihiya ang mga Greek God talaga sa lalaking ’to.

Kumukurap-kurap na nakatingin ‘to sa’ kin at dahan-dahan bumukas ang labi niya. “D-o-n’t l-leave m-e.” Nahihirapan niyang sabi.

Tumango ako. “I won’t.” Sagot ko saka hinawakan ang nanginginig niyang kamay. Hinaplos ko ang isa niyang pisngi para matanggal ang dugo dito.

Mga ilang sandali lang ang hinintay ko nang marinig ko na ang sirena ng ambulansya na papalapit na ’to samin. Dahan-dahan kong inilapag ang ulo ng lalaki para iwan ko na sana ‘to ng mahawakan niya ang kamay ko. “D-don’t l-leave me p-please!” Saad niya habang nakatingin siya sa’ kin kahit hinang-hina na ito.

Hindi ako pwede makita ng mga tao kaya kinuha ko ang kamay niya na nakahawak sa jacket ko.

“The ambulance is coming.” Sabi ko at mabilis na tumayo. Naramdaman ko na parang may natanggal sa’ kin ngunit pinagwalang bahala ko na ’to at mabilis na tumakbo.

Nagtago ako sa likod ng puno at hinihintay ko ang lalaki na isakay sa loob ng ambulansya. Gusto kong maka siguro na madadala talaga ’to sa hospital. Nagsidatingan narin ang mga pulis kaya mabilis akong  umalis sa lugar.

Tinanggal ko ang jacket ko na may mantsa ng dugo pati ang maskara ko na natalsikan kanina at mabilis ang lakad na bumalik sa hotel.

Salem’s eyes widened when he saw the blood stains on my jacket. “Ano na naman ginawa mo, Ruwi?” Nag-aalala niyang tanong sabay kuha sa jacket ko at inangat ’yun.

Napahilamos nalang ako sa dalawa kong kamay saka bumuga ng hangin. “I broke one of our rules in the group.” I said and sat on the bed.

Raizen will punished me when I get back to Russia.

A/N: pasensya na sa mali kong grahams haha.. grammar pala. 😂

Chapter 4

I BEAR THE PAIN in my body because of that punishment I received from Raizen. I received 100 lashes in my back, hindi ko nga alam kong naawa ba si Raizen sa’ kin at gina-gaanan niya ang pagpalo sa’ kin.

Nandito ako ngayon sa kwarto ko habang inaalalayan ako ni Lucifier. May dala din siyang chicken soup. “Ano ba kasing katangahan ang ginawa mo, Ruwi??” Tanong niya habang masamang naka tingin sa’ kin. Inihipan niya ang kutsara na may lamang chicken soup saka isinubo sa bibig ko.

Masama ko din siyang tinignan. “Wala akong sakit, Lucifier. Kaya kong kumain mag-isa.” Sabi ko.

He quickly stood up at lumipat siya sa likod ko na tanging bra lang ang suot ko para hindi masagi ng damit ang sugat sa likod ko.

I felt Lucifier squeeze my wound causing me to gasp in pain. “Putangina!!” Mura ko kay Lucifier.

“Wala palang sakit ha!” He smirked.

Sinubuan niya ulit ako kaya hindi na ako umangal. “Kilala kita Ruwi, hindi ka basta-bastang nangingialam sa paligid mo pwera nalang samin.” He said seriously.

Totoo naman kasi, kahit pa yata may makita akong pinapatay sa harap ko ay hindi ako tutulong lalo na kung labas na sa grupo namin. Hindi ko alam kung anong nangyari sa’ kin sa Spain at nangialam ako sa nangyaring ambush.

Atticus quickly cleaned the cctv footage kung saan ako dumaan at saang hotel kami nag book ni Salem. Everything I did in Spain, even going to the coffee shop was deleted by Atticus.

As soon as Salem and I arrived in Russia, I immediately went to Raizen’s room to received my punishment. Kahit ako ang leader ng grupo, kasali parin ako sa parusa kapag lumabag din ako.

Si Isaac ang gumamot sa’ kin kanina dahil wala si Salem dahil may ginawang mission ’to.

Si Lucifier naman ang nag-aasekaso sa’ kin ngayon, pati si Nuroi ay napagalitan din ako kanina.

Nakadapa akong nakahiga sa kama habang nakapikit ang mga mata ko. Inaalala ko ang lalaking niligtas ko. Kamusta na kaya siya?

He was stabbed so many times that I don’t know if he will survive.

Napadilat ang mata ko nang marinig ko ang pagbukas ng pintuan ko. Nuroi came in with a food.

Nalukot ang mukha ko ng makita ko ang dala niyang pagkain. “Wag mong sabihin ikaw ang nagluto nyan?” Tanong ko.

Tumawa siya sabay kamot sa likod ng ulo niya. “Si Lucifier. You know I have no talent in cooking.” He answered me with a frown.

Naglakad siya papunta sa kama at inilapag ang tray sa bedside table. Inalalayan niya ako para makabangon.

My face crumpled even more when I saw Lucifier’s cooked porridge. I can really kill that bug. Ginawa pa akong may lagnat. Tumawa naman si Nuroi ng makita niya ang mukha ko na hindi maipinta.

“Order ka ng pagkain sa labas. At wag mong papasukin si Lucifier sa bahay.” Utos ko kay Nuroi.

Natatawa namang naglakad si Nuroi palabas ng kwarto ko. Narinig ko pa ang sigaw niya. “Lucifierrrr! lagot ka kay Ruwii!!” Then he closed the door.

I forced myself to stand up in bed dahil medyo hindi na masakit ang likod ko, pangalawang araw ko ng iniinda ’to kaya nasasanay na ang katawan ko sa sakit.

Lumabas ako ng kwarto na naka jogger pants at nakasuot ng sports bra.

Sinusundan ko ang mga boses ng mga kasama ko at natagpuan ko ang mga ’to sa living room. Napahinto pa sila sa pag-uusap nang makita nila ako. I guess they were talking about me.

Madilim ang mukha ko habang nakatingin sakanila kaya agad silang nag kanya-kanyang ginagawa.

I sat next to Aizen and leaned gainst the back of the couch. I took the tv remote and changed the channel.

Palipat-lipat lang ako hanggang sa dumako ako sa isang news. Laman ng balita ang general na ’yun na nakausap ko.

Sabay kaming napamura ng mga kasama ko nang marinig namin ang sinabi ng General.

It is said that our group is the mastermind behind the massacres that are happening in Russia.

“Do you want me to visit that mother fucker, Ruwi?” Raizen asked me.

I shook my head. “No! Plano niyang palalabasin tayo para pumayag ako sa gusto niya.” Sagot ko kay Raizen.

Bwesit na General na ’to sabi ko na nga ba gagawa ’to ng paraan para sumunod ako sa utos niya. Dinidiin niya kami lalo na maraming patayan ang nangyayari sa Russia ngayon. Talagang may pinakita pa ’to na footage.

“Tawagan mo ang hayop na yan, Atticus. Sabihan mo makikipagkita ako.” Utos ko kay Atticus.

“What’s your plan?” Nagtatakang tanong ni Theo.

“Makikipaglaro tayo sakanya.” Sabi ko.

Hindi rin naman magiging sayang ’kong susundin ko ang gusto niya. May makukuha parin naman ako mula sakanya. Ngunit hindi ako magtitiwala sa gagong General na ’yun, mukang may hinahabol ’to samin kaya ’yun ang aalamin ko.

Biglang nag ring ang cellphone ni Andrei na sinagot naman niya agad. Tumingin siya sa’ kin sabay abot ng phone niya sa’ kin.

Kinuha ko ’to at inilagay sa kaliwa kong teynga. “Hello.” Bati ko sa kabilang linya.

“Miss me?” Malandi niyang tanong sa’ kin.

“Nope. I hope you stay in Afghanistan forever.” Pang-aasar ko.

“Ang sama mo! Ang dami ko pa namang pasalubong sa’yo pagbalik ko sa Russia.” Nagtatampong boses na sabi ni Caiden.

Isang sundalo na kasi ’to na nasa Afghanistan naka destino.

“Siguraduhin mo ’yang mga pasalubong mo ay ‘yung wala pa sa’ kin para matuwa ako.” I said.

Tumawa  naman ’to sa kabilang linya. “Sorry baby girl, pero wala akong lalaking maibibigay sa’yo.” Bigla naman siyang tumigil sa pagtawa. “Kamusta naman kayo d’yan?” Tanong niya sa seryosong boses.

“We’re fine here. Don’t worry about us, nga pala baka wala ka ng budget d’yan. Magsabi ka lang.” Sabi ko.

“Nah!! Meron pa ako, Ruwi. Ang laki ng pinapadala mo sa atm ko eh, wala naman akong gustong bilhin.”

Tumango ako. “Mag-iingat ka d’yan!” Pag-papaalala ko sakanya. Matagal ko narin kasi ’tong hindi nakauwi dito sa bahay.

“Oo naman! Well trained mo kaya ako. Dapat pag balik ko sa Russia ay nandyan ka ha!” Sabi niya sa’ kin.

“Yep. Hindi naman ako aalis, kaya nandito ako sa pagbalik mo.” Sagot ko at nagpaalam na sakanya. Ibinalik ko naman kay Andrei ang phone niya.

“Alam mo bang nag effort ako magluto para sa’yo, Ruwi pero dinedma mo lang ‘yung lugaw ko,” reklamo sa’ kin ni Lucifier.

“Gusto mo bang ipalunok ko sa’yo  ’yung mangkok na ’yun?” Inis kong sabi sabay turo sa mangkok na may lamang lugaw.

Nakatitig naman ’to sa ibaba ng leeg ko kaya pinukol ko siya nang masamang tingin dahil akala ko sa dibdib ko ’to nakatitig. “Bakit hindi mo suot ’yung nabili namin na ancient necklace, Ruwi?” Tanong niya kaya kinapa ko ang leeg ko at ngayon ko lang napansin na wala ’to.

Mabilis akong tumayo at tinignan ang inupuan ko kong nahulog ba do’n. Tumulong narin ang iba sa paghahanap. Mahalaga kasi sa’ kin ’yun, ’ yun ‘yung regalo nila sa’ kin na pinag-ambagan pa ng mga ’to at binili sa bansang Greece. Kaya lagi ko ’tong suot at ang hinuhubad ko lang na kwentas kapag nasa bahay ako ay ’yung may tracking device.

Pilit ko inaalala kong suot ko pa ba ang kwentas na n’ong pabalik kami sa Russia ni Salem. Baka kasi sa Spain ko ’to nahulog, ngayon ko lang din kasi napansin.

Pumunta pa si Raizen sa dungeon at baka doon ko nahulog n’ong pinarasuhan niya ako ngunit wala din do’n.

Kinagabihan ay nakipagkita ako kay General at nakipagusap sakanya. Pumayag ako sa gusto niya kapalit ay ang pag susuplay niya ng mga guns at iba pang kailangan namin. Lilinisin din niya kapag may nahuli sa mga myembro ko.

Hindi ko parin pinapakita ang mukha ko sakanya. Napag-usapan namin ’yun na bawal makita ang mukha namin na ikinapayag naman nito.

Two years have passed, until now we are still together. Mas lalo lang kaming tumitibay ng mga kasama ko.

Parami din ng parami ang mga cliente namin na lumalapit. More client more money. Hindi kami pinapakiaalaman ng Russia dahil nasa likod namin ang General kaya wala kaming problema.

Minsan lang ay hindi ko gusto ang pinapagawa niya dahil maging inosente ay pinapapatay niya.

Kaya hindi ko pinagkakatiwalaan ang general na ’yun. Darating ang panahon ay ilalag-lag din kami nito kapag nag ka gipitan. Nakahanda naman ako kung sakali, uunahan ko nalang ’to kapag nagkataon.

I entered a famous bar in California at sumalubong sa’ kin ang mga iba’t-ibang ilaw na nanggagaling sa disco light. I was wearing a sexy white fitted dress na above the knee and high heels. Taas nuo akong naglakad papasok at naghanap ng mauupuan.

Palinga-linga ako sa paligid at hinahanap ang pakay ko rito. Isang business man na kailangan kong wakasan ang kasamaan nito.

Nag lakad-lakad lang ako hanggang sa mapadako ang tingin ko sa second floor. Nakita kong may mga nakatayo na men in black do’n. Mukang nandoon ang pakay ko.

I smirked. Umorder muna ako ng alak sa bartender na agad naman inilapag sa harap ko na agad ko namang ininum. Naglapag lang ako ng pera at tip saka ako tumayo para puntahan ang pakay ko.

I went up the stairs and pretended to be a hired girl. Hinarangan ako ng isang guard at tinitigan ng mabuti sabay kinapkapan ako.

I know they will do this. Earlier, while I was listening to my earpiece that Atticus had connected inside of the bar. Mr. Lim hired a girl to please him tonight.

I smiled at the man in front of me. When he found no weapon in my body, he let me in. He even opened the door for me.

Nakangiti akong pumasok at bumungad sa’ kinang isang matandang lalaki na nasa 55 years old. Humihithit pa ’to ng drugs. Napatigil ’to sa ginagawa niya ng makita niya ako. Mataman niya akong tinitignan mula ulo hanggang paa. Hindi ako mapapansin nito kong magkaiba ang mukha ng napili niya sa mukha ko.

“Please, pleasure me, darling.” Tawag niya sa’ kin.

Naglakad ako sakanya at dahan-dahang iginalaw ang aking katawan para sumayaw. Mataman naman siyang nakatingin sa katawan ko na sinusundan ang bawat galaw.

Itinaas ko ang kamay ko at dahan-dahang binaba ’yun sabay haplos sa katawan ko. Naririnig ko pa ang malulutong na mura ni Atticus sa earpiece ko kaya mahina akong natawa. Malamang hindi ’to makapaniwala sa ginagawa ko ngayon.

Sumampa ako sa kama kong nasaan si Mr. Lim habang sinasayawan ko siya. Nakikita ko pa sa mukha niya na tuwang-tuwa ’to sa ginagawa ko.

Hinawakan ko siya sa balikat at pinalandas ko ang mga daliri ko sa balikat niya. Pinadapa ko ang matanda saka ako umupo ako sa likod niya.

Mahina kong minamasahe ang likod niya na ikina-daing niya. “Ohh!! It feels so good. Harder please!” Sabi niya sa’ kin kaya mas lalo kong diniinan ang palad ko sa paghihilot sakanya. “You like it?” Naka ngiti kong tanong.

Tumango siya. “Yeah! I love it, ohh!!” Ungol niya.

“Can I lick you?” Tanong niya sa’ kin na ikinatawa ko.

“No sir!” Sagot ko agad.

Ibinaling niya ang ulo sa gilid at parang sinusulyapan ako. “Why? I want to taste you!”

I clicked my tongue first and speak. “Because, I want to kill you.” After I said that, I quickly covered his mouth with one hand and my other hand that was behind him quickly pressed his skin, then I caught his spinal cord and broke it.

Mabilis ’tong nawalan ng hininga habang nakabukas pa ang mga mata niya.

I immediately stood up and opened the window of this room. Mabilis akong tumalon sa bintana at saktong dumating ang pick up car na sasakyan ni Nuroi na nasalao ako saka niya pinaharurot ’yun.

Hindi ako nag-aalala sa mukha ko na makita kanina dahil masyadong madilim sa parte n’ong chinecheck ako ng mga tauhan ni Mr. Lim. Huminto ang sasakyan ni Nuroi kaya bumaba ako saka lumipat sa passenger seat.

Nakangiti ’to nang makapasok ako. “Nag-iinit daw si Atticus sa’yo boss pa sample ka naman daw dyan.” Saad niya kaya sinamaan ko siya ng tingin na mas lalo lang nito ikinatawa.

Narinig ko pa na minumura ni Atticus si Nuroi. Napaka sinungaling daw nito. Pinikit ko nalang ang mata ko dahil inaantok na ako. Gusto ko ng umuwi sa Russia.

Wala narin naman kaming gagawin ni Nuroi sa California kaya umuwi na kami ng Russia, good thing may sarili na kaming private plane.

Pagdating ko agad sa bahay ay nadatnan ko ang mga isip bata kong mga kasama na naglalaro ng chinese garter. Hindi ko alam kong sino na naman ang may pakulo ng kalokohan ng mga ’to. Mga walang magawa sa mga buhay nila.

Si Isaac ang may hawak sa dulo ng chinese garter  na nakasimangot. Sakabila naman ay si Aizen na tumatawa habang nagkakamali si Theo sa pagtalon sa chinese garter. Sumulpot si Nuroi sa likod ko, nang makita niya  mga kaibigan namin. Agad ’tong naglakad sakanila. “Sali ako dyan!!” Sigaw niya sa mga kasama ko.

Umalis na lang ako do’n at baka tumaas pa ang presyon ko sa mga pinaggagawa nila. Naabutan ko si Andrei na nakaharap sa laptop niya sa island counter.

“Yow, Ruwi!” Bati niya sa’ kim. Dumeritso muna ako sa harap ng ref at kumuha ng bottled water saka ako bumalik kay Andrei at umupo sa tabi niya.

“Ano ’yang pinapanood mo?” Tanong ko kay Andrei.

Kimi ’tong tumingin sakin. “Ahmm sex scandal ni Lucifier?” Patanong niyang sabi. Mabilis ko inagaw ang laptop niya at nakita ko si Lucifier sa video.

Tragis talaga nito ibabalik ko na talaga ’to sa ilalim ng lupa.

“Tawagan mo agad ’yan Andrei, kundi makakatikim ka din sakin!” Utos ko habang madilim ang mukha kaya natatarantang  kinuha ni Andrei ang cellphone niya.

Talagang inuubos ni Lucifier ang pasensya ko. Nareklamo ako n’ong nakaraan dahil naghahabol ang babaeng anak ni Mr. Domenguez dahil nabuntis daw siya ni Lucifier.

Galit na galit si Mr. Domenguez kay Lucifier. Ang utos lang daw niya ay bantayan ang anak niya hindi daw anakan. Putangina! Ako pa humarap sa galit ni Mr. Domenguez at halos salubungin ko ang umuusok na ilong ng matandang lalaki.

Papatayin ko na talaga ’to si Lucifier.

A/N: Good Morning!!

Chapter 5

I’VE BEEN IGNORING Lucifier ever since he came back. Naiinis kasi ako sa pagmumukha niya.

Wala na nga ‘tong ginawa kundi magpapansin sa’ kin at sunod ng sunod kong nasaan ako. Hindi na talaga ako natutuwa kay Lucifier, lagi nalang niya pinapainit ang ulo ko.

“Ruwi sorry na please!! Pansinin mo na ako. Hindi naman ako nag-aya, ‘yung babae naman ang nangakit sa’ kin.” Naka nguso niyang sabi.

Mabilis kong pinikot ang teynga niya saka hinila ’to. “Aray! aray!! Ruwi!!” Reklamo niya habang naka ngiwi.

Ilang beses ko na ’tong pinapalusot dahil ayaw kong malatigo siya ni Raizen. Ngunit talagang inuubos niya ang pasensya ko. “Isa pa Lucifier, ipapadala talaga kita sa Iraq.” Galit kong sabi saka ko binitawan ang teynga niya.

I got up and went to my room para magbabad sa bath tub. Nuroi is not here now, he is in Singapore with Andrei on a mission.

Isaac, Levi, Theo, Eros are in China while Aizen and Raizen are in Malaysia.

Kaya kami lang nila Atticus na nandon sa haven niya, si Kier na nasa experiment room nito, si Salem na naka duty sa hospital ng Russia, si Levi na naka tuka maglinis ng bahay at si Lucifier na hindi ko binigyan ng mission dahil grounded ’to ngayon.

Nilalaro ko lang ang tubig sa bath tub habang naka sandal sa gilid ng tub. Itinaas ko pa ang isang paa ko sabay lublub ulit nito sa tubig.

Naramdaman kong may pumasok sa kwarto ko kaya hinayaan ko lang kung sino ’yun. Hanggang sa bumukas ang pintuan ng banyo at sumilip ang ulo ni Atticus sa naka siwang na pintuan.

“Can I disturb you?” Nakangiti niyang tanongz

“Ano na naman ’yun?” Tanong ko sakanya sabay irap.

Pumasok naman siya sa banyo saka kinuha ang stool at umupo do’n. He handed the tablet to me and showed me something.

Tinignan ko ang screen at lumabas do’n ang information ng isang masamang tao. “Pwede ba muna ako magpahinga, Atticus?” Reklamo ko dahil pagod ako ngayong araw.

Umiling naman siya agad. “This is urgent, Ruwi!” Sabi niya. Walang awa talaga ’to si Atticus, batukan ko kaya siya. Nakita niyang nagpapahinga ako eh.

Wala narin akong nagawa kaya umahon nalang ako sa tubig. Inabot naman sa’ kin ni Atticus ang bath robe saka ’to lumabas ng banyo.

Pumunta ako sa walk in closet at isinuot ang highwaist pants at white tank top. Hindi ko na itinali ang buhok ko dahil tinatamad na ako.

Pumili narin ako ng hoodie jacket saka pinulot ang mask sa bedside table ko.

Lumabas agad ako ng kwarto at nasalubong ko pa si Lucifier na mataman na nakatingin sa’ kin. “Can I come with you?” Tanong niya habang nagpapa-cute.

Pinasadahan ko siya ng tingin habang inaayos ang suot kong hoodie jacket. “Please!!” He begged.

I let out a breath and walked out. I could hear Lucifier’s footsteps following me.

Hinagis ko ang susi ng kotse kay Lucifier na mabilis naman niya nasalo.

I opened the passenger seat and sat down. Lucifier also got into the driver’s seat and started the car’s engine.

“Sa kotse ka lang mamaya baka nakakalimutan mo na grounded ka.” Sabi ko kay Lucifier.

Nalukot naman ang mukha niya saka umiling. “Nope. Kapag nagtagal ka sa loob susundan na kita.” Sagot niya kaya pinikot ko ang teynga niya na ikina aray niya.

Huminto kami sa isang lumang building na napapalibutan ng mga puno. Isinuot ko ang mask ko saka ko binuksan ang pintuan ng kotse.

“Please be careful, Ruwi.” Pag papaalala sa’ kin ni Lucifier. I nodded to him and close the door.

Tinignan ko muna ang paligid saka ako naglakad papasok. Kahit masama ang kutob ko ay tumuloy parin ako.

May gustong makipagkita sa’ kin dito. Isang ex-convict. Meron daw siyang mahalagang sasabihin sa’ kin Kaya kailangan ako lang ang makipagkita sakanya.

I opened the door of this old building and all I saw was broken table and chairs. I noticed that there was a ladder so I immediatey went up. I walk slowly and feel the surroundings to see if there is really anyone in this place.

I was on the third floor but I didn’t see anyone.

Maglalakad na sana ako pabalik sa hagdan para bumaba ng may narinig ako na parang may hangin. Agad akong lumingon kong saan ‘yun nanggaling ng may sumalubong sa’ kin na kutsilyo na agad tumama sa balikat ko. “Fuck!” Mura ko saka sinapo ang braso ko na tinamaan.

Naramdaman ko ang pagsakit ng tyan ko dahil sinipa niya ako ng malakas dahilan para mapa ubo ako. Hindi ako tinigilan ng lalaki sa pag atake. Sipa at suntok ang ginagawa niya sa’ kin.

Fuck shit! Mukang magaling ang isang ’to. Wala akong ginawa kundi salagin ang mga pinapakawalan niyang atake.

Nagpakawala ako ng sipa sa mukha niya at dalawang suntok sa dibdib na mabilis niyang nasasalag.

I was stunned when he turned around behind me and wrapped his arm around my neck and strangled me very tightly.

“Agh!!”  Shit! Mabilis ko ginalaw ang katawan ko para makawala sa lalaki. Ang isang kamay naman niya ay tinanggal ang maskara ko na matagumapay niyang natanggal.

Malakas kong inuntog ang likod ng ulo ko sa mukha niya dahilan para makawala ako. Umikot ako at binigyan ng malakas na sipa ang mukha niya.

The man shook his head regaining his sight. I didn’t give him a chance and attacked him with punches and kicks.

Nahawakan niya ang buhok ko at hinila ng malakas saka niya ako sinuntok sa dibdib at binuhat at pinaikot-ikot habang sumisigaw siya na parang nang gi-gigil.

Shit! Bigla siyang lumuhod at itinaas ang katawan ko saka malakas na ibinaba sa naka angat niyang tuhod dahilan para mabali ang likod ko saka niya ako binitiwan sa sahig.

Aghhh!! Shit! Putangina! Nakahawak ako sa balakang ko habang iniinda ko ang sakit. Hindi ako nakabangon sa pagkakasalampak ko sa sahig dahil sobrang sakit ng pagkakatuhod niya sa likod ko.

Lumapit ang lalaki sa’ kin kaya unti-unti akong umatras sakanya. Ngunit nahawakan parin niya ang jacket ko. Wala na akong suot na maskara kay mas kailangan kong patayin ang isang ’to.

Hinawakan niya ang leeg ko saka ako inangat sa ire. Halos hindi na ako makahinga sa sobrang higpit ng pagkakasakal niya sa’ kin. Nakatingin lang ako sa mata niya na gigil na gigil akong patayin.

Nauubusan na ako ng hangin kaya pinipilit kong itaas ang kamay ko para kalmutin ang mukha niya, ngunit hindi man lang ’to nasaktan sa ginawa ko.

Pinilit kong itaas ang isa kong paa saka tinuhod ang baba niya. Nang gagalaiti ‘to habang sumigaw. “ya ub’yu tebya!” I will kill you galit niyang sigaw sa’ kin habanf ang mata niya ay namumula pa.

I raised my right hand and buried it in his right eye. Using my finger I grabbed his eye ball. “Aghhh!!” daing niya. Agad na lumuwag ang hawak niya sa leeg ko hanggang sa nabitawan niya ako.

Sapo-sapo niya ang kanang mata niya na tumutulo pa ang dugo. Panay ang sigaw niya sa sakit at malalim ang paghinga ang ginagawa ng lalaki hanggang sa nakabawi ‘to. Nanlilisik ang isa niyang mata habang nakatingin sa’ kin.

Ngumisi ako sakanya saka ipinakita sa lalaki ang hawak kong eyeball niya. Inilaglag ko ‘to sa sahig saka ko tinapakan gamit ang kaliwang paa ko. Nang gigigil siyang tumingin sa’ kin saka tumakbo para atakehin ako.

“ya ub’yu tebya!!!!” Sigaw ulit niya sa’ kin at mabilis akong sinugod.

Sinasalag ko ang mga suntok niya pero putangina nahuli parin ako.

Tumumba ako sa sahig at mabilis na dinaganan saka sinakal ako sa leeg. Nahihirapan na ako ngunit pinipilit kong abutin ang ulo niya, feeling ko ay nauubusan na talaga ako ng hangin.

“Ruwi!!!” Napatingin ako sa bagong dating na si Lucifier.

May hinagis ‘tong kutsilyo papunta sa’ kin na agad ko namang nasalo saka mabilis kong isinaksak sa ulo ng lalaki. Hinugot ko ulit ang kutsilyo at sinaksak ulit sa ulo niya. Nakabukas ang mata niya na natumba sa katawan ko habang ang dugo niya ay tumutulo sa katawan ko.

Nakahiga parin ako at iniinda ang nabali kong likod kanina. Mabilis naman lumapit si Lucifier sa’ kin saka niya tinulak ang wala ng buhay na lalaki na nakapatong sa’ kin. Fuck!

Nag-aalala akong tinignan ni Lucifier saka hinawakan ang braso ko.

“Check that man. I think he has a recorder attached to his clothes.” Utos ko kay Lucifier.

“Damn it! I’m sorry Ruwi kung hindi ako nakasunod agad. Atticus can’t see you, he’s been talking to you on the earpiece for a while but no one’s answering. May something dito sa building dahilan para mawala ang signal.” Mahabang sabi ni Lucifier sa’ kin.

Lumapit siya sa lalaki at kinapa ang katawan ng lalaki. May nakuhang maliit na device si Lucifier sa damit ng lalaki at mukang recorder nga ’to.

Lucifier check the building kong may nakatagong mga cctv. Nang makita niyang wala ay bumalik ito sakin. “Pota! Nabali yata likod ko.” Bulong ko.

“Don’t move! Let me carry you.” Saad ni Lucifier, hindi na ako umangal. Binuhat ako ni Lucifier hanggang sa makalabas kami ng building, saktong dumating din si Salem at Atticus.

“Holy fuck!” Salem cursed.

Pinaupo naman agad ako ni Lucifier sa back seat. “Atticus check that device. Alamin mo kung sino nag utos sa lalaking ’yun.” Utos ko kay Atticus. Tumango naman ’to agad at kinuha kay Lucifier ang device.

Namimigat ang talukap ng mga mata ko hanggang sa hindi ko namalayan na nakatulog ako.

Pag-gising ko ay bumungad sa’ kin ang kisame ng kwarto ko. Nakahiga ako sa kama habang naririnig ko ang mga boses ng mga kasama ko na pinapalibutan ako.

Napa kurap-kurap ang mata ko ng makita ko ang mga mukha nila. Puno ng pag-alala ang mga hitsura nila. Pinilit kong bumangon kahit masakit ang balakang ko, inalalayan ako ni Raizen at nilagyan ng unan ang likod ko.

Tumikhim muna ako bago nagsalita. “Anong balita?” tanong ko sakanila.

Nakangisi naman si Lucifier sa’ kin. “Sa radyo at tv ba Ruwi?” Tanong niya kaya pinakita ko lang ang gitnang daliri ko kay Lucifier, wala talagang kwentang kausap ’to.

“Bawal ka munang gumalaw, Ruwi.” Sabi sa’ kin  ni Salem. Napasimangot naman ako sa sinabi niya.

I HEARD A SOFT knock

outside my office. I picked up the ballpen in front of me and signed a contract before speaking. “Come in,”

I didn’t look at the person who entered at my office. I’m just waiting for him to speak. “S-sir i-to na po y-ung hinihingi m-ong r-eport.” He stammered.

I still didn’t raise my head and still focused on the papers I was holding. “Get out!” I ordered.

I waited for him to come out before I took the report I requested. My face was dark as I threw the folder on the floor. “Nonsense!”

I leaned back on my chair and closed my eyes. The woman’s face immediately entered my mind.

It’s been two years ago but I still can’t forget that woman’s face. This is the first time I’ve ever stared at someone.

I have been looking for her information or at least a picture of that woman in the coffee shop in Spain for a long time. But, I can’t get any info and even the cctv of that coffee shop didn’t find anything.

I was in Spain that time for a business meeting. Until, I passed by a coffee shop and thought of having a coffee before going to the meeting place.

I was busy looking at my phone until someone passed by my side and her sweet fragrant feminine perfume stung my nostrils. I looked up and followed the woman who passed by my side and she sat facing me at the second table. I looked at the woman’s face carefully, she looked so fierce and beautiful at the same time.

I put my phone on the table and looked again to woman’s face. My eyes followed every move she made until she raised her right hand to call a waiter.

I was annoyed when I saw the woman smile at the waiter. I couldn’t figure out what to call with the emotion I’m feeling that time. But, all I know is that I want to end the life of the waiter who was talking to the beautiful woman.

I keep on staring at her. I was amazed at the beauty of that woman. My heart skipped a beat when our eyes met. I didn’t take my eyes off of it. Ang sarap niyang titigan. I swallowed several times when I could see clearly her natural red lips. Damn, I want to taste those lips, hindi yata ako magsasawang tikman ’yon. I swallowed when I thought about it.

Nalungkot ako nang mag iwas ‘to ng tingin sa’ kin at nagsimula ulit magbasa ng libro. I wish I was the book she was holding so that her attention was focused only for me.

I can’t stop staring at her, hindi ko rin alam sa sarili ko. Ang sarap niyang titigan, kahit yata magdamag kami magtitigan ay ayos lang sa’ kin.

Since I was a child, I did not look into the eyes of the people I was talking to including my mom. I could not look them in the eyes. But, this woman, I don’t even understand myself. Gusto ko siyang lapitan ngunit hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.

Until the woman stood up from her seat and left in a hurry without even looking back at me.

The third day that I was in Spain is a nightmare, that I want to forget. I was lucky that day because someone save me from that ambush.

I felt my senses when I remembered the past that I wanted to forget. I pulled out my drawer and took out an ancient necklace that I got from the person who saved me. By, that time my vision was getting blurry and all I could see was a black mask.

Until now, I can still hear the voice of the one who saved me. I thought when I woke up she was there by my side but nothing.

I’m also looking for that person who saved me that day. But, I got no information. Hanggang ngayon ay pinapahanap ko parin ’to, especially the woman I saw in the coffee shop. I really, really want to see her again. I want to know her. Hell! I want to own her.

That woman is mine.

I left my office and went to the elevator that only I can use. There is another elevator for my employees.

The elevator opened and I got in immediately. Kinuha ko ang phone na nasa bulsa ko at tinignan kong nag message ba sa’ kin ang private investigator ko. Hanggang sa bumukas ang pintuan ng elevator kaya agad akong lumabas habang nakaderitso ang tingin.

I even heard the employees I meet greet me, but I didn’t look at their or return their greetings to me and continued walking.

“Lucian Nicklaus Vandeleur!” Someone called me at the entrance. My face crumpled when I saw Raven. Fucker!

“Hey Man. Home or Bar?” He asked

I just kept walking until I got out of my building. “Hey, tara sama ka sa’ kin. Ang tagal mo naring hindi nagpapakita.” Pag-aaya sa’kin ni Raven.

“I’m busy!” walang buhay kong sagot at nagpatuloy ulit sa paglalakad.

“Busy saan? Sa paghahanap parin ba? It’s been two years man, baka nga may asawa na ’yung sinasabi mong babae.” Raven said.

Mabilis uminit ang ulo ko sa sinabi niya. Humarap ako kay Raven saka sinuntok siya sa mukha.

No!! She can’t marry someone else. She’s only mine. That woman is only mine sa’ kin lang siya pwedeng magpakasal wala ng iba. Mas lalo akong nainis ng may pumasok na scenario sa isipan ko na ikinakasal ang babae. Mabilis ako lumapit kay Raven na naka bangon na mula sa pagkakasalampak sa sahig. Sinuntok ko ulit siya sa mukha.

I tried to calm myself because I might kill Raven. I closed my eyes and took a few breaths before facing Raven. “Don’t fucking say that again or else I will destroy you.” I said angrily.

Sumakay agad ako sa kotse matapos kong sabihin ’yun.

I didn’t apologize to Raven ’cause he deserve that punch. Pinainit niya ang ulo ko.

A/N: Lucian (aka mainitin ang ulo) hehe 😃

Author’s note: unpub ko muna sana ang story kaso ang daming naghanap kaya e-edit ko nlng siya. Please pag pasensyahan niyo na po ang mga errors ko lalo na’t baguhan palang ako. Hindi ko lang ine-expect na may magbabasa ng mga gawa ko dahil trip2 ko lang naman talaga ’to. Kaya pag pasensyahan niyo na alam kung hindi poledo ang gawa ko.

(June 20, 2023)                

-XXRIEGOZZXX-

Chapter 6

THREE WEEKS NA AKONG nakaratay sa higaan ko. Hindi kasi ako pinapakilos ni Salem.

Ang gagong Lucifier naman ay binilhan ako ng tungkod para daw hindi ako matumba kong sakaling tatayo daw ako. Ipalo ko kaya ’to sa ulo niya.

I don’t know what Salem did but I feel better.

Bumukas ang pintuan ng kwarto ko at pumasok mula do’n si Caleb na may dalang tray. Nakita ko ang mga pagkain niyang dala kaya kumulo agad ang tyan ko.

Inilapag ni Caleb ang tray sa bedside table ko saka ’to nagsalita. “Don’t forget to take your medicine Ruwi, the last time na ako ang naghatid ng gamot sa’yo ay nag three points shot ka sa trash bin. Balak mo ba maging basketball player?” Sabi pa niya.

Nalukot ang mukha ko ng maalala ko ang ginawa ko n’ong nakaraang araw. Hindi ko kasi kayang lunukin ang malalaking gamot kaya shinoot ko sa basurahan. Kaso nakita ni Salem nang maglinis ’to at nagtanggal ng basura sa kwarto ko.

“Kaya ko ng tumayo, Caleb.” Sabi ko kay Caleb na tinutulungan akong tumayo sa kama.

Hinawakan parin ako ni Caleb kahit sinabi ko ng kaya ko. “Are you sure? Ayaw ko masaksak ng anesthesia ni Salem pagnagkataon.” Saad niya.

“See? I told you. Pranning lang talaga ’yung Salem na ’yun.” Nakangiti kong sabi kay Caleb.

“Sinong pranning? At sinong may sabi sa’yong pwede ka ng bumangon?” Mabilis akong umupo at tinuro si Caleb. “Sabi niya try ko daw tumayo.” Saad ko, ngunit mabilis naman umiling si Caleb na nalukot pa ang mukha.

Tinignan ako ng masama ni Salem kaya nag pa cute lang ako para hindi ako mapagalitan. Napaka strikto ni Salem sa’ kin ngayon. Minsan ang sarap ng tadyakan sa mukha. Dito din ’yan natutulog pati si Lucifier at Nuroi.

Lumabas si Caleb at iniwan kami ni Salem. “Teka Caleb—” Tawag ko sakanya pero hindi ako pinansin ta mabilis na tumatakbo palabas ng kwarto. Natakot yata na baka madamay sa galit ni Salem.

“I’m fine now Salem, kaya ko ng tumayo. Palabasin mo na ako sa kwarto. Parang awa mo ng Doctor ka!!” Pagmamaktol ko kay Salem.

“Rest for one day. Pagkatapos no’n pwede ka ng lumabas ng kwarto mo.” Sabi niya.

Kumain narin ako para makapagpahinga. Gusto ko na talagang lumabas ng kwarto.

Buong araw lang ako nagbabasa o hindi kaya ay kinakausap si Atticus na nag rereport sa’ kin ng mga nangyayari. Hanggang ngayon ay hindi namin alam kung sino ang nag-utos sa lalaking ’yun.

The next day, I happily got out of bed and went straight to the kitchen. I even saw Nuroi eating a sandwich. His face lifted when he felt my presence. He immediately stood up and made me a sandwich and a coffee.

“Buti pinalabas ka na ng doctor mo,” tatawa-tawa niyang sabi. Kumagat muna ako sa sandwich na inabot ni Nuroi sa’ kin.

Bumalik narin ako sa office ko at tinitignan ang sunod na mga target. Hinahanap din ako ni general, gusto daw ako nitong maka-usap ngunit si Raizen ang pinapunta ko para humarap sakanya.

Hindi ko nagutsuhan ang utos niya, pati inosenteng mamayan ay pinapapatay. Kaya may inutos ako kay Raizen at iniba ang utos ng general na ’yun nang hindi niya nalalaman.

Atticus entered my office and handed me a picture kaya agad kong tinanggap ’yun. Nakasulat narin sa likod ng picture ang pangalan Faith Angelica De Guzman. A beautiful woman with an angelic face. “What’s the problem here?” I asked Atticus.

“Mr. De Guzman requested for protection for her daughter. Marami daw kasi siyang kalaban na gusto siyang patahimikin. He said someone recommended us so he approached us.”

“Ohh!! Need a body guard. I see.” I leaned back in my swivel chair while looking at Atticus.

“Where’s Kier?” I asked.

“Nasa experiment room niya.” Mabilis na sagot ni Atticus.

Tumayo ako at lumabas ng office habang hawak ang picture ng dalaga. Naisip ko si Kier ang uutusan ko dahil mas bata ’to samin. Pagdating ko sa experiment room ni Kier ay may naamoy ako na parang nasusunog. Nakita ko pa na may umuusok.

Nakita ko si Kier na naka gloves at may hawak na bomb. Inilapag muna niya ang hawak niya bago kumaway sa’ kin. “Hey, Ate Ruwi!”

Napadako ang attensyon ko sa umuusok na ginagawa ni Kier. “Be careful of what you’re doing Kier. The last time I checked you here was when a bomb you were making exploded. Mas lalo pa akong nagulat ng makita ko si Lucifier na naka brief lang at may hawak na balde na may lamang tubig.” Saad ko pero napahalagpak naman siya ng tawa.

“Sige ate Ruwi marinig ka ni kuya Lucifier magagalit ’yun.” Natatawa niyang sabi.

“Are you busy?” Pag-iiba ko sa usapan. “May mission sana akong ibibigay sayo sa Philippines.” Dagdag kong sabi, agad naman nalukot ang mukha ni Kier.

“Can I pass ate Ruwi, please!! Kulang pa kasi ang ginagawa ko at hindi ko maperfect-perfect.” Naka nguso niyang sabi.

I sighed. “Fine. Lumabas ka din dyan sa lungga mo.” Sabi ko. Tumango ‘to sabay saludo sa’ kin.

Lumabas na agad ako dahil hindi ko kaya ang amoy sa loob.

Naglakad na ako pabalik at nag-iisip kung sino ang pwede kong utusan. Nakita ko si Nuroi na pumasok sa kwarto niya, mukang katatapos niya lang gawin ang mission.

Sumunod ako sa kwarto ni Nuroi at deri-deritsong pumasok na hindi man lang kumakatok. Tinignan naman ako ng masama ni Nuroi. “Hindi kaba marunong kumatok, Ruwi?” Tanong niya pero ngiting aso lang ang tugon ko.

“May ibibigay ako sayong mission.” Nakita ko sa mukha ni Nuroi ang pagkadisgusto sa sinabi ko.

Inabot ko ang picture ng babae kay Nuroi na agad naman niyang tinanggap, nanlaki ang mata ni Nuroi na tumingin sa’ kin. “What? Ipapatay ba ’to?”

I smiled. “Silly. Gusto ng ama niya na protektahan ang anak niya mula sa kalaban niya kaya siya humingi ng tulong sa grupo natin. Wag na wag ka mag papakita sa babae Nuroi. Tanging gawin mo lang ay protektahan siya mula sa malayo.” Utos ko.

Nakatitig lang ’to sa picture na hawak niya. “Wag mo kalilimutan ang rules natin, Nuroi, hindi ko pa nakakalimutan ang ginawa mo dati—”

“Matagal na ’yun Ruwi wag na natin balikan.” Pagpuputol niya sa sasabihin ko.

Tinaasan ko siya ng isang kilay ko. “Siguraduhin mo lang, kung hindi ipapadala ko na kayo ni Lucifier sa Iraq. Teka! Asan ang hayop na ’yun?” Narinig ko ang mahinang tawa ni Nuroi sa sinabi ko kaya lumabas na ako sa kwarto niya. Ngunit hindi pa ako nakakalabas ng tuluyan sa pintuan ng may maalala ako. “Bibigyan kita ng six months na tapusin ang mga kalaban ni Mr. De Guzman. Nasa bank account mo na ang bayad niyan kaya bukas pumunta ka na ng Pilipinas.” Saad ko saka isinara ang pinto at bumalik sa office ko.

I WAS IN MY OFFICE and reading a paper when my office door suddenly opened. I saw Celine Lacsamana and my secretary entered my office.

My secretary’s face was asking for help. “I-I’m sorry sir, nag pupumilit po pumasok si Ms. Lacsamana—”

“It’s okay. You can go back to your work.” I cut him off and went back my gaze to read again the paper I was holding.

This Brat. Ang lakas ng loob pumunta dito sa opisina ko.

Narinig ko ang pagtikhim ni Celine bago siya nagsalita. “Hi, Nicklaus, can we have dinner later?” She said in an artistic voice.

I didn’t bother to look at her even for a moment. “Leave my office now, Celine.” I said.

“Come on! Nick, I want to be with you. Hindi mo man lang ba ako bibigyan ng pansin? hindi mo man lang ako matignan kahit saglit.”

Why would I do that? Sino ba siya parabigyan ko ng kunting pansin. I’m just wasting time if I stare at her. “Don’t wait for me to drag you, Celine. You probbaly won’t like that.” I said seriously. Narinig ko pa ang padabog nyang lakad palabas ng opisina ko.

My Mom’s wants that brat to be my future wife, Hell no! there is only one woman I want to marry and that woman who was in the coffee shop two years ago.

I took my phone and called my private investigator. Nakailang ring pa ‘to bago sumagot. “Boss?” Bungad niya sa’ kin ng masagot ang tawag ko.

“Anything news?”

“I’m having trouble searching sir, someone deleted the footages from the cctv so it can’t be seen.” Nalukot ang mukha ko ng marinig ko ang sinabi  niya. “Try harder, wag mong sayangin ang perang binabayad ko sa’yo.” I ended the call and gasped.

I don’t know where to find that woman. I spread my men in different countries just to find her. Every month pumupunta ako ng Spain at nagbabakasakali na bumalik ang babae ulit sa coffee shop.

I stared at the glass window and whispered. Please let me see you again, my love. For almost two years ganito ang routine ko ang hanapin ang babaeng ’yun. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganito, I really want to see her again, I want to hear her voice, and I want to stare at her for a long time.

FIVE MONTHS HAS passed, time flies so fast and I don’t even realize it. Sa loob ng limang buwan ay puro mission ang ginagawa ko. Wala ako lagi sa Russia dahil sunod-sunod kasi ang mission ko.

I’m on my way back to Russia after I finished my last mission in Brazil.

Pagpasok ko sa bahay ay bumungad sa’ kin ang katahimikan. Asan ang mga tao dito?

Nagpatuloy ako hanggang makarating ako sa kwarto ko. Agad akong pumasok ng banyo para maligo muna. Mamaya ko na hahanapin ang mga kasamahan ko.

Mabilis kong tinapos ang pagligo at lumabas ng banyo at tinungo ang walk in closet ko para maghanap ng damit. Kinuha ko ang army green na craptop at denim shorts saka ako nagbihis. Lumapit ako sa malaking salamin at nagsuklay ng buhok ko saka ako lumabas agad kwarto.

“Atticus!!!”

“Kier!!!” Tawag ko sa mga ’to. Ilang saglit lang ay naririnig ko ang mga yapak ng mga kasama ko na nagtatakbuhan papunta sa living room.

“Hi ate Ruwi!! Pasalubong ko??” Nakabukas na palad ni Kier ang sumalubong sa’ kin.

Ngumiti ako. “Syempre meron.” Sagot ko saka tinuro ang isang malaking bag na nilagay ko sa couch. “Tigann mo mga laman niyan.” Sabi ko sabay upo sa mahabang couch.

“Where is Salem by the way?” Tanong  ko kay Atticus.

“Hospital, Ruwi” Sagot niya. Bigla naman akong kinabahan.

“Bakit nasaksak ba siya? nabaril?” Tanong ko. Nakit ko namang nalungkot ang mukha ni Atticus.

“Kawawa nga ’yun Ruwi eh, hindi parin nakaka-uwi dito sa bahay, hindi narin namin nakikita.” Sabi pa nito.

“Bakit hindi siya umuuwi? May nangyari ba? Nabaril ba?” Sunod-sunod kong tanong.

“Hindi siya naka uwi… dahil naka duty siya sa hospital. Ano nangyari sa’yo Ruwi at nakalimutan mong doctor na ang unggoy na ‘yun.” Sabi sa’ kin ni Atticus.

Napatampal ako sa nuo ko. “Oo nga pala graduate na nga pala sa stress si Salem at naging doctor na. Malay ko bang nagkukunwari lang ’yun.” Irap kong sabi kay Atticus.

“Si Nuroi? Asan na? Malapit na siya mag six months sa Pilipinas. Ito yata ang unang beses na hindi siya nakabalik agad.” Nakita kong natigilan si Atticus at parang hindi komportable sa tanong ko.

“What?” Tanong ko ulit.

Lumunok muna ng ilang beses si Atticus, maging si Kier ay hindi tumingin sa’ kin. “Ah-m kasi—”   Hindi ko pinatapos si Atticus sa sasabihin niya at hinila ang laptop na hawak niya.

Mabilis ako nag tipa sa laptop niya at hinanap ang location ni Nuroi. Tinignan ko ang mga nagdaang footage niya at kung anong ginagawa niya. “Mother fucker!” Napamura ako sa nakita ko.

“Where is Raizen?” Tanong ko kay Atticus sa matalim na boses.

“Moscow. Pauwi narin siya dito.” Naka yukong sagot ni Atticus.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan si Nuroi naka ilang ring pa ’to bago sumagot. “Really Nuroi? Hindi ba’t napag-usapan na natin ‘to nang tumawag ka sa’ kin at humingi ng tulong.” Bungad ko ng masagot niya ang tawag.

“I’m sorry, Ruwi.” Tanging nasabi niya sa kabilang linya.

Pumikit ako para pakalmahin ang sarili ko. “Tapusin mo na ang dapat mong tapusin d’yan. Last warning ko ’to sa’yo Nuroi. Ang dami mo ng nilabag sa rules natin at sa utos ko. Wag mong hintayin magalit ako sa’yo.” Pagkasabi ko no’n ay agad kong pinatay ang tawag.

I can’t believe na magagawa ’to ni Nuroi. Tumulong pa ’to kay Mr. De Guzman na walang suot na maskara. Patawa! Sino ba ’tong babaeng ’to at bakit ganito ang epekto niya kay Nuroi.

Sa sobrang inis ko ay tinapon ko ang laptop ni Atticus saka lumabas ng bahay.

Sumakay ako sa kotse at pinaharurot ’yun. Hindi ko alam kung saan ako pupunta basta pinapatakbo ko lang ang kotse. Nagpapalamig lang ako ng ulo.

Mag gagabi na ng maka uwi ako. Nakita ko agad si Eros na naka upo sa sa harap ng elevator kaya kumunot ang nuo ko ng makita ko siya. “What are you doing here outside?” Mabilis naman ’tong tumayo.

“I’m waiting for you.” Sagot niya saka pinapag-pag ang pantalon niyang suot.

Nilagay ko ang isang kamay ko sa beywang niya at iginiya papasok sa elevator. “Sabi kasi nila Atticus ay galit ka daw.”

“Yes. Naiinis ako kay Nuroi.” Pagsasabi ko ng totoo.

Natahimik naman si Eros. “I think Nuroi is inlove with that girl.” Nalukot ang mukha ko sa sinabi ni Eros.

“Inlove huh?” I said with a sarcastic voice.

Narinig kong bumuntong hininga ’to kaya tinapik ko ang balikat ni Eros hanggang sa bumukas na ang elevator at sabay kaming pumasok sa loob. Nadatnan namin ang mga kasama ko na nasa living room.

Mukang nakabalik na si Raizen, Caleb, Lucifier at Aizen sa mga mission ng mga ‘to. Pumunta ako sa kusina at bumungad sa’ kin ang nakahandang pagkain. “Let’s eat!” Tawag ko sa mga kasama ko.

Mabilis naman silang pumunta sa mga pwesto nila at tahimik kaming kumakain. Hindi din ako nagsasalita dahil tinatamad ako at wala ako sa mood. Mabilis kong tinapos ang pagkain ko at nagpaalam na pupunta na ako ng kwarto para magpahinga.

Pumasok ako agad sa kwarto at padapang humiga. Gusto ko na talagang matulog dahil wala akong maayos na tulog sa nagdaang limang buwan. Masyadong mabibigat ang mission na ginagawa ko.

Hindi ko namalayan na nakatulog pala ako. Naalimpungatan lang ako nang maramdaman ko na may naglagay ng kumot sa katawan ko at ang sunod kong narinig ang pagsara ng pinto ng kwarto ko.

One week has passed mas lalo lang akong naiirita kay Nuroi hindi parin ‘to nakinig sa warning ko. Nasa cctv room ako at pinapanood ang ginagawa niya. “Raizen!” Tawag ko kay Raizen na mabilis naman lumapit sa’ kin.

“Yes, Ruwi!”

“Puntahan mo si Nuroi. Isama mo si Eros, Caleb, at Atticus. Kung kinakailangan  kaladkarin niyo ’to pauwi sa Russia gawin ninyo!”

Humarap ako kay Raizen at seryoso ko siyang tinignan. “Sabihan mo rin ng masasakit na salita ang babaeng ’yun.” Pagkasabi ko no’n ay lumabas na ako ng cctv room.

Naghanda ako para sa isang mission ni Lucifier. Ako ang kasama niya at siya naman ang papasok sa loob ng bahay para patayin ang isang tao na dapat hindi na nabuhay pa sa mundong ’to.

“Are you going to punish, Nuroi?” Tanong niya sa’ kin nang nasa sasakyan na kami.

“Yes.” Tipid kong sagot.

Pinausad ko na ang sasakyan at pumunta sa papasuking mission ni Lucifier. Hihintayin ko lang siya sa labas para maging back up niya kung sakaling mapahamak siya.

Nakaupo lang ako sa driver seat nang makatanggap ako ng message galing kay General. Hindi ako nag reply at ibinalik nalang ang phone ko sa bulsa at tumingin ulit sa relo na nasa pulsuhan ko. Binigyan ko ng isang oras si Lucifier para magawa ang mission niya at kapag lumagpas siya ng isang oras na hindi pa nakakalabas saka ako papasok sa loob.

45 minutes lang ay lumabas na si Lucifier at puro mantsa ng dugo ang jacket niya. Binuksan niya ang passenger seat saka pumasok. “What took you so long?” Bungad ko kay Lucifier.

Hindi kasi ’to umaabot sa binibigay ko na oras o nagtatagal ng 30 minutes sa loob dahil mabilis niyang tinatapos agad. “Nanlaban eh!” Sagot ni Lucifier saka hinubad ang jacket niya na puro dugo.

Kung si Lucifier ay mabilis na tinatapos ang mission na natutunan niya sa’ kin. Si Salem naman natuto sa’ kin na sa ulo lagi patamaan ang kalaban, ayaw ko kasing bigyan ng chance mabuhay ang mga nakakalaban ko kaya lagi sa sintido ang target ko.

Si Nuroi naman ay magaling sa sniper and sword. Hand to hand combat naman sila ni Caleb, Eros, at Aizen. Si Atticus naman kahit nasa cctv room lang ’to ay pagtinamaan ka ng sipa niya ay mawawalan ka ng ulirat sa sobrang lakas.

Si Raizen, Theo, Levi na magaling sa sword at kahit anong klasing sword mahaba man o maliit pa yan. Si Andrei naman ang taga kuha ng information at taga sagap ng balita sa mga target na binibigay sa’ kin ang mga info na pinag-aaralan ko muna bago aprobahan ’to. Si Caiden na hanggang ngayon ay nasa Afghanistan parin, baka pagbumalik ’to ay hindi ko na makilala ang mukha sa sobrang tagal na hindi na nakauwi sa bahay.

Nakarating kami sa bahay ng maayos ni Lucifier. Pagpasok namin sa bahay ay bumungad samin ang madilim at tahimik na bahay. Pumasok kami ni Lucifier sa living room at halos sabay kaming napamura ni Lucifier ng may nakita kaming nakatayo na naka suot ng puting damit.

Mabilis na lumapit si Lucifier sa switch ng ilaw saka binuksan.

“Fuck you! Salem.” Sigaw ni Lucifier kay Salem na tumatawa pa.

“Ang tatapang niyo tapos takot kayo sa multo. Wengya!” Umiiling-iling pa ang ulo niya. Mabilis ko binato ang hawak ko na kutsilyo kay Salem na mabilis naman niyang nasalag.

“Maligo ka nga!” Sigaw ko kay Salem. Muka kasing wala pangligo ang lalaki. “Tinatamad ako eh. Nagugutom pa.” Sagot niya sabay himas sa tyan niya.

Pumunta agad ako sa kusina para tignan kong anong mailuluto ko.

Pagkatapos kong makapagluto ng adobong baboy ay kumain kami agad. Kasama ko sila Kier at Salem na inaasar si Kier. Si Lucifier at Andrei na nag-uusap, si Isaac na tahimik kumakain at si Aizen na sunod-sunod ang subo nito sa pagkain. Ang ingay ng lamesa dahil sa ingay ni Salem. Pag nandito talaga siya ay hindi matigil ang bibig kakadaldal, buti nga hindi pa napapasma ang bibig niya. “Can you please be quiet Salem for atleast five minutes. Napaka ingay mo.” Reklamo ko kay Salem.

Natahimik naman ’to pero, nang lumagpas na ang five minutes ay balik na naman ’to sa pag-iingay at pati si Isaac ay inaasar na rin nito.

Biglang nagsalita si Andrei at tumingin sa’ kin. “Nakuha na nila si Nuroi, Ruwi. Pauwi na sila dito.” Sabi niya sa’ kin. Tango lang ang sagot ko kay Andrei.

Biglang tumahimik ang paligid kaya nagpatuloy lang ako sa pagkain. “I want some ice cream.” Maktol na sabi ni Kier.

“Ikuha mo narin kami total ikaw naman ang bunso samin, ikaw narin mag hugas ng plato ha!” Pang-aasar na naman ni Salem kay Kier.

Nalukot naman ang mukha ni Kier. “Ate Ruwi ohh!! ayaw ako tigilan ni Kuya Salem.” Sumbong niya sa’ kin.

Kanina pa ako na iinis sa ingay ng mga ’to, lalo na ’tong si Salem na parang bubuyog ang bibig hindi matigil.

“Saksakin mo na ’yang kuya Salem mo.” Sabi ko kay Kier saka tumayo para kumuha ng ice cream. Pinili ko ang cookies and cream at bumalik sa lamesa.

Nilagay ko ’to sa harap ng mga kasama ko na agad namang binuksan ni Isaac at kumuha ng baso tag iisa kami.

Hindi ko alam kung anong gagawin ko kay Nuroi hindi ako galit pero nagtatampo ako sakanya. Ito kasi ang unang pagkakataon na sinaway niya ako. Napabuntong hininga nalang ako habang kumain ng ice cream.

A/N: (Edit: June 7, 2023)

May mga nababasa ako sa comment na kesyo ang tagal daw ni Ruwi at Lucian nagkita.

FYI kaya mahaba ang story ni Ruwi dahil nandito ang past story nila. Siya ang nag-iisang babae kaya dito ko nilagay sa story niya. Kaya kung natatagalan kayo sa story dahil ang habol lang sa emszz (alam niyo na) hanap nalang kayo ng ibang story kung jugjugan agad hanap niyo. Okay?!

Chapter 7

I’M IN THE DUNGEON waiting for Nuroi and Raizen to enter. I was sitting on the chair and playing with my favorite knife in one hand.

I heard the door open and Nuroi’s tied body entered. Raizen was next behind him while holding Nuroi’s leash.

I kept my face emotionless while looking at Nuroi. I saw Raizen let go of Nuroi rope’s causing him to fall.

Nakayuko lang siya sa’ kin na parang hinihintay ang gagawin ko sakanya. “Ubiraysya, Raizen.” Utos ko kay Raizen na agad naman lumabas.

I stood up and walked towards Nuroi. I held his chin and lifted his face.

I stared at it intently and let go of Nuroi’s chin and spoke. “You really violated my order, just because of that girl.”

Nakayuko lang siya. “I’m sorry, Ruwi. I’ll accept my punishment.” He said and bowed again.

I laughed softly at what he said. I walked in front of him and still played with the knife I was holding.

“Paano kung hindi nalang kita paparusahan.” Sabi ko na ikinalingon niya sa’ kin.

“I’ll just kill Faith instead, what do you think?” Naka ngisi kong tanong kay Nuroi.

I saw the anger in his eyes. “No!!! Don’t do that Ruwi. Ako ang may kasalanan, wag mo siyang isali dito.” Sigaw niya sa’ kin.

I was annoyed when he yelled at me. This is the first time he raised his voice at me. “I can do that. Dahil sa ginawa mo ay dinadala mo lang sa kapahamakan ang babaeng ’yun. You even managed to go to the mall with her. Hindi mo rin sinuot ang maskara mo nang niligtas mo si Mr. De Guzman. Ang dami mong nilabag Nuroi.” Pasigaw kong sagot sakanya. At heto na naman siya nakayuko ulit.

“Raizen!!” Tawag ko kay Raizen.

Agad naman ‘tong pumasok. “What is it, Ruwi?” Tanong niya sa’ kin.

“Kill that woman.” Utos ko kay Raizen.

Nuroi stood up quickly. “No!!!!” sigaw niya sa’ kin.

“Yes, boss!” Raizen answered me.

Nuroi quickly attacked Raizen even though his hands were tied behind his back. Raizen was thrown because of the powerful kicks he unleashed.

Pina-ikot ko ang kutsilyong hawak ko at isinaksak sa balikat ni Nuroi.

He slowly looked at me as if he couldn’t believe that I did that to him.

Hinugot ko ang kutsilyo sa balikat ni Nuroi kaya umagos ang dugo niya sa balikat.

I ignored him and left in front of him. “Give him 200 lashes and locked him in one of our underground prisons.” Utos ko kay Raizen.

I walked to the door and opened it. I was about to close the door when Nuroi spoke.

“I love her, Ruwi. Gusto ko siyang makasama.” Nuroi whispered but still reached to my ears.

“Ngayon ko lang naramdaman ‘to. Balang araw malalaman mo rin ang ganitong pakiramdam, Ruwi.” Sabi niya sa’ kin.

I sighed. Agad ko isinara ang pinto.

Tinungo ko ang hagdan until I got to the cctv room. Sakto namang lumabas si Andrei at Atticus. Nababanaad ko ang pag-aalala sa mga mukha nila. “What is it?” Tanong ko.

“May problema, Ruwi.” Andrei said and led me into the cctv room.

“May nakita kaming umaaligid sa rest house kong nasaan ngayon si Faith.” Atticus said.

“Mukang gusto nilang gamitin si Faith para palabasin si Nuroi at para mahuli tayong lahat.” I closed my eyes at what Andrei said.

The door opened and Lucifier entered from there.

Bumalik ang tingin ko sa screen habang pinapanood ang kuha ng cctv kung saan may nagtatangkang pumasok sa loob ng rest house.

Faith also did not know that someone was trying to enter the rest house. Ang tigas ng ulo ng babaeng ’to. Hindi pa sumama sa ama niy nang sundin siya at nag paiwan mag-isa sa rest house.

I blew out some air and was still staring at the monitor. Sa tansya ko sa mga lalaking nagtatangka pumasok ay mga taga Russia ’to. “Lucifier!” Tawag ko sa kumakain na si Lucifier.

“Yes, Ruwi?” Sagot niya at naging alerto ‘to na humarap sa’ kin.

“Protect that woman. Do everything to protect Faith without her knowing.” I said.

Kumunot naman ang nuo ni Lucifier. “Why? Isn’t she the reason why Nuroi is losing himself and now the enemies know Nuroi’s personality.” Mahaba niyang sabi.

I sighed. “Ayaw kong mapahamak ang babaeng ’yan. I know Nuroi loves her. So, do everything you can to protect her. Ako na ang lilinis sa mga bwesit na ‘yan.” sabi ko kay Lucifier. He smiled at sumaludo sa’ kin.

I immediattely left the cctv room at tinungo ang kwarto ko para kumuha ng jacket. Sumunod naman sakin si Atticus. “Nasaan na ang mga ’yan?” Tanong ko habang kumukuha ng jacket. “Papalapag ang sinasakyan nilang airplane ngayon sa Russia, Ruwi.”

I nodded ang left the room. Tinungo ko ang kwarto kung saan nakalagay ang mga guns and swords. Binuksan ko ’to at kumuha ng dalawang Beretta 92, kumuha narin ako ng storeroom in case na maubusan ako ng bala at isang katana. Pagkalabas ko ay agad ako dumeritso sa garahe at sumakay sa SUV at pinaharurot ’yun.

I heard Atticus speak in my earpiece. “Nasa street ng Kazan sila Ruwi. They are already crossing the highway.” I quickly drove my car to Kazan.

Atticus told me what car they were riding. I stopped the car on the highway with not so many people passing by and waited for the enemy. Nagbibilang naman si Atticus sa earpiece ko. Bumaba ako ng sasakyan at itinago ang baril sa likod ko habang naka tayo sa gitna ng kalsada.

Nang makita ko sa kalayuan ang itim na van na papalapit sa’ kin ay inangat ko ang aking kanang kamay at pina-ulanan ng bala ang sasakyan ng mga ’to.

I hit the bottom of their car and front tire.

Kaya gumewang-gewang ang sasakyan nila. Hindi ko ’to tinantanan sa pag papa-ulan ng bala hanggang sa tumagilid ang van. Mabilis akong lumapit at kinuha ang isa pang baril at katana.

Binuksan ko agad ang pintuan ng kotse. Pinulot naman ng lalaki ang baril sa bulsa niya na hindi parin nakakabawi sa pagtagilid ng sasakyan nila.

Hindi na ako nag aksaya ng panahon at pina-ulanan ng bala ang loob. Puro sigaw ang mga naririnig ko. Nakita ko pang inaabot ng isa ang baril niya sa harap na mabilis ko pinutol ang kamay niya gamit ang katana. “Aghhhh!!!!” Sigaw nito.

Tumalsik pa ang dugo niya sa harap ng sasakyan. I took the device that was in front of the car at naglakad ng kunti. Tumatagas ang gasolina ng sasakyan kaya kinuha ko ang lighter sabay sindi at inihagis ko sa van.

Naglakad ako pabalik ng sasakyan ko at sumandal do’n. Unti-unting umaakyat ang apoy sa sasakyan hanggang sa sumabog ’yo.

I smiled at what I saw. Sumakay ulit ako ng kotse at bumalik sa bahay.

When I get home, I handed Atticus the device I got. It looks like Raizen is done punishing Nuroi.

Ayaw kong magpakita kay Nuroi dahil baka maawa lang ako dito. Ikukulong ko muna ’to hanggang sa maubos ko ang lahat ng kalaban niya at masiguro ko ang kaligtasan ni Faith, saka ko siya pababalikin ng Philippines.

Dumeritso ako sa kusina at kumuha ng isang basong tubig habang nakatulala. Hindi ko alam kung anong linis ang gagawin ko sa mga kalaban ni Nuroi. Alam ko madami ng nakakaalam na sa hitsura niya.

Gagamitin nila ’yun para lumabas kaming lahat.

Mas lalo lang dumadami ang kalaban namin, napapagod narin ako sa buhay ko. Hindi ko magawang maging normal ang buhay ko.

Naiingit ako kay Nuroi dahil sa nararamdaman niya para kay Faith. Gusto ko din maramdaman ’yun. Gusto ko din mahanap ang sinasabi niyang love na hindi ko alam kung saan ba yan hahanapin.

I’M IN THE CONFERENCE ROOM while reading and listening to his report. Nilalaro ko din ang ballpen na hawak ko habang nakikinig kay Mr. Galenzoga.

“That’s all sir.” He told me.

Nakita ko namang walang problema. Ganun parin naman nangunguna parin ang hotels na pagmamay-ari ko dito sa Pilipinas.

There was a long silence and no one spoke in the conference room, as if they waiting for me to speak. I stood up from my swivel chair and quickly left the conference room.

I don’t have any problem with my business. Lahat nang mga negosyo ko sa iba’t-ibang bansa ay namamayagpag. More and more people are also investing.

Dati ay do’n lang nakatuon ang attensyon ko, since I finished college I have spent my attention here and built my own business. May ipinasa sa’ kin ang ang ama mo na ayaw kong tanggapin, ngunit hindi ko daw pwedeng tanggihan, kaya wala na akong nagawa.

I entered my office and walked through the large glass wall where the big buildings were clearly visible. Kinuha ko ang kwentas na nasa bulsa ko na lagi kong dala.

When I feel tired or irritated, I just rub it and it immediately calms me down. So I always carry it. Hindi ko parin mahanap ang nag mamay-ari ng kwentas na ‘to na nagligtas sa’ kin two years ago.

Gusto ko sana magpasalamat sakanya at bigyan ng pabuya, ngunit hindi ’to mahanap sa cctv na malapit sa pinangyarihang ambush. My friends and my mom said that I was just hallucinating.

I did not tell them that I have a proof that someone saved me and her voice is still clear in my memory I won’t Nararamdaman ko parin ang haplos niya sa mukha ko. Kaya mas lalo lang ako naguguluhan sa nararamdaman ko. It is divided between the one who saved me and the woman I saw in the coffee shop who captured my mind, attention, and my heart. Nababaliw na ako kakahanap sa babaeng ’yun.

Natigilan ako sa pagtitig ng necklace ng bumukas  ang pintuan ng opisina ko at mula do’n ay pumasok ang nakangiti kong kaibigan. “Hey, Man.” Raven greeted me.

I sat on my swivel chair and leaned back and closed my eyes. “What are you doing here?” Walang buhay kong tanong kay Raven.

“Visiting you.” I heard him sit on the chair in front of my table. “Nag-aalala si tita sa’yo. Wala ka na daw ginawa kundi magtrabaho at hindi muna rin daw siya dinadalaw sa bahay niya.” Pagpapatuloy niya.

Hindi ako sumagot agad. I sighed. “Wala akong panahon.” Sagot ko.

Tumawa naman siya. “Celine, spoiling your mom with many things and gifts mukang gustong-gusto ka talaga maging asawa no’n.” Tatawa-tawa niyang sabi.

“In her dreams.” I said.

I can only marry one woman and that is the woman in the coffee shop. I sighed. Kapag nakita ko talaga siya ay itatago ko siya sa bahay. Magkukulong lang kami hanggang sa magka-anak kaming dalawa.

Ganon ako ka baliw sakanya. I want that woman, I want to taste that kissable lips of her. I want to own her.

“Ano bar tayo?” Pag-aaya sa’ kin ni Raven.

Iiling na sana ako nang mabilis niya akong hinatak patayo. “Come on, Man! Get drunk with me.” Sabi niya.

“Tsk!” ’yun lang nasabi ko at nagpatianod kay Raven. Hanggang sa makalabas kami ng building ay tinutulak parin niya ako. Ito pa ang nag drive ng kotse at pinaharurot ’yun papunta sa bad na pagmamay-ari niya.

I sat down and Raven took the whiskey. I took the bottle of whiskey and poured it into the glass in front of me and I drank it immediately as the image of the woman entered my mind.

Nababaliw na talaga ako sakanya. I really need to see her. I don’t know why I’m having a hard time looking for her. My private investigator said that someone deleted the cctv footage in that coffee shop. Tinanong ko ang mga staff do’n kung meron ba nag delete ng cctv, ngunit wala daw nag dedelete, lalo na’t mapapagalitan sila ng boss nila na kaibigan ko din.

Palaisipan parin sa’ kin kung bakit ganon ang nangyari. I also accessed all the cctvs in Spain at baka nahagip ang babae sa kung saan, ngunit wala kahit isa.

Napasandal ako sa likod ng upuan habang nakapikit ang aking mga mata.

“Oh my god Nick, you’re really here.” Maarteng boses na sabi ng babae.

I knew it was Celine ’cause the woman’s voice was irritating. I didn’t open my eyes ’cause there was nothing good to look at in this woman.

I felt her hand caressing my chest. I immediately grabbed the woman’s hand at mahigpit ko ’tong hinawakan. Matalim ko siyang tinignan. “Don’t you dare touch me with your filthy hands woman.” I said and let go of her hand and pushed her away.

I sat properly and took the whiskey again and put it in my glass and drank it immediately. “I’m out of here.” I said to Raven and stood up.

I immediately left the bar and hailed a taxi at nagpahatid sa bahay ko dahil naiwan ang kotse ko sa companya ko.

What I hate the most is being touched by someone. I don’t know that woman is getting on my nerves. Napaka papansin niya. It’s almost 15 years narin ‘tong naghahabol sa’ kin na hindi ko naman binibigyan ng pansin. It’s more fucking irritating.

A/N: ang sakit ng mata ko huhu 😩

Chapter 8

ONE YEAR HAS passed Nuroi is still in the cell, hindi ko parin siya pinapalabas do’n. Hindi ko rin siya binibisita dahil nasasaktan ako na makita siyang naka kulong. Ngunit kailangan kong gawin ’to dahil para naman sa kapakanan nilang dalawa ni Faith.

Ibinaon ko ang katana na hawak ko sa leeg ng panghuli kong kalaban. Bumagsak naman siya sa sahig habang nangingisay pa. Naliligo narin ako ng dugo na galing sa mga pinatay ko.

I attacked the building where Atticus track our enemies. Nahanap niya ang lungga ng mga ’to na agad kong binisita.

I went out of the building and took one of my ciggarettes from my pocket and a lighter. Sinindihan ko ’to at humithit sa sigarilyo saka bumuga ng usok.

Pinapakalma ko ang sarili ko sa ginawa ko kanina. Wala akong tinira maski ang babaeng nasa front desk ay pinatay ko. I blew out smoke again until the cigarette I was smoking shrunk. I threw it on the pavement and got into my car.

I went home immediately at nakasalubong ko pa si Isaac sa living room. Gulat na gulat siya nang makita niya ang hitsura ko. Nilagpasan ko lang siya at tinungo ang selda ni Nuroi.

I saw Raizen standing outside the door and opened it for me. Pumasok ako sa madilim na selda at nakita si Nuroi na nakasalampak ng upo sa sahig.

Nakatitig siya sa’ kin na may halong pag-alala nang makita niya ang mukha ko na punong-puno ng dugo.

Walang emosyon ko siyang tinignan. “I will let you out of here and allow you to return in Philippines but in one condition.” I said.

Tumayo siya at lumapit sa rehas nang kulungan niya. “Ano ‘yun?” Tanong niya sa’ kin.

“Patayin mo muna ako, and you will be free.” I said. Nakita ko sa mga mata niya ang pagdadalawang isip kaya nagsalita ulit ako.

“Kapag napatay mo ako, you can go back to the Philippines. But, if you lose, you will stay here in Russia and forget about Faith.”

“Get ready tomorrow, sa field tayo maglalaban.” Pagkasabi ko no’n ay agad akong umalis sa harap niya at naglakad papunta sa pinto. Narinig ko pa ang pagbukas ng kulungan ni Nuroi.

“What the fuck!” Sigaw ni Raizen. Mukang sinuntok ’to ni Nuroi. I walked out and went to my room to take a shower.

Nalinis ko na ang ibang nakakaalam kay Nuroi, Lucifier is still in the Philippines and watching over Faith.

I went under the shower and watched the water at my feet turn red because of the blood.

The next day, I was wearing black leather pants and a cotton fitted longsleeve. Pinahanda ko kay Kier sa isang table ang mga katana na gagamitin namin ni Nuroi sa laban.

Gusto ko siyang papiliin sa gagamitin niyang weapon laban sa’ kin.

Inaasahan ko na hindi siya sisipot sa field ngunit mukang despirado talaga siya na patayin ako para makasama lang niya si Faith.

I sadly walked through the middle of the field without choosing a single weapon. Habang si Nuroi ay pinili ang isang maliit na katana.

Pinagmamasdan ko lang siya at hinihintay na makalapit sa harap ko.

Ito ba ang nagagawa ng love? Putanginang love ’yan.. Handang ipaglaban ng patayan ni Nuroi ang babaeng mahal niya. Ganun ba ang epekto ng pagmamahal?

Hinihintay ko lang siya makarating sa harap ko. Nakahanda na siyang umatake sa’ kin gamit ang katanang hawak niya. Mabilis ko namang iniwasan ang mga atake niya.

I grabbed Nuroi’s hand and quickly twisted it causing him to release the katana he was holding.

Mabilis ko siyang sinuntok sa dibdib. Hindi ko siya tinigilan hanggang sa natumba ’to sa damuhan. Nilapitan ko agad siya at sinipa ang mukha niya dahilan para tumalsik ang dugo niya.

Pinipilit ni Nuroi na  tumayo at pinulot ang katana sa damuhan saka siya tumakbo palapit sa’ kin.

Mabilis kong nahuli ang kamay niya at malakas na tinuhod ang baba niya saka ko siya sinuntok sa leeg. Sapo ni Nuroi ang tinamaan ko na leeg niya habang umuubo ’to.

Umikot ako sa likod ni Nuroi at malakas na sipa ang pinakawalan ko na tumama sa mukha niya na ikinabagsak niya ulit sa damuhan.

Namimilipit siya sa sakit ngunit pinipilit parin niyang tumayo. Damn it! Nuroi.

Inagaw ko ang katana na hawak niya at mabilis ko siyang sinaksak sa tyan. Hindi ko masyadong idiniin ’to dahil ayaw ko siyang mapuruhan. Nagkatitigan pa kami ni Nuroi sa mata hanggang sa dahan-dahan siyang bumagsak sa damuhan.

Hinugot ko ang katana habang nakatingin kay Nuroi na nawalan ng malay.

Bumilib ako sa tapang ni Nuroi, tinanggap parin niya ang hamon ko kahit alam niyang hindi siya mananalo sa’ kin ganun niya ka mahal si Faith.

Hinagis ko ang katana sa damuhan saka ako naglakad palayo kay Nuroi.

“Tangina mo, Ruwi. Pinuruhan mo yata si Nuroi.” Natatarantang sabi ni Salem na tumatakbo papunta kay Nuroi, maging si Kier at Isaac ay tumakbo din papunta do’n.

I’m sorry, Nuroi, mas gugustuhin ko pang magalit ka sa’ kin kaysa mapahamak ka.

Umalis ako sa field at nakasalubong ko pa si Raizen. Mapait akong ngumiti at hindi na nakayanan ang lungkot. “Hindi ko aakalain na tatanggapin ni Nuroi ang hamon ko sakanya. Gusto niya pala talaga akong patayin.” Malungkot kong sabi kay Raizen.

He hugged me and caressed my back. “Masama ba ako sa inyo?” Tanong ko kay Raizen “No. Ginagawa mo lang ’to para hindi siya mapahamak.” Kumawala ako sa yakap ni Raizen at mapait na ngumiti. “Hindi na niya dapat malaman ’to. Pag nagising siya kunin mo ang phone, passport, at atm niya.” Utos ko kay Raizen.

Umalis ako sa harap ni Raizen at agad dumeritso sa kwarto ko.

Sa mga nagdaang panahon ay para ’tong wala sa sarili si Nuroi kaya madalas ay pinapasama ko sila Caleb or Kier kapag may mission siya. Hindi ’to naka alis sa Russia dahil hindi ko pinapayagan siya na walang kasama. Wala rin ’tong pera, cellphone, at passport. Sa dalawang taon na ’yun ay alam kong malungkot parin siya dahil hindi siya nakabalik kay Faith.

Hindi ko narin madalas kinakausap si Nuroi, nararamdaman ko kasi na parang nagbago ang pakikitungo niya sa’ kin kaya hinayaan ko na lang siya.

Lumabas ako ng office at nakita si Atticus na nagkakape. “Nasan si Nuroi?” Tanong ko.

“Ahm.. siya ang inutosan ko Ruwi para ihatid ang flashdrive kay Mr. Lopez. Pauwi narin ‘yun.” Sago sa’ kin ni Atticus kaya tumango ako at umupo sa isang stool.

Pinabalik ko narin si Lucifier ng makita ko na maayos na si Faith.

“Ruwi!!” Tawag ni Atticus sa attensyon ko.

“What?” Tanong ko at nakita ang magkasalubong na kilay ni Atticus habang nakatitig sa laptop niya.

“Shit! Ambush. 911 Ruwi. May naka abang kay Nuroi.” Sigaw niya.

Mabilis akong tumayo para kumuha ng isang baril at katana na nasa sala at kinuha ang susi ng motor ko. Mabilis ang galaw ko na tinungo ang garahe at sumakay sa motor.

Nakikinig lang ako kay Atticus mula sa suot kong earpiece. Pinapa-ulanan na ng bala ang kotse ni Nuroi. Bwesit!

Mabilis kong pinatakbo ang motor ko. Hindi ko na sinuot ang aking maskara sa sobrang pagmamadali ko.

Nakarating agad ako sa isang tulay at agad natanaw ang anim na lalaki na pinapalibutan ang sasakyan ni Nuroi. Itinutuk ko ang baril na hawak ko sa mga kalaban saka ko kinalabit ang gatilyo.

Mabilis akong bumaba ng motor at nakikipagpalitan ng putok ng baril. Wala na akong pakialam kong matamaan man ako.

Naubusan ng bala ang lalaki na siyang tanging buhay nalang sakanila. Mabilis ko siyang nilapitan at sinaksak ng katana ko.

Paulit-ulit ko siyang sinaksak sa katawan niya, hindi ko siya tinigilan hanggang sa makuntento ako. Nang gagalaiti ako sa galit, pinaka ayaw ko sa lahat ay ang masaktan ang mga kaibigan ko.

Hindi pa ako nakuntento at pinutulan ko pa ’to ng ulo, gumulong pa ang ulo niya sa kalsada kaya binitawan ko ang katawan niya.

Agad naman akong lumapit sa kotse ni Nuroi.

Hindi ko mabuksan ang pinto dahil naka lock ‘yon kaya binasag ko ang bintana ng kotse at binuksan ang pintuan. Tumambad sa’ kin ang duguan na katawan ni Nuroi.

Mabilis akong pumasok sa loob ng kotse at sinalat ang leeg ni Nuroi kung may pulso pa. “Fuck! Hold on Nuroi, hindi kita pababayaan.” Nag-aalala kong sabi.

Pinilit ko siyang inusog sa passenger na magtagumpay ko namang nagawa. Agad akong sumakay sa driver seat at mabilis na pinaandar ang kotse.

Ang isa ko namang kamay ay diniinan ang tyan niya na may tama ng bala.

Pagdating ko sa bahay ay nakahanda na ang stretcher bed. Nandoon na din si Salem naka abang sa gate.

Naging maayos ang pagtanggal ng bala sa katawan ni Nuroi, maayos narin ang lagay niya. Magdamag kaming nagbantay sa labas ng kwarto, hindi rin mapakali ang mga kasama ko sa sobrang pag-aalala kay Nuroi.

Isang taon ulit ang nakalipas ganon parin ang takbo ng buhay namin. Inutusan ko sila Nuroi, Kier at Andrei para sa isang mission, babalik din ang mga ’to bukas. Naglakad ako papunta sa kwarto ni Raizen  dahil may kailangan ako sakanya.

Kumatok muna ako sa pinto bago ako pumasok sa loob. Nakita ko siya na nag susuot ng tshirt niya. “Are you busy today?” Tanong ko kay Raizen.

“Ahm.. not really. I don’t have a mission right now .” Sagot niya sa’ kin. “Great.” Nakangiti kong sabi.

“Follow me to the dungeon.” Saad ko. Naguguluhan naman na nakatingin sakin si Raizen kaya tumawa ako bago tumalikod at lumabas sa kwarto niya.

Nauna akong dumating sa dungeon. Umupo ako sa nag iisang stool dito at hinihintay na pumasok si Raizen.

Bumukas ang pintuan at bumungad sa’ kin ang nagtatakang mukha ni Raizen.

“What are we doing here, Ruwi?” Tanong niya kaya tumayo ako sabay abot ng  latigo kay Raizen.

“I want you to do something for me.” Sabi ko habang nakatitig ako kay Raizen.

“A-Ano ’yun?” Nauutal niyang tanong.

“I want Nuroi to be happy, Raizen. Mangyayari lang ’yun kong makakabalik siya sa piling ni Faith. Kaya gusto kong tanggalin ang isang rules na itinatag ko sa grupo natin, in exchange for it is 150 lashes so that Nuroi can return to Faith.” Naka ngiti kong sabi.

“The hell, Ruwi! No! I won’t do it.” Sigaw sa’ kin ni Raizen.

Umiling lang ako kay Raizen saka hinubad ang suot kong tshirt. Tumalikod ako at naglakad sa malapad na kahoy at dumipa do’n.

“Do it.” I ordered Raizen and bent down so he could start whipping me.

Hindi siya kumilos. Mukang nagdadalawang isip pa ’to. “It’s okay, Raizen. Don’t worry about me.” Sabi ko sakanya.

I heard him sigh. He walked over and picked up the whip from the floor. He dodged it and hit my back, I close my eyes when I felt the pain in my back.

Tinulungan ako ni Raizen tumayo saka binuhat ako. Nararamdaman ko narin ang sakit nang likod ko, feeling ko ay lalagnatin ako.

“What the hell happened??” Sigaw ni Salem. Unti-unting namigat ang talukap ng mga mata ko hanggang sa nawalan ako ng malay.

A white ceiling greeted me when I opened my eyes. Nilibot ko ang paningin ko at nakikita ang natutulog na Eros sa paanan ko. Mukang binantayan niya ako.

Gumalaw ako sa higaan na hindi ko dapat ginawa dahil nasagi ang mga sugat ko sa likod. Napamura ako. Mabilis naman nagising si Eros at dali-daling lumapit sa’ kin at inalalayan ako.

“Bakit mo ginawa ‘yun, Ruwi?” Tanong niya sa’ kin sa seryosong boses.

“I have to.” Maikli kong sagot.

Narinig ko siyang bumuntong hininga. “I’m okay. Hindi mo pa naman siguro ako susunduin diba?” Tanong ko kaya bigla ’tong sumimangot

“Hindi ako taga sundo no? Si Lucifier kaya ’yung taga sundo, hari pa nga ng kadiliman eh,” naka nguso niyang sabi.

“Nga pala, anong gusto mong kainin? Bilin sa’ kin  ni Dr. Faust na wag ka muna daw gumalaw kundi babalian daw niya ako ng kamay.” Sabi niya.

Magkasalubong ang kilay ko na nakatingin kay Eros. “Sinong Dr. Faust?” Tanong ko, wala naman kasi akong kilalang ganon ang pangalan.

Tumawa naman si Eros saka nagsalita. “Sino pa ba, eh di si Salem, nangingitim na naga ang mata no’n.” Tatawa-tawa niyang sabi.

“Magluto ka na nga!” Utos ko sakanya.

Lumabas si Eros kaya mag-isa ulit ako sa kwarto ko. Kinuha ko ang phone na nasa bedside table at nag scroll muna habang nagluluto si Eros.

Kinabukasan medyo okay na pakiramdam ko, masakit parin ngunit nakakaya ko na ’to hindi katulad kahapon. Pumunta ako sa field at pabagsak na umupo do’n habang nakatanaw sa kalangitan.

Naramdaman ko na may paparating kaya lumingon ako sa glass door na nakakunekta dito sa field. Nakita ko si Nuroi na papasok sa field ata agad naglakad papunta sa’ kin at umupo sa tabi ko.

Nakatingin lang ako sa mga damo at maging si Nuroi ay do’n din nakatingin. Kinamusta ko muna ang mission nila na agad naman niyang sinagot. Natahimik ulit kami hanggang sa magsalita ukit ako. “May bago kang mission.” Pangbabasag ko sa katahimikan.

Tumingin naman siya gawi ko. Nakikita ko pa sa mukha niya na parang ayaw niyang tanggapin ang mission na sinasabi ko.

“Anong mission ’yun?” Tanong niya.

“Mission to seduce Faith.” I said. Nanalaki  ang mata niya habang nakatingin sa’ kin.

“For real??” Sabi niya na parang hindi makapaniwala.

“Yes. I want you to be happy, Nuroi.” I said sabay haplos sa pisngi niya.

“Go! Bumalik ka na sa Pilipinas, para makasama mo si Faith.” Saad ko kaya ngumiti siya sa’ kin.

“Thank you, Ruwi.” Naka ngiti niyang sabi saka niyakap ako.

Tinapik ko lang ang balikat niya at kumawala agad ako sa yakap niya dahil ang sakit ng likod ko.

“Sige na, mag ready ka na.” Sabi ko saka ako tumayo at hindi pinahalatang may iniinda akong masakit.

Lumabas ako sa field at nakasalubong ko si Raizen na naka simangot. Tinawanan ko lang ang mukha niya. Sino kaya ang makakapag palambot ng mukha ni Raizen.

A/N: Good Evening!

Chapter 9

IT’S BEEN A MONTH since Nuroi came back to the Philippines. I’ve let him do what he wants.

I was sitting in the cctv room ang watching what Andrei was doing on his laptop.

“Ruwi, the general has a message for you. Gusto ka niyang makausap. Ayaw niya ng iba.” Andrei told me.

“Ano na namang kailangan ng general na ’yan.” Bored kong sagot kay Andrei.

I’m getting irritated of this man. Pinaka ayaw ko sa lahat ‘yung may nag uutos sa’ kin. Taposin ko na kaya buhay niya.

Sinabi sakin ni Andrei kung saan kami magkikita ni General. Pumunta agad ako at pinaghintay lang si Raizen sa labas ng building kung saan ang opisina ni General.

Sumalubong pa sa’ kin ang mga tauhan niya. I’m still wearing a mask and a big hoodie jacket. I arrived in front of the General’s office and one of his staff opened the door for me.

Sumalubong kaagad sakin ang naka ngiting mukha ni General Edmund. “It’s good that you’re here.” He said.

Naka-upo siya sa pang isahang upuan at katapat nito ay babasagin na table at ang isa pang upuan.

Sumenyas siya sa’ kin na umupo, kaya umupo ako do’n at naka de’kwatrong humarap sakanya.

“What do you want?” Tanong ko agad.

He just smiled at me and took a photo and handed it to me. Natigilan ako ng makita ko ang picture. Tangina, ’to ang presidente ng Russia. Ano na naman trip niya.

Tumingin ako kay General at hinihintay ang sasabihin niya. “I want you to kill him for me.” He said with a smile on his face.

Mabilis kong pinunit ang litratong hawak ko at itinapon ’yun sa harap niya. “Bastard.” Sabi ko sakanya.

Nagulat siya sa ginawa ko kaya tumayo ’to sa harap ko. “Do what I say. Don’t disobey my order, or else—”

“Or else what? You will kill me?” I cut him off. nakikita ko sa mukha niya ang galit.

“Don’t try me! You won’t like what I’m going to do to you.” Pananakot  niya sa’ kin, as if naman matatakot ako.

“Why would I follow you? Idiot. Ahh.. I get it, you want to blackmailed us, right?” I smiled behind my mask.

Alam ko ang hinahabol niya samin. Ang files na hawak ni Atticus na naglalaman na mga pinatay niyang mga tao dahil kinakalaban siya. Pati nga mga inosente ay pinapapatay niya. Baka nga hindi lang kami na assassin ang nilalapitan niya.

Kapag nilabas ko ang mga baho niya ay katapusan na nang magandang reputasyon ng hayop na ’to.

Sa una palang ay ‘yun talaga ang pakay niya sa’ kin. Kaya niya ako kinakaibigan dahil alam niya na hawak namin ang pinakamalaking satellite sa buong mundo na nakuha ko sa una kong mission.

“I know your illegal activities Mr. General, and now, you want me to kill the President? You think I will follow your order. You piece of shit.” I saw the anger of his face.

Pekeng tumawa ang gago para siguro matanggal ang tensyon samin dalawa. Pero, tangina! Ayaw ko na! Pagod na ako sa mga utos niya. Nakuha ko na ang pakay ko sakanya kaya wala ng dahilan para sumunod ako sakanya.

“This is just a misunderstanding—” I cut him off and spoke.

“You know that I can kill you right here, right now. Right? I’m tired of following your orders..” saad ko habang kinukumpas ko ang mga daliri ko.

“You can’t do that.” Sabi niya sa’ kin.

“Yes, I can. And your men cannot stop me.” Pananakot ko.

“It’s just a misunderstanding. I’ts just… I won’t do that to Mr. President.” Natataranta niyang sabi habang nakangiti pa siya sa’ kin. Nababanaag ko ang pag sisinungaling niya.

Muka kasi ’tong nahuli sa akto. Akala niya siguro ay mapapasunod niya agad ako dahil sa pag susuplay niya samin.

“Is that so? then we’re done here.” I immediately stood up and walked out. Ayaw ko talagang kausap ang bwesit na ’to. Kaya nga si Raizen palagi ang pinapaharap ko sakanya.

Nakasalubong ko pa ang mga tauhan ni General na masama ang tingin sa’ kin. Mukang may recorder sa loob ng opisina nang General nila.

Agad akong naglakad palabas ng building at nakita si Raizen sa labas na nakasandal ang likod niya sa kotse. Mabilis siyang tumayo ng deritso nang makita niya ako.

Nagsayang lang ako ng oras sa pagpunta dito. Animal!

“From now on, we will no longer accept missions from that mother fucker.” After saying that to Raizen I immediately got into the passenger seat.

The next day, I thought of visiting Nuroi in the Philippines without telling him.

Gabi na ako dumating sa Pilipinas at agad ako dumeritso sa apartment niya. I even saw him come out of the woman’s condo. I just shook my head at what he was doing to woo the girl.

Hinahanap ko din si Lucifier na tumakas sa Russia dahil may ginawa na namang kasalanan sa’ kin.

I stayed at Nuroi’s unit for three days. Saktong dumating din si Lucifier na piningot ko ang teynga sa ka kulitan niya. Napaka pilyo kasi niya at talagang inuubos ang pasensya ko. Lahat yata ng babae ay pinapatulan niya  pwera nalang sa’ kin.

Nakipagkita din ako kay Isaac na ngayon ay nasa Pilipinas din dahil pinayagan ko siyang umuwi sa pamilya niya. Wala naman ako masyadong utos kaya pumayag akong umuwi siya.

Dumating ako sa sinabi kong restaurant kung saan kami magkikita ni Isaac. Nauna pa sila dumating kasama ang isang babae. Sa unang tingin ko palang ay napakaganda ng babae.

Napangisi ako ng makita ko ang babae na parang na-iilang sa’ kin. Para ‘tong hindi komportable sa presensya ko. Hindi ko alam kung bakit siya natatakot sa’ kin wala naman akong ginagawa kundi kumain lang.

I sent Isaac on a mission, kaya ako nakipag kita sakanya. Pumayag naman siya basta bantayan ko daw ang baby niya.

Bigla naman sumulpot si Lucifier sa table namin, mabuti nga at dumating siya because the woman looked uncomfortable to me, maging ang girlfriend ni Nuroi ay na-iilang din sa’ kin na hindi ko alam kung bakit.

Lucifier and I decided to go home the next day, we were at the airport when I received a call from Isaac asking for help.

May nakita akong naka park na motor sa airport. Kinalikot ko ang motor kaya ko ’to napa-andar saka ako sumakay para puntahan ang location ni Isaac.

When I arrived, three cars were chasing them and rained bullets on them. Bumaba ako sa motor na ninakaw ko and raised my right hand with a gun. Binaril ko ang mga ’to na puro sa ulo ang tama.

Hanggang sa makalagpas ang sasakyan nila Isaac sa likod ko. I didn’t stop shooting the car until it tilted. Naramdaman ko ang presensya ni Isaac sa likod ko kaya nilingon ko siya at nakitang may hawak na ’tong baril.

Naglakad ako palapit sa sasakyan na tumagilid habang nakasunod naman sa’ kin si Isaac. Inabot sa’ kin ni Isaac ang isang baril kaya kinasa ko muna ’to at pinaulanan ng bala ang nasa driver seat.

Isaac approached the leaking gas fuel and he took the lighter from his pocket and threw it into the scattered fuel causing the car to explode.

Nagpaalam lang ako kay Isaac at sumakay na ulit sa motor na ninakaw ko. Nginitian ko din si Irish na bakas parin sa mukha niya ang takot.

I quickly drove it back to the airport.

Nadatnan ko pa si Lucifier na kinakausap ang may-ari ng motor na nikaw ko kanina. Binayaran ni Lucifier ang lalaki kaya hindi na ’to nag reklamo.

We immediately boarded the private plane. Naka tulog na pala ako ng hindi ko namamalayan. Nagising lang ako sa mahinang tapik ni Lucifier sa pisngi ko.

When I arrived at home Raizen immediately greeted me. “Ruwi, pwede ba ikaw ang sumama sa’ kin papuntang Spain?” Tanong niya na agad kong ikinatango.

“Kailan?” Tanong ko.

“Next month. Maaga kitang sinabihan dahil baka umalis ka.” Sagot niya sa’ kin sabay kuha ng apple na kinagatan ko.

One Month later, I accompanied Raizen to do his mission. We passed by the open area coffee shop I used to go here in Madrid.

Naunang bumaba si Raizen dahil pinark ko pa ang kotse. Sinabihan ko kasi siya na maghanap ng pwesto kaya pinalabas ko siya agad.

I got out of the car and follow Raizen. Nagtaka pa ako na may kasama ‘tong babae. Nakatalikod sa’ kin ang babae kaya hindi ko makita ang mukha niya.

Nang makalapit ako ay do’n ko lang nakilala ang babae. Umupo agad ako sa bakanteng upuan na katabi ng babae.

I saw the shock of her face. “Hi!” Bati ko kay Faith. Naiilang naman siyang ngumiti sa’ kin.

“I’m Ruwi.” I introduced myself and I pointed at Raizen. “Yan naman si Raizen.” She nodded and smiled to me again.

Binatukan ko naman si Raizen ng makita kong sakanya lang ang inorder niyang kape. “Bakit hindi mo sinalihan si Faith?” Hindi naman siya sumagot at agad na tumayo si Raizen at umorder ulit ng coffee.

Nakikita ko na nagiging comfortable na si Faith samin na nakikipag kwentuhan. Hinatid namin siya kong saang hotel siya naka stay bago kami umuwi ni Raizen.

Kinabukasan, pinasundo ko si Faith kay Raizen. Nauna na ako sa restaurant saka tinawagan si Nuroi. Naka ilang ring lang ang phone niya bago ‘to sumagot. “Hey!” Bati niya sa’ kin sa kabilang linya.

“Ano? Nabaliw ka na ba kakahanap  kay Faith?” Nakangisi kong bungad.

“I can’t find her—”

“Nasa Madrid siya. Actually nandito din kami ni Raizen. Nakita lang namin siya kagabi.” I cut him off.

“Pupunta ako dyan!” It said sounds humming.

“Don’t. Mukang iniiwasan ka niya. Give her some time to think, Nuroi.” I heard him sigh.

“I promise, babantayan namin siya dito.” I said here to calm him down.

“Sa ngayon ay hayaan mo muna siya.” Saad ko at napalingon ako sa pintuan ng restaurant nang makita ko sila Faith at Raizen na pumasok kaya mabilis ko pinatay ang tawag.

Faith smiled at me ng makalapit sila sa table ko. Kumain lang kami at nagkwe-kwentuhan. Ito ang unang beses na may kausap akong babae kaya natutuwa ako. Hindi narin siya naiilang sa’ kin. Hindi katulad ng una naming pagkikita ay natatakot at naiilang siya.

Inaya ko siyang gumala na agad naman siyang pumayag.

When night fell, we took Faith to the hotel where she was staying when someone rained bullets on our car.

“Oh my god.” Natatarantang sigaw ni Faith na nasa backseat. Hindi parin tinitigilan ng mga ’to ang likod ng sasakyan namin.

“Relax. Bullet proof ang sasakyan natin.” I said here to calm her down.

Lumipat ako sa backseat at pinalipat ko si Faith sa shotgun seat. I took the gun that was under the seat and put on my mask. I opened the back seat door at nilabas ang ulo ko at isang kamay at nakikipagpalitan ng putok ng baril.

Putangina! Masyadong madami.

Mabilis akong pumasok ulit sa loob ng kotse at hinihintay na lumabas ang mga kalaban saka ako bumalik ulit sa pagbaril.

“Madami ba sila boss?” Raizen asked me.

I nodded. “Yeah.” I sighed.

Hindi ko alam kung sino ang mga kalaban namin na sumusunod samin ngayon. Hindi din nakakatulong na panay sigaw ni Faith. Hindi ko rin naman siya masisi dahil hindi naman ’to sanay.

Mas lalong bumilis ang pagpapatakbo ni Raizen sa sasakyan para makalayo kami. Lumabas ulit ako at nakipagpalitan ulit ng bala.

When we got out of the highway, Raizen looked for an alley and quickly entered it. Umuusok pa ang gulong sa likod ng sasakyan namin dahil sa sobrang bilis na pagpapatakbo ni Raizen.

Inutos ko naman kay Raizen na ihinto ang kotse. “I’ll take care of it. Tumakas na kayo ni Faith.” Utos ko kay Raizen.

“Paano ka?” Tanong ni Faith sa’ kin.

“I’m fine.” Humarap ako kay Raizen. “Protektahan mo si Faith, kundi mapapatay ka na talaga ni Nuroi.”  Sabi ko kaya nalukot ang mukha ni Raizen.

“Be careful boss.” Sabi ni Raizen. Yumuko ’to at kumuha ng baril sa backseat. Isinuot niya ang mask at agad na bumaba ng driver seat saka umikot papuntang passenger seat at pinagbuksan niya ng pintuan si Faith. Inalalayan niya si Faith na makalabas ng kotse saka niya isinirado ang pinto ng sasakyan.

I moved to the driver seat and quickly drove it to get back at the enemies. Nasalubong ko pa ang mga ’to sa highway kaya pinaulanan ko sila ng bala. Inihinto ko ang kotse dahil sa naisip kung idea.

Hindi ako mananalo sa mga ’to kung hindi ko sila malalapitan. Hindi na ako nakipagpalitan ng putukan sa mga ‘to at hinihintay na lumapit sila sa kotse ko. Tinatadtad nila ng bala ang sasakyan ko habang nakapalibot sila sa kotse ko. Hindi nila tinantanan hanggat hindi nabubutas ang salamin ng kotse. Hindi ako gumalaw at tanging hinihintay ko lang na makalapit sila sa’ kin.

Napangiti ako dahil unti-unti na silang lumalapit sa sasakyan ko. Pilit nilang binubuksan ang pinto ng driver seat kaya hinanda ko ang katana ko sa oras na mabuksan nila ang pinto.

Nabuksan naman nila ang pintuan ng driver seat na agad ko namang ginilitan sa leeg ang nagbukas ng pintuan ng kotse. Sumigaw pa ang lalaki habang hawak niya ang tumatalsik na dugo sa leeg niya hanggang sa bumagsak ’to sa kalsada.

Sinugod ako ng mga kasama niya kaya hindi ko hinahayaan na magpaputok sila ng baril.

Inuuna kong putulin ang mga kamay na may hawak ng baril saka ko ‘to pinuputulan ng ulo. Bumaba ako ng kotse at nakipag laban isa isa pang lalaki, nagagawa pa niyang makipag hand to hand combat sa’ kin gamit ang isa niyang kamay dahil naputol ko na ang isa.

Sa sobrang inis ko ay dinukot ko ang mata niya dahilan para makasigaw ’to ng napakalakas. Naka taas pa ang kamay niya at pilit naglalakad kahit wala ng makita dahil sa pagtanggal ko nang dalawang eye ball niya.

Mabilis ko winasiwas ang katana kong hawak at pinatama sa leeg ng lalaki kaya gumulong ang ulo niya sa kalsada hanggang sa bumagsak ang katawan nito.

Naliligo narin ako ng dugo habang may tama din ako ng bala sa tagiliran ko ngunit hindi ko na iniinda ’to. Sumakay ako sa kotse at pinindot ang relo na suot ko at hinahanap ang location ni Raizen.

Mabilis ko pinatakbo ang sasakyan ng makita ko na nasa hospital ’to. Nanlalabo ang mata ko habang nagmamaneho kaya iniling-iling ko ang ulo ko at pinikit-pikit ang mata para mawala ang panlalabo nito.

Tumatakbo akong pumasok sa hospital para hanapin si Raizen. Nakatingin pa sa’ kin ang mga nakakasalubong ko dahil sa hitsura ko na puro dugo ang damit. Tinungo ko nalang agad ang emergency room.

Nakita ko naman si Salem na nakatayo habang kausap si Faith.

“Boss!” Salem called me. Mukang naramdaman niya ang presensya ko.

Lumapit naman ako kay Faith. “Kamusta si Raizen?”

Tumayo naman ’to sa pagkaka-upo bago sumagot. “Hindi ko pa alam, Ruwi. Hindi parin lumalabas ang doctor na nag oopera sakanya.” Sagot niya.

Napabuga nalang ako ng hangin habang iniisip ang kalagayan ni Raizen.

Nakita ko ang pag-aalala ni Salem ng makita ang tagiliran ko. “Fuck! May tama ka ng bala, Ruwi.” Nang marinig ko ang sinabi ni Salem ay unti-unting dumidilim ang paningin ko, iniling ko pa ang ulo ko para mawala ’yun ngunit talagang bumigay ang katawan ko.

Naramdaman ko nalang ang pag angat ng katawan ko at ang ang pabango ni Salem hanggang sa tuluyan akong nawalan ng malay.

Nagising ako at bumungad sa paningin ko ang puting kisame. Nakita ko agad ang magkasalubong na kilay ni Salem na parang angry birds. Bumangon ako sa pagkahiga kaya agad akong tinulungan ni Salem. “Where’s my phone?” Tanong ko.

“Here.” Sabi niya sabay abot ng cellphone sa’ kin.

Tinawagan ko agad si Nuroi. Naka isang ring lang ay sinagot nito agad.

Kwenento ko sakanya ang nangyari at ibinalita na ayos lang si Faith. Gusto niyang sumunod dito ngunit pingilan ko na ’to.

Three days lang ay maayos na kami ni Raizen. Si Raizen ang pinahatid ko kay Faith para masiguro ko na ligtas ’tong makakauwi sa Pilipinas.

Ako naman ay umuwi na sa Russia kasama si Salem. Dumeritso lang ako sa kwarto ko para magpahinga ulit.

Bilin sa’ kin ni Salem na one week daw ako magpapahinga kung hindi daw ay tutuluyan na daw niya ako. Hindi na ako kumontra at baka bigla niya akong saksakin.

A/N: brutal pala yung fighting scene dito ni Ruwi. Sowe na!! 🥺

Chapter 10

TWO WEEKS PASSED at nandito lang ako sa office ko. Ang mga kasama ko lang ang pinapadala ko sa mga mission.

I stopped when a notification popped up on my laptop, email from General Edmund. I opened and read it.

Napabuntong hininga ako sa message niya. Hindi ko alam kung tatanggapin ko ang inaalok niya sa’ kin. He said this is the last mission and he will let us go. He is sending me to Canada.

Lumabas ako ng office ko at iniisip parin ang message sakin ni General. Gusto ko narin kasing matapos ang pang-gugulo niya samin. Should I accept that mission?

Nakasalubong ko si Lucifier na may dalang mga damit.

“What are you doing?” Tanong ko.

“Doing laundry.” Nakasimangot na sagot ni Lucifier.

Natawa ako. “By the way, I’m leaving later for a mission. Ikaw na muna bahala sa bahay, okay? At please wag ka na maging pasaway sa’ kin. Lagot ka talaga sa’ kin pag uwi ko kapag may ginawa ka na naman.” Mahaba kong sabi kay Lucifier na nagkamot lang sa batok niya.

“Oo na.” Naka nguso niyang sabi kaya kinurot ko ang labi niya  saka umalis.

Ngayon ang alis ko papuntang Canada. I plan not to use the private plane and take a public plane instead. I went to my closet ang bought some clothes that I will take with me. Saglit lang naman ako do’n at wala akong balak patagalin ang mission ko sa Canada.

Lumabas agad ako ng room ko nang maayos ko na ang mga dadalhin ko. I even hugged Lucifier before I left the house, sayang wala si Salem babatukan ko sana bago ako umalis.

Nag taxi ako papuntang airport dahil busy ang mga tao sa bahay.

Eight hours ako nakaupo sa eroplano at sawakas nakarating din ako sa Canada.

Lumabas ako ng airport at mabilis na pumara ng taxi saka nagpahatid kung saan ako nag book kanina ng hotel.

When I got off I approached the front desk who also quickly assisted me.

Magpapahinga muna ako ngayong gabi. Plano ko kasi bukas nalang gawin ang mission ko.

The next day, nakatanggap ulit ako ng mensahe galing kay General. Tinatanong niya kong nandito na ba daw ako sa Canada.

I wore my high waist fitted pants and a halter blouse saka pinatungan ng black leather jacket. I also took the necklace with the tracking device and put it on. I also took my mask and a small knife and a gun.

Nang matapos na ako ay lumabas agad ako ng hotel room ko. Pumara ako ng taxi saka ibinigay sa driver ang address kung saan ako pupunta.

Natigilan ako ng bumungad sa’ kin ang kagubatan. Kahit nagdadalawang isip ay bumaba parin ako ng taxi at nagbayad sa driver.

Hinintay ko munang maka-alis ang taxi saka ako nag simulang maglakad papasok ng gubat.

Nakita ko ang isang sirang building na parang matagal na ’tong nakatayo do’n. Ito na yata ’yung sinasabi ni General.

Pumasok ako sa lumang building at dahan-dahan ang mga kilos ko na hindi maka gawa ng ingay.

Pinalibot ko ang paningin ko saka inilabas ang baril na nasa likod ko. Parang may mali kasi dito, masama din ang kutob ko.

Pinagpatuloy ko ang pag akyat sa hagdan papuntang second floor.

Dahan-dahan parin ang mga kilos ko habang naka tutok ang hawak kong baril sa harapan ko. Napahinto ako nang may narinig akong kaluskos sa unahan ko. Naging alerto ako sa paligid at hinihintay lumabas kung sino man ang nagtatago sa malaking pader.

Lalapit na sana ako ng may biglang sumulpot na lalaki sa likod ko at mabilis akong sinipa. Putangina!

Binawian ko din siya ng sipa at mga suntok. Nag si labasan ang mga kasama ng lalaki at pinalibutan ako.

“Kill that woman!” Utos ng isang lalaki.

Mabilis namang umatake ang mga ‘to sa’ kin. Tumatama ang mga suntok at sipa ng mga ’to sa katawan ko. Binabalik ko ang mga atake nila at agad kong hinawakan ang kamay ng isang lalaki at mabilis na binali ang braso niya at malakas na tinuhod.

Ngunit hinawakan ako ng isang lalaki sa isang braso ko at ang isa ay sa kabila. Mabilis na tinanggal ng lalaki ang suot kong maskara. Fucker!

Tinaas ko ang tuhod ko at mabilis na tinuhod ang nakahawak sa kanan kong braso.

Tumakbo ako at pinulot ang kahoy na nasa sahig at pina ikot-ikot sa kamay ko saka pinatama ’to sa ulo ng lalaki.

Lumingon ako sa kabila na aambahan ako ng suntok kaya mabilis kong nasalag ang kamay niya at inangat ang isa kong paa para sipa-in ang mukha niya. Napa-atras siya ng matamaan ko ’to sa mukha habang dumudugo pa ang ilong niya.

Hindi ako tumitigil sa pag atake sa mga kalaban ko. Ang iba naman ay nasa sahig habang sapo-sapo ang mga binali kong parte ng katawan. Kung hindi sa paa ay sa kamay ko binabali.

Susugod na sana ako sa isa kong kalaban ng may nakaramdam ako na parang kinagat ng langgam ang bandang leeg ko. Napalingon ako at nakitang may ininject sa’ kin ang isang lalaki habang naka ngisi pa siya sa’ kin.

Nagawa ko pang sipain ang dibdib niya saka ko binunot ang injection na nakabaon sa leeg ko.

Nahawakan ko pa ang isang binti ng lalaki ng sinipa niya ako. Mabilis ko dinukot ang eye ball niya, dinig na dinig ko pa ang tunog ng paghila ko sa eye ball nang lalaki at ang malakas na sigaw na umalingawngaw sa paligid.

Binitawan ko ang paa niya kaya natumba ang lalaki sa sahig. Nilapitan ko siya saka tinapakan ang mga daliri niya sa kamay.

Ngunit, napatigil ako sa ginagawa ko ng makaramdam ako ng pagkahilo. Parang nagiging dalawa din ang paningin ko. Iniling-iling ko pa ang ulo ko para lang mawala ang pagkahilo ko.

Sinipa ako ng lalaki dahilan para matumba ako sa sahig. Unti-unti ay nilalamon ako ng kadiliman, pinipigilan kong mapapikit pero talagang hindi ko na kaya.

Naramdaman ko pa ang paghiwa nila sa leeg ko hanggang sa nawalan ako ng malay.

Nagising ako na parang nahihilo ako lalo na sa position ko. Kinurap ko ang mga mata ko at napatingin ako sa dalawa kong paa na sinabit sa isang malaking bakal habang nakabitay ako ng patiwarik. Nakatali din ang kamay ko sa likod ko.

Sinubukan kong kalagin ang tali na nasa kamay ko at napangiti ako ng medyo lumuwag ang tali. Sinubukan ko din igalaw ang mga paa ko kung mabilis ba matanggal ang pagkakatali.

Umiikot ang katawan ko sa ire habang ang buhok ko ay natatakpan ang mukha ko dahil sa nakabitay ako patiwarik. Tumingin muna ako sa paligid at nakita ko na marami paring nakabantay, ngunit may mga kanya-kanyang ginagawa ang mga ’to.

Putangina talaga. Patiwarik pa ako tinali. Sinubukan ko ulit igalaw ang mga paa ko na nakatali kung mahigpit parin ba. Napangisi ako ng maramdaman ko na kaya kong kumalag sa pagkakatali.

Napatigil ako sa pag galaw ng paa ko ng may lumapit na lalaki sa’ kin. Naka angat ang mukha niya sa’ kin dahil naka bitay ako. “Can I taste you before you die?” Naka ngisi niyang  sabi sa’ kin.

Tumingin ako sa gilid ng pantalon niya at napangiti ako sa isip ko ng makita kong may baril siya.

Sumagot ako. “I don’t think so.” Sabi ko sabay malakas na inuntog ang nuo ko sa nuo ng lalaki.

Iginalaw ko ang isa kong paa mula sa pagkakatali at inilusot sa kamay ko para mailagay ko sa harap ang mga kamay ko. Inilaglag ko ang isa kong sapatos para lang makalusot ang paa ko.

Nang makababa ako ay mabilis akong pumunta sa likod ng lalaki na hindi pa nakakabawi sa ginawa kong pag-untog. Nilagay ko ang dalawa kong kamay na may lubid sa leeg niya at sinakal ’to, nanlalaban pa ‘to sa’ kin pero hindi ako nagpatalo hanggang sa tuluyan na ’tong nawalan ng malay.

Kinuha ko ang kutsilyo na nasa boots ko kahit naka tali pa ang kamay ko at pinutol ang lubid na nasa mga kamay ko. Matagal ko ’tong naputol dahil hirap ako sa pagputol dahil sobrang liit ng kutsilyo.

Tumingin muna ako sa paligid saka ko kinuha ang baril ng lalaki na wala ng buhay. Isinuot ko ang isa  kong sapatos na natanggal kanina saka ako dahan-dahan naglakad.

Nag tago ako sa isang haligi nang may sumigaw na lalaki. Shit! Alam na nila nakawala ako.

Narinig ko ang papalapit na mga yapak nila sa pinagtataguan ko. Kaya mas lalo akong nagtago sa pader.

Nakalagpas ang mga ’to sa pinagtataguan kong pader. Nakatalikod na tumatakbo ang mga ’to kaya mabilis ko silang pina-ulanan ng bala. Lumipat ako agad sa ibang poste at nagtago ako ulit at nakipag palitan ng putok ng baril.

Nilabas ko ang kalahating katawan ko at nakipag palitan ng putok ng baril sa mga kalaban. Nakita ko nag tago ang mga ’to kaya mabilis akong tumakbo para sana makababa sa second floor.

Nakipagpalitan ulit ako ng putok ng baril sa mga ’to kaya mabilis nagtago ang mga duwag kung kaaway.

Kinuha ko ang pagkakataon na ’yun para makatakbo at makababa ng hagdan.

Naririnig ko ang mga yapak ng mga ’to kaya mas lalo kong binilisan ang takbo ko.

Nasa kalagitnaan na ako ng hagdan nang may nag paputok ulit ’to ng baril.

“Fuck!!” Napamura ako ng maramdaman ko na dumaplis sa braso ko ang bala. Hinawakan ko lang ang sugat ko at nagpatuloy sa pagbaba ng hagdan.

Napatago ako sa poste ng makita ko na may dalawang lalaki at nag papaputok ng baril sa’ kin. Sumilip ako at binaril ko ang kasama niya sa sentido na ikinahulog nito sa 1st floor. Nagtago ulit ako sa poste ng magpaputok ulit ng baril ang kasama nito.

Ubos na ang bala ko kaya nag-isip ako ng paraan kung anong gagawin ko.

Huminga muna ako ng malalim saka ako nagpakita sa kalaban habang itinutok ko ang baril ko sakanya na mabilis naman nagtago ang lalaki.

Umikot ako at pwersang hinagis ang baril ko papunta sakanya at saktong lumabas ang lalaki na tumama sa mukha niya ang baril na hinagis ko.

Nabitawan niya ang hawak na baril kaya nahulog  ’to papunta sa gawi ko. Mabilis kong sinalo ang baril na nabitawan niya at kinalabit ang gatilyo at pinatamaan sa ulo ang lalaki.

Tumakbo ako ulit pababa hanggang sa makalabas ako ng building.

Hindi ko na alam kung saan ako lumulusot sa gubat na ‘to at naririnig ko parin ang putok ng baril at ang mga sigaw ng mga humahabol sa’ kin.

Hindi ako huminto sa pagtakbo kahit masakit ang katawan ko at dumudugo ang braso ko. Iniinda ko nalang ang sakit. Hindi ako pwedeng mamatay dito, hahapin ko pa ang may gawa sa’ kin nito. At alam kong si General ‘yun.. That mother fucker!! Magbabayad talaga siya sa’ kin.

Kung saan na ako lumulusot sa gubat at hinahanap ang kalsada para makahingi ng tulong.

Napapagod na ang mga binti ko sa pagtakbo ngunit narinig ko ang putok ng baril kaya mas lalo akong tumakbo ng mabilis. Lumingon ako sa likod ko nang malapit na akong abotan ng lalaki.

Mabilis ko siya binaril sa sentido kaya bumulagta ’to sa lupa. Huminto ako sa pagtakbo at lumapit sa lalaking wala ng buhay at kinuha ang baril na hawak niya.

Mabilis ang galaw ko at tumatakbo ulit. Ngunit, tumigil ako nang maramdaman ko na nahulog ang kwentas na may tracking device. Gumulong ‘yun sa may masukal na bahagi, babalikan ko sana ang kwentas ko, ngunit narinig ko ang dalawang lalaki na malapit na sa’ kin kaya tumakbo ulit ako.

Naghanap lang ako ng matataguan kaya agad akong nagtago sa malaking puno. Sumilip ako at nakita ang dalawang lalaki na palingon-lingon sa paligid at hinahanap ako.

Walang ingay akong lumabas sa pinagtataguan ko at binaril ang dalawang lalaki. Ngunit, nakipagpalitan pa ang isang lalakn sa’ kin at tumama sa tyan ko ang bala na pinakawalan niya. Napa-igik ako nang maramdaman ko ang sakit. Sinapo ko ang tama ko sa tyan na dumudugo na ngayon.

Napasandal ako sa puno at kinagat ang labi ko para hindi kumawala ang sigaw ko sa sakit. Naka ilang beses din akong huminga ng malalim para pakalmahin ang sarili ko. Nag sisimula narin lumabo ang paningin ko.

Sapo sapo ko ang tama ko sa tyan at pinilit ang sarili na tumakbo at maghanap ng kalsada, nagbabakasaling may dumaan at matulungan ako.

Namumuo na din ang pawis ko sa nuo at alam ko na ano mang oras ay babagsak na ang katawan ko. Kailangan ko makalabas sa gubat na ’to. Gaganti pa ako kay General.

Nagulat ako ng may sumalubong sa’ kin na lalaki. Mabilis niya akong sinuntok sa tyan na ikinabagsak ko sa lupa.

Lumapit siya sa’ kin at hinila ang buhok ko. Ginawa ko ang lahat para makawala sa lalaki, siniko ko ang leeg niya dahilan para mapabitaw ’to sa buhok ko na sinasabunutan niya.

Tumayo agad ako at umikot, sabay malakas na sinipa ang mukha niya. Kinuha ko ang baril na nabitawan niya at kinubababawan ang lalaki. Sinuntok ko ang mukha niya gamit ang baril na hawak ko dahilan para bumukas ang bibig niya. Ipinasok ko ang dulo ng baril sa bibig niya at kinalabit ang gatilyo dahilan para kumalat ang dugo at utak niya sa lupa.

Tumayo agad ako at tumakbo na naman ulit.

Letcheng gubat na ’to. Ang haba-haba na ng tinakbo ko, ngunit hindi ko parin mahanap ang kalsada. Na nuno sa punso na yata ako at naliligaw, kailangan ko na yatang baliktarin ang damit ko.

Nanlalabo ang paningin ko at hinihingal kaya huminto ako at kumukuha ng hangin dahil feeling ko ay mauubusan na ako ng hangin. Inangat ko ang ulo ko at tumingin sa paligid, at halos nakahinga ako ng maluwag ng makita ko ang kalsada sa di kalayuan.

Mabilis akong tumakbo papunta do’n hanggang sa nakalabas ako ng kagubatan.

Nasa gitna ako ng kalsada at tumatakbo parin. Nag babakasakali ako na may dumaan na sasakyan para mahingian ko ng tulong.

Huminto ako sa pagtakbo habang naka hawak sa tyan ko na may tama ng baril. May nakita akong ilaw na parang sasakyan, malayo pa ’to sa pwesto ko. Hindi ko na ’to maaninag ng maayos dahil sa nanlalabo na ang paningin ko.

Hanggang sa unti-unting lumapit ang liwanag sa’ kin. Pakiramdam ko ay umiikot na ang paningin ko at nandidilim na ‘to. Hanggang sa naramdaman ko nalang ang pagbagsak ng katawan ko sa simento at ang tunog ng kotse na papalapit sa’ kin.

A/N: Salamat po kahit kunti lang ang nagbabasa ng story ko:)

Chapter 11

I’M IN A CANADA NOW for a business meeting. I’m with my friend, Red my business partner here in Canada. I have been here for almost three days, and tomorrow I will go home to the Philippines.

We were at the restaurant and we still hadn’t finished talking. I’ve known him for a long time. He’s been my friend since high school and he’s one of the ones I trust.

I sip on my coffee and listen to Red. “That woman is very annoying, man.” He was telling me about his ex-girlfriend.

I just stared at the coffee in front of me while listening. “Ikaw Nick, Kailan mo balak mag asawa? Oo nga pala, wala ka nga palang panahon sa mga babae.” He told me sarcastically and laughed.

“Wala ka ba talagang balak mag asawa?” He asked me again.

I sighed and look outside. “I’m just waiting for the woman I met four years ago.” I said.

He laughed softly. “Really? Damn, man. Paano mo nakakaya ’yun? I mean. You know may pangangailangan tayong mga lalaki.” He said. I just sip my coffee again at hinayaan lang si Red.

“Maghanap ka nalang kasi ng ibang babae. Sige ka! baka mapag iwanan ka niyan. Lahat yata ng mga ka batch natin ay may mga asawa’t anak na.” He told me with a smile.

I didn’t speak again and I might cursed him. We spent an hour here in the restaurant before I decided to go home.

Ayaw kong magpagabi ng uwi especially I’m going through a long forest here in Canada. It’s getting dark soon and I want to go home.

I immediately got into my car and started the engine saka pina-usad ang sasakyan. Tahimik lang ang buong byahe ko dahil hindi masyadong traffic sa highway.

Until I entered the road that was full of trees. I already have a phobia because of what happened to me in Spain, but I kept my composure.

I think I was half way down this road when I saw someone standing in the distance. I couldn’t see it clearly because it was dark where it stood. I cursed and thought that someone might ambush me here.

Until I got close, all I could see clearly her long copper red hair and I saw it fall down and lay on the road.

I didn’t want to stop and just pass the woman lying on the road, but someone stopped me. It’s like there’s a force that wants to get me off the car.

Damn it!

I closed my eyes and cursed myself. Nanalo ang isang bahagi ng katawan ko at ’yun ay ang puso ko. I stop my car and took my gun first from the compartment. I went out and looked at the woman who collapsed on the road.

I looked around first because maybe this girl was just trying to make me get out of the car. I couldn’t see the woman’s face because it was covered by her long copper red hair.

I pointed the gun that I was holding and walked towards the woman lying on the road. I don’t know why, but my heart beat fast. The last time that I felt this was the time I saw the woman in the coffee shop in Spain. That was the first time my heart beat fast.

I wonder why I feel this way about the woman lying on the road. I bent down to remove her hair that was covering her face which only made my heart beat faster.

I was stunned when I saw the woman’s face. “This.. Fuck!!” I was shocked. I couldn’t believe what I was seeing now.

I will never forget her face.. ang nagpabaliw sa’ kin kahit unang beses ko palang siya nakita. I looked down at her stomach that was covered in blood. “Fucking.. shit!” I cursed. Mabilis ko siyang binuhat saka ako naglakad papunta sa kotse.

I used my one hand to open the back seat door at dahan-dahan ko siyang inilagay do’n saka isinira ang pinto ng kotse. Agad kong binuksan ang pintuan ng driver seat saka ako pumasok sa loob at mabilis na pinausad ang sasakyan.

Nakita ko pang gumalaw ang babae na parang iniinda niya ang sakit. “Who did this to you, my love?  Damn it!!” I clenched my fist as I looked around at the woman in the back seat. Palipat-lipat ang tingin ko sa babaeng nasa backseat at sa daan dahil baka mabangga kami.

It look like someone is chasing her. I can’t forgive whoever did this to her. My grip on the steering wheel tightened even more.

I took my phone on my pocket and called my assistant who was on my private plane right now. Just one ring and it answered immediately. “Ready my plane, we’re leaving now. Take doctor Gonzales with you and prepare my private room.” Sunod-sunod kong utos.

“Yes, your highness.” Mabilis niyang sagot. I ended the call and focus my eyes on the road.

Finally, I found her. I found the woman who drive me crazy and got my attention. I smiled and look again from my rear view mirror to look at her face again. Damn, she looks like a goddess. Mas lalo lang yata ’to gumanda sa kulay ng buhok niya.

Napa-iling ako dahil hindi ko talaga mapigilan mapangiti. This is my lucky day.

I will take her to another place to protect her from those who want to hurt her. Hindi ako makakapayag na saktan nila ang babaeng mahal ko at mas lalong hindi ako makakapayag na mawala sa’ kin ang babaeng matagal ko ng hinahanap. I’ve been looking for her for almost four years. Fuck!!

I quickly reached where my private plane was. Maingat kong binuhat ang babae at agad naramdaman ang pag daloy ng kuryente sa katawan ko ng magdikit ang katawan naming dalawa. Naamoy ko rin ang natural niyang bango kaya agad kong inilapit ang mukha ko sa leeg niya para amoyin ang babae.

I walked into my private plane carrying the woman in my arms.

Akmang kukunin sana ng tauhan ko ang babae ng mabilis ko siyang sinipa sa tyan.

Masama kong tinignan ang lalaki na hinimas-himas pa ang tyan nito. “Don’t touch her!” Galit kong sigaw saka nilagpasan ang mga tauhan ko.

I continued walking and saw my assistant and my private doctor. I entered the private room and carefully placed the woman on the bed.

The doctor immediately check the woman’s body, she even removed the leather jacket.

Nagpupuyos ako sa galit ng makita ko na may tama din ’to sa braso. May mga pasa din ’to sa katawan at may hiwa din ang leeg ng babae. Naikuyom ko ang kamao ko dahil hindi ko alam kung anong sinapit ng babae at kung sino ang may gawa nito sakanya.

“Do everything you can.” Pagkausap ko sa doctor.

She nodded. “Yes, your highness.” Saad niya at mabilis ’tong tumalima sa utos ko. May mga kasama din ’to na dalawang nurse na nag aassist sakanya.

I don’t want to leave the woman inside but she will be treated so I will just wait outside.

“Christopher.” I called my assistant when I got out of the room.

“Yes, your highness?” Sagot niya habang nakatayo sa gilid.

“Take me to the Italy. Ikaw na muna bahala sa mga negosyo ko.” I ordered Chris.

Malaki ang tiwala ko sa assistant ko. I have known him for a long time and worked with me. I have proven his loyalty to me several times.

Yumukod siya bago sumagot sa’ kin. “Yes, your highness.”

“We will talk through laptop.” I said.

I immediately left in front of him at bumalik sa labas ng private room. Nararamdaman ko rin ang paglipad ng sinasakyan namin.

I will never let go of this woman, especially I finally found her. She’s mine only and I will do anything to have this woman.

Three hours passed before the private doctor and nurse came out. She just said that the woman is fine and the bullet was taken off from her stomach. I entered the room, nakita ko na nagamot na ang mga sugat niya pati narin ang mga pasa nito sa braso.

I sat on the edge of bed at pinakatitigan ang babae na maamong natutulog sa kama. I reached for her cheek and gently caressed it, inayos ko din ang naka konektang dextrose sa kamay niya.

I smiled while caressing the woman’s face. Kung dati ay pinapangarap ko lang na makita siya ulit, pero ngayon ay na hahaplos ko na ang mukha niya.

Napalunok ako ng mapadako ang tingin ko sa mga labi niya. Namumutla pa ’to dahil siguro sa mga tama ng baril.

Hindi ako magsasawang titigan ang babaeng ’to. Her hair color is copper red, n’ong nakita ko siya sa Spain ay kulay black pa ang buhok niya. I can’t wait to see her awake, gusto ko na ’tong makitang nakangiti ulit. Fuck! I really love this woman. I will seduce her and make fall in love to me.

We arrived in Italy and I brought this woman to one of my houses here. A village in Italy where the houses ar far apart. May nakatayong bahay sa tapat ng bahay ko, but no one lives there.

I carried the woman and went inside my house. I went to my room at dahan-dahang inilapag ang babae sa kama. Gustong-gusto ko siyang buhatin, the warmth of her body feels good.

I kissed her on the forehead and got up to clean the house. It’s been a long time since I visited this house. I started cleaning the bathroom, when I finished cleaning, I immediately left the bathroom.

I left the room and went down the stairs and started cleaning the living room.

Before my assistant left, I ordered him to go grocery shopping. I arranged the things that my assistant bought and I start cleaning the kitchen. Gusto kong malinis ang bahay, baka kasi ayaw ng babaeng mahal ko ang madumi. Even if I clean every day, it’s okay, basta nandito siya sa tabi ko. Wag lang siyang umalis.

I finished cleaning and decided to cook food. Nagbabakasakali ako na magising na ang babae.

Gusto ko na talaga siyang makitang magising.

Two days have passed but the woman still hasn’t woken up. I’m always next to her and holding her hand. Napagdesisyonan kong magluto ng pananghalian at baka magising na ang dalaga.

I caressed her face before I stood up and left the room.

BUMUNGAD SAKIN ANG hindi pamiliar na puting kisame. I quickly looked around and realized that this room was not familiar to me. Shit, where am I?

Umupo ako sa kama at nakita na may benda ang kanan kong braso. I looked around the room again, the walls were white and the curtain was black. And there is a large mirror where I can clearly see myself sitting on the bed.

Akmang tatayo ako sa higaan nang biglang bumukas ang pintuan ng kwarto.

A man walks in at halos natigilan ako ng makita ko ang mukha ng lalaki. Ito yung.. sa coffee shop at ’yung na ambush sa Spain.

What the!! Paanong.. gulat na gulat ako ng makita ko siya. Mataman lang ‘tong nakatitig sa’ kin.

Heto na naman ang feeling na parang hindi ako komportable sa titig niya. “Finally you’re awake. How are you feeling?” Tanong niya habang nakapamulsang naglakad papunta sa kama.

I couldn’t take my eyes off the man in front of me.  “I-I’m okay, where am I?” Nautal pa talaga ako.

“In my house,” sagot niya habang naka titig parin sa’ kin.

I looked around again and I expect that he doesn’t understand tagalog so I spoke. “Humanda ka sakin Gener—”

“Wait.. Marunong ka mag tagalog?” He cut my words.

My eyes widened and looked at him from head to toe. Ibig sabihin, pilipino siya? Pero hindi kasi halata. Kahit siguro katiting ay wala ’tong bakas na pagka pilipino.

Tumango nalang ako. “By the way, saang lugar ako ngayon?” Tanong ko.

“Italy.” Tipid niyang sagot saka ‘to umupo sa kama at humarap sa’ kin.

Titig na titig siya sa’ kin at hindi ko alam kung bakit, feeling ko tuloy para akong inaatake sa puso dahil sa bilis ng tibok ng puso ko.

“A-ahm bakit ka nakatitig sa’ kin?” Naiilang kong tanong.

Napalunok ako ng ilang beses dahil hindi ko makayanan ang titig niya kaya umiwas nalang ako. Okay, starring contest yata ang trip ng lalaking ’to.

“Are you hungry?” Tanong niya sa’ kin kaya tumango nalang ako.

Tumayo naman siya sa kama at akmang aalis na sana ng mabilis ko siyang pinigilan. “Wait!!” Pigil ko sakanya kaya tumigil ‘to saka humarap sa’ kin. Tangina, bakit ang gwapo niya??

Tumikhim muna ako bago nagsalita. “S-saan ka pupunta?” Tanong ko.

Ngumiti naman siya sa’ kin. Feeling ko tuloy nalaglag yata panty ko. Teka! speaking of panty.. sino kaya nagbihis sa’ kin. Iba na kasi ang damit kong suot.

“I’ll just get your food first. I’ll be right back.” Sabi niya at agad naglakad papunta sa pinto saka binuksan ’to at tuluyang lumabas ng kwarto.

Napabuga ako ng hangin ng maalala ko ang nangyari sa’ kin. Akala ko talaga ay katapusan ko na ng mga araw na ’yun.

Kinapa ko ang tyan ko na may tama ng baril at agad naramdaman na may gauze ’to.

Natigilan pa ako ng bumukas ang pintuan ng kwarto at pumasok ulit ang lalaki na may dalang tray na may lamang pagkain.

Naglakad ‘to papunta sa’ kin at inilapag ’yon sa tabi ko.

Tumitig na naman siya sa’ kin ang lalaki. Hindi ko tuloy alam kung anong nangyari sa mukha ko.

Kinuha niya ang kutsara at kumuha ng kanin at ulam saka niya ‘to inilapit sa bibig ko. Nakatitig ako sakanya habang siya naman ay nakatitig din sa’ kin.

Naiilang ako kaya nagsalita ako. “A-ahm.. kaya kung kumain mag-isa.” Sabi ko nalang.

“Let me take care of you, please..” Pag mamakaawa niyang sabi. Nagdadalawang isip man pero binuksan ko parin ang bibig ko at kinain ang pagkain na nasa kutsara.

Nakita ko namang ngumiti ang lalaki sa’ kin. “What’s your name?” Tanong niya na ikinatigil ko.

Nag-iisip ako kung sasabihin ko ba ang totoo kong pangalan. Inaarok ko ang isipan ko para makapag isip ng pangalan. Nakita ko namang tumaas ang isang kilay niya kaya binigyan ko siya ng matamis na ngiti bago sumagot. “Ahm.. Althea.. Althea Vigor.” Naka ngiti kong sabi.

“How old are you?” Tanong niya sa’ kin.

“I’m 25 years old,” sagot ko sa totoo kong edad.

Hindi pwedeng malaman ng lalaking ’to ang totoo kung pangalan. Kailangan ko muna magpanggap na ibang tao at ibahin ang pangalan ko. Ayos lang kung hindi ako magsinungaling sa edad ko.

Dito na muna ako at magpapalakas hanggang sa makabalik ako sa Russia. Kukuha lang muna ako ng impormasyon sa hayop na General na ’yun bago ako susugod. Gustong-gusto kong pugotan ng ulo ang hayop na ’yun.

Tumikhim ako para mawala ang namumuo kong galit.

“Ikaw? Anong pangalan mo?” Tanong ko sakanya. Inabot naman niya ang pisngi ko saka hinaplos ’to kaya natigilan ako.

“I’m Lucian Nicklaus Vandeleur. You can call me Nick.” Nakangiti niyang sabi.

Parang ayaw ko ng Nick hindi bagay sakanya.      “Ahm.. pwede bang Lucian nalang ang itawag ko sa’yo? mas gusto ko ’yun.” Naka ngiwi kong sabi.

Nakita ko naman na natigilan siya sa sinabi ko. “Ayaw mo ba? Okay Nick—”

“No!! It’s okay. Mas gusto ko ang Lucian. It sounds good.” Saad niya habang napipilitang ngumiti.

May nakikita akong emosyon sa mukha ni Lucian na parang hindi komportable sa pangalan niya.

“Ayaw mo bang tinatawag ka na Lucian?” Tanong ko sakanya.

Mapait siyang ngumiti saka nagsalita. “I hate that name. Madalas Nicklaus ang ginagamit kong pangalan. Pero para sa’yo, gusto ko ulit ’yun marinig mula sa’yo.” Saad niya. Hindi ako makapaniwala sa lalaking ’to, may nababasa kasi akong emosyon sa mga mata niya na mapait na karanasan. Ngunit, gusto parin niyang tawagin ko siyang Lucian.

“Lucian!” Tawag ko. Narinig ko naman ang mahinang mura niya at parang hinahabol ang paghinga niya.

“W-What is it?” Nauutal niyang sabi.

“Ilang days na akong nandito sa’yo?” Tanong ko. Tumikhim muna ’to bago sumagot. “Three days,” sagot niya kaya tumango ako kay Lucian.

Tumayo ako at dumaan sa kabilang side saka ako lumapit sa isang human size mirror.

Tinignan ko ang kabuuan ko saka ko tinignan ang mga pasa ko na medyo pa fade narin.

Nakasuot ako ng white dress na hanggang tuhod ko. Lumapit din si Lucian sa’ kin kaya nagkasalubong ang tingin naming dalawa mula sa reflection namin sa salamin. Lumapit siya sa likod ko habang naka titig parin ang mga mata niya sa’ kin.

Palapit siya ng palapit sa’ kin, habang palapit siya sa ay pabilis ng pabilis din ang tibok ng puso ko.

Naramdaman ko ang paglapat ng katawan niya sa likod ko habang hindi parin niya pinuputol ang titig niya sa’ kin.

Inilapit niya ang labi niya sa teynga ko dahilan para makiliti ako. “Who did this to you?” Tanong niya sa seryosong boses sabay haplos sa mga pasa ko.

Napalunok ako ng ilang beses ng may kakaiba akong naramdaman ng magdikit ang katawan namin. “A-ahm.. I don’t know.. baka napagtripan lang ako or napagkamalan.” Paputol-putol kong sagot.

Bumuga siya ng hangin na tumama sa leeg ko. Damn it! nakikiliti ako ng tumama ’yon. Nag-iwas ako ng tingin at agad na lumayo kay Lucian. Naglakad nalang ako pabalik ng kama, ngunit bilga akong nakaramdam na naiihi ako.

“Can I use your bathroom?” Tanong ko kay Lucian na wala na yata ’tong gagawin kundi titigan ako.

Tumango siya at iginiya ako papasok ng banyo saka ’to lumabas at isinara ang pinto.

Lumapit ako sa sink at naghilamos ng mukha. Hindi ko yata magawa ang ngumiti ng ngumiti dito.

Nang makapasok ako sa banyo ay nag-iba ang expression ng mukha ko. Galit ako nang pumasok sa isip ko ang pang se-set up ni general sa’ kin.

Nakatitig ako sa salamin na nasa banyo na nanlilisik ang mata. “How dare him!! I will kill you General Edmund. You son of a bitch!” Nang gigil kong sabi habang pinipigilan ang sarili na hindi masuntok ang nasa harap ko na salamin.

Pinakalma ko ang sarili ko at ginawa ang dapat kong gawin sa banyo. Naghugas ako ng kamay at ibinalik ang nakangiti kong mukha.

Lumabas ako sa banyo at natigilan ng makita ko si Lucian na nakatayo sa gilid ng pintuan na para bang hinihintay ang paglabas ko.

Tumingin na naman siya sa’ kin. “You should rest. Hindi ka pa masyadong magaling.” Saad niya kaya tumango nalang ako at naglakad papunta sa kama.

Nailigpit na din ni Lucian ang tray kanina. Nakita ko sa gilid ng mata ko na sumunod ’to sa kama saka umupo.

Heto na naman kami sa starring contest ni Lucian.

Chapter 12

I’VE BEE HERE AT Lucian’s house for three weeks. Hanggang ngayon ay naiilang parin ako sakanya.

Pano ba naman kasi.. kung nasaan ako ay nandoon din siya. Wala na ngang ginawa kundi bumuntot sa’kin dito sa bahay, kulang nalang yata pati sa pag-ihi ko ay sumama sa banyo.

Lumabas ako ng bahay dahil nakita kong may mini garden sa gilid ng bahay niya kaya agad akong tumungo do’n. Dati kasi sa gilid ng field namin ay nag tatanim kami do’n ng mga kasamahan ko kaya alam ko kung paano magtanim.

Nakita ko na may tumutubong mga damo kaya lumapit ako saka umupo at nag simulang magbunot ng damo. “Ano kaya magandang itanim sa lugar na ’to?” Tanong ko pa sa sarili ko.

Naaliw ako sa pagbubunot nang maramdaman ko ang presensya ni Lucian sa likuran ko. Tumayo agad ako saka humarap sakanya. Nakikita ko pa sa nuo niya ang kunting butil ng pawis habang hinihingal pa ’to.

Natawa ako ng mahina dahil sa hitsura niya, mukang hinanap niya ako at hinalughog ang bahay kaya pawisan ’to. Nakita ko siyang sumimangot habang ang makakapal niyang kilay ay magkasalubong.

“What?” Tanong ko sakanya habang nakangiti.

Bumuga siya ng marahas na hangin bago nagsalita. “Don’t do that again.” Seryoso niyang sabi. I rolled my eyes and went to the nearby trash can and threw the grass I pulled out.

Nilagpasan ko siya saka ako pumasok ng bahay. Nakasunod na naman ulit siya sakin, para ko na talaga ’tong buntot.

I went to the sink and washed my hands. Nasa tabi ko naman si Lucian na sinusundan ng tingin ang mga galaw ko kaya hindi ko nalang siya pinansin.

I finished washing my hands and faced him. “What do you want to eat?” Tanong ko.

“Ikaw,” nanlaki ang mata ko sa sagot niya, maging siya ay nanlaki din ang mata.

“I mean.. ikaw na ang bahala kung ano.” Mabilis niyang sabi. Pinalandas ko ang dulo ng dila ko sa labi ko para basain ang labi ko dahil feeling ko nanunuyo na habang nag-iisip ng lulutuin.

“Fuck!” I turned to Lucian when I heard him mumble. I frowned and looked him evilly. “Damn it!” Nahihirapan niyang sabi.

Sinimangotan ko nalang siya saka ako lumapit sa ref at binuksan ’yon. Natigilan ako ng may pumulupot sa beywang ko.

Lumingon ako kay Lucian na mataman akong tinignan. “Don’t do that in front of me again. I might not be able to control myself.” Sabi niya at inaamoy ang buhok ko. Tumayo tuloy ako ng deritso dahil sa ginawa niya.

Kinuha ko nalang ang karne at inabot ’yun kay Lucian at hindi ko nalang pinansin ang sinabi niya. Mabilis din naman niyang tinanggap ang karne na inabot ko.

Hindi ko alam sa lalaking ‘to kung bakit dikit siya ng dikit sa’ kin. Umalis ako sa harap niya at kumuha ng sibuyas at bawang, naka sunod naman ’to sa likod ko.

Tumikhim ako bago nagsalita. “Tanong ko lang, anong trabaho mo?” Pagbubukas ko ng topic. It’s been three weeks since I’ve been here pero hindi man lang ’to umaalis ng bahay. Kaya nagtataka ako kung anong pinagkakaabalahan nito sa buhay.

“I have my own business and..” Sagot niya na parang nagdadalawang isip  kung itutuloy ba niya. “It’s okay, kung ayaw mong sabihin.” I said and smiled saka pinagpatuloy ang ginagawa ko.

Nakamasid lang siya sa’ kin at sinusundan ang bawat galaw ko. Tinikman ko ang niluluto ko na adobong baboy kung tama na ba ang lasa. Hindi kasi ako magaling magluto ngunit nakikita ko naman si Lucifier kapag nagluluto siya kaya natututo nalang ako.

Nang pasok na sa panglasa ko ang timpla ko ay nagsimula na akong mag-ayos ng plato sa mesa at nagsandok ng kanin at ulam. “Let’s eat!” Tawag ko kay Lucian.

Umupo si Lucian kaya umikot ako sa kabila at umupo ako sa katapat niyang upuan. Ngunit, bigla ’tong tumayo saka lumipat sa bakanteng upuan na nasa tabi ko. Napailing nalang ako sa ginagawa niya.

Napangiti ako ng lagyan ni Lucian ang plato ko ng kanin at ulam bago ’to naglagay sa plato niya.

Tahimik kaming kumakain dalawa ni Lucian, napansin ko naman na sunod-sunod ang subo niya ng pagkain. I took the glass that was next to me and filled it with water. Baka kasi biglang mabilaukan si Lucian.

Pagkatapos namin kumain, Lucian insisted na siya na daw ang maghuhugas ng plato dahil ako daw ang nagluto. Lumabas ako ng kusina at dumeritso sa labas ng bahay para sana tapusin ang ginagawa kong pag bubunot ng damo.

I stopped pulling grass when a man stopped at the gate and smiled at me as if he was just passing by, Kumaway ‘to sakin bago nagsalita. “Ciao, sei nuovo qui?” (Hi, are you new here?) Tanong niya sa’ kin.

Ngumiti ako at sinagot ‘to. “Sì, sono nuovo qui.” ngumiti naman siya pabalik sa’ kin. Alam kong magsalita ng ibang lenggwahe dahil kailangan namin ’yun kapag may mission kami sa iba’t-ibang bansa.

“Benvenuto nel quartiere.” He said. ( Welcome to the neighborhood)

Sasagot sana ako ng may brasong pumulupot sa beywang ko at nagsalita. “Vaffanculo, figlio di puttana.” (Fuck you son of a bitch!) Madilim ang mukha ni Lucian habang nakatingin sa lalaki. Agad namang umalis ang lalaki sa harap ng gate.

Tinignan ko si Lucian na nakakunot parin ang nuo nito. “That’s not nice, Lucian. Nakikipag kaibigan lang ang kapitbahay mo.” Sabi ko.

Nalukot naman ang mukha niya. “Flirting, you mean?” Tinignan ko siya ng masama saka nagsimula ulit mag bunot ng damo. Hindi ko nalang pinansin ang masungit niyang mukha. Bahala nga siya sa buhay niya.

Umupo siya sa tabi ko at pilit na hinahawakan ang kamay ko. “Hey, look at me please! I-I’m sorry.. It’s just..” He couldn’t finish what he was saying.

“Tulungan mo nalang ako mag bunot ng damo Lucian.” Pag-iiba ko sa usapan. Mabilis naman ’tong nag bunot ng damo.

Tahimik lang kaming dalawa hanggang sa naramdaman kung mahapdi na ng sikat ng araw sa balat.

“Tama na siguro ’to, bukas naman ulit.” Sabi ko. I stood up and wiped the sweat from my forehead with my clean hand.

Paano ba naman kasi ’tong bahay ni Lucian ang daming damo sa paligid. Para ’tong hindi tinirhan na matagal na panahon.

Pumasok ako sa loob para maghugas ng kamay at uminom ng malamig na tubig.

I was still holding the glass I used to drink when Lucian grabbed the glass from me and drank the remaining water from it. Nakatitig lang ako sakanya habang umiinom siya ng tubig. Kumuha pa talaga ’to ulit ng tubig.

Pwede naman sana siyang kumuha ng ibang baso pero bakit ’yung ginagamit ko pa.

Napalunok ako ng mapatitig ako sa adams apple niya na gumagalaw habang lumagok ’to ng tubig. I looked away and left in front of Lucian. Umakyat ako sa hagdan para pumunta ng kwarto dahil gusto kong maligo. Nangangamoy araw na kasi ako.

When I entered the bathroom, I immediately removed all my clothes. Pumailalim ako sa shower na nakatingala habang sinasalubong ang agos ng tubig. Pumikit ako at inaalala ang mga kasamahan ko. Sigurado ako na nag-aalala na ang mga ‘to sa’ kin lalo na nahulog ko ang necklace na may tracking device sa gubat.

I memorized Salem’s phone number but I didn’t call him. Hindi pa ’to ang oras ng pagbalik ko. Dito na muna ako.

Susubukan ko din bumili ng phone at ihack ang cctv namin sa bahay at ang satellite para makita ko ang mga kasamahan ko.

Nalukungkot lang ako at nag aalala kay Lucifier at Salem, sanay ang mga ito na nasa bahay lang ako. Nagaalala din ako na baka may gawin si General sakanila.

I sighed.

Gusto ko na sana sila makita ngunit hindi pa pwede, gusto ko sana hiramin ang phone ni Lucian ngunit baka makita niya ang gagawin ko. As much as possible I don’t want Lucian to know who I am.

Minsan kapag tinatawag niya ako sa pangalang Althea ay hindi ako lumilingon, nakakalimutan ko kasi na ’to nga pala ang pangalan na binigay ko.

I turned off the shower and walked out from the shower room naked.

Lumapit ako sa pinto dahil nandon naka sabit ang bath robe ko. Ngunit, biglang bumukas ang pintuan at pumasok do’n si Lucian.

Nagkatitigan kami nang ma realize ko na wala nga pala akong saplot. Lucian’s eyes widened as he look at me at dahan-dahang bumaba ang mga tingin niya sa ibabang katawan ko.

Mabilis ko tinakpan ang ibabang parte ko at ang aking dibdib gamit ang mga kamay ko. “Eyes up here, Lucian.” Sigaw ko sakanya na mabilis naman umangat ang mukha niya at nag iwas ng tingin. “I-I’m sorry.” Natataranta niyang sabi saka lumabas ng banyo.

Kinuha ko agad ang bath robe na naka sabit at isinuot ’to.

Napatampal ako sa nuo ko ng makalimutan kong mag lock ng pinto. Nasanay kasi ako na hindi mag lock ng pinto dahil sa mga unggoy na pumapasok sa banyo ko at walang pakialam kung tumatae ba ako o hindi.

Huminga muna ako ng malalim bago na pagdesisyonan na lumabas ng banyo. Naabutan ko pa si Lucian na naka upo sa kama. Agad ’tong nag-iwas ng tingin ng makita niya ako. Namumula din ang mukha niya hanggang sa teynga niya. Tangina naman kasi, Ruwi!

I just walked to the closet and got something to wear. Mukang binilhan ako ni Lucian ng damit ko habang wala akong malay, kompleto kasi mula sa undergarments, shorts, dress, pantulog, sandals, shoes, at blouse.“

Kinuha ko ang isang cotton short, isang malaking tshirt saka bra at panty. Pagkakuha ko ay bumalik ako sa banyo para do’n mag bihis.

Sa banyo narin ako nagsuklay ng buhok ko. Hindi ko tuloy alam kung pano ko haharapin si Lucian sa nangyari. Kainis!

Ngayon lang ako tinubuan ng hiya sa buong buhay ko.

Napansin ko rin na nag fa-fade na ang kulay ng buhok ko at bumabalik na sa dating kulay. Naka tingin lang ako sa salamin ng banyo at tinignan ang reflection ko.

Tinignan ko rin ang mga pasa ko sa leeg kung meron pa ba, napahawak ako sa hiwa ko sa leeg na ngayon ay unti-unti ng gumagaling. Nagbalik sa alaala ko ang nangyari sakin sa Canada.

Napabuga ako ng hangin at nagpatuloy nalang sa pagsuklay ng buhok ko.

Lumabas ako ng banyo at nahihiyang nag angat ng tingin kay Lucian. Narinig ko naman siyang tumikhim. “I’m sorry, if I went into the bathroom without even knocking.” He said.

Hindi ko tuloy alam kung anong isasagot, kaloka! Nakita ba naman kasi katawan ko lahat. Tumango nalang ako kay Lucian dahil hindi ko makayanan ang bumabalot na tensyon sa kwarto kaya napilitan akong lumabas ng kwarto. Mukang ayaw lumabas ni Lucian kaya ako na nalang ang lalabas.

I sat on the couch and turned on the TV. I moved the channel hanggang sa mapadako ako sa isang news channel. I heard the news about the bodies found in the Canadian Forest mukang narecover na ang mga katawan ng mga pinatay ko.

I’m sure my friends are already looking for me. Sana lang walang gawin ang General na ’yun sa mga kaibigan ko habang wala ako.

I was just staring at the tv when Lucian sat next to me. Tumingin siya sa’ kin at talagang titig na titig pa ’to. Heto na naman kami sa starring contest na lagi akong natatalo.

I was stunned when he stroked my hair and wiped it with a towel. Pinapatuyo niya ang buhok ko.

Hindi ko nalang siya pinansin at nag focus nalang sa pinapanood ko. “The last time I saw you in Spain, your hair was black.” He said while wipping my hair.

Napalingon ako sa gawi ni Lucian, Naalala niya ako? Pero ang tagal na no’n. Akala ko nga hindi na makikita ang mga landas namin pero tignan mo nga naman siya pa ang nagligtas sa’ kin. Titig na titig ako kay Lucian. “Nakita mo ako?” Pagkukunwari kong tanong.

Nakita ko sa mata niya ang lungkot sa tanong ko. “You don’t remember me?” Tanong niya sa nagtatampong boses.

Hindi ko tuloy alam ang isasagot. Magkunwari kang nag iisip, Ruwi. sabi ng maliit na tinig sa isip ko.

Agad ako nag-isip at pinakatitigan si Lucian na kunwari inaalala siya. “Aha! Oo nga, naalala ko na, sa coffee shop? Tama ba ako?” Pag sisinungaling ko habang napipilitang ngumiti.

Tinignan muna niya ako na parang binabasa ang nasa isip ko. “Yeah. That’s where we first met.” He said. I just smiled and returned my attention to the tv.

Nakikita ko sa gilid ng mata ko na nakatingin parin sa’ kin si Lucian. Minsan talaga ay hindi ko kayang salubungin ang mga titig niya. I admit that when I saw him my heart beat fast, but I just ignored it.

Nilabag ko pa nga ang isang rules namin dahilan para maparusahan ako. Kahit naka uwi na ako ng Russia ay iniisip ko parin ang lalaki kung na buhay ba ’to dahil sa daming saksak na tinamo.

Ilang years pa ang nagdaan ay hindi ko parin siya makalimutan, bawat gabi bago ako matulog ay iniisip ko ang mukha niya, alam ko may epekto talaga sa’ kin ang lalaki but I really didn’t expect to see him again.

Hindi ko na talaga mapigilan ang sarili ko na tanongin siya. “Bakit mo ba ako laging tinititigan?” Tanong ko habang nakataas ang isa kong kilay.

He chuckled and it sounded sexy. “I love starring at you, that’s why!” I just raised my eyebrows even more. Hindi ba niya alam na nakaka-ilang ang titig niya.

“Okay! okay! I’ll stop.. for now.” I glared at him which made him laugh. Baliw na yata ’to. Natahimik kaming dalawa habang nanonood ulit.

“Do you want some juice?” Pagbabasag niya sa katahimikan.

I nodded. He stood up and hurried to the kitchen dahilan para matawa ako.

Nilipat ko nalang ng ibang channel ang pinapanood ko. Palipat-lipat lang ako hanggang sa napadpad ako sa discovery channel. The topic was guns, so I watched it.

Naabutan pa ko ni Lucian na nanood no’n. Hindi naman siya nag tanong at umupo lang ulit ’to sa tabi ko at talagang idinikit pa niya ang braso niya sa braso ko, para tuloy akong napaso ng magdikit ’yon.

Kinuha ko nalang ang juice na nasa glass table at umusog ng kunti at nagkunwaring uminom.

Napahinto ako sa pag inum ng juice nang tumunog ang doorbell. I was about to stand up to open the door when Lucian stood up.

Hinayan ko nalang siya at bumalik sa panunood ng tv. I turned around when the door opened and Lucian’s frowning face entered and a man was smiling and waving at me. Nakita ko namang binatukan ‘to ni Lucian at mabilis na naglakad pabalik sa’ kin at umupo sa tabi ko at mas lalo pang sumiksik si Lucian sa katawan ko.

Narinig ko pa tumawa ang lalaking bisita ni Lucian. “Siya naba ’yung sinasabi mo, Nick?” The man asked Lucian. Hindi ko naman alam kung ano ang pinag-uusapan nila kaya binalik ko nalang ang attensyon ko sa panonood.

The man stood up in front of me at talagang hinarangan pa niya ang pinapanood ko.

I looked at the man’s face, he was also handsome, but Lucian was more handsome. Matangkad din ’to pero mas matangkad si Lucian, maganda din ang pangangatawan niya pero mas maganda kay Lucian na halatang may 8 abs na nakatago sa tshirt niya Ayy, wait! Bakit ko ba kinokumpara silang dalawa.

“Hi, I’m Red Morillo.” Pagpapakilala niya sa’ kin habang nakalahad ang kamay.

Inabot ko ‘to kahit hindi naman talaga ako nakikipag shakehands. “Ru—” naputol ang sasabihin ko ng maalala ko nga pala. Shit. I almost slipped. Nakita ko pa tumingin sa’ kin ang dalawang lalaki kaya tumikhim ako. “I mean Althea.” Sabi ko at napipilitang ngumiti kay Red.

Tumikhim naman si Lucian sa tabi ko kaya napalingon ako sakanya. Madilim ang mukha niya habang nakatingin sa kamay namin ni Red, para ’tong mananakmal.

“Pwede bang bitawan mo na ang kamay ni Althea?” Naiirita niyang sabi.

Tumawa naman si Red na nasa harap ko. “Opss.. Sorry, man.” Saka binitawan ang kamay ko.

Nag-uusap lang silang dalawa ni Lucian, hindi naman ako nakikinig sa pinag-uusapan nila at nanonood lang ako ng action movie. Ako kasi ang tipo ng tao na hindi nakikinig sa usapan, hindi ako katulad ni Salem na palasagap ng chismis.

Nawala ako sa pinapanood ko ng marinig kong tumawa ng malakas si Red at nagsalita. “Baka matunaw naman ’yan, Nick.” Tatawa-tawa niyang sabi.

I turned my gaze to Lucian na nakatitig lang pala ‘to sa’ kin. Minsan talaga natatakot na ako kay Lucian, hindi ako matatakutin na tao pero kapag nakatitig sa’ kin si Lucian ay nawawala ako sa hwesyo at parang naiilang na hindi ko alam kung bakit.

Tinaasan ko siya ng kilay na ikinatawa ni Lucian. Umusog pa talaga ‘to lalo sa’ kin, ang sikip tuloy ng inuupuan ko. Panay usog din kasi ako kaya nasa dulo na ako ng upuan.

Nag uusap ulit si Red at Lucian about business kaya pinatay ko ang tv saka tumayo. Umakyat nalang ako sa kwarto dahil gusto ko ng matulog.

Pagpasok ko sa kwarto ay padapa akong humiga sa kama. Ilang saglit lang ay namimigat na ang talukap ng mga mata ko hanggang sa hinila na ako ng antok.

A/N: Lucian!! Tama na yan! Hahah

Chapter 13

NAKASUNOD LANG ang tingin ko kay Althea na paakyat ng hagdan. Siniko naman ako ni Red sa braso kaya napalingon ako sakanya.

“Tama na ‘yan! malulusaw eh!” Pang-aasar niya sa’ kin.

I can’t take my eyes of her. I want to look at her so much, I don’t think I’ll get tired of staring at her. Gusto ko sanang sundan si Thea sa kwarto, but I couldn’t. Hindi ko naman pwedeng iwanan ’tong bwesita ko.

“What brings you here?” I asked.

“I want to talk to you about the business that I want to build in Madrid, maybe you want to invest?.” He said.

“I found out from your assistant na dito ka na daw titira. Kaya naman pala, may binabahay ka pala dito.” He said with a smile.

“At, eto pa ang mas matindi, ikaw?!” He pointing me. “Na hindi tumitig kahit kanino, not even at me, pati sa mama mo at mga tauhan mo. Hindi ka nag-aaksaya ng panahon para tumingin samin, dahil sabi mo pa nga wasting time ang tingin mo samin. Pero sa babaeng yun aba’y matindi, hindi mo na tinigilan sa pagtitig.” He said with a frown.

I laughed softly. Red’s eyes widened when he saw me laugh. Nakatitig siya sa ’kin na parang nawalan ako ng ulo.

“Shit! Are you okay, man? Damn it! Ito ang unang beses na nakita kitang tumawa. What the fuck is happening?? Magugunaw na ba ang mundo?” Hindi makapaniwalang sabi niya ng makita akong tumawa.

Tumikhim ako sabay iwas ng tingin. “Umalis ka na nga rito sa bahay.” I said.

Umiling-iling lamang siya. “You have a company here in Italy. Why don’t you go there?” Tanong niya.

“Ayaw ko!” Sagot ko saka ako tumayo at naka pamulsang naglakad papuntang hagdan. “Lock the door before you leave.” I said to him then I continued walking.

Red chuckled. “Ninong ako ha!” Tatawa-tawa niyang sabi. I smiled when he said that.

I entered the room at naabutan ko si Althea na nakadapang natutulog sa kama.

Hindi ba siya nahihirapan matulog sa ganung posisyon?

I walked closer to the bed and watched the woman sleeping peacefully. Kailan ko kaya siya makakatabi matulog. I want to hug her so much. I can’t stop myself but, she might get angry with me if I become more aggressive.

Damn. I really want to cuddle with her, hell! I love to make love of her. Ano kayang pakiramdam kapag nasa bisig ko ang babae, mukang hindi ko na kayang magtimpi pa.

Kaninang tanghali, nakita ko ang katawan niya kaya mas lalo lang ako nabaliw sa babae. Gustong-gusto ko siyang hawakan kanina, but I was just holding myself back and I might claim her in no time. Hindi ko alam kung anong ginawa kong pagtitimpi kanina para lang hindi siya pasukin ulit sa banyo at angkinin.

Para akong nahihirapan sa position ni Althea habang natutulog ’to kaya tumayo ako at dahan-dahan ko siyang pinatihaya ng higa sa kama.

Natigilan ako at napalunok ng ilang beses nang makita kong naka angat ang damit niya hanggang sa kanyang dibdib. Ngunit napalitan agad ’yun ng galit, when I saw her scars around her stomach.

Hinaplos ko ang mga peklat niya sa tyan. Who did this to you my future wife? Halos mandilim ang paningin ko nang makita ko ang mga sugat niya. Gustong gusto kong tanungin si Althea, ngunit baka ayaw niya sabihin kung saan niya nakuha ang mga peklat niya. Muka kasing pinahirapan ’to ng husto.

Inayos ko ang damit niya at inilagay ang kumot sa kanyang katawan. Tinitigan ko muna ang dalaga saka ako lumabas ng kwarto.

I took my cellphone from my pocket and called my private investigator. Isang ring lang ay sumagot ’to agad sa kabilang linya. “I want you to do something for me.” Bungad ko ng masagot niya ang tawag.

“Yes sir. Ano po ang ipapagawa mo sa ’kin, sir?” Tanong niya.

“I want you to investigate Althea Vigor for me as soon as possible.”

“Yes sir!” Sagot niya. Agad kong pinatay ang tawag saka napabuga ng marahas na hangin.

Hindi ko alam kung anong nakaraan ni Thea. I clenched my fist sa sobrang galit na nararamdaman ko. Magdasal nalang ang taong gumawa no’n kay Thea dahil gagawin ko ang lahat mahanap ko lang ang hayop na ’to.

I calm my self first and return to Thea’s room. I opened the door at agad pumasok. Napatigil ako sa paghakbang ng makita kong gising na si Thea.

Naglakad ako palapit sa kama niya at umupo paharap sakanya. Hindi ko na mapigilan ang sarili ko kaya nagtanong na ako. “Can I ask you something?” I really want to know what happened to her. I don’t know if Thea will answer but I have to try.

“What is it?” She wet her lips with her tongue and my gaze followed what she did. Damn it! Hindi ko na yata kayang mag tiis.

Tumikhim ako para mawala ang init na nararamdaman ko sa katawan. “Earlier, while you were sleeping, I accidentallly looked at your stomach and I saw your scars. Where did you get that Thea?” Nakatitig lang si Thea sakin na parang hinahalukay ang kanyang isip.

“A-ahm.. ano.. na kidnap ako dati.” nauutal niyang sagot sakin.

I can read from Thea’s mind that she’s hiding something from me ngunit ayaw ko itong pilitin dahil baka naiiilang lang siya sakin.

I sighed.

HINDI KO ALAM kung anong isasagot ko kay Lucian sa tanong niya. Kaya sinagot ko nalang ’to n nakidnap ako. Totoo naman talaga yun.

Hindi parin siya umaalis sa higaan habang nakatitig na naman sa’ kin. “Ahm.. ’yung bisita mo. Nasaan na?” Pag-iiba ko sa usapan.

Nalukot naman ang mukha niya na hindi ko alam kung bakit. Ngayon ko lang natitigan ng malapitan si Lucian at ang masasabi ko lang talaga ay paborito siyang anak ng diyos.

“Ayy!!” Napatili ako nang bigla akong tinulak ni Lucian sa kama. Agad naman siyang tumabi sa’ kin ng higa at sumiksik pa talaga ’to sa kilikili ko, bali nakahiga siya sa pagitan ng braso ko at dibdib ko. Bigla tuloy bumilis ang pintig ng puso ko na parang may nagkakarera.

Itutulak ko sana siya ng pumulupot ang braso niya sa beywang ko at mas lalo lang niya akong hinila palapit sakanya.

“Lucian!!” Saway ko.

Halos hindi na ako makahinga sa higpit ng yakap niya. Sinabayan pa ng puso ko na parang tinatambol.

“Stay still.” Sabi niya habang inaamoy ang leeg ko.

Umirap ako sa hangin at pilit na tinutulak ang ulo niya gamit ang isa kong kamay.

Hindi ba niya alam na nakaka-ilang ang ginagawa niya at talagang inaamoy pa niya ang leeg ko.

“Lucian!!” Mahina kong daing ng tumama ang labi niya sa balat ng leeg ko, feeling ko ay parang may kuryenteng dumaloy sa katawan ko.

“I love your smell. So addicting.” Sabi niya sa paos na boses at walang tigil sa pag-amoy sa leeg ko.

“Lucian, nakikiliti ako.” Saway ko ulit sakanya.

“U-umalis ka nga!” Inis kong sabi. Ano bang ginagawa nitong lalaking ’to at ginagawa niya ‘to sa’ kin. Saksakin ko kaya siya.

Hindi siya gumalaw sa tabi ko habang naka unan ang ulo niya sa dibdib ko, tsansing talaga ’tong lalaking ’to eh, naiipit tuloy ang isa kong dibdib.

Tumingin ako kay Lucian na ngayon ay nakapikit ang mga mata at mahimbing na natutulog sa tani ko. Great! Paano ako mag babanyo nito?

Hindi ko mapigilan ang sarili ko na abutin ang buhok ni Lucian gamit ang isa kong kamay at mahinang sinusuklay ang buhok niya gamit ang mga daliri ko.

Ang himbing ng tulog ng binata sa tabi ko kaya malaya ko tuloy nahahaplos ang buhok niya.

Hindi ko rin namalayan na nakatulog pala ako, nagising nalang ako na parang may umaamoy na naman sa leeg ko.

Napadilat ako ng isa kong mata at tinignan kung sino yung pangahas na umaamoy sa leeg ko.

Bumungad sa ‘kin ang gwapong mukha ni Lucian at sobrang lapit ng mukha niya sa’ kin. Sinaway ko siya at tinulak ang ulo niya.

“Lucian.. Ano ba!” Ngunit, bingi yata ang kausap ko dahil hindi talaga siya nakikinig sa ’kin. Kahit pa yata tadyakan ko.

Itinukod niya ang siko sa kama saka ipinatong ang ulo niya sa kamay nito habang nakaharap sa ’kin.

Inangat ko sa ire ang kamay ko na ginawang unan ni Lucian dahil namamanhid na ’to.

“Do you want to go grocery shopping with me?” He asked at me. Tumango agad ako dahil gusto ko din kasing lumabas ng bahay.

I got up from the bed and I felt Lucian’s arm supporting me to stand up.

Akmang lalapit sana ako sa closet ng pigilan ako ni Lucian. “Don’t change your clothes, maganda ka parin naman kahit anong suotin mo.” Sabi niya na ikina-init ng pisngi ko.

Kainis, teenager yarn?? Sa edad kong 25 years old ay ngayon ko lang yata naramdaman ’to.

Inayos ko nalang ang buhok ko at hindi nalang nagbihis, hindi narin naman nag palit ng damit si Lucian kaya ayos lang na ganito ang suot ko.

Sabay kaming naglakad palabas ng bahay ni Lucian. Napatigil ako sa paghakbang ng pagsiklupin niya ang mga kamay namin.

Tinignan ko nalang siya ng masama. Nakakarami na talaga ’to sa ’kin eh.

Binuksan niya ang pintuan ng passenger seat at inalalayan niya kong pumasok. Inilagay pa niya ang kamay niya sa uluhan ko para siguro hindi ako mauntog.

Akala ko ay isisirado na ni Lucian ang pintuan ngunit hinawakan niya ang seat belt at siya pa talaga ang nagkabit no’n sa katawan ko. Nakatulala lang ako kay Lucian at parang tangang nakatitig. Natauhan lang ako nang marinig ko ang mahinang tawa niya.

Inirapan ko si Lucian saka inayos ang buhok ko na naipit ng seatbelt bago tumingin ulit kay Lucian.

I blushed so hard when I saw that he wet his lips with his tongue.

Nalukot agad ang mukha ko nang narinig ko ang mababang tawa niya bago isinara ang pinto ng kotse saka umikot papunta sa driver seat at agad na pumasok sa loob ng sasakyan.

Tahimik lang akong nakamasid sa bintana nang marinig ko siyang tumikhim kaya agad akong lumingon sa gawi  niya.

Nagkatinginan tuloy kaming dalawa ni Lucian, hindi ko maintindihan kung bakit ganito ang epekto niya sa’ kin. I looked at Lucian’s hand that was open in front of me while his left hand was on the steering wheel.

Naguguluhan naman akong palipat-lipat ng tingin kay Lucian at sa nakabukas niyang kamay na nasa harap ko.

Hindi ko nalang pinansin ang nakabukas niyang kamay sa harap ko at tumingin nalang ulit sa labas ng bintana.

Ngunit, biglang tumigil ang sinasakyan naming kotse kaya napalingon ulit ako sakanya. Kinuha ni Lucian ang kaliwa kong kamay at agad pinagsiklop yun saka niya pinausad ang kotse.

Pinaningkitan ko siya ng mata ko na ikinatawa naman ni Lucian. Nag level up na siya, hindi na titigan ang ginagawa niya sa ’kin kundi holding hands na ang gusto. 

Nakarating kami sa mall na magkahawak parin ang kamay, hindi niya binibitawan ang kamay ko kahit naka ilang tanggal na ako sa kamay niya.

Napangisi ako ng wala ’tong choice kundi bitawan ang kamay ko para bumaba ng kotse. Mabilis ang kilos niya na umikot papunta sa passenger seat saka pinagbuksan ako ng pintuan. Kinuha niya ang kanan kong kamay at pinagsiklop ulit ’yun.

Napairap nalang ako kay Lucian. “Bitiwan mo nga kamay ko.” Pagsusungit ko.

Nanlaki ang mata ko ng dinala niya ang kamay ko sa kanyang labi at agad na dinampian ng halik ang likod ng palad ko. “Lucian!!” Saway ko sakanya dahil bumilis na naman kasi ang tibok ng puso ko.

“W-What are you doing?” Nagtatakang tanong ko sakanya.

Titig na titig na naman siya sa ’kin. “I like you, Althea.” Sabi niya kaya nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. Hindi ako makapaniwala sa narinig ko.

Hindi ko kinaya ang intesidad sa mga mata niya kaya yumuko ako. Hindi ko tuloy alam kung anong isasagot sakanya. Dapat ba akong mag thank you? Putangina naman kasi! first time ko ’to kaya wala akong idea.

“When I first saw you in the coffee shop, you got my attention. Hell! I think my mind and heart too.” Saad niya sa seryosong boses.

What the! nagtatapat ba talaga siya?

He lifted my chin kaya nahigit ko ang paghinga ko nang makita ko sa mga mata ni Lucian ang halo-halong emosyon.

I felt his hand held my cheeks. He caressed my skin as he stared at me with so many emotions in his eyes.

Hindi ko tuloy alam kung maniniwala ba ako kay Lucian o baka naman trip lang niya ako at niloloko lang ako. Three weeks palang yata kami magkasama sa bahay pero umaamin na siya sa’ kin.

Hinila ko ang kamay ko at pinagkrus ko ’to sa harap ng dibdib ko. “Pinagloloko mo ba ako?” Tanong ko habang nakakunot nuong nakatitig sakanya.

Umiling naman siya agad. “No! You don’t know how many years I’ve been looking for you. Ilang beses din ako pabalik-balik sa coffee shop kung saan kita unang nakita at halos tinignan ko lahat ng cctv sa Madrid, nagbabakasakali na nahagip ka ng cctv camera. Ngunit wala, pati narin sa coffee shop ay walang kuha do’n. I almost went crazy looking for you and now you’re here in front of me. I won’t waste this opportunity.” Pursigedo niyang sabi.

Nanlaki ang mata ko nang marinig ko ang mga sinabi ni Lucian. Hindi ako makapaniwalang hinahanap niya ako. Naalala ko nga pala na dinelete lahat ni Atticus ang mga kuha ng cctv kung saan ako nag punta sa Madrid. “Why are you looking for me, anyway?”

Lumapit naman siya sa’ kin kaya napa-atras ako hanggang sa napasandal na ako sa kotse.

Unti-unting lumapit ang mukha ni Lucian sa mukha ko at sa sobrang lapit no’n ay naamoy ko ang mabangong hininga niya.

Bumaba ang tingin niya sa labi ko kaya napakagat ako sa ibabang labi ko.

He cursed. Nakatitig lang ang mga mata niya sa labi ko. “Don’t do that in front of me, Thea. You won’t like what I’m going to do to you.” Nahihirapan niyang sabi sa’ kin. Nababanaag ko ang kakaibang emosyon sa mata ni Lucian.

Pinatatag ko ang emosyon ko para hindi mahalatang kinakabahan ako. “Sige nga, ano bang gagawin mo—” Nanlaki ang mata ko at hindi na tuloy ang sasabihin dahil mabilis na sinakop ni Lucian ang labi ko ng halik.

Nakadilat lang ang mga mata ko habang naka steady lang. Lucian stopped kissing me and looked into my eyes. He put his thumb on my lips and caressed softly. “Fuck!” Mura niya at napalunok pa ’to ng ilang beses saka nagsalita ulit.

“I think I’ll go crazy if I can’t taste your lips again. Do you know how much I wanted to kiss this lips?” He said while caressing my lips.

Napalunok ako ng ilang beses habang nakatitig kay Lucian.

“I want to taste your lips longer and ravish it.” Pagkasabi niya no’n ay mabilis niyang sinakop ang labi ko ulit. I still didn’t move because I don’t know how to kiss.

He stopped kissing me and cupped my face with his two hands. “You’re mine, Thea. Sa ayaw at sa gusto mo. Akin ka!” Seryoso niyang sabi na ikinalukot ng mukha ko.

Napangiti naman siya at mabilis na kinantilan ng halik ang labi ko. Nakakarami na ang lalaking ’to eh.

Pinagsiklop pa niya ang mga kamay namin at hinila niya ako papasok ng mall. Hanggang ngayon ay hindi ko parin maproseso ang sinabi ni Lucian sa ’kin kanina.

Nasa loob na kami ng grocery store at tahimik lang akong nakasunod kay Lucian. Napahinto ako ng huminto si Lucian na siyang may dala ng push cart.

Nagtataka naman akong tumingin sakanya dahil bigla-bigla kasi ’tong huminto.

“Put your hand on my arm, love.” Utos niya sa ’kin.

Pinagkrus ko ang mga kamay ko sa harap ng dibdib ko at masungit na hinarap siya. “Ayaw ko nga!” Pagmamaldita ko at naunang maglakad sakanya. Bahala siya sa buhay niya.

Napahinto ako ng may humila sa isa kong braso dahilan para mapalingon ako sa likod ko. Mabilis  na naglapat ang mga labi namin ni Lucian habang ang mga mata ko ay nakadilat lang at do’n ko lang napagtanto ang ginawa ni Lucian.

“Ahh!” I moaned when Lucian bit my bottom lip causing him to slide his tongue inside my mouth. Napahawak ako sa braso niya na nakahawak sa beywang ko at unti-unti akong pumikit.

Sinasabayan ko na ang galaw ng labi niya. I even heard Lucian’s small grunt. Pinutol ko ang halik na pinagsaluhan namin dahil feeling ko ay mauubusan na ako ng hangin. Hinabol naman ni Lucian ang mga labi ko at dinampian ulit ng halik. “Hindi ko titigilan ang mga labi mo hangga’t hindi mo nilalagay ang kamay mo sa braso ko.” Seryoso niyang sabi saka hinalikan ulit ang mga labi ko.

Tinulak ko naman ang mukha niya saka ako nagsalita. “Bakit ba kasi?” Naiinis kong tanong.

Tumingin ako sa paligid at nahihiyang yumuko. Paano ba naman kasi, nakatingin samin ang mga tao. Nakakahiya! Nagtaas ako ng mukha ulit para pagalitan sana si Lucian.

He smirked. “Para malaman ng mga lalaking ’yan na akin ka.” His face was dark as he looked at the group of men behind me.

I sighed and put my right hand on his left arm. Nakita ko pang ngumiti siya saka itinulak ulit ang push cart.

Mababaliw yata ako sa ginagawa ni Lucian.

Chapter 14

WALA NG ginawa si Lucian kundi landiin ako. Since he confessed he’s feeling, he never stopped kissing me.

Napahawak ako sa labi ko na feeling ko ay namamaga na sa kakahalik sa ’kin ni Lucian. It’s been two days since he confessed, at walang araw na hindi niya ako hinahalikan.

Nasa banyo ako ngayon at siniguradong naka lock ang pinto para hindi makapasok si Lucian.

“Love, please open the door!!” Sigaw niya mula sa labas ng pinto ng banyo. Kanina pa siya katok ng katok. Kung nakakapagsalita lang ang pinto ay kanina pa sana siya sinaway.

I stood up and flushed the toilet. Naghugas ako ng kamay at nagkulong parin sa banyo.

“Please, love. Promise I won’t bite your lips again. Sisipsipin ko nalang.” Sabi niya kaya mahina akong natawa.

This is new to me, hindi ako sanay na may lalaking ganito sa’ kin dahil puro mission lang naman ang inaatupag ko. I don’t have time to have a relationship, kaya naninibago ako.

Lumapit ako sa pinto saka ko ’to binuksan. Sumalubong agad sa ’kin ang mukha ni Lucian habang nakasimangot.

Nilagpasan ko lang siya at agad akong dumeritso sa kama.

Hindi pa ako nakakahiga nang pumulupot ang mga braso niya sa beywang ko. “Sorry na, love. Hindi ko kasi mapigilan ang sarili ko.” Sabi niya habang nakayakap mula sa likod ko.

“Pigilan mo! simula ngayon hindi mo na ako pwedeng halikan—” Naputol ang sasabihin ko nang kinagat-kagat ni Lucian ang gilid ng teynga ko.

“Stop it!!” Tinulak ko si Lucian para makawala ako sakanya.

“Stay still, love. Baka hindi ako makapagpigil sa sarili ko at maangkin na talaga kita.” Bulong niya kaya napatigil tuloy ako sa pagpupumiglas.

Iniharap niya ako at mabilis na sinakop ang labi ko. Hindi ko mapigilan ang sarili ko na hindi tugunin ang mga halik na iginawad niya sa ’kin.

Pinutol niya ang pinagsaluhan naming halik at pinagdikit ang mga nuo namin. “Am I your first kiss?” Nakangiti niyang tanong sa ’kin. Hindi ko tuloy alam kung magsisinungaling ba ako o hindi. Halata naman siguro na hindi ako marunong humalik.

Nahihiya akong tumingin kay Lucian. “Ahm.. halata ba?” Tanong ko sa mahinang boses.

Lucian laughed. Kitang-kita ko ang pagkaaliw niya sa ’kin.

“I’m happy that I’m your first kiss, love. Hindi lang ako makapaniwala na ako ang first kiss mo. Kaya gagawin ko ang lahat na walang makahalik sa labi mo. Ako lang, wala ng iba.” Sabi niya habang hinahaplos ng hinlalaki ang ibabang labi ko.

Namula naman ang mukha ko sa sinabi ni Lucian kaya napayuko ako. He lifted my chin again and kiss my lips gently. “I’m also a virgin, love. Kaya patas lang tayo.” Nakangiting sabi ni Lucian.

Napakurap-kurap naman ako dahil hindi ako makapaniwala sa sinabi niya. Hinahalikan naman niya ang leeg ko kaya nakikiliti akong inilayo ang leeg ko. Ngunit agad niyang hinawakan ang mukha ko at agad sinunggaban ng halik ang labi ko.

Mabilis ko pinutol ang halik namin ni Lucian at naka ngusong nakatingin sakanya. “I’m hungry, Lucian.”

He laughed and crawled his hand to my stomach and caressed it. “What do you want to eat?” He asked and kissed me on the cheek.

Tumalikod ako kay Lucian saka isinandal ang katawan ko sa dibdib niya. “Ahm.. pasta.” Sagot ko.

Hinarap naman niya ako ulit sakanya saka hinalikan na naman ang labi ko. “Pasta, then.” Sagot niya saka pinagsiklop ang mga kamay namin at sabay na lumabas ng kwarto.

Kung dati ay naiilang ako sa titig at presensya ni Lucian, ngayon ay kaya ko ng salubungin ’yon.

Binuhat ako ni Lucian pababa ng hagdan hanggang sa makarating kami sa kusina. Pina-upo niya ako sa stool at agad na sinakop ng halik ang mga labi ko.

“Uhmm!!” May kumawalang ungol sa labi ko ng pailalimin ni Lucian ang halik na iginagawad niya sa ’kin.

Binitawan ni Lucian ang labi ko saka siya tumitig nagsalita. “Stay here, love. I’ll cook for you.” Malambing niyang sabi saka dinampian ulit ng halik ang labi ko. Napaka adik ni Lucian sa halik. Wala na yata siyang ginawa buong maghapon kundi halikan ang labi ko.

Nakasunod lang ang mga mata ko sa kilos ni Lucian na naghahanda ng lulutuin kaya napangiti ako habang pinagmamasdan siya. Lagi niya akong pinagluluto dahil gusto daw kasi niyang magpa empress sa ’kin. Hinahayaan ko nalang dahil pag sinaway ko siya ay hindi niya titigilan ang mga labi ko kakahalik.

Napabuga ako ng hangin nang sumagi sa isip ko ang mga kaibigan ko. Isang buwan na akong nandito sa bahay ni Lucian. Baka nababaliw na ang mga kasama ko sa paghahanap sa ’kin.

Sa lalim ng iniisip ko ay hindi ko namalayan na nakalapit na pala sa ’kin si Lucian. Kung hindi pa niya kinatok ang lamesa na nasa harap ko ay hindi ko siya mapapansin na nasa tabi ko.

Nag angat ako ng tingin kay Lucian na masamang nakatingin sa ’kin. Napakunot ang nuo ko nang makita ko ang hitsura niya. “W-Why??” Tanong ko kay Lucian.

Ipinikit niya ang mga mata niya na para bang pinapakalma ang kanyang sarili. “Sino ang iniisip mo?” Tanong niya sa ’kin habang unti-unting iminulat niya ang mga mata niya. “Kanina pa ako nagsasalita pero hindi mo ko pinapansin.” Sabi niya sa nagtatampong boses.

This man is unbeliavable. Ito talaga ang napapansin ko sakanya. He wants my attention only on him. Kahit yata nanonood ako ng tv ay gusto niya ang mga mata ko ay nasakanya lang. Ever since he confessed to me in the parking lot, he has become very clingy to me. Sa kwarto ko na nga rin siya natutulog. Pinipigilan ko siya pero napakatigas talaga ng ulo niya. Nagugulat nalang ako paggising ko nakadagan na sa ’kin ang kamay at braso niya.

Napapangiti nalang ako sa kakulitan ni Lucian. Hindi ako makapaniwala sa likod ng masungit at napakaguwapo niyang mukha ay may tinatago siyang kakulitan sa katawan. Lagi pang nagpapalambing sa’ kin.

Hindi ko na tuloy siya maintindihan. Minsan kasi ay naiinis na ako dahil sa kakulitan niya pati nga pagbanyo ko ay nakasunod siya sa ’kin. Para siyang takot na takot mawala ako sa paningin niya.

Inabot ng isa kong kamay ang magkasalubong na kilay ni Lucian dahilan para mapangiti siya. Yumuko siya at pinagpantay ang ulo niya sa tyan ko at agad na yumakap sa beywang ko kaya hinaplos ko ang buhok niya. “Sorry, kung nainis ako kanina. Ang lalim kasi ng iniisip mo. Natatakot ako na baka ibang lalaki ang nasa isip mo.” Sabi niya saka nag angat ng tingin sa ’kin. “Gusto ko ako lang nasa isip mo.” Sabi niya sa nagtatampong boses.

Napangiti nalang ako. “Iniisip ko lang ang mga kaibigan ko.” Pagsasabi ko ng totoo.

“Do you miss them? Ayaw mo na ba akong makasama?” Sunod-sunod na tanong ni Lucian sa ’kin.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isipan ko ng bigla ko siyang hinalikan sa labi. Nahahawa na yata ako kay Lucian. Natigilan naman si Lucian sa ginawa ko. Ilalayo ko na sana ang labi ko ng mabilis hawakan ni Lucian ang batok ko at mas lalong pinailaliman ang halik.

Kinakagat ni Lucian ang ibabang labi ko hanggang sa ipasok niya ang kanyang dila sa loob ng bibig ko. Nasasabayan ko naman ang galaw ng dila niya.

Naghiwalay lang kaming dalawa ng may naamoy kaming nasusunog. “Shit!” Sabi ni Lucian at tumakbo papunta sa stove saka dali-daling pinatay ’yon.

Bumaba ako sa upuan para tignan ang nangyari sa niluto niya. Nahihiyang humarap sa ’kin si Lucian at dinampian ng halik ang labi ko. Pinitik ko naman ng mahina ang nuo niya. “Anong kakainin natin ngayon?” Natatawa kong tanong.

“Order nalang tayo sa labas, my love. Nilandi mo kasi ako.” Paninisi niya sa ’kin kaya napa-iling nalang ako. Pinatakan niya ng halik ang balikat ko saka niyapos ako ng yakap.

“What do you want to eat?” Tanong niya sa ’kin.

Nag isip din ako kung anong gusto kong pagkain. “Pizza, fries, chicken, burger, and milk tea.” I answered.

He chuckled.

Nasa kwarto kami habang kinakain ang inorder ni Lucian. Magkatabi kaming dalawa sa kama habang nanonood ng action movie. Nakatutuk lang ang mga mata ko sa pinapanood ko habang si Lucian naman ay sinusubuan ako ng pizza sabay halik sa pisngi ko.

Sa sobra yatang kabusugan ko ay para akong hinihila ng antok. Inihiga ko ang katawan ko sa kama hanggang sa namimigat na ang mga talukap ko sa mga mata.

Naramdaman ko na inangat ni Lucian ang ulo ko at pina-unan niya ako sa braso niya at hinila ako palapit sa katawan niya.

Lumipas ang dalawang buwan, nandito parin ako sa bahay kasama si Lucian. Gusto ko sanang bumili nang cellphone ng maisip ko na wala nga pala akong pera. Ang saklap ng buhay ko! Napakagat ako sa ibabang labi ko ng maisip ko yun.

Napatili ako ng bigla akong binuhat ni Lucian saka kinandong. “Lucian!!” Saway ko.

“I told you don’t do that in front of me.” Nahihirapan niyang sabi sa ’kin.

Pinandilatan ko siya ng mga mata ko dahil minamanyak na naman niya ako.

Dahan-dahan niyang inilapit ang mukha niya sa ’kin kaya mabilis kong itinakip sa labi ko ang isa kong kamay kaya agad kumunot ang nuo niya.

“Wag mo nga akong halikan.” I said while still covering my mouth with my hand.

“You know I can’t do that. I’ll go crazy if I can’t taste your lips.” He said and pulled my hand at mabilis na sinunggaban ng halik ang labi ko.

Napapikit nalang ako at napahawak sa balikat niya. Mabagal lang ang paghalik niya sa ’kin, as if he enjoyed every moment of kissing me.

I was the one who broke the kiss we shared at talagang hinabol pa ni Lucian ang mga labi ko kaya mabilis akong tumayo sa pagkakandong sakanya. Nararamdaman ko kasing may sumusundot sa pang upo ko. My face turned red and looked away nang mapagtanto ko kung ano ’yun.

Lucian stood up looking at me and biting his lower lip. He was about to speak when his phone rang. Napamura pa ’to at walang choice na lumapit kung nasaan ang phone niya nakapatong.

“What is it?” Bungad niya sa kausap niya kaya mahina naman akong natawa.

Bakit ganun ang boses niya? Bakita pag-iba ang kausap niya ay nakakatakot pakinggan. Peko kapag sa ’kin parang maamong tupa.

I just shook my head and walked to the kitchen to get some water. Pakiramdam ko ay nanunuyo na ang lalamunan ko sa ginagawa sa ’kin ni Lucian.

I almost dropped the glass I was holding when I was surprised by Lucian hugging my waist and smelling my hair. Mukang tapos na yata siya makipag usap.

“Thea..” Tawag niya sa’kin. Minsan talaga naiinis ako kapag tinatawag niya ako sa pangalan na binigay ko. Ruwi ang pangalan ko. Damn it!

I still answered even though I was annoyed. “Hmm..” mas lalong yumakap si Lucian sa ’kin at ipinatong niya kanyang baba sa balikat ko. Nakikiliti tuloy ako dahil natatamaan ng hininga niya ang teynga ko. “Do you want to come with me to my company here in Italy?” Bulong niyang tanong sa ’kin.

Tumango agad ako dahil gusto ko din naman kasing lumabas. Nabuburyo na din kasi ako rito. “Sige.” Sagot ko sakanya. Pinakawalan ako ni Lucian mula sa pagkakayakap saka hinalikan ang nuo ko.

Nag-aayos ako sa sarili ko dahil ngayon din naman pala agad pupunta si Lucian sa companya niya. I wore a dress that didn’t show my scars on my back. Hindi naman ako mahilig sa make up kaya naglagay lang ako ng lipstick sa labi ko saka ko sinuklay ang mahaba kong buhok. Biglang bumukas ang pintuan ng kwarto ko at nagkatitigan pa kami ni Lucian mula sa reflection namin sa salamin kaya bumilis ang tibok ng puso ko.

He came to me and hugged my back and whispered something to my ear. “You are very beautiful, my love.” Nangungusap ang mga mata niya habang sinasabi yun.

He really looks good wearing a tux. He was wearing a black coat and pants with a black necktie. My eyes roamed around his face. Kinabisado ko ang bawat anggulo ng mukha ni Lucian. His thick eyebrows, his perfect pointed nose, and his lips na nakakaadik halikan dahil sa napakalambot nito. His angled jaw and his amber eyes na lagi akong nahihipnotismo at nawawala sa aking sarili kapag nagkatitigan kami ni Lucian.

“Are you done?” Tanong niya sa ’kin.

Tumango ako saka humarap sakanya. Kinuha naman niya ang kamay ko at pinagsiklop ’yon. Hinalikan pa niya ang likod ng palad ko ng ilang beses.

Inalalayan ako ni Lucian bumaba ng hagdan kaya napapangiti nalang ako sa ginagawa niya. Pinagbuksan niya ako ng pintuan ng passenger seat at inilagay ang isang kamay niya sa ulo ko para hindi ako mauntog.

Tahimik lang siyang nagmamaneho at panay halik sa kamay ko na hawak parin niya. Hanggang sa makarating kami sa harap ng mataas na building.

Dang! Kay Lucian talaga ’to? Hindi ko alam ang mga negosyo niya at ayaw ko naman din kasing magtanong, pero sa hula ko talaga ay mayaman ’tong si Lucian. Hindi ko nalang siya tatanungin dahil baka maging hampas lupa lang ako.

Pinagbuksan ako ni Lucian ng pintuan ng kotse at agad niya akong inalalayan bumaba. Magkahawak kamay kaming pumasok ng companya niya habang ang mga mata ko ay panay ang tingin sa paligid.

Binati pa kami ng dalawang guard na nakabantay sa entrance ngunit hindi man lang binati ni Lucian pabalik ang mga ’to.

When we entered, people lined up and bowed to us and Lucian and I walked in the center. Napatingin ako sa mga tao na nakayukod at kahit isa ay walang nag angat ng tingin. Hanggang sa makapasok kami sa elevator ay naka yukod parin ang mga ’to.

Sumirado naman ang pinto ng elevator. Gusto ko sanang magtatanong kay Lucian kung bakit ganon ang mga tao dito. It’s like they worship Lucian. Ganito ba talaga siya ka yaman?

“Lucian—” hindi ko natapos ang sasabihin ko ng sinakop ng labi ni Lucian ang mga labi ko. Napakapit ako sa balikat niya ng ipasok niya ang dila sa bibig ko na parang may hinahanap ’to sa loob. “Uhmmm..” napaungol nalang ako sa ginagawa niya.

Tumigil lang siya sa paghalik sa ’kin ng bumukas ang pintuan ng elevator. Sinamaan ko ng tingin si Lucian ng may nakita akong lipstick sa gilid ng labi niya na galing sa labi ko. Inabot ko ang labi niya saka tinanggal ’yon habang nakangiti naman si Lucian sa ’kin.

Pinagsiklop ulit niya ang mga kamay namin at sabay na lumabas ng elevator. May lalaki do’n sa table na agad tumayo ng makita kami ni Lucian. I think secretary yata niya ’to. “Good Afternoon, Mr. Vandeleur and Miss—” Lucian interrupted his secretary before he could finish what he had to say.

“Mrs. Vandeleur.” He said. My eyes widened at Lucian’s words and he winked at me and quickly kissed me on the lips and pulled me into his office.

Until the door was closed I was still stunned. I narrowed my eyes at him and hit him on the shoulder. “Bakit mo naman sinabing Mrs. Vandeleur ako!” Nakasimangot kong sabi.

He laughed. “Why? Magiging asawa kita sa ayaw at gusto mo.” Lumapit siya sa ’kin saka niya ako niyakap. “Akin ka lang. You are the only one I want to be my wife and the mother of my child.” Sabi niya saka ako hinalikan sa labi.

Ang galing! Hindi pa nga kami pero anak na ang gusto. Hindi nga ’to nanliligaw tapos asawa na agad ang gusto. Aba! advance mag-isip.

Tinulak ko siya ng malakas habang nakasimangot parin ako.

Pinandilatan ko pa siya ng mga mata ko dahil hahalikan na naman sana niya ako. “Tama na ’yang paghalik mo sa ’kin. Hindi ba’t marami ka pang gagawin!” Naka pameywang kong sabi.

Madilim naman ang mukha ni Lucian habang nakatingin sa ’kin.

“Fuck work! I want to kiss you.” Sabi niya sa inis na boses at akmang lalapit na sana ’to ng itinulak ko ulit siya. “Gawin mo muna ang pinunta mo dito, saka kita bibigyan ng kiss.” Sabi ko kaya mabilis na umaliwalas ang mukha niya at mabilis na naglakad papunta sa table niya. “Sabi mo ’yan, love ha!” Dinig kong sabi niya.

Natawa nalang ako at naglakad papunta sa mahabang couch na nasa opisina niya. Pinalibot ko ang mga mata ko hanggang sa napadako ang tingin ko sa table ni Lucian. Nakita ko ang pangalan niya at sa ibaba no’n ay nakalagay ang CEO.

Umupo si Lucian sa swivel chair at isinuot niya ang eye glass. Naka focus siyang nagbabasa sa papeles, napaka seryoso ng mukha niya na mas lalo lang tuloy ’to naging gwapo sa paningin ko. Ngayon ko lang siya nakitang ganyan ka seryoso ang mukha niya. Lagi kasing maamong tupa sa bahay, pero nagiging lion pala ang awra niya kapag nandito sa companya niya.

Kinuha ko ang isang magazine sa ilalim ng glass table niya at binuklat ‘yon. Nakakailang page na ako sa magazine ng tumikhim si Lucian. Nag angat naman ako ng tingin kaya nakita ko ang mukha ni Lucian na nagpapa-cute na naman sa’ kin wala narin siyang suot na salamin. “Can I have my kiss now? I feel like I’m running out of energy, my love. I need to charge.” Naka nguso niyang sabi.

Umiling naman ako. “Nope! Tapusin mo muna ’yan.” Sumimangot naman siya.

Narinig ko pa na may binubulong ’to. “Patay talaga sakin ’yang labi mo, love. I swear.” Pabulong-bulong pa naririnig ko naman.

Nasanay narin akong tinatawag niya akong Love,

mas gusto ko pa nga ’yun kaysa tawagin niya akong Thea.

An hour passed and we were still doing the same thing, naka tatlong magazine na nga yata ako.

Natigilan kami pareho ni Lucian nang biglang bumukas ang pintuan ng office niya. Pumasok mula do’n ang isang babae, kulang nalang mag suot ’to ng custome na pang clown dahil sa make up niya.

Nakasunod naman ang secretary ni Lucian na parang humihingi ng tulong.

“I-I’m sorry sir, ayaw po kasi magpapigil ni Miss Celine.” Panghihingi ng paumanhin ng lalaking secretary ni Lucian.

Tumingin ako kay Lucian na nakayuko lang habang binabasa ang papeles na hawak niya. Hindi man lang siya tumingin sa gawi ng babae. “It’s okay, go back to your work.” Malamig na tugon ni Lucian.

Sinirado naman ng secretary ang pinto bago ’to lumabas. Tumingin sakin ang babae na ang pangalan ay Celine. Tinaasan pa talaga niya ako ng kilay. Tanginang yan! Akala mo talaga tunay ang kilay niga. Burahin ko kilay niya eh.

“Why are you here, Celine?” Malamig na boses ni Lucian ang narinig ko, mas malamig pa yata ’to sa Antarctica. Tumaas tuloy balahibo ko, hindi parin tinitignan ni Lucian si Celine kahit isang sulyap man lang. Nakayuko lang siya habang hawak ng isa niyang kamay ang isang papeles.

The woman smiled at Lucian. “I’m here for you. You’re mom told me na nandito ka sa Italy. Gusto ng mom mo na sunduin kita para sa nalalapit na family dinner ng mga pamilya natin.” Malanding sabi ng babae.

Nakikinig lang ako at ibinalik ang pagbuklat ng magazine.

“For what?” Lucian replied.

Mahinang tumawa ang babae. “For our upcoming wed. Your Mom wants me to be your wife, gusto na daw niya kasing magka apo.” Sagot niya kaya napa-irap ako. Hindi ko ugaling makinig sa usapan pero ngayon ay hindi ko magawa.

“Is that so? Then tell my mom that five months from now I will give her a grandchild.” Sagot ni Lucian sa malamig na boses.

Malanding tumawa naman ang babae. “Really? Gagawa na tayo—”

“Right, wife?” Lucian interrupted what the woman had to say. Hindi ko alam pero parang may bumara sa lalamunan ko na ngayon ko lang naramdaman sa tanang buhay ko. Fiance pa yata ’to ni Lucian tapos panay halik sa ’kin. Saksakin ko kaya ’to si Lucian.

Napatigil ako sa pag-iisip ng lumuhod si Lucian sa harap ko at masuyong nakatitig sa ’kin. Hindi ko man lang napansin na nakalapit na pala siya sa ’kin.

Naguguluhan tuloy akong tumingin sakanya. Inabot niya ang kabilang pisngi ko at agad na hinaplos ’to. “Gagawa kami ng maraming anak ng mahal kong asawa.” Maramdamin niyang sabi habang nakatitig sa ’kin.

Napasimangot tuloy ako. Eh

di gumawa kayo ni Celine, kwento-kwento mo pa sa

’

kin. Nasabi ko sa nalang sa isipan ko.

Natigilan ako ng mabilis akong hinalikan ni Lucian sa labi saka siya ngumiti sa ’kin. “Right, wife?” Tanong niya.

My eyes widened as I processed what he was saying. Wait! I’m the wife he’s talking about?

Tumayo si Lucian habang nakatingin parin sa ’kin. “Tell that to my mom. You can go now, Celine.” He said coldly. Ngayon ko lang napansin na hindi siya tumitingin sa mga mata ng mga kausap niya. Pati narin kanina sa secretary niya ay hindi niya tinatapunan ng tingin ’to, maliban nalang sa ’kin. Kaya siguro siya hindi nagkaka girlfriend. Napakasungit naman kasi ng mukha ni Lucian. Pero nag-iiba ’to kapag ako ang kasama niya.

“You’re gonna regret this Nicklaus.” Galit na sabi ng babae habang nagpapadyak na lumabas ng opisina ni Lucian. Malakas pa talaga niya isinira ang pinto.

Tinignan ko naman ng masama si Lucian. He chuckled at bigla niya akong binuhat na parang bagong kasal. “Lucian!! Ibaba mo nga ako!” Natataranta kong saway sakanya dahil sa nabigla ako sa pagbuhat niya sa ’kin.

Nagsimula siyang maglakad at hindi nakikinig sa sinabi ko.“Teka! Saan mo ko dadalhin??” Taranta kong tanong. Nakita ko kasi na patungo siya sa isang pinto na nasa opisina niya. Hindi ko lang alam kung ano ’yun.

He chuckled. “Gagawa tayo ng baby, my love.” Sabi niya kaya nanlaki ang mata ko.

“Ibaba mo nga ako, Lucian!!” Hinampas ko pa ang dibdib niya. Shit ang tigas.

“No!” Huminto siya sa paghakbang saka tumingin sa ’kin. “Make love to me, my love, please.” Nakikiusap niyang sabi. Nakatitig lang ako sa mga mata niya na para bang na hihipnotismo ako.

Nagpatuloy naman siya sa pagpasok ng kwarto ng hindi ako sumagot sa sinabi niya. Mukhang wala akong kawala kay Lucian.

Chapter 15

SPG~

DAHAN- DAHAN akong inilapag ni Lucian sa kama ng makapasok kami sa kwarto dito sa opisina niya.

Agad na pumaibabaw sakin si Lucian at mabilis na sinakop ang mga labi ko.

“Uhmm..” Napaungol ako sa ginagawa niyang paghalik sa ’kin.

Sinisipsip ni Lucian ang dila ko at mahinang kinakagat ang ibabang labi ko.

Naglalakbay ang kamay niya sa beywang ko at hinahaplos pataas at paibaba. Hindi parin niya pinapakawalan ang labi ko. Pakiramdam ko ay lalagnatin ako sa sobrang init na nararamdaman ko.

Bumaba ang mga labi ni Lucian sa leeg ko at mahinang sinipsip ang balat ko sa leeg.

“Ahh!!! Lucian!” Mahina kong daing.

Tumigil si Lucian sa ginagawang pag halik sa leeg ko  saka tumitig sa’ kin.“Alam mo bang ayaw ko sa pangalan kong Lucian. Kapangalan kasi ’yun ng lolo ko.” Sabi niya sabay halik sa tungki ng ilong ko.

“My grandfather always hit me and punch me when I was a kid. Kaya ayaw kong tinatawag akong Lucian dahil naalala ko ang ginawa niyang pananakit sa ’kin.” Inilapit niya ang bibig niya sa pisngi ko saka niya dinilaan ang pisngi ko.

“But, I’m starting to love that name now. I love it when you call me Lucian.” Pagpapatuloy niya.

Bumaba ang halik niya sa panga ko hanggang sa leeg ko at sinisipsip niya ulit ang balat ko sa leeg saka dinidilaan ’to. “Damn! Love, hindi mo lang alam kung gaano ko hinintay ang pagkakataong ‘to.” Sabi niya ulit sa’ kin. Hindi ako makasagot kay Lucian dahil feeling ko nanunuyo ang lalamonan ko.

Humalik ulit siya sa leeg ko pataaas hanggang sa naka awang kong labi. Ipinasok niya ang dila sa loob ng bibig ko kaya nag iispadahan kami ng dila ni Lucian. Narinig ko pa ang mahinang ungol niya.

Humiwalay ’to sa paghalik sa ’kin at mataman siyang nakatitig sa ’kin. “The day that I saw you in Madrid was ecstatic. I couldn’t take my eyes off you.” Sabi niya saka hinalikan ulit ako sa pisngi.

“I was irritated nang nginitian mo ang waiter ng araw na ’yun. You’re smile is mine, love. Akin lang yan. Gusto ko akin lang ang attensyon mo. Hell! gusto ko maging libro nang araw na ’yun para ako lang ang titigan mo. I want your full attention love at ’yun ang unang beses na tumingin ako sa isang tao at sa isang babae pa.” Mahaba niyang sabi.

I arched when Lucian slipped his hand into my dress and traveled to one of my breast.

“Lucian!” I moaned.

Binitiwan naman niya agad ang isa kong dibdib saka ’to tumayo habang nakatitig parin sa ’kin. Punong-puno ng pagnanasa ang mga mata niya habang pinagmamasdan ako.

Lucian quickly take off his suit and tossed it and threw it on the floor. I stared at Lucian’s body. Damn, I never thought it would be this perfect. He has a ripped body, his muscles were all in the right place. Malapad din ang balikat niya pati narin ang dibdib niya na kay sarap yakapin. He has eight pack abs and a perfect v-line.

Inabot ni Lucian ang suot kong dress na agad nitong hinubad. Napalunok pa siya ng ilang beses ng makita ang katawan ko. His amber eyes like on fire, puno ng pagnanasang nakatingin ito sa ’kin.

Inabot niya ang hook ng bra ko sa likod kaya agad tumambad sa paningin ni Lucian ang dibdib ko. Napalunok pa si Lucian habang nakatingin sa mayayaman kong dibdib. Bumaba ang mukha niya at pinantay niya sa dibdib ko. Tumingin muna si Lucian sa ’kin saka isinubo ang isa kong ni-ples.

“Ahhh!!”

Napa-arko ang likod ko ng maramdaman ko ang init ng bibig ni Lucian. Sinisipsip niya ang nip-les ko at mahinang kinakagat ’to. Ang isa naman niyang kamay ay minamasahe ang isa kong dibdib.

Napahawak ako sa buhok ni Lucian habang nakapikit naman ’tong sinisipsip ang ni*ples ko saka titudyuin ng dila niya.

“Lucian!!”

Tumigil siya sa pagdila at ang kabilang dibdib ko na naman ang sinubo niya hanggang sa hinahalikan niya ’to papunta sa leeg ko.

“Fuck!” He cursed and slightly bit my neck.

Napa arko ang katawan ko ung maramdaman ko ang daliri ni Lucian na tinutudyo ang pagkababae ko.

I heard him sexily chuckled as he licked the spot of my neck.

I can feel my core getting wet even more.

Napakagat ako sa ibabang labi ko para pigilan ang ungol ko. “Don’t hold back your moan, love, I want to hear it.” Sabi niya at kumubabaw sa ibabaw ko.

“Lucian!!”

Kinindatan naman ako ni Lucian saka ako hinalikan sa labi. Hanggang sa bumaba ang labi niya sa tyan ko. Pinapatakan niya ng halik ang mga peklat ko sa tyan. Nahihiya ako sa katawan ko pero parang walang pakialam si Lucian. Lahat ng sugat ko ay pinapatakan niyan ng halik.

Bumalik ang mga labi ni Lucian sa dibdib ko at pinadaanan ng dila niya ang gitna ng dibdib ko. Bumaba ulit ang mga labi niya hanggang sa tinungo nito ang maselang bahagi ko.

I moaned again when his nose touched my feminity. Hinawakan ng lalaki ang magkabila kong hita at mariing idiniin ang ilong niya sa pagkababae ko.

He was like smelling my scent kahit may suot pa akong panty. Hinalikan ni Lucian ang pagkababae ko na mas lalo lang kumalat ang init na nararamdaman ko.

He sensually licked the slit of my core through my undies. Napaliyad ulit ako dahil sa sarap.

Lucian bit the edge of my panties and using his teeth, he pulled them down until they came off. Dinala ni Lucian ang panty sa ilong niya saka ’to inamoy. “Damn! May bago yata akong ka aadikan  sa’yo, my love.” Sabi niya sabay hagis sa panty ko.

Wala na akong saplot kahit isa sa harap ni Lucian. Napalunok ako ng mas lalo yatang nag apoy ang pagnanasa niya sa’ kin. Hinawakan niya ang magkabilang binti ko at mas lalong ibinuka ’yon.

Mabilis ko tinakpan ang pagkababae ko gamit ang palad ko dahil sa nahihiya ako. Bumaba ang mukha ni Lucian at dinilaan ang kamay ko na nakatakip sa pagkababae ko. “Don’t cover it, love. This is the most beautiful view I have ever seen in my entire life.” Nang-aakit niyang sabi saka bumalik ulit ’to sa pagdila sa kamay ko hanggang sa nawalan na ng lakas ang kamay ko.

Kaya kitang-kita na ni Lucian ang pagkababae ko. Naramdaman ko pa ang pagtama ng matangos na ilong ni Lucian sa bukana ko at inamoy-amoy ’yun.

“Akin lang ’to, love. Akin lang!” He said Possessively and without saying anything he licked my womanhood.

“Ahhhhh!!!! Lucian!!!” Daing ko dahil sa sobrang sarap.

“Fuck! Hindi ako magsasawang tikman ’to, love.” He said ang licked my womanhood again.

“Ohh shit!!! Lucian ahh!!!” Nagdedeliryo kong ungol.

“Fuck! You’re the sweetest!” He cursed again at bumalik ulit sa pagkain sa pagkababae ko.

Halos lahat yata ng sulok ng pagkababae ko ay dinilaan ni Lucian. Pinapatigas pa niya ang dila niya saka tinutudyo ang bukana ng pagkababae ko. “Uhmmm!!!” Napahawak ako sa bedsheet dahil sa sobrang sarap na nararamdaman ko.

“Ohhh!! Lucian! Ang sarap!! Sige pa.” Hindi ko na alam kung saan ko ibabaling ang ulo ko sa sobrang sarap na ginagawa sa’kin ni Lucian.

He looked up and smiled mischievously at me. “You’re so wet for me, my love.” Anas niya at sumubsub ulit sa pagkababae ko. Pinapatigas pa niya ang dulo ng dila niya na tinutudyo ang bukana ko.

I can hear the slurping sound that Lucian made between my legs. “Oh God!!!”

Nakaramdam ako na parang may namumuo sa puson ko. “Lucian!! P-arang may lalabas sa’ kin ahh!!!”

“Let it out, love.” He licked my womanhood again and sucked my clit, kaya mas lalo lang nagpabaliw sa’ kin ang ginagawa niya.

“Lucian!! Naiihi a-ako ahhh!!!” Napasigaw ako sa sarap ng hindi ko na napigilan na may sumabog mula sa loob ko. Sinalo naman ng dila ni Lucian ang nilabas ko.

“Taste good. Fuck, I want to lick you again.” Saad niya.

Hindi pa ako nakakabawi nang dilaan ulit si Lucian ang pagkababae ko.

“Shit!! Lucian!!” Nakakabaliw ang ginagawa niya.

Wala na akong ginawa kundi umungol ng umungol. Wala narin akong pakialam kung marinig sa labas ang mga ungol ko.

“Ahh.. Lucian!! H-Hindi ko na kaya!!” Biglang tumigil si Lucian at tumingin sa ’kin. “Sorry, Love gusto ko pa tikman ang katas mo. Araw-araw ko ’tong titikman.” Pagkasabi  no’n ay bumalik na naman siya sa pagkain sa pagkababae ko.

“Oh my god! Uhmm..” Wala na akong nagawa kundi umungol, feeling ko ay mamaos yata ako.

Napasigaw ako ng ipasok ni Lucian ang isang daliri niya sa loob ko. Masakit kunti pero agad nawala ’yun dahil sa ginawa ni Lucian. Sinisipsip niya ulit ang kunt*l ko saka niya ’to tutudyuin.

“Lucian!! Ahhh..  Malapit na ako! Ahh!.. Ayan na!!!”  Halos tumirik ang mata ko ng maabot ko ang sukdulan. Lupaypay ang mga kamay ko sa ginawa ni Lucian sa ’kin.

Nakita ko pang sinubo n Lucian ang daliri niya na nababalot ng katas ko. “Ang sarap,” sabi pa niya habang nakapikit na parang ninanamnam ang katas ko. Tumayo siya at binaklas ang sinturon niya at ibinaba ang slocks na suot, isinunod din niya agad ang suot niyang boxer short.

Nanlaki ang mata ko ng makita ko ang pagkalalaki ni Lucian. Naka ilang lunok ako at tinuro ang ari niya. “H-Hindi yata magkakasya sa ’kin ’yan.” Nauutal kong sabi kaya tumawa siya ng mahina.

“It will fit, my love. Ginawa ang pagkalalaki ko para sa’yo.” Sabi niya. Hinawakan niya ang pagkalalaki niya at itinaas-baba ang kamay niya.

Dahan-dahang dumagan sa’ kin si Lucian at agad akong hinalikan sa labi na mabilis ko namang tinugon. Nalalasahan ko pa ang katas ko sa bibig ni Lucian.

Napaungol ako ng minasahe ni Lucian ang isa kong dibdib, habang bumubundol naman sa bukana ko ang dulo ng pagkalalaki niya.

Bigla akong kinabahan dahil masyadong mahaba ’to at mataba mukang hindi ako makakalakad nito bukas.

“I want you, love. Please!” Bulong ni Lucian sa’kin. Napapikit ako at dahan-dahang tumango.

Hinalikan muna niya ako sa labi at pinosition ang pagkalalaki niya sa bukana ko.

“I’ll take care of you, soon to be my wife.” Bulong niya bago unti-unting pumasok ang pagkalalaki niya sa lagusan ko.

I gasped when I felt the pain as he tried to enter, ulo palang ’yun ng pagkalalaki niya pero masakit na, paano pa kaya kung isagad na. Dahan-dahan ulit itong pumasok sa loob ko, feeling ko kalahati pa ang nakapasok. Shit! Ang laki naman kasi ni Lucian 9 inches pa yata. Hindi pa ako sigurado diyan.

Tumigil si Lucian ng makita niyang napaiyak ako. Mabilis naman niya akong hinalikan sa labi. “Sorry love. Mawawala din mamaya ang sakit.” Malambing niyang sabi. Sinampal ko naman ang pisngi niya.

Natigilan siya sa ginawa ko at napahawak sa pisngi niya.

Pinandilatan ko siya ng mata ko. “Isagad mo na para matapos na ’to.” Sabi ko sakanya ngunit hindi parin siya gumalaw.

Yumakap ako sa beywang ni Lucian at hinila siya palapit sa ’kin.

“Lucian!!”

“Ohh Fuck!!”

Sabay kaming napaungol ng masagad ’to sa loob ko. Hindi muna siya gumalaw sa loob ko. I think na stretch yata ang pagkababae ko sa loob, punong-puno din ang pakiramdam ko.

Dahan-dahang gumalaw si Lucian sa ibabaw ko at hinalikan niya ulit ako sa labi. Mabagal ang halik ni Lucian na mabilis ko namang tinugon.

Napaungol ako ng biglang hugutin ni Lucian ang pagkalalaki niya saka ibinaon ulit. “Ohhh..” Napasigaw ako sa sobrang sarap ng ginagawa niya. Para nitong sinasanay ang pagkababae ko sa laki ng pagkalalaki niya.

“Fuck! So good!” Ungol ni Lucian. Hugot-baon ang ginagawa niya at wala akong ginagawa kundi ang umungol ng umungol. Wala na ang sakit dahil napalitan na nang sarap.

Mabilis na umuulos si Lucian sa pagkababae ko. Tanging tunog lang na maririnig sa kwarto ay ang mga ungol namin ni Lucian at ang nagsasalpukan naming kasarinlan.

“Ohh.. Lucian!! Oh my god!!”

“Ohhh Love, You’re so tight.” Gigil na sambit ni Lucian. “Nakakabaliw ka.” Dagdag niyang sabi at mas lalong bumilis ang pagbayo niya sa loob ko.

Sa sobrang lakas ng paglabas masok ni Lucian sa pagkababae ko ay umiindayog ang mga dibdib ko

Mabilis na ipinasok ni Lucian sa bibig niya ang isa kong nip-les at tinutudyo ng kanyang dila.

“Ahh.. oh god!”

Bumaon ang kuko ko sa balikat ni Lucian na hindi man lang siya nasaktan at mas lalong binilisan ang pag labas-masok sa pagkababae ko.

“Shit!! Lucian! lalabasan na ako.” Nahihibang kong ungol.

“Fuck!” He cursed.

Naging mas despirado ang pag ulos niya sa loob ko. “Ohh!! Ayan na Lucian!! Ah!!” Napasigaw ako ng maabot ko ulit ang rurok ng kaligayahan.

Ilang sandali lang ay nanginig ang katawan ni Lucian sa ibabaw ko, naramdaman ko din na mas lalong lumaki ang pagkalalaki niya sa loob ko.

Sunod ko nalang naramdaman ang mainit na katas ni Lucian na pumuno sa loob ng pagkababae ko.

“Ohh..” Kinagat ni Lucian ang ibabang labi ko nang labasan siya. Hinihingal naman akong tumingin sakanya na nakangiting nakatingin sa’ kin. Hindi parin niya hinuhugot ang kahabaan niya sa loob ko.

Hindi pa ako nakakabawi sa nalasap na sarap ng biglang gumulong si Lucian at pinagpalit ang pwesto namin. Kaya nasa ibabaw na niya ako at hindi parin niya hinuhugot ang pagkalalaki niya sa loob ko.

“Ride on me, love.” Sabi niya sa’ kin at inayos ako sa ibabaw niya at hinawakan ang beywang ko.

“Ahh..” “Oh.. Damn it!!”

Nagsimula na naman uminit ang katawan ko kaya sabay kaming napa-ungol. Gumalaw ako sa ibabaw ni Lucian. Mabagal lang ang ginagawa ko.

Sagad na sagad ang pagkalalaki niya sa loob ko. Napakagat ako sa ibabang labi ko ng maisip na mas masarap pala kapag ganito ang posisyon namin.

“Don’t bite your lips, my future wife. Ako lang ang pwede kumagat niyan.” Nahihirapang sabi ni Lucian habang nakatingin sa labi ko. Bigla siyang bumangon at pinantay ang mukha niya sa mukha ko at agad hinalikan ang labi ko. Ang isang kamay naman niya ay nasa nip-les  ko at pinipisil ’yun, habang ang isang kamay niya ay nasa beywang ko at inalalayan akong gumalaw.

“Ahh..” napaungol ako sa loob ng bibig ni Lucian.

“Ohh!! Hindi ako magsasawa sa’yo, Love. Araw-araw kitang aangkinin.” Saad niya saka dinilaan ang labi ko at tinutudyo ang loob ng bibig ko gamit ang dila niya.

Mas lalo ko lang binilisan ang pangangabayo sa alaga niya. “Lucian!! Ahh..Ang s-sarap..” halos mapaiyak na ako sa sobrang sarap na lalasap ko.

Hinuli ni Lucian ang labi ko at mahinang kinakagat ’to. “Fuck!! Ahhh!! you feel so good, love.” Sabi ni Lucian habang kinakagat ang ibabang labi ko.

“Ohhh..  Lucian.” Nahihibang kong ungol.

Naramdaman ko na lalabasan na naman ako ulit. Napakapit ako sa leeg ni Lucian saka ko siya niyakap at sinakop ng halik ang mga labi niya. Sabay kaming umuungol sa loob ng bibig namin.

Humiwalay ako sa halik na pinagsaluhan namin at pinagdikit ang nuo namin. “Lalabasan na ako Lucian! Ahh.. ayan na!!” Naramdaman ko ang pag sabog ulit ng katas ko at naabot ko ang rurok ng kaligayahan.

“Fuck!! Ahh.. That’s feels so good.” Ungol ni Lucian habang nakakagat sa ibabang labi niya.

Sumunod din si Lucian at pinuno ang loob ko ng katas niya. Umagos pa ’to sa hita ko sa sobrang dami niyang nilabas.

Bumagsak ang katawan namin ni Lucian sa kama. Nasa ibabaw ako ni Lucian habang nakadapa sa dibdib niya. Naririnig ko pa ang lakas ng tibok ng puso ni Lucian.

“Hear that? ganyan ang epekto mo sa’ kin, love.” Malambing niyang sabi sa’ kin habang hinahaplos ang buhok ko gamit ang isa niyang kamay. Ang isa naman niyang kamay ay kinuha ang kamay ko at dinala ’yon sa labi niya at hinahalikan ang likod ng palad ko.

Hinugot ko ang pagkalalaki ni Lucian dahil mukang wala siyang balak na hugutin ’yon saka ako tumabi ng higa kay Lucian.

Grabe parang nawalan ako ng lakas sa ginawa namin. Mas nakakapagod pala ’to kaysa sa makipaglaban.

Pinaunan naman ako ni Lucian sa braso niya kaya napangiti ako. Tinampal ko ang kamay ni Lucian ng gumapang na naman ang kamay niya sa pagkabababae ko. “Lucian!!” Saway ko.

“Wala ka ng nagawang trabaho ngayong araw.” Sabi ko sabay irap sakanya.

Sumimangot naman siya. “Fuck work, Let’s make love again, love, please!!” saad niya saka pilit na hinahawakan ang pagkababae ko.

Tinampal ko naman ang matipuno niyang dibdib. “Ayaw ko! Inaantok ako.” Sabi ko sabay talikod sakanya.

Naramdaman ko namang niyakap ako ni Lucian mula sa likod ko. Ang isa niyang kamay ay nasa isa kong dibdib.

Hinayaan ko nalang dahil pagod na pagod talaga ako at gusto kong matulog.

A/N: Please vote po and pa follow narin. Thanks ❤️

Chapter 16

SPG~

I MOANED, as I feel the opening of my womanhood being licked. “Ahh!!” minulat ko ang mga mata ko saka tumingin sa ibaba. Natagpuan ko si Lucian na naka pwesto do’n at kinakain ang pagkababae ko.

Mapupungay ang mata niya habang nakatingin sa ’kin.

“Ohh.. L-Lucian!!” I moaned again. Tumigil siya sa pagdila sa pagkababae ko at pumaibabaw sa ’kin.

Masama ko naman siyang tinignan. “Hindi mo dapat ginawa yun Lucian— ahh..”

“You were saying??” Nakangisi niyang sabi.

Hindi ko na ituloy ang sasabihin ko ng isagad ni Lucian ang kahabaan niya sa loob ko. Malakas ako napaungol dahil sa sarap na nararamdaman ko at mas lalo lang niya isinagad sa loob ko.

“Ohh.. “ ungol ko ulit dahil sa nararamdaman kong  sensasyon. Nakakabaliw ang hugot baon na ginagawa ni Lucian.

“Fuck!” He cursed.

Bigla niyang pinisil ang dibdib ko na mas lalo lang nagpabaliw sa ’kin. “This is mine only.” He kissed me on my lips at dinilaan ang labi ko. “Akin din ‘to! Makakapatay ako kapag may ibang umangkin sa’yo. Ako lang dapat!” Madilim niyang sabi at may pang gigigil din ang pagbayo niya  sa’ kin.

Humawak ako sa balikat ni Lucian dahil sa malakas niyang pag ulos sa ibabaw ko. “Ahh Lucian.. oh my God! Faster!” I said deliriously.

Umuuga na ang dalawa kong dibdib sa sobrang lakas ng pag sagad ni Lucian. Hanggang sabay kaming nilabasan.

Bumagsak ang katawan ni Lucian sa katawan ko. We were both gasping for breath as we hugged each other.

It looks like we are still in the office. Nakatulog kasi ako kanina dahil sa sobrang pagod ko, pero ’tong si Lucian ay hindi talaga ako tinigilan. Tumingin ako sa orasan na nakasabit sa wall, it’s already 8PM

“Aren’t we going home yet?” Tanong ko.

He smiled. “I’ve been waking you up for a while. Ngunit ayaw mo naman magising.” Sagot niya kaya pinaningkitan ko siya ng mata.

“Kaya kinain mo nalang ako, ganon ba??” Tumawa naman siya ng malakas. Ang sarap tuloy pakinggan ng tawa niya. Nakatuon lang ang mata ko kay Lucian dahil hindi ko maalis ang tingin ko.

“Nagugutom ako eh,” sagot niya sabay kindat sa ’kin.

Tinampal ko naman ang bibig niya dahil sa kapilyuhan niya. Tinulak ko siya sa ibabaw ko para tumayo.

Nang makatayo ako ay bigla kung naramdaman ang sakit sa gitna ko. Muntik pa ako mapasalampak sa sahig dahil sa pagkabigla ko. Hindi ko inaasahan na ganito pala talaga kasakit. Buti nalang ay nasalo agad ako ni Lucian.

“Shit, wife. Let me take care of you.” He said then kissed me on the cheek.

Tawag ng tawag sakin ng my wife eh, hindi ko naman siya asawa. Binuhat niya ako na parang bagong kasal saka pinaupo sa kama. Tumayo si Lucian at hubo’t hubad na naglakad saka pinulot ang nagkalat naming damit sa sahig.

Lumapit siya sa’ kin saka yumuko at isinuot niya sa paa ko ang panty at itinaas niya ’to hanggang sa umabot sa pagkababae ko. Hinalikan muna niya ang nuo ng pagkababae ko bago niya inayos ang pagkakasuot sa panty ko.

Nakatingin lang ako sa ginagawa niya na pinulot ang bra ko at isinuot yun sa ’kin. Natigilan ako ng pumunta sa likod ko si Lucian para ihook ang bra ko, pipigilan ko sana siya kaso huli na.

Naramdaman ko ang paghaplos niya sa mga peklat sa likod ko. Nahihiya akong yumuko dahil alam kung marami akong sugat do’n, ang iba pa nga ay fresh pa dahil sa pagtanggal ko sa isang rules namin para kay Nuroi.

Mukang hindi niya ’to napansin kanina. Naka focus naman kasi siya sa pagpapaligaya sa ’kin.

“Who did this to you?” Napalingon ako kay Lucian ng marinig ko ang seryoso niyang boses. Nakita ko ang nanlilisik niyang mga mata na parang papatay ng tao.

“M-atagal na yan.” Sagot ko nalang sabay iwas ng tingin kay Lucian.

Hinaplos niya ulit ang likod ko, ramdam ko ang init ng palad niya sa likod ko. “Hindi ‘to matagal, love. Mga bago pa ang iba mong sugat. Now, tell me. Sino may gawa sayo nito?!” Tanong niya ulit sa’ kin habang nag aapoy ang mga mata niyang kulay amber, tanda na galit na galit talaga siya.

Wala akong maisagot sakanya kaya naisip ko guluhin ang isipan niya. Inilapit ko ang mukha ko at hinalikan siya sa labi.

Ito lang ang alam ko para mawala ang galit niya. Tinugon niya ang halik na iginawad ko at pinailaliman pa niya ’to.

Pinutol ko ang halik na pinagsaluhan namin at ako na ang naghook ng bra ko sa likod.

Mataman lang siyang nakatingin sa’ kin hanggang sa inabot niya ang isa kong dibdib saka pinisil ’yon kaya agad kong tinampal ang kamay niya.

Nginitian ko siya saka hinalikan ulit sa labi. “Suotan mo na ako ng dress ko, ikaw naman ang naghubad sa ’kin.” He chuckled.

Kinuha niya ang dress sa kama at isinuot yun sa ’kin.

Naramdaman yata ni Lucian na iniiwasan ko ang tanong niya kaya hindi na ulit siya nag tanong pa. Ngunit nakikita ko sa mata niya na galit talaga siya.

I sighed. Ayaw ko sabihin sakanya ang totoo dahil alam kong magagalit lang siya sa pag sisinungaling ko, at mas worst baka magalit siya sa ’kin kapag nalaman niya ang totoong pagkatao ko.

Bigla akong natigilan sa pag-iisp ng may naalala akong mahalagang bagay. Shit! Pinutok nga pala ni Lucian lahat ng tam*d niya sa loob ko. Hindi ako pwedeng mabuntis.

Nag-iisip ako ng paraan kung paano ako makakabili ng pills ngayon.

Hindi ako makakatakas ng basta-basta kay Lucian. Mawala nga lang ako saglit sa paningin niya ay hinahanap na agad ako, pero susubukan ko parin.

Nag-iisip ako kung anong dapat kung gagawin.

Tumikhim muna ako sabay harap kay Lucian saka ako ngumiti sakanya. “Lucian, pwede bang dumaan tayo sa mall?” Tanong ko.

“Gusto ko do’n kumain eh,” dagdag kong sabi at hindi tinanggal sa aking labi ang naka plastar kong ngiti.

Lumapit siya sa ’kin at pinantay ang mukha niya sa mukha ko. “Sure, my wife. Kahit saan mo pa gusto kumain pupuntahan natin.” Sabi niya at hinalikan ako sa labi.

Nang may naalala ako na wala nga pala akong pera, paano ako bibili ng pills? Walangya ka self! ang pulubi mo, kahit pisong duling wala ka.

Nag-iisip na naman ako kung paano ako makakabili ng pills kung wala naman pala akong pera. Walangya talaga oh!

Nagkamot ako sa ulo ko nang may pumasok sa isipan ko. Kailangan ko lang kapalan ang mukha ko. Bahala na talaga si batman. “Ahm.. Lucian, pwede ba ako bumili ng personal things ko, babayaran ko nalang sa—”

“Hindi mo kailangan bayaran, wife. Magiging asawa kita, kaya lahat ng akin ay sa’yo.. pati na katawan ko.” Malanding sabi ni Lucian saka niya dinampian ng halik ang labi ko. “Pati narin ang isip ko.” Hinalikan niya ako sa pisngi. “At lalo na ang puso ko.” Naka ngiting sabi ni Lucian.

Hindi ko tuloy mapigilang hindi mapangiti.

May kinuha siya sa wallet niya na black card at inabot niya ‘yon sa’ kin. “Use this, wife. Buy everything you want. Hell, you can buy a car, house or a vacation kahit saan pa ’yan. Just  tell me wife, ibibigay ko lahat sa’yo.” Seryoso niyang sabi.

Tengene, pills lang bibilhin ko pero kung ano-ano na pinag su-suggest ni Lucian.

Bigla akong binuhat ni Lucian na parang bagong kasal saka lumabas ng kwarto. Napayakap ako sa leeg niya dahil baka malaglag ako.

Hindi tuloy ako makalakad ng maayos. Mas matindi pa ’to sa tinatamo kung bugbog sa katawan kapag may mission ako.

Titiisin ko muna ang sakit ng gitna ko kapag nasa mall na kami ni Lucian. Baka magalit pa siya sa ’kin kapag nakita ako na pills ang bibilhin ko.

Kaya kailangan kong magtiis, dahil ginusto ko ang nangyari samin ni Lucian.

Hindi naman ako pwedeng bumili ng pills habang karga-karga ni Lucian baka ibalibag pa niya ako. Nararamdaman ko pa naman na gusto akong mabuntis ni Lucian. Hindi pwede dahil may mahalaga pa akong gagawin.

Buhat-buhat parin ako ni Lucian papuntang elevator. “Lucian kaya ko na ang sakit, pwede mo na akong ibaba.” Sabi ko sakanya.

Umiling naman siya. “No! Ayaw kong mahirapan ka. Alam kong masakit pa ’yan. So, let me carry you and take care of you. Gusto ko gumaling agad ’yan dahil mag ho-honeymoon pa tayo.” Sabi niya. Kumunot naman ang noo ko sa sinabi niya. Anong honeymoon pinagsasabi nito.

Wala na palang tao ang building at tangging guards nalang na nagbabantay ng companya ni Lucian ang nandito.

Pinasakay ako ni Lucian sa passenger seat ng kotse niya at isinuot sa’ kin ang seatbelt bago isinirado ang pinto ng kotse saka siya umikot papunta sa driver seat saka ’to pumasok sa loob ng sasakyan.

Mabilis akong hinalikan ni Lucian sa labi bago niya binuhay ang makina ng sasakyan at pinausad ’to. Kinuha niya ang kamay ko at pinagsiklop ang mga kamay namin dalawa.

Nakarating naman kami sa mall agad at nagtataka ako kung bakit lahat ng tao ay umiiwas samin ni Lucian. Akala ko nga nagkataon lang pero hanggang sa nagtagal ay yun talaga ang napapansin ko.

Ang iba ay yumuyukod pa ang mga ’to. Tumingin ako kay Lucian na mataman palang nakatingin sa ’kin.

Nilagay niya ang kamay ko sa labi niya saka hinalikan ang likod ng palad ko.

Kanina, gusto sana niya akong buhatin papasok ng mall, buti nalang ay napigilan ko. Nag-iisip ako ng paraan kung paano makakabili ng pills na hindi siya sasama sa’ kin.

Lakad lang kami ng lakad ni Lucian hanggang sa may nadaanan kaming restaurant sa loob ng mall. Agad ko tinuro ’yon. “Gusto ko dyan kumain.” I said.

Lucian smiled first. “Sure, love.” Hinila naman niya ako papunta sa restaurant. Tumigil naman ako at hinila ang kamay ko na hawak niya.

Nagtatakang tumigil si Lucian saka tumingin sa’ kin.

“Ahm.. pwede bang mauna ka na sa loob. Ikaw na bahala mag order ng pagkain ko. May bibilhin lang ako saglit. Babalik din ako agad.” Sunod-sunod kong sabi dahil ayaw kong pagsalitain si Lucian.

Nakakunot ang nuo niya habang nakatitig sa’ kin, pipi akong nagdarasal na sana pumayag siya.

“I’ll go with you.” Seryoso niyang sabi.

Sabi na eh, sasama siya sa ’kin. Agad naman akong umiling kay Lucian. “Hindi na, mabilis lang naman ako. Dito ka nalang para pagbalik ko kakain na tayo. Gusto ko ng umuwi ng bahay eh,” pagdadahilan ko sakanya, sana umepek.

Napabuntong hininga naman siya. “Okay. Bumalik ka kaagad sa ’kin, love.” Sabi niya at mabilis na lumapit sa ’kin.  Agad niyang sinakop ng halik ang labi ko at mapusok na hinalikan.

Ako na ang pumutol sa halik na pinagsaluhan namin ni Lucian. Tumango nalang ako sakanya. “Babalik ako agad.” Sabi ko saka ako naglakad palayo kay Lucian.

Nilingon ko ulit siya dahil akala ko ay pumasok na siya sa restaurant, pero hindi parin pala siya pumapasok sa loob. Naka tingin parin kasi siya sa ’kin.

Napangiti naman ako nang makita ko ang kunot nuo ni Lucian. Nag wave nalang ako ng kamay sakanya at mabilis ako naglakad.

Naghahanap ako ng pharmacy at nagbabakasakali na meron akong mahanap.

Lakad ako ng lakad hanggang sa may nakita ako. Lumapit ako sa babaeng nakatayo na naka uniform. “Ciao, vendi qui pillole per prevenire la gravidanza?” Hi, do you sell here pills for preventing pregnancy?

Ngumiti naman siya sa’kin. “Sì signora, abbiamo.” Iginiya niya ako kung saan at inassist ako.

Kumuha ako ng 5 na pills para kapag naubusan ako ay may reserba agad ako. Baka kasi hindi na ako makatakas kay Lucian ulit.

Namili narin ako ng ibang mga personal na kailangan ko.

Nang matapos na ako ay agad ako pumunta sa counter at inilagay ang mga pinamili ko. Inabot ko ang black card na bigay sa ’kin ni Lucian kanina.

Nag-iisip ako kung saan ko ’to itatago mamaya pagdating sa bahay. Kailangan ko maitago ’to ng maayos. Bumalik agad ako sa restaurant kung saan ko iniwan si Lucian.

Nasa malayo palang ako ay tanaw ko na ang nakasimangot na mukha ni Lucian. Naka ready naman ang pagkain namin sa table.

Mabilis ako naglakad palapit sakanya at nang makita ako ni Lucian ay nagliwanag agad ang mukha niya. “Love!” Tawag niya sa ’kin. Pati yata kabilang table ay napatingin sa gawi ko.

Agad naman niyang pinukol ng masasamang tingin ang kabilang table na lalaki ang naka upo.

Pinandilatan ko ng mata si Lucian dahil sa ginawa niya saka ako umupo sa katapat niyang upuan.

Tumayo naman si Lucian at hinila ang upuan niya papunta sa tabi ko at umupo do’n saka ako niyakap sa beywang. “I miss you!” bulong niya sa tenga ko.

Kaloka wala pa yatang isang oras na umalis ako, tapos miss na niya ako. Inabot ko sakanya ang black card niya.

“Keep it, wife.” Sabi niya sa ’kin.

Nilapag ko muna ang mga pinamili ko sa isa pang upuan at nagsimula nang kumain. Sinusubuan din ako ni Lucian tapos ninanakawan ng halik sa pisngi. Napapa-iling nalang ako sa ginagawa niya, fan na fan si Lucian sa PDA.

Nang matapos na kaming kumain ay tumayo na kami agad. Akmang kukunin sana ni Lucian ang mga paper bag nang pigilan ko siya at inunahan ko ng kunin ’yun.

“Ako na magdadala niyan love, baka mabigatan ka pa.” Sabi pa niya sa’kin.

Inirapan ko muna siya bago ako sumagot. “Hindi naman mabigat eh,”

Nauna ako naglakad kay Lucian habang nasa likuran ko naman siya. Napatigil ako ng pumulupot ang isang braso niya sa beywang ko.

“Don’t left me behind, love.” Sabi niya saka  kinantilan niya ako ng halik sa labi at nag simulang maglakad ulit habang magkahawak parin ang kamay naming dalawa.

Wala ng ginawa si Lucian kundi halikan ang mga labi ko ngayong araw at gabi.

Nakarating naman kami sa parking lot. Agad ako pinagbuksan ni Lucian ng pinto ng passenger seat kaya agad akong pumasok do’n. Yumuko naman si Lucian at ikinabit n’ya ang seatbelt ko at hinalikan ang nuo ko bago isinara ang pinto ng sasakyan.

Pinagmamasdan ko lang si Lucian habang naglalakad papunta sa driver seat ng bigla itong huminto at kinuha ang phone sa bulsa niya. Sinagot muna niya ang tawag at inilagay niya sa kanyang kaliwang tenga.

Nakita ko ngumiti siya habang may kausap siya sa phone niya, napasimangot naman ako agad.

Sino kaya kausap niya? Babae kaya? Bakit kaya siya nakangiti? Kainis, bakit ganito nararamdaman ko para akong mag seselos kainis.. Gusto ko tuloy burahin ang ngiti ni Lucian sa labi sa sobrang inis ko.

Hanggang sa natapos ang tawag nito at pumasok sa driver seat ay may ngiti parin sa labi. Hindi ko nalang siya pinansin at tumingin nalang sa labas.

“Love,” tawag niya sa ’kin.

Hindi ko siya nilingon. Ayaw ko rin sumagot sakanya, feeling ko kasi na badtrip ako.

Binuhay ni Lucian ang makina ng sasakyan pero hindi parin niya ito pinapa-usad. Agad ako lumingon kay Lucian na nakatitig pala sakin. “May problema ba?” tanong niya. Bakas sa mukha ni Lucian ang pag-aalala.

Umiling ako. “Wala naman, napagod lang ako.”

Narinig ko ang pag buntong hininga niya saka pinatakbo ang sasakyan.

Tahimik lang kami dalawa sa loob ng kotse, nakikita ko sa gilid ng mata ko na panay ang tingin ni Lucian sakin.

Kinuha niya ang isa kong kamay at hinahalikan na naman niya. Nawala tuloy ang inis ko.

Hanggang sa nakarating kami sa bahay ay hawak parin niya ang kamay ko.

Napakurap-kurap ako nang may nakita akong lalaking nakatayo sa harap ng gate at may dalang suit case.

Tumingin ako kay Lucian para sana mag tanong nang sinakop ni Lucian ang labi ko at mapusok na hinalikan. “Uhmmm..” napaungol ako sa loob ng bibig ni Lucian.

Pinutol ko ang halik namin ni Lucian at pinitik ng mahina ang matangos n’yang ilong. “May bisita ka yata Lucian, mukang kanina pa yata sa labas eh.” tinuro ko pa ang lalaki na nasa labas.

“Yup. Kanina pa si Judge Carmelon dyan. Hinihintay tayo.” naguguluhan naman akong tumingin kay Lucian.

“Judge?” Pag-uulit ko.

“Yeah.” Sagot ni Lucian at sumeryoso ang mukha niya at mataman nakatingin sa ’kin.

Nag aalalab ang kulay amber niyang mga mata habang nakatitig sa ’kin.

“Hindi ako makapapayag na hindi ka makasal sa ’kin ngayong gabi.” Saad niya kaya nanlaki ang mata ko sa narinig ko.

“What??” Gulat na gulat na tanong ko.

Hindi ko alam kung nababaliw ba si Lucian dahil naisipan niyang pakasalan ako. Nag aadik na yata.

Chapter 17

NASA LOOB ako ng kwarto at siniguradong naka lock ang pinto. When I found out that Lucian wanted to marry me I quickly got out of the car and went to the room and locked myself.

Kanina pa din panay katok si Lucian sa labas ng pinto, pero hindi ko siya pinagbubuksan. Gilitan ko siya sa leeg eh. Pero naisip ko yummy si Lucian kaya wag nalang.

“Please, love. Open the door please! let me in!” Kanina pa ’yan sigaw ng sigaw. Naawa tuloy ako sa judge na kanina pa naghihintay samin ni Lucian.

Lucian is really going crazy. What is going on his mind and he wants to marry me. One month mahigit pa nga lang  kami magkasama sa bahay na ’to. Oo inaamin ko na iba ang epekto ni Lucian sa ’kin pero hindi ako sigurado kung handa na ba talaga ako sa gusto niyang mangyari.

Ang dami ko pa namang sikreto sakanya, mula sa pangalan ko hanggang sa pagkatao ko.

Kumuha ako ng damit pantulog saka isinuot ’yon. Napatigil ako sa pagsuot ng pang itaas kong damit when the door opened and Lucian’s dark face entered.

Napalunok ako ng ilang beses ng maglakad siya palapit sa’ kin.

Hinila ako ni Lucian palapit sa katawan niya at niyapos ng yakap saka ’to lumuhod sa harap ko.

Nag-angat siya ng tingin sa’ kin habang nakayakap ang mga braso niya sa beywang ko. “Don’t you want me to be your husband?” Tanong niya sa malungkot na boses.

Hindi ako sumagot sa tanong niya habang inaayos ko ang suot kong damit. “I’m sorry kung binigla kita,” dagdag niyang sabi habang nakatingala parin sa’ kin. Nakikinig lang ako sakanya at hinihintay kung meron pa ba siyang sasabihin.

“I’ve been dreaming of finding you for a long time. I promised myself that when I see you again I’ll marry you right away.” He said.

He sighed and spoke again. “I’m sorry if I’m crazy about you. I guess I only got more crazy when I was with you and I tasted your lips. Fuck! You only made me even more crazy when I tasted heaven with you. Hindi ako makakapayag na hindi ko malasap ulit ’yon na kasama ka, love.” Mahaba niyang sabi saka siya tumayo sa harap ko at agad akong niyakap.

Hindi ko alam kung anong isasagot ko kay Lucian. Bago palang naman kami magkasama dito sa bahay niya pero gusto na niya ako pakasalan. Tama ba ’yun?

Humiwalay siya sa sa’ kin ng yakap at tinitigan niya ako. Nakikita ko ang iba’t ibang emosyon sa mata ni Lucian, puno ’to ng pagmamahal at determinasyon.

“Can you love me? I’ll Promise I will do everything to be a good husband to you and a good father to our future children.” He knelt in front of me and hugged my waist again. “Please, marry me, love. Gagawin ko ang lahat para hindi mo pagsisihan ang pagpayag mo sa kasal natin. I really love you, Thea. Ito ang kauna-unahang nabaliw ako sa isang babae.” Pagmamakaawa niya.

Nakikita ko sa mga mata niya ang kunting luha sa gilid nito. Mahal ako ni Lucian?

“I know we’ve only been together for a while. But, I don’t want to take any longer. I want to hear others call you Mrs. Vandeleur. I want my last name attached to your name.” He said as he took a small red box from his pocket and opened it.

“I bought this for a long time ago. I never lost hope and I promised myself that when I find you, I will marry you.” Shit. Talagang nag po-propose si Lucian sa’ kin. Nag lo-loading yata utak ko. Pano ba ’to eh refresh.

Hindi parin ako nagsasalita, nalunok ko yata dila ko.

I saw the sadness on Lucian’s eyes, he smiled bitterly at me.

Napabuga naman ako ng hangin. Hindi ko alam kung handa ba talaga ako sa ganitong bagay, lalo na ngayon marami akong tinatago sakanya.

Alam ko sasarili ko na may gusto ako kay Lucian dahil hindi ganito ang magiging epekto niya sa’ kin kung wala.

Ngunit iniisip ko rin ang mga kalaban ko. Paano kung mapahamak si Lucian dahil sa’ kin. Hindi ko yata makakayanan kung may mangyaring masama sakanya.

Lucian stood up in front of me and smiled bitterly. He turned his back on me and started walking towards the door.

“Saan ka pupunta?” Bigla kong sabi ng malapit na siya sa pinto. Tumigil naman siya sa paglalakad saka ’to yumuko. Hindi naman siya sumagot sa tanong ko habang nakayuko parin.

Bahala na kung anong mangyari. Gusto ko din naman makasama si Lucian. Hindi ba pwedeng sariling kaligayahan ko naman ang piliin ko.

I took a deep breath before speaking again. “Put the ring on my finger.” Saad ko at inangat ko ang isang kamay ko at hinihintay na isuot ang engagement ring na hawak ni Lucian. Mabilis na man lumingon sa gawi ko si Lucian. I laughed softly when I saw on his face the trace of shock at what I said. His eyes widened as if he couldn’t believe what he heard. Lalo tuloy siyang gwapo tignan kapag nagugulat.

“I will marry you, Lucian Nicklaus Vandeleur.” Nakangiti kong sabi sakanya.

Mabilis siya lumapit sa’ kin at sinakop ang mga labi ko ng halik. Mabagal ang paghalik niya sakin, as if he was making me feel his love. He broke the kiss we shared and he smiled and took the ring from the small box and put it on my ring finger. “Finally.” He said and kissed my hand where the ring was.

Malungkot akong ngumiti. Alam ko kasing ibang pangalan ang makakasal kay Lucian at hindi ang totoo kong pangalan. Niyakap naman ako ni Lucian na sobrang higpit kaya niyakap ko din siya.

“I love you, my love. Let’s get married now. Baka magbago pa ang isip mo. Kanina pa kaya tayo hinihintay ni Judge Carmelon.” He said and smiled sweetly at me.

Pinagsiklop niya ang mga kamay namin at sabay na lumabas ng kwarto.

Nadatnan pa namin si Judge na parang kanina pa yata umiinom ’to ng tea. Naka ilang inom kaya siya ng tea?

Mabilis ’tong tumayo mula sa pagkakaupo ng makita niya kami ni Lucian na pababa ng hagdan. Yumukod pa ’to na parang ginagalang si Lucian kaya naguguluhan naman akong tumingin kay Lucian.

Lumapit kami ni Lucian sa Judge na magkahawak parin ang kamay. “Umpisan na natin ’to Judge. Baka magbago pa ang isip ng mapapangasawa ko.” Sabi ni Lucian kaya agad ko siyang tinampal sa balikat.

Nagulat din ako na nandito ang secretary ni Lucian at ang kaibigan niyang si Red na nakangiti samin.

“Nakng! Hindi kana talaga makapag antay ng bukas? Ngayon na talaga agad?” Naka ngiting tanong ni Red kay Lucian.

Lucian chuckled and kiss me on my lips.

Naikasal kami ni Lucian. Ang witness namin ay ang kaibigan ni Lucian na si Red at ang secretary niya.

Hindi ko alam kung anong ginawa ni Lucian at may naipakita siyang documents ko. Kung nasa Pilipinas lang kami ay gawang recto.

Lumapit si Red kay Lucian saka tinapik ang balikat niya. “Congrats, man. Sawakas nahanap mo narin ang babaeng matagal mo ng hinahanap at hinihintay.” Nakangiti niyang sabi kay Lucian na agad namang tumingin sa’ kin saka ako niyakap at hinalikan sa gilid ng ulo ko.

“Congratulations, Mr. and Mrs. Vandeleur.” Nakangiting bati ng secretary ni Lucian samin.

“Thank you!” Nakangiti kong sabi.

Umorder lang si Lucian ng pagkain kanina para pag salu-saluhan namin. Pagkatapos kumain ay nagpaalam na ang mga bisiga namin na uuwi na daw sila kaya kami nalang ang na iwan ni Lucian.

Nakayakap si Lucian sa likod ko, nasa terrace kami ng kwarto namin habang nagpapahangin. “I love you, my wife. Finally, asawa na kita.” He said and kissed me on my shoulder.

Sumandal ako sa likod niya na may ngiti sa labi. “Mahal din kita, Lucian.” Sagot ko.

Lucian hugged me tighter and buried his face in my neck. “Say that again, my wife.” Saad niya. He couldn’t believe what I said.

I chuckled. Humarap ako sakanya at tumingin sa mga mata niya. “I love you, Lucian.” I said lovingly and caressed his cheek.

Lucian bit his lip and looked at me smiling. “My heart just skipped a beat, wife. Damn!” Sabi niya at mabilis akong hinalikan sa labi na agad ko namang tinugon.

Pinutol ni Lucian ang halik na pinagsaluhan namin at may kislap ang mga mata niya habang nakatingin sa’ kin.

“Let’s make love, wife.” Hindi ako naka sagot ng mabilis niya akong binuhat na parang bagong kasal.

Nagsimula na siyang maglakad papasok ng kwarto namin at dahan-dahan ako ihiniga sa kama.

Agad niyang halikan ang mukha ko, pinupug niya ng halik ang mukha ko hanggang sa leeg ko. Napasigaw ako sa gulat ng pinunit ni Lucian ang damit ko pang itaas.

“Lucian!!” Saway ko.

Bigla siyang sumimangot. “Call me hubby, my wife. Please..” pagmamaka-awa niya.

Hindi ko napansin na wala na akong saplot kahit isa pati si Lucian ay wala narin.

“Ohhh!!!” Napasabunot ako sa buhok ni Lucian at mas lalong ko pang pinagduduldulan ang mukha niya sa pagkababae ko.

“Ahhh!! Lucian!!” namamaos na ako ngunit ayaw akong tinigilan ni Lucian.

“L-Labasan na ako Lucian ahhh!!!” Hindi ko napigilan ang pagsabog sa aking kaibuturan. Sinalo lahat ni Lucian ang katas ko at sarap na sarap pa ’to sa katas na inilabas ko.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses na akong nilabasan dahil ayaw patigil ni Lucian. Hinayaan ko na lang siya dahil honeymoon naman namin. Pero grabe lang naubos yata lakas ko sakanya.

Kinubabawan niya ako ni Lucian at agad na hinalikan ang mga labi ko. Napaka lambot ng labi ni Lucian, hindi ko tuloy mapigilang hindi kagatin ang labi niya sa sobrang pang gigigil ko. “Ughh!!” Lucian groaned.

“Ohhh!!!!” My body arched when Lucian suddenly inserted his manhood inside me. Baon na baon, sagad na sagad, nakaka-ulirat ang hatid nitong sarap.

“Oh my God! Ahh!!!” Ungol ko.

Ang bilis ng paglabas masok niya sa loob ko. Umuuga din ang katawan ko sa sobrang lakas nang pagbayo niya. Napapikit nalang ako sa sobrang sarap. Damn it!

Biglang huminto si Lucian sa ibabaw ko dahilan para mapamulat ako. “Look at me, my wife.” Namamaos niyang sabi sa’ kin saka dinampian ng halik ang labi ko. Napakapit naman ako sa balikat ni Lucian.

Sinipsip ni Lucian ang balat ko sa leeg pagkatapos ay dinidilaan niya ’to. “Fuck, wife. Nakakagigil ka.”

“Lucian..” Napaliyad ako dahil sa ginawang sagad ni Lucian sa loob ko.

“Yes, love…” Hinihingal niyang ungol. “Fucking moan my name.”

Wala parin ’tong tigil sa paglabas-masok sa loob ko.

“Ohh!! Ang sarap mo!!” Lucian growled. Mahina niyang kinagat ang gilid ng isa kong teynga.

Naramdaman ko na parang may namumuo sa puson ko. “Ahh.. Lucian!! M-malapit na ako!!”

“Fuck!!!” Mas lalo pa niyang binilisan ang pag-ulos sa loob ko, nahihibang na ako sa sarap at tumitirik na ang mga mata ko.

Napa arko ang katawan ko ng tuluyan na akong nilabasan. “Ahhhhh!!!!”

“Fuck! Fuck!” Hindi parin tumigil sa pag labas-masok si Lucian at ilang sandali lang ay nanginig ’ti sa ibabaw ko takda na nilabasan na ’to.

Bumagsak si Lucian sa ibabaw ko at ang ulo niya ay nasa dibdib ko. Hinaplos ko ang buhok niya at tanging naririnig ko lang ay ang malakas na tibok ng puso namin ni Lucian.

Nag angat ng tingin si Lucian sa’ kin, ang mga mata niya ay punong-puno ng pagmamahal. “I love you my, wife, so much. I won’t get tired making love to you.” Malambing niyang sabi.

I rolled my eyes. “Hindi ka mapapagod, pero ako yung pinapagod mo.” Tampo kong sabi sakanya.

Narinig ko naman ang mahinang tawa niya. “Kasalanan mo wife. Ang sarap mo kasi. Nakakabaliw ka, kaya nauulol ako sa’yo.” Paninisi niya sa’ kin.

Kinurot ko ng mahina ang matangos niyang ilong. “Puro ka kalakohan, 3AM na hindi mo talaga ako tinigilan.” Saad ko. Natawa ulit siya at umalis sa ibabaw ko, nakiliti pa ako ng hinugot niya ang pagkalalaki niya sa loob ko.

Naramdaman ko pang umagos ang katas sa hita ko kaya napangiti si Lucian ng nakita niya ’yon. “Our love juice hindi na ako makapaghintay na makabuo tayo, wife.” Nakangiti niyang sabi kaya napalunok tuloy ako ng laway. Kailangan ko nga palang uminom ng pills.

Yumakap si Lucian sa’ kin patagilid at pinapatakan ng halik ang ulo ko. “Let’s sleep wife. I love you so damn much. Good night.” Sabi niya sa’kin habang ang isang kamay niya ay nasa isa kong dibdib.

“Lucian!!” Saway ko sakanya. Mahina lang siyang tumawa saka pumikit. Mga ilang minutes lang ay naramdaman ko ang malalim na paghinga ni Lucian.

Humihilik pa ’to ng mahina dahil siguro sa sobrang pagod. Sino ba hindi mapapagod sa ginawa niya, 10PM siya nagsimula natapos ng 3AM hindi talaga ‘to nag pahinga sa pag angkin sa’ kin.

Hindi pa ako pwedeng matulog dahil iinom pa ako ng pills, sana lang talaga ay hindi ako mahuli nito. Bumangon ako at dahan-dahan na inalis ang kamay niya na nasa dibdib ko saka ako tumayo sa kama.

Hubo’t-hubad akong naglakad papunta sa banyo at hinanap ang pills na tinago ko. Kumuha ako ng one tablet saka ako lumabas ng banyo at bumalik sa bed side table dahil may naka handang tubig do’n kaya ininom ko ’yon.

Bumalik ako sa tabi ni Lucian at ibinalik ang kamay niya sa dibdib ko. Nakaramdam narin ako ng antok kaya pumikit ako para makatulog.

Kinabukasan, wala na sa tabi ko si Lucian, napadako ang tingin ko sa orasan na naka sabit sa pader, 12PM na pala. Napabalikwas ako ng bangon at tumingin muna sa paligid. Tumayo ako na hubo’t hubad saka pumasok sa banyo para maligo.

Mabilis lang akong naligo at isinuot ang bath robe ko. Lumabas agad ako ng banyo at nakita si Lucian na hinihintay ako sa labas ng banyo.

“Good afternoon, my wife.” Naka ngiti niyang bati sa’ kin at agad akong hinalikan sa labi.

Pinutol ko agad ang halik namin dahil baka umabot na naman sa ungol at labas masok. Naglakad nalang ako papunta sa malaking salamin na nasa kwarto namin ni Lucian.

Nanlaki ang mata ko ng makita ko ang daming pula sa leeg ko. Lumapit si Lucian sa likod ko saka ako niyakap ng mahigpit. “Nice!” Naka ngisi niyang sabi.

Pinandilatan ko siya ng mga mata ko at ang loko tuwang-tuwa  pa sa ginawa niyang hickey sa leeg ko.

He chuckled. “I love you, my wife. Nakaluto na ako ng pagkain.” He said.

Sumandal naman ako sa dibdib niya. “Pwede mo ba akong ikuha ng damit sa closet?” Utos ko sakanya.

Hinalikan muna niya ako sa balikat. “Sure, my wife.” Sagot niya saka ‘to naglakad palapit sa closet. Kumuha siya ng damit at naglakad pabalik sa’ kin.

“Dress na ang isusuot mo palagi para mabilis kong mahubad.” Pilyo niyang sabi sabay kindat pa sa’kin.

A/N: ito talaga si Lucian hmpp..

Chapter 18

KANINA ko pa tinutulak si Lucian palabas ng pintuan. Ngunit ang kulit lang, dahil ayaw talaga niyang makinig sa’ kin.

His secretary called a while ago saying that he has to go to company to sign papers and he had a conference meeting.

“Wife, don’t do this, Ayaw kong pumasok. I want to be with you, please!” Kanina pa niya ’yan sinasabi.

Akala mo naman hindi na uuwi mamayang gabi. Pinandilatan ko lang siya ng mga mata ko habang naka pameywang sa harap niya. “Pumasok ka na sa trabaho, Lucian!” Sabi ko.

“No!!! Ayaw ko!” Matigas niyang sabi. Ang kulit talaga ayaw ng umalis sa tabi ko. Simula na naging asawa ko siya ay mas lalo pa ‘to naging clingy sa’ kin. Hindi na umaalis sa tabi ko, mawala lang ako saglit ay hahanapin na niya agad ako.

He hugged my waist and kissed me on the forehead. “Ayaw ko malayo sayo. Pwede bang hindi nalang ako pumunta sa company?” Naka nguso niyang tanong. Napakamot ako sa isang kilay ko sa kakulitan ng asawa ko.

“Taposin mo na agad ang gagawin mo para maka uwi ka ng maaga sa’ kin. Promise, may unlimited ka mamaya.” I said. Wala akong choice kundi sabihin ’yun para lang umalis ’to.

He smiled mischievously at me and kissed me on my lips. “Sabi mo yan ha!” Saad niya saka nag kukumahog na pumasok ng driver seat ng kotse niya.

“Goodbye my wife, see you later. I love you so much.” Napasandal ako sa pintuan at nginitian siya.

“I love you too. Dahan-dahan sa pagmamaneho.” Naka ngiti kong sabi. Ngumiti naman siya sa’ kin at talagang kinindatan pa niya ako. “I’ll be very careful, may unlimited pa ako mamaya eh,” nakangisi niyang sabi. Napaka talaga!

“Umalis ka na nga!” Naka simangot kong sabi sakanya na ikinatawa naman niya. Nakatanaw lang ako sa papalayong kotse ni Lucian saka ko napagdesisyonang pumasok na sa loob.

I took out of my phone on my pocket that Lucian given me earlier. I entered the house and locked the door.

Naglakad ako papunta sa sala at umupo sa pang isahang upuan. “Okay! Let’s start hacking our satellite.” Saad ko. Four months na simula ng mawala ako sa Russia, two months na rin mahigit ng ikasal ako kay Lucian.

I focused on the phone and tried my best to hack the satellite without Atticus knowing. I’m not good at it but I’ll try anyway.

Ang daming pumasok na virus sa phone na ginagamit ko, mukang mahigpit ang security na ginawa ni Atticus dito para hindi ma-hack ng kong sino-sino. Napangisi ako. That’s my boy! Naibulong ko sa isip ko.

Dalawang oras yata akong nakatitig sa phone na hawak ko hanggang sa success ko nabuksan ang code. Damn! Ang galing ni Atticus, mahihirapan ang mag tatangkang ihack ’to.

Mabilis ko binuksan ang mga footage sa bahay. Nakita ko si Lucifier na nakatulala sa field habang naka tingin sa langit. Lucifier! Bulong ko. Alam ko malungkot ’to sa pagkawala ko.

Tinignan ko lahat ng mga footages at ang mga ginawa ng mga kasamahan ko sa loob ng apat na buwan, mukang hindi tumigil ang mga ‘to kakahanap sa’ kin.

I ENTERED MY company with a smile on my lips. I think everyone I meet has a trace of shock on their faces as I meet them. Bakit nga naman hindi sila magugulat, sanay ang mga ’to sa strikto kong mukha at walang ka emosyon-emosyon. I don’t even look at their faces because it’s a waste of time, pero kung ang asawa ko ang titigan ko magdamag, damn, kahit magdamag pa ’yan. I won’t get bored.

The elevator opened and I saw my secretary standing up and bowing his head. I want to strangle him. I wouldn’t come here if hadn’t called my phone. At ang asawa ko pa ang naka sagot at sinabi na kailangan ako sa companya. Damn it! I prefer to be with my wife cuddling and making love to her.

Madilim ang mukha ko na lumapit sa secretary ko. Nakita ko pa ang bakas ng takot sa mukha niya ng makita ako. “S-sir—”

“Next time, don’t call me when I’m at home if you just say I have to go here. Ayaw kong naiistorbo kami ng misis ko.” I cut his word. He bowed in front of me.

“S-sorry po sir. H-hindi ko lang po inaasahan na si Mrs. Vandeleur po ang makakasagot ng tawag ko.” He stammered.

My face suddenly brightened when I heard what he calls to my wife. Damn, music to my ears.

Napangiti ako ng tuluyan at hindi ko na talaga mapigilan. “I want to scold you, but you called my wife Mrs. Vandeleur so you can get away first.” After saying that, I immediately entered my office.

Damn! I miss my wife already. I took my phone and called her. Ngunit matagal ’tong sumagot. I frowned when it didn’t really answer. I tried to call her again but still no answer.

This is a bad idea. Paano kung iniwan na pala ako ng misis ko. Fuck! Baka mabaliw ako pag nagkataon.

I stood up and picked up the car keys from my table and started walking. I have to go home.

I was about to open the door when my phone rang. Fuck! I quickly answered the call. “Wife? Bakit ngayon kalang sumagot? Damn it! wife. I thought you left me—”

“Pwede ba Lucian kumalma ka. Naglilinis lang ako ng bahay.” Pagpuputol niya sa sasabihin ko. Fucking shit! Napra-pranning na yata ako. I breathed a sigh of relief na nasa bahay lang pala siya.

Tumikhim muna ako bago ako nagsalita. “Ako na maglilinis ng bahay wife. I don’t want you to get tired.” I walked back to my swivel chair and sat down.

“Ako na! Tsaka gawain ko to di’ ba? Bilang asawa mo kailangan kitang pagsilbihan.” Saad niya na ikinalukot ng mukha ko.

“I didn’t marry you to clean our house, mahal ko. I asked you to be my wife because I want you to be the mother of my future child and to be my queen. I can serve you, my love.” Narinig ko naman ang mahinang tawa niya. I guess her cheeks are blushing again. Gustong-gusto ko na tuloy umuwi para mahalikan ko na siya.

“Sige na, tapusin mo na trabaho mo. Maglilinis na ako ng bahay.” Pagpapaalam niya sa’ kin.

“I love you my wife. Ready your lips for me later.” saad ko na ikinatawa niya sa kabilang linya.

“Napaka adik mo!” Sabi niya kaya napangiti ako. “Yep. I’m addicted to you.” Tumawa pa siya ulit at ang sumunod no’n ay end call.

I frowned when she didn’t answer my  Iloveyou. I quickly texted her, and my wife immediately replied and texted me iloveyoutoo and a lot of heart emojis at the end.

I smiled while staring at my phone. Iba talaga epekto ng asawa ko sa’ kin. I guess, I’m the luckiest man in the whole world.

I put down my phone on my table then I picked up the papers on my table. After a few minutes, my cellphone rang again. I didn’t look at the caller and answered immediately. “Good morning, sir.” He greeted me on the other line.

Umayos ako ng upo saka tumikhim. “May balita ka na ba sa pinapahanap ko sa’yo?” I asked my P.I.

“Sir, wala pong lumalabas na information tungkol kay Althea Vigor. Wala po akong mahanap kahit isang record man lang po nito, para po ’tong hindi nag e-exist sir. Sigurado po ba kayo sir na ’yun ang pangalan niya?” Tanong niya kaya kumunot ang nuo ko habang nakikinig sakanya. Bakit wala siyang makuhang impormasyon tungkol kay Thea.

Is Thea lying to me?

I didn’t answer the person I was talking to. I ended the call and stared dumbfounded at the screen of my phone whose wallpaper was my sleeping wife and me kissing her cheek. No! Hindi ako lolokohin ng asawa ko. Hindi lang talaga magaling ang private investigator ko. Fuck!

I looked up when my office door suddenly opened, pumasok ang ina ko kasama si Celine. Ano na naman ang kailangan ng mga ’to.

I put my phone down on my table and picked up the papers that I needed to read and sign it.

From the corner of my eyes I saw my mother standing in front of my office table. “Is it true? That you are already married?” Tanong niya sa galit na boses.

I didn’t look up at it. “Yes.” Tipid kong sagot.

“Who? Where is your wife? Iharap mo siya sa’ kin!” She said angrily. “Hindi ba sinabi ko na sa’yo na si Celine ang gusto ko mapangasawa mo. Hindi ’yung hindi ko gusto para sa’yo!” Naiirita niyang sabi.

I looked up and met my mother’s gaze for the first time.“My wife doesn’t need to like you either, Mom.” Walang gana kong sagot sakanya. When I see my mother’s face, I remember what she did when I was young. Hanggang ngayon, hinid ko parin siya napapatawad sa ginawa niya.

I would rather be with my father than her. Nawalan ako ng gana sa ina ko since she cheated and left my father. Sinama niya ako sa Russia dahil nandoon ang lalaking ipinalit niya sa ama ko. Wala akong nagawa sa murang edad ko kundi umiyak.

Nagpupuyos ako sa galit sa ginawa niya sa ama ko.

My eyes darkened when I saw my mother and Celine standing in front of me. Nagpapatulong na naman yata si Celine sa mama ko para mapangasawa ako. Yumuko ulit ako, I saw the shock on my mother’s face, as if she couldn’t believe that I answered her.

I really need my wife right now. I think I will only calm down when I hug her and smell her natural scent.

I ignored the two who were still standing in front of me. Mabilis ko pinirmahan ang mga papeles at inayos ’yon sa table. I stood up and took my car keys and left my office without saying goodbye.

“I’m done signing the papers, ikaw na bahala do’n.” I ordered my secretary when I got out of my office.

He bowed to me and spoke. “Yes, sir.” Sagot niya. Deri-deritso akong naglakad papasok ng elevator na tanging ako lang ang pwedeng gumamit.

“Nicklaus!!” I stopped when I hear my mother voice calling me. Hindi ako humarap sakanya, nanatili lang akong nakatikod habang hinihintay ang sasabihin niya.

“Listen to me Nick mas bagay sa’yo si Celine. Matagal ka nang mahal ni Celine, hindi mo lang siya pinapansin.” Sabi niya sa malumanay na boses.

“I don’t fucking care, Mom.” Walang emosyon kong sabi saka ako pumasok sa loob ng elevator. I try to calm myself down but I can’t. Kapag nakikita ko ang ina ko ay mas lalo lang ako nagagalit. Halos mabugbog ako ng ama niya n’ong bata pa ako. Kaya ayaw ko sa panagalan ko na Lucian, dahil pangalan ‘to ng ama niya na nagbigay sa’ kin ng trauma.

Good thing my real father found me, we were talking through email and my mother didn’t know anything about it.

Agad akong lumabas ng companya at sumakay agad sa kotse. I need to calm myself, at alam ko, kakalma lang ako kapag nayakap ko na ang asawa ko. Mabilis akong nag maneho pauwi sa bahay.

When I get home, I went straight to our house. I didn’t see my wife in the living room, so I went straight to the kitchen. Napatigil ako sa paghakbang ng makita ko ang asawa ko na naka suot ng apron habang nagluluto ng pananghalian.

Naka tirintas pa ang buhok niya at mukang damit ko ang suot niya. I wonder kung may suot ba siyang short, nag muka kasing dress sakanya ang tshirt ko.

Pinagmamasdan ko lang ang asawa ko habang may ngiti sa labi. Araw-araw yata ako maiinlove sa asawa ko. Hindi ko alam kung makakaya ko ba na mawala siya sa’ kin. I just hope she doesn’t keep any secrets from me.

Lumingon ang asawa ko sa gawi ko at agad kumunot ang nuo. “Bakit ang aga mo?” Tanong niya sa’ kin ag talagang pinasingkit pa ang mata niya kaya mahina akong natawa. Naglakad ako papunta sakanya at agad ko siyang niyakap.

I lost all my thoughts and my annoyance with my mother. Kumalma lang ako ng mayakap ko ang asawa ko.

Tinulak naman niya ako kaya napabitaw ako sakanya. “Wag mong sabihin nag mamadali kang umuwi dito dahil sa unlimited?” Tanong niya habang nakataas ang isa niyang kilay.

Niyakap ko ulit siya ng mahigpit. “I love you wife. Ikaw ang buhay ko. Sobrang mahal na mahal kita.”

Hinaplos naman niya ang buhok ko. “Promise me.. na hindi mo ako iiwan.” I said. Iniisip ko palang na baka iwan ako ng asawa ko ay parang mamatay na ako.

Nakaka bakla man pero sa asawa ko lang naramdaman ang ganito. Hindi ko alam kung anong ginawa niya sa’ kin na mahika kung bakit baliw na baliw ako sakanya. Para siyang druga na nakakabaliw. Para din siyang hangin na kailangan ko sa buhay para mabuhay ako sa mundong ’to.

Niyakap naman ako ng asawa ko. “Hindi naman kita iiwan.” Saad niya saka itinaas ang kamay kung saan suot niya ang wedding ring namin. “Kasal ako sa’yo, remember?” Naka ngiti niyang sabi kaya napangiti narin ako.

Balak ko pakasalan ang asawa ko next year. Hindi ko lang sinasabi dahil gusto ko engrande ang kasal namin. Gusto ko memorable kaya pinaghahandaan ko. Sana lang may mabuo na kami para ang anak namin ang magiging flower girl or ring bearer. Hindi na talaga ako makapaghintay na magka-anak kami ng asawa ko.

A/N: Nag sisimula na akong mag edit sa story ni Ruwi. (Edit: June 12,2023) so, asahan niyo na maraming errors kayong mababasa sa ibang chap, pag pasensyahan niyo na hehe..

Good night!

Chapter 19

SPG~

TAHIMIK  akong naliligo kanina ng pumasok si Lucian sa banyo at sinabayan akong maligo. Iba na naman ang ginagawa niya. Napakapit nalang ako sa braso ni Lucian para kumuha ng supporta dahil sa lakas ng ulos niya sa loob ko.

Nakatayo ako at ang isa kong binti ay nasa beywang ni Lucian na mahigpit niyang hinahawakan. “I won’t get tired making love with you my wife.” He said. Napakapit ako ng mahigpit kay Lucian habang ang dalawa kong dibdib ay umuuga sa sobrang lakas ng paglabas masok niya sa pagkababae ko.

“Ohh.. Lucian!!” Nahihibang kong ungol.

Hugot baon ang ginagawa niya kaya napapasigaw nalang ako sa t’wing sinasagad niya sa loob ko. I bite my lips ’cause i can’t take the pleasure I feel anymore.

“God-fucking-dammit, wife.” He cursed. “Stop biting your lips shit ahh..”

“Ahhh..” I moaned again.

“Ohh.. Malapit na a-ako!Lucian..Ahh..”

“Sabay tayo wife.” He kissed me deeply on the lips and gently bit my bottom lips.

“Ahhhh..” Napaliyad ako ng maabot ko ang rurok ng kaligayahan. Halos sumunod lang si Lucian sa ’kin na pinutok lahat ng katas niya sa loob ng pagkababae ko.

Napayakap ako sa leeg niya kaya niyakap din ako ni Lucian sa beywang. “I love you my wife.” He said lovingly.

Tinutudyo ko ang labi niya gamit ang labi ko. “Mahal din kita.” Sagot ko at matamis akong ngumiti sakanya.

Nalungkot ako bigla nang may maalala ako. Hindi ako pwedeng hindi umalis sa tabi ni Lucian. I have something to do and I need to go back in Russia.

Nahihirapan ako magdesisyon. Ayaw kong iwanan si Lucian. Masaya na ako sa ganitong buhay. Walang gulo, yung kami lang dalawa. Ngunit alam kung hindi mangyayari yun lalo na sa estado ng buhay ko. Ngunit ayaw ko din namang umalis sa tabi niya.

Alam kong malulungkot siya kapag nawala ako. Ayaw ko din naman siyang mapahamak nang dahil sa ’kin. Hindi ko din alam kung makakaya ko bang malayo si Lucian sa ’kin.

“Wife..” napatigil ako sa malalim na pag-iisip ng tinawag ako ng asawa ko. “May problema ba? Ang lalim ng iniisip mo.” Tanong niya. Nakikita ko sa mukha ni Lucian ang pag-aalala habang nakatitig sa ’kin.

Nginitian ko siya saka pinalo nang mahina ang dibdib niya. “Sabi mo maliligo lang.” Sabi ko saka ko siya inirapan.

Tumawa naman siya at ang sexy pakinggan ng tawa niya. “Scammer ka talaga.” Nakasimangot kong sabi. Yumakap naman siya sa likod ko kaya damang-dama ko ang pagkalalaki niya na tumatama sa pang-upo ko.

Hindi na nga ako tinantanan nito kagabi at halos lupaypay akong nakahiga sa kama, feeling ko ay naubos ang katas ko sa katawan. Tapos, heto na naman siya ngayon. Malamang masusundan na naman ’to, nuncang titigilan ako ni Lucian.

Natapos kaming maligo ni Lucian at tinatampal ko ang kamay niya na pilit hinahawakan ang dibdib ko at pagkababae. Naka simangot naman siyang lumabas ng banyo.

Kumuha ako ng damit namin habang pinaupo ko siya sa kama at pinunasan ang color brown niyang buhok ng t’walya para matuyo. Nakayakap naman siya sa beywang ko habang nakatayo ako sa pagitan ng mga hita niya at tinutuyo ang buhok niya saka ko isinuot ang tshirt sakanya.

We are planning to go grocery ’cause our stock is running out. Lucian and I have been married for five months. Walang araw at gabi ’tong hindi pinaparamdam sa ’kin na mahal niya ako. At gabi-gabi din niyang sinasamba ang pagkababae ko, walang palya ’yan. Hindi na nagsawa. Minsan ay nakakatulugan ko nalang siya. Basta pag gising ko nalang sa umaga ay naka damit na ko.

Tuloy-tuloy parin ang patagong pag inom ko ng pills, ayaw kong pumalya sa pag inom no’n. Hindi pa ako pwedeng mabuntis. Pag nakakalusot ako kay Lucian ay tumitingin ako sa phone at tinitignan kung ano na nagyayari sa mga kasamahan ko.

Pagkatapos namin magbihis ni Lucian ay agad kaming lumabas ng kwarto. Magkahawak kamay kaming bumaba ng hagdan habang si Lucian ay hinahalikan ang likod ng palad ko.

Kung ako lang ang papipiliin ay mas gusto ko pa ang ganitong buhay. Ayaw ko ng bumalik sa dati.

Nakalabas kami ng bahay at agad binuksan ni Lucian ang pintuan ng kotse at inalalayan akong pumasok sa loob. Siya pa talaga ang nagkabit ng seatbelt ko at mabilis na hinalikan ako sa labi saka isinara ang pinto ng kotse.

Umikot siya sa driver seat saka pumasok sa loob. Pinagsiklop naman niya ang mga kamay namin habang ang isa naman niyang kamay ay nasa manibela.

Panay ang landi sa ’kin ni Lucian hanggang sa makarating kami sa harap ng grocery store.

Lumabas kami ng kotse at magkahawak kamay kaming pumasok sa loob ng grocery store. Agad kumuha si Lucian ng push cart at hindi na naman gumalaw kaya napa irap nalang ako sa dahilan kung bakit ’to hindi gumalaw. Gusto na naman kasi niyang ilagay ko ang kamay ko sa braso niya.

Nagsimula na siyang itulak ang push cart nang lumapit ako sakanya at inilagay ko ang kamay ko sa braso niya. Ngumiti siya saka kinantilan ako ng halik sa labi.

Nagtataka ako sa mga tao na nakakasalubong namin kung bakit yumuyukod sila pag dumadaan kami. Ang iba pa ay umiiwas pa talaga. Tumingin ako kay Lucian na seryosong binabasa ang level ng gatas na nakuha niya.

“Lucian..” tawag ko.

“Yes wife, anong gusto ng asawa ko? hmm..” Malambing niyang tanong sa ’kin.

Tinuro ko ang chocolate section kaya mahina siyang natawa. “Okay. Let’s buy you some chocolate wife and for our baby.” Sabi niya sabay hawak sa tyan ko.

Tinampal ko naman ang kamay niya. “Magtigil ka nga! wala pang laman yan.” Saway ko sakanya. Napasimangot naman ’to.

Pinuno namin ang push cart na tulak-tulak namin hanggang sa naisipan na namin pumunta sa cashier para magbayad. Napansin ko pa sa mukha ng babaeng cashier na para ’tong kinakabahan. Tumingin tuloy ako sa paligid kung bakit siya kinakabahan.

Nang matapos kaming magbayad ay agad kaming lumabas ng grocery store at tinungo kong saan naka park ang sasakyan namin. Pumasok ako sa loob ng kotse habang si Lucian ay nilalagay ang mga pinamili namin sa likod ng sasakyan.

Payapa naman kaming nakarating sa bahay at mabilis lang byahe namin. Inayos kaagad namin ni Lucian ang mga pinamili namin. Nagpaalam muna ako kay Lucian na pupunta lang ako sa kwarto para magbihis.

Umakyat ako sa hagdan at tinungo ang kwarto namin. Pumasok ako saka lumapit sa walk in closet para kumuha ng damit do’n. Inilapag ko muna sa kama ang damit na hinanda ko saka ako pumasok sa banyo. Gusto ko maligo bago ako magluto ng pananghalian namin.

Nang matapos akong maligo ay lumabas agad ako sa banyo na naka suot ng bath robe. Lumapit muna ako sa salamin at tinitignan ang mukha ko. Natigilan ako ng pumasok ang asawa ko na may pagnanasang nakatingin sa ’kin.

Napalunok ako ilang beses ng mabilis itong naglakad papunta sa ’kin saka niya ako niyakap mula sa likod.

Nagkatitigan pa kami ni Lucian mula sa salamin. Nakatingin lang siya sa ’kin habang ikinikis-kis niya ang naka umbok niyang pagkalalaki sa pang upo ko. Inilabas niya ang dila niya saka dinilaan ang pisngi ko na agad naghatid ng init sa katawan ko.

Nakasunod lang ang mga mata ko sa ginagawa ni Lucian. Nakatitig parin kaming dalawa ni Lucian sa reflection namin sa salamin.

Bumaba ang kamay niya papunta sa pagkababae ko at ipinasok ang isang daliri niya. Napasinghap ako ng tinutudyo niya ang hiyas ko gamit ang isang daliri niya.

“Ahh!!” Napakagat nalang ako sa ibabang labi ko at mas lalong ibinuka ang mga binti ko. Dinilaan ulit ni Lucian ang pisngi ko patungo sa leeg ko at mahinang sinipsip ang balat ko sa leeg. “Ohh…”

Tinanggal ni Lucian ang pagkaka buhol ng tali sa bath robe kong suot na agad bumagsak sa paanan ko.

Titig na titig si Lucian sa salamin ng makita niya ang kahubdan ko. Humawak siya sa isa kong dibdib habang nakatingin parin sa salamin. Inilapit niya ang labi niya sa teynga ko at bumulong. “This is mine, wife. Makakapatay ako kapag may ibang umangkin sa’yo.“Possessive niyang sabi.

Mahina niyang minamasahe ang dibdib ko at ang isang kamay niya ay naglalabas masok sa pagkababae ko. Napahawak ako sa braso ni Lucian at kumukuha ng supporta dahil baka bumigay ang mga binti ko dahil sa sarap.

“Ohhhh!!! Lucian.. ang sarap!!” Napaliyad ako dahil sa sarap ng ginagawa niya.

Itinagilid ni Lucian ang mukha ko na mabilis niyang sinakop ng halik. Ang isang kamay niya ay pinipisil ang isa kong ni*ples habang ang isang kamay niya ay nag lalabas-masok sa pagkababae ko.

“Ohh!!Lucian!!”

“Fuck. Ang sarap ng mga ungol mo mahal ko kaya nauulol ako sa’yo.” Sabi niya sa namamaos na boses.

“Lucian.. Fill me please!! Ahhh!!!” Naiiyak kong sabi kay Lucian.

“Gladly my wife.” Sabi niya saka mabilis na tinanggal ang kamay sa pagkababae ko. Isinubo pa niya ang kamay niya sa bibig niya habang nakapikit at nilalasap ang katas ko.

Mabilis ang kilos ni Lucian na hinubad ang mga saplot niya. Bumungad agad sa ’kin ang mahaba at matabang pagkalalaki niya na buhay na buhay at handa ng sumabak sa labanan.

Nakaharap parin ako sa salamin habang si Lucian naman ay hinawakan ang isa kong binti at dahan-dahang ipinasok ang kahabaan niya at isinagad ito sa loob ko.

“Ohh!!” “Ohh!! Fuck!” Sabay naming ungol ni Lucian.

The room filled with our moans and groans while Lucian moving in and out inside me. Halos umalog ang buo kong katawan sa pwersang pinapakawalan niya. Madiin at mabilis itong umuulos.

Kahit bagong ligo ako ay pinagpawisan na naman ako. Pawis na pawis din si Lucian habang umuulos ito sa gilid ko. Hindi ko maiwasang mamangha sa hitsura ng asawa ko. His jaw clenched nakaawang din ang labi niya tulad ko habang titig na titig sa salamin.

“Ahh!! Fuck!! Wife. I’m the only one that can do this to you. No one! Ako lang dapat dahil akin ka!” Nang gigigil niyang sabi saka ako siniil ulit ng halik sa labi at walang patid na umuulos.

“Lucian.. ahh!! ayan nako!!” Sigaw ko nang maramdaman ko na malapit na ako.

Mabilis na pinulupot ni Lucian ang dalawang kamay nito sa beywang ko at binuhat niya ako ng walang kahirap-hirap. Ang dalawa kong binti ay iniyakap niya sa beywang niya at naglakad papunta sa higaan na hindi parin hinuhugot ang pagkalalaki niya sa loob ko.

Inihiga niya ako sa kama saka umulos ulit sa loob ko.

“Lucian!! Ohhh!!” Napahawak ako ng mahigpit sa bedsheet dahil sa sobrang sarap ng pag ulos ni Lucian sa loob ko. Sinisipsip na niya ang isa kong nip-les.

I can hear the erotic wet slapping sound of his shaft to my core.

Pabiling-biling ang ulo ko at hindi alam kong saan ako kakapit dahil sa lakas ng ulos ni Lucian. Feeling ko ay magigiba ang higaan sa tindi ng ulos niya.

“Ohh!! Ang sarap!! Lucian!!” Nagdedeleryo kong ungol. Naramdaman ko ulit na may namumuo sa puson ko at malapit na akong labasan.

“Ohh!! Malapit na ako Lucian!!! Ahh!!”

Malakas na umuulos si Lucian at gigil na gigil na hinihimas ang isa kong dibdib. “Yes, yes, come for me my wife.” Kasabay ng panginginig ng katawan ni Lucian, umungol siya sa teynga ko at pinuno ng katas ang loob ko.

Bumagsak ang katawan ni Lucian sa ibabaw ko habang ang pagkalalaki niya ay hindi parin niya hinuhugot. Hinaplos ko ang buhok niya at ang isa kong kamay ay nakayakap sa balikat niya. Hindi nga umabot sa isang balikat niya  dahil sa lapad at matipuno niyang katawan.

“I love you, my wife.” He whispered.

Niyakap ko si Lucian at hinalikan sa labi ng mabilis. “Mahal din kita.” Sagot ko kaya napangiti siya at hinugot ang pagkalalaki niya sa loob ko.

Umagos pa ang ibang katas sa pagkababae ko kaya napangiwi ako. Nakasimangot akong tinignan ang pagkababae ko na nagkalat ang katas do’n. Si Lucian naman ay nakangiting nakatingin sa ’kin.

“Kakaligo ko lang eh.” Nakasimangot kong sabi.

Tumawa naman si Lucian. “That’s our love juice, wife. Don’t worry, paliliguan kita ulit.” Pilyo niyang sabi.

Mabilis akong umiling. “Ayy!! Hindi na pala. Kaya ko pala maligo mag-isa.” Nakangiwi kong sabi. Kahit nanginginig ang mga binti ko ay mabilis ako tumayo at tumakbo papuntang banyo.

Naramdaman ko pang umagos sa pagitan ng mga binti ko ang pinaghalong katas namin ni Lucian. Narinig ko naman sa labas ng banyo ang tawa ng magaling kong asawa.

Nilinis ko ang katawan ko at agad na lumabas ng banyo. Hindi na ako nag abalang mag suot ng bath robe.

Bumungad sa ’kin ang mukha ng asawa ko na may pagnanasa na namang nakatitig sa ’kin.

Bigla siyang tumayo sa higaan at nag aapoy ang kulay amber niyang mata habang naglalakad papunta sa ’kin. “Heppp!!” Pigil ko sakanya habang nakataas ang isa kong kamay.

Tumigil naman siya sa paglapit sa ’kin habang naka simangot. “Kiss ko lang!” Sabi pa niya. Pinandilatan ko siya ng mga mata ko at hindi nagpa uto sakanya.

Kumuha ako ng damit sa closet at isinuot ’yon sa harap niya at deri-deritsong lumabas ng kwarto.

Akmang baba na ako ng hagdan ng pigilan niya ako at pinagsiklop ang kamay namin at nag simulang maglakad.

“Ano gusto mong kainin?” Tanong ko ng makarating kami sa kusina at nagtitingin ako sa ref kung anong pwedeng lutuin.

“Ikaw!” Pilyo niyang sagot.

Piningot ko ang teynga niya dahil puro kalandian ang nasa katawan ng lalaking ’to.

A/N: Hoy Lucian Hahaha 😂

Chapter 20

SPG~

MAG-ISA akong nanunuod ng movie sa sala at kumakain ng banana chips. Umalis kasi si Lucian kanina dahil may importante siyang meeting sa Company niya.

Time flies so fast Lucian and I have been married for 8 months. Wala parin pinagbago si Lucian lagi parin niyang pinaparamdam kung gaano ako ka mahal.

Gusto sana ako isama niya sa office dahil hindi daw niya kayang wala ako sa tabi niya. Hindi ako pumayag dahil alam kung lalandiin lang niya ako at ang ending wala siyang magagawang trabaho.

Napakalandi pa naman no’n!

Napatigil ako sa pagkain ng banana chips ng biglang tumunog ang doorbell. ’’Sino kaya ’yun?“ I said and stood up.

Binuksan ko ang pintuan at naglakad sa gate para tignan kung sino ang nasa labas.

Nang mabuksan ko ang gate, bumungad sa’kin ang babaeng puro make up ang mukha, hindi pa nga yata pantay ang blush on ni ate mo girl.

It raised an eyebrow and looked at me from head to toe. Tinignan ko din siya mula ulo hanggang paa. Akala siguro niya papatalo ako. “Who the hell are you?” Matapang kong tanong sa babaeng na kung makapag suot kulang nalang lumabas ang joga niya.

Ngumiti naman siya sa’ kin na parang demonyo. “Tapang mo ahh!” She said sarcastically.

Matamis ko siyang nginitian. “Matapang talaga ako. Gusto mo ba ako makita kung gano ako katapang??” Tanong ko sabay taas ng isa kong kilay.

Pinagkrus niya ang dalawang kamay niya sa dibdib at sumeryoso ang mukha niya. “Look miss-whoever who you are, hiwalayan mo si Nicklaus!! Akin siya at ako ang gusto ng mama niya na makasal kay Nicklaus.” Matapang niyang sabi.

“Mama lang niya ang may gusto sa’yo. Ang tanong.. gusto ka ba naman ni Lucian maging asawa?” Naka ngisi kong tanong sakanya kaya hindi siya naka sagot. Ang lakas ng loob sumugod dito sa bahay, sipain ko pisngi nito eh, para magpantay make up niya.

Pinawalang emosyon ko ang mukha ko habang nakatingin parin sakanya. “Are you done?” Walang buhay kong sabi sakanya dahil hindi siya naka sagot.

Umatras ako papasok at akmang isisirado ang gate nang pigilan niya ‘to. Nakita ko ang mga daliri niya kaya agad ako napangiti at mabilis idiniin ang pagkakasirado ng gate dahilan para maipit ang mga daliri niya. “Fuck!!! You Bitch!!!!” Nangagalaiti niyang sigaw sa’ kin at halos maluha sa sinapit ng daliri niya.

Napangisi ako at pinaawa ang expression ng mukha ko. “Oppss.. Sorry, akala ko kahoy eh.” Pang-aasar ko sakanya.

Nanlilisik ang mata niya habang nakatingin sa’kin. “Watch me bitch, magiging akin si Lucian at iiwan ka niya.” Bumubuga ang ilong niyang sabi, kulang nalang may lumabas na apoy.

“Okay. Siguraduhin mo maganda ang gagawin mong palabas. Tignan natin kung maagawa mo sa asawa ko. Baliw pa naman sa’ kin ’yun.” I said sarcastically and slammed the gate shut.

Pumasok ako sa bahay at pinulot ang phone na nasa glass table. Agad ko hinanap ang information ni Celine na hindi naman ako na bigo dahil lumabas lahat ng information ng babae.

I even saw the picture of her and Lucian from their highschool days, nakasimangot si Lucian sa picture at si Celine naman ay malaki ang ngiti sa mukha.

I turned off the phone and leaned back in the chair and continued eating banana chips.

THE BOARD MEETING just ended. I immediately went into my office to get my things and was about to go home when my office door suddenly opened and Celine came in with her fingers bandaged.

I looked away and took the car key. “What are you doing here again, Celine?” I said coldly

Narinig ko naman ang pag singhot niya. “Yun ba Lucian? Yun ba ang ipinalit mo sa’kin? Siya ba ang gusto mo makasama? Mas lamang pa ako sakanya, Nicklaus hindi katulad sa babaeng ’yun na walang delakadesa!!” Galit niyang sabi.

I think she is referring to my wife. My face crumpled. Matalim ko siyang tinignan. No one can insult my wife. “Bakit may delekadesa ka ba?” I said sarcastically.

Bigla siyang nagpaawa ng mukha. “Look at what your wife did to me. I was just talking to her properly pero siniraduhan niya ako ng gate at inipit ang kamay k—”

“You deserve that.” I cut her off.

I grinned when I found out what my wife did to her. Damn, mas lalo lang tuloy ako na iinlove sa asawa ko. That’s my wife hindi nagpapatalo.

I saw on cctv what Celine did earlier and I heard what she said. I wanted to go home that time. But, when I saw what my wife did, I smiled.

Naglakad ako papuntang elevator at pinindot ang button na papunta sa ground floor. I wanted to go home. Gusto ko ng matikman ang labi ng mahal kong asawa.

I got home immediately and parked my car outside. Gusto kung kumain kami ng asawa ko sa labas kaya hindi ko muna ipinasok sa gate ang kotse.

Deri-deritso akong pumasok sa bahay, pagbukas ko ng pintuan ay bumungad sa’ kin ang tahimik na bahay. “Wife??”  Tawag ko sa asawa ko.

Akmang aakyat ako ng hagdan nang makita ko ang asawa ko sa mahabang sofa na mahimbing na natutulog. Dahan-dahan akong lumapit at umuklo para mag pantay ang mukha namin dalawa.

I caressed her face and kissed her forehead. I smiled as I watched her sleep. Napagod ko na naman yata ’to kagabi.

I bit my lower lip when I remember what we did last night. I will never get tired of my wife even if I do it everyday.

Bigla siyang gumalaw at halatang nahihirapan siya sa pwesto niya. Agad ko siyang binuhat na parang bagong kasal saka ako naglakad papuntang hagdan para dalhin sa kwarto namin.

“Lucian?” Tawag niya  sa pangalan ko sa paos na boses.

Dinampian ko ng halik ang buhok niya. “Hey, bakit natutulog ang asawa ko sa sofa?” Kunot nuo kong tanong habang naglalakad.

Mas isiniksik pa nang asawa ko ang ulo niya sa leeg ko. “Lucian..” Tawag ulit niya sa’ kin.

“Hmm..”

“Pumunta dito si Celine. She said she was going to take you away from me.” Malungkot niyang sabi. Mahina akong natawa ng makita ko ang mukha ng asawa ko.

Huminto ako sa paglalakad at tinignan ang mukha niya. Para ’tong bata na nag susumbong na inagawan siya ng laruan. “Papayag ka ba naman na agawin niya ako?” Seryoso kung sabi.

Umiling siya at matalim ang mata niya bago sumagot sa’ kin. “Subukan niya lang, sasaksakin ko siya.” She said with a serious face. Ngayon ko lang nakita ang mukha niya na ganun.

Para siyang nakakatakot ng sabihin niya ’to pero bigla naman lumambot ang mukha niya agad. Nagulat din yata siya sa pinakita niyang expression.

I sighed and started walking again. “I love you, my wife.” Nakangiti kong sabi.

Nag angat naman siya ng tingin at ngumiti sa’kin, inilapit niya ang mukha niya sa leeg ko saka ako inaamoy.

Napatigil ako sa paghakbang ng sinakop niya ang labi ko na mabilis ko namang tinugon. Ngunit mabilis na pinutol ng asawa ko ang halik na pinagsaluhan namin at hinaplos ang pisngi ko. “Mahal din kita, Lucian.” Damn! Kapag sinasabi niyang mahal niya ako, bigla nalang tumitigil ang paghinga ko.

I bet my bottom lip when I thought of something pero mukang nabasa ng asawa ko ang gagawin ko kaya pinandilatan niya ako ng mga mata niya.

“Ayy!! Naku, Lucian. Sinasabi ko sa’yo! Masakit na pagkababae ko.” Natawa ako sa sinabi niya.

Ngumuso naman ako sakanya. “Aamoyin ko lang.” I said mischievously. Mabilis naman tinampal ng asawa ko ang bibig ko.

“Ang bastos mo talaga!” Saad niya saka ako inirapan.

Inilapag ko ang asawa ko nang maka pasok kami sa kwarto. Hinalikan ko muna siya sa labi bago ako nagsalita. “Let’s eat outside.” I said.

“Okay.. maliligo lang ako.” Sagot niya saka hinubad ang lahat niyang saplot sa katawan at inihulog ’yon sa sahig saka mabilis na tumayo.

Napalunok ako ng ilang beses nang makita ko ang katawan ng asawa ko. Fuck! Kahit ilang beses ko na siyang inangkin at sinasamba araw-araw at gabi-gabi ay nababaliw parin ako kapag nakikita ko ang katawan niya. Kaya nauulol ako lalo.

She turned her back to me and picked up her clothes scattered on the floor, kaya kitang-kita ko pang-upo niya at pagkababae. “Fuck!! Stop teasing me wife. Baka hindi tayo makakain sa labas.” Nahihirapan kong sabi dahil unti-unting nabubuhay ang alaga ko.

My wife turned to me and looked down at my bulging pants. Damn it!

Naglakad siya papuntang banyo saka isinara ang pinto. “Fucking hell!!” Mura ko habang pilit ko pinapakalma ang aking sarili. Naka ilang buga ako ng hangin pero hindi ko talaga magawa.

Mabilis ko tinanggal ang lahat ng saplot ko sa katawan at walang tinira kahit isa. “I will punish you my dear wife.”

NAGSASABON AKO NG katawan ng maramdaman ko ang  kamay ni Lucian na gumapang sa pagkababae ko.

Mabilis ko hinaplos ang mukha ko na may sabon para makita si Lucian na nilalaro ang hiyas ko.

“Lucian!!” I scolded him.

Binuksan ko ang shower para matanggal ang sabon sa katawan ko kaya pati si Lucian ay nabasa narin. “Ipapakita ko sa’yo,wife na hindi mo ako dapat hinahamon.” Pagkasabi niya no’n ay agad siyang yumuko sa harap ko at hinawakan ang isa kong binti at isinampay sa leeg niya.

Inilapit niya ang mukha niya sa pagkababae ko saka inamoy ’to. “Hmm.. sweet heaven.” Nakangiti niyang sabi.

I swallowed several times when I saw the desire in Lucian’s eye. Patay! Mukang hindi kami makakain sa labas, mukang ako ang kakainin ni Lucian.

Napahawak ako sa balikat niya ng mag simula siyang dilaan ang pagkababae ko. “Lucian!!” Ungol ko sa pangalan niya.

“I love your juice, wife. Nakaka-ulol ka, mahal ko.” He said and went back to licking my womanhood while his eyes were looking at me.

Napakagat ako sa ibabang labi ko at mas lalong ipinagduldulan ang mukha ni Lucian sa pagkababae ko. “Ahhhhh!!!” I moaned with pleasure.

“Ohhh!! Lucian!!” Nagdedeleryo kong ungol. Mas lalo lang ako nabaliw sa sarap ng ipasok ni Lucian ang isang daliri niya sa loob ko at inilalabas-masok ’yon. “Lucian!!!”

“Ohhh!! Lucian!! Malapit na ako!!” Mabilis siya c tumayo sa harap ko at pinatalikod ako saka niya ipinasok ang tigas na tigas niyang alaga sa loob ko.

“Ohhh!!!” “Fuck!!”

Sabay kaming napaungol ni Lucian sa sarap nang isagad niya ’to sa loob ko.

Malalakas ang bawat bayo niya sa’ kin, maging ang katawan ko ay umaalog narin sa sobrang lakas. “Ahhh!!” ungol ko.

Nakakahibang ang sarap, feeling ko punong-puno ang pagkababae ko sa sobrang laki ni Lucian.

Inabot ni Lucian ang isa kong dibdib at pinasandal niya ko sa matipuno niyang dibdib. Hindi parin siya tumitigil sa paglabas masok sa pagkababae ko. Ang isang kamay naman niya ay nilalaro ang isa kong nip-les.

“Nakakabaliw ka wife!” Namamaos na sabi niya sa’ kin saka dinilaan ang isa kong pisngi at sinalubong ang naka awang na labi ko ng mapusok na halik.

Naramdaman kong may namumuo na sa aking puson hudyat na malapit na ako. “Faster!! Lucian! Malapit na ako!” Utos ko sakanya, nang gigil naman ’tong umuulos sa likod ko. “Ohhh!!”

“Shit, wife!! Ang sarap mo.” Bulong niya sa ’kin.

Nakagat ko ang ibabang labi ko ng maramdaman ko na malapit na ako, kunting ulos nalang ay lalabasan na ako.

“Lucian!! Ayan na ako!! Ahhh..” Mahabang ungol ang kumawala sa labi ko ng tuluyan akong nilabasan. Naka tatlong ulos pa si Lucian sa’ kin hanggang sa labasan ’to at pinutok niya ang katas sa loob ko, sa sobrang dami ay umagos pa ’to sa hita ko.

Napasandal ako sa dibdib ni Lucian dahil sa pagod. Yumakap naman si Lucian sa’kin at pinapatakan ng halik ang balikat ko. “Paliguan mo ko.” Nakasimangot kong sabi sakanya. Lucian chuckled at binuksan ang shower.

Pinaliguan niya ako habang kinakagat pa niya ang nip-les ko. Hindi na talaga nagsawa si Lucian halos gabi-gabi niya ako inaangkin. Hindi ko naman siya pinipigilan.

Hindi kami nakakain sa labas dahil pagkatapos namin maligo ay inangkin ulit ako ni Lucian sa kama. 7PM na kami na tapos. Ang loko talaga, hindi pa sana ako titigilan sa pag-angkin kanina. Ngunit tumunog ang tyan ko kaya wala siyang nagawa kaya tumigil sa pag ulos sa loob ko.

Nag luluto siya ng hapunan namin. Gusto niya siya ang nagluluto dahil pagsisilbihan daw niya ako.

Nang matapos siyang magluto ay agad siyang naghain sa lamesa. Nilagyan pa niya ang plato ko ng kanin at ulam at sinusubuan pa talaga ako.

Pagkatapos naming kumain ay umakyat na agad kami sa kwarto. Ganito lang ang daily routine namin ni Lucian, pagkatapos kumain ay ako na naman ang kakainin niya. Ihi lang yata ang pahinga ko dito sa asawa ko na napakahilig.

Hindi din ako nagsisi na nag pakasal ako kay Lucian. Alam kong mahal niya ako, nararamdaman ko naman ’yun araw-araw. Ito na yata ang pinaka magandang nangyari sa buhay ko, na sana ay hindi na matapos pa. Ito ang gusto ko sa buhay ko, ’yung walang gulo, ’yung tahimik lang kasama ang mahal ko.

Sana maayos ko pa ang buhay ko para makasama ko si Lucian.

A/N: Ang landi mo Lucian hahaha 😂

Habang nag e-edit ako, ngayon ko lang na realize na ang daming bed scene nila Ruwi at Lucian. Malandi kasi ’to si Lucian.

Madami pang susunod na bed scene kaya pag pasensyahan niyo na. Kung hindi pa 18 wag niyo ng basahin. Pero alam ko kahit hindi ka pa 18 binabasa mo parin. Hahaha 😂😂

Chapter 21

NAGKUKULITAN kami ni Lucian sa kusina at kinikiliti niya ang tagiliran ko na ikinatawa ko naman. Paano ba naman kasi nag bake kami ng cupcakes pero puro nasunog ang kinalabasan.

Kasalanan ’to ni Lucian eh. Hinaharut-harot niya kasi ako kaya nakalimutan ko ang inilagay kung cupcake.

Lucian and I have been married for nine months, time flies so fast kaya pinupuno namin lahat ng magagandang alaala ang pagsasama naming dalawa.

Nakayakap si Lucian sa likod ko habang hinuhugasan ko ang pinaglutuan namin ng cupcakes. Pinipilit naman kainin ni Lucian ang gawa kong cupcake kahit sunog.

Napaka sinungaling talaga niya, sinasabi niya masarap parin daw ang cupcake kahit sunog.

Nang matapos ako maghugas ay umikot ako at humarap kay Lucian saka ko siya hinalikan sa labi. Naputol ang halik naming dalawa ng tumunog ang phone ni Lucian. “Fuck!” Inis niyang sabi.

Hinalikan ko muna siya sa labi at mahinang tinulak. “Sagutin mo na,” nakasimangot naman siyang umalis sa harap ko at kinuha ang phone niya sa may island counter.

“What do you want?” Galit niyang tanong sa kausap niya sa phone.

Natawa tuloy ako ng marinig ko ang boses niya. Napaka sungit talaga. Kung sino man ang tumawag sakanya ay malamang pinagpapawisan ’to ng malapot.

Bumalik siya agad sa harap ko ng matapos siyang makipag-usap sa kausap niya.

Niyakap naman ako ni Lucian mula sa likod. “Pwede mo ba akong samahan sa office, misis ko?” He asked.

I chuckled. “Okay. Sasama ako. Kailangan kong bantayan ang asawa ko dahil baka may umaaligid do’n na sawa sa opisina.” Sabi ko habang pinaningkitan ko pa siya ng mga mata ko.

He chuckled. “As if naman may magtatangkang lumapit sa’ kin.” Mabilis kong inabot ang ari niya at hinawakan ’to. “Dapat lang, akin lang to!” I said possessively.

Malulutong na mura ang pinakawalan ni Lucian at lumalim ang paghinga niya. “Shit! Wife! Panagutan mo ang pagkalalaki ko.” Nahihirapan niyang sabi.

Mabilis kong binitawan ang hawak ko at binilatan siya. Tinulak ko siya at mabilis akong tumakbo papuntang kwarto.

Nang matapos ang harutan namin ni Lucian ay pumunta agad kami sa office niya. May conference meeting kasi siya ngayon.

Nandito lang ako sa opisina ni Lucian at kinakalikot ang phone ko habang pinapanood ang mga kasamahan ko.

Kapag wala si Lucian sa tabi ko ay do’n lang ako nagkakaroon ng oras para mapanood ang mga kasama ko. Nakita kong ikinasal na si Nuroi, kaya napangiti ako ng iplay ko ulit ang scene ng kasal nila Faith.

Dumating din si Caiden sa kasal nila Nuroi. Naka destino kasi siya sa Afghanistan bilang army do’n. Napa buga ako ng hangin ng maalala ko ang pangako ko kay Caiden na pagbalik niya ay nasa Russia parin ako.

Nakita ko din si Isaac at Irish na magkahawak kamay at mukang buntis narin ’to. Hindi man lang ako nakadalo sa mga mahalagang araw ng buhay ng mga kaibigan ko.

Napatigil ako sa panonood sa phone ko nang bumukas ang pintuan ng opisina ni Lucian. Nanigas ang katawan ko ng makita ko ang pumasok sa opisina.

A woman, mukang nasa edad 50’s na ‘to. She look sophisticated, halata pa sakanyang mukha ang pagka disgusto sa’ kin ng makita ako.

Mas lalo akong nanigas sa pagkaka-upo ko ng makita ko ang sumunod na pumasok. Fucking hell!!

Nakatitig siya sa’ kin at parang binabasa ang emosyon ko. N o!! Bakit nandito ang taong ’to? Putangina!

I tried to calm my face at pinawalang emosyon ko ang mukha ko.

“Who are you? What are you doing here in my son’s office?” Tanong ng babae saka tinanggal ang suot niyang shades at nanlilisik akong tinignan ng ginang mula ulo hanggang paa.

“I’m Althea Vigor. Asawa po ni Lucian.” I tried not to stutter and ignored the man in front of me who was looking at me.

Is this Lucian’s father? Naitanong ko sa isip ko. Naka ilang beses na yata akong mura ng maisip ko na ’to ang ama ni Lucian. Ang tanga ko lang talaga. Putangina! Pero magka-iba sila ng apelydo ni Lucian.

Biglang bumukas ang pintuan at pumasok do’n si Lucian na madilim ang mukha at mabilis na lumapit sa’ kin. Pinulupot ni Lucian ang isang braso niya sa beywang ko at agad akong hinila palapit sa katawan niya.

“What are you doing here?” Lucian said coldly at matalim ang tingin niya sa kanyang ina. His voice is scary.

Mahinang tumawa ang ina ni Lucian. “We are visiting you of course, we just want you to join us for dinner son.” Saad ng ginang saka tumingin sa’ kin at tinaasan ako ng kilay.

“Ikaw lang ang gusto ko makasamang mag dinner anak. Baka pwedeng pauwiin mo na ang babaeng ‘yan.” Suplada niyang sabi sa’ kin. “Kasama natin si Celine sa dinner natin.” Dagdag niyang sabi.

Wala akong pakialam sa pinagsasabi ng ina ni Lucian, naka tuon ang tingin ko sa lalaking nakaharap sa’ kin. Mataman din siyang naka titig  at parang binabasa ang emosyon ko sa mukha. Mabilis ako nag iwas ng tingin saka yumuko. Hindi niya pwedeng malaman kung sino ako.

Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak sa’ kin ni Lucian. “Get out of here. I don’t want to see you.” Malamig na sabi ni Lucian.

“Is this how you treat me, Nicklaus? I’m your mother—”

“Leave! Now!!” Dumagondong ang sigaw ni Lucian sa opisina. Maski ako ay nagulat sa galit niyang boses. Ngayon ko palang nakitang ganito si Lucian.

I even saw the face of his mother who was shocked by Lucian’s scream. Mabilis ‘tong umatras at umalis sa harap ko habang ang lalaki ay nakatitig parin sa’ kin bago ’to tumalikod at lumabas ng opisina ni Lucian.

Katahimikan ang bumalot sa opisina ni Lucian. Nakatulala parin ako ng maalala ko ang mukha ng lalaki kanina.

Naramdaman kong niyakap ako ni Lucian ng mahigpit at ibinaon ang mukha niya sa leeg ko. “I’m sorry wife kung matagal ako dumating.” Malambing na ang boses niya ulit.

Kumawala siya sa yakap at hinaplos ang pisngi ko. “Did they say something bad to you? Did they hurt you?” Sunod-sunod niyang tanong. Tanging iling lang ang sagot ko sakanya.

I hugged him again because I felt that Lucian’s body was shaking in so much anger. “Lucian..” tawag ko sakanya. Gusto ko malaman kung siya ba ang ama ni Lucian.

“Hmm..”

“Ama mo ba ’yung kasama ng Mama mo?” Humiwalay ako ng yakap sakanya at tumingin kay Lucian.

Umiling naman siya agad. “No, my wife.” My husband’s face suddenly darkened. “Siya ang ipinalit ng ina ko sa ama ko. Sumama siya sa lalaking ’yon at dinala ako. I didn’t do anything because I was still young at that time.” Mahaba niyang sabi.

So, hindi siya ang ama ni Lucian. Fuck! Buti nalang, dahil baka magalit sa’ kin si Lucian kapag napatay ko ang taong ’yun. Ang taong gusto akong pabagsakin. Si General Edmund. That mother fucker!

“That’s why I hate my mother. She traded my father just because she met this man when she was on vacation in Russia. Kaya malayo ang loob ko sa aking ina dahil sa ginawa niya. Dinala niya ako sa Pilipinas at pinaalaga ako sa mga magulang niya saka siya bumalik sa Russia para makasama ang lalaking ’yon.” Mahabang sabi ng asawa ko.

Malungkot na ngumiti si Lucian. “Ilang beses akong sinaktan ng ama niya. Wala akong nagawa kundi umiyak na lang ng mga panahon na ’yon.” I saw the sadness on my husband’s face.

“Galit na galit ako sakanilang dalawa. Pinaghiwalay nila kami ng ama ko at inilayo nila sakanya. Kaya ayaw kong nakikita ang ina ko dahil puro galit lang ang nararamdaman ko sakanya.” Saad ni Lucian. Niyakap ko siya at mahinang tinatapik ang likod niya.

“I love you, mahal ko.” Bulong ko kay Lucian.

Narinig ko ang mahinang tawa niya. “Fuck! Wife, I suddenly stopped breathing.” Natawa ako ng marinig ko ang boses niya.

Kumawala ako sa pagkayakap niya saka ko inilapit ang mukha ko. Inilabas ko ang dila ko saka ko dinilaan ang labi niya. Nakita ko pa ang kislap ng mata ni Lucian na punong-puno ng pagnanasa.

“Let’s go home, my love. Let’s make love.” I said and smiled mischievously. Napalunok naman si Lucian ng ilang beses.

“Shit! Wife, you’re really good at teasing hmm.” Sabi niya hababg nagliliyab ang kulay amber niyang mga mata na puno ng pagnanasa.

“Ayaw mo?” Tampo kong sabi.

“Gusto.. syempre. Fuck work, fuck conference. Let’s  go home and start making baby again.” Mahina akong natawa dahil mukang hindi na niya napansin ang galit niya kanina.

Napailing nalang ako ng mabilis akong binuhat ni Lucian na parang bagong kasal at lumabas ng opisina niya. Nagmamadaling naglakad ’to papuntang elevator.

Bumagsak ang katawan ko sa katawan ni Lucian na nasa ilalim ko. Hindi ko na mabilang kung ilang beses na akong inangkin ni Lucian.

Nang maka uwi kami sa bahay ay sa sala palang wala na kaming saplot. Hindi na nakapagpigil si Lucian sa ’kin.

Hinahabol ko ang hininga ko habang si Lucian ay mahinang hinahaplos ang buhok ko. “Mahal na mahal kita, Wife. Ikaw ang buhay ko.” Malambing niya sabi saka hinalikan ako sa ulo.

Namimigat ang talukap sa aking mata at dahan-dahang hinila ng antok.

Nagising ako sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko. Mabilis ako tumalikod sa gawi ng bintana at humarap kay Lucian na mahimbing na natutulog sa tabi ko.

Tinitigan ko ang mukha niya at napangiti. Damn! Sinong mag-aakala na may lalaking mababaliw sa’kin ng ganito.

Pinagmasdan ko ang napaka gwapong mukha ni Lucian. Ang kilay niyang makapal, ang kulay amber niyang mga mata na kapag tinitigan ko ay lagi akong nawawala sa aking sarili. Ang pilik mata niyang mahaba, para ’tong paborito ng diyos n’ong ginawa siya. Ang ilong niya na matangos at ang labi niyang natural na mapula at napakalambot kaya lagi kong pinanggigilan. Ang malapad niyang katawan at namumutok niyang muscle at idagdag pa ang abs sa tyan niya, plus points  pa ang pagkalalaki niyang mahaba at mataba.

Hinalikan ko muna sa labi si Lucian nang maisipan kong bumangon sa kama para makapagluto ng agahan. Napa-igik ako sa sakit ng maramdaman ko ang hapdi ng pagkababae ko.

Dapat masanay na ako na bawat pag gising ko ay masakit ang pagkababae ko, ang laki ba naman kasi ni Lucian. Hindi ko mabilang kung naka ilang rounds kami kagabi.

I entered the bathroom and did my morning routine and quickly left the room and went down to the kitchen.

I fried egg, ham, hotdog, tocino at fried rice. I put the food I cooked on the table at akmang pupunta ako ng kwarto para sana gisingin ang asawa ko ng biglang tumunog ang doorbell.

“Sino naman kaya ’yon?” Tanong ko pa sa sarili ko. Lumabas ako ng bahay at tinungo agad ang gate.

I froze when I saw who was outside. Mabilis ko iniba ang emosyon ng mukha ko at pina inosente ang mukha ko na parang hindi siya kilala.

“Sino po kayo?” Tanong ko dahil hindi naman ’to pinakilala sa ’kin kahapon at mukhang walang balak si Lucian na ipakilala siya sa ’kin.

Tumikhim siya bago nagsalita. “Where is Nicklaus?”

I was about to answer when an arm wrapped around my waist and pulled me closer to his body. Lucian.

“What are you doing here?” Tanong ni Lucian sa malamig na boses.

Ngumiti siya bago sumagot. “I just want to meet your wife. Nabalitaan ko mula sa iyong ina na nagpakasal ka na daw. Nadismaya ang iyong ina dahil hindi si Celine ang pinakasalan mo.” Mahaba niyang sabi saka siya tumingin sa ’kin.

Lucian smiled sarcastically. “As if I care. Get out of here at wag ka ng magpakita pa ulit sa asawa ko.” Lucian said angrily.

Nakangiti ‘tong umiling at tumitig sa’ kin. May panunuri ’tong tingin na parang binabasa niya ang isipan ko. “Nagkita naba tayo?” Tanong niya sa ’kin.

Tinignan ko siya sa mata para hindi ako pagdudahan. “Ngayon palang tayo nagkita, Sir.” Magalang kong sagot.

“I see.” Tumalikod siya at naglakad palayo samin ni Lucian. Sumakay siya sa nakaparadang sasakyan niya at pinaharurot yun paalis.

Alam kung galit si Lucian kaya hinalikan ko siya sa gilid ng labi niya at niyakap ’to sa bewang. “Breakfast is ready, mahal ko.” Malambing kong sabi.

Mabilis na lumambot ang mukha niya at hinalikan ako sa labi. Sabay kaming pumasok sa bahay at dumeritso sa kusina para kumain.

A/N: Nag e-edit ako ngayong araw June 13,2023 a masasabi ko lang sobrang thank you sa mga nagbabasa sa story ni Ruwi at Lucian. Thank you din sa mga votes and comment niyo, pati narin sa mga silent readers, syempre. Hindi ko lang lubos maisip n’ong sinulat ko ang story na to ay halos nasa 10 reads lang or 15 reads. Naalala ko pa natapos ko ang story na ’to nasa 1.5k lang ang reads huhu pero ngayon huhu naiiyak ako. Kaya pilit kong inaayos ang sulat ko para makabawi ako sainyo. But please pag pasensayhan niyo ako guys, baguhan pa lang ako kaya asahan niyo talagang may magiging errors parin ako. ❤️❤️❤️

Chapter 22

IT’S BEEN on year and four months since Lucian and I got married. Masaya kaming nagsasama ni Lucian, even though his mother doesn’t like me. Wala din namang pakialam si Lucian kung hindi ako gusto ng nanay niya. Palagi parin niyang pinaparamdam kung gaano niya ako ka mahal.

Cineblebrate din namin pareho ang birthday namin, hindi ako makapaniwala na pareho kaming April 18 ni Lucian. Tag-isang cake pa talaga kami at nakalagay do’n sakin ay 26 habang kay Lucian ay 28. Pagkatapos no’n ay sa kwarto ang bagsak namin dahil walang sawa na naman akong inangkin ng asawa ko.

Nasa grocery store ako ngayon mag-isa. Hindi nakasama ang asawa ko dahil may biglang emergency sa company niya. Kahit ayaw niyang umalis sa tabi ko ay wala siyang nagawa, kaya mag-isa akong pumunta ng grocery store.

Pinuno ko ang tulak- tulak kong cart bago ako pumunta sa counter para magbayad. Nang matapos ay may nag assist sa’ kin na lalaking naka uniform, mukang empleyado ng grocery yata ’to. He helped me push the push cart to the parking lot where my car was.

Nilagay niya sa likod ng kotse ang mga pinamili ko at nakangiting nag paalam sa ’kin, nakangiti din akong nagpasalamat sakanya.

Hindi muna ako sumakay sa sasakyan. I took the phone out of my pocket to text my husband that I was on my way home. I stopped typing when I felt like someone was watching me.

Nagkunwari akong hindi ako aware sa paligid at pinagpatuloy ang pagtipa sa cellphone.

I heard a footsteps behind me ngunit hindi parin ako lumilingon. Nakayuko ako at nakatingin sa reflection na nang gagaling sa kotse.

Nakataas ang kamay nito sa ere na parang handang umatake sa’ kin mula sa likod ko. Agad akong humarap sakanya at mabilis ko sinalag ang kamay niya gamit ang phone na hawak ko at sinuntok siya sa leeg. Napadaing ang taong nasa harap ko na naka suot ng hoodie.

Akmang susugod siya sa’ kin ng mabilis kong sinipa ang baba niya. Napa-angat ang mukha niya at tumalsik ang dugo galing sa bibig nito.

Napasalampak ‘to sa sahig habang dumadaing. Tinanggal ko ang hoodie niya at bumungad sa’ kin ang mukha ng lalaki na nawalan ng malay sa sobrang lakas ng sipa ko.

Sinuntok ko pa siya sa mukha para magtanda at mabilis na sumakay ng kotse. Binuhay ko agad ang makina ng sasakyan at pina-usad ’to. Habang nag mamaneho ay kinuha ko ang phone at sinimulan ihack ang cctv sa parking lot ng mall para idelete ang mga kuha nito kung saan ako nakipag laban.

Hindi ko alam kung bakit may lumapit sa’ kin kanina, hindi ‘yun aksidente o napagtripan ako, alam ng lalaki kung sino ang susugurin niya. Napabuga nalang ako ng hangin, mukang nagdududa sa’ kin ang general na ’yun at pinapaman-manan ako.

Mas lalo lang ako napapalapit sa gulo ulit. Gusto ko ng matigil ’to, ngunit hindi ko matatakasan ang buhay ko dati.

Nakarating agad ako sa bahay at sinimulang ayusin ang mga pinamili ko.

Dumating si Lucian, at saktong nakaluto na ako ng hapunan. Nakita ko pang niluwagan niya ang necktie niya. Magulo din ang buhok niya at parang pagod na pagod. Naglakad siya palapit sa’ kin sabay yakap sa’ kin. “I’m very tired now, wife. I need to charge.” Naka nguso niyang sabi.

Niyakap ko siya pabalik saka ako nagsalita. “Kumain na tayo para makapagpahinga ka na.” Saad ko saka ko siya dinampian ng halik sa labi at iginiya sa upuan.

Inasekaso ko siya at nilagyan ng pagkain ang plato niya. Nakangiti naman si Lucian sa ginawa ko. “I love you, my wife.” Buong pagmamahal niyang sabi.

Nginitian ko naman siya saka ako sumagot. “Mahal din kita.” Nakita ko sa mukha niya na parang nahihirapan siyang huminga. Kinagat pa niya ang ibabang labi niya kaya napa-iling nalang ako.

Ganito parin ang epekto ko kay Lucian, umamin kasi siya na kapag sinasabihan ko siya ng mahal ko siya ay parang tumitigil daw ang paghinga niya.

Sabay kami kumain ni Lucian at nag-uusap tungkol sa emergency sa company niya. Nalaman niya kanina na nasunog ang isang hotel niya sa Madrid at kinakailangan niyang pumunta do’n. Isasama niya ako papuntang Madrid na agad naman akong pumayag.

Pagkatapos namin kumain ay agad ko inayos ang mga gamit namin na dadalhin sa Madrid for one week.

Kinuha ni Lucian ang mga gamit at inilagay ’yon sa likod ng kotse saka kami pumasok ng sasakyan.

Malalim narin ang gabi ngunit naka handa ang private plane niya at naghihintay ang secretary niya do’n. Pagkarating namin ay agad kaming pumasok sa loob ng private plane ni Lucian.

Naka sandal ang ulo niya sa aking dibdib habang natutulog. Niyakap ko naman siya at hinahaplos ang buhok niya. Mukang pagod na pagod ang asawa ko.

Nakarating kami sa Madrid at agad na dumeritso sa isa sa pagmamay-aring  hotel ni Lucian. Nagpahinga muna kami ni Lucian bago siya pumunta sa nasunog niyang hotel dito sa Madrid. Kailangan niyang kamustahin ang mga empleyado niya.

Kinabukasan, Nauna akong nagising at pumunta ng banyo para tignan kung anong ginagawa ng mga kasamahan ko.

Napatigil ako ng makita ko si Caiden at Raizen sa satellite na nandito sila sa Madrid. Damn it! Anong ginagawa nila dito?

Pinapanood ko lang ang mga ‘to nang biglang kumatok si Lucian sa pinto ng banyo. Muntik ko pang mabitawan ang cellphone na hawak ko sa sobrang gulat. “Love, nandyan kaba sa banyo?” Tanong niya sa’ kin.

Mukang nagising siya dahil wala ako sa tabi niya. “Ahm.. yeah, wait lang.” Sagot ko at mabilis na cinancel button ang satellite at nilapag sa gilid ng sink ang phone ko at naghugas ng kamay.

Lumabas ako at nakitang naka nguso ang asawa ko saka mabilis na niyakap ako. “Gusto mo bang sumama sa ’kin, ngayon?” Malambing niyang tanong.

Umiling naman ako. “Ahm.. can I just stay here at the hotel, pakiramda ko nahihilo pa ako sa flight natin eh.” Pagdra-drama ko. Hindi ako pwedeng sumama lalo na’t nandito sila Raizen sa Madrid.

Humiwalay ng yakap ang asawa ko. “Okay, magpahinga ka muna dito. I’ll be busy later, my love.” Tumango ako at hinalikan ko siya sa labi.

“Okay lang, trabaho ’yon. Go take a shower, I’ll prepare your food.” Hinalikan niya ako sa labi bago siya pumasok ng bathroom.

Nasa penthouse kami ni Lucian, masyadong malaki ang penthouse na ’to, kompleto din ’to ng kagamitan. Dumeritso agad ako sa kusina at tinignan kung may stock ba ang ref do’n, mukang nilagyan ng hotel staff ’to dahil punong-puno ang ref.

I just took the pork so I can cook it right away, gusto ko mag heavy breakfast ang asawa ko dahil baka malipasan siya ng gutom mamaya sa sobrang busy niya.

Natapos na maligo si Lucian na agad namang nagbihis. Lumapit naman ako sakanya para ayusin ang necktie niya. “Ang gwapo naman ng asawa ko.” Papuri ko kay Lucian.

Lucian chuckled and kissed me on my lips.

Nang naluto na ang ulam agad ko nilagyan ng pagkain ang plato niya. Sinusubuan pa ako ni Lucian dahil sa bagal kong kumain.

Natapos kaming kumain at nag paalam na siya na aalis na. Hinalikan niya ako sa labi na mabilis ko namang tinugon. “I love you, my wife, so much.” Malambing niyang sabi.

“Mahal din kita.” Sagot ko habang naka ngiti.

Lumabas na siya sa penthouse kaya ako nalang mag-isa.

Bumalik ako sa kusina para iligpit ang mga kinainan namin ni Lucian.

Nang matapos na ako ay umupo ako sa island counter at binuksan ang phone ko. Tinignan ko kung nasaan sila Caiden at Raizen, mukang nasa highway sila. Zinoom ko ang footage at tinignan ang madadaanan ng mga ’to.

I cursed when I saw three cars sa hindi kalayuan. Mukang may inaabangan ang mga ’to. Mabilis ko zinoom ang footage para makita ang loob ng tatlong kotse.

Mabilis ang kilos ko na pumasok sa kwarto at lumapit sa dala kong maleta na laman ang damit ko.

Noong nag grocery ako n’ong nakaraan ay binili ko ang isang sniper gun at maingat na tinatago kay Lucian. I brought it in case something bad happens, lalo na’t parang nag dududa sa’ kin ang step father ni Lucian.

I picked up the hoodie jacket and left Lucian’s penthouse while holding the bag with the sniper in it.

Habang naglalakad ay tinignan ko muna kung anong nakaharap na building dito na malapit sa highway kung nasaan sila Raizen.

Nag text lang ako sa asawa ko na may bibilhin lang ako saglit. Baka mag sumbong ang mga staff sa hotel niya na umalis ako.

Pumara agad ako ng taxi at nagpahatid sa La core hotel.

Pagdating ko sa hotel na ’yun ay agad akong pumasok. Nakisabay ako sa mga taong pumapasok sa hotel at kunwaring nakikipag usap para mapagkamalang kakilala ako ng mga nakasabay ko.

I walked quickly to the rooftop of the building and hacked the hotel’s cctv. I-nassimble ko din ang Dragunov Sniper Riffle na dala ko.

Sumilip ako sa telescope nito at napamura ako ng pinapaulanan nila ang sasakyan nila Raizen. Lumabas pa ang mga ’to at pinalibutang ang sasakyan ni Raizen at Caiden.

I pulled the trigger and hit the heads of them. I hit three and the others seemed to be looking for where the sniper shot came from.

I pulled the trigger again and hit one in the chest. Inubos ko muna ang mga kalaban at sinigurong walang isa man sakanila ang buhay.

Tinignan ko mula sa telescope sila Raizen, ngunit si Caiden nalang ang nandoon. Fuck! Nasaan si Raizen?

Ibinaba ako ang sniper na hawak ko at inayos ’to at mabilis na umalis. Kailangan kong mapuntahan si Caiden.

May tama kasi siya at walang malay. Hindi ko sigurado kung buhay pa ba ’to. Nag-aalala pa ako dahil wala si Raizen sa kotse. Damn it!

Mabilis akong nag pahatid sa taxi sa medyo kalayuan pa sa lugar ng pinangyarihan ng pang aambush. Naglakad muna ako hanggang sa makarating ako sa pinangyarihan.

Lumapit ako sa kotse ni Caiden at binasag ang bintana para mabuksan ang pintuan ng kotse. Bumulaga sa’kin ang sugatan na si Caiden. Kinapa ko ang leeg niya kong may pulso pa ba ’to. Nakahinga ako ng maluwag ng meron pa. Daplis lang ang sugat niya kaya mas lalo akong nakahinga ng maluwag.

I was about to reach Caiden’s face nang may nag kasa ng baril sa likod ko at nagsalita. “Who the hell are you??” Nanlaki ang mga mata ko ng mabosesan ko siya. Raizen

Hindi niya nakikita ang mukha ko dahil sa nakatalikod ako sa gawi niya.

“Subukan mo saktan ang kasama ko. Hindi ako magdadalawang isip na papaulanan ka ng bala.” Pagbabanta niya sa’ kin.

Napapikit nalang ako, mukang wala akong choice kundi magpakita sakanya. Dahan-dahan akong humarap sa gawi niya. He’s eyes widened habang ang labi niya ay napanganga ng makita ako.

“Ruwi..” Sambit niya sa pangalan ko.

“Ako nga.” Nakangiti kong sabi.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang baril at lumapit sa’ kin saka niya ako niyakap ng mahigpit.

“Damn it! Ruwi. Akala ko may nangyari na sayong masama.” Saad niya saka kumawala ng yakap at sinapo ang mukha ko ng dalawang palad niya at pinakatitigan ako.

Hinaplos ko ang mukha niya na may bahid pa ng dugo. “Masyadong mahaba kung ikwe-kwento ko sa’yo ngayon. Kailangan natin mabigyan ng lunas si Caiden.”

Niyakap naman niya ako ulit. “Wag mo ng gagawin ulit ’yun. Sumama ka na samin pabalik ng Russia.” May pinalidad niyang sabi.

Tumingin ako sa gawi ni Caiden na wala paring malay. “Tulungan mo akong buhatin si Caiden at dalhin natin sa gubat na ’yon.” Pag-iiba ko sa usapan.

Mabilis naman tumulong sakin si Raizen at sabay naming inalalayan si Caiden.

Inilagay namin si Caiden sa likod ng malaking bato. Tinanggal ko ang jacket ko at pinunit ‘to gamit ang binigay na kutsilyo ni Raizen sa’ kin para itali ’to sa sugat ni Caiden. Kailangan mahanap siya agad nila Atticus.

Sinigurado ko ang kwentas niya na naka suot parin para mahanap ’to ni Atticus. Kinuha ko ang phone ko at mabilis tinignan kung may cctv ba sa paligid ng highway na ’yun.

Humarap ako kay Raizen na matamang nakatingin sa’ kin. “I can’t go back right now, Raizen.” Nakita ko sa mukha niya ang gulat sa sinabi ko.

“Why? We need you, Ru—”

I shook my head and cut him off. “I still have something to do. Wag mo munang ipaalam ’to sa mga kasamahan mo. Gusto kung palabasin na wala na ako.” Pagpuputol ko sa sasabihin niya.

Magkasalubong ang kilay ni Raizen na nakatingin sa’ kin. “What the hell is going on, Ruwi?” Tanong niya.

“I have a mission for you, Raizen.” Seryoso kong sabi kaya yumukod siya na parang ginagalang ako.

“Kahit ano pa ’yan gagawin ko.” Napangiti ako sa sinabi niya.

Sinabi ko sakanya ang plano ko at kung anong gagawin. Nagdadalawang isip ’to pero di kalaunan ay napapayag ko din.

“Ruwi, paano kung bukas ay pumunta ang mga kasama natin dito sa Madrid.” Tanong niya sa’kin.

“Ready your sniper tomorrow. We will protect them from a far. Panandalian ka munang mawawala din sakanila and follow my order.” Sabi ko na ikinatango naman niya agad.

Kailangan ko ma-protektahan ang mga kaibigan ko. Hindi ako papayag na kahit isa samin ay may mawala. “Ruwi.. alam mo bang nasaksak si Salem n’ong isang araw sa labas ng hospital? He was on his way home when someone stab him” Deri-deritsong sabi ni Raizen.

Nag-aalala akong tumingin kay Raizen. “How is he?”

“He’s fine now. Nagpapagaling siya sa bahay natin.” Sagot ni Raizen. Napabuga nalang ako ng hangin.

Mukang gusto na talaga kaming patahimikin ni General. Humanda ka saking matanda ka, ipapatikim ko sa’yo kung paano magalit ang isang Ruwi Cruz!

A/N: Kung mababasa niyo ang chapter na ito at baka magtaka kayo sa edad ni Ruwi. Nag e-edit ako kanina at binago ang mga years para mailagay ko ng maayos ang edad nila. So sa chapter na ito ay 26 Si Ruwi habang si Lucian ay 28, okay?

Years lang naman ang binago ko wala ng iba. ☺️

Edit: April, 6, 2023 Time: 9:55pm

Chapter 23

THE NEXT DAY, Lucian left again para asekasuhin ang mga empleyadong nasugatan mula sa sunog ng hotel niya. Lumabas din sa investigation na sinadya ang pag sunog nito. Kaya mas lalong pina-imbestigihan ’to ni Lucian.

Nandito kami ngayon ni Raizen sa mataas na building habang naka masid sa mga kasamahan ko na dumating kanina para kunin si Caiden.

I waited for them to get Caiden and get back to there car. Magkakasama din silang lahat.

“Mukang wala naman yatang problema Ru,” sabi sa ’kin ni Raizen.

Humarap naman ako kay Raizen. “I guess, I’m just paranoid.”

Raizen lowered his sniper gun. “What really happened to you, boss? Bakit ka nawala ng isang taon mahigit?” Tanong niya sa ’kin.

“Someone tried to kill me, good thing I escaped.” I saw the anger on Raizen’s face.

Kahit ako ang mas matanda sa kanila ay tinuturing parin nila akong princesa dahil nag-iisa akong babae sa grupo.

Sumilip ulit ako sa telescope para tignan ulit ang mga kaibigan ko. “Fuck!” Napamura ako ng makita kong may tatlong kotseng nakasunod sa mga kasamahan ko at may dalang mga armalite sa itaas ng kotse.

“Let’s clean this mother fuckers.” Sabi ko kay Raizen.

Mabilis ko inasinta ang mga sentido ng mga kalaban. Lahat ng pinapakawalan kong bala ay sinisigurado ko sa nuo ang tama ng mga ’to. Ito lang ang magagawa ko sa mga kasamahan ko para mailigtas ko sila. Tumulong narin si Raizen sa ’kin at laging sa dibdib niya pinapatamaan ang mga target.

I did not stop raining bullets on the enemies. Nang may naisip ako kung anong gagawin ko. Kailangan muna tumigil ang mga kasamahan ko na hanapin ako.

Mabilis ko kinuha ang cellphone ko at inabot ’to kay Raizen. Nagtataka naman siyang tinanggap ang cellphone. Kagabi, hinanda ko na ang lahat, may ginawa ako at baka magamit ko ’to. And now is the right time.

“Change your voice and call Atticus.” Utos ko saka may tinuro kay Raizen na link.

“Gusto mong palabasin na wala ka na?” Tanong niya sa ’kin samantalang ako ay hindi ko parin tinitigilan ang pag asinta ng mga kalaban.

“Just do it, Raizen.” Sabi ko. Ginawa naman niya ’to kahit napipilitan lang siya.

Sumilip ulit ako sa telescope kung may natitira pa bang kalaban. Natinig ko ang boses ni Atticus na kausap ni Raizen. “Who’s this?” Tanong ni Atticus sa kabilang linya.

“I’m Henry Mendoza II” sagot ni Raizen sa matandang boses.

Sumilip ulit ako sa telescope at nakitang may tatlo pang lalaki na buhay. Mabilis ko ’tong pina-ulanan ng bala.

“Done, Ruwi.” Seryosong sabi ni Raizen. Ngumiti ako. “Good,” sagot ko at siniguro muna na wala ng mga kalaban.

Tinignan ko ang sasakyan ng mga kasamahan ko. Si Nuroi ang nasa driver seat katabi niya si Lucifier na umiiyak sa passenger seat. Si Salem naman ay sinasabunutan ang buhok niya. Napabuntong hininga ako at nalungkot sa mga kaibigan ko. “Magkikita din tayo ulit.” Bulong kong sabi na parang naririnig ng mga kasamahan ko.

I faced Raizen. “Make sure na makakarating sila sa airport.” Utos ko. May inabot naman sa ’kin si Raizen na agad kong tinanggap. May pinagawa kasi ako sakanya kahapon. Tinignan ko ang atm at isa pang cellphone at passport ko. “Thank you, Raizen.” Nakangiti kong sabi na ikinatango niya.

“Let’s meet again, Ruwi.” He said.

Natawa ako, iniisip ko kung makakatakas pa ba ako bukas. Sana lang ay umalis ulit si Lucian.

“Let’s meet at the coffee shop open area.” Dagdag na sabi ni Raizen.

I fixed my sniper gun and gave it to Raizen.

“You should rest, Raizen. Pagkatapos mo sundan ang mga unggoy nating mga kasama.” Sabi ko kaya natawa siya sa sinabi ko.

Naglakad ako palabas ng building at pumara agad ng taxi para magpahatid sa hotel ni Lucian. Mabilis naman nakarating ang sinasakyan ko sa harap ng pagmamay-aring hotel ni Lucian.

Agad akong umakyat sa penthouse ni Lucian at kampante ako na wala pa ang asawa ko.

Nasa harap na ako ng penthouse at akmang bubuksan ko na sana ’to ng may nagsalita sa likod ko. “Where have you been?” Agad akong napalingon sa likod ko ng marinig ko ’yun. I saw Lucian’s dark face. Patay! mukang kanina pa siya dumating.

“Lucian.” Sambit ko sa pangalan ng asawa ko saka ako lumapit sakanya.

“Alam mo bang kanina pa ako naghahanap sa’yo? Ginamit ko pa lahat ng —” tumigil siya sa pagsasalita na parang may naalala ’to.

“Ginamit ang ano?” Tanong ko habang nakakunot ang noo kong nakatitig sakanya.

It blew air and looked at me intently. Nginitian ko muna siya at sinakop ang labi niya ng halik. Mabilis naman niyang tinugon ang halik na iginawad ko kaya napangiti ako.

Pinutol niya ang halik na pinagsaluhan namin at matalim akong tinignan ulit. “Damn it! Don’t kiss me, my wife. Nawawal ang inis ko sa’yo.” Nakasimangot niyang sabi.

Napangiti ako lalo, tumingkayad ako para abutin ang labi niya ulit. Kumapit pa ako sa balikat niya dahil matangkad si Lucian kaya kailangan ko tumingkayad para maabot ko ang labi niya.

I smiled when Lucian suddenly wrapped his arms round me and bit my lip. Kumawala ’to sa halik na binigay ko saka tumingin sa ’kin. “Wala na tuloy inis ko sa’yo.” reklamo niya.

Tinanggal ko ang jacket ko at hindi parin kami nakakapasok sa loob ng penthouse ni Lucian.

Nakasimangot akong humarap kay Lucian. “Lumabas lang naman ako saglit eh,” nilagay ko ang isa kong kamay sa tapat ng puso ko at madramang humarap sa asawa ko. “You don’t love me anymore, asawa ko?” Tanong ko saka pumikit at nagkukunwaring nasasaktan. Tumalikod ako sakanya at nagkukunwaring aalis sa harap niya.

He quickly pulled me and hugged me from behind. “Where the hell are you going?” Bulong niya sa teynga ko. Naka nguso ako saka nagsalita. “Aalis, maghahanap ako ng bagong asa— ayy!!!” napatili ako ng binuhat ako ni Lucian na parang sako ng bigas saka binuksan ang penthouse.

“I’m really going to punish you, my love. Ginagalit mo talaga ako. Pati ang kaibigan ko sa baba ay galit na galit narin,” saad niya sa matalim na boses habang naglalakad papasok ng kwarto namin.

“Ohh my God!!” Ungol ko sa sobrang sarap. Madiin ang ginagawang ulos ni Lucian sa loob ko.

Hindi ko na mabilang kong ilang beses na akong nilabasan. Wala paring patid ang paglabas masok ni Lucian sa loob ko. “Ohhh!!” napakagat ako sa ibabang labi ko sa sobrang sarap na nalalasap ko.

“This is your punishment, my wife.” Nang-gigil na sabi sa ’kin ni Lucian.

Ang sarap ng parusang ginagawa niya sa ’kin, mukang gusto ko na lang lagi magkasala para maparusahan niya ako.

Napa-arko ang katawan ko ng mas isinagad pa ni Lucian ang pagkalalaki niya sa loob ko.

“Ohhh..” “Fuck!!”

Puro ungol ang pumupuno sa kwarto namin at ang tunog na nagsasalpukan naming kasarinlan.

“Ohh..Lucian!! Malapit na ako!!”

Napayakap nalang ako sa leeg niya. Mabilis naman sinakop ni Lucian ang naka awang kong mga labi.

“Ahh.. Hindi ako magsasawa sayong angkinin ka, mahal ko. Akin ka lang!!”

Halos mawalan ako ng ulirat ng sumabog ang katas ko. Sumunod din agad sa ’kin si Lucian. “Oh, Fuck!!”

Hinihingal kaming dalawa at hindi parin niya hinuhugot ang pagkalalaki niya sa loob ko.

Lucian kissed me on the forehead before pulling his manhood out and laying next to me. I kissed him on the side of his lips and hugged him.

Mahabang katahimikan ang namayani sa kwarto, tumikhim ako para mag salita. “Sorry, kung umalis ako kanina na walang paalam.” Sabi ko at tumingin kay Lucian na nakapikit ang mga mata. Dumilat siya at tumingin sa ’kin na nakangiti. “Wag mo ng uulitin ’yun, wife. Muntik ko ng sisantehin ang mga hotel staff dito dahil sa pagkawala mo.” Napa-nguso tuloy ako.

Hinalikan naman ni Lucian ang labi ko. “Gusto mo bang kagatin ko ’yan?” Tanong niya. Umiling agad ako. Paano ba naman kasi, namamaga ang ibaba kong labi dahil sa kinagat niya ’to kanina at sinipsip.

“Ang sama mo!” Sabi ko na ikinatawa niya.

Kinuha niya ang mga kamay ko at hinalikan nito ang likod ng palad ko. “I love you, my love.” Sabi niya. Nababanaag ko sa mga mata ni Lucian ang pagmamahal niya sa ’kin.

Nginitian ko siya bago ako sumagot. “I love you too, daddy.” I laughed at Lucian’s face who was shocked to hear what I called to him.

“Damn it! Gusto ko ’yun ang itawag mo sa ’kin, misis ko.” Ikinis-kis pa niya ang pagkalalaki sa isa kong binti. “See, I’m craving for you again, at handa na ulit lumaban.” Pilyo niyang sabi kaya mahina kong pinitik ang pagkalalaki niya.

“No!! Mahapdi na ’yung ano ko..” sabi ko saka inirapan siya.

“Please.. I’m so horny—”

“Araw-araw ka namang malibog. Tigil-tigilan mo ko Lucian. Kundi tigang ka sa ’kin ng three days.” Pananakot ko sakanya.

His eyes widened. “On a second thoughts, bukas nalang pala ulit.” Naka-nguso niyang sabi.

Mahina naman akong natawa. “I’m hungry,” paglalambing kong sabi.

Hinalikan niya ako sa nuo bago siya nagsalita.  “Gusto mo ba magluto tayo? or mag order nalang tayo?” Tanong niya at inaamoy ang leeg ko.

“Luto nalang,” naka nguso kong sagot kay Lucian. He kissed me on my lips again. “Okay. I’ll cook for you.”

Bumangon siya sa kama at isinuot ang pantalon niya ulit saka lumabas ng kwarto.

Nang maisara niya ang pinto ay mabilis ang galaw ko na kinuha ang cellphone at tinignan kung nasaan na ang mga kasamahan ko.

I gasped when I remembered Lucifer crying earlier. Pinakapasayaw kasi sa mga ’to ay si Lucifier. Lagi niyang kinukuha ang attensyon ko kaya laging gumagawa ng kalokohan. Pero kapag inuutusan ko naman ay nakikinig din naman ’to sa ’kin. Hindi nga lang ’to mautusan ng kahit sino sa mga kasama ko dahil sa ’kin lang ito nasunod.

Lagot talaga ako pag-uwi ko sa Russia dahil sa ginawa ko.

I got out of bed and went to the bathroom. I saw in the mirror that there are many kiss marks on my neck. It looks like I will wear a turtle neck again.

The next day I got up early to meet Raizen. Tulog pa naman si Lucian. Mabilis ang kilos kong nag bihis para makabalik agad ako. Dinala ko ang phone na bigay sa ’kin ni Lucian, at ang isa kong phone ay tinago ko ng mabuti.

I was wearing a turtle neck longsleeve and fitted pants saka nilugay ang buhok ko. Dahan-dahan ang mga galaw ko upang hindi magising si Lucian.

Sumakay agad ako ng taxi at nagpahatid sa coffee shop kung saan kami magkikita ni Raizen.

Nakarating ako agad at nagbayad sa driver saka ako bumaba ng taxi. Nakita ko agad si Raizen na nakaupo at sumisim-sim ng kape kaya naglakad ako papunta sakanya.

Nag-angat siya ng tingin sa ’kin at tumayo. “Ruwi!” Tawag niya saka niyakap ako ng makalapit ako sakanya kaya tinapik ko ang likod niya.

“Kamusta na mga sugat mo?” Tanong ko at tinitigan ko siya ng mabuti.

Raizen chuckled. “I’m okay. Nagamot na ako n’ong isang araw pa, remember?” Tumango nalang ako.

Mapanuring nakatingin sa ’kin si Raizen. Napalunok naman ako ng maalala ko ang suot ko.

“Kailan ka pa nag suot ng turtle neck?” Tanong niya na may pagtataka ang boses.

Natawa ako. “Ahm.. nagkamali ako ng suot.” Sagot ko saka nagkamot sa likod ng ulo ko. Hindi ko maloloko si Raizen pero alam kong sasabayan niya ang kasinungalingan ko.

Itinaas niya ang kamay niya at tumawag ng waiter. Lumapit naman agad ang waiter at umorder si Raizen ng coffee ko. “Nga pala, saan ka nakatira ngayon? Dito ba sa Madrid?” Tanong niya sa ’kin.

“Dyan lang sa tabi-tabi.” Pag-iiwas ko sa topic.

“Pwede ba, Ruwi. Wag ka ngang mag sinungaling sa ’kin.” Naiirita niyang sabi.

Dumating ang coffee ko at mabilis na umalis ang waiter sa harap namin. Kinuha ko ang kape at agad sumimsim. “Yung plano ko, gawin mo ’yun.”

“Kailangan ko ba talaga gawin ’yun?” Tanong niya na parang nag dadalawang isip.

I chuckled. “Yes, medyo matatagalan ’to pero alam kong magtatagumpay tayo.” Paninigurado ko.

Bumuntong hininga naman siya. “Kailangan natin bilisan ang plano natin Ruwi, kailangan natin makabalik sa mga kasamahan natin.” Napabuntong hininga din ako.

“May mga bagong assassin ang nag papabagsak satin, mukang iniisa-isa nila tayo. Kapag hindi tayo kumilos ay baka mawalan tayo ng mga kaibigan.” Humigpit ang hawak ko sa hawakan ng baso, dahilan para mabasag ’to.

“Subukan lang nilang galawin ang mga kaibigan natin, uubusin ko sila.” Galit kong sabi habang nanlilisik ang mga mata ko na nakatingin kay Raizen.

“Kung ganun, gawin natin ng mabilis ang plano, Ruwi.” Pagpapakalma ni Raizen sa ’kin. Napahawak naman ako sa sentido ko.

Nag-usap pa kami ni Raizen dahil mukang ’to ang huli namin pagkikita muna dahil may binigay akong mission.

Nagpaalam na kami sa isa’t-isa. Yumakap ako at tinapik siya sa likod. “Mag-iingat ka. Lagi mong dalhin ang phone mo para ma trace kita agad.” Pagapapa-alala kong sabi.

Humiwalay ako sa yakap niya at nginitian siya.

“Okay, mag-iingat ka din boss.” Sabi niya sabay alis sa harap ko.

Lumingon ako sa kabilang kalsada nang may mahagip ako do’n na pamilyar ang mukha. Nawala ang ngiti ko sa labi ng makita ko ang madilim na mukha niya.

Lucian!

Chapter 24

NAKABALIK na kami sa Italy ngunit hindi parin ako pinapansin ni Lucian.

Nang makita ko siya sa tapat ng coffee shop ay agad siyang umalis. Sinundan ko siya agad sa penthouse ngunit wala siya. I waited for him to come home so I could explain, ngunit walang Lucian na nagpakita sa ’kin.

Hanggang sa nakauwi kami ng Italy, hindi parin niya ako pinapansin.

Sa isang kwarto din siya natutulog. Pinupuntahan ko siya do’n ngunit hindi ko siya naabutan sa pag gising ko sa umaga dahil nakaalis na siya. Sa gabi naman ay natutulugan ko na lang ang paghihintay sakanya.

Napabuga ako ng hangin dahil hindi man lang pinansin ni Lucian ang hinanda kong dinner. Nag bibihis kasi siya dahil may importanteng meeting daw siya at do’n nalang daw siya kakain. Malamig ang pakikitungo niya sa ’kin hindi ako sanay na ganun ang asawa ko. Alam ko namang seloso siya pero hindi ko inaasahan na ganito ang mangyayari.

Nakita ko siyang bumaba ng hagdan. Ang guwapo niya sa suot niyang suit na kulay navy blue. “Ayaw mo ba talaga kumain?” Tanong ko. Huminto naman siya sa paglalakad ngunit hindi siya lumingon sa gawi ko.

“Lucian.. let’s talk, please..” pakikiusap ko sakanya.

“I’m busy.” He said and continued walking and left the house.

He has been like that for two days. Napakamot ako sa ulo ko saka ako umupo. Tinignan ko nalang ang hinanda kong hapunan.

I gasped.

Tumayo ako para ligpitin nalang ’to, nawalan narin ako ng ganang kumain.

Pagkatapos kong magligpit ay agad akong tumungo sa kwarto at nahiga sa kama. Gusto kong matulog para kahit papano ay hindi ko maisip ang malamig na trato sa ’kin ni Lucian.

Napabalikwas ako ng bangon ng tumunog ang cellphone ko. I saw Raizen name’s in my phone screen kaya sinagot ko ’to agad. “I’m here. I’m going to start our plan.” I smiled. Maasahan ko talaga si Raizen.

“Okay, please.. be careful, Raizen.” Paalala ko sakanya.

“I can’t call you from now on.” Pagpapaalam niya.

“I know. Just always bring your phone. Okay?”

“Copy, boss.” Sagot niya kaya pinatay ko ang tawag. Madaming pumapasok sa isip ko at kung anong susunod kong hakbang. Humiga ulit ako sa kama at agad na ipinikit ang mga mata ko hanggang sa nakatulog ako.

Nagising ako dahil sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko. 8AM narin pala, nakatulugan ko pala ang paghihintay kay Lucian kagabi.

Bumangon ako sa kama saka naglakad papunta sa pinto para lumabas ng kwarto. Hindi na ako nag hilamos pa dahil baka nagugutom na si Lucian kaya nagmamadali akong lumabas ng kwarto. Kailangan ko siyang ipagluto ng agahan.

I was walking down the stairs when I saw Celine and Lucian sitting and talking in the living room. Tumigil pa ang mga ’to ng narinig nila ang mga yapak ko.

Tumingin si Celine sa gawi ko at nakakalokong ngumisi sa ’kin habang nakataas ang isang kilay niya, habang si Lucian naman ay tahimik na nakayuko.

I raised an eyebrow at Celine, akala siguro niya magpapatalo ako. I stopped staring at Celine when Lucian stood up from where he was sitting and faced me. Kaya napadako ang tigin ko sakanya.

Nagkatitigan kami ng asawa ko. I miss him. Hindi parin niya ako pinapansin o kinakausap man lang. Gusto ko sana ipakilala si Raizen sakanya, kahit malaman pa niya ang pagkatao ko ayos lang, basta hindi lang siya magalit sa ’kin.

I can see the emotionless in his eyes, ganito ba ’to ka galit sa ’kin para ayaw niya akong kausapin. Gusto ko ayusin ang hindi pagkaka intindihan namin ni Lucian, ngunit siya naman ’tong umiiwas.

“I’m leaving now. I’m going to the Philippines for business purposes.” Malamig niyang sabi sa ’kin. Napadako ang mga mata ko kay Celine na nakangisi parin sa ’kin.

“K-Kailan ka babalik?” Nauutal kong tanong.

“I don’t know.” He walked. Kinuha niya ang maleta niya at naglakad palabas ng bahay.

Ngayon ko lang nakita na may maleta pala siyang naka ready,mukang hinihintay lang niya ako magising bago umalis.

Inaasahan ko na lilingon si Lucian sa gawi ko, ngunit hindi man lang niya ako tinapunan ng tingin.

Sumunod naman ang babaeng clown kay Lucian. Pagpantayin ko blush on nito eh! Madapa sana.

Napabuga nalang ako sa hangin saka umupo sa hagdan habang nakatingin sa paligid. “Ang tahimik ng bahay.” I said and smile bitterly.

Two weeks have passed, ngunit hindi parin umuuwi si Lucian sa bahay. Hindi din siya tumatawag sa ’kin o kahit text man lang. Nag-iisip ako kung babalik nalang ba ako sa Russia at do’n nalang mag mamatyag sa mga kalaban ko, total ayaw naman na ako makasama ni Lucian.

Hindi ko makakalimutan ang pag-alis niya dito sa bahay at kasama pa si Celine. Nakita ko pa siya na pinagbuksan ng pintuan ng kotse si Celine. Mahina akong natawa ng maalala ’yun. So, ganun din pala siya sa iba. Akala ko pa naman ako lang ang tinatrato niya ng ganun na parang iniingatan.

Naka black cotton shorts lang ako at naka black sando at naghahanda na sana para matulog. Nang may napansin akong anino na gumagalaw sa may terrace ng kwarto.

I quickly went to the closet and took out a large jacket and put it on. I took out a small knife saka itinago ’to sa damit ko.

Naramdaman kong naka pasok na ’to sa loob ng kwarto. Hinihintay ko lang siyang lumabas para atakehin ako.

Nakatalikod parin ako at hindi pinapahalatang alam ko na nandito siya sa loob. Nakita ko ang reflection niya sa makintab na sahig na sasaksakin ako mula sa likod ko.

Mabilis ko siyang hinarap at sinuntok siya sa leeg. Hinawakan ko ang kamay niya na may hawak na katana saka ko mabilis na ibinaon ang hawak kong kutsilyo sa kamay nito. Napasigaw pa ’to sa sakit saka umatras sa ’kin. Sinipa niya ako gamit ang isang paa niya na ikinabitaw ko sa kutsilyo na ibinaon ko sa kamay niya.

Inatake ko siya ng suntok at sipa na nasasalag naman niya agad. Nang makakita ako ng pagkakataon ay mabilis ko siyang tinuhod sa pagkalalaki, dahilan para matumba siya sa sahig.

Hindi ko ’to sinaksak bagkos ay sinipa ko siya sa mukha para mawalan ng malay. Akmang bubuksan ko ang pinto ng pumasok pa ang mga kasamahan nito. Fuck shit! May mga kasama pala ito.

Mabilis ko inatake ang mga ’to at inagaw ang hawak ng isang lalaki na katana saka ko siya sinaksak sa leeg.

Napahawak ako sa tagiliran ko ng sinaksak ako sa gilid ng isa pang kalaban. Winasiwas ko ang espadang hawak ko at pinatamaan sa dibdib ang lalaki na ikinabagsak niya sa sahig.

Bumaba ako ng hagdan at naabotan ang dalawa kong kalaban. Napatakbo ako sa kusina nang pinaulanan nila ako ng bala. Napamura ako ng ilang beses ng tinamaan ako sa braso.

Nagtago ako sa island counter at hinihintay na sumunod dito ang mga kalaban ko. Hindi naman ako binigo ng mga ’to. Nakita ko ang dalawang pares ng paa na malapit sa island counter kung saan ako nagtatago.

Agad kong pinutol ang mga paa nila dahilan para sumigaw sila ng malakas at natumba sa sahig.

Kumalat narin ang dugo sa kusina. I came out from where I was hiding and stabbed the two men who were screaming in pain dahil sa pagputol ko sa mga paa nila.

Sinapo ko ang sugat na tama ko ng baril at kinuha ang cellphone na nasa bulsa ng jacket. Mabuti nalang ay ang cellphone na ibinigay ni Raizen ang nailagay ko kanina sa jacket.

I have no choice but to call Raizen, para linisin ang mga katawan ng mga bwesit na ’to.

Naka ilang ring lang ’to saka sumagot. Bumubulong pa siya sa kabilang linya na parang ayaw makarinig ang ibang kasama niya.

After I told Raizen, I immediately left the house and walked out of the subdivision and looked for a taxi to take me to the hospital.

Nakahanap agad ako ng taxi kaya agad akong sumakay at sinabi na dalhin ako sa hospital. Nakita ko pa sa mukha ng driver ang pag-aalala niya sa ’kin ng makita niya akong naliligo sa sarili kong dugo.

Buti pa siya nag-aalala sa ’kin, pero si Lucian, ni walang alam sa nangyayari sa ’kin ngayon. Mapait akong ngumiti at kinausap ang driver na kapag nawalan ako ng malay ay ihatid niya ako sa hospital. Hindi niya tinanggap ang bayad ko.

I closed my eyes and felt the car start moving. Unti-unti ding namimigat ang talukap ng mga mata ko.

Nagising ako at puting kisame ang bumungad sa paningin ko. Nakita ko ang dextrose na naka konekta sa kamay ko.

Nakita ko ang nurse na parang tinatawag ang doctor dahil sa nagising na ako.

Nalaman ko kanina na two days na akong hindi nagigising simula ng maihatid ako dito ng taxi driver. Mukang kailangan ko bumawi sa taxi driver na ’yon sa kabaitan niyang  ginawa.

Nakasandal lang ako sa headboard ng higaan at nakatingin sa bintana nang biglang bumukas ang pintuan ng kwarto. “Wife!!” Tawag niya sa ’kin.

Hindi naman ako humarap sakanya. Nakatingin parin ako sa bintana at iniisip ang nangyari. I heard Lucian’s footsteps at palapit ’to ng palapit sa ’kin ngunit hindi ko siya tinatapunan ng tingin.

Lumuhod siya sa harap ko at inabot ang isa kong kamay. “I’m sorry, wife.. kung wala ak—”

Hinila ko ang kamay ko na hawak niya at pinutol ang sasabihin niya. “I’m fine, Lucian.” Malamig kong sabi at hindi parin tinatapunan siya ng tingin.

“Wife.. Please look at me.. I’m sorry kung wala ako sa mga oras na ’yon.” Sabi niya. Halata sa boses niya ang pagsisisi, ngunit hindi ako nag pa apekto.

Mapait naman akong ngumiti. “Yeah, nasa Pilipinas ka nga pala kasama si Celine.” Sabi ko saka ko siya tinignan at pinawalang emosyon ang mukha ko.

“What are you doing here anyway? I don’t need you here. Just go back to the Philippines, Lucian.” Sabi ko sakanya saka ako ulit tumingin sa bintana na tanaw ang mga puno mula dito sa hospital room.

Lucian didn’t answer what I said, nararamdaman ko parin ang mga titig niya sa ’kin. Ayaw ko siyang tignan dahil baka mawala ang tampo ko sakanya. Hanggat maari ay ayaw ko muna siyang makausap.

Napadako ang tingin ko sa pintuan nang bumukas ’yon. Pumasok si Raizen sa loob na may dalang basket na may lamang prutas.

Kanina, kinausap ko na siya na iba ang pangalan kong gamit. Nalaman ko rin na sumunod siya agad rito ng malinis niya ang bahay at kinuha ang mga bangkay ng mga pinatay ko.

Umalis lang siya saglit para bumili ng pagkain at mga prutas.

Naglakad siya palapit sa ’kin at inilagay sa bed side table ang pinamili niyang  prutas. I smiled when I saw him frowning. Ipinagbawang bahala ko si Lucian na nasa gilid ko na nakatayo at madilim na naka tingin kay Raizen.

“What fruit do you want to eat? I’ll peel it for you.” Sabi sa ’kin ni Raizen at binubuksan ang plastic ng prutas na binili niya.

“Gusto ko ng apple.” Sagot ko agad.

“Okay, pagbabalatan kita.” Nakangiti niyang sabi at akmang aalis na sana siya ng pigilan ko ’to.

“I’ll eat that. Just wash it, wag mo ng balatan.” Utos ko. Napatigil naman siya saka humarap sa ’kin.

“Oo nga pala, ayaw mo nga palang binabalatan ang apple.” Raizen whispered and walked to the sink of my hospital room.

Lucian was just looking at me. I could see jealousy in his eyes. Hindi ko nalang siya pinansin dahil may mas mahalaga pa akong kailangan pansinin.

“Wife.. do you want me to cook for you? Gusto mo ba ng—”

“No, thank you.” Pagpuputol ko sa sasabihin niya.

Narinig ko naman ang mahinang tawa ni Raizen. Ang sarap tuloy niyang batukan. Lumapit sa ’kin si Raizen at inabot ang apple na hinugasan niya.

Nagkatitigan kaming dalawa ni Raizen, gamit ang mga mata namin ay para kaming nag-uusap.

Kumagat ako sa apple at nginuya ’to. Tumingin ako kay Lucian saka ako nagsalita. “Pwede bang iwanan mo muna kami ni Raizen. May mahalaga kaming paguusapan.” Walang emosyon kong sabi kay Lucian. Nakita ko pa ang pagdaan ng emosyon niya sa mukha, lungkot at selos ang nakikita ko dito. Lumabas parin naman siya ng kwarto.

Narinig ko ang mahinang tawa ni Raizen. “Althea huh?” Pang-aasar niya sa ’kin kaya pinandilatan ko siya ng mata.

Tumikhim siya at mahina ang boses niya na nagsasalita. “Hindi ko alam kung bakit nag-asawa ka.” Tatawa-tawa niyang sabi. Pinandilatan ko ulit siya ng mga mata ko saka ako nagsalita.

“Any news?” Tanong ko.

“Mukang alam na ng General ang pag papanggap mo, Ru. You should be more very careful. Baka pati asawa mo ay mailagay mo sa peligro.” Saad niya kaya napahawak agad ako sa sentido ko.

“Bumalik ka na ulit do’n. Ako na bahala sa sarili ko dito.” Raizen just stared at me and sighed.

“You need to make a decision Ruwi. Paliit ng paliit ang mundo niyo ni General. Alam ko na alam na niya na ikaw ang leader ng assassination. I also found out that Lucian’s mother planning wicked na paghiwalayin kayo ni Lucian. Asahan mo na madaming pananakot  ang matatanggap ni Lucian para iwan mo ’to. The General’s goal is for you to leave Lucian and go back to Russia at do’n ka niya papatayin. Baka gamitin pa niya si Lucian laban sa’yo, lalo na alam niya na mahal mo si Lucian.” Mahabang sabi ni Raizen.

I thightened my grip on the apple I was holding. Ang daming scenario ang pumapasok sa isip ko at ang kinakatakot ko na baka pati si Lucian ay saktan nito para lang mapasuko niya ako.

Nagpaalam na si Raizen sa ’kin  at umalis na. Ilang saglit lang ay pumasok si Lucian sa kwarto. Pinikit ko lang ang mga mata ko at nagkukunwaring tulog, ayaw ko muna siyang makausap.

NAKATINGIN LANG AKO  SA asawa ko na nakahiga sa hospital bed habang nakapikit ang mga mata. I knew she still awake but she preferred to pretend to be asleep.

Masyadong malaki ang kasalan ko sakanya. Nagpadala ako sa selos na nararamdaman ko at piniling umalis muna sa bahay.

Ayaw ko kasing masaktan ang asawa ko at makapag salita ako ng masama na pagsisisihan ko habang buhay. Ngunit mas malaki pa pala ang pagsisisihan ko ngayon.

Naglakad ako palapit sa kama at umupo sa upuan na malapit sa higaan niya. Pinagmasdan ko ang asawa ko saka ako nagsalita. “Nagseselos ako.” Pagsasabi ko ng totoo.

“N’ong nasa Madrid tayo, I woke up and you were no longer by my side. I looked for you, your GPS was on so I immediately found you. I was annoyed that you were smiling talking to that man na dapat akin lang. Akin lang ’yung mga ngiti mo dahil ako ang asawa mo. Pakiramdam ko ay para akong sinaksak sa dibdib ng niyakap mo ang lalaking ’yun at nginitian.” Napahilamos ako ng mukha gamit ang mga kamay ko sa tindi ng selos na nararamdaman ko.

“I told you wife, ako lang dapat. Akin lang ang atensyon mo. Nasaktan lang ako dahil nakikita ko sa mga mata mo ang pagpapahalaga mo sa lalaking ’yun. Natatakot ako baka ipagpalit mo ako sa iba.” Malungkot kong sabi saka bumuntong hininga.

“Umuwi ako ng Pilipinas dahil sinunog ang isa kong hotel ulit do’n. Mukang may gustong magpabagsak sa ’kin. Hindi kita sinama dahil gusto kong magpahinga ka sa bahay at umiiwas ako sa’yo dahil ayaw konf makapag bitaw ng masasamang salita na pagsisihan ko lalo na sa nararamdaman kong selos sa lalaking niyakap mo. Gusto kong pilipitin ang leeg niya.” I said.

“Nagpumilit din si Celine na sumabay sa ’kin pauwi ng Pilipinas kaya isinabay ko na siya. Dapat ay babalik agad ako, ngunit nagka emergency ulit sa hotel ko kaya natagalan ako.” Mapait akong ngumiti at inaalala ang kagaguhan ko.

Inuna ko pa ang negosyo ko kaysa sa asawa ko na muntik ng mawala sa ’kin. Naiinis ako sa sarili ko.

“I’m sorry, kung umalis ako sa tabi mo. Pangako, hindi na ulit ako aalis sa tabi mo.” Malungkot kong sabi saka hinaplos ang pisngi niya. Hindi siya nagdilat ng mga mata sa ’kin at hindi siya sumagot.

“Rest my wife. Babantayan kita, mahal ko. Babawi ako sa’yo. Mahal na mahal kita.” Saad no saka hinalikan siya sa nuo at mahinang hinahaplos ang buhok niya at pinagmamasdan ang mukha niya.

Tinignan ko sa cctv kanina habang kausap ng asawa ko ang lalaking kaibigan niya. Gusto ko makita ang mga lalaking pumasok sa bahay at pinagtangkaan ang buhay ng asawa ko. Ngunit ang tanging nakita ko lang ang mga pagpasok ng mga lalaki n’ong gabing ’yun, pero hindi ko na makita ang footage kung paano nakalabas ang asawa ko at paano siya nakatakas sa mga lalaki. Deleted na ang kuha ng cctv.

Chapter 25

I WAS DISCHARGE from the hospital today. Inaalalayan naman ako ni Lucian bumaba ng kotse ngunit sumagi sa isip ko ang ginawang pag-alalay niya kay Celine.

Pumikit ako ng maalala ko ’yun kaya hindi ko tinanggap ang kamay niya at lumabas ng kotse.

Narinig ko pa ang pag buntong hininga niya ngunit hindi ko siya pinansin at deri-deritso akong pumasok ng bahay at tinungo ang kwarto.

I just lay on the bed and closed my eyes, narinig ko ang pagbukas ng pintuan ng kwarto at ang yapak ni Lucian. Mukang nilapag niya ang dalang bag namin.

Naramdaman ko naglakad siya palapit sa kama at ang paglubog ng kama sa gilid ko takda na umupo ’to.

“Do you want something to eat, my wife?” Malambing niyang tanong.

Hindi ko siya pinansin. Wala lang akong masabi sakanya at wala akong ganang makipag-usap kaya mas mabuti ng hindi magsalita.

“Kausapin mo naman ako, love. Please, I’m going crazy thinking that maybe you don’t love me anymore. Kaya ayaw mo na ako maka- usap.” Malungkot niyang sabi.

Nagmulat ako ng mata at tinignan si Lucian na parang pinagbagsakan ng langit at lupa ang hitsura. Napabuga ako ng hangin saka ako nagsalita. “Pwede ba akong umalis sa bahay mo?” Tanong ko.

Madilim ang mukha niya at umiigting ang panga niya sa galit. “No! Hindi ka pwedeng umalis dito sa bahay.” Galit niyang sabi kaya masama ko siyang tinignan saka pumikit ulit.

Lucian sighed. “Fine! Pwede kang umalis.. pero kailangan kasama ako.” Saad niya kaya iminulat ko ang mga mata ko at masamang tinignan ulit si Lucian.

“I’m sorry na misis ko, please forgive me. Don’t leave me please..” lumuhod siya sa sahig at parang paiyak na ang hitsura.

Kunting suyo na talaga ni Lucian sa ’kin ay bibigay na ako. Ngayon ko lang nalaman na may pagka marupok din pala ako.

N’ong isang gabi, nakikinig lang ako sa paliwanag niya. Nag tulog-tulogan lang ako dahil ayaw ko muna siyang makausap.

Bumangon ako sa higaan saka pumunta ng banyo. Narinig ko naman ang pagsunod ni Lucian sa ’kin at pilit niya ako inaalalayan. Tinabig ko naman ang kamay niya at nagsalita. “I’m fine, Lucian.” I said.

I closed the bathroom and locked it. I took my phone out of my pocket and checked where Raizen was, napangiti ako ng umaayon ang mga plano ko.

Tinignan ko din ang bahay sa Russia at mukang seryosong may ginagawa si Atticus sa haven niya.

Si Lucifier ay wala din sa bahay. Mabilis ko iniba ang satellite at hinanap si Salem kung nasaan. I saw him smoking while holding a coffee in one hand, naka suot pa siya ng doctor’s white robe. Baliw talaga.

Nakatingala pa siya  sa kalangitan at parang may binubulong. Natawa ako, alam ko kasi na kinakausap niya ako dahil ang alam nila ay patay na ako.

I turned off my phone and hide it again. Lumabas ako ng banyo at naabutan kong wala si Lucian sa kwarto. Sumuko na yata.

Tinanggal ko ang suot kong  jacket at humarap sa malaking salamin at tinignan ang reflection ko. Inangat ko ang damit ko at nakita ko pa ang gauze na nasa tyan ko.

Talagang sinusubukan ako ni General. Alam kung alam na niya ngayon. Gusto lang ako itest no’n kung tama ang duda niya sa pagkatao ko.

Hindi ako natatakot na patayin niya ako o saktan man lang dahil kaya kong lumaban. Ang iniisip ko ay si Lucian. Paano kung may gawin siya kay Lucian at gamitin ’to sa ’kin.

Naibaba ko ang laylayan ng damit ko nang biglang pumasok si Lucian sa kwarto na may dalang tray ng pagkain.

Humarap naman ako sakanya. “Anong balita sa mga hotel mo? Sinadya ba ang pagka sunog no’n?” Tanong ko kay Lucian, kailangan ko malaman kung si General ba ang may gawa or may mga kalaban din si Lucian sa negosyo. Gusto ko siyang protektahan, hindi ako makakapayag na masaktan ang asawa ko.

Natigilan si Lucian na mabilis naman naka bawi at naglakad ulit. Inilapag niya ang dala niyang tray sa kama saka lumapit sa ’kin. “Don’t worry about that, wife. I’ll take care of it.” Nakangiti niyang sabi at hinalikan ako sa labi.

Hindi ko tuloy naiwas ang mukha ko dahil sa bilis ng kilos niya.

Wala na! Di na ako galit!

Hindi parin pinutol ni Lucian ang halik na pinagsaluhan namin. He also pulled me closer to him and hugged me tightly.

He broke the kiss we shared and looked at me intently. “I’m really sorry my wife. Please, forgive me. I won’t leave your side again, but I can’t promise that I won’t be jealous again.” Naka nguso niyang sabi kaya pinandilatan ko nalang siya ng mga mata ko.

“Sino ba kasi ’yung lalaking ’yun? The way you look at him ay para itong mahalaga sa buhay mo.” Inis niyang sabi saka niyakap ako.

“Ayaw ko ng may kahati sa’yo, wife. Gusto ko ako lang.  I’m really selfish wife, and possessive pag akin, akin lang.” Possessive niyang sabi.

“Kaibigan ko lang ’yun na matagal ko ng hindi nakita. Ayaw mo kasi ako pakinggan. May paalis-alis kapa kasing nalalaman.” Inis kong sabi.

Humiwalay naman siya ng yakap sa ’kin. “I’m fucking jealous wife, I want to kill that man. Damn it! Ako lang ang pwedeng yumakap sayo ng ganun. Ako lang dapat!!” saad niya na parang nag titimpi ng galit, kaya natawa ako.

“Don’t laugh at me, my wife, kung wala kalang sugat kanina kapa sana umuungol sa parusang ibibigay ko sayo.” tinampal ko ang bibig niya.

“Puro ka kalokohan,” saad ko saka ako naglakad sa higaan at tinignan ang laman ng tray. Kinuha ko agad ang orange na prutas at kinain ’yon sunod ko namang kinuha ang apple.

Madilim parin ang mukha ni Lucian. I rolled my eyes on him. “Tapos alam pa niya kung anong gusto mo sa apple.” muntik pa ako mabilaukan sa sinabi ni Lucian.

Mahina akong natawa saka tinutudyo siya. “So, sinunod mo yung narinig mo kay Raizen na ayaw kong binabalatan ang apple?” tinaasan ko siya ng kilay at may pang asar na ngisi sa labi ko.

“Don’t mention that asshole name. How dare him touch my property!” He said angrily.

Napa-iling nalang ako kay Lucian at kumain ulit ng apple.

Lucian sat behind me and hugged me. “I’m jealous wife, I want to be the only one who knows what you like and what you don’t like.” saad niya kaya napabuga ako ng hangin.

Nalungkot ako bigla, ang dami kong lihim kay Lucian. Alam ko magagalit siya kapag nalaman niya na hindi ko totoong pangalan ang pinakilala ko sakanya.

Nagdadalawang isip din ako na iwan siya, naiisip ko palang na iiwan ko si Lucian ay para na akong hindi maka hinga. Prosti menya, moy muzh

Susulitin ko ang mga araw na magkasama kaming dalawa ng asawa ko. Kahit ayaw ko iwanan ito, pero kailangan, mas mapro-protektahan ko siya kapag malayo ako sakanya.

Humarap ako kay Lucian at tinitigan ang mukha niya na parang kinakabisado ko ang mukha niya.

Matamis ko siyang nginitian saka dinampian ang labi niya ng halik. “Wag kana mag selos, mahal na mahal kaya kita, tsaka hinding-hindi kita ipagpapalit Lucian kahit kanino. Wala na akong gusto makasama kundi ikaw. Ikaw lang habang buhay.” Hinawakan ko ang mukha niya habang nakatitig sakanya. “Wala na akong ibang mamahalin kundi ikaw lang, Lucian Nicklaus Vandeleur.” He smiled and quickly captured my lips and kiss me slowly.

Nagising ako na wala na ang asawa ko sa tabi ko. Nag stretch muna ako ng katawan saka ako bumangon sa kama. Naglakad ako papuntang banyo na walang saplot kahit isa, ang magaling kung asawa ay inangkin na naman ako.

Naligo lang ako saglit saka ako lumabas ng banyo. Kinuha ko ang malaking tshirt ni Lucian at boxer nito at isinuot. Mas comportable kasi ako pag ito ang suot ko.

Bumaba ako sa hagdan at nakita ko ang asawa ko na nag luluto sa kusina. Lumingon siya sakin at nakangiting lumapit. “Hindi ka na dapat bumaba wife, dadalhin ko na sana ang pagkain doon sa kwarto natin.” saad niya saka hinalikan ako sa labi.

Napasimangot naman ako. “Okay na naman na ako.” sabi ko nalang at naglakad sa lamesa saka kumuha ng hotdog at kinagat ’to.

Nakita ko pa lumunok ng laway si Lucian habang nakatingin sakin.

Napamura pa ito ng ilang beses saka pumikit, para nitong pinapakalma ang sarili. Napailing nalang ako at natawa sa hitsura niya.

Pagkatapos namin kumain ay nag mamadaling naligo si Lucian dahil sa biglaang tawag ng secretary niya na may emergency daw sa company niya.

Tinulungan ko na itong ibatones ang longsleeve niya  at inayos ang necktie niya. “I’ll be home soon,wife.” He kissed me on the lips and then on my forehead.

“Okay. Uwi ka agad. May balak pa naman akong gawin sayo mamaya.” pilya kong sabi.

Nanlaki naman ang mukha niya at lumapit sakin. “Ano yun, misis ko, sabihin mo na sakin ngayon. Please!!” nagpa cute pa siya sakin. Kalalaking tao pero nagpapa-cute, at gusto pa laging bini’baby.

Kinurot ko ang nguso niya at mabilis na hinawakan ang pagkalalaki niya. “I will eat you.” Lumunok siya ng ilang beses na parang nahihirapan huminga.

“Fuck! I have to go to the office right away to finish my work.” Lumalim ang paghinga ni Lucian at napasabunot sa buhok niya. Nang kumalma na ito ay hinalikan niya ako ulit at nagmamadaling umalis sa harap ko saka lumabas ng kwarto.

Nang maka alis si Lucian ay nilinis ko muna ang bahay at nag palit ng bed cover. Sinalang ko narin sa washing ang mga labahan namin saka ako nag luto ng pagkain.

Napatigil ako sa pag halo ng maramdaman kong may nakatingin sakin. Mabilis ako lumingon at halos hindi huminga ng makita ko ang lalaki. I saw General Edmund standing at the island counter and leaning.

Nagkukunwari ang mukha ko na natatakot at gulat na naka pasok siya sa bahay. “P-pano kayo naka p-pasok?” sinadya ko mag utal-utal para hindi niya mapansin ang totoong nararamdaman ko.

“You can’t fool me, I already know you.” nakapamulsa siyang lumapit sakin. “I don’t know what you’re talking about.” sabi ko.

“Really? Allright  then, I will kill you, but not now.” naka ngiti siya na parang demonyo sakin.

Umatras ito at tumalikod saka nagsimulang maglakad. “Goodbye, Ruwi!” Paalam niya sakin at tuluyan ng umalis. Nanigas naman ako sa kinatatayuan ko.

Fuck! Alam na talaga niya. Napahilot ako sa sintido ko nang malaman na talaga niya ang pagkatao ko.

Hindi ko alam kung anong dapat kong gawin at kung pano ko pakakalmahin ang sarili ko. Mas lalo pa akong nataranta ng tumawag ang secretary ni Lucian na may nangyari daw masama sa asawa ko.

Mabilis ang kilos ko na umalis ng bahay at pumunta ng hospital kong saan dinala si Lucian.

Naabutan ko itong ginagamot ang braso niya. Mabilis naman akong lumapit kay Lucian. “Are you okay? Anong nangyari sayo?” taranta kong tanong.

“I’m fine, wife, daplis lang.” Lucian tried to calm me down, heto na nga ba ang kinakatakutan ko na gagawin ni General. Napasabunot ako sa buhok ko at nag-iisip ng gagawin.

The police came in and interviewed Lucian about the incident. Mataman lang ako nakikinig.

Nang maka alis na ang mga pulis ay inalalayan ko ka agad si Lucian humiga sa kama. “Get some rest first.” ikinis-kiss ko ang ilong ko sa ilong ni Lucian.

Napangiti siya at hinalikan ako sa pisngi. “I love you, my wife.” madamdamin niyang sabi.

“Mahal din kita, Lucian. Sige na matulog kana, babantayan kita.” malambing kong sabi.

Ako lang naman ang kailangan ni General kaya ginagawa niya ito. Kailangan ko ng makapag desisyon. Kahit mahirap ang gagawin ko, kakayanin ko parin ito, basta masiguro ko lang na ligtas si Lucian.

Nakatitig lang ako sa mukha ng asawa ko habang natutulog. Mahina kong sinusuklay ang buhok niya  gamit ang mga daliri ko at malalim ang iniisip.

I received a message from Raizen. Pinatay ko ang phone at nag iisip ng gagawin. Mukang pati ang ina ni Lucian ay gusto na akong mawala sa landas ni Lucian. Malalim ang iniisip ko habang naka titig sa mukha ng asawa ko na mahimbing na natutulog.

Ya tebya Iyublyu, Iyubov’ moya.

Chapter 26

SPG~

TWO WEEKS ANG nagdaan puro pagbabanta ang natatanggap ni Lucian. Kahit ayaw niyang sabihin sa ’kin ay nalalaman ko parin. Mas lalo lang ako nag-aalala sa asawa ko.

“Wife.” Tawag niya sa ’kin. Mukang nagising siya dahil wala ako sa tabi niya.

“I’m here,” sagot ko.

Lumapit sa ’kin si Lucian saka yumakap sa likod ko.

“Bakit gising ka pa?” Tanong niya sa ’kin.

“Nagpapahangin lang ako,” malungkot kong sagot sakanya.

“Nahihirapan ka bang makatulog?” Tanong niya saka hinalikan ako sa ulo.

Sinandal ko ang ulo ko sa dibdib niya saka ako sumagot. “Oo, iniisip ko ang kaligtasan mo.” Pagsasabi ko ng totoo.

“Don’t worry about me, wife.” Saad niya kaya tumingin ako sakanya. Tinitigan ko ng mabuti ang mukha niya. Baka kasi hindi ko na masilayan ’to sa susunod na mga araw.

“Kapag nawala ako.. anong gagawin mo?” Biglang tanong ko kay Lucian.

Lucian reached my cheek and caressed it. “Ikakamatay ko kapag nawala ka sa ’kin, love. Iniisip ko palang ’yon nahihirapan na akong huminga. I don’t know if I can live in this world without you. Kaya hangga’t maari ay dito ka lang sa tabi ko.” Sagot niya kaya pinigilan kong hindi maiyak habang nakatingin kay Lucian.

I looked away and looked at the sky. “Kapag may nangyaring masama sa ’kin, accept it, Lucian. Mag move on ka sa buhay kahit wala ako.” Malungkot kong sabi kaya yumakap siya ng mahigpit sa ’kin.

“No!! I can’t live without you wife. Bakit ganyan ka magsalita? Bakit parang namamaalam ka sa ’kin?” Seryoso niyang tanong kaya huminga ako ng malalim.

“I’m just thinking, hindi natin malalaman ang mangyayari sa buhay natin,” saad ko saka huminga ulit ng malalim.

“Basta ang alam ko lang ay mahal na mahal kita Lucian. Hindi ’yon magbabago kahit kailan.” Iniharap ako ni Lucian papunta sakanya saka siniil ng halik ang mga labi ko.

“Mahal na mahal din kita, wife.” Saad niya habang nakatingin sa mga mata ko.

Pinatalikod ulit ako ni Lucian. “Ibibigay ko sana ’to sayo n’ong  new year kaso matagal ‘to dumating sa’ kin. Dapat n’ong isang araw ko ’to  ibibigay ngunit nabaril naman ako kaya naging busy tayong dalawa.” Sabi ni Lucian.

I felt something cold in my chest kaya hinawakan ko ’to at tinignan. It’s an infinity necklace. Naka ukit ang pangalan ni Lucian dito. “Symbolize my everlasting love for you, my wife. Wala na akong hahanaping iba kundi ikaw lang. You are the only one I want to be with forever and even if we dissappear from this world and reincarnate, I will find you. Ikaw at ikaw parin ang mamahalin ko wala ng iba.” Sabi niya na punong-puno ng pagmamahal kaya tumulo ang luha ko.

Damn! Bakit ang swerte ko kay Lucian. Mabilis ko pinahid ang luha sa gilid ng mga mata ko at humarap kay Lucian at hinalikan siya sa labi.

Halos mawalan ako ng lakas sa ginagawang ulos ni Lucian sa pagkababae ko. Walang tigil ’to sa pag angkin sa ’kin na buong puso ko namang tinatanggap.

“I won’t get tired of you, my wife.” Saad ni Lucian at marubdub akong hinalikan sa labi.

“Ohh!! Faster Lucian!!”

“Ohhh!!”

Puro ungol lang ang maririnig sa kwarto at ang nagsasalpukan namin kasarinlan na mas lalo lang nag papa-init sa aming katawan.

Naka tatlong ulos pa si Lucian nang maramdaman ko na ang pamumuo sa aking puson. “Ohhh!! Lucian ayan na ako!!” Napa-arko ang katawan ko ng tuluyan akong nilabasan.

Hindi parin tumitigil si Lucian sa pag ulos sa loob ko. Naramdaman kong mas lumaki ang pagkalalaki niya sa loob ko habang nanginig naman siya sa ibabaw ko hudyat na nilabasan na siya. Wala siyang sinayang na katas at pinutok ’yon sa loob ko.

Bumagsak ang katawan ni Lucian sa tabi ko habang nakatitig sa ’kin si Lucian habang habol ang hininga naming dalawa.

Nakaramdam naman ako ng antok at pamimigat ng talukap ng aking mga mata.

Kinabukasan, nagising ako na wala na si Lucian sa tabi ko. Mabilis akong bumangon at napansin na may suot na akong damit. Mukang binihisan ako ni Lucian kagabi, dahil sa sobrang pagod ay natulugan ko na siya kagabi. Pumasok ako ng banyo at ginawa ang daily routine ko.

Nang matapos ako ay lumabas ako ng banyo at sinusuklay ang buhok ko.

Lumabas ako ng kwarto at dumeritso sa kusina. Naabutan ko ang asawa ko na naghahanda ng agahan, pawisan pa ’to habang nag pri-prito.

Mas lalo tuloy itong guwapo sa paningin ko. Pinagmamasdan ko lang siya habang nakasandal sa isang haligi sa island counter.

“Wife.” Nakangiti siyang lumingon sa ’kin ng maramdaman niya ang presensya ko.

“Good morning!” Bati ko sakanya saka ako lumapit at niyakap siya sa beywang.

“Good Morning sa napaka ganda kong misis.” I rolled my eyes. Binobola na naman niya ako.

Napatigil kami nang makarinig kami na may nag doorbell sa gate. Akmang aalis si Lucian sa harap ko ng pigilan ko siya. “Ako na!” Hindi ko na hinintay ang sagot niya at naglakad ako palabas ng bahay.

Binuksan ko ang gate at tumingin muna sa paligid. Walang tao akong nakita. Napababa ako ng tingin ng makita kong may maliit na box. Kinuha ko ’to at inalog muna saka binuksan.

Dahan-dahan ko binuhol ang tali at binuksan ang box. Tumambad sa ’kin  ang picture ni Lucian at may bahid ng dugo at may patay na dagang kasama. “Putangina!” nanlilisik ang mata kong tumingin sa paligid ngunit wala akong makitang ka hina-hinala.

Hinilot ko ang sentido ko saka pinulot ang box. Kinuha ko do’n ang picture ni Lucian na may bahid ng dugo.

“Uvidismaya v Rossii, ya budu zhdat’ tebya tam.” “See you in Russia, I’ll wait you there.”

“Mother fucker!” Nang gi-gigil kong sabi. Bwesit na General na ’yun. Hindi talaga titigil hangga’t hindi ako nakakabalik sa Russia.

Naglakad ako sa labas dahil alam kong may cctv sa gate namin kaya naglakad ako at lumagpas ng isa pang bahay bago tinawagan ang isang tao na makaka tulong sa ’kin. Kailangan ko ng tapusin ang gulong ’to.

Naka ilang ring lang ’to bago tuluyang sumagot.

“Who’s this?” Bungad niya sa ’kin ng sagutin niya ang tawag ko.

Isa lang ang pwede kong pagkatiwalan at makakapag bantay kay Lucian habang wala ako. Alam kong hindi niya ako bibiguin ng taong ’to.

“Salem.” Mahinang sambit ko sa pangalan niya. Narinig ko pa ang kalabog sa kabilang linya, mukang nahulog siya sa upuan.

“What the fuck!! Ruwi!! Ikaw ba ’yan?” Paninigurado niya.

“Yes. It’s me, Ruwi Cruz.” Sagot ko.

“Putangina! Alam mo bang isang balde ang iniyak ko dahil sa nalaman kung patay ka na! Humanda ka talaga sa ’kin Ruwi, sasaksakin talaga kita ng anesthesia.” Pananakot niya.

Mahina naman akong natawa. “Kailangan ko ang tulong mo. Wag mo sasabihin sa kahit sino na naka usap mo ko. May ipapagawa ako sa’yo, Salem.” Sunod-sunod kong sabi. Narinig ko naman ang pag bumuntong hininga niya sa kabilang linya.

“Fine. Sabihin mo sakin kung ano,” napangiti ako sa sagot niya.

Bumalik ako sa loob ng bahay at naabutan ang naka kunot nuong si Lucian habang nakatingin sa ’kin. Mukang galit na naman siya dahil matagal ako naka balik.

Tumayo siya at madilim parin ang mukha niya. “Saan ka nagpunta?” Tanong niya habang matalim na nakatingin sa ’kin.

I chuckled saka lumapit sa asawa ko na sinusumpong na naman ng selos. Hanggang sa may pumasok sa isip ko.

Inabot ko ang waistband ng suot niyang short saka ako lumuhod sa harap niya at nakatingala akong nakatingin sakanya. Napalunok pa siya ng ilang beses na parang nag titimpi. “What are you doing wife?” Tanong niya sa nahihirapang boses.

Kinindatan ko siya at hinubad ng tuluyan ang suot niyang short.

Nagulat pa ako ng tumambad sa ’kin ang malaking pagkalalaki ni Lucian. Napalunok tuloy ako ng ilang beses. Shit! kahit ilang beses na itong pumasok sa ano ko at hindi parin ako makapaniwalang nag kasya ’to sa loob ng pagkababae ko.

Halos hindi magtagpo ang mga daliri ko sa sobrang taba nito, kaya hindi na ako magtataka kung bakit laging punong-puno ang pagkababae ko kapag nagtatalik kami.

“W-Wife..” nahihirapan niyang sabi. Nagtitimpi si Lucian at mukang hinihintay ang susunod kong gagawin.

“I told you, daddy, kakainin kita diba?” Pilyo kong sabi saka ngumiti sa asawa ko.

“Fuck..” nahihirapan niyang sabi at naka ilang beses na huminga ng malalim. 

“Move your hands wife, up and down.” Mabibigat ang paghingang saad ni Lucian. Agad ko namang sinunod ang utos niya at dahan-dahang itinaas baba ang kamay ko. Shit ang laki talaga.

“Fuck! Wife!” Naka tingalang ungol ni Lucian.

“You like that, daddy?” Naka ngiti kong tanong.

Napakagat labi si Lucian saka tumango. Halata sa mukha niya na sarap na sarap ito sa pag taas baba ko ng kamay sa ari niya.

“Ohhh fuck! yes! that’s it, my wife.” May nakita akong likido sa ulo ng pagkalalaki niya kaya mabilis kong inilabas ang aking dila at tinutudyo ang maliit na hiwa sa pagkalalaki nito.

“Ohhh shit!! Wife!” Tiningala ko si Lucian na mahigpit na nakakuyom ang mga kamao nito, naka awang pa ang labi niya.

Mas pinag igihan ko pa lalo at hindi inaalis ang tingin sa aking asawa at dinilaan ulit ang tuktuk ng pagkalalaki niya, hanggang sa nagkatinginan kami ni Lucian.

Mabilis ko isinubo ang pagkalalaki niya at ingat na ingat na hindi masagi sa ngipin ko upang hindi masaktan ang asawa ko. “Ohhhh!!! Fuck!” mabilis ko iniluwa ang pagkalalaki niya at sinubo ang isang itlog niya.

“Tangina!” Gigil na sabi ni Lucian kaya nag-iinit narin ang katawan at natutuwa habang naririnig ang ungol niya. Kaya mas lalo kong pinagbubutihan ang ginagawang pagpapaligaya sakanya.

Muli kong isinubo ang pagkalalaki niya, kalahati lang ang kinaya dahil sa sobrang laki nito at feeling ko ay mabibilaukan na ako. Naramdaman kong humawak si Lucian sa buhok ko at iginigiya ang galaw na gusto niya.

“Ohhh fuck!! Mababaliw ako sa’yo. Fuck ang sarap.” Hinawakan niya ang ulo ko at iginiya sa gustong ritmo nito. Halos mabilaukan ako sa ginagawa niyang pagbayo sa bibig ko ngunit wala na akong pakialam do’n.

“Ohhh!! love. Shit! Lalabasan na ako, stop! Ohh!!” Hindi ko siya pinakinggan at pinagpatuloy ang pagdila at sinisipsip ang ulo nito at balik sa pagdila at isusubo ulit. Itinaas baba ko din ang isang kamay sa kalahating ari niya na hindi abot ng bibig ko.

“Ohhh love.” Lucian let out a loud growl when his hot cum overflow to my mouth. Mabilis ko namang binitawan ang pagkalalaki niya. Tumulo pa ang ibang katas niya sa gilid ng labi ko kaya mabilis kong nilunok ang katas ni Lucian na nasa bibig ko.

Nanlaki ang mata ni Lucian habang nakatingin sa ’kin. “Fuck, wife. Did you swallow it?” Namamangha niyang tanong.

“Yes.” Tumayo ako at inilagay ang daliri ko sa gilid ng labi ko at pinunasan ang iba pang tamod na kumalat at ipinasok sa bibig ko. “Ang sarap nga eh,” naka ngiti kong sabi.

“Shit! Binabaliw mo talaga ako, misis ko.” Mabilis siyang lumapit sa ’kin.

“Sakin mo lang ’yun gagawin.” Madilim ang mukha niya habang sinasabi niya ’yon sa ’kin. Napaka seloso talaga.

Tinampal ko ng mahina ang nuo niya. “Syempre, sa’yo lang, wala ng iba.” Saad ko saka kinindatan siya.

Bumaba ang kamay ko sa nakatayo paring pagkalalaki ni Lucian. Anong klase ba itong pagkalalaki ng asawa ko, para kasing hindi napapagod.

“Make love to me wife. Ako naman ang kakain sa’yo.” Pilyo niyang sabi.

Hindi ako nakasagot dahil binuhat niya ako na parang bagong kasal at pinaupo sa island counter saka ibinaba ang suot kong boxer short.

Ibinuka ni Lucian ang dalawa kong legs at umupo ’to sa stool at humarap sa pagkababae ko.

Naramdaman ko ang matangos niyang ilong na tumatama sa bukana ko at inaamoy ’to. “Ohh fuck!! Sweet heaven.” bulong ni Lucian.

Nakatingin siya sa ’kin at inilabas ang dila niya at tinutudyo ang bukana ko. “Uhmmm..”

Pumikit si Lucian at nilalaro ng dila ang kunt-l ko.

“Ahhhh!! Lucian..” ungol ko ng malasap ko ang sarap, mabagal ang pag dila niya sa ’kin at parang nilalasap niya ito.

“Oh my God!!” Napaliyad ako ng ipasok ni Lucian ang isang daliri niya sa loob ko at inilabas pasok ito habang ang dila niya ay nilalaro ang kunt*l ko.

“Ohhh shit!! Daddy.” napakagat ako sa ibabang labi ko dahil sa sobrang sarap.

“Uhmmm!!” nakaka ulirat ang hatid na sarap nito.

“Ohhh!!” Napasabunot na ako sa buhok ni Lucian at mas lalong pinagduldulan ang mukha niya sa pagkababae ko.

“Ohhh Lucian!! Malapit na ako ohh!!” I whimpered when i reached my climax. Mabilis na tumayo si Lucian at hinubad ang suot niyang short. Saktong-sakto naman ang taas ng island counter sa balakang niya.

“Ohhh!!” “Ahhh.” Halos sabay kaming napaungol ni Lucian ng mag simula ’tong maglabas masok sa loob ko.

“Ahh!! you’re so tight, my wife. You feel so good. I can’t get enough with you. Ang sarap mo.” Gigil na sambit ni Lucian at malakas na bumabayo sa ’kin.

Halos mapaos ako kakaungol at kakasigaw sa pangalan ni Lucian. Mas lalo lang niyang dinidiinan ang pag labas masok niya sa pagka babae ko.

Napasabunot ako sa buhok at napaliyad. Ang isang kamay ni Lucian ay inabot ang isa kong dibdib at mahinang minamasahe ’yun at nilalaro ang isa kong nip-les.

“Akin ka lang wife.” Possessive na sabi ni Lucian.

“Ohh!! Malapit na ako daddy! ayan na ako!”

“Come with me wife, oohhh!! Fuck!” Lucian let a loud groan when he came inside me. Parehas kaming habol ang hininga at nakatitig sa isa’t-isa. I can feel his hot semen dripping inside my core.

Bahagya pa akong umungol ng hugutin ni Lucian ang pagkalalaki niya at tinulungan akong makaupo ng maayos. Yumakap si Lucian sa pagitan ng legs ko at sumubsub sa dibdib ko. “Mahal na mahal kita, misis ko.”

Napangiti ako habang hinaplos ang buhok niya. “Mahal na mahal din kita, Lucian.”

A/N: sabi ko sainyo ang daming bed scene eh.. napaka bad huhu 😂😂

Chapter 27

LUCIAN LEFT EARLY and went to his company. Ako lang mag-isa sa bahay. I was cleaning the kitchen and washing the dishes.

Naisipan kong ipagluto si Lucian ng pagkain at puntahan siya sa office. Tatlong putahe ang niluto ko chicken curry, chapsuey, at fried chicken ang inihanda ko.

I put it in small food containers and get a paper bag para ilagay ang mga ’to.

I went to our room to take a shower. Mabilis lang akong naligo at agad akobg lumabas ng banyo na naka suot ng bath robe. Naglakad ako sa papunta sa may bed side table nang makita ko na umiilaw ang cellphone ko. Kinuha ko ’to saka binuksan para basahin ang message.

Ibinaba ko ang cellphone at naglakad ako papunta sa closet at pumili ng susuotin. I took the red dress I brought the other day, dalawa ang binili ko kaya kinuha ko rin ’to at isinilid sa paper bag.

Naghihintay na sa ’kin si Salem kung saan kami magkikita. May iaabot kasi ako sakanya.

Humarap ako sa salamin at inayos ang sarili ko. Naglagay lang ako ng lipstick sa labi at naglagay ng kunting foundation sa mukha.

Inilabas ko sa labas ng damit ko ang kwentas na binigay sa ’kin ni Lucian at hinawakan ’to.

Nang na kuntento na ako sa ayos ko ay naglakad ako papunta sa kama at umupo sa gilid. Tumingin ako sa kabuuan ng kwarto namin.

Hindi ko namalayan na may tumulong luha sa gilid ng mga mata ko. Agad ko ’tong pinahid saka ipinikit ang aking mga mata at inisip ang pagsasama namin ni Lucian sa bahay na ’to lalo na sa kwartong ’to.

Sa isang taon at pitong buwan naming pagsasama ni Lucian ay lagi niyang pinaparamdam sa ’kin na mahal na mahal niya ako. Hindi ko alam kung mapapatawad ako ni Lucian kapag nalaman niya ang mga kasinungalingan ko at mga lihim ko.

I took a deep breath.

Tumayo ako at naglakad papuntang pinto saka ko ’to binuksan at lumabas ng kwarto at tinungo ang hagdan para bumaba. Kinuha ko lang ang paper bag na naglalaman ng pagkain saka ako lumabas ng bahay.

Binuksan ko ang kotse na pagmamay-ari ni Lucian saka ako sumakay sa driver seat at inilapag sa passenger seat ang dala kong pagkain para kay Lucian.

Binuksan ko ang gate gamit ang remote control na hawak ko para bumukas ’to.

Pinausad ko ang sasakyan at binabaybay ang daan ng Stelvio Pass. I kept my eyes focused on the road, and watched the alphines I was passing.

Nakita kong may naka paradang kotse sa unahan kaya nag signal light ako. Agad itong nag signal light din at bumukas ang pintuan ng drivers seat.

Inihinto ko ang kotse sa katapat ng kotse niya at lumabas ng kotse. “Ruwi!!” Tawag niya sa ’kin at nagmamadaling lumapit papunta sa ’kin.

Napa-atras pa ako ng malakas niya akong niyakap. “Damn it! I thought you were dead.” Saad niya habang mahigpit na naka yakap sa ’kin.

Lumayo siya ng kunti at pinakatitigan ako. “Don’t do that again, Ruwi.” Seryoso niyang sabi kaya natawa ako ng mahina ng makita kong may luha si Salem sa gilid ng mata niya.

“Ang pangit mong umiyak.” Pang-aasar ko kay Salem.

Inirapan naman niya ako. “Ikaw na nga iniiyakan, ikaw pa may ganang manlait. Tuluyan nalang kaya kita. Sayang naman ’yung iniyak ko.” Irap niyang sabi kaya tumawa nalang ako.

“By the way, nadala mo ang utos ko sa’yo?” Nakita ko namang may inilabas ’to mula sa bulsa niya.

“Same necklace and your wedding ring. I can’t believe that you’re married.” It look at me as if my head had been cut off.

Pinandilatan ko nalang siya ng mga mata ko. “Yung isa ko pang utos sa’yo?” Tanong ko habang nakataas ang isa kong kilay.

Napabuga naman siya ng hangin. “Walangya ka! Ginawa mo pa akong taga kuha ng bangkay sa purenarya. Doctor ang propesyon ko Ruwi, baka nakakalimutan mo.” Reklamo niya sa ’kin habang naka nguso.

I pinched the bridge of my nose because of what Salem told me. Minsan talaga nagsisisi ako na ’to ang tinawagan ko. “Nagawa mo ba o hindi?” Tanong ko ulit.

Inirapan naman niya ako “Oo naman, ako pa ba.” Sagot niya sabay turo ng kotse niya. “She’s sitting pretty in my car. Buti nalang ay hindi gumalaw ’yan kung hindi kanina pa ako umatras sa mga utos mo.” Napa-iling nalang ako. Puro kasi siya reklamo pero ginagawa naman niya ang utos ko. Muntanga lang.

Bumalik ako sa kotse at binuksan ang passenger seat saka kinuha ang paper bag kung nasaan ang dress na kapareho sa suot ko. Isinara ko ang kotse at naglakad sa harap ni Salem at inabot ang paper bag.

Napataas naman ’to ng kilay at parang may pag duda ’to sa ipapagawa ko. “Anong gagawin ko dyan?” Tanong niya at halatang curious ’to sa ipapagawa ko.

“Bihisan mo ’yung kasama mo sa kotse.” Utos ko kaya nanlaki ang mga mata niya at napasabunot sa buhok niya.

“No, fucking way, Ruwi.” Sagot niya saka umiiling-iling pa talaga ’to.

“Gagawin mo ba o gagawin mo?” Pagbibigay ko ng choices sakanya kahit pareho lang naman. Nalukot ang mukha niya at kinuha sa ’kin ang paper bag. Narinig ko pa ang mura niya at naglakad papunta sa kotse nito.

10 minutes din ’tong binihisan ni Salem at parang tanga na nagpapahid ng pawis sa nuo niya kahit wala naman. Lumapit ako sakanya saka siniko siya sa dibdib. “Tangina talaga!” Mura niya at tumabi sa gilid habang hinahaplos ang siniko kong dibdib niya.

Lumapit ako sa naka upo sa passenger seat at isinuot ang kwentas at inilagay sa ring finger niya ang wedding ring.

Nang matapos ako ay isinirado ko ang pinto at humarap kay Salem. “Magkita tayo ulit sa susunod na araw.” He nodded.

“I’m leaving, bibisitahin ko pa ang asawa ko.” Sabi ko at naglakad papunta sa kotseng dala ko. Narinig ko pa ang mahinang tawa ni Salem. “Misis na misis ang datingan ahh!!” Saad niya saka tumawa. Inilabas ko nalang ang gitnang daliri ko saka ipinakita kay Salem saka ako sumakay ng sasakyan.

I WAS BUSY READING papers when my office door opened. Napangiti ako ng makita ang napakaganda kong asawa. She’s wearing a red dress that matched her white skin. May dala din ’tong paper bag. “Hi! Nakakaistorbo ba ako?” Tanong niya sa ’kin.

Tumayo ako at lumapit sa asawa ko, buti nalang ay pinuntahan niya ako. Kanina pa ako napapagod at nakasubsob lang sa trabaho. Kailangan ko ng mag recharge mula sa asawa ko.

Mabilis ko siyang siniil ng halik sa labi na agad namang tinugon ng asawa ko.

Pinutol niya ang halik na pinagsaluhan namin saka tumingin sa ’kin sabay haplos sa magulo kong buhok.

“I love you.” Sabi niya kaya napangiti ako sa kilig na nararamdaman ko. Fuck! para akong teenager na kinikilig. Niyakap ko ang beywang niya at pinatakan ng halik ang labi niya.

“I love you too, wifey. Mas mahal na mahal kita sobra.” Ngumiti naman siya sa ’kin.

“Ohh siya, dinalhan kita ng pagkain.” Saad niya sabay angat sa dala niyang paper bag. My stomach rumbled. I looked at my watch and it’s already 2PM. I didn’t realize it because I was so engrossed in work.

“I’m hungry,” saad ko saka ko hinimas ang tyan ko. Tumawa ang asawa ko at naglakad sa may glass table sa gilid. Inayos niya ang pagkaing dala niya saka ’to tumingin sa ’kin. “Halika na, susubuan kita.” Tawag niya.

Sinubuan ako ng asawa ko habang kumakain. Napapikit pa ko ng malasahan ko ang niluto ng asawa ko chicken curry. “Hmm.. ang sarap.” Nakangiti kong sabi sa misis ko.

“Mas masarap sa ’kin?” Pilya niyang tanong.

Muntik pa ako mabilaukan ng hinawakan niya ang pagkalalaki ko. “Fuck!” mabilis naman binitawan ng asawa ko saka ’to tumawa ng malakas.

She love teasing me, alam kasi niyang mabilis uminit ang katawan ko. Damn it!

Sinubuan lang ako ng asawa ko at minsan ay sumusubo din ’to ng pagkain. Nang matapos kami ay niligpit niya ang mga dalang containier at inayos ’to.

Bumalik ako sa table ko dahil dalawang hotel ko ang nasunog kaya nagsisimula akong resulbahin. Naiintindihan naman ’to ng asawa ko at suportado niya ako, hindi naman siya nagagalit kong nagiging busy ako.

Naramdaman ko lumapit ang asawa ko sa ’kin at tumayo sa gilid ko. “Wag ka masyadong magpapagod sa trabaho. Kailangan mo din magpahinga ha!” Saad niya na ikinatigil ko. Humarap ako sakanya at nagtataka kong bakit ganun ang tono ng pananalita niya.

Ibinaba ko ang papeles na hawak ko habang nakatitig sa asawa ko. “Is there a problem wife?” Nag-aalala kong tanong.

“Wala naman, ayaw lang kitang mapagod ng sobra.” Sagot niya saka lumapit sa ’kin at niyakap ako ng mahigpit.

“Wag mo pababayaan ang sarili mo. Ayaw kong magkasakit ka. Can you do that for me?” Nakatitig lang ako sa mukha ng asawa ko saka tumango. “I want you to be happy, Lucian. Kung mawala man ako ay gusto ko maging masaya ka parin.” I shook my head and answered it.

“No! I won’t be happy without you by my side wife. Ikaw ang nagbibigay liwanag sa buhay ko. You are my life, kaya kapag nawala ka sa mundong ’to susundan kita sa kabilang buhay.” Seryoso kong sabi kaya pinitik niya ng mahina ang nuo ko. “Silly.” She said.

Hindi ko alam pero masama ang kutob ko. Pinatakan niya ng halik ang labi ko saka hinaplos ang mukha ko. “Alright, go back to your work. Hurry up so you can come home early to me.” Naka nguso niyang sabi.

Napangiti ako at inilapit ang mukha ko saka kinagat ng mahina ang ibabang labi niya. “Opo, malapit na ako matapos. Bukas hindi na ako aalis sa tabi mo,” saad ko saka kinindatan siya.

“Kaya ihanda mo sarili mo, wife. Hindi ka makakalakad sa ’kin bukas.” Dugtong kong sabi kaya inirapan ako ng asawa ko kaya natawa ako.

“Alis na ako. Uuwi na ako sa bahay.” Pagpapalam niya sa ’kin.

“No! Dito kana lang, we’ll go home together later.” Pagpipigil ko sakanya.

Napabuga naman siya ng hangin. “No! Kapag nandito ako ay wala kang magagawang trabaho dahil lalandiin mo lang ako, kaya No!” Saad niya hahang naka cross arms pa itong nakaharap sa ’kin.

Napabuga ako ng hangin. “Fine. Please take care of yourself wife. Dahan-dahan lang sa pag mamaneho, ayaw kong may mangyaring masama sayo.” Seryoso kong sabi na ikina-ngiti ng asawa ko saka sumaludo. Yes, Daddy.“ Sagot niya na sinadya pa nitong pinalandi ang boses niya ng sabihin ang Daddy. Nabuhay agad ang pagkalalaki ko. Fuck, not good.

Tumawa ng malakas ang asawa ko at binuksan ang pintuan. She turned to me while holding the open door and looking me intently. “Mahal na mahal kita Lucina Nicklaus Vandeleur.” Saad niya habang mapupungay ang mga matang nakakatitig sa ’kin.

“I love you too, my wife, so much.” She smiled and gave me a flying kiss still staring at me before finally leaving my office.

Na we-weirduhan ako sa kinikilos ng asawa ko, hindi ko tuloy malaman kung anong nangyayari sakanya.

NANG MAKALABAS AKO sa company ni Lucian ay agad akong lumapit sa kotse at sumakay do’n. Binuhay ko ang makina ng kotse at pina-usad agad ’to.

Tahimik kong binabaybay ang highway nang may napansin ako sa rear view mirror na may nakasunod sa ’kin na dalawang kotse.

Ipinagbawalang bahala ko lang ’to at  baka kasi nagkataon lang. Ngunit laking gulat ko nang lumiko ako pa kaliwa ay naka sunod parin ang mga ’to.

Umayos ako ng upo at nakatingin sa rear view mirror at sa daan, palipat-lipat lang ang tingin ko.

Talagang sinusundan ako ng kotse at hindi lang talaga nagkataon. Napansin ko lumakas ang takbo ng isa hanggang sa naabutan niya ang likod ng sasakyan ko at malakas na binundol ito. “Fuck!” napamura ako ng muntik ako masubsub sa manibela.

Binilisan ko ang pag mamaneho at naghahanap kung saan ako pwedeng dumaan para maiwasan ang mga ito. Sakamalas-malasan pa ay wala akong dalang baril.

Mabilis ang pag papatakbo ko ng kotse kaya mabilis din ang dalawa na sumusunod sa ’kin at laging binabangga ang likuran ng sasakyan ko.

Gumewang ang sasakyan ko ng bigla akong paulanan ng bala ng mga ’to. Mas lalo ko lang binilisan ang pag papatakbo ng kotse.

Nang may nakita akong eskinita ay agad kong tinungo ’yon. Kinuha ko ang cellphone ko at mabilis na tinawagan si Salem.

Naka ilang ring ’to bago siya sumagot. Nang sagutin niya ay agad ako nagsalita. “Help me. Track me now!” Utos ko.

Napalingon ako sa likod ko ng nahabol ako ng mga humahabol sa ’kin. Nakalabas ako sa kalsada na puro puno at walang ka tao-tao na dumadaan dahil sa bundok na ang area dito.

Gumegeywang ang sasakyan ko dahil sa bilis ng pag mamaneho ko. Binundol ulit nila ang likod ng sasakyan ko.

“Lucian.” Tawag ko sa pangalan ng asawa ko. Napamura ako nang pinaulanan ulit ng bala ang likod ng kotse ko.

Hanggang sa malakas na binunggo ang sasakyan ko dahilan para gumeywang na naman ’to. Mabilis ang pagtapak ko sa preno para hindi ako mahulog sa bangin.

Naka-ilang hinga ako ng malalim nang hindi nahulog ang sasakyan ko.

“Shit.” Napamura agad ako ng binabangga nila ulit ang likod nang sasakyan ko para mahulog ito sa bangin. Naririnig ko pa ang tawanan ng mga lalaki.

Lucian..

Chapter 28

I WAS BUSY READING the contract when my office door suddenly opened. Pumasok mula doon ang humahangos kong secretary.

“What the hell is your problem?” I asked him.

Napalunok pa ito ng ilang beses at naglakad palapit sa ’kin. “S-sir.. wag po kayong mabibigla.” Sabi niya sa ’kin na ikina-kunot ng nuo ko.

Binitawan ko ang contract na hawak ko at hinarap ang secretary ko. “What is it?”

Yumuko siya at may pinindot sa tablet niya. Nag angat siya ng tingin at inabot niya sa ’kin ang tablet. Tinanggap ko naman ’to agad. Nakatitig ako sa screen ng tablet niya at halos mabitawan ko ’to ng mabasa ko ang headline. No!

“Hindi! hindi yan ang sasakyan ng asawa ko.” I said to my secretary.

I can’t stop my tears. Nanginginig ang mga kamay ko at tuluyang nabitawan ang hawak kong tablet.

I picked up the car keys and hurried to the door. I don’t understand how I feel right now. Para akong nakalutang habang naglalakad na parang walang deriksyon.

Tinungo ko ang parking lot at agad na lumapit sa kotse ko. Hindi pa ako nakakapasok sa loob ng kotse ko dahil bigla akong napaluhod sa sahig dahil sa sobrang bigat ng nangyayari ngayon sa ’kin.

“Sir, sasamahan ko po kayo.” Sabi ng secretary ko na sumunod pala sa ’kin.

Tinulungan niya akong tumayo at pinagbuksan niya ako ng pintuan ng kotse. Siya narin ang nagmaneho ng sasakyan.

Nagdarasal ako na sana ay hindi ’yon ang kotse ng asawa ko. Mababaliw ako kapag nawala sa ’kin ang asawa ko. Please, Lord God.. Wag naman ang asawa ko.

Agad naming narating ang pinangyarihang aksidente. Naabutan ko pa ang mga pulis at rescuer na pinapalibutan ang pinangyarihang aksidente.

Yumukod pa sila ng makita nila ako ngunit hindi ko sila pinansin. Agad ako lumusot sa mga harang at tumatakbong tinignan ang kotse sa ibaba.

Fuck! That’s my car. Tila bumagsak ang mundo ko ng makita ko ang kotseng ginamit ng asawa ko kanina.

Napaluhod nalang ako sa lupa habang hinihintay na mapatay nila ang apoy na lumulokub sa sasakyan.

Naapula nila ang tumutupok na apoy sa kotse and they immediately raised the car. It was still smoking when they lifted it up.

I don’t care if I get burned. What is important to me is to see my wife. Pinigilan ako ng mga pulis pati narin ang secretary ko.

“No!!” Sigaw ko habang nagpupumiglas sa hawak nila.

Hanggang sa nakawala ako sa pagkakahawak nila kaya agad akong lumapit sa kotse saka binuksan ang pintuan ng kotse.

Napahagulhol ako ng iyak ng tumambad sa ’kin ang katawan ng isang babae na sunog ang mukha hanggang sa katawan.

“Wife.” I screamed in pain.

Nanginginig ang kamay kong inabot ang kwentas na ngayon ay nasunog na sa gilid.

“No, my wife.” Sigaw ko sabay yakap na nasusunog na katawan ng asawa ko.

I screamed because of the pain I felt. Why? Bakit ang asawa ko pa.

Kumawala ako sa pagkakayakap sa asawa ko at pinagmasdan ang mukha niya. Sunog na ang mukha niya at hindi na talaga siya makilala.

Umiiyak akong inabot ang kamay niya kung saan nakalagay ang wedding ring namin. Humagulgol ako ng iyak at nagsisigaw sa sobrang sakit. Para narin akong namatay sa sinapit ng asawa ko. Sana ako nalang, ako nalang yung nasunog.

Pinipilit ako ng mga pulis paalisin ngunit hindi ko binitawan ang katawan ng asawa ko. “No! My wife need’s me.” Sigaw ko habang yakap-yakap ang wala ng buhay kong asawa.

Hindi ko matanggap ang nangyari. Bakit nangyari samin ’to. “Malapit na tayo mag wedding anniversary, wife. Bakit mo ko iniwan.” Bulong ko sa asawa ko.

Hinaplos ko pa ang mukha niya. “Alam mo naman di ’ba na hindi ko kayang mawalay sa’yo kahit saglit man lang.” I whispered while crying.

Kinakausap ko ang asawa ko kahit alam kung hindi na siya sasagot pa. “I love you my wife. I will keep my promise to you. Wait for me in the afterlife. I will follow you and we will be together again. I promise.” Nakangiti kong sabi sa asawa ko habang dumadaloy ang luha ko sa aking mga mata.

DAHAN-DAHAN AKONG pumasok ng kwarto namin ni Lucian. Alam kung tulog na siya ngayon. Simula nang mangyari ang aksidenteng ’yun ay wala na itong ginawa kundi mag inum at magkulong sa kwarto namin.

Naabutan ko siyang mahimbing na natutulog at yakap -yakap ang picture frame ko. Lumapit ako at umupo sa gilid ng kama.

Nagkalat ang basyo ng alak sa sahig at ang daming basag na bote. Magulo din ang kwarto.

Napa dako ang tingin ko sa mukha ni Lucian na may kunting luha pa ’to sa gilid ng mga mata niya. Hindi ko mapigilang hindi umiyak dahil sa nangyayari sa asawa ko.

One week na ang nag daan at hindi parin ako nakaka alis sa Italy. Hindi ko magawang umalis lalo na sa nangyayari kay Lucian, hindi ko siya kayang iwanan na misserable.

“I’m sorry, mahal ko.” Bulong ko.

Gusto ko muna siyang masilayan bago ako tuluyang umalis mamaya pabalik ng Russia.

Hahaplusin ko sana ang mukha niya ng pigilan ako ni Salem. Katulad ko ay may suot din siyang maskara at naka hoodie.

“You need to go, Ruwi.” Mahina niyang sabi.

Tumingin ulit ako sa mukha ni Lucian. “Please, Salem. Wag mong pababayaan ang asawa ko.” Paki-usap ko kay Salem.

Tumayo ako at naglakad papunta kay Salem. “Nakikiusap ako sa’yo.” I heard Salem chuckled.

“Mahal mo nga talaga. Ngayon lang kita narinig na mag please sa’kin.” Saad niya kaya binatukan ko siya. Tumingin ulit ako sa natutulog na si Lucian. “Goodbye, Lucian.” I whispered softly and slowly closed the door.

Lumabas kami ni Salem sa bahay at inabot niya sa ’kin ang susi ng kotse. Tinanggal ni Salem ang maskara niya at naglakad sa kabilang bahay na katapat ng bahay ni Lucian.

Sumakay ako sa kotse at tumingin ulit sa bahay ni Lucian.

“Wag ka ng mag alala. Hindi ko pababayaan ang asawa mo. May bayad ’to Ruwi ha! wala ng libre ngayon sa mundo.” Nakasimangot niyang sabi.

Pinakita ko lang ang gitnang daliri ko at binuhay ang makina ng sasakyan. Tumingin ulit ako sa bahay at mabigat ang loob na pinaharurot ang kotse papunta sa airport.

Nang makarating ako sa airport ay may nag assist sa ’kin agad, mukang hinanda na ni Salem ang pagbalik ko papuntang Russia.

Nakalapag na ang eroplanong sinasakyan ko sa airport ng Russia. Naka hoodie ako habang naglalakad palabas ng airport. Pumara ako ng taxi at nagpahatid sa hotel na binook ni Salem para sa ’kin.

Pag pasok ko sa hotel room ay nakahanda na ang mga damit ko. I took the attache case and opened it, the three guns and the spare bullets appeared to me. I closed it again and walked to the couch at kinuha ang bag at binuksan ’to. Nakita ko ang mga damit ko na nandoon.

I also saw the car key on the side table, mukang hinanda lahat ni Salem ang mga kailangan ko.

Hinaplos ko ang wedding ring ko bago ’to kinuha at tinitigan. Tinanggal ko ang kwentas na binigay sa ’kin ni Lucian at ipinasok ang wedding ring do’n saka ko sinuot ulit.

Nakatingin ako sa buong city mula dito sa glass window ng hotel room at inaalala ang asawa ko.

Lucian..

Nakita ko ang pag-iyak niya habang yakap-yakap ang katawan na akala ni Lucian ay ako. Bawat iyak niya, bawat sigaw niya ay naririnig ko. I know Lucian is hurting now because of what I did, but I still have to do it and fix my life.

Pumasok ako sa banyo at pumailalim sa shower. Nakapikit akong naliligo habang umiiyak, nahihirapan ang loob ko na hindi makita si Lucian. Nasanay na ako na siya lagi ang kasama ko, na umiikot ang buong araw ko na kasama siya.

Nagbago ako simula ng makilala si Lucian, kong dati ay ang mahalaga sa ’kin ay pumatay ng tao para may pumasok na pera.

Now, I don’t care anymore, gusto ko lang linisin lahat ng kalaban ko para makabalik ako sa piling ni Lucian. Gusto ko siyang makasama ulit.

Nang matapos akong naligo ay nag suot ako ng ragged pants at white strap sando. I stopped putting on my shirt when my phone rang loudly as if it was a warning sign.

Agad kong dinampot ang phone ko at kinalikot ’yon. I cursed a few times when I saw our house in Russia being attacked.

Mabilis ko kinuha ang black leather jacket ko at ang attache case na may lamang baril. Kinuha ko rin ang susi at lumabas ng hotel room.

Nadismaya ako ng makita ko ang kotse na hinanda ni Salem. Hindi magkakasya ang mga kasamahan ko kung ’to ang gagamitin ko.

I walked quickly looking in the parking lot to see if there was a big van parked. Hindi naman ako nabigo at kinalikot ang pinto ng driver seat hanggang sa nabuksan ko ’to. Kinalikot ko ulit ito para mapa-andar ang sasakyan na hindi naman ako nabigo.

Mabilis ko binuhay ang makina at pinatakbo ito ng mabilis.

Palipat-lipat ang tingin ko sa daan at sa cellphone na hawak ko at tinitignan kung saan lalabas ang mga kasama ko, para maabangan ko ang mga ’to.

I put down my phone and opened the attache case with one hand and took out a gun.

I drove the car fast until I reached the alley where there is an exit to the house.

I can see from here that my comrades have been trapped by the enemies. Pilit na pinapataas ang mga kamay nila at pinapasuko.

Akmang papaulanan na ng bala ang mga kasamahan ko ng mabilis kong pinatakbo ang sasakyan at hinarang ang sasakyan kong dala para hindi matamaan ang mga kasamahan ko. Binuksan ko ang pintuan ng driver seat at pinaulanan ng bala ang mga kalaban namin.

Nang makita kong naubos na ang mga ’to ay kumuha ako ulit ng baril at bumaba ng sasakyan. I saw the faces of my comrades who were shocked to see me alive. “Miss me?” Naka ngiti kong tanong sa mga kaibigan ko.

“Ruwi!!” Sabay-sabay nilang tawag sa ’kin.

Nakikita ko pa sa mga mukha nila ang pagtataka, gulat, at pagkamiss sa ’kin.

Inirapan ko ang mga ’to at nagsalita. “There’s no time. Get in.” Utos ko kaya mabilis ang kilos nila na sumakay ng sasakyan.

Nakita ko pang may humahabol samin na mga kalaban. Mabilis kong pinausad ang sasakyan at binangga ang lalaking nasa harap namin na bumabaril sa sasakyan namin.

I turned the steering wheel at pilit na pinagkakasya ang sasakyan sa makipot na daan. “May tama ng bala si Kier.” Theo said.

Tumingin ako sa rear view mirror at nakita ang namumutla na si Kier. I tightened my grip on the steering wheel.

I headed to one of our rest house here in Russia. Mabilis ang kilos namin na pumasok ng bahay at tulong-tulong na binuhat nila Theo at Aizen si Kier.

“Wala si Salem para mag opera kay Kier.” Natatarantang sabi ni Aizen.

“Let me take care of it.” I said and took my phone on my pocket and called Salem to call the assigned doctor in case he wasn’t here.

Hindi naman ako nabigo at dumating agad ang doctor na agad ginamot si Kier.

Nasa labas kami ng kwarto at hinihintay ang paglabas ng doctor. Napabuga ako ng hangin dahil ramdam ko ang mga titig ng mga kaibigan ko. Humarap naman ako sakanila. “What?” Pagsusplada ko sa mga ’to.

Lucifier stood up and quickly hugged me, sobrang higpit ng pagkakayakp niya sa ’kin. “Hindi ako magtatanong kung bakit buhay ka. Iisipin ko nalang na may siyam kang buhay. Or, Satan doesn’t want to accept you so he sent you back to earth.” Binatukan ko naman siya saka inirapan. Ginawa pa akong pusa.

“Don’t leave us again.” He said. I patted his shoulder. Humiwalay ako sa pagkapayakap niya sa ’kin.

“Hindi ka umiyak ng mawala ako?” Panunudyo ko sakanya.

“Hindi ahh!! bakita naman ako iiyak —”

“Sinungaling!!!” Sigaw na sabi ni Andrei.

Napa-iling nalang ako ng binato ng kutsilyo ni Lucifier si Andrei na mabilis nitong nasalag.

Lumapit sa ’kin si Atticus at niyakap niya ako. Pati narin si Theo at Andrei. “Damn Ruwi! muntik na masiraan ng bait ’yan si Lucifier at Salem nang mawala ka.” Saad ni Theo kaya sumimangot si Lucifier ng marinig ’yun.

Lumapit din sa ’kin si Aizen at Eros na mahigpit akong niyakap. Lumapit din si Caleb at Levi na hinaplos pa ang mukha ko na parang hindi makapaniwalang buhay ako.

At ang pang huling tumayo at lumapit sa ’kin si Caiden, nag fist bump pa ito sa ’kin bago yumakap. “That’s you, right?” Tanong niya saka kumawala sa yakap ko.

“Ikaw ’yung nagligtas sa ’kin sa Madrid. Tama ba ako, boss Ruwi?” Naka ngiti niyang sabi kaya tumango ako.

“Ang shunga mo kasi.” Sagot ko kaya tumawa siya.

Hinila ako ni Caiden sa parte ng bahay na walang tao at humarap sa ’kin. He looked at me seriously. “Kanina.. Kier was shot by a man wearing a mask. I chased him and even fought him.” Umiling-iling si Caiden habang nag kwe-kwento.

“Natanggal ko ang maskara ng lalaking bumaril kay Kier, Ruwi and to my surprise.. It was Raizen, si Raizen ang bumaril kay Kier, Ruwi.. he betrayed us. I can’t believed that—”

“What????” napalingon kami ni Caiden ng marinig namin ang sigaw ni Lucifier.

“Si Raizen ang bumaril kay Kier? Siya ba? Siya ba ang nagturo kung saan ang kuta natin??” Sigaw ni Lucifier at galit na galit ang mukha niya.

Mabilis ako lumapit kay Lucifier at pinakalma ito. Damn it! Sumasakit ang ulo ko sa nangyayari, kakarating ko lang sa Russia ’to na agad sumalubong sa ’kin.

Two days passed and we were still here at the rest house. Kier is already awake and hugging me and couldn’t believe I was alive. Ako na nga ang nag pakain dahil ayaw humiwalay sa ’kin.

Galit ang mga kasamahan ko kay Raizen, and they swear that they will kill him if they meet again.

I felt my phone vibrate from my pocket so I took it out. Salem messaged me and reported what was happening to Lucian. Lagi parin daw ’to nag lalasing. May bumisita sa bahay ni Lucian na kaibigan nito, ngunit bigong makapasok dahil hindi pinagbubuksan ni Lucian ng pinto. Hindi narin daw ’to pumapasok ng companya niya at laging hawak ay bote. Lagi din daw ’tong umiiyak sabi ni Salem.

I took a deep breath saka napasandal sa likod ng upuan. “Ang lalim n’on ahh!!” Biglang sulpot ni Lucifier sa gilid ko.

Pumulupot ang kamay niya sa braso ko saka sumandal. “Akala ko ba hindi mo ako namiss ng mawala ako. Bakit dikit ka ng dikit?” Pang-aasar ko sakanya.

He chuckled. “Wag mo ng uulitin yun, Ruwi. Malungkot pala pag wala ka.” Mahina niyang sabi. “I promise, hindi na ako magiging pasaway sa’yo.” Humarap siya sa ’kin at nakataas ang isang kamay niya na parang nangangako.

“Siguraduhin mo lang.” Saad ko saka tinaasan siya ng kilay.

Napasimangot naman siya. “Anyway, I haven’t seen Salem for a long time. Do you know where he is?” Tanong niya kaya umiwas ako ng tingin kay Lucifier bago sumagot.

“Nasa payapa na siyang lugar.” Lucifier suddenly laugh. “Wag mo sabihin, tinuluyan mo si doctor Faust?” Natatawa niyang tanong.

“Masamang damo ’yun katulad ko.” Sagot ko. Tumayo naman si Lucifier saka tumakbo sa kusina, mukang nasusunog ang niluluto niya.

Nakaupo lang ako at tinitignan ang mga kasamahan ko na busy sa mga ginagawa nito. Kinapa ko ang kwentas ko kung saan nandon ang wedding ring ko saka bumulong. I miss you, Lucian.

My phone vibrated again kaya tinignan ko ’to at napangiti ang nabasang mensahe. Umaayon ang plano ko. Slowly but surely ang plano ko.

Medyo matatagalan akong makakabalik kay Lucian. Sana may babalikan pa ako kapag natapos ko na lahat ng problema ko. Sa ngayon, kailangan ako ng mga kaibigan ko.

“Anong gagawin natin, Ruwi sa ibang grupo ng assassin na gusto tayong tapusin?” Caiden asked me.

“Nakapasok lang naman ang mga ’yon sa bahay dahil sa traydor na si Raizen.” Galit na sabi ni Atticus.

Nakatitig ako sa sahig habang nakikinig sa mga kasamahan ko.

“Pwede ba wag niyo ng babangitin ang gagong ’yun.” Saad ni Lucifier habang naglalakad papunta sa ’kin na may dalang bowl at kutsara.

“Gusto mo boss?” Alok niya sa ’kin kaya inirapan ko siya sa ka weirduhan ng gagong ’to. Tinira niya yata ang katol at kumakain ng cerelac banana flavor.

Nakangiti pa ’tong  kumakain at sarap na sarap sa cerelac. Nalukot ang mukha ko saka pinitik ang nuo niya. “Aray!!” Reklamo niya. Puro kalokohan ang alam.

Pinagsiklop ko ang kamay ko at humarap sa mga kasamahan ko. “Mang huhuli kayo ng limang membro nila, pwera kay Raizen. Kaya niyo ba gawin ’yun Theo, Caiden, Caleb, Aizen, at Eros?” Tanong ko sakanila kaya napangisi ang mga ’to ng mapili sila sa ipapagawa kong mission.

“Kami pa,” sabi sakin ni Eros at hinampas pa ang dibdib niya.

“Okay. Dalhin niyo sa basement ng bahay na ’to. Mag-iingat kayo.” Saad ko. Sumaludo pa sila sa ’kin at naghanda para sa pag-alis nila.

“Ikaw!” Turo ko kay Lucifier.

“Bakit?” Sagot niya habang subo-subo ang kutsara sa bibig niya.

“May ipapahanda ako sa’yo.” Naka ngisi kong sabi sakanya.

A/N: Merry Christmas sa lahat. 🌲

Pero hindi Merry ang christmas ni Lucian.

Chapter 29

I HEAR THE screams of those being tortured by Caiden and Lucifier in the basement. Screaming and begging for there lifes to let them go.

I’m just watching them through laptop. Nasa tabi ko naman si Andrie, who is busy hacking the cctv of the building na teritoryo ng mga assassin na hawak namin ngayon.

Si Atticus naman ay inaayos ang mga security ng bahay. Napag desisyonan namin na dito na tumira simula ngayon. Bumalik ako kanina sa dati naming bahay at kinuha ang mga importanteng mga bagay do’n. Kasama ko kanina si Lucifier at Eros.

Umiinom ako ng wine habang nanonood sa ginagawa nila Lucifier at Caiden. Nakahubad pa ang mga ’to at kitang-kita ang mga bato-batong abs nila sa katawan. Naliligo narin sila sa pawis. Kulang nalang may hawak ang mga ’to na malaking tinidor lalo na to si Lucifier, hari ng kadiliman eh.

“Anong gagawin natin sakanila, ate Ruwi?” Biglang tanong ni Kier sa likod ko.

“We will kill them, of course.” I answered.

“I don’t know what you’re going to do with this ropes.” Biglang sulpot ni Aizen na may hawak-hawak na lubid.

“Okay, Let’s start.” Sabi ko saka inubos ang wine na nasa baso at tumayo. Sumunod naman ang mga ito sa ’kin papunta sa basement.

“You mother fucker! Wake up! I’m not done with you yet.” Bumungad samin ang sigaw ni Lucifier nang maka pasok kami sa loob na maliit ng dungeon.

The two stopped punching and turned to me. I walked near the table and picked up my favorite katana.

Itinaas ko ito at sinipat-sipat bago naglakad papunta sa mga nakataling lalaki. Nakatayo ang mga ito at ang mag kabilang kamay nila ay nakatali sa bakal.

Lumapit ako sa isang lalaki na duguan ang mukha. I could see the anger in his eyes. “Who is your boss?” I asked in a cold voice.

Nangagalaiti itong naka tingin sa ’kin. “Fuck you, bitch!” He said to me angrily.

“How dare you shout my boss.” Galit na sigaw ni Lucifier at nagsalita ulit. “But I’m impressed with your strength. You’re the first person who yell at Ruwi, so bravo to you, buddy.” Lucifier clapped his hands kaya binatukan ito ni Eros.

“Manahimik ka nga!” Sigaw ni Eros kay Lucifier.

I dodged the sword I was holding and buried it in the man’s chest. “Aghhhhh!!!” His cry echoed in the basement.

He’s blood dripped and flowed onto the sword I was holding. So, even my hand was stained with blood. I pressed the sword on his body which made him scream even more. I split the man’s body up to his stomach.

“Damn it, Ruwi! Karne ulam natin mamaya eh,” natatawang sabi ni Lucifier.

“Ahm.. can we have pizza later?” Tanong naman ni Eros.

Hinugot ko ang espada at tinuluyan na ang iba nitong mga kasama. I sliced the body, from the neck to their stomach.

I didn’t want to prolong their lives so I ended it. Caiden walked to the corpses and tied the corpses feet and put them in a sack. They lifted them one by one and put them in the pick up truck. I got in the car with Atticus, Lucifier, and Caiden.

When I found the bridge I ordered to hang the corpses on the bridge upside down. My comrades quickly moved out and went to the back lifted the corpses one by one. Atticus hack the cctv and delete some footages.

They hang them one by one on the bridge. We even looked up at the bodies that were dripping with blood and their stomachs were open. Tinanggal namin ang mga sako para kitang-kita ang mga mukha nila.

Nang matapos kami ay sumakay ulit kami sa sasakyan. Lucifier was frowning as he was bathed in blood from the body he had lifted earlier.

“Nagugutom na ako, Ruwi. Bilhan mo ako ng cerelac.” Maktol niya sa ’kin.

“What’s with you and your cerelac??” Nagtataka kong tanong.

“Masarap siya eh!” Sagot niya.

When we arrived at the house, we saw our friends who were cleaning the floor because of the blood. Nilinis din nila ang basement.

Kinuha ko ang cellphone at umorder nalang ng pagkain. Nagpadaan na din ako ng cerelac para kay Lucifier.

“Aizen..” I called him.

“Yes, boss?” Tumayo siya saka lumapit sa ’kin.

“Abangan mo ang rider. Dala no’n ang inorder kong pagkain. Sa highway ko pinahintay ang rider para hindi makapunta rito sa harap ng bahay. Isama mo si Caleb.” Sabi ko kaya agad tumango si Aizen.

Naglakad ako papuntang kwarto para maligo dahil punong-puno ng dugo ang damit ko.

I was about to go to the bathroom when my phone rang. I saw the caller on my phone screen so I quickly answered it. “Salem..” bungad ko sa kaibigan ko.

“Ruwi..” hinihingal niyang sambit sa pangalan ko.

“What is it?” Tanong ko habang naglalakad papunta sa banyo habang kausap si Salem sa phone.

“Dinala ko sa hospital ang asawa mo.” Mabilis na sagot niya.

“What?? Anong nangyari?” Natataranta kong tanong.

I want to go back to Italy and see my husband.

Narinig ko bumuga ng hangin si Salem bago sumagot sa tanong ko. “Nilaslas lang naman niya ang kanyang leeg. Buti nalang nasilip ko sa binocular kaya nadala ko sa hospital.” Sagot ni Salem.

Malalim akong huminga at napakamot sa isa kong kilay.

“Kamusta na siya? Ano na lagay ni Lucian? Nagising na ba siya?” Sunod-sunod kong tanong.

“He’s fine. Fuck! seryoso ang asawa mo na sundan ka sa kabilang buhay.” Sabi niya napasapo ako sa nuo ko.

What are you doing Lucian. Bakit mo sinasakatan sarili mo.

I gasped for air and speak. “Please, Salem.. bantayan mo ng maigi si Lucian.” Utos ko kay Salem.

He sighed on the other line. “Fine. But I feel sorry to him Ruwi. Mukhang ayaw na niyang mabuhay. Ano ba pinakain mo dito at baliw na baliw sa’yo?” Tanong niya na agad kong pinatayan ng tawag at napahilot sa sentido ko.

Napa-upo ako sahig habang iniisip si Lucian. Kailangan ko ng malinis ang mga kalaban ko para makabalik na ako sakanya at baka tapusin na talaga niya ang buhay niya.

Nakatulala ako at iniisip si Lucian. Sa sobrang pag aalala ko ay nasabunutan ko nalang ang aking sarili.

Kinabukasan, umalis kami ni Lucifier, Caiden, Atticus papuntang Pilipinas. Gusto ko dalawin sina Nuroi at Isaac na hanggang ngayon ay hindi parin alam na buhay ako.

When our private plane landed, we immediately got into Lucifier’s car na ipina-alaga niya sa naging kaibigan niya dito sa Pilipinas.

Kanina, tinawagan na ni Lucifier sila Nuroi at Isaac at sinabi rito kung saan kami magkikita-kita.

Nasa isang tagong lugar kami nakipag kita. I saw the two cars and Isaac and Nuroi were standing there. Mukhang kanina pa nila hinihintay ang pagdating namin. Hindi naman makikita ng mga ’to ang loob ng sasakyan dahil tinted ang sasakyan ni Lucifier.

Lumabas si Lucifier sa driver seat, si Atticus na nasa pasenger seat at pati narin si Caiden na katabi ko ay lumabas.

Nag hand to hand shake hands pa ang mga ’to nang makalapit sila sa isa’t-isa. Nakangiti si Nuroi na nakikipagusap kila Lucifier. I can read what they are saying by the movements of their lips.

“We have a surprise.” Sabi ni Caiden.

“Kung babae yan.. pass kami.” Masungit na sabi ni  Isaac. Caiden and Lucifier laughed.

“Naku! Babae ito eh! Hindi na pala namin ipapakita ang surprise namin sa inyo.” Panunudyo ni Lucifier.

“Gago. Pumunta lang kayo rito ng Pilipinas dahil may ipapakita kayong babae samin? Aanhin namin yan?” Sigaw ni Nuroi.

I opened the backseat door kaya napatingin silang lahat sa pintuan at hinihintay ang paglabas ko. Itinapak ko ang isa kong paa sa lupa saka lumabas ng tuluyan sabay harap sakanila.

Nanlaki ang mata ni Isaac at Nuroi na hindi makapaniwala sa nakikita nila.

“Ruwi!” “Boss!”

Sabay nilang tawag sa ’kin. Mabilis ang mga lakad nila papunta sa ’kin saka ako niyakap. Muntik pa ako ng matumba sa sobrang lakas ng yakap nila sa ’kin.

“Buhay ka..” saad ni Nuroi habang hinaplos ang pisngi ko.

“Pa-pano.” Dugtong pa niya.

Mahina akong tumawa maging si Isaac ay titig na titig sa ’kin. Hindi makapaniwala na buhay ako.

Nasabi ko sakanila ang nangyari at nainitidndihan din naman ng mga ’to.

Nakangusong humarap sa ’kin si Nuroi at nagsalita. “Hindi mo man lang nasaksihan ang kasal ko.” Nagtatampo niyang sabi.

I chuckled sabay kurot sa pisngi niya. “Pasensya ka na.” Humarap din ako kay Isaac. “Pati na din sa’yo. Hindi ako naka dalo.” Umiling-iling naman si Isaac. “It’s okay. Ang mahalaga ay nandito ka na at buhay ka.” Masuyong sabi ni Isaac sa ’kin.

“Dito na muna kayo sa Pilipinas. Wag muna kayong bumisita sa Russia para hindi madamay ang mga pamilya ninyo.” Sabi ko na ikinatango ng dalawa.

“Kailan kami pwede pumunta do’n?” Nuroi asked.

“Kapag nalinis ko na ang mga kalaban natin. Sa ngayon dito muna kayo.” Nakangiti kong sagot.

Nakayakap parin ang mga ito sa ’kin. Habang nakatingin naman sila Lucifier samin na may ngiti sa labi.

“Gutom na kami. Baka naman pwede kayong manlibre dyan!!” Pambabasag ni Caiden.

Nuroi chuckled at itinuro si Isaac. “Ito, may-ari ng restaurant. Magpalibre na kayo.” Sabi niya kaya nalukot ang mukha ni Isaac.

“Si Ruwi lang ililibre ko. Hindi kayo kasali. Mag kunwaring patay muna kayo bago ko kayo ilibre.” Sabi ni Isaac saka ako hinila papunta sa kotse niya at pinagbuksan ng passenger seat. Tumakbo naman si Caiden at sumakay sa back seat.

“Sama mo ko sa libre. Kutusan kita eh.” Pagbabanta ni Caiden kay Isaac.

Convoy ang mga kasama ko hanggang sa nakarating kami sa restaurant na pag mamay-ari ni Isaac. Marami din tao ang kumakain rito, napag alaman namin na sa asawa niya ipinangalan ang restaurant na ’to.

“Kamusta naman ang buhay niyo rito?” Panimula kong tanong sakanila.

Ngumiti sila sa ’kin, nakikita ko sa mga mata nila ang kislap na halatang masaya sila sa kanilang buhay. “Sobrang saya,” nakangiting sagot ni Nuroi.

“Kukunin sana kitang ninang sa anak namin ni Faith..kaso nawala ka.” Sabi niya kaya tumawa ako.

“Problema ba yun, eh ’di sa pangalawa ako mag ninang.” Sagot ko agad.

“Godfather material here.” Nakataas kamay na sabi ni Lucifier. Umismid naman ang mga kaibigan ko.

Hindi ko sinabi sa mga ito na kasal na ako. Hindi ko rin kasi alam kung valid yun lalo na’t iba naman ang pangalan na gamit ko sa marriage contract namin ni Lucian.

Alam kong magagalit si Lucian sa ’kin dahil nag sinungaling ako. Handa kong tanggapin ang galit niya kapag nagkataon.

Gusto ko sana pumunta ng Italy ngunit pinipigilan ako ni Salem at baka daw masira ang plano namin.

Naalala ko pa ang ginawa namin ni Salem nang araw na yun. Hindi ko makakalimutan ang paghagulhol ni Lucian habang yakap ang inilagay namin na babae do’n at pinag mukhang ako. Bawat sigaw niya ay ramdam ko nasasaktan siya.

Pineke din ang cause of death at DNA test na pinagawa ni Lucian. Kinausap ni Salem ang doctor do’n na nag dna test sa bangkay.

Buti nalang sa tulong ni Salem ay nagawa ko ang plano ko. Hindi ako umalis agad sa Italy dahil nakikita ko ang asawa ko na wala siya sa sarili. Mas lalo lang ako nag alala ng one week na siyang ganon parin. Nangako naman sa ’kin si Salem na gagawin niya ang lahat para mabantayan si Lucian. Kaya napapayag niya akong umalis at bumalik ng Russia.

Nilalaro ko ang pagkain dahil wala akong ganang kumain. Pumasok sa isipan ko kong kumain na kaya ang mahal kong asawa. Baka puro alak lang ang ginagawa niya.

Sunod-sunod din ang pag tempt niya magpakamatay na laging naliligtas ni Salem.

Noong isang araw nang makalabas siya sa hospital dahil nilaslas niya ang leeg niya ay agad na naman itong uminom ng lason. Na rescue na naman siya ulit ni Salem.

Napatigil ako sa malalim na pag-iisip ng mahulog ang tinidor ni Atticus dahil sa kakulitan ni Lucifier. Naka busangot naman ang mukha ni Atticus habang masamang nakatingin kay Lucifier.

Nagpaalam na kami kina Nuroi at Isaac dahil babalik na kami ng Russia.

Gusto pa sana ng dalawa na dumito muna kami sa Pilipinas. Ngunit may mahalaga pa kaming dapat gagawin.

Lalo na ngayon ay may tinanggap na mission si Atticus habang hindi pa ako nakakabalik dati. Ayaw ko sana gawin, kaso naka payment na daw at ibinigay na ang information ng papatayin. Kapag nasa amin na ang information ay bawal naming tanggihan yon. Mapapahamak kami.

Gusto ko na sana mag bagong buhay pero hindi ko talaga magawa-gawa.

Chapter 30

TWO YEARS HAVE passed, puro mission lang ang ginagawa ko. Lagi kong iniisip si Lucian at nag aalala sakanya.

Sa dalawang taon nagdaan lagi niyang sinusubukan wakasan ang sarili niya na laging nasasalba ni Salem.

I breathed a sigh of relief nang ibalita ni Salem na lumalabas na daw ito ng bahay. Ngunit sa company daw ito dumederitso at nilulunod ang sarili sa trabaho. Kapag umuuwi ito ay nilulunod naman niya ang sarili sa alak.

Until now, Salem is still there watching over Lucian without him realizing. Hinihintay ko din ang gagawing hakbang ni General dahil ayaw kong masira ang plano ko.

I was busy looking at the laptop in my office when my phone rang. Agad ko itong kinuha at hindi tinitignan kung sino ang tumatawag.

“Hello!” Bati ko sakabilang linya habang ang mga mata ko ay naka tuon parin sa laptop. Binabasa ko kasi ang information ng mga target.

“Yow. Ruwi.” Bati niya sa ’kin. si Salem pala ang tumawag.

“What is it?” I leaned back on my swivel chair.

“Baka pwede na ako bumalik ng Russia. I’ve been here for two years. Pambihira! hindi man lang ako magka love life sa utos mo sa ’kin eh..” reklamo niya.

I sighed. “How’s Lucian?”

“Umalis yun kanina.. diko—”

“Why didn’t you follow?” Pagpuputol ko sa sasabihin niya.

“I’m busy right now.” Sagot niya sa ’kin.

I scratched one of my eyebrow. “Ahh.. busy? Sa kakahanap do’n sa babaeng nakilala mo sa bar?Tama ba?”

“Teka.. How did you know?” Takang tanong niya sa kabilang linya.

“Ang utos ko sa’yo ay bantayan mo si Lucian. Hindi yung babaeng nakilala mo. Pektusan kita eh!” Inis kong sabi.

“Wengya! Hindi ko alam na stalker na pala kita ngayon.” Tamatawa niyang sabi.

“Fuck off.” I said.

Tumawa pa ito lalo. “I have good news and bad news for you boss. What do you want to know first, bad or good? Hmm..”

I sighed. “The good news.” Walang buhay kong sagot.

“Well, the good news is that Lucian is starting to return to his old life. Work, home and dating.. I think.” Napa ayos ako ng upo at nakikinig sa susunod na sasabihin ni Salem. “And?” Mahina kong tanong.

“Lagi siyang niyaya ng babaeng kulang na lang ay mapunit ang damit dahil sa malaking hinaharap. Nakikita ko naman sa mukha ni Lucian na parang napipilitan lang siya. Ngunit mas mabuti na yun para lumabas na siya. Hindi katulad dati two years ago na walang ginawa kundi kitilin ang buhay niya.” Mahabang sabi ni Salem.

Hindi ko alam pero parang may bumara sa lalamunan ko at hindi ako makasagot kay Salem.

“Boss?? Are you still there?” Pukaw sa ’kin ni Salem. Tumikhim naman ako bago ako sumagot.

“Yes.. ahm.. that’s a good news. Alright, kung sigurado ka naman na okay na si Lucian. Sige, pwede ka ng bumalik dito.” After I said that I ended the call and placed my phone on the table.

TWO YEARS since my wife died. I’m still mouring. I tried several times to kill myself to follow my wife in the afterlife. But I always wake up in the hospital.

Sa daming ginawa kong pag attempt na kitilin ang buhay ko. Kahit isa ay walang nagtagumpay.

Lumalabas narin ako ng bahay at ginugugol ang oras sa company. My father came to my house and threatened me na dadalhin niya ako sa rehab dahil sa ginagawa ko pagpapakamatay.

I don’t want to talk to anyone else. Tanging ang picture frame ng asawa ko ang kinakausap ko palagi.

Matagal bago ko ulit kinausap ang kaibigan ko na si Red pati narin ang secretary ko. Hanggang sa tuluyan na akong lumabas ng bahay. Kinailangan kong bumalik sa dati kong buhay kahit pa nga ay para akong nawawala sa mundong ’to.

Nahihirapan din ako makatulog at laging iniisip ang asawa ko. Minsan ay nagigising ako sa hatinggabi dahil sa isang masamang panaginip.

Tanging iyak nalang ang ginagawa ko dahil hindi ko kaya ang sakit. Kaya nilulunod ko ang sarili ko sa alak para kahit papano ay maibsan ang pangungulila ko sa asawa ko.

I miss her so much. Wala na ang babaeng mundo ko. Ang babaeng mahal na mahal ko higit pa sa aking buhay.

Tumigil ako sa pagtatangka sa sarili ko. Iniisip ko na baka ayaw ng asawa ko sa ginagawa ko kaya lagi akong nakakaligtas sa pagtatangka ko sa buhay ko.

If I could turn back the time baka matagal ko ng ginawa. I shouldn’t have let my wife leave that day. Kung sana.. sana ako naghatid sakanya no’ng pauwi siya. Siguro ay kasama ko parin siya at masayang nagsasama.

I’ve been blaming myself for two years now.

“Lucian, are you listening to me?” Pagpukaw sa ’kin ni Celine sa malalim kong  iniisip. Nagpupumilit siya sa ’kin at hindi ako tinatantanan na puntahan sa bahay at sinusundan dito sa kompanya.

Minsan ay umaakto siya na parang asawa ko. Kaya mas lalo kong naiinis. Nakakailang taboy na ako sa babaeng ’to pero napaka pursigedo niya talaga.

Nandilim ang paningin ko nang marinig ko ang itinawag niya sa ’kin. Tumayo ako at nilapitan si Celine saka sinakal siya sa leeg. “L-lucian.. l-let go of m-e.” Nahihirapan niyang sabi.

Mas lalo lang nandilim ang paningin ko. “I told you to stop calling me Lucian. Only my wife can call me that name.” Nang gigil kong sigaw at padaskol na binitawan siya sa sahig.

Celine was holding her neck and still coughing. “Wala na ang asawa mo Nicklaus. She’s dead. Accept the fact that your wife is not coming back.” Sigaw na sabi ni Celine sa ’kin.

Hindi ko siya pinansin. Tumalikod ako at naglakad papunta sa office table ko at humarap sa malaking glass window. Tumingin ako sa napaka gandang kalangitan.

Hindi ako nagsalita dahil totoo ang sinabi niya. Kahit kailan ay hindi na babalik ang asawa ko sa ’kin. Kahit pa siguro mag makaawa ako sa panginoon ay hindi na ’to babalik. Hinihintay ko nalang na mawala ako dito sa mundo nang makasama ko ulit ang asawa ko.

I really miss her. She’s my life and my world. I want to see her again. Masisiraan lang ako ng bait kung hindi ko siya makakasama ulit.

“I’m your friend, Nick. Alam kong hindi ko mapapalitan ang asawa mo. Pero sana man lang.. tignan mo naman ako. Baka sakali mas malampasan ko pa ang asa—”

“No!!! You can’t replace my wife. Never, Celine! Wake up from your ilusion. Kahit kunti ay wala ka sa kalingkingan ng asawa ko.” Nagpupuyos ako sa galit at masamang tinignan si Celine.

“If you want to be my friend. Stop being delusional.” I said coldly.

“Fine. Just don’t push me away. Gusto kitang tulungan makalimot sa asawa mo. Para hindi mo na pagtangkaan ang buhay mo.” Sabi niya sa concern na boses.

I closed my eyes and calmed myself down. My wife’s smiling face appeared which quickly calmed me down.

NAKABALIK NA SI SALEM sa Russia, the two of us preparing for a mission we will do in Canada.

Nang makarating kami sa Canada ay agad ko ginawa ang mission na pinunta namin ni Salem. I also took the money I stole from a cunning business man whom Salem and I killed.

Pagkatapos namin gawin ang mission ay bumalik kami sa hotel kung saan kami naka check in. Nagpaalam si Salem na may pupuntahan lang kaya pinayagan ko na ito dahil tapos naman na ang mission namin.

I was taking a shower when I heard a loud knock coming from outside. Pinatay ko ang shower at pinakinggan kong sa pinto ko ba kumakatok ang sino mang nasa labas.

I took the towel and wrapped it around my body and picked up the small towel. Naglakad ako papunta sa pinto habang pinapatuyo ang buhok ko gamit ang maliit na towel.

I peeked through the small hole to see who was outside. Napa-iling ako ng tatlong pulis ang nasa labas. Binuksan ko an pintuan at nakangiting humarap sa mga sakanila. “May I help you?” Malandi kong tanong sa unang lalaki na nakatayo.

Nakita ko pa siyang lumunok ng laway at bumaba ang tingin sa katawan ko na naka tapis lang ng t’walya. Ngumiti naman ako ng napakatamis rito.

May pinakita siya sa ’kin na papel kaya binasa ko ’to. “We have a warrant to enter the rooms of this hotel. We are looking for the murderer of a well known-businessman here in Canada. The perpetrators were last traced is here in hotel.” Matapang niyang sabi.

Niluwagan ko naman ang pintuan. “Please..” sabi ko saka iginaya ko ang mga ito. Pumasok ang tatlong pulis at nag halughug sa buong paligid, habang ako ay nakaupo sa single couch at naka harap sa mga ito. Nakangisi akong nakatingin sakanila dahil naaliw ako sakanila.

They found the attache case na naglalaman ng baril at isang suit case na naglalaman ng pera.

“Can you come with us to the precinct?” Tanong ng isang pulis officer.

Ngumiti naman ako. “Sure. But, can I dress first?” Pilyo kong sabi sa tatlong pulis na nakatayo sa harap ko.

“Be my guest.” Sagot ng medyo mataas ang katungkulan.

Hindi umalis sa harap ko ang tatlo. Inilapag ko ang maliit na towel sa bedside table at dinampot ang panty na color black at dahan-dahan itong isinuot.

Napangiti ako ng napalunok ang tatlo na nakasunod ang mga mata sa panty ko na inaangat ko paitaas. “Oppss.. sorry.” Sabi ko sabay ayos ng t’walya sa dibdib ko dahil malapit itong mahulog.

Nang maisuot ko ang panty ay kinuha ko ang color black ko na bra at isinuot ito. Inilaglag ko ang twalya habang nakatalikod sa mga ito at hinook ang bra ko. Pinapakiramdaman ko lang ang mga pulis at iniisip ang gagawin kong hakbang.

Mabilis ang kilos ko na pinulot ang baril na silencer na nasa ilalim ng unan at pinagbabaril ang tatlong pulis sa ulo.

Kinausap ko agad si Atticus sa earpiece na i-edit ang mukha ko ng pumasok ako sa hotel na ito pati narin ang mukha ni Salem. Nagbihis ako at kinuha ang mga atatche case at inilagay sa bag.

Lumabas ako ng kwarto at naabutan si Salem na nakatayo. “What took you so long?” Reklamo niya sa ’kin. Ang walangya hindi man lang niya ako tinulungan.

Kipit balikat lang ang sagot ko at mabilis ang kilos na lumabas ng hotel.

Pinaharurut ni Salem ang kotse para makalayo sa hotel na ’yon.

Lumipat kami sa bahay ni Salem na nandito sa Canada at napagdesisyonan na bukas ng gabi kami babalik ng Russia.

Nagpapahinga ako sa kwarto ng guluhin ako ni Salem at niyayayang lumabas ng bahay. Napipilitan ako bumangon at nagbihis. Naka hoodie jacket ako at naka mom jeans pants. Dala-dala ko din ang maskara ko.

Nang makapag park si Salem ng kotse ay lumabas kami agad at naglakad-lakad muna sa isang sikat na pasyalan dito sa Canada.

Nakatingin ako sa kalangitan ng kinakalabit ako ni Salem. Kunot nuo naman akong lumingon sakanya. “Tumingin ka do’n.” Utos niya habang may tinuturo sa ’kin. Sinundan naman ng mga mata ko ang tinuturo niya.

Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko si Celine at si Lucian. Malayo ang mga ito samin, ngunit tanaw na tanaw ko mula dito sa kinatatayuan namin ni Salem silang dalawa.

Naglalakad ang mga ito habang ang kamay ni Celine ay naka pulupot sa braso ni Lucian habang nagsasalita kay Lucian na nakangiti. I also see Lucian holding Celine’s waist as if supporting it.

“Are you okay, boss?” Tanong sa ’kin ni Salem.

Tumikhim ako para mawala ang nakabara sa lalamonan ko. “Yeah.. Let’s go. Baka makita pa ako ni Lucian.” Malamig kong sabi at naunang maglakad pabalik sa kung saan naka park ang kotse ni Salem.

Sumakay ako sa passenger seat habang naka tulala. Malalim ang iniisip ko at inaalala ang nakita ko kanina. Napa sapo ako sa nuo ko at parang bigla akong nanghina. Dapat nga maging masaya ako dahil hindi na nag su-suffer si Lucian sa pagkawala ko. Ngunit ang sakit lang. Ang sakit makitang may kasamang iba ang lalaking mahal na mahal ko.

Hindi ko alam kung saan ako dinala ni Salem. Basta ang alam ko ay nasa private videoke kami.

Hinayaan ko siya sa gusto niya at nakasunod lang kay Salem. Wala talaga ako sa sarili habang naglalakad kanina. Kanina pa kumakanta si Salem kaya naririndi na ang teynga ko sa boses niya.

Hindi ko alam kung umuungol ba ito na parang aso o kumakanta. Kinakanta pa niya ang California king bed na todo birit pa ang loko.

Kinuha ko ang beer saka tinunga ’yon. Hindi ko maalis-alis sa alaala ko ang nakita ko kanina. Kahit pa nakailang inum na ako ng beer ay laging sumasagi sa isip ko ang magkahawak na si Lucian at Celine. Mukhang naka move on na ang asawa ko sa ’kin.

“Hindi ka parin ba magpapakita?” Biglang tanong ni Salem na tapos na palang kumanta.

“Hindi ka ba nasasaktan na may kasama siyang iba? na dapat ay ikaw.” Dugtong pa niya.

I smiled bitterly. “Magiging masaya ako kung makakahanap siya ng makakasama sa buhay. Kahit hindi na ako. I’ll just watch him from afar.” Sagot ko.

Salem sighed. “Kahit kapalit no’n ay sakit? gagawin mo parin?” Salem asked me again.

I nodded. “Hindi parin lumalabas si General sa pagtatago niya. Ayaw kong madamay si Lucian. Mas pipiliin ko masaktan kaysa sa mapahamak siya dahil sa ’kin. Kaligayahan ko ang kaligayahan ni Lucian, kahit hindi na ako ang kasama niya.” Nakangiti kong sabi.

“Tsk.” Tanging sagot ni Salem saka kinuha ang bote at itinaas ’yon.

“Cheers, boss!” Sabi niya kaya itinaas ko din ang bote na hawak ko at tinunga ’yon.

Nalukot ang mukha ko nang kumanta ulit si Salem ng That should be me ni Justin Bieber. Pinitik ko ang teynga niya na tumatawang iniiwas ang mukha niya. Nang-aasar lang ’tong sira ulong ’to eh.

Ako na ang nag maneho ng kotse dahil lasing na ang kasama ko. Pasurang-surang narin ito naglalakad palabas. May tinatawag itong pangalan ng babae na hindi ko maintindihan kung anong sinasabi niya.

Inalalayan ko siyang lumabas ng bar at isinakay sa passenger seat. Inikot-ikot ko pa ang balikat ko matapos ko maipasok si Salem sa passenger seat. Ang bigat naman kasi ni Salem.

Sumakay ako sa driver seat at saka pinausad ang sasakyan. Hindi ko parin makalimutan ang nakita ko kanina, feeling ko may naka dagan parin sa dibdib ko na mabigat na bagay.

A/N: kailan kaya sila magkikita ni Lucian.

Chapter 31

SUNOD-SUNOD ang pagtatangkang natatangap ng grupo namin. Mukhang pinaghihiganti ng mga ’to ang ginawa ko sa lima nilang kasamahan two years ago na ang nakakalipas.

Muntik pa nila makuha si Caleb na mabilis na nasagip nila Aizen at Eros n’ong isang araw.

Doubleng pag-iingat ang ginagawa ng grupo namin para walang makuha samin kahit isa.

Si Caiden naman ay nabaril n’ong isang araw. Mabuti nalang nandito si Salem na agad nagamot si Caiden.

Mas lumalakas ang mga kalaban namin. Si Kier ay pinapunta ko muna ng Pilipinas at do’n ko muna pinatuloy kay Nuroi para may kasama ang mga ito kong sakaling may sumugod do’n.

Pagod na pagod ang katawan ko na umupo sa kama kung saan ako naka stay ngayon.

Nasa Italy ako ngayon at binabantayan si Lucian. Nang makatanggap ako na may nagbabanta sa buhay niya ay agad akong pumunta sa Italy.

Si Salem sana ang pupunta rito ngunit mas mahalaga siya ngayon sa bahay dahil may mga kasama akong sugatan kaya minabuti kong ako na ang mag babantay muna kay Lucian.

Hindi ako lumalabas ng hotel na ito na hindi suot ang hoodie at maskara. Mahirap na baka may maka kilala sa ’kin.

Napa-igik ako sa sakit at itinaas ang suot kong jacket na nababahiran ng dugo. Naka engkwentro ko kanina sa parking lot ang dalawang lalaki na naka abang sa paglabas ni Lucian sa kompanya niya.

Napatay ko ang mga ito ngunit nasaksak naman ako.

I took the first aid kit I brought and tried to treat myself. Bumagsak ang katawan ko sa kama nang matapos ko magamot ang sugat ko. Nakailang beses pa akong huminga ng malalim para mapakalma ang aking sarili.

Ipinikit ko ang aking mga mata para makapag pahinga dahil mamayang gabi ay sa labas ng bahay ako ni Lucian magmamasid.

Hanggang ngayon ay hindi parin lumalabas sa lungga ang putanginang General na yun.

Naghihintay ako na lumabas siya ng kusa. Mas lalo lang tuloy ako natatagalan na makabalik kay Lucian.

Napabalikwas ako ng bangon ng tumunog ang cellphone ko na nasa bed side table. Inabot ko ito at sinagot agad. “H-hello.”

“Are you okay, boss?” Salem asked me.

“Yeah.. I’m fine. Nagising lang ako.” Sagot ko.

Hindi ko sinabi na nasaksak ako dahil baka mag aalala na naman siya sa ’kin.

Si Salem lang nag nakaka alam na may asawa ako. Ang alam ng mga kasama ko ay may pinuntahan lang akong mission sa Italy.

“So, kailan balik mo rito? Mukang na wiwili ka na naman dyan.” Makahulugang tanong niya sa ’kin.

“Next day, uuwi na ako. We have a mission in Spain right?” Tanong ko.

“Yeah.. kaya umuwi ka na bukas.” Sagot niya kaya tumango ako kahit hindi naman nakikita ni Salem saka pinatay ang tawag.

Pinilit ko bumangon at inayos ang sarili ko. Pumasok ako ng banyo para maligo at matanggal ang dugo na nasa katawan ko.

Nagtataka ako kung bakit madami ang nagtatangka sa buhay ni Lucian. Simula rin na nakabalik ako rito ay madami narin nakapaligid na men in black kay Lucian.

I’ve been watching Lucian for three days. Lagi lang akong nakasunod sakanya kahit saan siya mag punta.

When he’s in the company nasa kabilang building naman ako at tinitignan siya gamit ang telescope ng sniper gun ko.

Lagi ko din nakikita si Celine na binibisita si Lucian, minsan ay sabay pa silang kumakain dalawa. Pinipilit kong hindi masaktan sa nakikita ko at naka focus sa pagbabantay kay Lucian.

Ngunit yung puso ko durog na durog na. Nasundan ko pa sila na magkasamang dalawa at nag dinner date. Buti nalang umulan ng oras na yun, humalo ang luha ko sa dumadaloy na ulan sa mukha ko.

Nandito ako ngayon sa isang building na kaharap ng pinasukan na restaurant nila Lucian at Celine. Nandon din ang kaibigan niya na si Red. Katabi ni Lucian si Celine na parang sawa kong maka lingkis sa braso ni Lucian. May mga body guard parin si Lucian na nakapalibot.

Mukhang hindi ko na kailangan magbantay kay Lucian. Sigurado naman ako na magiging ligtas siya dahil sa daming nakapalibot nitong men in black.

Bukas ay uuwi na ako sa Russia. Hindi ko nga alam kung ano ang ginagawa ko para hindi masaktan sa nakikita ko. Bawat ngiti ni Lucian kay Celine ay para akong sinasaksak sa dibdib. Minsan ay nakatulala lang ako at inaalala ang pagsasama namin ni Lucian.

Hanggang sa alaala nalang kami ni Lucian, mas deserve niya kasama si Celine kaysa sa ’kin. Sino ba naman ako. Isang babaeng mamatay tao.

Kinabukasan, maaga akong naghanda para sa pag uwi ko papuntang Russia. Naka suot parin ako ng hoodie at hindi tinatanggal ang maskara ko.

Lumabas ako ng hotel at sumakay sa naka paradang taxi. Natakot pa ang taxi driver ng makita niyang naka maskara ako.

Pumasok ako ng back seat para hindi makapag reklamo ang taxi driver.

Pina andar parin naman niya ang sasakyan. Napansin ko pa ang panginginig ng kamay niya na parang natatakot sa ’kin. Napag kamalan pa yata akong holdaper ni manong.

Nagpababa lang ako sa airport saka inabot ang bayad kay manong driver. Nagtataka pa siya ng malaki ang binigay kong pera. Tulong ko yun sakanya dahil sa pag tulong niya sa ’kin nang masaksak ako dalawang taon na mahigit ang nakakalipas.

Hindi ko makakalimutan ang mukha ng matandang ’to. Siya yung naghatid sa ’kin sa hospital nang pasukin ang bahay namin ni Lucian.

Yumukod ako at hindi nag sasalita. Lumabas ako ng taxi ni manong saka ako naglakad papasok ng airport.

Nandito din kasi ang private plane na pinahanda ni Salem dahil magkaibigan sila ng may-ari nang airport na ’to.

Naglalakad lang ako nang maisipan ko na maaga pa naman at nagugutom ako. Naghanap muna ako ng pwede mabilhan dito sa airport para mamaya sa airplane ay matutulog na lang ang gagawin ko. Naglalakad lang ako sa isang pasilyo na wala masyadong tao ang dumadaan.

Hawak ko ang isang maliit na carrying bag ko.

“Wait!” I stoped walking when someone spoke behind me. Mas lalo lang yata nanigas ang katawan ko ng mabosesan ko ito.

Lucian..

I didn’t know what to do, kumunot ang nuo ko at nagtataka kung bakit niya ako pinahinto.

Nang may pumasok na alaala sa isip ko. Damn it! ito yung suot ko noong niligtas ko si Lucian sa ambush sa Madrid. Fuck!

“That’s you.. That’s you right?” Paninigurado niya.

Napapikit ako at hindi nagsasalita. Hindi ako gumalaw sa kinatatayuan ko pati yata paghinga ko ay hindi ko na magawa.

Nag iisip ako kung pano ko siya matatakasan.

Narinig ko ang mga yapak niya na parang palapit sa ’kin. Isa lang ang pumasok sa isip ko. Ang tumakbo.

Mabilis akong tumakbo palayo kay Lucian. Naririnig ko pa ang sigaw niya at hinahabol ako.

Tinahak ko ang pasilyo na maraming tao ang dumadaan at nakikipag siksikan.

“Wait.. stop.. I want to talk to you.” Sigaw na sabi ni Lucian.

Tumatakbo lang ako ng mabilis at wala ng pakialam kong may mabangga ako. Mas lalo lang bumilis ang takbo ko na may tumulong na kay Lucian para mahabol ako. Fuck!

Napunta ako sa may hagdan at tumingin muna sa likod ko at mabilis na bumaba ng hagdan nang makita ko ang mga guards na naka sunod sa ’kin.

Nakatingin ako sa likod habang tumatakbo at bumaba ako ng hagdan.

Malakas ako napa-upo nang may nabunggo ako. Shit! Hinimas ko ang nuo ko na naumpog. Bakit naman kasi may pader dito. Ang tanga ng gumawa ng airport na ’to.

Napa angat ako ng tingin at napasinghap nang makita na hindi pala pader ang nabunggo ko kundi tao. Hindi ko makita ang mukha niya dahil sa nasisilaw ako sa liwanag na tumatama sa mukha niya.

Napakurap-kurap ako para luminaw ang paningin ko. Napatigil yata ako sa paghinga ng makita ko ang mukha ni Lucian.

Fuck it! Mabilis ko nalang sinipa ang paa niya. Tumayo ako at inatake si Lucian na mabilis naman niyang nasasalag ang atake ko. What the! Marunong ito sa hand to hand combat?

Umikot ako at malakas na sinipa ang tyan niya ngunit nasalag parin niya. Hindi makapaniwalang naka titig ako kay Lucian. Ngayon lang ito nangyari sa ’kin na may nasakaka salag sa mga atake ko. Para niyang nababasa ang mga galaw ko.

Binago ko ang pag atake ko at mabilis na umikot sa likod niya at inabot ang leeg niya at diniinan ang ugat niya sa batok para mawalan siya ng malay.

Bumagsak si Lucian sa sahig na agad kong nasalo ang ulo niya upang hindi maumpog sa sahig.

Sorry, mahal ko. Hindi pa ito ang oras para magkita tayo.

Naririnig ko ang mga yapak ng mga guards na papalapit sa pwesto ko. Mabilis akong tumayo at tumakbo. Hinahanap ko ang daan kung saan papunta sa private plane ko.

I WAS HOLDING my head when I woke up. “Are you okay, your highness?” Tanong sa ’kin ng isa kong tauhan.

Napapikit ako ng maalala ko ang taong naka maskara. Magaling ito makipaglaban.

Kanina nang umikot siya at tinungo ang likod ko ay naamoy ko ang natural niyang bango. I know that smell. Yun ang gustong-gusto kong amoyin sa asawa ko. Ang natural niyang bango na nakakabaliw amoyin. Ngunit nagtataka ako kung bakit magka amoy sila ng namayapa kong asawa.

May bumubulong sa isipan ko na malabo namang mangyari. Kitang-kita ko ang wedding ring at necklace ng asawa ko nang masunog ang sinasakyan niyang kotse kaya malabo ang nasa isip ko.

I stood up and went to the cctv office here at the airport. Alam kong bawal ito ngunit pinagbigyan parin nila ako. Tinignan ko lahat ng kuha sa cctv, and the scene where I saw the person wearing the mask was missing. Nawawala din ang kuha n’ong hinahabol namin siya kanina. May kakaiba talaga sa taong ’to na gusto kong malaman.

Humarap ako sa mga tauhan ko. “Find that person whose wearing a black mask and a black hoodie jacket and bring it to me.”

“Yes, your highness.” Sagot nila saka yumukod sa ’kin.

Gusto ko makilala ang taong nasalikod ng maskara. May tumutulak sakin na hanapin ito ulit at makita ang mukha niya.

Hinawakan ko ang wedding ring namin ng asawa ko saka hinaplos ito para mawala ang mga iniisip ko.

I miss you my wife. Mahal na mahal kita.

NAKABALIK NA AKO ng Russia. Nabungaran ko sa labas ng airport ang naka ngiting mukha ni Eros. Ito kasi ang sumundo sa ’kin. “Welcome back, boss.” Nakangiti niyang bati.

“Kanina ka pa?” Tanong ko.

Umiling naman ito. “Nope.” Sagot niya kaya agad akong sumakay sa passenger seat. Sumakay din si Eros sa driver seat at pinausad ang sasakyan.

Muntikan na talaga ako kahapon. Sana lang ay hindi muna mag krus ang landas namin ni Lucian.

Binabaybay namin ang highway nang may humarang sa sasakyan namin at pinaulanan kami ng bala.

“Fuck!!” Galit na sigaw ni Eros.

This car is a bullet proof kaya hindi ako kinakabahan. Tumunog ang cellphone ko at nakita ang pangalan ni Atticus sa screen.

Sinagot ko naman ito agad. “Lucifier is in position to kill those assholes.” Bungad niya sa ’kin. As if on cue, isa-isa itong nag si tumbahan ang mga kalaban.

“Bulls eye.” Eros said with a smile. Bored ako nakatingin sa unahan ng maubos na ni Lucifier ang mga kalaban. Pinausad naman ni Eros ang sasakyan para makauwi na kami. Maayos naman kami nakarating sa bahay.

Sinalubong ako ni Lucifier na may dalang bowl na laman ay mga nahiwang prutas. Kumuha ako ng apple saka kinagat ’to.

“How was your mission in Italy?” Tanong ni Lucifier sa ’kin.

Mahinang natawa si Salem na nakaupo sa couch at nakakalokong naka tingin sa ’kin. “Syempre, okay lang ang mission niyan.” Nakangisi niyang sabi.

Kumagat ako sa apple na hawak ko at matalim na tinignan si Salem. Tumawa lang siya lalo at kumanta ng That should be me. Nag sisimula na akong mairita sa kantang yun dahil sa boses ni Salem na parang palaka.

Hindi ko nalang siya pinansin at deri-deritsong naglakad papasok ng kwarto ko. Nakakapagod ang byahe ko pauwi rito sa Russia.

Chapter 32

IT’S MY WIFE death anniversary. It’s been three years since the tragedy happened and I’m still mouring for my wife’s death.

I can’t imagine that this will happened. I can’t even move on and I don’t think I will be.

I can’t even leave our house or go back to the Philippines. Hindi ko mabitawan ang masasayang alaala namin na magkasama kami ni Thea sa bahay na ito.

I was wondering why us? Why did this happened to us? Everyday na gigising ako sa kalasingan ay una kong nakikita ang mukha nang asawa ko. Ngunit kapag nilalapitan ko ito ay naglalaho na parang bula.

Wala akong magawa kundi humagolgol nalang ng iyak. I can’t accept the tragedy death of my wife.

If I could follow her in afterlife ginawa ko na, subalit kapag nagtatangka ako sa buhay ko ay lagi akong nakakaligtas.

I really miss my wife so damn much. I miss her smile, I miss her lips, I miss her hugs her warm body, her smell that I love and so addicting.

Wala na akong hahanapin pa sa asawa ko. Sobrang mahal na mahal ko si Thea at walang makakapalit sa pwesto niya sa puso ko. She’s my only queen, my love of my life, my happiness and my everthing. And if I could turn back the time, I would also prefer to be with her and die as long as I know she is with me. Dahil buhay nga ako dito sa mundong ito pero araw-araw akong pinapatay sa sakit na nararamdaman ko. Tanging si Thea lang ang makaka-alis nang sakit na nararamdaman ko.

I’m sitting on the couch and drinking my whiskey and remembering the happiness we made with my wife. I can’t even sleep without alcohol. Hirap na hirap ako makatulog. Lagi kong yakap ang damit nang asawa ko habang umiiyak.

Kailangan kong lunurin nang alak ang sarili ko para kahit papano ay maibsan ang sakit na nararamdaman ko.

Nakatingin ako sa mahabang sofa na kaharap sa inuupoan kong couch. Bumalik sa aking alaala ang mga tawa nang asawa ko kapag kinikiliti ko siya. Napangiti ako ng maalala ko ang mga tawa at ang sigaw niya kapag hindi na niya kaya ang ginagawa ko.

I leaned back on the chair and close my eyes. It took me a long time to accept the fact na kahit anong gawin ko ay wala na talaga si Thea sa ’kin. Hindi ko na siya mahahawakan, mahalikan, o mayakap man lang. Hindi ko narin masasabi sakanya kung gaano ko siya ka mahal.

Kumawala ang luha ko nang maalala ko ang huling pagkikita namin ng asawa ko. Sana hinalikan ko siya ng ilang ulit. I wish I hug her tightly. Sana sinabihan ko siya araw-araw na mahal na mahal ko siya, hindi katulad ngayon, hindi ko na masabi sa asawa ko. Ang dami kong sana.

Sinasadya ko rin na pagurin ang katawan ko sa trabaho at pagkatapos ay nilulunod ko nang alak ang sarili.

Nagbabakasakaling bumigay ang katawan ko at tuluyan ng ibigay sa ’kin ang inaasam kong kamatayan.

Kinuha ko ang picture frame ng asawa ko na nasa glass table at hinaplos ang mukha niya.

“I want to be with you, my love. Gusto ko sumunod sa’yo kung nasaan ka man ngayon. Ngunit lagi akong nakakaligtas, mahal ko. Pasensya ka na kung matatagalan ako sa pagsunod sa’yo dyan. I promise, we’ll be together again.” Sabi ko habang nakangiting nakatitig sa larawan ng asawa ko saka ko ito hinalikan.

Pupunta ako ng Spain para makipag pulong sa Organization.

My father passed the leadership to me six years ago. I am the Lord of Siege Organization na matagal nang nakatatag hanggang ngayon. My father’s family has been holding it for a long time. My dad is also a Duke in Greece.

Matanda na ang aking ama kaya ipinasa niya sa ’kin ang tungkulin na yun.

Isa ang Siege sa kinakatakutan sa buong mundo, sakop nito ang Italy, Spain, Japan, Canada, Greece, Philippines, Korea and other countries.

Matagal ko na tinanggap ang tungkulin na yun. Kaya mas lalo kong sinisisi ang sarili ko dahil sa pagkamatay ng asawa ko. Dahil sa kapangyarihan at kayamanan na ipinasa ng ama ko sa ’kin, ka sali din sa pinasa niya ay ang mga kalaban niya na lagi akong pinagbabantaan at pilit na pinapabagsak.

The Siege Organization does illegal things. Pumapatay at nagbebenta ng mga illegal guns, cars, and even drugs na ikinagalit ko sa aking ama nang malaman ko ito. May sarili din itong red market kung saan talamak ang mga bintahan ng illegal do’n.

Kahit gustong ipasa nang ama ko ang pagiging leader ay hindi ko ito tinanggap agad.

I didn’t accept it right away, I don’t want to get involved in illegal activities. But, my dad told me that I will be more protecting my wife and our future child when I am in charge. Tinanggap ko ito ngunit nawala parin ang asawa ko sa ’kin. Nagtataka ako kung bakit nangyari yun sa asawa ko.

Ang mas lalo ko pang pinagtatakahan ay noong araw na yun ay may humahabol sakanya at pinapaulanan nang bala ang sinasakyan ng asawa ko.

Mas ginusto ko parin magtayo ng sarili kong negosyo. Yung sarili kong pinaghirapan. Hanggang sa dumami ang mga negosyo ko kalaunan.

Dati, yun lang ang mahalaga sa ’kin. Ang mas maging makapangyarihan at yumaman ng yumaman. Pera lang ang iniisip ko pero n’ong nakita ko si Thea sa Madrid, do’n na nag iba ang lahat at mas lalong akong nagbago nang maging asawa ko siya. Feels like heaven when I’m with her. Sa bawat pag-iisa namin nang katawan para ko naring narating ang langit. I want to taste that heaven again. But, only for my wife. I can’t even taste another woman.

I try one time sa sobrang kalasingan ko. Akala ko ang asawa ko ito ngunit nong hahalikan ko na sana ito ay nag-iba ang mukha ng babae. Mabilis ako umatras at tinulak ang babae at nagsisigaw ako na ibalik ang asawa ko.

I sighed. I caressed the picture of my wife’s before putting it in the suitcase and closing it.

Lumabas ako ng bahay dala ang maleta at tinungo ang parking lot. Nakita ko pa sa gate si Celine na nakatayo at parang hinihintay ang paglabas ko.

Three years narin itong ginagawa ang lahat para maakit ako. Ngunit hindi siya nagtatagumpay. I only see her as my sister and nothing else.

Hindi niya ako madadala sa pag susuot niya na kitang-kita ang cleavage. Hell! I can’t feel a massive boner kapag nakikita ko ito. Tanging kay Thea lang ako tinitigasan. Kahit may suot pang damit ang asawa ko ay tinitigasan na ako. Kaya hindi ko kayang hindi araw-arawin angkinin ang asawa ko. Kahit pa yata punit-punit ang suot niya ay mas lalo lang akong nababaliw.

“Nicklaus..” tawag sa ’kin ni Celine.

Bumuga nalang ako ng hangin. Minsan naiirita narin ako sa ginagawa niya. Umaasta pa siya na parang asawa ko na mas lalo kong ikina-iinis.

Hindi ako iniwan ni Celine sa madilim na pinagdadaanan ko. Nakailang tulak na ako sakanya ngunit bumabalik parin.

Naaawa na ako dahil pilit niyang pinagsisiksikan ang sarili niya at gustong pumalit sa pwesto ng asawa ko.

No one can replace my wife. She is the only one I want and no one else. Wala narin ako ibang mamahalin kundi si Thea lang.

“Nicklaus.. can I go with you to Spain? May ka business meeting kasi ako do’n. Nalaman ko mula sa secretarya mo na papunta ka ngayon do’n.” Mahaba niyang sabi.

Lagi niyang sinasabi yan na may ka meeting siya at makikisabay. Pero pagdating na do’n ay naka lingkis lang sa ’kin.

Tumingin lang ako kay Celine at tumango. Sumakay ako sa kotse at binuhay ang makina at lumabas ng gate. Hinintay ko makapasok si Celine sa passenger seat. Nakangiti naman siya humarap sa ’kin pero hindi ko siya pinansin. Pinausad ko ang sasakyan at tinungo ang airport.

When we arrived in Spain, dumeritso ako sa isa sa pag mamay-ari ko na hotel rito. Nasa penthouse ako at si Celine naman ay pinipilit na dito mag stay sa penthouse ko. Ngunit, hindi ako pumayag.

I am getting ready for the meeting of the designated leaders of each country.

Lumabas ako ng penthouse while I was fixing my necktie, Celine’s smiling face greeted me. “Sama ako.. please.” Sabi niya habang mapupungay ang matang nakatitig sa ’kin.

I sighed. I could hear her heels hitting the pavement when the woman walked. Hinayaan ko nalang siya dahil wala naman akong pake sa babaeng ’to.

I stopped my car in front of the restaurant owned by the organization. I got out of the car without opening the door for Celine and started walking. Narinig ko pa itong tinatawag ang pangalan ko ngunit hindi ko siya nilingon.

Nang makarating ako sa entrance ng restaurant I saw my members lined up and bowing.

Lumapit naman ang ama ko habang na nakangiti sa ’kin. “Son, how are you? Long time no see.” He hugged me and patted my back.

Walang emosyon ang mukha ko sumagot sa ama ko. “I’m fine, dad.” I said and started walking again.

Hindi ko rin masisisi ang aking ina na iwan ang ama ko. Lahat ng nakaka kilala sa ’kin sa Pilipinas ay ang alam nila na ama ko ay si Edmund.

I felt Celine’s arm wrapped around my left arm.

Hindi muna pumasok ang ibang leader sa loob at hinintay na mauna akong pumasok dahil ako ang pinuno ng mga ’to. I am the biggest Mafia Lord in the world. Nong nag kukulong lang ako sa bahay, napagalitan ako nang ama ko dahil hindi ko napapatakbo nang maayos ang nasasakupan ko.

All the countries are afraid of the Siege organization. Alam kong nagtataka si Thea kapag pumunta kami ng mall dati dahil nakayukod ang mga tao kapag nakikita ako.

Alam nang lahat kung sino ako. Even the president in every country dahil kasama narin sa organization namin ang suportahan ang mga ito. Kaya walang pumipigil sa gawain ng organization.

Binuksan ko ang pintuan ng hall kung saan magdadaos nang meeting. Makikinig lang naman ako sa mga proyektong gusto nilang itayo sa mga bansa nila at approbahan ko ang mga ’to.

Bored akong nakikinig sa mga ito at halos umabot ng dalawang oras ang meeting.

Nagpupumilit pa si Celine na sumama rito sa loob. Hindi ko naman siya pinapasok dito sa loob, hindi ako makakapayag na siya ang dadalhin ko rito. Dapat si Thea lang ang babaeng makakapasok dito at wala nang iba dahil siya lang ang reyna ko wala nang iba.

Nang matapos ang meeting ay nauna na magsilabasan ang mga myembro at ang mga leader sa iba’t-ibang bansa. Naiwan naman kami nang ama ko sa loob.

Tumayo ang aking ama at naglakad papunta sa ’kin na may ngiti sa labi. “I’m so proud of you son. Mas lalo lang nagiging makapangyarihan ang organization natin. How are you son?” He said but I didn’t answer.

Kinuha ko lang ang baso na may lamang alak at ininum ’yon.

Five years ang nakalipas ng tinangap ko ang alok ng ama ko. Nong nasa Pilipinas ako ay kinausap niya ako at pinipilit na tanggapin ang pagiging Mafia Lord at hawakan ang organization.

My Mom didn’t know that.

Naunang umalis ang aking ama sa hall. Tumayo narin ako at tinungo ang pinto. Nakita ko agad si Celine na nakaupo sa isang stool at hinihintay ang paglabas ko.

Nagkakamot siya sa braso niya na parang naiinis sa ’kin dahil sa pinaghintay ko siya.

I smirked. Sino ba kasi may sabing sumama siya sa ’kin.

“What took you so long, Nicklaus? Kinakagat na ako ng lamok rito eh,” maarte niyang reklamo.

Hindi ko siya pinansin at naka pamulsang naglakad saka nilagpasan si Celine na agad naman humabol. Minsan talaga ay nakaka-iirita na ang babaeng ’to.

Kahit anong pilit ko paalisin siya sa buhay ko ay mas lalo lang siya nagiging makulit. Lagi niyang sinasabi na gusto lang daw niya akong samahan para hindi ko maisipan magpakamatay ulit tulad ng ginagawa ko two years ago.

“Wait.. Nicklaus.” Tawag niya sa ’kin. Naramdaman ko ang paghawak niya sa braso ko na ikinahinto ko.

“What?” Humarap ako sakanya at walang buhay ko siyang tinitigan.

“Nick..” huminga siya ng malalim habang nakatitig sa ’kin.

Tumingin ako sa mata niya sa unang pagkakataon, ngunit wala talaga ako maramdaman, ni hindi man lang tumibok ang puso ko nang malakas na parang tinatambol. Tanging ang asawa ko lang ang nagparamdam sa ’kin ng ganun na halos maubusan ako ng hangin sa baga kapag nagsasabi siya ng mahal niya ako.

Hindi ko nasundan ang ginawa ni Celine. Ang alam ko lang ay magkalapat ang mga labi naming dalawa. Madilim ang mukha ko at malakas ko siyang itinulak. Wala akong pakialam kong babae man siya.

“Gusto mo patayin kita??” Galit kong sigaw kay Celine.

Umiiyak siya habang naka tingala sa ’kin. “Ano bang mali sa ’kin, Nick? Bakit ba ayaw mo akong tignan katulad ng sa asawa mo? Sinamahan kita sa tatlong taon at nagbabakasakali na baka mabaling man lang sa ’kin ang pagmamahal mo, pero bakit ganun.. bakit ayaw mo suklian ang pagmamahal ko sa’yo.” Umiiyak niyang sabi.

Madilim ang mukha ko habang naka titig kay Celine. “Dahil hindi ikaw ang asawa ko. At kahit anong gawin mo, hinding-hindi mo mapapalitan ang asawa ko. I love my wife. Wala na akong ibang mamahalin kundi siya lang.” Malamig kong sabi kay Celine.

Sumisinghot siya at tumingin sa ’kin. “Kahit patay na ito ha! Move on! Nick.. kahit kailan ay hindi mo na makakasama ang asawa mo.” Sabi niya saka tumayo at lumapit sa ’kin. “Handa ako, Nick.. kahit gawin mo pa akong parausan. Alam ko may pangangailangan ka. Kaya kong ibigay sa’yo yun na hindi na maibibigay ng asawa mo.” Mabilis ko siyang sinakal sa leeg. Nandidilim talaga paningin ko sa babaeng ’to.

“Ito ang tandaan mo Celine. Walang ibang makakatikim sa ’kin kundi ang asawa ko lang. Walang ibang babaeng mag mamay-ari sa ’kin kundi si Thea lang. Naintindihan mo??” Sigaw ko saka tinulak siya sa lupa at nag simulang maglakad ulit.

A/N: Sorry, ngayon lang naka update, nakatulog ang lola niyo kagabi sa sobrang kabusugan haha 😂😂

Saan may buko salad dyan? Pa pm ako para mapuntahan ko. 😂

#Merry Christmas 🌲

Note: binago ko ang pangalan ng organization ni Lucian.

Chapter 33

I’M HERE IN SPAIN kasama si Salem. Iniwan ko siya sa hotel room at mag-isang gagawin ang mission. Madali lang naman ang mission, kaya hindi ko na kailangan pa nang kasama.

Nagtataka ako sa client na nag utos samin. Wala itong picture at pangalan nang kung sino ang target.

Ang sabi lang niya na kung sino ang unang pumasok at magbukas ng pintuan nang hall ay siya ang target ko wala ng iba.

Kaya ako na ang nag presinta na gawin ang mission para hindi pumalpak. Nasa kabilang building ako at nakatutuk ang dragunov sniper riffle ko sa hall. Doon lang naka tuon ang mga mata ko dahil hinihintay ko ang pagpasok ng target ko.

Iniba ko ang position ng sniper ko at sumilip sa telescope. Nakita kong may parating na kotse kaya na alarma ako.

Ibinalik ko sa postion ang sniper ko na naka tutuk ulit sa pinto ng hall. Limang minuto ang nakalipas nang may nakita akong lalaking nakatayo. Nakatalikod siya sa gawi ko kaya hindi ko makita ang mukha niya ngunit familiar sa ’kin ang tindig nito.

Nang binuksan niya ang pintuan ay nakahanda na ang kamay ko para kalabitin ang gatilyo. Ngunit, biglang dahan-dahan siyang  humarap sa gawi ko. Napamura ako ng ilang ulit nang makita ko kung sino ’yon.

Lucian!

Buti nalang ay napigilan ko ang daliri ko na kalabitin ang gatilyo. What the hell!! Muntik ko na mapatay ang asawa ko. Kinuha ko ang earpiece na tinangal ko kanina sa teynga at inilagay ulit sa teynga ko at kinausap si Atticus.

Nang sumagot ito ay madilim ang mukha ko habang kinausap siya sa kabilang linya. “Sino ang client na nag utos sayo, Atticus?” Galit kong tanong.

Tumikhim siya na parang kinakabahan. “A-ahm.. from Anonymous, Ruwi. Why?” Tanong niya.

“Hanapin mo kung sino ang nag utos at iharap mo sa ’kin. Abort the mission.” Utos ko sakana pinatay agad ang tawag.

Sumilip ulit ako sa telescope at nagtataka kung bakit nandoon si Lucian. Madami siyang kasama na naka suot lahat nang suit. Parang isang malaking meeting ang nagaganap. Inilibot ko ang sniper ko habang naka silip sa telescope. Napatigil ako nang nasa labas ng hall ay nakita ko si Celine na nakaupo mag-isa sa upuan at parang may hinihintay.

Kasama ba siya ni Lucian nang dumating? bulong nang maliit na boses sa isip ko.

Biglang sumama ang pakiramdam ko na maisip ko yun. Hindi pa nga ako nakaka move on do’n sa nakita ko sa Italy na magkasama sila ni Lucian tapos heto na naman ngayon sa Spain. RIP heart. Cause of death, heartache.

Halos dalawang oras ako nandoon at nakatingin lang sa telescope. Tinitignan ko ang bawat kilos ni Lucian.

Nang tumayo na ang iba at nagsimula nang lumabas sa hall. Si Lucian nalang at isang matandang lalaki ang naiwan at nag-uusap ang mga ito.

Lumabas narin ang matanda kaya si Lucian nalang mag-isa sa loob ng hall.

Nakatitig lang ako sa gwapong mukha ng asawa ko. Naminiss ko na siya. Gustong-gusto ko na ulit mahalikan ang mapupulang labi niya at haplusin ang mukha niya. Namiss ko narin na binababy ko si Lucian na laging nagpapalambing sa ’kin.

Napabuga ako ng hangin habang nakatuon lang ang attensyon ko kay Lucian.

Tumayo si Lucian at nagsimulang maglakad papunta sa pinto ng hall para lumabas. Nakasunod lang ang mga mata ko. Nakita ko pa ang nakakairitang mukha ni Celine na naka busangot. Napaka sarap niyang barilin.

Nilagpasan siya ni Lucian at ito namang haliparot ay humabol pa sa asawa ko. Hinawakan pa ang kamay ni Lucian dahilan para mapahinto ito sa paghakbang.

Tumigil ang paghinga ko nang makita ko ang ginawa ni Celine kay Lucian. Mabilis ko inalis ang tingin ko sa telescope at baka hindi ko makayanan lalo ang makikita ko.

Mapait ako ngumiti at parang tangang tumatawa. Naramdaman ko ang mainit na likido sa gilid ng mata ko saka tumawa ulit. Para akong tanga na umiiyak tapos tumatawa.

Pinipilit ko tumawa kahit sa loob ko ay nasasaktan ako sa nakikita ko. Hindi narin yata kinaya ng puso ko kaya lumabas na sa mata ko ang luha dahil sa lungkot at sakit.

Nang mapakalma ko ang sarili ko ay inayos ko ang sniper gun kong dala at itinapon yun sa mahabang trash bin sa building na ito. Wala ako sa mood mag bitbit ng sniper.

Kinuha ko ang phone ko at nagtipa ng message kay Salem saka sinend iyon sakanya at inoff ang phone. Gusto ko muna mapag-isa.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Kanina pa ako nakababa sa sinakyan kong taxi at naglalakad sa kalsada.

Hanggang sa narinig ko ang ingay ng musika na ng gagaling sa bar.

Napabuga ako ng hangin at tumingin sa kabuuan ng bar na nasa harap ko.

Walang pag alinlangang pumasok ako. Gusto ko lang maglasing para kahit papano ay makalimutan ko man lang ang nakita ko kanina.

Sunod-sunod ang ginawa ko pag lagok ng alak. Hindi ko na mabilang kong naka ilang bote na ako. Nakaupo lang ako at mag-isa sa table, medyo madilim ang parte dito kung saan ako nakaupo.

Tinanggal ko nadin ang hoodie jacket ko dahil naiinitan ako kaya naka white strap sando nalang ako.

Naririnig ko pa ang mga hiyawan ng mga lasing narin at nagsasayawan sa dance floor. Ang iba ay naghahalikan na sa kabilang table.

Ako, taga sana all nalang dito sa sulok at mapait na ngumiti saka tinungga ang alak na nasa bote. Hindi na ako gumamit ng baso.

Sa sobrang sama ng loob ko ay pati ang whiskey na iniinum ko na mapait ay hindi ko na malasan dahil sa pait na nararamdaman ko.

Napasapo ako sa ulo ko nang maramdaman ko na parang nahihilo na ako at umiikot ang paningin ko. “Tangina ko talaga! Pano ako uuwi nito. Bwesit.” Mura ko sa sarili ko. Nakayuko ako habang hawak-hawak parin ang ulo ko dahil umiikot na ang aking paningin.

Kinuha ko ang bote ng whiskey at tinungga ulit ito kahit pa hilong-hilo na ako sa sobrang kalasingan.

I need this. I really need this para kahit pansamantala ay maibsan ang sakit na nararamdaman ko.

Napaangat ang mukha ko ng may naramdaman akong may naka masid sa ’kin. Matangakad ang lalaking nakatayo sa harapan ko. Nararamdaman ko ang mainit niyang titig sa ’kin kaya naiilang ako.

Hindi ko maaninag ang mukha niya dahil sa madilim ang bahagi kung saan ako nakaupo at dahil narin siguro sa kalasingan ay lumalabo ang paningin ko.

Ang alam ko lang ay lumapit siya sa ’kin at sinapo ang magkabila kong pisngi. Kumunot ang nuo ko nang maamoy ang pamilyar na pabango niya ngunit hindi ko matandaan kung saan ko ito naamoy.

Nagsasalita ito ngunit hindi ko naman nariring ang sinasabi niya dahil sa lakas ng musika sa loob ng bar at wala narin ako sa h’wesyo.

Tinabig ko ang isang kamay niya na nasa pisngi ko.

“D-don’t touch m-e-h.” Sabi ko. Tangina, lasing na talaga ako dahil hindi ko na mabigkas ng maayos ang salita ko.

Kinuha ko ulit ang bote ng vodka na inorder ko din kanina at mabilis na tinungga na walang chiser. Shit, mas lalo lang akong nahilo. Nasan ba yung waiter. Hihingi lang ako nang mainit na sabaw.

Tumayo ako at itinulak ang lalaking nakahawak sa kamay ko. Hindi ko parin makita ang mukha niya dahil lumalabo ang mata ko.

Ngunit hindi ako natatakot na baka masamang tao ito at may gawin sa ’kin na masama.

Nahihilong dinampot ko ang hoodie jacket ko at pasurang-surang na tumayo. Iniling-iling ko pa ang ulo ko para lumiwanag ang paningin ko at nag simulang maglakad. “Salem..” tawag ko sa pangalan ng kaibigan ko.

“Shit..” Hindi ko alam kong naglalakad pa ba ako o naka lutang nalang dahil namamnhid ang katawan ko at hindi ko na maramdaman ang bawat hakbang ng paa ko.

Napamura ako nang gumeywang ako at matutumba sa sahig. Hinihintay ko nalang na tumama ang pang-upo ko sa sahig dahil hindi ko na ibalance ang katawan ko.

Ngunit wala akong naramdamang sakit bagkos ay parang umangat ang katawan ko na para akong binubuhat.

Tumingin ako sa lalaking bumubuhat sa ’kin na hindi ko parin maaninag ang mukha niya. “Tengin-a iba-ba mokow.” Pagpupumiglas ko sakanya.

Baka kasi saan niya ako dalhin. Tangina, hindi ako makakalaban dahil sa kalasingan. Napaka gaga ko talaga.

Hindi ko alam pero parang kumalma ako sa pag pupumiglas ng maamoy ko ang pabango niya. Mas lalo kong isiniksik ang ulo ko sa leeg niya at inamoy lalo. “Bakit ganon.. mag kah… amoy kayo ng asawa ko.” Sabi ko habang parang baliw na humagikhik.

Alam ko naman na hindi ako naiintindihan nito dahil nasa Spain ako at malabong pilipino ’to.

Tahimik siya naglakad habang buhat-buhat parin ako.

Hindi ko alam kung saan niya ako dadalhin ng taong ’to. Hindi ko narin kaya ibukas ang mga mata ko dahil sa pamimigat nang mga talukap ko.

Dahan-dahan ako ibinaba ng lalaki at agad lumapat sa likod ko ang malambot na kama. Magagalit sana ako dahil gusto ko pa maamoy ang pabango niya. Kaamoy talaga niya ang asawa ko, o baka dahil sa kalasingan ay pati amoy ng asawa ko ay pinag ha-hallucinate ko na.

Gusto ko ulit siya maamoy para kahit papano ay maibsan ang pagngungulila ko kay Lucian.

Umiiyak ako na nakahiga sa kama dala narin sa kalasingan siguro kaya hindi ko mapigilan na umiyak.

Naramdaman ko naman ang mainit na haplos ng lalaki sa mukha ko. Napadilat ako at nakangiting tinitigan ang lalaki na nasa harap ko.

Pinilit ko umupo para sana tanungin kung nasaan ako nang makita ko ang mukha nang lalaki.

Tumawa ako dahil kamukha siya ni Lucian dala na yata ng kalasingan ay mukha na ng asawa ko ang nakikita ko sakanya. Mapupungay ang mga mata niya habang umiiyak sa harap ko. Hawak din niya ang kamay ko.

Hindi ko alam pero nasasaktan ako nang makita kong umiiyak siya kahit alam ko namang hindi ito si Lucian. Inabot nang kamay ko ang isang pisngi niya at pinahid ang luha nito. Nag ha-halucination na ako at si Lucian na talaga ang nakikita ko.

Umusog ako palapit sakanya at niyakap ang lalaking nakikita ko ang mukha ni Lucian. Wala na akong pakialam kong nag halucination lang ang lahat. Gusto ko lang mayakap si Lucian ulit at maramdaman ang init ng katawan niya.

“I miss you.. Lucian.” Bulong ko saka kumawala sa yakap niya at pinagmasdan ang mukha niya na umaagos parin ang mga luha.

Inabot nang dalawa kong kamay ang magkabilang pisngi niya at pinahid ang mga luha ni Lucian. “Wag ka nang umiyak.” Pagpapatahan ko sakanya. Maging ako man ay umiiyak narin.

Napapikit ako nang bigla akong sinunggaban ng halik sa labi. Kinagat niya ang ibabang labi ko dahilan para maibukas ko ng bahadya ang bibig ko at mabilis niyang ipinasok ang dila nito sa loob ng bibig ko.

Nakaka darang ang ginagawa niyang pagsipsip sa dila ko. “Uhmmm.”

Napa-ungol ako nang mag simulang mag ispadahan ang mga dila namin. Napakapit ako sa matipuno niyang balikat.

Bakit ganun? Pati ang halik niya ay kapareho kay Lucian. Ganon ba ako ka lasing na pati mukha at halik ni Lucian ay pinag ha’hallucinate ko.

Hindi ko alam kong pano natanggal ang damit ko. Kahit isa ay wala na akong saplot, kong hindi pa dumampi sa balat ko ang lamig ay hindi ko mamalayan na wala na kong saplot. Mukang mabilis ang kamay nang isang ’to.

Sabik na sabik siyang humalik sakin at halos masugat ang labi ko sa labis na pang gigil niya sa labi ko.

Nalalasahan ko rin ang luha niya habang marubdub akong hinahalikan. Umiiyak siya na hindi ko malaman kung bakit siya umiiyak.

Hindi ko na kayang controlin pa ang sarili ko. Alam kung hindi ’to ang asawa ko pero hindi ko matanggihan ang haplos niya sa katawan ko. Mas lalo lang umiinit ang katawan ko sa bawat haplos ng lalaki.

Bumaba ang halik niya sa panga ko hanggang sa leeg ko at mahinang sinisip-sip niya ang balat ko sa leeg.

“Ohh..” hindi ko mapigilan na may kumawalang ungol sa bibig ko.

Napasinghap ako ng mariin niyang sapuhin ang malulusog na dibdib ko at mahinang minasahe.

“Uhmmm..” kinagat-kagat niya bahadya ang gilid ng teynga ko at may ibinulong sakin ngunit hindi ko narinig. Naka focus ang attensyon ko sa kamay niyang naglalakbay patungo sa pagkababae ko.

“Ohhh.. God.” I let out a soft moan when I felt his middle finger rubbing against me.

“Ohhh.. ang sarap.” nagdedeleryo kong ungol. He continue to rub her cl-t with a little pleasure, and I couldn’t help to moan.

Nagsimula siyang halikan ang dalawang dibdib ko at isinubo ang isang nip-les ko. Nararamdaman ko ang mainit niyang bibig.

Tumingin ako sa mukha ng lalaki nakita ko itong nakapikit at ninanam-nam ang pagsipsip sa nip-le ko at walang tigil sa pag labas masok ang daliri niya sa pagkababae ko.

Napakagat ako ng labi dahil sa sobrang sarap na nararamdaman ko. Bumaba ang mga labi niya hanggang puson ko hanggang sa tumapat ang mukha niya sa pagkababae ko.

Nakatingin lang ako sa lalaki at naghihintay sa susunod na gagawin niya. Nagkatinginan kaming dalawa at nakikita ko sa mga mata niya ang pagnanasa.

Napalunok ako nang bumaba ang mukha niya sa pagkababae ko at inamoy ’to. “Ohh Fuck.. I miss this.” nang gigil niyang  sabi.

Napa arko ang katawan ko nang sinimulan niyang dilaan ang pagkababae ko saka sinisipsip ang kunt-l ko.

“Ohhhh…”

“You’re so wet for me.” He said huskily.

Pabiling-biling ang ulo ko dahil sa ginagawa niyang pagkain ulit sa pagkababae ko.

Mas lalo lang ako umungol nang maramdaman ko ang pamumuo sa puson ko at halos magdugo ang labi ko ng sumabog ang sarap sa kaibuturan ko.

Sinalo nang lalaki ang inilabas kong katas at halos sipsipin pa niya ang pagkababae ko.

Tumayo ang lalaki at tinanggal ang lahat ng saplot niya sa katawan. Nakasunod lang ang tingin ko sa bawat kilos niya.

Nang mahubad na niya lahat ng saplot ay kinubabawan ako ulit at marubdub na hinalikan sa labi. Marahan pa niyang sinisipsip ang dila ko at ang isang kamay nito ay nilalaro ang nip-les ko. Uminit ulit ang katawan ko sa ginagawa niya sakin.

Hinapit niya ang beywang ko at mas lalo pang pinailalim ang halik na namamagitan sa samin.

Napa ungol ako nang biglang ipinasok nito ang paglalaki sa loob ko. Naramdaman ko pa ang hapdi dahil tatlong taon din akong walang ganun.

“Ohh, fuck! so tight.” bulong niya sa teynga ko.

Hinuli niya ulit ang mga labi ko, malakas at madiin ang bawat ulos niya sa loob ko. “Ohhh.. ang sarap.” I moaned.

“Ohh.. fuck. ahh you’re so tight.. ahh!!” nang gigil niyang ungol at sinapo ang isa kong dibdib at nilalamas ito.

“Uhmmm…”

Mas lalo lang ako napaungol sa ginagawa niyang hugot baon. Bigla nitong hinuhugot at malakas na ibinabaon sa loob ko.

“Ahhh sige pa!!” napahawak ako sa balikat niya at sinasalubong narin ang pag labas masok nito sakin.

Wala na akong pakialam sa mga katagang lumalabas sa bibig ko.

“Damn it! Ahh!!” halos mapugto ang paghinga ko dahil sa sobrang sarap na nararamdaman ko. Sa tindi ng sarap na nalalasap ay pakiramdam ko mawawalan yata ako ng ulirat. I miss this pleasure.

Mas lalo lang bumilis ang pag ulos niya sa ibabaw ko na halos umuuga na ang katawan ko dahil sa malalakas niyang pagbayo.

Pinuno namin ang  kwarto na ito nang hiyaw at ungol dahil sa sobrang sarap nalalasap namin.

Ibinuka ko pa lalo ang mga hita ko at nakapikit nang maramdaman kong ang pamumuo sa pagkababae ko. “Ohh.. ayan na ako.. I’m cumming..” napa-arko ako ng tatlong ulos nalang ay sumabog ang katas ako.

Sunod kong naramdaman ay ang pangnginig ng matipunong katawan ng lalaki sa ibabaw ko at naramdaman na pinuno ang loob ko.

Nakangiting nakatingin ang lalaki sakin at may sinasabi ’to ngunit hindi ko na maintindihan dahil sa sobrang pagod at dala narin ng kalasingan ay mabilis akong nakatulog.

A/N: Good Evening guys ❤️

Chapter 34

SPG~

NAPASAPO ako sa noo ko ng magising ako dahil sa sakit. Parang mabibiyak ang ulo ko sa sobrang sakit.

“Bwesit!” Mura ko habang hinihilot ang sentido ko.

Hindi ko maibuka ang mga mata ko dahil feeling ko ay mahihilo lang ako. Hinilot ko ulit ang aking sentido para maibsan man lang ang sakit.

Promise talaga hindi na ulit ako iinum. Isang beses nalang.

Dahan-dahan kong minulat ang aking mga mata at bumungad sa ’kin ang hindi pamilyar na silid. Teka.. nasaan ako?

Kahit masakit ang ulo ko ay napaupo ako bigla sa kama saka inilibot ang tingin sa kabuuan nang silid. Bumaba ang tingin ko sa aking katawan ng malaglag ang kumot na nakatakip sa katawan ko. Halos manlaki ang mga mata ko ng makita kong wala akong saplot kahit isa.

Napasapo ako sa bibig ko. “Oh my God! What did I do last night? Shit.” I said.

I pulled out my hair and tried to remember what happened last night. Kaya ayaw ko talagang maglasing dahil hindi ko naaalala ang ginagawa ko kapag nalalasing ako.

Tinampal ko nang malakas ang nuo ko sa sobrang inis ko. Minsan talaga ay naiinis ako sa sarili ko.

Nandidiri ako sa sarili ko. Ang dumi-dumi ko na. Nangako ako kay Lucian na siya lang ang pwedeng umangkin sa ’kin at wala nang iba. Ngunit, anong ginawa ko, naglasing ako at sumama pa sa isang estranghero kagabi.

Nanlulumong nakayuko ako habang sinasabunutan ang sarili ko sa katangahang ginawa ko kagabi.

Narinig ko ang pagbukas ng pintuan ngunit hindi ako nag angat ng tingin.

Bigla akong nakaramdam ng inis sa lalaking kasama ko ngayon. I want to kill him. Ang walanghiya!

Dahan-dahan akong nag angat ng tingin at naka ilang kurap pa ako dahil baka namamalikmata na naman ako.

I was shocked when I saw the man standing in front of me. Madilim ang mukha niya habang nakatitig sa ’kin.

Unti-unting nanlaki ang mga mata ko habang naka awang ang labi ko.

“L-Lucian..” I stammered.

Para akong natulos sa kinauupuan ko at hindi makapaniwalang nasa harap ko si Lucian. Teka .. papano? si Lucian ang kasama ko kagabi? Fuck!

Hindi ko inexpect na magkikita kami ni Lucian. Dito pa talaga sa hotel na ’to.

Iniisip ko tuloy kung siya ba ang lalaki na kasama ko kagabi.

Naglakas loob akong nagtanong kay Lucian kahit madilim ang mukha niya habang nakatitig sa ’kin.

Napalunok ako ng ilang beses saka ako tumikhim bago nagsalita. “I-ikaw ba a-ang nag uwi sa ’kin kagabi?” Nauutal kong tanong.

Gusto ko talagang makasigurado na siya ang kasama ko kagabi. Hindi ako matatahimik kung iba ang nakasama ko at mas lalo akong hindi matatahimik kung iba ang nakatalik ko kagabi.

Nakatitig lang siya sa ’kin at dahan-dahang naglakad papunta sa kama.

Bumaba ang tingin ko sa katawan niya na nakatapis ng t’walya hanggang beywang. Mas lalo lang yatang lumaki ang katawan ni Lucian. Mas lalo pa nga ’tong naging guwapo pero halata sa mga mata niya ang lungkot. Malayo ang hitsura niya sa dating Lucian, ngunit mas gumwapo pa ’to lalo. He’s aging like a fine wine.

Three years ko din siyang hindi nakita nang malapitan at laging sa telescope ko lang siya nakikita. The last time we met was at the airport and I didn’t focus on his body because I was afraid he would catch me.

Napalunok ako ng laway at hindi alam ang gagawin ko kung tatayo ba ako sa kama at tatakbo. Wala na! buking na ako sa pagpapanggap ko.

Shit! I need to get out of here. Pronto!

I stood up and was about to pick up my clothes that were scattered on the floor when I felt Lucian’s arms wrap around my waist. Mabilis niya akong binuhat saka ibinagsak sa kama.

“Ano ba..” sigaw ko saka matalim ko siyang tinignan. Akmang babangon sana ako nang mabilis niya akong dinaganan.

Hindi ako makapalag dahil sa malaking tao si Lucian. Hinawakan niya ang dalawa kong kamay saka niya ito pinosasan sa magkabilaang gilid ng headboard.

My eyes widened at what Lucian doing to me.  “T-teka.. uhmmm…” napatigil ako sa pagsasalita ng marahas niya akong hinalikan sa labi habang nilalamas ang dibdib ko.

Huminto siya sa paghalik at madilim ang mukhang nakatitig sa ’kin. “Why did you that to me? Bakit?!” Sigaw niya sa ’kin.

Fuck! wala na talaga. Nahuli na talaga niya ako. Nagpupumiglas ako sa pagkakaposas sa mga kamay ko habang tikom ang bibig.

Napa singhap ako nang marahang sinapo ni Lucian ang isa kong dibdib saka niya ipinasok sa kanyang bibig ang isa kong nip-les. Nakatingin siya sa ’kin habang nilalaro ng dila niya ang ut*ng ko.

Kinagat ko ang ibabang labi para pigilan ang ungol na gustong kumawala sa bibig ko. Nagsisimula naring uminit ang katawan ko.

“Answer me, Thea! why did you do that? Bakit mo ako pinag mukhang tanga for almost thee years? Three years Thea!” He shouted at me. Lucian started to cry na para bang nilalabas ang hinanakit niya sa ’kin.

Pinipigilan kong hindi umiyak. Hindi rin ako nagsasalita. Pakiramdam ko ay naumid na yata ang dila ko.

Biglang sinuntok ni Lucian ang dibdib niya habang humahagulgol ng iyak. Hindi ako makapaniwala na ang isang Lucian na laging naka simangot, laging galit sa harap ng mga tao ay umiiyak sa harap ko.

“Alam mo ba kung gaano ako nagluksa sa pagkawala mo? Why did you do that to me? Ayaw mo na ba akong makasama kaya ginawa mo yun sa ’kin?” Sabihin mo, Thea!“ Sumisigaw niyang sabi. Halos magulat ako sa sigaw niya. Ngayon ko lang kasi siya nakitang magalit.

He grabbed my chin and tried to lift my face. “Gulong-gulo na ang isip ko kung bakit mo nagawa yun sa ’kin. Sa tatlong taon na nawala ka, wala akong ginawa kundi sisihin ang sarili ko at magdusa dahil sa pagkawala mo. Pero putangina!!” Pinagdikit niya ang nuo namin saka siya nagsalita ulit. “I can’t be mad at you.” He whispered.

Bigla siyang natahimik habang mahinang hinahaplos ang mukha ko. Hindi ako nagsasalita dahil alam kong kasalanan ko kung bakit siya nasasaktan.

“Answer me! Why did you do that?” Lumakas na naman ang boses niya at dumagungdong ang boses niya sa silid. Nanlilisik ang mata niyang nakatingin sa ’kin dahil hindi ako nagsasalita.

Napalunok ako nang ilang beses saka sinalubong ang tingin ni Lucian. “I-I’m sorry.. I’m sorry, Lucian.” Sabi ko sa mahinang boses saka nag-iwas ng tingin.

He laughed. “Hindi mo na ba kayang tumingin sa mga mata ko. Bakit? Hindi mo na ba ako mahal?” He shouted again.

I didn’t answer Lucian. Nagulat ako nang biglang dinampot ni Lucian ang baso na nasa bed side table at malakas na ibinato yun sa pader. “Did you do that because you don’t love me anymore? Tell me!!” Nanggagalaiti niyang sigaw.

Napa-arko ang katawan ko nang sinapo ni Lucian ang pagkababae ko. “Lucian!” Saway ko sakanya.

Matalim akong tinignan ni Lucian. “This is mine. Mine only. Akin ka lang sa ayaw at sa gusto mo. Kasal ka sa ’kin Thea kaya akin ka lang. No one else will own you but me. Hindi ka makakatakas sa ’kin.” He said possessively. His jaw clenched and his amber eyes look so murderous.

I don’t know what to say to Lucian. Mas lalo itong magagalit kapag nalaman niyang hindi Thea ang totoo kong pangalan.

I moaned, nang ipasok ni Lucian bigla ang kahabaan niya sa pagkababae ko at isinagad ito sa loob ko.

“Ohhh!!” “Ahh!!”

Sabay naming ungol dalawa. Nakatitig sa ’kin si Lucian at mabilis na naglalabas masok ang alaga niya sa loob ko.

Nanggigigil siyang hinalikan ang labi ko saka ito nagsalita. “I will make sure na mabubuntis kita. So, you can’t run away from me again. Hindi ako makakapayag na uminom ka ulit ng pills, Thea. Never!”

Alam niya? Sinalubong ko ang tingin ni Lucian. “A-Alam mo ang pag inom ko ng pills?” Gulat kong tanong sakanya.

Bigla siyang huminto sa pag ulos sa ’kin at namamanghag nakatitig sa mukha ko. “Yes love. Ngunit hindi ko lang pinakialaman. Pero ngayon, hindi na ako papayag. Aanakan kita sa ayaw at sa gusto mo.” Seryoso niyang sabi.

Napasinghap ako nang hinugot ni Lucian ang pagkalalaki niya  at malakas na isinagad ito. “Ohh God!”

Hinuli niya ang mga labi ko at marahang hinahalikan ang labi ko. “Please, love. Bumalik ka na sa ’ kin. Be mine again, please. Hindi ko na kayang mabuhay na wala ka sa tabi ko.” Pagsusumamo niya.

Kinantilan ng halik ni Lucian ang labi ko saka siya nagsalita ulit. “Maawa ka naman sa ’kin, Thea.” Umiiyak niyang sabi habang umuulos parin sa loob ko.

Hinalikan niya ako sa labi na agad ko namang tinugon. Mabagal na ang paghalik niya sa ’kin, hindi katulad kanina na halos magdugo ang labi ko sa ginagawa niyang paghalik.

“Hindi ako magtatanong kung bakit mo ginawa yun, ang mahalaga ay buhay ka. Hindi ako magagalit sa’yo basta’t bumalik ka lang sa ’kin. Hindi ko na kayang magising sa umaga na hindi ikaw ang nakikita ko. Please, love.. bumalik ka na sa ’kin.” Pagsusumamo niya ulit habang umiiyak parin.

Hindi ko na yata kaya makitang umiiyak siya. Gusto ko na din siyang makasama ulit. Miss ko na ang asawa ko.

Pinagdikit ko ang mga nuo namin at pinatakan ng halik ang labi ni Lucian. “Wag ka nang umiyak.” Masuyo kong sabi saka ko siya nginitian at hinalikan ulit ang labi niya. Mabilis naman tinugon ni Lucian ang halik na iginawad ko sakanya. Pinutol ko ang halik na pinagsaluhan namin at buong pagmamahal ko siyang tinitigan. “Hindi na ulit kita iiwan.” Pagkasabi ko no’n ay mabilis na hinuli ni Lucian ang labi ko.

Bumalik ulit siya sa pag ulos sa loob ko. Sagad na sagad ang ginagawa niya. Halos mapugto ang paghinga ko sa ginagawa niyang pag-angkin sa ’kin.

Para na akong nahihibang sa bawat ulos ng kahabaan niya sa loob ko. Napupugto ang hininga ko at malalakas ang ungol na namumutawi sa bibig ko. “Ohh, ang sarap.. Lucian!”

Napapikit ako nang maramdaman ko na malapit na ako. “Ohh.. Lucian.. I’m cumming.”

“Fuck! sabay tayo love.” He said huskily.

“Ohh.. Lucian.” Halos tumirik ang mga mata ko hanggang sa tuluyan kong naabot ang rurok ng kaligayan. Naramdaman kong pinuno ng mainit na katas ni Lucian ang loob ko.

Habol ang hininga ko habang si Lucian ay hinahalikan parin ako at hindi parin hinuhugot ang pagkalalaki niya sa loob ko. Inilayo niya ng kunti ang katawan niya at tinanggal ang pagkakaposas ng dalawa kong kamay sa headboard.

Nakatitig lang sa mukha ko si Lucian sabay haplos ng pisngi ko. “I thought I would never be able to touch your face again.” Saad niya saka hinalikan ulit ako sa labi. “Akala ko hindi ko na matitikman ang matamis mong labi at ang mainit mong yakap.” Sabi niya. Inabot ko ang isang pisngi niya saka hinaplos ’to. Napapikit naman siya na parang dinadama ang haplos ko. May kumawalang luha sa mata niya kaya agad kong pinahid ’yon gamit ang daliri ko.

Nagmulat siya nang mga mata kaya nagkatitigan kaming dalawa.

I can see in his eyes his sadness and longging for me. “I miss you.. I miss you, my wife. Don’t leave me again please.” Umiiyak niyang sabi.

Pinahid ko ang mga luha niya sa gilid ng mata at masuyong hinalikan siya sa labi. “I won’t leave you again. I promise.” Nakangiti kong sabi.

Ngumiti sa ’kin si Lucian at pinapatakan ng halik ang labi ko. Hinugot niya ang pagkalalaki sa loob ko saka siya tumabi ng higa sa ’kin. Niyakap niya ako ng mahigpit habang ang isang braso niya ay pinaunan niya sa ulo ko.

Pinapatakan niya ng halik ang balikat ko kaya napangiti ako. “I love you, my wife. Akala ko hindi ko na masasabi sa’yo yan.” Malambing niyang sabi.

“Mahal na mahal kita, Lucian Nicklaus Vandeleur.” Sagot ko kaya humigpit ang yakap niya sa ’kin. “Fuck. Wife, hindi ako makahinga sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko.” Malambing niyang sabi na mahina kong ikinatawa.

“I miss that. Ikaw lang ang nakakapag patigil ng tibok ng puso ko.” Sabi niya sabay halik sa labi ko. Humawak ako sa batok ni Lucian at diniinan ang halik na pinagsaluhan naming dalawa.

Tumigil lang kaming dalawa nang maubusan kami ng hangin.

“Bakit ka nga pala naglalasing kagabi? Kung hindi pa pala ako dumaan sa bar na ’yon hindi ko malalaman na buhay ka.” Masuyo niyang sabi at inabot ang isa kong dibdib at mahinang pinipisil ’yun.

Napakagat tuloy ako sa ibabang labi ko dahil nagsisimula na namang uminit ang katawa ko. Mabilis namang inilapit ni Lucian ang mukha niya at inilabas ang dila niya. Dinilaan niya ang labi ko dahilan para mapabitaw ang ngipin ko sa pagkagat sa ibabang labi ko.

“Don’t bite your lips, wife. Ako lang dapat ang pwedeng kumagat niyan.” Sabi niya saka ngumuso sa harap ko.

“Bite my lips instead.” Inirapan ko siya dahil napaka landi niya talaga.

Inilapit ko ang mukha ko at mahinang kinagat-kagat ang ibabang labi ni Lucian. Narinig ko pa ang mahinang daing ni Lucian kaya humiwalay agad ako.

Tumikhim ako. “So, ikaw ang kasama ko kagabi?” I asked Lucian.

Napalunok ako ng ilang beses dahil sa madilim ang mukha niya habang nakatitig sa ’kin. “Why? Do you expect na papayag ako na may umangkin sa’yong iba? I told you, ako lang ang pwedeng umangkin sa’yo, wife. Wala nang iba.” Sabi niya sa seryosong boses. Napalunok ako ulit sa paraan nang pagtitig niya sa ’kin.

“You were calling someone’s name last night. If I heard correctly you said Salem. Sino siya?” Tanong niya sa matalim na boses. Halatang nagseselos na naman kasi siya. Ipagdarasal ko nalang kaluluwa ni Salem pag nagkataon.

“A-ahm.. a friend.” Ngiwi kong sagot kay Lucian.

Tumaas ang isang kilay niya. “A guy?” Tanong niya kaya nag-iwas ako ng tingin kay Lucian. Alam ko kasing napakaseloso niya.

Tumango ako ng dahan-dahan kaya narinig ko ang mga mura niya.

Napasigaw ako nang bigla itong sumampa sa ibabaw ko at hinahalikan ang leeg ko. “I’m jealous, wife. Tinawag mo ang pangalan ng lalaking yun at hindi sa’ kin.” Nanggigil niyang sabi.

“I will kill that asshole, I swear.” Galit niyang sabi kaya pinitik ko ang nuo niya. Galit na galit ’to kahit wala namang dahilan para magalit. Napakaseloso talaga.

Niyapos ni Lucian ang katawan ko at mabilis na ipinagpalit ang pwesto namin. Siya na ang nasa ilalim at ako na ngayon ang nasa ibabaw niya. Inayos ko ang sarili ko at umupo sa matigas na tyan ni Lucian. Ang titigas ng abs niya.

Nakasimangot naman siyang nakatingin sa ’kin. “Why did you do that, wife? Bakit mo ko iniwan at pinalabas na namatay ka sa aksidente?” Tanong niya saka inabot ang isa kong dibdib at mahinang minamasahe.

“A-ahm kasi..” hindi tuloy ako makasagot ng maayos dahil sa ginagawa niya sa isa kong dibdib habang nilalaro ang nip-les ko.

Nadadarang ako sa ginagawa niyang paglamas sa dibdib ko. “A-ahm pwede bang wag ka magagalit kapag sasabihin ko na ang totoo.” Naka nguso kong sabi kay Lucian.

“Before you confess your sins.” Binuhat niya ako saka inurong sa leeg niya. “Lucian!” Saway ko sakanya.

“What?” Manghang tanong niya sa ’kin. May kislap ang mata niya nang pagnanasa.

“I will eat you first.” Pagkasabi niya ay mabilis niya akong binuhat at pinaupo sa mukha niya.

“Ahh..” napahawak ako sa headboard nang magsimulang kainin ni Lucian ang pagkababae ko. Para itong sabik na sabik sa pagkain sa pagkababae ko.

Mukhang uubusin yata niya ang lakas at katas ko.

Napaliyad ako nang tinutudyo niya ang bukana nang pagkababae ko. Sinipsip niya ang kunt*l ko na ikinahiyaw ko.

“Ohhhh!!! Lucian!! Ang sarap ahh!!” Naririnig ko pa ang tunog na nililikha nang makasalanang dila ni Lucian habang kinakain niya ang basang-basa kong pagkababae. Hayok na hayok ito sa pagdila.

Napaliyad ako at napahawak sa buhok ni Lucian. Namamaos na ako dahil hindi ko mapigilang hindi sumigaw sa ginagawa niya. “Ohhh!! Faster Lucian ahh!!”

Hinawakan ni Lucian ang magkabila kong binti at mas lalong ibinuka ’to.

“Ohh!! Lucian.. I’m cumming..” mas lalo niyang binilisan ang pagkain sa pagkababae ko. Napakagat ako sa ibabang labi ko habang nakatingin sa kisame. Nilalasap ko ang sarap nang pagdila ni Lucian sa pagkababae ko.

Nararamdaman ko na malapit na ako. Napasigaw ako nang nilabasan ako ng tuluyan. Dinig na dinig ko ang pagsipsip ni Lucian sa inilabas kong katas at wala itong sinayang kahit isang patak man lang.

Mapupungay ang mata niyang tumingin sa ’kin saka kumindat. “I will eat you everyday wife, nah! scratch that. I will eat you six times a day. Pambawi sa ginawa mong pang-iiwan sa ’kin and I will make sure walang masasayang na kahit isang patak ng katas mo.” He said mischievously and licked my womanhood again.

Shit, mukang hindi nagbibiro si Lucian.

A/N: sorry, ngayon lang nakapag update:)

Chapter 35

I WAS JUST staring at my wife peacefully sleeping at my side. Mukhang napagod ito sa ginawa namin kanina. Halos mag makaawa siya na tigilan ko dahil hindi na daw niya kaya.

I bit my bottom lip and slowly lifted the blanket that covered our bodies. Damn! I can’t get enough. I want to eat her again and taste her sweet juice that I’ve been craving for almost three years.

Bumaling ako sa mukha ng asawa ko and gently caressed her cheek. Mas lalo ko lang yata siyang minahal ng malaman ko ang totoong pagkatao niya. Her real name, her life, and her reason why she did that trick. Ipinagtapat niya sa ’kin kanina kung sino talaga siya at kung bakit niya ginawa ’yun.

Kung hindi ako dumaan sa bar nang kaibigan ko, hindi ko sana malalaman na buhay siya.

Nang halikan ako ni Celine, hindi ko mapakalma ang sarili ko sa galit. Mabilis kong tinungo ang bar nang kaibigan kong si Red. Balak kong magpakalasing.

When I entered, I immediately noticed a woman. Nakapanglubaba ito sa mesa na parang lasing na lasing. My heart beat fast na ikinapagtataka ko. I only felt this effect on my wife, kaya nagtataka ako kung bakit ganito nalang ka bilis ang tibok ng  puso ko.

Nakapamulsa akong naglakad papunta sa table niya. I looked around and noticed that many men were looking at it and seemed to be waiting for the woman get drunk and take advantage of her.

Naglakad ako sa harap ng table niya at pinakatitigan itong mabuti. I think na mamalikmata na naman yata ako dahil nakikita ko ang anggulo niya sa asawa ko.

My heart beat so fast when she slowly raised her face. I try to blink three times to make sure that maybe my eyes were just playing tricks on me. Kinusot ko pa ’to ngunit nandito parin si Thea sa harap ko habang umiinom ng alak at lasing na lasing.

Lumapit ako sakanya saka ako lumuhod sa harapan niya. I can’t stop myself not to cry. Kung panaginip man ito, sana ay hindi na ako magising.

Nanginginig ang kamay kong inabot ang pisngi niya kung totoo ba talaga siya na nasa harap ko. I cried even more when I touched her cheek. “My wife.. you’re alive?” I said while crying.

I know she can’t hear me dahil para itong wala sa sarili dala na siguro sa kalasingan.

Kinuha pa niya ang bote ng vodka at mabilis na tinungga ito. Fuck!

I was about to pull the bottle she was drinking when she quickly put the bottle on the table. Kinapa niya ang jacket na nasa tabi niya at pinipilit niyang tumayo.

I can’t allow her to leave me and dissappear from my sight again. She tried to walk but she was very drunk and suddenly lost her balance. “Fuck!” Mabilis ko siyang nasalo at binuhat na parang bagong kasal.

Lasing na talaga ito dahil iba na ang tono nang pananalita niya. Tinutulak pa niya ako at minumura at pinagbabantaan.

Napangiti ako nang sumiksik ang ulo niya sa leeg ko saka ako inaamoy. Na confirm ko na siya ang asawa ko nang sinabi niya na magka amoy kami ng asawa niya. “Humanda ka sa ’kin bukas misis ko. Sisiguraduhin kong hindi ka makakatayo sa gagawin kong parusa sa’yo.”

Napatigil ako sa pag-iisip nang maramdaman ko ang yakap ni Ruwi sa ’kin. Damn. I can’t believe that my wife is a badass assassin. Mas lalo lang yata ako na inlove sa misis ko.

Dahan-dahang nagmulat ng mata ang asawa ko dahilan para magkasalubong ang tingin namin. Agad naman niya akong inirapan kaya mahina akong natawa saka ko siya niyakap ng mahigpit.

Ibinaon ko ang mukha ko sa leeg ni Ruwi nang may naisip akong kapilyuhan. I licked her neck and starting biting her skin. Dapat alam nang mga lalaking makakakita kay Ruwi na akin lang ang babaeng ’to.

“Lucian!” Tinampal niya ang isa kong kamay na nasa isang dibdib niya na mahina kong minamasahe. Damn! I want to make love her again. I want her to get pregnant as soon as possible.

“Tumigil ka na Lucian.. masakit na yung ano ko.” Masungit niyang sabi.

Ahh.. I miss that. Kapag sinasabi niyang masakit ang pagkababae niya. Hindi ko siya tinantanan kahapon ng umaga hanggang sa gumabi na. Ihi lang yata ang pahinga namin. Hindi naman siya tumutol sa ginagawa kong kapusukan.

“I have to leave now, Lucian.” Napatigil ako sa ginagawa ko nang marinig ko yun.

“No! I don’t want to lose you again, wife.” Pagmamakaawa ko.

She sighed. “Baka hinahanap na ako ng kasama ko.”

I frowned. “Who?”

Nag-iwas siya ng tingin at mahinang sumagot. “Salem.” Sagot niya kaya nagpupuyos ang kalooban ko ng marinig ko ang pangalan ng lalaki.

“No! Never! Don’t you dare leave me again, wife. I will kill that man. I swear.”  I said angrily.

“Lucian naman.. kaibigan ko lang yun. Baka kasi nag-aalala na yun sa ’kin. Hindi na nga ako naka uwi dalawang araw na kaya,” sabi niya sa ’kin.

Madilim ang mukha ko habang nakatitig sa asawa ko. Napabuga naman siya ng hangin na parang sumusuko sa ’kin.

Tumikhim ako para mapakalma ang aking sarili. “Fine. Papayagan kitang umalis ngayon, but on one condition.”

“A-ano yun?” Nakakunot ang nuo niya habang nakatitig sa ’kin.

I smile mischievously. “I’ll come with you. Magpapa-ampon ako sa’yo sa Russia.” I said.

Nanlaki naman ang mata niya sa sinabi ko. “Baliw ka na ba? Paano naman ang mga negosyo mo aber! Yung company mo—”

I grabbed her neck ang kissed her passionately. Damn! I miss her lips so much. Hindi ako magsasawang halikan ang labi ng asawa ko.

BINUHAT AKO NI LUCIAN na parang bagong kasal. Gusto niyang sumama sa ’kin sa Russia. Ayaw talaga niyang paawat.

Alam ko namang hindi siya papayag na umalis ako ulit. Ngunit, nag dadalawang isip ako na isama siya dahil sa dami pa ng kalaban ko. Hindi ko pa masyadong nalilinis lahat.

I also didn’t expect Lucian to be a Mafia Lord. I’ve heard the name of their organization before. It’s the most powerful group in the world. Kaya walang sino man ang bumabangga sa organization na ’yun. Hindi ko lang inexpect na ang ama pala ni Lucian ang nakikita ko dati na humawak no’n na ngayon ay si Lucian na ang tumatayong leader.

Napatigil ako sa pag-iisip nang sapuhin ni Lucian ang isa kong dibdib. Nasa banyo na pala kami, hindi ko man lang namalayan. Tinampal ko ang kamay niya at masama ko siyang tinignan. “Stop it, Lucian.”

Nakikiliti naman ako dahil sa ginagawa niya sa leeg ko. “Lucian.. masakit pa ang ano ko,” pagpapadyak kong sabi.

Napasinghap ako nang ikinis-kis ni Lucian ang kahabaan niya sa pang-upo ko. Sobrang tigas na tigas ito. I could feel my womanhood getting wet with what he was doing.

Wala yata akong ginawa kagabi kundi sumigaw at umungol sa pangalan ni Lucian. Hindi niya ako tinantanan. Dapat aalis ako kahapon, ngunit paano ako uuwi kung hindi man lang niya ako tinigilan sa pag angkin. Halos magmakaawa ako na tumigil siya dahil nanginginig na ang mga tuhod ko.

“Ahh..”

Nadadarang na ako sa ginagawa niya. Tinutudyo niya ang bukana ko kaya nakakahibang ang hatid nito sa ’kin. Nakakatirik nang mata ang laki ng kahabaan ni Lucian. Mas lalo lang yata ’tong lumaki.

Napaliyad ako nang ipasok ni Lucian ang kahabaan niya sa loob ko. Napasandal ang likod ko sa maskuladong balikat ni Lucian habang mahinang  kinakagat ang gilid ng teynga ko.

“Fuck, wife. Nakakabaliw ka..” Lucian whispered in my ears and licked it again.

Napahawak ako sa isang kamay ni Lucian na nasa dibdib ko na marahang minamasahe ito. Ang isang kamay naman niya ay nilalaro ang kunt-l ko habang umuulos. Fuck. Nakakahibang ang ginagawa niya sa ’kin. Napakasarap.

“Ohhh!! Ang sarap!!”

“You like these my wife?” He asked huskily.

Tumango ako. “Yes. Ohhh!!” Mas lalo lang niya binilisan ang pag labas masok sa pagkababae ko.

“Ohhh, this is heaven.” Lucian moaned.

The bathroom filled with our moans and groans while Lucian moving in and out inside me.

“Ahhh! Fuck! fuck! wife, you’re mine only, understand?” Nanggigil niyang sabi.

Tumango ako. “Ohhh Lucian..” I can hear the erotic wet slapping sound of his shaft to my core.

“Lucian.. ayan na ako, oh..” hinihingal na saad ko. Halos umaalog ang katawan ko sa sobrang lakas na paglalabas masok ni Lucian.

“Come for me, wife. Ahh! Come only for me.”

A long moan escaped my lips when I reached the peak of pleasure. Nakatatlong ulos pa si Lucian at nanginig ang katawan niya hudyat na nilabasan ito at pinuno ang kaloob-looban ko ng katas niya.

Muntik pa akong mabuwal dahil nanginginig ang mga binti ko sa ginawa namin ni Lucian. Mahinang natawa si Lucian na mabilis ako inalalayan para hindi matumba. “Kainis ka!” Inis kong sabi kay Lucian.

Tumawa naman ito. “I told you wife, I will eat you and ravish you everday.” Sabi niya sabay kindat sa ’kin.

“Everday? Every hour ginagawa mo.” Irap kong sabi.

Natatawang lumapit siya sa ’kin saka ako niyapos ng yakap sa beywang at pinatakan ng halik ang labi ko. Lumuhod siya at pinantay ang mukha niya sa tyan ko at hinalikan ’to. “I can’t wait to see you carrying our child in your womb.” Nakangiti niyang sabi. Napangiti nalang ako kay Lucian saka hinaplos ang buhok niya.

Natapos din kami ni Lucian maligo. Siya pa talaga nagbihis sa ’kin. Buti nalang nilabhan ni Lucian ang damit ko habang nakatulog daw ako dahil sa sobrang pagod.

Nang matapos kami ni Lucian ay agad kaming lumabas ng hotel room at magkahawak kamay kaming sumakay sa elevator. Panay halik naman si Lucian sa likod ng palad ko habang ang isa niyang kamay ay nasa beywang ko.

“I love you, my wife.” Bulong niya sa teynga ko saka dinampian ng halik ang pisngi ko kaya napangiti ako.

Nag check out lang kami ni Lucian at agad lumabas ng hotel. Pumara ako ng taxi at nagpahatid kung saan kami naka check-in ni Salem. Panay ang halik ni Lucian sa pisngi ko at minsan ay pinipisil niya ang kamay ko at dinadampian ang likod ng palad ko.

Nang makarating kami sa hotel ay tinungo agad namin ang hotel room ni Salem. I knocked four times, yan ang code namin ng grupo kapag nasa mga mission kami at nasa mga hotel kami naka stay.

The door opened and I saw Salem was stunned when he saw Lucian standing next to me.

“Oh! Kaya ka pala hindi nakauwi.” May panunuri ’tong tingin sa ’kin. Pinandilatan ko siya ng mga mata ko kaya mahina siyang tumawa.

“By the way, I’m Salem Herreros. I’m Ruwi’s friend.” Nakangiting pagpapakilala ni Salem. Ngunit si Lucian ay hindi tinanggap ang kamay ni Salem. Madilim ang mukha niya habang nakatitig ’to kay Salem. Lagot!

Tumatawang itinaas ni Salem ang mga kamay niya kay Lucian. “Woah!!! Don’t worry, kaibigan lang ako ni Ruwi. Takot ko nalang sa’yo, your highness.” Saad ni Salem at talagang yumukod pa ’to kay Lucian.

Naguguluhan akong tumingin kay Salem. “Alam mo?” Tanong ko na ikinatawa niya saka tumango.

“Yes. Paanong hindi ko malalaman eh, mainpluwensya ang organization na ’yun and I also know that his father is a duke in Greece.” Salem smirked.

“Buti nalang nakauwi ka na,” dugtong pa niya. Inilagay ni Salem ang isang kamay niya sa balikat ko habang nakangisi.

“Kailangan na nating umuwi sa Rus— aw! aw!” Sigaw niya habang namimilipit sa sakit. Ayan kasi, inasar pa kasi niya si Lucian.

Hawak lang naman ni Lucian ang kamay niya at pinipilipit ’to. “How dare you touch my wife.” Saad ni Lucian sa galit na boses habang nanlilisik ang mga mata niyang nakatitig kay Salem.

Napa-iling nalang ako at naglakad papasok sa loob ng room. Bahala silang dalawa sa buhay nila. Naglakad ako kung saan ang bag na dala ko at kumuha ng damit para palitan ang suot ko. Narinig ko pa ang mga sigaw ni Salem at mura. Sinuntok na yata siya ni Lucian.

Pagkatapos kong magbihis ay humarap ako sa dalawa. Sapo-sapo ni Salem ang bibig niya na may dugo sa gilid ng labi.

Lumapit ako kay Lucian na madilim parin ang mukha na nakatitig kay Salem.

Tumingkayad ako at mabilis na hinalikan sa labi ang asawa ko. Naramdaman ko ngumiti siya sa pagitan ng halik naming dalawa.

Umubo naman si Salem at nagsalita. “Bastosan talaga??” Sabi niya.

Pinutol ko naman ang halik na pinagsaluhan namin ni Lucian. Nakangiti siyang nakatingin sa ’kin habang kumikinang ang kulay amber eyes niya sa pagmamahal. “I love you, my wife.”

Matamis ko siyang nginitian. “I love you too, Lucian.”

A/N: pasensya na yan lang nakayanan ko huhu 😭

Chapter 36

NAKAUPO AKO SA isang stool habang kagat-kagat ang ibabang labi ko habang nakayuko. Pinapakiramdaman ko lang ang mga lalaking naka palibot sa ’kin.

I let out a breath and raised my head. “Ano ba! hindi niyo pa ba ako pakakawalan dito?” Inis kong sabi sakanila.

“No!” Sigaw ni Lucifier sa ’kin.

Pinadyak-padyak ko ang paa ko dahil sa inis ko sa mga ’to.

Nang makarating kami sa Russia ay dumeritso agad kami sa bahay. Kasama ko si Lucian at Salem at hindi makapaniwala ang mga kasama ko na asawa ko si Lucian. Hinila ako ng mga ’to papuntang basement at pinaupo dito sa gitna. As if they were interrogating me. Mga gagong ’to.

“Pwede ba! tigilan niyo na nga ako. Naipaliwanag ko naman na ’di ba?” Malumanay kong sabi.

Caiden rolled his eyes. “Hindi ko matanggap na si Salem lang ang nakaka alam na kasal ka. You choose to call that asshole more than me.” Inis na sabi ni Caiden.

Sinamaan naman ’to nang tingin ni Lucifier. “Wag ka ngang epal Caiden. Dapat ako ang unang nakaalam no’n.”

“Ahh.. basta! Nagtatampo ako. How dare you, Ruwi. Wala ka man lang pa lumpiang shanghai sa kasal mo.” Atticus said.

“Ang hindi ko lang talaga matanggap.. si Salem ang tinawagan mo, kaysa sa ’kin.” Madamdaming saad ni Lucifier.

Tumawa naman si Salem. “What can I say, Mas gwapo kasi ako sainyo kaya ako ang pinili ni Ruwi.” Tatawa-tawa niyang sabi.

“Manahimik ka nga! Baka gusto mong batuhin kita ulit ng kutsilyo.” Galit na sabi ni Lucifier.

I’ve been interrogated for an hour now. We left Lucian in the living room matapos nila akong hilain papunta dito sa basement. Alam din nila kung sino si Lucian, na mukaan kasi ’to ni Atticus na siya ang leader ng Siege organization. Kaya hindi sila makapaniwala na si Lucian ang asawa ko.

Napatigil ang mga kasamahan ko sa pagbabangayan ng may narinig kaming katok sa pintuan kaya napalingon kaming lahat do’n. Napangiti ako ng makita ko ang asawa ko na naka cross ang mga braso nito sa malapad niyang dibdib habang nakasandal sa naka bukang pintuan ng basement.

Nakatingin ’to sa mga kasamahan ko na walang ka emosyon-emosyon ang mukha. “Can I get my wife now?”

Tumayo ako at hindi hinintay na pigilan ako ng mga kaibigan ko. Naglakad ako papunta kay Lucian na nakangiti na ngayon sa ’kin kaya natawa nalang ako. Ang bilis kasi mag-iba ng emosyon niya.

Mabilis ang kamay niya na humawak sa beywang ko saka ako hinila palapit sa katawan niya saka niyakap.

Narinig ko pa ang kanchawan ng mga kasama ko na hindi ko nalang pinansin. Magkahawak kamay kami ni Lucian lumabas ng basement at umakyat sa hagdan para pumunta ng living room.

“Lucian..” tawag ko.

“Yes, my wife?” Tumigil siya sa paglalakad saka humarap sa ’kin.

“Are you sure you’re going to stay here? Paano ang company mo? your organization? Paano pag may emergency ang iba mo pang mga business.” Sunod-sunod kong tanong sakanya. Lumapit naman siya sa  ’kin at hinalikan ako sa labi.

“Wife, my company will run even without my presence. At kong meeting naman. Then, through laptop ako makikipag usap at makikipag meeting. Sa organization naman, pwede ako pumunta sa Spain pero dapat kasama ka.” Mahaba niyang sabi saka pinagdikit ang mga nuo namin.

“I don’t want to wake up without you by my side. I want to be with you. Kung kinakailangan ay dito ako tumira sa bahay na ’to gagawin ko makasama ka lang. Tama na ang tatlong taon na pagtitiis ko na wala ka sa tabi ko. Gusto ko ng sumaya ulit na kasama ka, mahal ko.” Madamdaming saad ni Lucian saka ako niyakap ng mahigpit.

“Can you let me?” Tanong niya saka hinahaplos ang likod ko kaya dahan-dahan akong tumango.

Humiwalay siya sa pagkakayakap sa ’kin at nagulat ako ng bigla ’tong lumuhod sa harapan ko. “Lucian, what are you doing?” He just smiled and took something from his pocket.

Nanlaki ang mata ko ng may inilabas siyang diamond ring. It has a beautiful design and it has a red color on its edges. “I was going to propose to you again on the day of our anniversary. But an accident happened at hindi ko nagawa ang plano ko. Plano ko sanang magpakasal tayo ulit but this time sa simbahan na.” Sabi niya.

A tear fell from the corner of Lucian’s eye as he looked at me lovingly. “Now, will you marry me again, wife? This time, pakasalan mo ko sa totoo mong pangalan, my love.”

Hindi ko mapigilang hindi maluha kaya pinahid ko agad ang luha sa gilid ng mata ko at matamis na nginitian si Lucian saka tumango.

“Yes, I will marry you again, Lucian.” Sagot ko saka yumuko at siniil ng halik ang labi niya. Pinutol niya ang pinagsaluhan naming halik at nakangiting yumakap sa beywang ko.

“Damn, wife, I love you so much.” Saad niya saka isinuot ang sing-sing at hinalikan ang palad ko.

Tumayo siya saka niyakap ako ng mahigpit habang nakangiti. Nagulat ako ng may nag pa sabog ng confetti samin ni Lucian. “Congratulations!!” sigaw ng mga kaibigan ko.

After Lucian proposed, Lucifier decided to cook. Pinuntahan ko siya sa kusina na mag-isang naghihiwa. “Lucifier..” I called him.

Alam ko kasi nagtatampo siya sa ’kin. Tinapik ko ang likod niya dahilan para tumingin ’to sa gawi ko. “Galit kaba sa ’kin?” He laughed softly and shook his head. “Slight lang. Nagtatampo lang ako,” naka nguso niyang sabi.

“Sorry na. Si Salem kasi ang tinawagan ko dahil isa siyang doctor. Mabilis niyang matutulungan si Lucian kapag may ginawa ’to sa sarili niya.” I explained.

“Yeah.. Salem told us that he tried to commit suicide several times. Damn! That man is really inlove with you. Mukhang wala na ’tong makitang ibang babae kundi ikaw lang.” Nakapameywang niyang sabi sa ’kin.  “Ano bang pinakain mo do’n at patay na patay sa’yo? Baka pwede mong ishare sa ’kin.” Saad niya kaya inirapan ko nalang si Lucifier kaya tumawa siya ng mahina. “Maganda kasi ako kaya wag ka ng magtaka.” Pagbubuhat ko sa sarili kong bangko kaya tumawa si Lucifier.

“Sa tingin mo Ruwi.. makakahanap din kaya ako nang magmamahal sa ’kin?” Seryoso niyang tanong.

“Oo naman. Bakit naman hindi?” Sagot ko.

“Kahit ganito ako? Kahit mukha akong nakakatakot?” Tanong niya.

Napailing-iling naman ako. Lucifier’s eyes are different in color, one is red and the other is black walang makikita dito na puti.

“Oo naman. Meron at meron magmamahal sa’yo, Lucifier, bukod samin. Darating din siya at kahit anong mangyari, tatanggapin ka niya at mamahalin ng buong puso.” Nakangiti kong sabi.

Ngumiti naman si Lucifier sa ’kin at akmang magsasalita pa sana siya ngunit hindi niya natuloy. Biglang sumulpot kasi si Lucian sa likod ko at agad akong niyapos ng yakap.

Tumawa ng malakas si Lucifier ng makita niya ang ginawa ni Lucian at masamang nakatingin sakanya. “Possessive.” Saad ni Lucifier.

“Yes I am.” Proud na sabi ni Lucian. Kinurot ko nalang ang tagiliran ng asawa ko na ikina-igik naman niya.

“Sige na, ako na bahala dito. Maglambingan na kayo!” Sabi samin ni Lucifier at bumalik na ulit sa paghihiwa ng mga isasahog niya.

Magkahawak kamay kami ni Lucian na pumasok ng kwarto ko. Hindi ko pa pala na papakita ang kwarto ko. Buti nalang talaga queen size ang higaan ko, saktong-sakto samin ni Lucian.

Nagbibihis kami ni Lucian para bumili ng damit niya. Kukunti lang kasi ang damit niyang dala kaya kailangan naming bumili.

Magkahawak kamay kaming lumabas ng bahay at lumapit sa BMW na naka parada labas ng bahay. Si Lucian na ang nagmaneho at tinungo ang malaking mall dito sa Russia.

“Ito, sukatin mo.” Utos ko kay Lucian na naka busangot ang mukha. Gusto kasi niyang samahan ko siya sa fitting room.

Wala ’tong nagawa dahil pinagtulakan ko siya do’n sa loob ng fitting room para sukatin ang mga pinili kong damit para sakanya.

Five minutes ang lumipas, bumukas ang pintuan ng fitting room at dumungaw ang mukha ni Lucian. “Wife.. I need your help. Please..” Taway niya habang sa ’kin habang nag papacute.

Napa-iling nalang ako at tumayo saka naglakad papunta sa fitting room pero hindi ako pumasok. “What is it?” Kunot nuo kong tanong kay Lucian.

Napatili ako ngunit mabilis na natakpan ni Lucian ang bibig ko at pwersahan niya akong hinatak papasok ng fitting room. Sumalubong sa ’kin ang malaking salamin na kitang kita ang kabuuan ko.

“Lucian, ano ba! Ahh!!” Kainis!  Puro kapilyuhan nalang ang ginagawa niya. “I want you, my love.” Bulong niya sa teynga ko. Magkatitigan lang kami ni Lucian na nakaharap sa salamin at tinitignan ang reflection namin. Ang isang kamay niya ay nilalaro ang ut*ng ko. Napakagat ako sa ibabang labi ko ng kumalat ang sarap ng ginagawa ni Lucian sa buong katawan ko.

Kinagat-kagat niya ang teynga ko habang nilalaro ang ut*ng ko. “Lucian..” pinipigilan ko ang ungol ko at baka may makarinig samin sa labas.

“Please.. wife, I really want you now!” I close my eyes. I quickly unbuttoned my pants kaya mabilis na ibinaba ni Lucian ang pantalon ko at ang suot kong panties.

I gasped as Lucian bent down and went to my womanhood and licked it. Napatakip ako ng bibig ko gamit ang isa kong kamay para pigilan ang ungol ko.

Nakakainis ’to si Lucian, tuwang-tuwa pa sa ginagawa niya sa ’kin. Mahina niyang dinidilaan ang pagkababae ko at nakangiti ’tong tumayo at pinatalikod ako. Narinig ko nalang ang tunog ng zipper ng pantalon ni Lucian.

“Ahh!!” Napa-arko ang katawan ko nag maisagad niya sa loob ko ang kahabaan niya. Kagat-kagat ko ang labi at pinipigilan ang ungol ko.

Magkatitigan lang kami ni Lucian at nakikita ko ang apoy sa mga mata niya na punong-puno ng pagnanasa. “Ohh shit, wife, so tight.” He whispered in my ear.

Humawak ako sa kamay niya na nasa dibdib ko at mahinang minamasahe ’to. Tinutudyo din niya ang teynga ko gamit ang dila niya.

Kagat labing umarko ang katawan ko sa sobrang sarap ng paglabas masok niya sa loob ko. “Ohh, Lucian..”

Napatigil pa kami dahil may kumatok sa pinto at tinatanong kung may tao. Ako na ang sumagot dahil umuungol si Lucian sa likod ko at sarap na sarap ito sa pag angkin sa ’kin. Muntik pa akong umungol sa pag sagot sa sales lady kanina.

“Fuck! Ang sarap mo, wife.” Saad niya at walang patid ang pag-ulos niya sa likod ko.

“Ahh.. faster, love. I’m cumming..” Utos ko.

Mas lalo lang niya binilisan ang pag-ulos sa loob ko habang bumaba ang labi niya sa leeg ko at mahinang sinisipsip ang balat ko do’n.

Nararamdaman ko na malapit na ako, kunting ulos nalang. Kinuha ko ang kamay ni Lucian at ang isang daliri niya ay nilagay ko sa bibig ko at kinagat ’yun ng sumabog ang sarap sa kaibuturan ko. Ilang ulos lang ay sumunod din si Lucian na pinuno nito ang kaloob-looban ko.

Magkatitigan lang kaming dalawa ni Lucian mula sa salamin habang nakayakap ’to mula sa likod. Hindi parin niya hinuhugot ang kahabaan sa loob ko.

Inirapan ko siya saka hinugot ang kahabaan niya sa loob ko. Dali-dali kong sinuot ang panty at pantalon ko.

Binuksan ko ng kunti ang pintuan saka sumilip sa labas kung may tao ba. Nakahinga ako ng maluwag ng wala akong nakitang tao kaya mabilis ang kilos kong lumabas ng fitting room. Narinig ko pa ang tawa ng magaling kong asawa.

Nilibot lang namin ni Lucian ang mall saka bumili na din nang grocery sa bahay dahil paubos narin naman ang mga stocks namin.

Agad kaming pumunta sa counter para magbayad. Nanag matapos kami ay agad kaming lumabas ni Lucian sa mall. Magkahawak kamay parin kami at laging sinasabi sa ’kin ni Lucian na mahal na mahal daw niya ako.

Pumunta kami ng parking lot at agad tinungo kong saan naka park ang kotse namin.

Nang makita namin ang sasakyan ay agad na inilagay ni Lucian ang mga pinamili namin sa likod ng kotse. Inilagay ko din ang magagaan na paper bag na damit ang laman sa backseat.

I stopped and looked behind us when I felt someone is watching us. Napansin din yata ni Lucian ang ginagawa ko kaya lumapit siya sa ’kin.

“Parang may nakatingin satin.” I said to Lucian.

“Yeah. Actually, kanina pa siya nakasunod satin, simula nang makarating tayo sa mall.” He said.

“You noticed?”

“Yup.” Nakangiting sagot ng asawa ko.

Yumakap ako sa beywang ni Lucian saka ngumuso. “Should we play that asshole?” Tanong ko kaya natawa si Lucian at namamangha ’tong nakatingin sa ’kin. Hinalikan niya ako sa nuo bago sumagot. “Sure, mahal ko.”

Humiwalay ako nang yakap kay Lucian at naglakad papunta sa passenger seat at sumakay do’n. Habang si Lucian ay tinapos ang paglalagay sa mga pinamili namin.

Sumakay agad si Lucian sa driver seat at binuhay ang makina ng sasakyan. Kinuha ko naman ang isang baril na nasa ilalim ng upuan at kinasa ’to.

“Damn! I think I’m horny right now, seeing my wife holding a gun and be a badass. Nabubuhay ang natutulog kong alaga. Fuck!” Saad niya kaya inirapan ko siya.

“Palagi ka namang horny.” Tumawa lang siya at pinausad ang sasakyan.

A car followed behind us. Binagalan naman ni Lucian ang pagmamaneho habang naka ngiting palipat-lipat ang mata sa rear view mirror at sa daan.

Nang binabaybay na namin ang bridge ay bumilis ang takbo ng humahabol samin at binabangga ang likod ng sasakyan namin. Sunod nitong ginawa ay pinaulanan na ang kotse namin ni Lucian sa likod.

Binuksan ko ang pintuan nang passenger seat at nakahanda nang makipag barilan. “Careful, wife.” Malambing na sabi ni Lucian. Nilabas ko ang baril na hawak ko at dumungaw sa pintuan saka pinapaulanan ng bala ang sumusunod samin.

Hinintay ko lumabas ang kamay niya na hindi naman ako nabigo kaya mabilis kong pinatamaan ang kamay niya, causing him to let go of the gun.

Inihinto ni Lucian ang kotse at kumuha ng isang baril kung saan ako kumuha at lumabas ng kotse. Pinaulanan ni Lucian ang sasakyan ng kalaban namin at hindi niya ’to tinigilan. Lumabas na din ako ng kotse at naglakad palapit kay Lucian.

Lucian kissed me on my head first and walked to the driver’s seat. Mukhang buhay pa ang lalaki.

Hinila ni Lucian ang lalaki na nakasuot ng itim na hoodie and quickly knocked him to the pavement and strangled him by the neck.

Nagpupumiglas ang lalaki na nahihirapang huminga. “I will kill you!” Nanggigil na sabi ni Lucian. Nakakatakot ang boses niya. Ngayon ko lang siya nakitang ganyan, para itong mabangis na hayop na handang kainin ang kalaban niya.

Hinawakan ni Lucian ang pisngi ng lalaki gamit ang isang kamay. He squeezed it causing his mouth to open. Ipinasok ni Lucian ang dulo ng baril rito kaya nagpupumiglas ang lalaki at sinusuntok si Lucian sa gilid. Ngunit hindi man lang nasasaktan ang asawa ko sa suntok ng lalaki. Mabilis na kinalabit ni Lucian ang gatilyo kaya kumalat ang dugo at utak ng lalaki sa kalsada.

Tumayo si Lucian at naglakad palapit sa ’kin at hinalikan ako sa labi. “Let’s go home, wife. I plan to make love you all night at hindi kita titigilan hanggat hindi nanga-nangatog ang mga binti mo.” Pilyo niyang sabi. Napailing nalang ako at magkahawak kamay na naglakad pabalik ng kotse.

A/N: sorry, late update po.

Chapter 37

NAALIMPUNGATAN AKO nang maramdaman kong wala si Lucian sa tabi ko. Umupo ako sa kama habang kinukusot ang isa kong mata at hinahanap ang asawa ko. Nakita ko naman siya na nakaupo at naka harap sa laptop niya. Naka side view siya sa gawi ko at para ’tong may kinakausap.

Tumayo ako at dahan-dahang naglakad papunta kay Lucian. Nag angat naman siya ng tingin sa ’kin habang may ngiti sa labi.

Umupo ako sa kandungan ni Lucian saka yumakap sa leeg niya. Inamoy ko ang leeg niya na gustong-gusto kong amoyin. Nakikiliti naman si Lucian sa ginagawa ko kaya mas ko lang isiniksik ang mukha ko sa leeg niya.

“Nagising ka ba dahil wala ako sa tabi mo?” Malambing niyang tanong sa ’kin.

Tumango ako at sumilip sa wall clock, 3AM pa pala. “Bakit ang aga mo nagising?” I asked.

Napangiti si Lucian habang hinahaplos ang pisngi ko. Narinig ko naman na may tumikhim kaya dahan-dahan akong lumingon sa harap ng laptop ni Lucian. Napagtanto ko na may meeting si Lucian sa Organization niya.

I quickly covered my face and hide in Lucian’s neck, feeling ko nagkulay kamatis ang mukha ko dahil sa hiya. I even heard Lucian chuckled.

I pinched his side and whispered in his ear. “Bakit hindi mo sinabing may ka meeting ka? Nakakahiya tuloy.” Bulong ko kay Lucian.

Matamis naman niya akong nginitian. Nakakainis ang ngiti niya, kaya laging bumababa ang panty ko tuwing gabi eh. “Alam mo namang mas importante ka kahit kanino, my love. Kahit ano pa yan uunahin at uunahin kita. Kaya kung patigilin ang meeting na ’to kahit gaano pa ito ka importante, maibigay ko lang ang buong attensyon ko sa’yo.” Mahaba niyang sabi.

Inirapan ko nalang siya sa ka sweetan niya. Akmang tatayo na sana ako ng pigilan ako ni Lucian at agad pumulupot ang dalawang braso niya sa beywang ko. “Stay still.” Bulong niya saka hinalikan ang nuo ko.

Hindi na ako naglikot sa kandungan ni Lucian. Ipinikit ko nalang ang mga mata ko at mas lalong isiniksik ang mukha ko sa leeg niya. Mahinang sinusuklay ni Lucian ang buhok ko gamit ang daliri niya habang nakikinig sa mga ka meeting niya.

Three months narin na nandito si Lucian sa bahay kasama ko. Wala  paring nagbago, tumatanggap parin kami ng mga mission. Ngunit, minsanan nalang na ako ang gumagawa. Minsan kasi kinakadina ako ni Lucian sa kwarto kapag nalaman niya na sa bar ang punta ko at kailangan kong mag suot ng sexy na damit.

Hindi ko makalimutan ang nangyari n’ong isang araw. Isang mission ang pinagawa ng client sa grupo namin. Ang target ay nasa isang hotel at need nang babaeng mag papanggap na bayarang babae para mag pasaya sa drug dealer na ’yon. Ako dapat ang gagawa ng mission na, ngunit hindi ko na tinuloy.

Paano ba naman kasi.. hindi ako makakalabas ng bahay kung hindi dadanak ang dugo ng mga kasamahan ko. Halos magwala si Lucian nang malaman niya ang mission na ’yon at talagang nasuntok pa si Atticus sa galit niya.

Natatawa nalang akong sinuotan nang pang babaeng damit si Aizen. Walang choice ang mga kaibigan ko at baka paglamayan ko pa sila sa sobrang pagkaseloso ni Lucian.

Hindi  naman niya pinapakialaman kung may mga mission kami. Minsan nga ay tumutulong pa siya ngunit ayaw na ayaw niya pag ako ang gumagawa ng mission na may pagka malaswa.

Halos hindi maipinta ang mukha ni Aizen ng lagyan ko siya ng make up sa mukha, cute kasi ang hugis ng mukha ni Aizen at mahahaba din ang pilikmata niya. Kung magpapahaba ng buhok si Aizen ay mapagkakamalan talaga siyang babae. Hindi rin naman malaki ang katawan niya, saktuhan lang na may abs parin ang tyan. Mabuti na nga lang at nag kasya ang binili ni Caleb na dress kay Aizen.

Napatigil ako sa pag-aalala sa mga nangyari n’ong nakaraan ng pagsiklupin ni Lucian ang kamay namin at hinalikan ang likod ng palad ko. “Are you hungry?” Masuyo niyang tanong.

I smiled. Alam na talaga niya ang trip ko. Ewan ko nga ba.. hindi naman ako ganito dati. One month and half ko na yatang ginigising palagi si Lucian sa madaling araw at inuutusan ko gawan ako ng pagkain.

Tumango ako kay Lucian bilang sagot. Hinaplos naman niya ang tyan ko saka bumaling ulit sa laptop niya at nagpaalam sa mga ka meeting niya.

Binuhat ako ni Lucian na parang bagong kasal at pinaupo sa kama. “Wait me here. Gagawa lang ako ng sandwich mo, my love.” Sabi niya saka hinalikan ako sa nuo at naglakad palabas ng kwarto.

Five minutes lang ang hinintay ko at bumalik si Lucian sa kwarto at may bitbit na tray, may lamang pagkain yun at isang basong milk.

Kinuha ko agad ang sandwich na ginawa niya at ninamnam ang sarap. Inabot din ni Lucian ang basong may lamang milk sa ’kin na mabilis ko kinuha at ininum ’to.

Hindi ko na talaga maintindihan ang sarili ko. Nagtataka ako kung bakit nagiging matakaw ako at lagi akong may gustong kainin.

Minsan ay inuutusan ko pa si Salem na pumunta ng Philippines para lang bumili ng mangga. At ito pa ang matindi, ayaw ko ng ibang mangga.. gusto ko yung galing sa Pilipinas na mangga at dapat si Salem lang ang bibili, wala ng iba.

Gusto ko din laging nakikita si Salem basta ba hindi ’to haharap sa ’ kin, dahil naiinis ako sa pagmumukha niya. Na-weweirduhan man ay hinayaan ko nalang, maging si Lucian ay nagtataka narin sa ginagawa ko.

Umaga na ngayon at nanonood lang ako sa mga kaibigan ko na pawisan habang nakikipag sparring sa isa’t-isa. Si Lucifier laban kay Atticus, Caiden laban kay Eros at si Aizen laban kay Theo. Wala ngayon si Salem dahil naka duty ngayon sa hospital.

Habang ako naman ay kumakain ng mangga na hinatid ni Salem dito kanina bago dumeritso sa hospital. “Hindi ba sasakit ang tyan mo niyan, wife? Kanina ka pa kumakain niyan.” Biglang sulpot ni Lucian sa likod ko na may dalang basong tubig.

“Hindi naman siguro, tsaka gusto ko nga ’to.” Nakanguso kong sabi.

Napailing naman si Lucian at tumabi sa ’kin ng upo. Pinunasan pa niya ang gilid ng labi ko. 

Nagtataka naman ako kay Lucian na nakatuon ang tingin sa tyan ko habang nakangiti.

Tinaasan ko siya ng kilay dahil parang ewan. “What? Bakit ka nakangiti dyan?” Tanong ko.

“Nothing. I love you so much, my love.” He said and kissed me on the lips.

It was already afternoon when I decided to take a shower. Ewan ko din ba.. tamad na tamad din ako maligo, yung parang tamad akong kumilos. Gusto ko lang talaga nakahiga ako.

Napatigil ako sa paglalakad ng mapadaan ako sa malaking salamin sa banyo.

Nakatingin ako sa reflection ko na walang saplot kahit isa. I took a side view and noticed that my belly seemed to bulge a little bit. Kinapa ko pa ’to gamit ang dalawa kong kamay. Tanging puson ko lang yata ang nag iba sa katawan ko, medyo naka umbok ’to.

Nakatitig lang ako sa salamin at inaalala kong dinatnan ba ako n’ong nakaraang buwan.

Napatakip ako sa bibig ko nang maalala ko na hindi ako dinatnan last month.

Nag side view ulit ako at kinapa ang puson ko saka napangiti.

Dahan-dahan akong naglakad sa shower room at baka madulas pa ako. Mabilis lang ang ginawa kong pagligo dahil may pupuntahan ako. Lumabas agad ako ng banyo at naghanap ng damit sa walk in closet. Kinuha ko ang longsleeve sweeter ko na itim at leather pants. Kinuha ko narin ang black boots ko at isinuot ’to.

“Where are you going?” Biglang sulpot ni Lucian sa likod ko at niyapos ako ng yakap.

“Ahm.. may bibilhin lang ako saglit.” Ngiwi kong sagot.

“Okay, I’ll go with you.” Sabi niya kaya umiling ako.

“Wag na! saglit lang naman ako eh, tsaka may upcoming meeting ka ’di ba?” Sabi ko na ikinalukot ng mukha niya kaya mahina akong natawa. Hinalikan ko siya sa labi na mabilis naman tinugon ni Lucian.

“Babalik din naman ako agad.” Sabi ko para kumalma siya.

Lumabas na ako ng bahay at talagang hinatid pa ako ni Lucian sa kotse. Panay din ang hawak niya sa tyan ko habang inaalayan akong pumasok ng kotse. Hinalikan muna niya ang labi ko saka niya isinara ang pinto ng kotse. Binuhay ko ang makina ng sasakyan at agad na pina-usad ’to para pumunta ng mall.

Nang makarating ako sa mall ay agad kong pinark ang kotse sa parking lot at agad na lumabas ng kotse. Pumasok ako sa mall at tinungo ang pharmacy sa loob no’n saka bumili ng pregnancy test. Dalawa pa ang binili ko at baka magkamali pa ako.

Naglakad-lakad muna ako at naghahanap ng restaurant na may sushi. Nang makakita ako ay agad ako pumasok at nag order. Hindi din naman matagal ang paghihintay ko dahil mabilis naman sinerve ang order ko. Magana akong kumain habang napapapikit pa ako kapag nalalasahan ko ang pagkain. Nang matapos akong kumain ay agad akong naghanap ng matamis na pagkain. Nakahanap naman ako kaya kinakain ko ’to habang naglakad ulit. Nang maubos ko ang ice cream ay naghanap na naman ako ng pagkain na may suka. Dito talaga ako nagtataka sa sarili ko, minsan pa nga nilalagyan ko ng suka ang ice cream na kinakain ko.

Naghanap ako ng restroom at pumasok do’n. Hindi na ako makapaghintay gamitin ang binili kong pregnancy test kaya dito ko na gagawin.

Pumasok ako sa isang cubicle at inilabas ang binili ko. Binasa ko muna ang instruction sa likod saka kinuha ang isang maliit na containier at do’n umihi para gamitin.

Nang matapos ako ay agad kong pinatakan ng three drops ang dalawang pregnancy test.

Kinakabahang naghihintay ako ng result habang pinagpapawisan.

Tumigil yata ang paghinga ko ng lumabas ang unang guhit. Hindi ko inalis ang paningin ko do’n hanggang sa lumitaw ang pangalawang linya.

Nanlaki ang mata ko nang lumabas ang pangalawang guhit. Mabilis kong dinampot at pinakatitigan ng mabuti ang dalawang preganancy test.

Hindi ko alam kong tatalon ba ako sa saya sa nararamdaman ko ngayon.

Mabilis kong inilagay ang dalawang preganancy test sa bulsa ko at tinapon ang lagayan sa basurahan saka lumabas ng cubicle.

Naghugas muna ako ng kamay habang nakatitig sa salamin. Hindi ako makapaniwala na magkaka anak na kami ni Lucian.

Napatigil ako sa paghugas ng kamay ng tumunog ang cellphone ko sa likod ng pantalon ko. Tinapos ko agad ang paghuhugas ng kamay at kumuha ng tissue para patuyu-in ang kamay ko saka ko kinuha ang phone sa likod ko.

“Hello.” Bungad ko sa mahal kong asawa habang naglalakad ako palabas ng banyo.

“Where are you?” Tanong ni Lucian sa kabilang linya.

“Nasa mall ako, love. Pauwi narin ako,” sagot ko naman agad.

“Okay, please take care wife, please.. hihintayin kita sa gate.” Malambing niyang sabi.

Natawa akong ng mahina. Napaka pranning talaga ng asawa ko. “Okay. I love you.”

“I love you too, my wife so much.” Sagot niya saka ko pinatay ang tawag dahil malapit na ako sa parking lot.

Naglalakad ako papunta sa kotse ng mag beep ang phone ko. Binuksan ko ’to at kunot nuong binasa ang natanggap kong message.

“Aghh!!” daing ko ng maramdaman ko ang matigas na bagay na hinampas sa ulo ko at ang pagbagsak ko sa simento.

Sinapo ko ang likod ng ulo ko at akmang lilingon ako sa may gawa no’n sa ’kin ng biglang hinampas niya ulit ako sa ulo na naging dahilan ng unti-unting kong panghihina.

Kinakain ng kadiliman ang paningin ko hanggang sa tuluyan akong nawalan ng malay.

A/N: Thank you for reading my story! ❤️❤️❤️

Chapter 38

MASAKIT ANG ULO ko ng magising ako. Iniling-iling ko pa ito para mawala ang sakit. Nang maka adjust ako ay pinilit kong imulat ang mga mata ko at tumingin sa paligid. Puro sirang gamit lang ang nakikita ko.

Dumako ang paningin ko sa katawan ko na nakagapos sa upuan pati narin ang mga paa ko ay nakatali din.

Pinilit kong mag pumiglas sa tali at sinusubukan kumawala. Napatigil ako sa ginagawa ko ng may nag salita. “Ohh! you’re awake.” Hinanap ko kung saan nang gagaling ang boses nang taong ’yon.

Nakita ko ang lalaking hinihintay ko na magpakita sa ’kin. Naglakad ’to papunta sa ’kin na naka pamulsa.

General Edmund smiling like an idiot. I smiled and raised an eyebrow. “Long time no see, Mr. General.” I said in sarcasm tone.

Tumawa siya ng malakas. “Matapang. I see. Tignan ko lang kung saan ang tapang mo.” Naka ngisi niyang sabi saka sinapo ang dalawa kong pisngi gamit ang isang kamay niya.

“You didn’t expect this to happen, did you?” He grinned.

Binitawan niya ang pisngi ko at naglakad-lakad sa harapan ko. “Poor Lucian, bago ka pa nga lang niya natagpuan. Ngayon ay tuluyan ka na talagang mamaalam sakanya.” He said

“Ano kaya magiging reaction niya kapag ipinadala ko sakanya ang katawan mo na putol-putol, huh!” Saad niya habang ngumisi na parang demonyo at tinutulak ang nuo ko gamit ang daliri niya.

Tinaasan ko lang siya ng kilay dahil wala ako sa mood makipag usap sa lalaking ’to. Ang bwesit na ’to nagugutom pa naman ako. Gusto kong kumain ng mangga eh.

“Cat got your tongue, Ruwi. Are you scared now?” Tanong niya saka humalagakpak ng tawa na parang nasisiraan ng bait saka tumigil ’to sa pagtawa.

Pinagsiklop niya ang dalawang kamay niya at nagsalita ulit. “I want you to met my loyal guard.” He said with a smile. “Siya din ang may gawa niyan sa’yo kanina, napakahusay di ’ba?” Tanong niya.

Tumuon ang mata ko sa naglalakad na lalaking papunta sa likod ni Edmund at yumukod pa ’to. “Raizen..” mahina kong sambit sa pangalan ng kaibigan ko.

Tumawa ng malakas si General. “Met my loyal guard, Ruwi. I want you to met Raizen.” Saad niya saka inakbayan pa niya si Raizen who was carrying a syringe at walang emosyon ang mukha niya na nakatingin sa ’kin.

“Anong pakiramdam na tinraydor ng kaibigan?” Tuwang-tuwa niyang reaction ng makita niya ang mukha ko na gulat na gulat.

“Poor, Ruwi. Kung sana ay hindi mo ko kinalaban at sumunod ka nalang sa mga utos ko. Hindi na sana tayo magiging magkalaban.” Saad niya habang umiiling pa.

I smirked. “I know everything you ordered us was just a trap, asshole. Wala kang kwentang tao!” Sigaw ko sakanya. “By the way, balita ko sibak kana sa pwesto mo.” Pang-aasar kong sabi kay General na nagbago ang expression ng mukha niya.

Napa-igik ako ng malakas ako sinampal ng lalaki. “This is all your fault. Alam ko ikaw ang may kagagawan ng lahat. Siniraan mo ako sa bansang ’to. Lahat ng pagod at sakripisyo ko upang makamit ang rangong ’to, nasayang ng dahil sa kagagawan mo.” Sigaw niya habang nanlilisik ang mga matang naka tingin sa ’kin.

“Itusok mo na ’yang lason sa katawan nang babaeng ’yan, Raizen.” Utos ni General kay Raizen at agad naglakad papunta sa upuan na kaharap ko. Naglagay pa siya ng wine sa basong hawak niya at ininom ’yon.

My eyes widened at Raizen. “No! Raizen. Don’t  do this.” Pagmamakaawa ko.

He smirked. “You’re not my boss anymore, Ruwi. I’m tired of following your orders.” Sabi niya sa walang emosyong mukha at hinahanda ang hawak niyang syringe.

“I’m your family. Wala lang ba sa’yo ang pinagsamahan natin, Raizen?” Tanong kong sakanya dahil hindi ako makapaniwala sa sagot niya. Walang emosyon parin ang mukha niya habang nakatitig lang sa ’kin.

Umiling siya bago ’to nagsalita. “Hindi ko kayo tinuring na kaibigan kailanman, Ruwi.” Sagot niya kaya narinig ko ang nakakairitang tawa ni General.

“Paano ba yan.. you were betrayed by your friend.” Saad niya saka uminom ulit ng wine.

Umuklo si Raizen at akmang itutusok na niya ang karayom sa ’kin ng magsalita ako. “Raizen, I’m pregnant. Don’t do this to me please..” pagmamakaawa ko but he just looked at me and quickly plunged the needle into one of my leg. “Aghhh!!” Napasigaw ako ng bumaon sa balat ko ang karayom.

Hindi makapaniwalang nakatingin ako kay Raizen na naglalakad papunta kay General at tumayo sa gilid nito.

Inikot-ikot ko ang ulo ko habang nakapikit at kinukurap-kurap ulit ang mga mata ko.

“You deserve to die Ruwi. Matapos mo isiwalat ang tungkol sa ’kin, tingin mo hahayaan lang kita maging masaya? No! never.. Hinding-hindi ako papayag na maging masaya kayo ni Lucian.” Sabi niya saka ’to tumayo at naglakad papunta sa ’kin. Nanlilisik ang mga mata niya na nakatitig at piniga ang pisngi ko. “Natanggal ako sa pwesto dahil sa kakagawan mong babae ka!!!” He shouted at me.

Nahihirapan akong sumagot at hinahabol ang hininga ko. “H-hindi ko kasalanan ’yun gago..” sigaw ko saka nagpupumiglas sa tali.

“Let go off me, you bastard!” Galit kong sigaw.

General smirked. “Katapusan mo na ngayon. Wag ka ng pumalag.” Sabi niya saka tumawa.

“Raizen!” Tawag niya sa traydor kong kaibigan.

“Yes, Sir.” Tugon ni Raizen.

“Get my katana. Sisimulan ko nang hatiin ang katawan nitong babaeng ’to.” Utos niya kay Raizen na mabilis naman tumalima.

“Too bad, you didn’t even get to say goodbye to Lucian.” He grinned and spoke again.

“Wag kang mag-alala, isusunod ko si Lucian sa’yo para magkasama kayong dalawa sa kabilang buhay.” Saad niya saka umuklo at hinawakan ang baba ko na napakahigpit.

“Little by little, the poison spreads through your body until you lose consciousness at do’n ko gagawin ang pag pipiraso sa katawan mo.” Saad niya saka malakas na binitawan ang baba ko at malakas akong sinampal.

Nalasahan ko pa ang dugo sa aking labi, feeling ko natanggal yata ang pisngi ko sa lakas ng sampal niya.

“Humanda ka sa ’kin pag naka alis ako dito.” Galit kong sabi kay General.

Umuklo siya ulit at hinila ang buhok ko. “Why? May magagawa ka paba? As far as I know 15 minutes lang kakalat na ang lason sa katawan mo. So, there’s nothing you can do about it.” Naka ngisi niyang sabi saka tinulak pa ang ulo ko.

Hindi ko pinakita na hindi ako natatakot sa sinasabi niya and acted that I’m scared. Alam kong papunta na si Lucian dito dahil sa bracelet na suot ko na naka konekta sa bracelet ni Lucian.

Mararamdaman ni Lucian kong nasa panganib ako at ma tra-trace niya ako kung nasaan man.

Nasa likod ni General si Raizen at may hawak ’tong espada. Tumuon ang mata ko kay Raizen at nag mamakaawa na wag niya ’tong gawin sa ’kin.

“Go. Cut her right hand, Raizen.” Nakangising utos ni General kay Raizen. 

Raizen smirked. Mabilis na pinaikot ang espada sa kamay niya at mabilis na umikot at pinatama sa tyan ni General. “Aghhhhhh!!!” umalingaw-ngaw ang sigaw ni General at tumalsik ang dugo niya sa simento.

Kinalas ko ang tali sa mga kamay ko na hindi naman mahigpit. Tumayo ako at sabay umikot at sinipa ng malakas ang mukha ni General na ikinabagsak niya sa sahig at nawalan ng malay.

“Nice.” Raizen said with a smile. Nag hand to hand shake hands kami ni Raizen at tinignan ang walang malay na si General Edmund.

Lumapit si Raizen sa General at binuhat ito saka pinaupo kong saan ako nakatali kanina.

Inalala ko naman ang nangyari kanina sa parking lot sa mall.

Papasok na sana ako sa kotse nang may natanggap akong message kay Raizen. (Hahampasin kita mula sa likod, magkunwari kang mawalan ng malay.) napangiti ako nang mabasa ko ’yon.

Hinintay ko na may humampas sa likod ko at niready ang acting skills ko. Nang maramdaman ko ang paghampas ni Raizen ay agad akong nag kunwaring napaupo sa sahig at sinapo ang ulo ko at nagkukunwaring nasaktan. Nang hampasin ako ulit ni Raizen nag kunwari na akong nawalan ng malay.

Binuhat ako ni Raizen at naglakad papunta sa kotse niya. Tanging naririnig ko lang ay ang pag bukas ng kotse at ang pag deposito ni Raizen sa ’kin sa back seat saka isinara ang pinto ng kotse.

Nagkukunwari parin akong walang malay. Pinapakiramdaman ko lang si Raizen na pumasok narin ng kotse at binuhay ang makina ng sasakyan at pina usad ’to.

Minulat ko ang isa kong mata at tinitignan kung may kasama ba si Raizen sa passenger seat. Nang makita kong wala ay minulat ko ang isa kong mata at napansin ko na nasa highway na kami.

“Hey!” Tawag ko kay Raizen at gumapang para lumipat sa passenger seat.

“How are you?” Naka ngiti niyang tanong sa ’kin.

“Hindi ako okay, letse ka! Ang sakit ng paghampas mo sa likod ng ulo ko.” Naka simangot kong sabi. Kinuha ko ang make up at pulang likido na hinanda ni Raizen saka naglagay ng sugat sa nuo ko.

“Isusumbong kita sa asawa ko. Patay ka talaga sakanya,” pagtutuloy ko sa sinasabi ko.

Raizen snorted. “Hindi naman malakas ahh.. hindi ko naman ginamit ang 100% lakas ko. Depensa niya. Inirapan ko siya at nagpatuloy sa

paglagay

ng make up sa noo ko .

Palipat-lipat ang tingin si Raizen sa ’kin at sa daan at hindi makapaniwalang sa nuo ako naglagay ng fake blood. “Sa likod kita hinampas tapos sa nuo ka may sugat, ano ’yun lumipat? Ayosin mo nga ’yan, Ruwi.” Inis niyang sabi sa ’kin.

I rolled my eyes saka binilatan ito. “Wag kang magulo, isusumbong kita sa asawa ko mamaya. Nabugbog no’n sila Salem at Atticus, kaya masusuntok ka din no’n.”

Raizen sighed. Naka focus siya sa daan at hinayaan ako sa ginagawa ko sa nuo ko.

“Go with the flow, Ruwi.” Nakangiti niyang sabi.

“Matagal-tagal narin na hindi ako naka uwi ng bahay. I miss my room already.” Naka nguso niyang sabi.

“Bakit, hindi ka ba nag enjoy sa bakasyon mo kasama si General?” Pang-aasar ko.

Matalim niya akong tinignan. “Vacation my ass. Ang gagong ’yun panay utos sa ’kin. Gustong-gusto ko na ngang patayin, kaso naisip ko na baka ako ang patayin mo kapag ginawa ko ’yun.” Isinara ko ang make-up saka sinasalat ang nuo ko at kinalat ang pulang likido do’n.

“Tangina naman, Ruwi. Gawin mo namang makatotohanan ’yang sugat mo.” Saad niya na puno ng frustration ang boses kaya natawa ako.

“Galit parin ba sila sa ’kin?” Pag-iiba niya sa usapan. Nababanaag ko sa boses niya ang lungkot.

Tinignan ko siya saka tinapik ang balikat niya. 

“Ako na ang bahalang mag explain sa mga kasamahan natin. Okay?”

Naalala ko pa ang utos ko kay Raizen four years ago, nagdadalawang isip pa siyang gawin ang utos ko. Lahat nang pag sugod sa bahay namin at pag baril niya kay Kier ay plano namin ni Raizen. Para mag mukang mas makatotohanan na tapat si Raizen kay General Edmund para pagkatiwalaan ito.

Nang matapos ako ay gumapang ulit ako papuntang back seat at humiga do’n dahil malapit na kami sa lumang building kung saan naghihintay si General samin.

Nagkunwari akong walang malay dahil may mga naka palibot na tauhan sa labas.

Napangiti ako nang maitali ni Raizen si General na hanggang ngayon ay wala paring malay. Inakbayan naman ako ni Raizen pagkatapos niyang gawin ’yon.

“Buntis ka talaga?” Tanong pa niya sa ’kin na parang hindi makapaniwala na nabuntis ako.

“May matres ako, Raizen. Sapakin kita dyan eh!” Inis kong sabi kaya natawa siya.

Napatili naman ako ng may humila sa beywang ko papalayo kay Raizen. Sa amoy palang ng pabango niya ay alam ko na kung sino.

Humarap ako sa asawa ko na madilim ang mukhang nakatitig kay Raizen.

Tumingin siya sa ’kin at sinalat ang dumudugo kong sugat sa labi. Mas lalo lang dumilim ang mukha ni Lucian. Susugurin sana niya si General na mabilis kong pigilan.

“Wait, love. Makikipag laro pa ako dyan eh,” nakanguso kong sabi kay Lucian.

Humugot siya nang malalim na hininga. “Fuck! Nandidilim ang paningin ko sa hayop na ’yan wife. How dare him!” Inis niyang sabi.

Hinalikan ko nalang siya sa labi na mabilis naman niyang ikina-kalma. “Hintayin natin siyang magising, please..” naka nguso kong sabi sa asawa ko.

Napipilitan itong tumango at inalalayan akong pina-upo sa isang upuan na katapat sa nakataling si General.

Chapter 39

NAKATINGIN LANG AKO kay General na unti-unting nagkakaroon ng malay. Nakatali ang mga kamay niya sa armrest at ang katawan niya ay naka gapos sa upuan.

His eyes opened and he looked at me “You bitch!!” sigaw niya sa ’kin at sinusubukang kumawala sa pagkakatali.

Matamis ko lang siya nginitian at tinaasan ko siya ng isang kilay. Ngunit, iniwas ko ang tingin ko kay Edmund nang makita ko ang mahal kong asawa na may dalang juice at naglalakad palapit sa ’kin. Ang gwapo talaga ng asawa ko. Hindi ko alam kung minomodel ba niya ang dala niyang juice habang naglalakad palapit sa ’kin.

Nang makakapit ’to sa ’kin at agad niyang hinalikan ang labi ko saka nilagyan ng juice ang hawak kong wine glass. Inutusan ko kasi siya kanina na gusto kong uminom ng mango juice na agad naman niyang binili. Ibinilin pa niya ako kay Raizen para bantayan ako.

Ininom ko agad ang juice habang nakatingin kay General na parang mananakmal ng tao sa galit niya sa ’kin.

Tumingin siya kay Raizen habang nanlilisik ang mga mata niya. “How dare you betrayed me, you punk. I will kill you.. I will kill you all.” Sigaw ni General.

Tumayo ako mula sa pagkaka-upo habang umiinom ng juice saka kinuha ang espadang hawak ni Raizen at sinipat-sipat ang dulo nito.

Namamangha kong tinignan ang espada dahil napaka pulido ng pagka gawa “Wow! nag effort ka pa talagang magpagawa ng katana sa Japan huh!” Nakangiti kong sabi.

Alam ko kung sino ang gumawa nito dahil matalik ko siyang kaibigan na nakilala ko noon sa Japan. Isa itong hapon na mahusay gumawa ng espada. Sa katunayan ay may niregalo pa ’to sa ’kin na espada na lagi kong gamit kapag nasa mission ako.

“Too bad, this sword will taste your blood first.” Nakangisi kong sabi.

Nag pupumiglas ’to sa kanyang tali ngunit mabilis na sinuntok ni Raizen sa mukha si General dahilan para tumigil ’to.

Lumapit muna ako sa asawa ko na buong pusong nakatingin sa ’kin. Mahina akong natawa dahil nakikita ko sa mga mata niya ang pagkamangha.

Kinantilan ko siya ng halik sa labi saka tumingin sa mga mata ni Lucian. “Horny again?” Tudyo ko sa asawa ko.

Tumango siya at matamis akong nginitian. “I want to make love you right now, my wife.” Saad niya habang may kislap ng pagnanasa ang mga mata niya. Mahina kong kinurot ang ilong niya at may dinukot ako sa likod ng pantalon ko.

“Open your hand.” Utos ko kay Lucian na mabilis naman niyang sinunod.

Inilagay ko sa nakabukas niyang palad ang dalawang pregnancy test. Nanlaki ang mata niya at palipat-lipat ang tingin sa ’kin at sa kamay niya na may pregnancy test.

“Ohh.. Fuck! I knew it. Oh, Sweet heaven. Finally!” He said smiling and quickly hugged me. Hinalikan niya ang labi ko at lumuhod ’to at pinantay ang mukha niya sa tyan ko. Pinupog ng halik ni Lucian ang tyan ko. “I love you my wife so much, thank you dahil binigyan mo ako ng anak.” Masaya niyang sabi sa ’kin.

“I’m so happy, wife. Damn! para akong lumulutang sa alapaap.” He said.

“Mamahalin ko kayo ng anak natin hanggang sa kamatayan ko, my love. I promise I will be a good father to our child and a good husband that will always love you eternity.” Saad niya habang punong-puno ng pagmamahal na nakatingin sa ’kin kaya napangiti ako sa sinabi niya. Inabot ko ang gilid ng mata niya na may luha saka pinahid ’yon.

“Mahal na mahal din kita, Lucian Nicklaus Vandeleur.” Buong pagmamahal kong sabi sakanya. Tumayo siya saka niyakap ako ng mahigpit. Deserve niyang mahalin kahit napaka seloso niya. Kaya masaya akong magkaka-anak na kaming dalawa dahil alam kong matagal na niyang gustong makabuo kami.

“Hindi kayo magiging masa—” hindi na ituloy ni General ang sasabihin niya ng suntukin ’to ni Raizen na mukha. Balak pa yata kaming isumpa.

Mahina akong natawa ng hindi ito tinigilan ni Raizen sa pagsuntok sa mukha. Halos matanggal ang ngipin nito at tumutulo ang dugo niya sa bibig.

Kumawala ako sa yakap ni Lucian at kinuha ulit ang espada na itinabi ko sa gilid at naglakad papunta kay Raizen. “Should we start?” Tanong ko kay Raizen kaya ngumisi siya sa ’kin at tumango.

Naramdaman ko ang pag yapos ng mga braso ni Lucian sa beywang ko at gamit ang isang kamay niya ay hinaplos ang tyan ko. “Please be careful, my wife. Papayagan kita gawin ’yan ngayon but, last na muna ’yan lalo na may baby na tayo sa sinapupunan mo.” Saad niya habang nakahawak sa tyan ko kaya tumango nalang ako kay Lucian. Hindi na ako kumontra sakanya.

Hinalikan muna ako ni Lucian sa pisngi bago ako pinakawalan saka ’to umatras.

Pinawalang emosyon ko ang mukha ko habang nakatingin kay General na ngayon ay iniinda ang mga natanggap na suntok nito kay Raizen.

“Ano kaya una kong puputulin sa’yo?” Nilipat-lipat ko ang dulo ng espada sa kamay ni General na nakatali sa armrest habang sinasabi ko ’yon.

“Itong kanan or kaliwa?” Tanong ko habang nakangiti.

“G-Go to he-ll you b-bitch!!” Matapang niyang sigaw.

Nagulat ako ng inagaw ni Lucian ang espada na hawak ko at winasiwas ’to saka tinamaan ang kaliwang kamay ni General. Tumalsik pa ang naputol niyang kamay sa sahig at tumutulo ang dugo sa armrest, umalingawngaw din ang sigaw ni General Edmund sa buong paligid.

“Stop shouting..” napalingon ako sa pintuan ng marinig ko ang boses na ’yun at mula do’n  pumasok si Lucifier at Salem na naglakad papunta sa ’kin.

“Nakakairita ang boses mo.” Dagdag na sabi ni Lucifier.

“You mother fucker. How dare you call my wife a bitch huh!” Galit na sigaw ni Lucian kay General at ibinaon ang dulo ng espada sa isang binti niya na agad malakas na humiyaw sa sakit.

Agad nalukot ang mukha ko ng makita ko ang mukha ni Salem. Umiwas ako ng tingin kay Salem dahil naiirita talaga ako sa pagmumukha niya.

“Pwede ba Salem.. mag suot ka nga ng maskara mo.” Sabi ko sakanya.

Narinig ko pa ang mura niya. Nakahinga ako ng maluwag ng sinuot na ni Salem ang maskara.

Humarap ako kina Lucifier at Salem na may ngiti sa labi. Ang bilis talaga mag bago ng mood ko. “By the way, I’m pregnant.” Naka ngiti kong sabi kaya nanlaki ang mga mata ni Lucifier ng marinig ang ibinalita ko. “Seriously??” Hindi makapaniwalang bumaba ang tingin niya sa tyan ko.

“That’s the explanation kung bakit siya naiirita sa pagmumukha ko. Damn, Ruwi. Alam kong gwapo ako at hindi kita masisisi na ako ang pinaglilihian mo. Pero pwede bang hindi na ako mag suot ng maskara kapag magkasama tayo. Ang init kaya!” Reklamo ni Salem.

“No! Nabwe-bwesit ako sa pagmumukha mo pero gusto kong nasa paligid lang kita. Kaya wag mong tatanggalin yang maskara mo kundi mananagot ka sa ’kin.” Pagbabanta ko kay Salem.

“Wengya! Hindi ako kasamang gumawa ng bata pero ako ang pinaglilihian. Kainis!” Bulong ni Salem pero naririnig ko naman.

Nawalan na ako ng ganang patayin si General kaya hinayaan ko nalang si Lucian ang tumapos nito. Hinati niya ang katawan ni General at hindi tinantanan hanggang sa makuntento ’to.

“Anong ginagawa ng traydor na ’yan dito?” Inis na tanong ni Lucifier sa ’kin na nakatingin sa nakatayo sa gilid.

“Relax, mission ’yon ni Raizen. Ako ang nag utos no’n para mag mukang makatotohanan ang plano namin. Kaya wag kang magalit kay Raizen.” Paliwanag ko kay Lucifier.

“Kahit ’yung binaril niya si Kier?” Tanong ni Lucifier habang magkasalubong ang kilay na nakatingin sa ’kin.

“Yup. We planned everything para manmanan ang gagong ’yan na nagtatago sa ’kin. Makakalapit lang si Raizen kapag mag papapanggap siya na tinraydor niya tayo. Alam ko din na ’yun ang unang iuutos niya kay Raizen kaya inaasahan ko na talaga ’yun.” Mahaba kong paliwanag kay Lucifier at Salem.

Tinawag ko si Raizen na agad naman lumapit samin. Nagsusukatan ng tingin si Lucifier at Raizen at walang nagpapatalo sa dalawa.

Naputol lang ’to nang tapikin ng asawa ko ang mga balikat nila. “Stop it, guys. Magbati na kayo.” Saad ng asawa ko saka lumapit sa ’kin.

“Hindi ko muna hahawakan ang tummy mo, love. Baka mabahiran ko pa ng dugo ang anak natin.” Masuyo niyang sabi.

Tumingin ako sa gawi ni General na putol-putol ang katawan.

“Let’s go home, wife. You need to rest now.” Masuyong sabi ni Lucian at inalalayan akong maglakad na parang hindi ko kayang maglakad mag-isa.

“Congrats, boss Lucian.” bati ni Salem kay Lucian.

Napangiti si Lucian. “Thank you!”

Nakikita ko namang nag susuntukan si Lucifier at Raizen na hindi ko na pinansin dahil baka ma stress lang ako. Nag simula na kaming maglakad ni Lucian palabas ng building.

Napatigil ako nang may naalala pala akong iutos kay Raizen. “Raizen..” tawag ko kaya napatigil naman ang dalawa sa ginagawa.

“Yes, boss?” Naglakad siya palapit sa ’kin.

Tinuro ko ang bangkay ni General. “Sunugin mo na ang building na ’to para masunog ang katawan niyan.” Utos ko. Tumango naman si Raizen at ngumiti sa ’kin saka sumaludo.

“Come on, fuckers. Tulongan niyo kong sunugin ang building na ’to.” Dinig kong sabi ni Raizen kina Salem at Lucifier.

Magkahawak kamay kami ni Lucian na lumabas sa lumang building. Inalalayan ako ni Lucian maglakad at binuksan ang pintuan ng passenger seat at inalalayan akong umupo sa loob. Si Lucian pa ang nag suot ng seatbelt ko at hinalikan ang tyan ko. Siniil niya ako ng halik sa labi bago isinirado ang pinto ng kotse saka umikot papunta sa driver seat saka ’to pumasok.

Binuhay ni Lucian ang makina ng sasakyan saka pina-usad ito. “Anong gustong kainin nang mahal kong asawa hmm..” Masuyo niyang sabi habang kinuha ang kamay ko at pinupog ng halik ang likod ng palad ko.

Pilyo akong ngumiti sa asawa ko. “Ikaw.” kinindatan ko pa siya at hinaplos ang pagkalalaki niya na natatakpan ng pantalon.

Mabilis na pumreno si Lucian saka tumingin sa ’kin. “Fuck, wife stop teasing me.” Sabi niya sa nahihirapang boses.

Mahina akong natawa at kinagat ang labi ko. “I’m serious, daddy. I want to eat you, Can I?” Tumawa ako ng sunod-sunod ang mura ni Lucian.

“Let’s go home, and let’s make love my beautiful wife.” Saad niya saka pina-usad ang sasakyan.

A/N: Papikit na mga mata ko pero pinilit ko parin mag update. Thank you po sa mga nagbabasa ng story ko. :)

Goodnight 😴

Chapter 40

I WAS STARING AT my wife’s face na mahimbing na natutulog sa tabi ko. Pinagmasdan ko lang siya ng mabuti at mahinang hinahaplos ang pisngi niya.

Bumaba ang kamay ko sa naka umbok niyang tyan saka ko ’to dinampian ng halik.

I’m so excited to see our baby. Gusto ko kamukha ng asawa ko. Three months na ang tyan niya at ang dami din niyang gustong kainin na naka handa naman akong ibigay ang mga gusto niya.

Hindi ko nadin siya pinapayagang humawak ng laptop niya dahil ayaw ko siyang ma-stress.

Nong nag two months ang tyan niya ay dinugo siya dahil sa sobrang stress na nangyari kay Aizen dahil sa nabaril ’to.

Marami paring kalaban na nakahandang sumalakay sa bahay na ’to. I was planning to bring my wife to the Philippines but she refused because she didn’t want to leave, lalo na ngayon na hindi parin nalilinis ang mga kalaban ng mga ’to.

Kaya mas minabuti ko at ng mga kaibigan ng asawa ko na hindi muna namin ipapaalam kong may problema para hindi na siya mag-alala.

I placed a kiss on my wife’s lips and stared at her with a smile on my lips. “I love you, my wife.” I whispered softly at baka magising pa siya.

I stopped stroking my wife’s hair when I heard a soft knock from outside the door. I slowly stood up saka inayos ang kumot ng asawa ko bago ako naglakad papunta sa pinto at binuksan ’to.

“Your highness.” Bungad sa ’kin ni Atticus saka yumukod.

“What is it? Is there a problem?” I saw his serious face and he walked as if he didn’t want to say a word and Ruwi might hear.

I sighed. Kapag ganito ang mukha ni Atticus ibig sabihin lang nito may masamang balita.

Isinara ko ng mahina ang pinto ng kwarto saka sumunod sa meeting room. Pagpasok ko sa loob naabutan ko ang mga kaibigan ng asawa ko na nandoon narin at seryoso ang mga mukha. Umupo ako sa unahan at humarap sakanila.

Atticus handed me the laptop and showed me some footage. I saw Lucifier captured by five men at isinakay sa puting van.

“We need to find out kung saan nila dinala si Lucifier.” Dinig kong sabi ni Eros.

“Idiot. Kanina pa nga ako naghahanap sa location nito di ’ba? Pero lintik na ’yan, the enemies knew that Lucifier was wearing a tracking device and threw it away.” Inis na sabi ni Atticus.

Napasabunot ng buhok si Salem saka ’to nagsalita. “We need to find him at baka malaman pa ’to ni Ruwi.”

I listened to them seriously and take a deep breathe. “Let me take care of this. Walang mag susumbong sa asawa ko. I don’t want Ruwi to be stressed out.” Utos ko sa mga ’to na tumango naman silang lahat.

Kinuha ko ang cellphone na nasa bulsa ko at tumawag sa assistant ko sa Oraganization. Naka isang ring lang ako at agad ’tong sumagot. “Your highness.” Bungad niya.

“I need you here in Russia. Bring one battalion of elite forces. Now!” Utos ko.

“Yes, your highness.” Sagot niya.

Pinatay ko ang tawag saka humarap kay Atticus. “Atticus, cooperate with one of my trackers, use all the data and satellite to find Lucifier.”

“Raizen!!” umangat ang mukha niya saka tumingin sa’ kin.

“Yes boss..” he answered.

“Cooperate with Salem. Pasukin niyo ang isang building na nasa east. Wala kayong papatayin do’n. Kung kinakailangan pasukin natin lahat ng mga kampo ng kalaban natin mahanap lang natin si Lucifier.” Tumango naman si Raizen.

“Caleb and Eros kayo naman ang bahala sa west, puntahan niyo ang kampo nila Mr. Detroix, search every corner of that building.” Utos ko. Mataman naman itong nakikinig sa mga utos ko.

I typed a message to my assistant and told him my order. Tumayo na rin sila Salem at naghahanda na para sa gagawin nila.

Tumayo ako at lumabas narin para puntahan ang asawa ko.

Nang makapasok ako sa kwarto ay wala ang asawa ko sa kama. Mabilis kong tinungo ang banyo at baka nandoon ito ngunit wala siya sa loob.

Lumabas agad ako sa silid at tinungo ang living room, naka salubong ko pa sila Salem na papaalis na.

“Why boss? Is there a problem?” Takang tanong ni Salem sa ’kin.

“Your original boss, wala sa kwato namin.” I said and hurried to the kitchen but it wasn’t there either.

“Hahanapin ko lang sa basement at baka nandoon lang ’to.” Tumatakbong sigaw ni Raizen at tinungo ang hagdan na paibaba papunta sa basement.

Naglakad ako palabas ng bahay at tinungo ang likod no’nna ginawang pagsasanay ngunit wala din do’n. “Shit. Nasaan kaya siya?” Tanong ni Salem na sumunod sa ’kin.

I pulled out my hair and entered the house again and went to the cctv room and rewinded the footages. And there she is. Damn it! Napakatigas talaga ng ulo ng asawa ko.

Nagmamadali akong lumabas ng cctv room at nakasalubong ko si Salem na tumutulong din sa paghahanap kay Ruwi. “Call Atticus, trace my wife now!” Utos ko kay Salem.

“Why?” Nagtatakang tanong niya.

“She heard about our meeting earlier. She left wearing a leather jacket and carrying a gun and a katana. We have to follow her.” I answered.

“Fuck!” Tumatakbong sambit ni Salem.

I went to our room and took my leather jacket and put it on. I took a gun and some spare of magazine and went out to our room.

Lumabas ako ng bahay at nakahanda na ang mga kasama ko. Atticus at Andrei were left at home and Aizen who is still recovering. Raizen drove the car while I was in the passenger seat.

“Where to?” Tanong ni Raizen kay Atticus sa earpiece.

“Sovetskaya Street.” Dinig kong sabi ni Atticus sa earpiece kaya mabilis naman pina-usad ni Raizen ang sasakyan.

Hindi ako mapakali sa upuan at nagaalala sa asawa ko na sumugod mag-isa.

I was sweating bullets while listening to Atticus saying that Ruwi is already inside the building.

I felt Salem’s tap on my shoulder. “Boss, wag kang magaalala. Hindi naman siguro ipapahamak ni Ruwi ang buhay niya lalo na’t alam niyang buntis siya.” Sabi niya na parang pinapagaan ang loob ko. But it doesn’t help, especially when I hear in my earpiece that my wife is fighting right now.

Mas lalo bumilis ang takbo ni Raizen at halos banggain na niya ang mga nakakasalubong na sasakyan.

When we got to that street we quickly got out of the car. I ran to the back and climbed it. Naghiwalay-hiwalay kami ng mga kasama ko.

Wala na akong pakialam kong mapahamak ako basta’t mailigtas ko lang ang mag-ina ko. Hindi ko kakayanin kung may mangyaring masama ulit sa asawa ko.

I WAS HIDING IN the big pillar and exchanging gunfire. Tinignan ko ang magazine ng baril ko at dinagdagan ’yun ng bala at ibinalik ulit. Tumagilid ako para sumilip ng kaunti kung marami pa ba akong kalaban.

Kanina, habang nakikinig ako sa usapan nila ay agad kong tinungo ang cctv room at tinignan ang pagdukot kay Lucifier.

May nakita akong tattoo sa footage sa isang lalaki na alam na alam ko kung ano ’yun. Ito ang tattoo ng isang grupo na nakalaban na namin six years ago kaya alam ko kung saan ako pupunta.

Alam kong susunod ang asawa ko kaya kampante ako na sumugod dito.

Lumabas ako sa pinagtataguan ko at lumipat sa isang pader sa madilim na parte. I pulled the trigger at inasinta ang nuo nito ng makita ko ang lalaki na lumabas sa pinagtataguan niya.

I was about to go out when someone grabbed my hand from behind me. Nanlaki ang mata ko at lumakas ang tibok ng puso ko.

Humarap ako at nakahanda na makipaglaban ng sumalubong sa ’kin ang mga labi niya at niyapos ako ng yakap. Lucian.

Pinutol niya ang halik na iginawad niya sa ’kin at pinagdikit ang mga nuo namin. “Damn it! Wife.” hinihingal niyang sabi. “Napakatigas talaga ng ulo mo. Paano kung may mangyari sa’yo huh!” Saad niya habang madilim ang mukha niyang nakatingin sa ’kin.

“Hindi mo man lang ba naisip na baka hindi ko kayanin kapag may nangyari sayong masama? You know that you are my life, you are the reason why I want to live in this world. Ngunit lagi mo nalang pinapahamak ang buhay mo.” Galit niyang sabi.

Nakanguso akong nagbaba ng tingin. “Sorry, love. Ayaw ko lang na wala akong gawin para kay Lucifier.” Saad ko saka ako tumingin sa mukha niya. Sinalubong naman niya ang tingin ko.

Nagsusukatan kami ng tingin ni Lucian na siya na ang unang umiwas. “Fine. But promise me na hindi ka aalis sa tabi ko.” Sumusuko niyang sabi kaya napangiti ako.

Tumingkayad ako at inabot ang labi niya saka dinampian ng halik.

“Excuse me! Nasa gyera tayo oh! Mamaya na kaya kayo mag landian mag-asawa.” Biglang sulpot ni Salem sa likuran ni Lucian. Inirapan ko lang siya at pinagpatuloy na hinalikan si Lucian.

“Wengya! Maka-alis na nga. Nang-iingit lang kayo eh,” reklamong sabi ni Salem.

Lucian knelt down and planted a kiss on my stomach before standing up. “Come on, wife, Let’s save that motherfucker na nadukot lang dahil sa pisteng cerelac na yan.” Saad ng asawa ko kaya mahina akong natawa.

Magkahawak kamay kaming lumabas sa pinagtataguan namin kanina at tinungo ang isang pasilyo na maraming kwarto. Inabot din sa ’kin ni Lucian ang earpiece at nakikinig sa instruction ni Atticus na nag sasalita sa kabilang linya.

Nakita pa namin si Salem na binubuksan ang isang pintuan kaya agad kaming lumapit dito na ikinagulat pa niya kaya binatukan ko siya saka inirapan. Naka bantay naman si Lucian sa likod namin.

Nang mabuksan na ni Salem ang pintuan bumungad samin ang madilim na silid at masangsang na amoy. Mabilis na tinakpan ni Lucian ang ilong ko gamit ang kamay niya upang hindi ko ’to malanghap. Isinara agad ’yun ni Salem at naglakad ulit kami sa isang kwarto saka binuksan ulit ni Salem.

Bumilis ang kabog ng dibdib ko na parang may nagpapahiwatig sa ’kin. Wala kaming makita sa loob kundi pulang ilaw lang. Isasara na sana ni Salem ng pigilan ko. “Wait.. feeling ko nandito sa loob si Lucifier.” Saad ko.

Naunang pumasok si Salem saka ako sumunod habang nasa likod ko si Lucian. Nakita ko pa ang nagkalat na katana sa sahig. “This is torture room.” Mahinang sabi ni Salem.

Mabilis kaming napalingon sa kaliwang bahagi ng marinig namin ang pag papaikot ng espada sa hangin at ang yapak nito na papasugod samin. Mabilis ko sinipa ang katana na nasa sahig dahilan para umangat ito sa ire saka ko ’to sinalo at sinalubong ang tumatakbong kalaban papunta samin.

Magaling din ito gumamit ng espada at lahat ng atake ko ay nasasalag niya, ngunit mas magaling si Lucian, mukang mas mabilis pa sa ’kin ang asawa ko lalo na’t nag dadalang tao ako.

“Shit! Wife I told you not to that. Baka matapilok ka.” Saway niya sa ’kin napasimangot ako dahil pinapagalitan na naman niya ako. Ayaw na ayaw niya kasi akong pakilosin. Simula ng dinugo ako n’ong two months ang tyan ko, pati yata maglakad papuntang banyo ay binubuhat niya ako.

“Ahm.. a little help here. Beke leng naman..” malakas na sigaw ni Salem ng sabay-sabay ’tong inatake ng mga kalaban.

Tumulong naman si Lucian kay Salem. Ako naman ay naglakad sa mga kulungan na natatakpan ng itim na tela. “Lucifier!!” Tawag ko.

Nakakailang kulungan na ako ng marinig ko ang boses na parang nasasaktan. Nang may nakita akong aatake sa ’kin ay mabilis ko na itong binaril at bumalik sa paghahanap kay Lucifier.

Napatigil ako sa paglalakad ng makita ko ang lalaking duguan at walang damit na pang itaas at madaming saksak. Tumulo ang luha ko habang nakatingin sa lalaking nakakulong sa selda at hindi ko alam kung buhay pa ba ’to  o hindi na.

“Lucifier!! Lucifier!!” Tawag ko ngunit hindi ito gumagalaw. Sinusubukan ko buksan ang selda nito ngunit may finger lock. “Lucian!!!” Tawag ko sa asawa ko.

Tumatakbo na lumapit ang asawa ko at tumingin sa silda na pinagkulungan kay Lucifier.

May kinausap ’to sa earpiece niya, mukang tracker niya sa Organization at inutos nito na ihack ang finger lock para mabuksan ang pinto.

“Salem.. come on help me. Kailangan natin mailabas si Lucifier within five minutes.” Tawag ni Lucian kay Salem.

Nakabantay naman ako sa labas ng selda. Mabilis ko itinaas ang hawak kong baril at kinalabit ang gatilyo nito at binaril ang dalawang lalaki na palapit sa gawi namin.

Napa-igik ako at kinagat ang ibabang labi ko ng maramdaman ko ang pagdaan ng sakit sa braso ko.

“Fuck!” Galit na sigaw ni Lucian na nakalabas na ng selda. Inagaw niya ang baril na hawak ko at itinago ako sa likod niya at binaril ang lalaki na bumaril sa ’kin. Habang si Salem naman ay kinakausap si Atticus.

Nanlalabo ang mata ko habang sapo ang braso ko at parang hindi ko naririnig ang sinasabi ng asawa ko hanggang sa tuluyang umikot ang paningin ko.

A/N: Sorry, ngayon lang naka update. Patayin ko naba si Lucifier?? Haha 😂

Chapter 41

MINULAT KO ANG AKING mga mata at bumungad sa ’kin ang puting kisame at pamiliar na amoy na naunuot sa ilong ko.

I slowly lifted the left hand with a needle stuck in it and connected to dextrose. Tumingin ako sa kanan ko saka ko hinaplos ang buhok ng asawa ko na natutulog habang nakaupo.

Naramdaman niya ang paghaplos ko sa buhok niya kaya nagising ’to. “You’re awake, thank God.” He held my hand and planted a kiss on the back of my palm.

I felt my hand wet from Lucian’s tears. “I’m scared wife. Akala ko iiwan mo ulit ako.” Saad niya kaya nagtataka ako kung bakit ganito ang sinasabi niya sa ’kin.

The last thing I remember ay nabaril ako sa balikat at nandilim ang paningin ko.

“Akala ko hindi ka na magigising. That bullets hit you is a poison, you almost died because that poison immediately spread through your body.” Malungkot niyang sabi kaya nanlaki ang mga mata ko at hinawakan agad ang tyan ko.

“Kamusta ang anak natin?” Tanong ko. Nag-aalala ako sa anak ko. My heart is pounding as I wait for Lucian’s answer.

Hinawakan niya ang tyan ko at hinaplos ’to ng dahan-dahan. “Our baby is safe, my wife. Hindi ako makakapayag na mawala kayong dalawa sa ’kin. Kung kinakailangan kalabanin ko ang kamatayan gagawin ko mabuhay lang kayong dalawa.” Saad niya saka dinampian ng halik ang tyan ko.

“Ilang araw na akong walang malay?” Tanong ko.

“It’s been three weeks wife, ganun ka tagal. I’m so afraid that you might not wake up.” Saad niya saka hinaplos ang pisngi ko at dinampian ng halik.

“I won’t allow you to hold a gun and a katana from now on. Kailangan nasa bahay ka lang at nag papahinga wife. Please, kahit ngayon lang makinig ka sa ’kin.” Pagmamakaawa niya.

“Ako na muna ang bahala sa mga kalaban mo. Ayaw ko ng mapahamak kayo ulit.” Dugtong pa niya kaya napabuga ako ng hangin.

Lucian kissed me on my forehead. “Nakapag desisyon na ako, sa Pilipinas na tayo titira.” Saad niya kaya naguguluhan akong tumingin sakanya dahil napag usapan na namin na dito lang muna ako sa Russia.

Magsasalita na sana ako ng naunahan ako ni Lucian. “Don’t worry wife, your friends will come with us in the Philippines. I already look for a house for them. It’s in my subdivision so we can still be together.” Saad ni Lucian na basa yata ang nasa isip ko. Hindi ako sumagot at matamaan lang akong nakikinig sakanya. “Actually, na una na sila Salem at Atticus pumunta ng Pilipinas para ayusin ang paglilipatan nilang bahay do’n.” Mahaba niyang sabi na parang ayaw niya akong bigyan ng pagkakataon para makapagsalita.

I sighed. Mukang planado na ng magaling kong asawa ang lahat. “Fine!” Sumusuko kong sagot.

Napatigil kaming dalawa ng bumukas ang pintuan ng hospital room ko. Isang matandang lalaki ang pumasok at kaaya-aya itong tignan sa suot niyang mamahalin.

Nakatuon lang ang mga mata namin ni Lucian sa matandang lalaki na pumasok habang nakangiti samin. “Dad, why are you here?” Tumayo si Lucian sa upuan at naka busangot na humarap sa ama niya.

So, This is the Duke of Greece.

He smiled and walked closer to my bed. “I just want to visit my daughter in law, son. Hindi naman ikaw ang dinadalaw ko.” Sagot niya kay Lucian.

“Kamusta na ang pakiramdam mo, hija?” Magiliw niyang tanong sa ’kin. Hindi ko alam kung ano itatawag ko sakanya.

“I’m okay, Si—”

“Call me dad from now on.” Pagpuputol niya sa sasabihin ko. I nodded and smiled at Lucian’s father.

Bumuga ’to ng hangin saka tinuro si Lucian. “Halos magwala ’yan dito sa loob ng hospital. Sinabi kasi ng mga doctor na wala ka ng pag-asang mabuhay.” The Duke said to me.

“Dad..” Lucian scolded his father.

“What? Isn’t it true? Didn’t you threaten all the doctors in different countries that you would kill all their relatives if they didn’t treat your wife.” The duke said while still laughing.

“Stop it, dad. I just want to save my wife and my baby.” Depensa ni Lucian at nahihiyang tumingin sa ’kin.

“Yeah, maging ako ay gusto mong kitilan sa leeg sa sobrang bagal ng mga doctor na pinadala ko.” Natatawang sabi ng ama ni Lucian.

“Bakit mo naman tinakot ang mga doctor?” Tanong ko saka pinaningkitan ng mata si Lucian na parang tuta na nagpapa-cute sa ’kin.

“Mawawala ka sakin eh,” malambing niyang sabi saka yumakap sa beywang ko.

Narinig ko namang tumawa ang ama ni Lucian. “Take care of my son, Ruwi. Ikaw lang ang nakapag pabago dyan. Look at him now, tumitingin na siya sa mata ko kapag nakikipag-usap, pero dati ay kahit isang sulyap man lang ay hindi niya magawa sa ’kin o kahit sa iba.” He said with a smile.

“I’m excited to see my grand children. Finally, I’m going to be a grandfather.” Saad ng ama ni Lucian saka nagpahid ng luha sa gilid ng mata niya na ikinatawa ko.

Nawala din ang ngiti ko ng maalala ko na uuwi nga pala kami ng Pilipinas. Baka magkita kami ng ina ni Lucian, ayaw pa naman no’n sa ’kin.

“Hey, what’s the problem, wife? Are you hungry?” Nag-aalala niyang tanong sa ’kin dahil biglang nalungkot ang mukha ko.

Tumingin ako sa mga mata ni Lucian habang naka nguso. “Paano kung magkita kami ng mama mo eh, hindi ba ayaw niya sa ’kin.” Malungkot kong sabi.

Mahina namang natawa si Lucian. “Don’t worry about that, wife. Hinding-hindi siya makakalapit satin. Hindi ako makakapayag na diktahan tayo ng ina ko. Okay?” Saad niya saka hinalikan ako sa nuo.

“Don’t worry daughter in law about that bitch. Takot lang no’n kay Lucian, especially now that she knows that Lucian is the Leader of the biggest Organization in the world, even the presidents of each country afraid of it.” Seryosong sabi ng ama ni Lucian.

“Oh.. by the way, Lucian and I killed Edmund, D-Dad.” Balita ko sa ama ni Lucian. Nauutal pa ako sa pagtawag ng Dad .

“Ohh really.. that’s cute.” Naka ngisi niyang sabi.

“I really, really want to kill that son of a bitch. Ngunit iniisip ko na masaya naman si Laura sakanya kaya hinayaan ko nalang.” He said.

Nag paalam na ang ama ni Lucian na uuwi na siya ng Greece. Gusto pa niya na papuntahin kami sa susunod na buwan do’n sa Greece.

Natanggal na ang dextrose sa kamay ko at pwede na akong lumabas ng hospital. Nakaupo muna ako sa hospital bed habang tinitignan si Lucian na nag aayos ng mga gamit ko.

Isinara niya ang zipper ng bag at naka ngiting lumapit ito sa ’kin saka hinalikan ako sa labi. “I love you my wife so much.” Sabi niya sabay yakap sa ’kin.

“I love you too, my love.” Nakangiti kong sagot.

Pinupog naman ni Lucian ng halik ang labi ko saka ako binuhat para makababa sa hospital bed.

Magkahawak kamay kaming naglalakad palabas ng kwarto habang ang isang kamay ni Lucian ay hawak ang bag namin.

Nalaman ko kay Lucian na matagal din palang nagising si Lucifier nang na confine din ’to sa hospital. Halos nabali ang ribs at ang isang binti niya sa sobrang torture na ginawa nila kay Lucifier.

Hindi na kami nagkita dahil na una na ’tong umuwi ng Pilipinas. Kinailangan niya ng isang nurse para tulungan siyang makalakad ulit. Kaya nalaman ko na kumuha ng assistant nurse si Salem para kay Lucifier nang makarating sila sa Pilipinas.

Gusto ko na tuloy siya makita dahil nag aalala ako sa kondisyon niya. Buti nalang ay nakahanda narin ang mga gamit namin ni Lucian. Hinihintay na kami nila Raizen sa airport para sabay-sabay kaming uuwi ng Pilipinas.

Paglabas namin ng hospital ay naka abang na ang assistant ni Lucian sa labas. “Bungiorno signore e signorina.” Nakayukod niyang bati samin ni Lucian. Inangat naman ng asawa ko ang kamay niya at agad kinuha ng assistant ang bag na dala ni Lucian. Pinagbuksan ako ni Lucian ng pintuan ng kotse sa backseat kaya pumasok ako sa loob at sumunod naman si Lucian sa ’kin saka isinara ng assistant ni Lucian ang pinto ng kotse.

Umikot siya at sumakay sa driver seat. “What’s your name?” Tanong ko ng makapasok ’to sa loob ng sasakyan. Tinatanong ko ’to para alam ko ang itatawag ko sakanya. Napalingon ako sa gawi ng asawa ko na nakakunot na naman ang nuo dahil nag seselos na naman.

Yumukod muna ang lalaki bago sumagot sa’kin. “I’m Javier, signorina.” Magalang niyang sagot saka pinausad ang sasakyan.

Nginitian ko nalang ’to at sumandal sa likod ng upuan. Mahina akong natawa ng makita ko ang mukha ng asawa ko na nag seselos na naman.

I spreads my arms at him. “Halika nga dito, yayakapin ko lang ang baby kong damulag na napakaseloso.” I said while smiling.

Nakangiti naman siyang umusog papunta sa ’kin. Ang ulo niya ay nasa dibdib ko kaya mahina kong hinahaplos ang buhok niya at ang isa kong kamay ay nasa likod niya.

Inangat niya ang mukha niya at mapupungay ang matang nakatingin sa’ kin. “I miss making love with you wife.” Nakanguso niyang sabi.

I laughed softly saka pinisil ng mahina ang matangos niyang ilong. “Okay, let’s make love sa bagong bahay natin. Gusto mo unli?” Natatawa kong tanong sakanya.

Nakita ko naman sa mga mata niya na punong-puno ng pagnanasang nakatingin sa ’kin. Kinapa ko ang alaga niya at nakangiting kinindatan ’to. “How about I’ll eat you later kapag nasa airplane na tayo?” Pilyo kong tanong sakanya.

Napalunok naman siya ng ilang beses. “Yeah, I would love that, my wife. Shit! bakit ang bagal mag maneho ni Javier.” Reklamo pa niya kaya pinalo ko ng mahina ang bibig niya.

Nang makarating kami sa private plane ni Lucian ay agad niya akong hinila sa banyo at inilock ’to.

Lumuhod ako habang nakatingin kay Lucian na binubuksan ang zipper ng pantalon niya saka ibinaba ’to.

Napalunok ako ng tumambad sa ’kin ang buhay na buhay niyang pagkalalaki. Shit, ang laki talaga ni Lucian, huling kinain ko ’to ay four years ago, mas lalo lang yatang lumaki ngayon.

“Taste it, wife. My c*ck miss your mouth.” Nakangiti niyang sabi sa ’kin.

Hinawakan ko ang pagkalalaki niya na hindi man lang nagtagpo ang mga daliri ko sa sobrang taba ng pagkalalaki niya. Itinaas baba ko ang kamay ko habang nakatingin kay Lucian na kagat labing nakatingin din sa ’kin.

“Ohh fuck..” mahina niyang daing.

Napangiti ako. Inilabas ko ang dila ko at pinatulis ito at sinusundot ang maliit na hiwa sa dulo ng pagkalalaki niya. “Ohh.. shit, wife..”

Tinutudyo ko ’to hanggang sa ipinasok ko sa bibig ko ang mahaba at mataba niyang pagkalalaki.

“Ohhh f*ck! yes that’s it, wife.” Ungol ni Lucian.

Halos hindi magkasya ito sa bibig ko at feeling ko ay nabibilaukan ako kapag sinusubukan kong isagad sa lalamonan ko.

“Ahh, feel so good,” mas lalo lang akong ginaganahan sa mga ungol ni Lucian habang nakatingin ako sa mukha niya na nag eenjoy sa ginagawa ko.

“Ohh, Wife. God, ang sarap niyan. Keep sucking m— ohh!”

Tinutudyo ko ulit ang maliit na hiwa sa tuktuk ng paglalaki niya at dinidilaan saka ko isusubo. “Wife, ohh”

“Ohh fuck I’m coming, wife. Shit. Fuck!” Hinila niya sa bibig ko ang pagkalalaki niya at humarap sa inidoro saka do’n inilabas ang katas niya.

Mabibigat ang hinga niya na tumingin sa ’kin at ngumiti. Tinulungan pa niya akong tumayo.

Sinimangutan ko naman siya. “Bakit mo niluwa sa bibig ko. Gusto ko tikman katas mo eh,” reklamo ko.

Lucian laugh softly and kiss me on my lips. “Baka matikman ng anak natin.” Saad niya saka humawak sa tyan ko.

Mahina akong natawa sa sinabi niya, ako narin ang nag ayos ng pantalon niya. Magkahawak kamay kaming lumabas ng banyo ni Lucian.

A/N: Edit pa. Kunti nalang talaga huhu

Chapter 42

BUSY KAMI NI Lucian namimili ng gamit para kay baby. Tinatamad nga sana akong lumabas kaso itong si Lucian ay sobrang excited mamili at excited daw itong mag decorate sa kwarto ni baby.

Isang buwan na din ang lumipas simula ng tumira kami sa Pilipinas. Nandito narin ang mga kasamahan ko, apat na blocks lang ang bahay ng mga ’to mula sa bahay namin ni Lucian.

Six months narin ang tyan ko kaya medyo nahihirapan ako lumabas dahil panay ihi ako, kulang na nga lang sa banyo ako tumira kaya madalas ayaw kong lumabas ng bahay.

Medyo nagiging ayos narin ang kalagayan ni Lucifier. Maayos ang naging theraphy niya at nakakalakad na siya ng kunti.

Pinipilit ko siyang sa bahay na namin muna ito tumira ngunit umayaw ito dahil gusto daw niya ma-solo ang nurse niya. Muntanga lang, pilay na nga nakuha pang mangharot.

“Wife, anong gusto mo dito? This one or this one?” Lucian showed me the yellow bath towel with ducks printed on it, yung isa naman ay picachu ang print. Mas excited pa siya sakin at hindi mapakali sa bahay. Lagi kasing sunod-sunod ang order niya sa online ng mga gamit ni baby at sa ibang bansa pa ito nang gagaling. Maging ang ama ni Lucian ay pinupuno ang kwarto ng anak namin ni Lucian sa sobrang daming pinapadalang damit at gamit.

Tinuro ko ang duck dahil medyo mas cute kasi tignan. Akmang ibaba na sana ni Lucian ang picachu bath towel ng pigilan ko ’to. “Yan nalang dalawa ang bilhin mo, love.” utos ko. Nakangiti naman siyang tumango.

Naglakad-lakad ako habang hawak ang tyan ko. Napansin ko na may batang babae na nasa labas ng store. Nakatingin siya sa display ng mga teddy bears.

Tinitigan ko ang mukha ng batang babae dahil familiar ang mukha niya. Palinga-linga ako sa paligid at hinahanap kong may kasama ba ang bata dahil mukang nasa three years old palang ito at baka nawawala sa magulang.

Masyadong familiar ang mukha niya halos mag ka hulma talaga, pilit ko hinahalukay ang isip ko hanggang sa nanalaki ang mata ko ng mapagtanto ko kong sino ang kamukha niya. “What the fuck!!” mahina kong sambit dahil hindi ako makapaniwala sa nakikita ko.

Lumabas ako ng store at nilapitan ang batang babae. “Hi, what’s your name?” nakangiti kong tanong sa batang babae. Dahan-dahan naman siyang tumingin sakin at ngumiti.

“Amara po.” sagot niya na medyo hindi malinaw ang pagkasabi.

Hinaplos ko ang buhok niya. “Mag-isa ka lang ba? Nasaan ang mommy mo?” tanong ko.

“Work po.. don po.” sagot nito habang ang cute nitong daliri ay tinuturo kong saan ang mama niya.

Bumalik ulit ito sa pagtingin ng teddy bear. “Gusto mo ba yan?” tanong ko ulit sa batang babae. Kanina pa kasi niya pinagmamasdan ang teddy bear.

“Opo. Kasow po la po pewa si mama ko.” cute niyang sabi. Napangiti ako at mahinang kinurot ang pisngi dahil sa ka cute’tan.

“Okay. Halika, bibilhin ko yan para sayo tas balik ka na doon sa Mommy mo ha!” ngumiti naman siya sakin.

Inabot ko ang kamay niya at naglakad papasok sa store. “Anong gusto mo dyan?” nakangiti kong tanong kay Amara.

“Ito pow..” sabay turo sa isang white teddy bear.  Kinuha ko naman yun agad. “Pili ka pa dali..” nakangiti kong sabi.

“Baka po maubot pewa niyo pow.” natatawa akong kinurot ang pisngi niya. “It’s okay, wala namang problema kong mauubos ang pera ko. Go, pumili ka pa.” nagdadalawang isip siya pero pumili padin naman.

Nakapili pa siya ng isang teddy bear kinuha ko na din ang isang box na barbie saka pumunta ng counter. Kumuha nadin ako ng mga damit na sakto sakanya.

Binayaran ko ito at tinawag ang isang staff. “Pwede bang ihatid mo ang bata kong saan ang mommy niya nag tra’trabaho.” utos ko.

“Yes, Ma’am.” sagot niya sakin at yumukod pa ito.

Yumuko ako para magpantay ang mukha namin ni Amara. “Ingat ka baby girl ha, magkikita tayo ulit, soon.” nakangiti ko sabi.

“Go, balik ka na sa mommy mo, okay?”

Tumango siya at bigla akong niyakap. “Thank you po may bagoh na ako toys.” cute niyang sabi.

Tinap ko lang ang buhok niya at nginitian ang staff para ihatid si Amara. Nakatingin ako sa nakatalikod na batang babae na naglalakd palabas habang naka ngiti.

Halos binili ni Lucian lahat ng gusto niya at hindi ko na pinigilan dahil hahalikan lang niya ako sa labi para matahimik ako.

Nang makarating kami sa bahay ay dumeritso ako agad sa couch dahil feeling ko ang sakit ng mga binti ko.

Lumapit si Lucian sakin at umupo sa sahig katapat ko. Ipinatong niya ang mga paa ko sa kandungan niya at mahinang minamasahe ang mga paa ko.

“Ohh ang sarap.” mahina kong daing.

“Stop moaning wife, baka maangkin ulit kita ngayon dito sa sala.” pilyo niyang sabi at kinindatan ako.

Inirapan ko lang siya saka sumandal sa likod ng upuan. “Anong gusto mong kainin, love?” tanong ni Lucian sakin.

“Ahm.. gusto ko ng buko salad.. please..” nag puppy eyes pa ako.

He sighed. “Your obgyne said umiwas ka sa mga matatamis, love.” napasimangot ako at galit na umiwas kay Lucian.

Narinig ko naman ang buntong hininga nito. “Fine, but only for today. Okay?”

Napangiti agad ako at hinalikan si Lucian sa labi. “Thank you, hubby. Akala ko matitiis mo kami ni baby na hindi ibigay ang gusto namin.”

“As if I can.” he kissed me on the lips.

“I love you my wife.” bulong niya sakin.

“Stay here, gagawin ko muna yang cravings niyo ni baby.” hinaplos niya ang tyan ko saka tumayo at naglakad papunta ng kusina.

Kinuha ko ang sling bag at kinuha ko mula doon ang cellphone ko. Kumunot naman ang nuo ko ng makitang ang daming missed call ni Salem sakin.

Tinawagan ko siya agad dahil baka may importante itong sasabihin sakin naka tatlong ring lang ako bago siya sumagot.

“Hey..” bungad ko kay Salem.

Napakunot ang nuo ko ng marinig ko na parang may nabasag na bote sa kabilang linya. “Salem.. are you okay?” Salem grunted.

“Y-yeahh, I guess.” para itong lasing. Hinilot ko ang sintido ko. “Lasing kaba?” inis kong tanong.

“Finally, nahanap ko narin siya, Ruwi.. but.. huli na ako.” para itong umiiyak dahil pumiyok pa ito sa dulo.

“Bakit mo namang nasabing huli ka, aber?”

“I saw her. Masaya silang naglalakad sa mall kasama ng anak niya at ang asawa niya.” naguguluhan ako sa sinasabi ni Salem.

“Where are you?” pag-iiba ko sa usapan.

“House.”

“Punta kami dyan ni Lucian mamaya. Okay!” I said. Hindi ko na hinintay ang sagot niya at pinatay agad ang tawag.

Tumayo ako at sinundan ang asawa ko na nasa kusina, hindi pa naman ako nakakalapit ay narinig ko ang mahinang daing niya kaya nagmadali ako tumungo sa kusina. “Are you okay, love?”

“No, wife..” naka pout niyang sagot sakin. Mahina akong natawa sa ginagawa na naman niya gusto kasi niya laging bina’baby pero pag iba naman kaharap ay parang tigre kong magalit at nakakatakot ang awra kaya natatawa ako pag nakikita ko siyang nag pa baby sakin.

Lumapit ako at kinuha ang kamay niya at tinignan kung may hiwa ang daliri niya dahil nag hihiwa ito ng mga prutas dahil gusto kasi niya fresh ang fruits na ilalagay sa buko salad.

“May sugat kaba?” nagtataka kong sabi dahil wala naman akong makitang hiwa.

Umiling naman siya sakin. “My lips hurt wife, wanna kiss them and make them better?” mapupungay ang mata niyang tanong sakin.

Pinitik ko ang nuo niya dahil sa kalandiang taglay nito sa katawan.

Matapos gawin ni Lucian ang buko salad ko ay napag desisyonan ko munang palamigin ito sa ref at puntahan muna si Salem. Baka magpatiwakal pa ang gago.

Magkahawak kamay kami ni Lucian lumabas ng gate ng bahay. Binuksan pa ni Lucian ang payong niyang dala at pinayongan ako.

Nilakad lang namin ang bahay ni Salem dahil malapit lang naman ito. Nasa iisang village lang kasi kami na pagmamay-ari ni Lucian.

Pagdating namin sa gate ay agad binuksan ni Lucian yun dahil hindi naman naka lock. Binuksan ko ang pinto nito at bumungad sakin ang ingay na nang gagaling sa sala, mukhang nandito rin pala ang mga kaibigan ko.

“Hey!!” tawag ko sa mga ito. Nandito din pala sila Nuroi at Isaac.

“How are you boss?” tanong sakin ni Isaac ng maka upo ako sa tabi niya.

“Ito nahihirapan mag buntis.” naka puot kong sabi.

Tumawa naman si Aizen sakin at nagsalita. “Biruin niyo yun.. dati ang hawak ni Ruwi baril at katana, sa susunod na buwan diaper at dede na ang hawak niya.” tatawa-tawa niyang sabi.

“Heh! Manahimik ka nga.” Saad ko.

Naramdaman ko naman ang presensya ng asawa ko sa tabi ko kaya natahimik ang mga kasama ko, tsk. mas takot pa sila kay Lucian kaysa sakin.

“Oh, ayan na ang gago, bumaba na.” pag babasag ni Atticus sa katahimikan.

Natuon ang tingin ko kay Salem at mahinang natawa sa hitsura niya.

“Ano kaya pa?” pang-aasar ni Levi ng maka baba si Salem at pasalampak na umupo sa sahig at naka tulala.

“Hayss kaya ako.. hinding-hindi ako maiinlove para hindi ako matulad kay Salem na parang nababaliw na nakatulala ngayon.” Caleb said.

Mahina akong natawa. “Sige lang, kapag ikaw na in-love, humanda kang ihanda yang mga luha mo.” tatawa-tawa kong sabi.

Caleb snorted. “No way! Hinding-hindi ako magkaka gusto boss, aksaya lang sa panahon ang mga ganyan.” napa-iling nalang ako kay Caleb.

Baka kasi sa susunod na araw ay kainin niya ang sinabi niya. Si Salem nga lagi akong inaasar dati. Tignan mo siya ngayon siya naman ang naging misserable. Gusto ko sanang asarin tulad ng ginagawa niya sakin dati na kinakantahan pa ako ng That should be me pero wag nalang dahil baka mas lalong umiyak.

Sinamahan nalang namin si Salem na uminon ng alak habang ako naman ay pinagtimpla ni Lucian ng juice at ’yon ang ininum ko.

Nag paalam lang kami Lucian na uuwi na ng bahay habang ang ibang mga kaibigan ko ay nag paiwan sa bahay ni Salem. Sasamahan daw nila ito dahil baka magpatiwakal daw.

Umuwi kami ni Lucian sa bahay namin. Nasa gate palang kami ng may humintong sasakyan sa tapat ng bahay namin.

Huminto kami ni Lucian at talagang itinago pa niya ako sa likod niya at hinihintay na lumabas ng kotse si Celine.

“So, you’re really alive.” inis niyang tanong sakin ng makababa siya.

“What can I say, even the death can’t resist my charm.” I answered sarcastically.

Nanlilisik ang mata niya na tumingin sakin at tumingin kay Lucian. “You just used me Lucian, sa nagdaang tatlong taon na iniwan ka ng babaeng yan.” tinuro pa niya ako habang nang gagalaiti.

Tumawa ito na parang nahihibang. “Oo nga pala, ilang beses mo din akong inangkin, dahil may pangangailangan ka at ang magaling mong asawa ay iniwan ka.” Celine smirked at me at tinaasan ako ng isang kilay nito.

Nanlaki naman ang mata ko at tinignan si Lucian. “Is that true?” tanong ko kay Lucian.

Tumawa pa si Celine. “Well, yeah totoo yun. Ilang beses kong pinaligaya si Lucian at walang gabing hindi kami magkatabi sa kama.” naka ngisi niyang sabi.

“That’s not true, wife.. sinisiraan niya lang ako.” depensa ni Lucian at hinawakan ang mukha ko.

“Ohh deny! deny! Lucian.” Ngumisi ito saka tumalikod at bumalik sa kotse niya saka pinaharurut ’yon.

Tinanggal ko ang kamay ni Lucian sa mukha ko at na unang pumasok sa gate.

“Wife.. “ tawag niya sakin.

Derideritso ako pumasok sa bahay at tinungo ang kusina para kunin ang buko salad ko, gusto ko ng kumain nito.

Narinig ko naman ang yapak ni Lucian na sumunod sakin. “Wife.. please talk to me, I promise walang nangyari samin ni Celine, kahit isang beses. Hindi ko nga magawang tumitig sa babaeng iyon, yun pa kayang makipag talik sakanya.” napakamot ito sa batok niya at lumapit sakin habang ako ay kumakain ng buko salad at naka upo sa stool.

“Alam mo naman na ikaw lang ang sasambahin ko wife at wala ng iba. I adore everything about you from head to toe wife. I am deeply in love with you kahit nawala ka sa tabi ko noon. I couldn’t look for someone else because you are imprinted on my mind and heart at kahit siguro may mag hubad sa harap ko ay hindi ako magiging interesado dahil tanging ikaw lang ang sasambahin ko, ikaw lang ang mamahalin ko habang buhay. So, please don’t listen to that bitch.. she’s trying to—”

“Shut up, Lucian.. hindi naman ako naniniwala sa babaeng ’yon.” Inis kong sabi at pinagpatuloy ang pagkain sa salad.

“Shit, wife.” hinalikan niya ako sa labi kaya mahina akong napaungol ng palaliman niya ang halik na iginawad niya sakin. Ako na ang pumutol sa halik na pinagsaluhan namin ni Lucian, hinabol pa niya ang labi ko at dinampian pa ng halik.

“Bakit mo ko iniwan doon sa labas at naunang pumasok sa bahay? Akala ko naniwala ka sa sinasabi ng babaeng ’yon.” saad niya.

Inirapan ko siya at itinuro ang salad. “Nauna akong pumasok dahil gusto ko ng kumain.” pang-aasar ko sakanya. Gusto ko lang naman kumain eh, kahit kailan talaga napaka pranning ni Lucian.

A/N: Thanks po sa pagbabasa ng story ni Ruwi Cruz and Lucian Nicklaus Vandeleur ❤️

Chapter 43

I WAS WALKING back and forth outside the delivery room and waiting for my wife’s giving birth today.

I almost passed out a while ago when I found out from Ruwi’s obgyne that our baby is twins. Ruwi doesn’t let me in during her prenatal check up, so I had no idea that our children would be twins.

Ruwi’s stomach suddenly hurt a while ago, dahilan para isugod ko siya sa Herreros hospital na pag mamay-ari ni Salem.

“Calm down, boss Lucian, nahihilo na ako sayo sa palakad-lakad mo boss.” Salem scolded me.

Hindi ko nalang siya pinansin habang dumungaw sa loob ng delivery room. Inaantay ko lumabas ang doctor, para sabihin sakin na maayos na ang mag-iina ko.

I felt a hand on my shoulder so I immediately turned my gaze. “Coffee boss, Lucian.” Raizen handed me the coffee. Kinuha ko ’yon at ininum kaagad.

Raizen accompanied me while waiting and standing outside the delivery room.

My wife had been inside for almost three hours. Mas lalo akong nag aalala sa mag-iina ko dahil sa tagal ng oras.

“Kambal talaga anak niyo ni Ruwi?” Lucifier asked me.

I nodded and smiled. I also didn’t expect that Ruwi and I would have twins. Kaya naman pala ayaw niya akong pasamahin sa loob kapag check up time niya.

Naglakad ako papunta kay Salem at umupo sa pahabang upuan kong saan siya naka upo.

I heard Salem chuckled and pat my shoulder. “Congrats boss Lucian, hanggang sana all nalang ako sa lovelife niyo.” tatawa-tawa niyang sabi.

Mukang wala pang alam si Salem tungkol sa batang nakita ng asawa ko four months ago.

“God father material here. Wag niyo akong kakalimutan na kunin dahil baka gayahin ko si Maleficent, sinasabi ko sa inyo.” Lucifier smirked. Binatukan naman siya ni Raizen.

“Ano nga pala gender ng mga anak niyo ni Ruwi?” Lucifier asked.

I shrugged my shoulder. “I don’t know yet.”

’Talaga bang hindi sinabi ni Ruwi sayo na kambal ang magiging anak niyo?“ tanong sakin ni Raizen.

Tumango ako at hinilot ang batok ko dahil nag aalala na naman ako sa mag-iina ko.

I faced Salem. “Is my wife okay inside?” I asked.

Mahina siyang tumawa. “Boss, magagaling ang mga doctor ko kaya relax ka lang.” kampante niyang sabi.

My face crumpled and looked at Salem evilly. “If something bad happens to my wife, Salem. I will do everything to bring you down and this hospital.” pagbabanta ko kay Salem.

“Woah! Woah! Kaka’tayo nga lang ng hospital ko tapos pababagsakin mo na agad, boss naman..” Salem smirked.

“Patayin mo narin boss ng mawala na siya sa paningin ko.” sabat naman ni Raizen samin ni Salem.

Pinakita lang ni Salem ang gitnang daliri kay Raizen.

Tumayo ako ulit at lumapit sa pinto ng delivery room. I heard someone running towards us. I saw Eros, Atticus, Aizen, Caleb and Andrei na humahangos palapit samin.

“Ano balita?” Atticus asked Salem.

“Hindi pa namin alam.” tipid na sagot ni Salem at ipinikit ang kanyang mata.

Napasuklay naman ako ng buhok gamit ang aking daliri and walked back and forth in front of the delivery room at nagdadasal na sana ay hindi mahirapan ang asawa ko sa panganganak.

“May problema..” sigaw ng boses ng lalaki na papalapit samin. It’s Nuroi, tumatakbo ito sa gawi namin na humahangos.

“What is it?” tanong ni Lucifier.

“May mga lalaking nakapalibot sa labas ng hospital. Hindi ko alam kong sino ang pakay, pero may mga hawak silang mga baril.” My eyes widened when I heard what Nuroi said, maging ang mga kasama ko ay tumayo at naging alerto.

Hinugot ni Raizen ang baril na nasa kanyang likod at kinasa ’yon. Umupo si Atticus at binuksan ang laptop na hawak niya para tignan kong sino ang mga lalaki na nasa labas ng hospital.

Naglakad ako palapit kay Atticus at tumingin sa laptop n’ya. “I guess your enemies are visiting you boss, Lucian.” Atticus said to me.

“Fuck!” I cursed. I saw from the cctv footage that my enemies in our organization were standing outside the hospital.

“Here.” Lucifier handed me the gun, which I immediately accepted at ikinasa ko ito.

“I won’t let that bastard hurt my family.” my face was dark as I looked at Atticus laptop.

“Prepare your guns we will protect the Vandeleur family.” Sabi ni Raizen sa mga kasama niya na ikinatango naman nila.

“Hindi ako makakapayag na saktan nila ang mga inaanak ko.” sambit ni Lucifier.

Raizen snorted. “Bakit kinuha ka naba nilang ninong?”

Tumawa naman si Lucifier. “Hindi, pero self proclaim lang.”

“Let’s go fucker, let’s clean up the mess outside my hospital.” sabi ni Salem at nagsimulang maglakad.

Sumunod naman si Eros, Nuroi, Caleb, Andrei kay Salem.

Habang ako naman ay sinamahan ni Raizen at Lucifier sa loob. Parating din ang iba nilang mga kasama. Kinuha ko agad ang phone ko sa aking bulsa at tinawagan ang aking mga tauhan na pumunta agad dito sa Herreros hospital.

I stopped walking back and forth when the door of the delivery room opened and the doctor came out. “How’s my wife? Kamusta ang mga anak ko?”

The doctor smiled at me.“Your wife is okay, Mr. Vandeleur and your twins is both healthy.” she said and I immediately breathed a sigh of relief.

“Anong gender ng anak nila Doctora?” singit ni Lucifier.

“They are identical twins and they are both boys.”

Nang hihina akong sumandal sa pader, hindi parin ako makapaniwala na kambal ang anak ko at puro lalaki pa ang mga ito. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko sa sobrang saya ko ay para akong maiiyak.

Fuck, I’m the luckiest man in the world.

Lucifier gently patted my back. “Congrats, boss Lucian.” nakangiti niyang sabi sakin.

Sa sobrang saya ko ay parang hindi ko na pinapansin ang paligid ko. Pakiramdam ko ay lumulutang ako sa sobrang saya.

Hawak ko ang kamay ng asawa ko habang wala parin siyang malay. Nakalipat narin kami sa private room, hinihintay ko naman na ihatid dito sa kwarto namin ang mga anak namin ni Ruwi.

Dinampian ko ng halik ang likod ng palad ng asawa ko at hinahaplos ang buhok niya. She was very tired from giving birth to our twins.

Biglang bumukas ang pintuan ng kwarto at pumasok mula doon ang nurse na tulak-tulak ang lalagyan kong saan nakalagay ang anak namin ni Ruwi.

Naka sunod naman pumasok si Lucifier. Si Raizen naman ay naiwan sa labas para magbantay sa labas ng pinto.

The nurse immediately handed me one of my twins in my arms. I almost shed tears when I carried my son, my heart was filled with happiness and I can’t explain how happy I am.

“L-Lucian..” napalingon ako kay Ruwi ng tinawag niya ang pangalan ko. Agad ako lumapit at nakangiting tumingin sa asawa ko.

“Ang mga anak naba natin yan?” tanong ng asawa ko.

Agad ko inilapag ang buhat ko na kambal sa tabi ni Ruwi at kinuha ang isa ko pang kambal na hawak ng nurse.

“Ang cute naman ng mga anak natin.” naka ngiting sabi ni Ruwi at hinawakan ang kamay ng kambal.

“Sir, kailangan niyo po palang fill upan po ito for registration ng mga anak niyo po.” sabi sakin ng nurse at may inabot sakin na folder at ballpen.

I just nodded to the nurse and returned to Ruwi’s side. I kissed my wife’s forehead and whispered. “I love you my wife, thank you for giving birth for our twins.” ngumiti sakin ang mahal kong asawa.

IBA PALA pakiramdam kapag nahawakan mo na sa bisig ang mga anak mo. Walang mapaglagyan ng kaligayahan ang nararamdaman ko ngayon. Worth it ang sakit at ire ko sa dalawa kong anak kanina.

Napansin ko na nakatayo si Lucifier sa pinto at nakatalikod sa gawi namin. “Lucifier.. may problema ba?” tanong ko kaya napalingon siya sakin.

Ngumiti siya at nagsalita. “Binabantayan ko lang kayo, nga pala congrats boss.. I’m happy for you.” nakangiti n’yang sabi.

Nagtataka ako kong bakit siya nakatalikod sa gawi ko at may hawak na baril ang isang kamay.

Tumingin ako kay Lucian na mataman nakatingin sa akin. Feeling ko talaga may problema. Tinignan ko ang mga anak ko na mahimbing na natutulog sa tabi ko.

Lumapit sakin si Lucian habang hawak ang folder at ballpen na binigay ng nurse sa kanya kanina. “Anong gusto mo ipangalan sa mga anak natin?” nakangiti nitong tanong sabay hinalikan ako sa nuo.

“You should be the one to name our children because you are the one who worked hard to bring them out into the world.” malambing niyang sabi sakin.

Natawa ako ng may maalala ako bigla. “Na surprise kaba nang malaman mo na kambal ang anak natin?”

Lucian chuckled and kiss my lips. “Dalawa lang ang iiyakan ko sa mundong ito wife, yun ay ikaw at ang isa ay ang mga anak natin. Halos maiyak ako sa sobrang saya ng malaman ko na kambal sila.” sabi niya.

Binuklat ni Lucian ang folder at inayos ang birth certificate na naka ipit don. Ngumiti ako at tumitig sa anak ko na may maliit na itim na dot sa labi I think it’s a mole dahan-dahan ko pang tinanggal yun kung dumi ba yun pero hindi. Mukang ito ang palatandaan ng mga anak ko yung isa ko namang anak ay may maliit din na mole sa tuktuk ng ilong.

Tinuro ko ang anak ko na may nunal sa labi kay Lucian. “This is Alexios Ryuu Vandeleur.” pagkatapos ay tinuro ko ang isa ko pang anak na may nunal sa ilong. “And this is Evreux Ryuu Vandeleur.” nakangiti kong sabi kay Lucian.

“I love their names wife, I like it.” hinalikan niya ako sa labi saka inabot sakin ang folder para sulatan ang birth certificate ng kambal.

Isinulat ko ang date ng kapanganakan ng mga anak ko December 18_ isinulat ko narin ang mga pangalan nila at ang mga tanong doon sa birth certificate.

Nang matapos ako ay inabot ko kay Lucian ang folder. Napangiti kami ni Lucian ng umiyak si Evreux na mukang nagising. Agad kong kinarga at hinihile ang anak ko habang si Alexios naman ay mahimbing na natutulog sa kama.

Tinuturuan ako ng nurse para sa tamang pagpapa dede sa anak ko na agad ko namang sinunod. Sa una medyo nakaka ilang pero medyo nasasanay narin ako at hindi ako sure kung may nasisip-sip na gatas si Evre sakin.

Napatigil ako sa ginagawa ko nang may narinig akong putok na baril. “What is that?” tanong ko kay Lucian.

Narinig ko naman ang mura ni Lucifier saka lumabas ng kwarto namin.

Lumapit si Lucian sakin at inihanda ang baril niya. Naguguluhan naman akong nakatingin sa asawa ko.

Ano ba talaga ang nangyayari.

A/N: sorry for late updates. Inaayos ko kasi ang mga errors ko at medyo may binago ako ng kunti.. slight lang naman.

Happy readings:)

Chapter 44

HINDI KO alam na sinusugod na pala kami dito sa loob ng hospital. Kahit masakit pa ang tahi ko ay pinilit ko bumangon para itakas ang mga anak ko.

Naka sakay ako sa wheel chair habang karga ang kambal namin, while Lucian was pushing the wheel chair. Naka sunod naman samin sila Raizen at Lucifier at ang ibang mga tauhan ni Lucian na naka palibot samin para hindi kami tamaan ng bala.

Hanggang sa makalabas kami sa hospital ay nakapalibot lang ang mga tauhan ni Lucian at pino-protektahan kami mag-iina.

Nalaman ko kay Lucian na ito daw ang pangalawang organization na gustong pabagsakin ang Seige organization nila Lucian.

Tinatarget nila kami ni Lucian at ang mga anak namin dahil si Lucian na ang bagong leader ng organization.

Nang makalapit na kami sa sasakyan ay agad binuksan ni Lucifier ang pinto ng kotse. Agad ako binuhat ni Lucian at ipinasok sa loob ng kotse at sumunod na sumakay si Lucian sa tabi ko.

Si Lucifier naman ang nag maneho at si Raizen ang nasa passenger seat.

“How about Salem?” I said. Nag aalala ako sa mga kasama ko.

“Don’t worry wife naka sunod sila Salem sa likod ng sasakyan natin.” Lucian calms me down.

Lucifier moved the car while Lucian took Alexios from me because Evreux was crying again as if he was hungry kaya agad ko siyang pinadede.

Lucian kissed my forehead and stroked my hair.

“I’m sorry wife kong nangyari ito.” malungkot niyang sabi.

I smiled and kissed him on the lips. “It’s not your fault, hindi mo naman ginusto na salakayin tayo ng mga kalaban mo sa hospital.” pag papagaan ko ng loob kay Lucian.

“Muntik na kayo mapahamak ng mga anak natin.” he said sadly.

I sighed. “Then, let’s start cleaning your enemies, love. Wait for me to recover, tayong dalawa ang lilinis ng mga kalaban mo.” nakangiti kong sabi kay Lucian.

Yumuko si Lucian at pinagmasdan ang mahimbing na natutulog na si Alexious sa bisig niya napaka takaw tulog ng baby na ito kanina habang nagpapalitan ng putok ng baril ay hindi man lang nagising si Alexious while Evre was crying mukang nagugulat siya sa putok ng baril.

Tinatahak namin ang private plane ni Lucian dahil dadalhin niya kami sa Greece kong nasaan ang ama niya. Hindi na ako pumalag dahil para din naman sa kapakanan ng mga anak namin.

Sumama din sila Lucifier at Raizen. Si Salem at nag iba pa naming kasama ay nag paiwan sa Pilipinas dahil tutulongan nila si Salem ayusin ang problema sa hospital.

Nang makarating kami sa airport ng Greece ay may naka abang nasa labas na limousine at hinihintay kami. Sumakay kami don ni Lucian.

Nakarating kami sa bahay ng ama ni Lucian at namamangha akong tinignan ang bahay dahil sobrang laki nito. Hindi yata to bahay kundi palasyo.

We are in front of the gate and waiting for the guards to open it for us.

Naglakad ang isang bantay sa kotse namin at sinilip ang loob ng kotse, Lucian lowered the window of the car and the guard immediately stand straight and bowed to Lucian.

“ Kaló apógevma, Ypsilótati.“ Bati niya kay Lucian na agad tumalilis at binuksan ang gate. Our car entered, nakakamangha ang laki ng lugar na ito mula kasi sa gate ay kailangan mo talagang sumakay ng sasakyan para makarating sa harap ng bahay ganon ka lawak maging si Raizen ay namamangha din itong nakatingin.

The car stopped. Bumaba naman agad si Lucian na hawak parin si Alexious, sumunod naman ako bumaba inalalayan pa ako ni Lucian at hinarang ang isang kamay niya sa ulo ko dahil baka mauntog ako.

Lumabas din ang mga kasamahan ko. “Grabe.. ang laki ng bahay.” manghang sabi ni Raizen.

“Gago, this is not a house, palasyo na kaya to.” saad ni Lucifier.

“Come on, wife.” iginiya ako ni Lucian paakyat ng hagdan hanggang sa makarating sa pinto. Bigla namang bumukas ang pinto, nakita ko na binuksan ng dalawang katulong ang pinto at naka yukod ang mga ito at binati si Lucian at ako.

Pumasok kami ni Lucian habang naka sunod naman ang mga kasama ko.

“Finally my grandchildren is here.” napalingon kami sa taas ng hagdan nang marinig namin ang boses na yun. Tumatakbo pang bumaba ang ama ni Lucian papunta samin. Nang makalapit ito ay agad niyang tinignan ang mga anak namin ni Lucian.

“Ohh they are so cute..” nakangiti niyang sabi. “Pwede ko bang kargahin?” tanong niya sakin.

Tumango naman ako at ngumiti sa ama ni Lucian saka inabot si Evre.

Sinasayaw pa ng ama ni Lucian si Evre habang naka ngiti. Tumingin ito kay Lucian. “Congrats, Son, you are truly a father now.” naka ngiting sabi ng ama ni Lucian.

Ngumiti naman si Lucian at tumingin kay Alexios na gising narin ngayon. “I’m so happy right now, dad. I feel complete. Dumating sa buhay ko ang asawa ko at ngayon naman ay ang mga anak ko.” nakangiting sabi ni Lucian at tumingin sakin.

Lucian dad chuckled. “Your lucky then. Please.. Lucian, protect your family against our enemies.” sabi ng ama ni Lucian at yumuko siya at inabot ang kamay ni Evre. “Hindi ko nagawa sayo yun dahil inilayo ka ng mommy mo sakin.” Mapait siyang ngumiti.

“I can’t blame her because there were so many attempts on your mother’s life and yours that’s why your Mom divorced me.” malungkot na saad ng ama ni Lucian.

After our talk earlier with Lucian’s father, pumasok kami sa kwarto na pinahanda ng ama ni Lucian. Ang iba ko namang mga kasama ay pumasok narin sa kanilang kwarto na pinahanda rin ng Duke.

Nang matapos ako mag bihis sa banyo ay agad ako nag lumabas, naabutan ko pa si Lucian sa kama na pinagmamasdan ang mga kambal namin. Lumingon ito sakin saka tumayo at lumapit sakin.

“Wife..” tawag niya sakin sabay yakap at isiniksik niya ang mukha sa leeg ko at inaamoy ako don.

“Lucian..” saway ko sakanya dahil nakikiliti ako sa ginagawa niya.

Tumigil naman siya sa pag amoy sakin at umayos ng tayo at mataman nakatingin sakin. “I’m scared, wife.” malungkot niyang sabi.

“Hindi ako natatakot sa mga kalaban ngunit natatakot ako na baka iwan mo ko at ilayo mo sakin ang mga anak natin.” yumakap si Lucian sakin at lumuhod.

“Please, wife, wag mo akong iiwan kahit anong mangyari, I promise gagawin ko ang lahat ma’protektahan ko lang kayo ng mga anak natin.” saad niya.

Mahina akong natawa at pinisil ang matangos na ilong ni Lucian. Mukang nakalimutan yata niya kong sino ako. “I told you sasamahan kita na linisin ang mga kalaban ng organization mo, diba? Kaya bakit naman kita iiwan kung pwede namang sabay nating harapin ang mga kalaban.” hinaplos ko ang mukha ni Lucian at yumuko ako at hinalikan siya sa nuo.

“I love you, Lucian, sobrang mahal na mahal kita.”

Ngumiti naman si Lucian at mabilis na tumayo saka siniil ang labi ko ng halik, mabagal ang halik ni Lucian na iginawad sakin, buong pagmamahal ko namang tinugon iyon.

Napatigil kaming dalawa ng umiyak ng sabay ang kambal namin ni Lucian, mahina kaming natawa at magkahawak kamay na lumapit sa kama.

Kinabukasan, nagising ako na wala si Lucian sa tabi ko. Nag-inat muna ako ng katawan ko at tumayo at tumungo sa crib kung saan natutulog ang mga anak ko. Mahimbing ang tulog ng dalawa kaya napangiti ako.

Dahan-dahan ako naglakad para hindi maka gawa ng ingay at dumeritso sa banyo para mag hilamos at gawin ang morning routine ko. Nang matapos na ako ay agad ako lumabas at tinignan ulit ang kambal na nasa crib na mahimbing parin na natutulog.

Napag desisyonan ko lumabas ng kwarto para hanapin si Lucian pero naka ilang ikot na ako sa sala at sa kusina ay wala ito.

Akmang lalabas na sana ako ng nakita ko si Raizen na kumakain ng apple agad ako lumapit at kinalabit siya dahil naka talikod ito sa gawi ko.

“Nakita mo ba si Lucian?” tanong ko ng makaharap siya sakin.

Ngumuya muna ito bago sumagot. “Umalis siya kanina lang Ruwi.”

“Saan daw nag punta?”

“Hindi sinabi sakin pero kasama niya si Lucifier.” sagot sakin ni Raizen. Bigla tuloy ako kinabahan.

Natigilan kaming dalawa ni Raizen ng may nagsalita na lalaki sa likuran namin agad kami lumingon ni Raizen, nakita ko ang isang lalaki na nakangiti naka suot ito ng mamahaling suit. “Mukang masama ang kutob ko sa lalaking ito, Ruwi.” bulong sakin ni Raizen maging ako ay may masama ding kutob sa lalaki.

“Ikaw ba ang asawa ni Lucian?” nakangiting sabi niya sakin.

Nagdadalawang isip man pero tumango ako. Tumawa ang lalaki at itinuro niya ang sarili. “Kapatid ako ng ama ni Lucian. I’m Vincenzo Vandeleur.” pag papakilala niya sakin.

Hindi ko alam pero hindi talaga ako komportable sa lalaki nababanaag ko kasi sa mga mata niya na meron siyang gagawing masama at may awra din itong hindi ko gusto.

Napipilitang ngumiti ako at lumapit sakanya at inabot ang naka lahad niyang kamay.

“Vincenzo!!” napalingon ako sa pumasok na lalaki at tinawag ang pangalan ng lalaki na nasa harap ko.

Binitawan niya ang kamay ko at humarap sa ama ni Lucian. “Long time no see, brother.” naka ngiti niyang sabi.

Sumulpot naman si Lucian sa likod ng ama niya at agad na lumapit sakin at hinila palayo kay Vincenzo.

“May problema ba?” bulong ko kay Lucian.

Humigpit lang ang hawak sakin ni Lucian at tinungo ang hagdan naka sunod lang ako sakanya hanggang sa makarating kami sa pinto ng kwarto namin.

Nanlaki ang mata ko ng makita ko naka bukas ang pinto ng kwarto namin. Agad na tinulak ni Lucian ang pinto at nakita ang dalawang lalaki na may hawak na injection at akmang itutusok sa mga anak ko.

Agad ko pinulot ang isang display na figurine at mabilis na ibinato sa isa sa mga lalaki. Agad na inatake ni Lucian ang isa pang lalaki na may hawak na injection.

Sinipa ko ang mukha ng kalaban ko at agad na tinuhod ang mukha nito. Tumayo din to agad, umikot ako at malakas na sinipa ito sa leeg dahilan para matumba ang lalaki. Lumapit ako at hinawakan ang buhok niya at mabilis na inuntog sa sahig ang nuo niya hanggang sa mawalan ito ng malay.

Tumayo ako agad at lumapit sa crib ng mga anak ko at tinignan kung maayos ba sila. Lumapit din si Lucian sa crib at agad na kinarga ang isang kambal at ako naman ay kinuha ang isang kambal.

Mukang desidido ang mga kalaban namin na tapusin kami, pati ang mga anak namin ni Lucian ay dinadamay ng mga ito.

Kailangan namin mag-isip ng plano para ma protektahan ang mga anak namin.

A/N: Hindi sana ako mag u-update dahil nawawalan ako ng motivation huhu 😭🙁

Chapter 45

UMIIYAK AKO sa pagkawala ng dalawa kong kambal. Magkayakap kami ni Lucian habang umiiyak dahil sinugod kami ulit sa bahay at inatake ang dalawa naming kambal.

Balot ng dugo ang crib ng mga anak namin at tumutulo pa sa sahig ang mga dugo.

Nag pupuyos ako sa galit sa sobrang sakit ng nararamdaman ko, maging si Lucian ay sumisigaw sa sobrang galit.

Lucian ang I stopped when we heard footsteps coming towards in our room.

Agad ko pinulot ang katana na nasa sahig at tumayo. Maging si Lucian ay naging alerto.

Naglakad kami sa gilid ng pinto at nag tago kami ni Lucian, nasa kabilang pinto si Lucian at ako naman ay nasa kabila. Nag-uusap lang kami ni Lucian gamit ang mga mata namin.

Hinintay namin na maka pasok ang sino mang papunta dito sa kwarto namin. Nagtago kami ng maigi haggang sa naka pasok ang tatlong lalaki na may hawak na katana.

Nakatayo ang mga ito at nakatingin sa paligid na parang may hinahanap.

Lucian and I walked slowly towards the back of them and immediately attacked.

I quickly kicked the man holding the katana and immediately swung my katana and hit his neck to cut it off.

Habang si Lucian naman ay nakikipag laban sa dalawang lalaki na agad kong tinulungan.

Agad kung sinaksak mula sa likod ang lalaki na agad niyang ikinatumba sa sahig.

Magkahawak kamay kami ni Lucian lumabas ng kwarto habang ang mga isang kamay namin ay may dalang katana.

Patungo palang kami sa hagdan ng may tumatakbo patungo samin habang sumisigaw.

Mabilis ko itong sinalag ang kanyang katana gamit ang hawak kung katana at sinipa sa mukha. Umikot si Lucian at binigyan niya ng malakas ng sipa sa mukha ang lalaki.

Kanina ay sinalakay ang bahay ng ama ni Lucian, madaming sugatan na bantay nang Duke.

Walang nakaka alam na may susugod dahil one month na kami nakatira dito sa bahay ni Lucian pero walang sumalakay agad kaya hindi namin ine-expect na sasalakay ang mga ito ngayon.

Wala din dito sa bahay sila Lucifier at Raizen dahil pinabalik ko sila sa Pilipinas at may inutos sa mga ito. Ang ama naman ni Lucian ay nasa Spain kaya kami lang ni Lucian ang nandito.

Bumaba ako ng hagdan at hinihintay na makalapit ang mga kalaban. Pinaikot-ikot ko sa kamay ko ang hawak ko na espada at agad na tumakbo para umatake.

My hands quickly attacks them and hits them all in the neck. Wala akong gagawin ngayon kundi patayin lahat ng sumalakay dito sa bahay namin.

They killed my twins so I will not stop looking for their leader. I will make sure to cut his head off when I find him.

Naramdaman ko na malakas ako sinipa ng lalaki sa gilid ko dahilan para matigil ako sa pag atake at bumagsak sa sahig. Tumingin ako sa lalaki na itinaas ang katana niya para patayin ako nang sumulpot si Lucian at agad pinutol ang dalawang kamay ng lalaki na may hawak ng katana.

“Fuck.. wife, are you okay?” Lucian asked me and helped me stand up.

I just stared at Lucian and kept an emotionless face. “Let’s finish this, Lucian.” humarap ako sa bukana ng bahay at tinatanaw ang mga kalaban na paparating palang.

“Ipaghihiganti ko ang pagkawala ng mga anak natin.” I added.

Lucian sighed. “Let’s face them together wife. Wala tayong ititira sakanila.” Lucian said seriously.

We didn’t leave this house. May pagkakataon kaming tumakas pero hindi namin ginawa dahil gusto namin harapin ang mga kalaban at ilabas ang galit namin dalawa ni Lucian.

We will make sure to fill this house with dead bodies of our enemies.

Nakatayo lang kami ni Lucian hanggang sa dumating ang mga kalaban namin na nakasuot ng itim na suit at maskara. Pinapalibutan nila kami hawak ang kanilang mga katana. Habang kami ni Lucian ay naksandal sa mga likuran namin at hinahanda ang aming mga sarili.

Sumigaw ang lalaki at itinaas ang kanyang katana na hawak at sumugod sakin. Mabilis ko nahuli ang kamay niya na may hawak na katana at aga ko siyang sinaksak sa dibdib kung saan ang kanyang puso. Tumulo pa ang dugo ng lalaki sa bibig at tumingin sakin habang iniinda ang kanyang sugat. Mas lalo ko lang diniinan ang katanang ibinaon ko sakanya hanggang sa namatay ito.

Agad ko binunot ang katana sa katawan ng lalaki at binitawan ang katawan ng lalaki at sumugod sa mga kalaban.

Tanging naririnig ko lang ang mga nagsasalpukang katana at sigawan ng mga kalaban namin ni Lucian kapag tinatamaan nami sila sa katawan.

Hindi kami tumigil ni Lucian sa pag atake at sinigurado namin na puro sa leeg ang tama ng mga kalaban.

Hinihingal kami ni Lucian nang matapos kami. Tumingin kami sa sahig na puro bangkay ang naka higa.

Nagkatinginan kami ni Lucian. Malungkot ko siyang tinignan na agad namang lumapit sakin si Lucian at niyakap ako.

I tried to hold back my tears but I couldn’t.

Tahimik akong umiiyak habang niyayakap ni Lucian habang dinadampian nang halik ang nuo ko.

Nababalot na kami ni Lucian ng dugo mula sa mga kalaban namin.

Inaakay ako ni Lucian papalabas ng bahay habang yakap parin niya ako. Kinuha niya ang susi ng kotse mula sa kanyang bulsa at pinindot yun dahilan para tumunog ang kotse.

Agad lumapit si Lucian sa kotse at kumawala sa pag yakap sakin para icheck kong may nag tanim ba ng bomba sa kotse namin.

Lucian looked around while looking at the car, when he saw that there was no bomb outside, he immediately opened the passenger seat and looked inside the car again.

Tumayo ito ng tuwid at humarap sakin. “Come here, wife.“tawag niya sakin at nakalahad pa ang kamay niya sakin na agad ko namang inabot.

Pumasok ako sa loob at umupo sa passenger seat. Umikot naman si Lucian papuntang driver seat at pumasok.

Agad ako nag hanap ng wipes para punasan ang mukha ko dahil puno ito ng dugo galing sa mga kalaban ko.

Pinausad naman ni Lucian ang kotse. Tahimik kaming dalawa at walang nagsasalita samin ni Lucian. Nakatingin lang din ako sa labas habang iniisip ko ang mga anak ko. Tumulo ang aking luha dahil hindi ko talaga mapigilan.

Losing my twins is the most painful thing that has ever happened to me. Hindi ko alam kung makakaya ko ba na hindi ko sila makikita araw-araw. Napakasakit ng nangyayari samin. Ayaw talaga tigilan ang pamilya namin ni Lucian hanggang hindi kami namamatay.

Noong isang araw ay naka usap ko ang tito ni Lucian na si Vincenzo. Nababanag ko sa mata niya ang pagsisinungaling. Sinasabi niya na hindi daw siya ang kalaban at handa daw siyang tumulong sa’min.

Naramdaman ko tumigil ang kotse na sinasakyan namin. Agad ako lumingon sa labas at tinignan kung nasaan kami.

“Dito muna tayo sa isa kong hotel, wife.” sabi ni Lucian sakin.

Naramdaman ko ang paghaplos ni Lucian sa mukha ko. “I’m sorry if this happened. It’s all my fault, wife. Please don’t leave me.” malungkot na saad ni Lucian.

Agad ako tumingin sakanya at ngumiti. “I won’t leave you, Lucian. Pangako ko sayo yan.” I quickly kissed Lucian on the lips and he immediately responded.

Bumaba kami ni Lucian sa kotse at agad na pumasok sa hotel.

Nagulat pa ang mga staff sa hitsura namin ni Lucian dahil puro mantsa ng dugo ang mga suot namin.

Dumiretso kami sa penthouse ni Lucian para magpahinga.

Habang nasa banyo ako ay iniisip ko ang mga anak ko. Gusto ko silang makita ngunit hindi ko na magagawa. Umupo ako sa sahig ng banyo habang dumadaloy ang tubig sa katawan ko. Niyakap ko ang katawan ko habang umiiyak.

Hindi ko alam komg hanggang kailan namin’to pagdadaanan ang problema na ito.

Gusto ko maging normal ang buhay namin ni Lucian para sana sa mga anak namin pero talagang lumalapit samin ang mga kalaban.

A/N: ang daming binibigay na problema ni Author sayo, Ruwi, saksakin mo na kaya si Author hahaha 😂

LUCIAN and RUWI

https://www.youtube.com/watch?v=ApinHf5QmOA

So, here’s the entry of Lucian and Ruwi Wet the bed💦💦

Thank you po sa lahat nagbabasa ng story ni Lucian and Ruwi. Mamaya po mag u’update ako.

Natagalan ako mag update dahil iniisip ko si Lucifier. Tapos si Salem naman po nilalandi ako haha😂😂 charot.

Sa mga bagong maliligaw sa stories ko at magbabasa welcome po kayo sa Azazzin Nation💫

Chapter 46

SPG~

NAKATULALA AKO sa harap ng salamin at nag-iisip ng plano. Iniisip ko din ang mga anak ko. I really miss my twins.

Lumabas ako ng banyo na naka bath robe at inilibot ko ang aking paningin ng hindi ko makita si Lucian sa kwarto namin. Mukang lumabas siguro ang asawa ko.

Naglakad ako sa single couch kong saan nakalagay ang pinamili ko kahapon na damit. I opened it and took the sexy bodycon black dress. Backless ang likod n’on at kita ang cleavage ko kapag sinuot ko ito.

Naglakad ako papunta sa harap ng salamin at tinanggal ang bath robe saka isinuot ang dress na hawak ko.

Kinuha ko ang suklay at sinuklay ang buhok ko na ngayon ay kulay itim na.

Napatigil ako sa pagsuklay ng buhok ko ng bumukas ang pinto at pumasok doon si Lucian.

Nakita ko mula sa salamin na titig na titig siya sakin. Nagkasalubong pa ang mga tingin namin ni Lucian sa salamin.

He swallowed a few more times and suddenly his face darkened as he walked towards me.

I gasped when Lucian grabbed one of my breast nang makalapit siya sa likod ko. Nagkatinginan pa kaming dalawa ni Lucian sa salamin. Bumaba ang mga tingin niya sa katawan ko at masama akong tinignan.

“Do you think I’ll let you wear that dress outside, wife?” matalim ang boses niya habang nakatingin sakin. His hand went down to the hem of my dress and he inserted his hand there. I gasped when he touched my private part.

“Lucian!!” saway ko.

“Fuck! No panties?” His face darkened even more. Napalunok ako ng ilang beses at pilit na ngumiti. “Nakalimutan ko lang mag suot, isusuot ko naman eh.” irap kong sabi kay Lucian.

“Change your clothes, wife. Hindi tayo lalabas ng kwartong ito hangga’t hindi ka nag papalit ng suot.” seryoso niyang sabi sakin.

Inis akong kumawala sa yakap niya at hinarap si Lucian at pinagkrus ko ang dalawang braso ko sa dibdib ko. “Anong gusto mo suotin ko sa bar, pajama?” I said sarcastically.

Lucian didn’t speak and pulled my two arms that were crossed on my chest. Bigla niyang inilabas ang dibdib ko mula sa damit na suot ko. Wala pa naman akong suot na bra kaya tumalbog ang mayayaman kong dibdib.

May kislap na kapilyohan ang mata ni Lucian at mabilis na yumuko saka isinubo ang isa kong dibdib.

“Ohh!!”

Napalunok ako at napahawak sa buhok ni Lucian. Mahina niyang kinakagat ang ut*ng ko at ang isa ko namang dibdib ay nilalamas niya.

Napa arko ang katawan ko nang bumaba ang kamay ni Lucian saka sinasalat ang pagkababae ko. “Ahh..”

Tumigil si Lucian sa ginagawa niya at umayos ng tayo at may pag nanasang nakatingin sakin.

“Hinding-hindi tayo makakalabas ng kwato na ito dahil aangkinin kita ng ilang beses wife.” pagkasabi niya n’on ay agad ako binuhat ni Lucian gamit ang isang braso niya at tinulak sa kama.

“Lucian!!” sigaw ko ng itinulak niya ako. Ngumisi lang siya na nakatayo sa harap ko at ibinuka ang dalawa kong binti saka lumuhod sa pagitan ng mga binti ko.

Inilis-lis niya ang suot ko na dress pataas at inilapit niya ang mukha niya sa pagkababae ko at inamoy yun. “Ohh.. fuck! So addicting.” bulong niya at inaamoy ulit ang pagkababae ko.

Hindi ko tuloy alam kung anong gagawin. Hindi ko din mapipigilan si Lucian. Dapat kasi nag pajama nalang ako eh.

“Ahhhh..” I moaned nang magsimula si Lucian dilaan ang pagkababae ko. Napahawak ako ng mahigpit sa bed sheet sa sobrang sarap na lalasap ko.

“You’re so wet for me, wife.” Lucian said. Bumalik ulit ito sa ginagawa niya. Pabiling-biling ang ulo ko at hindi alam kong saan hahawak.

Gumapang ang kamay ni Lucian papunta sa dibdib ko at mahinang minamasahe yun. Mas lalo lang ako napaungol ng nilalaro ni Lucian ang isa kung ut*ng.

“Oh my God.. Lucian.”

Napakagat ako sa labi at napapikit. “Ohh Lucian ang sarap.. ahh sige pa.”

“Look at me, wife. I want you to watch me while I’m eating you..” mapupungay ang mata ko habang sinunod ko ang sinabi ng asawa ko. Ngumisi si Lucian bago ibinalik ang atensyon sa pagkababae ko.

He suck and lick my core like there’s no tomorrow. Halos manginig ang mga binti ko sa sensasyon na nararamdaman ko.

“Ohhh.. fuck.” mura ko ng maramdaman ko na lalabasan na ako.

“Ohh ayan na ako Lucian.. ahhh.”

Tumigil si Lucian sa pagkain sa pagkababae ko at mabilis na binuksan ang suot niyang pantalon at ibinaba niya kasama ang kanyang boxer short.

“Ohhh..”

“Ahhh..”

Sabay naming ungol ng ipinasok ni Lucian ang tigas na tigas niyang pagkalalaki at malakas na umuulos sa loob ko.

“Fuck.. ang sarap mo, wife.” gigil na sabi ni Lucian bago ako hinalikan sa labi.

“Uhmmmm..” my moaned died on his mouth. Halos mapugto ang hininga ko sa lakas ng paglabas masok ni Lucian sa loob ko habang ang isang kamay niya ay nilalaro ang isa kong ut*ng.

Naghiwalay ang mga labi namin ni Lucian dahil kinakapos na ako ng hininga habang si Lucian naman ay nakapikit ang mga matang umuulos sakin.

Iniyakap ko ang dalawa kong kamay sa leeg ni Lucian at hinila ko ang mukha niya palapit sakin at hinalikan ang mga labi niya.

Lucian moaned softly inside my mouth. Nag iispadahan ang mga dila namin at wala paring patid ang ginagawa niyang pag ulos sa pagkababae ko.

Humiwalay si Lucian at nakangiting nakatitig sakin. “I will never get tired of you, wife. Mahal na mahal kita sobra..” pinagdikit niya ang mga nuo namin.

Mahina kong hinaplos ang buhok ni Lucian at ngumiti. “Mahal na mahal din kita, Lucian. Ikaw ang buhay ko tandaan mo yan.” Lucian smiled at me and kissed me again on my lips. Malakas ulit ito umulos sa loob ko.

“Ohhh.. ayan na ako Lucian..” ungol ko ng maramdaman kong lalabasan na ako.

“Sabay tayo wife.. ohh fuck!!” kinagat ni Lucian ang labi ko.

“Ahhhhh..” niyakap ko si Lucian ng naramdaman ko lalabasan na ako.

She can hear the erotic wet slapping soft of his shaft to her core. Naka ilang ulos pa si Lucian at nangininig sa ibabaw ko.

Naramdaman kong pinuno ni Lucian nang katas ang loob ko.

Hinihingal na tumitig si Lucian sakin at dinadampian ng halik ang nuo ko saka niya hinugot ang pagkalalaki niya sa pagkababae ko. Nakiliti pa ako ng maramdaman ko ang pag hugot niya.

Binuhat ako ni Lucian at inayos ng higa sa kama saka humiga sa tabi ko at yumakap sakin.

Hinalikan pa niya ako sa pisngi. “Araw-araw kitang mamahalin, wife hanggang sa mawala tayo dito sa mundo.” Napangiti ako sa sinabi niya.

Ngumuso ako ng may maalala ako. Tumingin ako kay Lucian. “Miss ko na ang mga anak natin.”

Mahina siyang natawa at hinalikan ang labi ko. “We have to do this para ma’protektahan natin ang mga anak natin.” bulong niyang sabi sakin.

Tumagilid ako paharap kay Lucian saka yumakap sakanya.

I remembered what Lucian and I did to trick our enemies.

Before the attack on Lucian’s father house, I managed to escape my twins from our enemies. Dinala nila Lucifier at Raizen ang mga anak namin papuntang Pilipinas.

Muntik pang mag-away si Lucifier at Raizen dahil sa plano ko na pag panggapin ang isa sa kanila na babae at mag suot ng dress.

Nag-aaway sila dahil ayaw nilang pumayag kong sino sakanila ang mag papanggap na babae. Kaya ang ginawa ni Lucian ay kumuha siya ng papel at pinag bunot sila doon.

Walang nagawa si Lucifier nang siya ang maka bunot ng 1. Nag suot siya ng dress habang naka wig siya bago umalis dala ang mga kambal namin ni Lucian.

Habang si Theo ay naghanap ng mga artificial na baby at dinala sa bahay. Lahat ng pag-iyak namin ni Lucian nang mga araw na yun ay drama lang dahil naka bug ang bahay ng ama ni Lucian.

Nag angat ako ng tingin kay Lucian. “Gusto ko tawagan si Salem para kamustahin ang mga anak natin.” nakanguso kong sabi.

Ngumiti si Lucian at umupo sa kama at inabot ang phone sa bed side table.

Pinagmamasdan ko lang siya habang nag di’dial sa phone.

“Safe ba yan? Baka naka bug yan, hubby.” tanong ko.

Kinantilan muna niya ako ng halik bago sumagot. “Bago ang cellphone na ito wife kaya safe ito.” pag sisigurado niya sakin.

I wet my bottom lip with my tongue and waited for Salem to answer. Inabot naman sakin ni Lucian ang phone na mabilis ko namang inabot.

Naka limang ring bago sinagot ni Salem. “Who the hel—”

“Salem..” I interrupted Salem’s words.

“Walangya ka talaga Ruwi, nong una pinabantay mo sakin ang asawa mo, ngayon naman ang mga anak mo.” reklamo niya sakin ng mabosesan niya ako.

“Pinapaalala ko lang sayo boss Ruwi ha! Doctor ang propesyon ko hindi baby sitter.” frustrated niyang sabi sakin.

I rolled my eyes. “Asan si Lucifier?” pag-iiba ko sa usapan.

“Andon.. nag titimpla ng gatas dahil kanina pa umiiyak ang mga kambal mo. May balak yatang sumali sa choir ang mga anak mo at sabay pa silang dalawa umiiyak.” natawa ako sa sinabi ni Salem.

Ito lang ang inuutusan ko na panay reklamo pero ginagawa naman.

“Please take care of my twins Salem. Tatapusin na namin ni Lucian ang mga kalaban para maka balik na kami agad.” mahaba kong sabi.

Narinig ko tumikhim si Salem sa kabilang linya. “Kailangan mo ba ng tulong namin?” sabi niya sa seryosong boses.

“No! Kami na bahala ni Lucian dito. Just protect my son’s Salem.” I said.

“Salem.. tumae si Alexios. Linisan mo.” Rinig kung sigaw sa kabilang linya. Boses yun ni Raizen.

“Ikaw na. Tangina! ako na nga nagsayaw-sayaw eh..” reklamo naman ni Salem.

Nakikinig lang ako sa kabilang linya na parang nagkakagulo sila. Narinig ko pa na parang nahulog ang phone at namatay ang tawag. Mukang binato ni Raizen si Salem para mabitawan niya ang phone niya.

Natatawa naman si Lucian at niyakap ako sa beywang. “Mga isip bata talaga minsan ang mga kasama mo.” sabi niya sakin kaya natawa ako.

Pinitik ko ang nuo ni Lucian. “Mag bibihis na ako para maka alis na tayo.” mahinang tumawa si Lucian at pinisil ang isa kong dibdib.

Inalalayan ako ni Lucian tumayo at pilyong nakatingin sakin. “Don’t forget to wear your panties, wife.” ngisi niya sakin kaya inirapan ko siya.

Naglakad ako papunta sa maleta ko na hinatid ni Levi kahapon. Binuksan ko ito at hinanap ang favorite kung hoodie jacket. Nakita ko rin ang nag-iisang maskara ko na tanging ako lang ang merong design na ganito. Magka-iba kasi ang desinsyo ng maskara ko kumpara sa mga kasama ko. Kumuha na din ako ng pants saka tumayo at tinungo ang banyo.

Mabilis ako nag bihis sa loob ng banyo. Kinailangan ko pa kasing mag hugas ng katawan bago ako nag bihis.

Matagal narin na hindi ko nasuot ang maskara ko kaya sinukat ko ito at tumingin sa salamin.

Napatigil ako ng bumukas ang pinto ng banyo at pumasok si Lucian. Napatigil din siya sa paghakbang at nakatitig sa suot kong maskara.

Unti-unting nanlaki ang mata ni Lucian at hindi makapaniwalang nakatingin sakin. “Ikaw.. ikaw yung.. nagligtas sakin sa Madrid.” he whispered.

Hindi pa nga pala ako umaamin kay Lucian na ako ang nag ligtas sa kanya noon. Tinanggal ko ang suot kung maskara at ngumiti kay Lucian.

“Yeah.. ako yun. Ako ang nagligtas sayo doo—”

Napatigil ako sa pagsasalita ng bigla akong hinila ni Lucian palapit sakanya at mapusok na hinalikan sa labi.

Humiwalay ako sa halik na pinagsaluhan namin ni Lucian habang nakangiti akong nakatitig sakanya.

Hindi parin siya makapaniwala sa nalaman niya. Niyakap niya ako ng mahigpit. “Ilang ulit pala tayong pinagtatagpo ng Diyos, wife.”

Naramdaman ko na mahinang tumawa si Lucian. “Alam mo bang matagal ko ng hinahanap ang naka maskarang nagligtas sakin sa Madrid.” he said.

Nakikinig lang ako at hinihintay ang sunod na sasabihin ni Lucian habang hinahaplos ang likod niya. “Akala ko masisilayan kita nang magising ako sa hospital pero kahit anino mo ay hindi ko nakita.”

“I went back to Russia and was punished for saving you.” lumayo si Lucian sa yakap ko at kunot nuo itong nakatingin sakin.

“Why? Sino nag bigay sayo ng parusa?” His face was dark as he looked at me.

Umiling ako. “Nasa rules namin yun na bawal kami maki-alam kong hindi sakop ng grupo namin pero nangialam parin ako nong nakita ko na ikaw yung ina-ambush.” sagot ko.

Lumapit sakin si Lucian at hinalikan ako sa nuo. “I finally found the woman who saved me who happened to be my wife.”

Tingnan ko ng masama si Lucian ng may maalala ako. “Kung hindi pala ako ang nagligtas sayo noon ibig sabihin hahanapin mo parin yung nagligtas sayo?” magkasalubong ang kilay ko nakatingin kay Lucian.

“Kung hindi ikaw yun hindi ko na siya hahanapin.”

Tinaasan ko siya ng kilay. “Manloloko.. kasasabi mo pa nga na matagal mo ng hinahanap.” napamura naman si Lucian at pilit akong niyayakap.

“Hinahanap ko lang kasi gusto ko magpasalamat.” inirapan ko siya.

Nakaka-inis kasi bigla akong nagselos sa sarili ko. Muntanga!

“Shit, wife. Wag ka ng magalit. Lalo ka lang gumaganda kapag nagagalit ka ehh.” malambing niyang sabi sabay yakap sakin.

Hinalikan pa niya ako sa ulo at tumingin sa reflection namin sa salamin. “Can I fuck you while you’re wearing that hoodie jacket, wife?” nag-aapoy ang kulay amber niyang mata.

I rolled my eyes sabay tampal sa kamay ni Lucian na hahawak sana sa dibdib ko. “No!” matigas kong boses na sagot sakanya.

Lucian snorted. “Please.. I’m horny again, wife. Let’s make love again.”

Kinurot ko ang tagiliran ni Lucian pero wala akong makurot dahil ang tigas ng abs niya. “May pupuntahan pa tayo hindi ba?”

“Isa lang please.. tapos alis tayo agad.” pag pupumilit niya.

Balak kasi naming salakayin ang mga kalaban ni Lucian. Kaya nag hahanda kami at hinihintay na dumilim. Sana talaga matapos na namin ito ni Lucian.

A/N: opo.. malandi po talaga yan si Lucian.

Thank you po sa pagbabasa ng story ko. ❤️

Chapter 47

NASA LABAS KAMI ni Lucian habang nakamasid sa malaking building kung saan nagtatago ang isang membro ng organiztion ni Lucian.

Pumalpak kasi kaming dalawa n’ong nakaraang araw dahil nakatakas ang lalaki at hindi namin na abutan sa bar.

I followed him a few more times until I put a device in his drink.

I was just looking at the cellphone I was holding and watching if the red dot would change his position.

“We have to wait Lucian before we attack them.” Sabi ko sa asawa ko na seryosong nakatingin sa phone na hawak ko.

“Should we climb? So that they don’t notice us?” Lucian asked me.

Tumingala muna ako sa building at agad nalukot ang mukha ko ng makita ang mahahabang baitang para akyatin ang building para makapasok kami.

“Bakit pa kailangan natin umakyat at magtago kung pwede naman sa entrance tayo dumaan.” Sabi ko dahilan para ngumiti si Lucian.

He chuckled at mapupungay ang matang tumingin sa ’kin. “Damn, wife. I want to make love to you right here right now. I’m horny.” He said mischievously.

Agad kong pinitik ng mahina ang ilong niya dahil nasa mission na nga kami lahat-lahat kalibugan pa ang sinasabi. “Tumigil ka nga Lucian! mag focus ka.” Sabi ko sabay irap sakanya.

Ngumuso naman siya sa ’kin. “Kasalanan mo kung bakit hindi ako makapag focus.” Sabi niya sabay hawak sa dibdib ko. “Pinapakita mo pa sa ’kin ang cleavage mo. Gusto mo dilaan ko yan?” Sabi niya.

Agad ko naman isinirado ang zipper ng jacket ko at masamang tinignan si Lucian na tumatawang nakatingin sa ’kin habang kinakagat ang kanyang ibabang labi.

“Can we make love after this, wife?” Bulong niya sa teynga ko. Inilayo niya ng kunti ang kanyang mukha at nag puppy eyes sa harap ko.

“Please..” He begged.

I sighed and nodded. “Yesss!!” Mahinang sigaw ni Lucian sabay tumayo sa pagkakatago namin.

I immediately pulled his hand causing him to sit down again. “Saan ka pupunta?” Takang tanong ko.

He chuckled. “Susugod na sa loob ng matapos na ’to at para masolo na ulit kita.” He said seriously.

Pinandilatan ko ito ng mga mata ko. “Hindi ba sinabi ko maghintay pa tayo.” Inis kong sabi.

He sat next to me and kissed me on the cheek. “Oo na.” Sumusuko niyang sabi.

“Ganito, hubby.. Ako ang unang papasok sa loob. Saka ka na sumunod kapag lumipas ng 30 minutes.” Sabi ko. Kumunot ang nuo niya at masama akong tinignan.

“No way! I won’t allow you to go inside alone.” Madilim ang mukha niyang nakatingin sa ’kin.

I sighed. “Just do what I say, hubby.” Inis kong sabi.

Ang hirap sumabak sa labanan kapag asawa ko ang ka partner. Puro bawal ang ginagawa niya sa ’kin.

Nang mapansin ko na gumalaw ang red dot ni Mr. Alves sa screen ng phone ko. Na alarma kaming dalawa ni Lucian.

I quickly kissed Lucian on the lips and quickly stood up from where Lucian and I were hiding and walked towards the building.

Naririnig ko pang tinatawag ako ni Lucian ngunit hindi ko siya nilingon. Pinosas ko kasi ang dalawa niyang kamay nang hinalikan ko siya kanina dahilan para hindi niya ito mapansin saka ko nilaglag ang susi ng posas sa may damuhan.

Isinuot ko ang aking maskara habang naglakad ako. Nakarating ako sa entrance at agad kong tinignan kung may mga kalaban. There was no guard here so I immediately went inside.

When I entered, the men with guns stopped and looked at me as if they had seen a ghost.

I quickly raised my katana and attacked them.

Wala akong tigil sa pag wasiwas ng esapada ko. Hindi ako tumitigil hangga’t hindi ko sila nakikitang bumagsak sa sahig.

Isa nalang ang natirang kalaban ko. Duguan narin ito dahil sa ginawa kong pag sugat sa tyan niya.

Umatake siya sakin. Malalakas ang pinapakawalang niyang sipa at suntok sakin. Nasasalag ko ang iba ngunit ang iba ay hindi.

Napa-igik ako sa sakit nang tumama sa tyan ko ang malakas na sipa niya. Inangat niya ulit ang paa niya para sipa-in ulit ako nang mahawakan ko ang paa niya at malakas na siniko ang buto niya sa binti.

Narinig ko pa ang pag crack ng buto niya dahilan para mapahiyaw ito ng malakas.

Dahil sa hiyaw ng lalaking ito ay agad akong nakarinig ng mga yapak.

Mabilis ko tinuhod ang pagkalalaki niya at umikot ako ng mabilis at malakas na sinipa ang mukha ng lalaki dahilan para matumba ito sa sahig at sumuka ng dugo.

Agad ko pinulot ang nabitawan kong katana kanina at hinintay dumating ang mga kalaban.

Inihanda ko ang hawak ko na katana nang makita ko ang mga men in black na palapit sakin. Naka handa din ang mga espada nila para sa pag atake sa’akin.

Hindi ako magtataka kung katana ang mga hawak ng mga ito dahil may lahing hapon si Mr. Alves.

“Yah!!!” sigaw ng lalaki habang tumatakbo palapit sakin at naka taas ang hawak niyang katana.

Mabilis ko iniwas ang sarili ko binaliktad ang hawak kong katana saka ko siya sinuntok sa mukha.

Sumisigaw rin ang iba na sinusugod ako. Mabilis ko pina-ikot-ikot sa aking kamay ang katana na hawak ko sa aking harapan upang hindi ako tamaan.

Tumigil ako sa ginagawa ko at mabilis na hinuli ang kamay ng lalaking malapit sakin at sinaksak ko ito ng katanang hawak ko.

Mabilis ko sinipa ang isa pang lalaki kaya agad ito natumba sa sahig mabilis ako lumuhod at ibinaon ang katana ko sa tyan niya. Malakas naman itong sumigaw.

Tumayo ako agad pinaikot ko ulit ang hawak kong katana at inatake ang iba pang kalaban.

Napa-atras ako nang malakas ako sinipa sa dibdib ng lalaki dahilan para tumalsik ako sa sahig at mabitawan ang hawak kong espada.

Inangat ko ang ulo ko at nakitang tumatakbo ang mga ito papunta sakin at naka handa ang kanilang mga espada para patayin ako.

Fuck!

Napapikit nalang ako at hinihintay ang kamatayan ko.

Ngunit wala akong naramdamang sugat bagkos ay narinig ko ang mga sigaw ng mga kalaban ko.

Minulat ko ang mata ko at nakita si Lucian na nakikipag laban sa mga kalaban ko kanina.

Lagot ako!

Hinaplos ko ang aking dibdib dahil sa sakit ng pagka sipa ng lalaki sakin kanina. Sa dibdib ko pa talaga tumama ang sakit tuloy ng dede ko. Pahimas ko nalang ’to kay Lucian mamaya.

Speaking of Lucian masama itong nakatingin sakin. Tinanggal ko ang suot kong maskara at pilyong ngumiti at pinalandas ang aking dila sa ibaba kong labi.

Agad napalunok ng laway si Lucian at nag-aapoy ang mata niya na kulay amber.

“Stop teasing me wife. Humanda ka sakin mamaya sa kama. Igagapos talaga kita.” Banta niya sakin.

Tsk. Akala niya matatakot ako.

Lumapit sakin si Lucian at tinulungan ako tumayo pero mabilis din kami naghiwalay ng inatake kami ng lalaki at pinatamaan kami ni Lucian na mabilis naming inilagan.

Agad na sinuntok ni Lucian ang lalaki sa leeg. Ayon tigok tuloy.

“Stop laughing, wife.” frustrated niyang sita sakin. Hindi ko kasi mapigilang matawa dahil sa naka busangot niyang mukha. Hindi niya kasi matanggap na na’posasan ko ang mga kamay niya kanina. Ang harot kasi.

Mabilis na humarang sa harap ko si Lucian at sinalag ang espadanag tatama sana sakin. Itinaas ko ang hawak ko na espada para saksakin ang lalaki na nasa harap namin ni Lucian.

Umatake lang kami ng umatake ni Lucian hanggang sa naubos namin ang mga kalaban.

Hinihingal akong nag-angat ng mukha at kumukuha ng hangin dahil kinakapos ako.

Naramdaman ko ang kamay ni Lucian sa kamay ko at pinagsiklop yun. Naglakad kami papunta sa elevator at pumasok doon.

Sinira pa ni Lucian ang cctv na naka kabit sa elevator bago ako hinalikan sa labi.

Pinalo ko naman ang kamay niya na humawak sa dibdib ko. Ngumuso ako nang maalala ko na tinamaan ako kanina ng sipa sa dibdib ko.

“Hubby ang sakit dyan. Nasipa ako kanin eh.” sumbong ko kay Lucian. Agad naman niya akong hinalikan sa labi at mahinang minamasahe ang dibdib ko.

Napatigil lang si Lucian sa ginagawa niya nang bumukas ang pinto ng elevator. Agad kaming lumabas doon at sumalubong samin ang katahimikan.

Nagtataka kami kung bakit wala man lang ka tao-tao sa palapag na ito.

Dahan-dahan kaming naglakad ni Lucian at pinapakiramdaman namin ang paligid.

Tanging patak ng tubig lang ang naririnig namin na nagmumula sa patak ng gripo.

Palinga- linga ako sa paligid. Hanggang sa tumapat kami sa isang office table.

Naglakad lang kami ni Lucian at matamang nakikinig sa paligid. Napayuko ako at dumako ang tingin ko sa salamin ng table.

Nanlaki ang mata ko ng makita ko ang reflection ng lalaki sa salamin ng table. Naka angat ang espada niya at handang atakehin si Lucian.

Agad ako humarap sa lalaki at agad na sinalag ang espada niya. Napalingon agad si Lucian at sinaksak ang lalaki at bumagsak sa sahig.

Nag sulputan naman ang mga kalaban na nag tatago lang pala sa ilalim ng mga table.

“Are you ready, my love?” tanong sakin ni Lucian.

I smirked. “Always.” sagot ko at agad na umatake sa mga kalaban.

Wala kaming tigil sa pag atake ni Lucian. Napa-iwas ako mg muntik na ako tamaan ng lalaki ng pinaglandas niya mula ulo ko hanggang sa paa ko ang espada niya na agad kong naiwasan at tinuhod ang mukha niya saka ko hinawakan ang buhok niya at inangat sabay dukot sa kaliwang eye ball niya.

Sumigaw ito ng napakalakas at napaluhod sa sahig.

Napa-atras ako ulit nang sabay-sabay ulit na umatake ang mga kalaban ko habang si Lucian naman ay nakikipag laban din sa iba pang mga kalaban.

Napa tagilid ako nang biglang ibinato ng lalaki ang hawak niyang maliit na martilyo. Tumama ito sa lalaking nasa likod ko na ikina tumba niya.

Binato ulit ako ng lalaki kanina ng masalo ko yun at ibinato sakanya pabalik at saktong tumama sa ulo niya.

Natapos kami ni Lucian sa mga kalaban namin ng mapansin namin na may lalaki na nakatayo at may hawak itong baril.

Agad kaming napatago ni Lucian sa pader nang pinapaulanan kami ng lalaki ng bala.

Pinagkakasya namin ni Lucian ang mga katawan namin sa maliit na pader. Niyakap pa ako ni Lucian at hinarang niya ang katawan niya sa katawan ko.

Hindi parin tumitigil sa pag baril ang lalaki samin ni Lucian.

Fuck! Mahaba-habang gabi ang pagdadaanan namin ni Lucian. Isa lang ang hinihiling ko sa mga aras na ito ang makalabas kami ni Lucian ng buhay at makabalik sa mga anak namin.

Huminto ang lalaki sa pagpaputok ng baril. Dahan-dahan sumilip si Lucian sa pader. Sumilip din ako at nakita ko ang lalaki na nag lalagay ng bala sa kanyang baril. Mabilis ang kilos ko na ibinato ang katanang hawak ko papunta sa lalaki na tumama sa dibdib niya

Nakatingin pa ito sa gawi namin na tumutulo ang dugo sa bibig saka bumagsak sa sahig.

Napa buga ako ng hangin nang makitang may lumabas ulit sa kwarto kanina kung saan lumabas ang lalaki na may hawak ng baril.

Tangina! Ang dami nila.

A/N: Malapit ng matapos ang story nila Lucian at Ruwi. Ilang chapter nalang ay matatapos na. Balak ko sanang gawan ng special chapter ang mga anak nila hehe..

Enjoy reading guys ❤️

Chapter 48

HINDI KO na mabilang kong ilan na ang napatay ko. My hand is also numb from holding sword.

Nilingon ko si Lucian na nakikipag laban ng hand to hand combat.

Lucian is better than me in hand to hand combat. Seeing Lucian break his opponent’s finger made me smile.

Sinipa ko lang ang pang huli kong kalaban at naglakad papunta sa isang madilim na bahagi ng building na ito.

I can’t even see ang light. Agad ko kinapa ang pader at nagbabaka sakaling may switch ng ilaw. Hindi naman ako nabigo ng may makapa ako. Agad ko binuksan yun.

Bumungad sakin ang naka ngiting lalaki. Naka upo ito sa stool na tila ba’y hinihintay ang pagdating namin ni Lucian. Mr. Alves.

“I’m glad you’re here.” He said to me with a smile.

He stood up and took the small knife. Mas lalo lang ako naging alerto. Ngunit nagtataka ko siyang tinignan. I saw that he was pointing the tip of the knife at his neck.

He slashed his neck. But I didn’t see any blood. Hanggang sa makita ko na may balat na naka usli. A fake skin? I think.

Nakasunod lang ang aking paningin sa galaw ni Mr. Alves. He removes the skin from his neck to his upper face. Confirm it’s a fake skin. It’s like a real maskara.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang suot niyang pekeng balat at maskara na parang tunay na muka ng tao.

Bumungad sakin ang naka ngising mukha ng lalaking pinag hihinalaan namin ni Lucian.

It’s Vincenzo. Ang tukmol na ito pala talaga ang traydor.

“Magaling ka din palang babae ka. Nalito mo ako sa ginawa mong pagtakas sa mga anak mo.” he said with a grin and threw his mask on the floor.

“Ang pangit mo kasing umarte. May pa concern-concern ka pa kasing nalalaman.” naka ngisi kong sabi sakanya at sinasakyan ang kabaliwan niya.

May pa concern-concern pa kasi siyang nalalaman samin ni Lucian at ang sabi niya ay hindi daw siya ang kalaban.

My eyes followed his movements. Naglalakad siya pabalik-balik sa kanyang pwesto hanggang sa upuan.

“Dapat ay binabantayan mo ang mga anak mo ngayon.” he said meaningfully.

He grinned mischievously. “I will kill them. I will kill your twins.” Sabi niya habang inilagay ang kamay niya sa leeg niya at pinapakita sakin ang sign na gigilitan niya ng leeg ang mga anak ko.

“I should be the Leader of that organization and not Lucian!!” Sigaw niya sa ’kin.

I smirked. “Bakit ka naman magiging leader eh, diba nga ampon ka lang naman ng pamilyang Vandeleur.” Pang-aasar kong sabi.

Agad naman niya akong inatake. Hindi ko man lang napansin dahil ang bilis ng kilos niya. Nasalag ko ang suntok niya na dapat sa mukha ko ta-tama.

“Sisiguraduhin kung mawawala ang anak ninyo ni Lucian.” Sigaw niya sakin at mabilis ako tinuhod sa tyan.

Napa igik ako at napa atras. Napa ubo pa ako ng ilang beses dahil sa lakas ng pagka tuhod niya sa tiyan ko.

Napa ayos ako ng tayo ng may ipinakita si Vincenzo sakin. “See that.. my men are on their way to attack your children. Ahh.. sinigurado ko na puro magagaling sa pakikipag laban ang pinadala ko sa Pilipinas. Pati ang mga kaibigan mo ay papatayin ko.” He smiled like a devil.

I attcked him. Blow against his blow. I quickly grabbed his hand and immediately kicked him in the neck. “Don’t underestimate my group, uncle Vincenzo.” Pang-aasar ko sakanya.

He laughed and quickly kicked me really hard. Natumba ako sa sahig. “Fuck!” Nagpupumiglas ako ng mahawakan niya ang buhok ko at hinila yun.

Pintayo niya ako at kinaladkad hanggang sa lamesa na may babasagin na figurine. Binasag niya yun gamit ang bakal dahilan para mabasag ito at nag hugis patusok.

Hinila niya ang ulo ko at akmang ihahampas ang mukha ko sa basag na figurine ng may pumigil sa kamay ni Vincenzo.

“Don’t you dare hurt my wife.” Lucian said and quickly punched him in the neck causing him to let go of my hair.

Agad ako inalalayan ni Lucian. “Are you okay?” Lucian asked me.

Tumango lang ako at humarap kay Vincenzo na ngayon ay naka bawi na sa pagkaka tumba. Iniling-iling pa niya ang kanyang leeg at ngumisi samin ni Lucian.

“Too bad, your wife didn’t die from that poison.” Sabi niya kay Lucian.

“Ikaw ang may gawa no’n?” Tanong ko.

Ngumisi na naman siya na parang adik. “Kaso may lahing pusa ka yata at hindi ka pa mamatay-matay.” Agad niyang ibinato ang kutsilyo na nasalo naman ni Lucian.

I saw blood dripping from Lucian’s hand. I glared at Vincenzo and quickly attacked him. Dapat sa mga taong katulad niya ay mawala na sa mundo.

Sa sobrang galit ko ay tinarget ko ang kaliwang mata niya at mabilis ko idiniin ang aking mga daliri at dinukot ang eye ball niya.

Sumisigaw pa siya sa sobrang sakit. Umatake na din si Lucian at malakas niya itong tinuhod sa tyan at sinisipa sa mukha. Hindi namin siya nilubayan hangga’t hindi namamatay si Vincenzo.

Lumalaban parin samin ang lalaki kahit wala na ang isa niyang mata. Tumakbo ako papunta sa nabasag na figurine at pinulot ito saka ako tumakbo pabalik kay Vincenzo na nakikipag palitan ng sipa at suntok kay Lucian.

Sumampa ako sa likod niya at agad na ibinaon ang matalas na fugurine sa kanyang leeg. Narinig ko pa ang kanyang daing at mahinang tawa.

Mas lalo ko lang diniinan ang figurine sa leeg niya. Hugo’t baon ang ginagawa ko hanggang napaluhod siya sa sahig at unti-unting bumagsak ang katawan. Kumalat pa ang dugo ni Vincenzo sa sahig.

Lucian ang I were both panting. I dropped the figurine I was holding on the floor at lumapit sa asawa ko na duguan ang kamay.

Nakangiti siyang nakatingin sakin. “I love you, my badass wife.” He said lovingly.

Tumingkayad ako at inabot ang labi ni Lucian at hinalikan ko siya. He smiled between our kisses and quickly bit my lower lip and Lucian kissed me deeply.

Ako ang unang pumutol sa halikan namin. Kinuha ko ang kamay niya na may sugat ng patalim kanina.

Agad ko pinunit ang laylayan ng tshirt niya saka ko itinali sa dumudugong kamay niya. “Mahal na mahal kita Lucian.” Sabi ko habang itinatali ang tela sa may sugat niyang kamay.

“Eternity.” Lucian whispered to me, making me smile.

Nilingon ko lang ang walang buhay na si Vincenzo. I immediately took the cellphone from Lucian’s pocket and called Lucifier.

Naka ilang ring pa ito bago sumagot. “Hello, Ruwi.” Bungad niya sa ’kin. Naririnig ko pa sa kabilang linya ang mga putok ng baril.

“Lucifier.. kamusta na kayo? Ang mga anak ko? Kamusta na?” Sunod-sunod kong tanong kay Lucifier.

“We’re fine, Ruwi. Nasa akin si Evreux, naka’y Salem naman si Alexios. Hindi namin pababayan mga anak mo.” I breathed a sigh of relief at what Lucifier said. Alam kung hindi nila pababayaan ang mga anak ko.

“Patakas na kami ni Salem. Kasama namin sila Nuroi at Isaac.” Sabi sa ’kin ni Lucifier.

“Uuwi na kami dyan.” Sabi ko. “Wag niyong pababayan mga anak ko, Lucifier.” Bulong kong sabi kay Lucifier.

“Naman.. mag ni-ninong pa kaya ako.” Napangiti ako sa sinabi niya sabay pinatay ang tawag.

Magkahawak kamay kami ni Lucian lumabas ng building. Kampante kami na wala ng kalaban dahil ubos na namin ito kanina.

Ang dulas ng sahig dahil sa dugo na kumalat. Halos lahat ng nadaanan namin ni Lucian ay mga wala ng buhay at naka bulagta sa sahig.

Nang malapit na kami sa entrance ay may napansin ako na isang galon. Kumawala ako sa pagkaka hawak kamay namin ni Lucian at tinungo ang galon na yun.

Binuksan ko ito at inamoy. I think it’s a gas.

Agad ko binuhat yun at ikinalat sa sahig at maging sa mga papers na nasa front desk.

Nang matapos ako ay nilapitan ko si Lucian. Naka luhod ito at kinakap-kapan ang walang buhay na lalaki at kinuha ang lighter.

Sinindihan yun ni Lucian saka inihagis sa sahig. Agad ito dumapo sa ikinalat ko na gas sa sahig.

Inilahad pa ni Lucian ang kamay niya sakin na mabilis ko namang inabot at naglakad palabas.

Nakasandal lang kami ni Lucian sa kotse at pinapanuod ang pag tupok ng apoy sa building.

“Let’s go home, love. I want to see our twins.” Bulong ni Lucian sa ’kin.

I nodded. “Pero bago tayo umuwi. Pwede bang maligo muna tayo.” Sabi ko kay Lucian dahil punong-puno ng dugo ang damit namin pareho.

“Okay. Then let’s make love after we shower.” Pilyo niyang sabi sa ’kin.

Inirapan ko siya. “Ang sabi ko maliligo lang tayo, hindi ko sinabi mag ano tayo.”

“Anong ano?” naka ngisi niyang sabi.

“Heh!” Inirapan ko siya at binuksan ang pintuan ng passenger seat. Inalalayan pa niya ako at hinarang ang kamay niya sa ulo ko para hindi ako mauntog.

Hinalikan muna niya ako sa labi ng mabilis at isinara ang pinto. Naglakad naman ito papunta sa driver seat.

“Hindi ka ba nag-aalala sa mga anak natin?” Tanong ko kay Lucian.

“I’ve sent a battalion there, wife. They’re following Salem and Lucifier’s car.” Sabi ni Lucian habang binubuhay ang makina ng sasakyan.

“My soldiers will give their lives just to protect our children, wife. Plus, I know your group will not abandon our children.” Pagpapatuloy na salita ni Lucian.

Napasandal ako sa likod ng kotse. Sobrang pagod ang nararamdaman ko ngayon. Halos na drain ang lakas ko sa pakikipag laban. Pero ayos lang dahil alam ko magiging normal na ang buhay namin.

I also want my friends to live a normal life. Yung walang humahabol na panganib samin. Katulad nila Nuroi at Isaac na nagkaroon ng normal na buhay. I want the rest of my companions to feel that there is still hope for us to change our lives and make our own families. But we will make sure that we are still there for each other.

Ayaw ko ng magkaroon ng ka away lalo na ngayon na may anak na kami ni Lucian. Ayaw ko mangyari sakanila ang dinanas ko.

Kaya habang baby pa sila Alexios at Evre ay inaayos na namin at nililinis na ang mga kalaban namin.

Nakarating kami agad ni Lucian sa hotel na pagmamay-ari niya. Hindi na nag tanong ang mga staff ng makita kami ni Lucian na puro bahid ng dugo ang damit at mga mukha namin.

Nag pa utos pa ako na kumuha ng doctor para icheck ang sugat ni Lucian.

Na una na akong maligo habang si Lucian naman ay ginagamot ng doctor ang kanyang sugat. Masyadong malalim kasi ang pagkaka baon ng kutsilyo sa palad niya. Buti nalang hindi lumusot ang pagkakatama sa palad niya.

Agad ako nag bihis sa banyo saka ako lumabas. Nakatalikod sa ’kin si Lucian sa gawi ko habang ginagamot siya ng doctora.

Kitang-kita ko na ang laki ng ngiti ng doctora at talagang pinapakita pa nito ang cleavage niya kay Lucian.

Agad nalukot ang mukha ko at tumikhim. Lumingon naman si Lucian sa gawi ko. “Hi, Love.. are you done?” He asked me.

I didn’t answer Lucian. Naglakad nalang ako papunta sa salamin at kinuha ang suklay.

Naririnig ko pa ang malanding boses ng doctora na mas lalong ikina init ng ulo ko.

“Teleíoses to flert me ton ántra mou?” I angrily said to the doctor. Natataranta naman siyang niligpit ang kit at nagmamadaling lumabas ng room namin.

Mahina namang tumawa si Lucian na ikina irap ko. Tumayo ang asawa ko mula sa kinauupuan niya at lumapit sa ’kin.

“Damn, wife. Are you jealous?” He said and chuckled.

Inirapan ko siya at tumalikod nalang. Pakiramdam ko kasi ay umiinit ang pisngi ko sa kinikilos ko.

Naramdaman ko namang niyakap ako ni Lucian mula sa likod. “Don’t worry, wife. Sayo lang ako kakaldag.” Bulong sa ’kin ni Lucian.

Siniko ko naman siya sa kanyang dibdib. “Ouch!” Kunwaring daing ni Lucian.

“Don’t be jealous. I didn’t even look her in the face.” Sabi ni Lucian habang ipinatong niya ang chin niya sa balikat ko.

“Sige ka! Kapag nag selos ka pa aanakan ulit kita ng isang set ng twins.” Tatawa-tawa niyang sabi sa ’kin.

“Shut up!” Inis kong sabi at tinanggal ang pagkaka pulupot ng braso niya sa bewang ko.

“Maligo ka na. Uuwi na tayo ng Pilipinas.” Utos ko sakanya. Hinalikan muna niya ako sa labi bago tinungo ang banyo.

Sana lang talaga wala na kaming kalaban. I’m so tired of fighting anymore. Gusto ko nalang mamuhay ng payapa at walang iniisip na problema. That’s all I pray for.

A/N: Thank you po sa mga nagbabasa sa story ni Lucian at Ruwi. ❤️

Chapter 49

NAKARATING kami ni Lucian sa Pilipinas agad. Dumeritso kami sa pagmamay-aring ni Isaac na Isla. Dahil doon nila dinala ang mga anak ko.

Pagdating namin doon sa malaking bahay ay bumungad sakin ang maingay na boses ni Salem habang nakikipag talo kay Raizen at Lucifier.

Napabuga ako ng hangin ng makita ko kong anong pinag-aawayan nilang tatlo. Nagtutulukan ang mga ito mag linis ng diaper ng mga anak ko.

Ang sarap pag u’untogin. Nakamasid lang kami ni Lucian sakanila. Agad naman lumapit ang asawa ni Isaac at nag presentang siya na ang mag lilinis.

Agad ako humakbang at nagsalita. “Isusumpa ko kayong tatlo.” sabi ko na ikina’lingon nila sakin.

Agad nag liwanag ang mukha ni Salem nang makita ako. “Hayst.. Thanks God, nandito na kayo.” sabi niya sabay lapit sakin at akmang yayakap sakin ng mabilis na hinawakan ni Lucian ang kamay ni Salem at pinilipit iyon.

“Don’t you dare touch my wife.” sabi ni Lucian na madilim ang mukhang nakatingin kay Salem.

“Aray! Kingina…” reklamo ni Salem dahil pinipilipit ni Lucian ang daliri niya.

Agad ako lumapit kay Lucian at hinalikan ito sa pisngi. Lumambot naman agad ang mukha niya at binitawan ang daliri ni Salem sabay yakap sakin.

“Wengya! Apaka seloso mo boss Lucian. Nabali yata daliri ko.” reklamo niyang sabi.

Agad ako lumapit kay Irish na nililinisan sila Alexios at Evreux. Ngumiti pa si Irish sakin ng makita ako.

“Hi.” bati ko sakanya ng makalapit ako.

“Hello. I’m glad nagkita tayo ulit.” naka ngiti niyang sagot sakin.

Ngumiti ako sakanya at sinilip ang mga anak ko sa crib dahil katatapos lang linisan ni Irish. Napangiti ako. Sawakas makakasama ko na ulit ang mga anak ko.

Naramdaman ko ang pag yakap ni Lucian sa likod ko. “I love you my wife.” bulong niya sakin.

Nakangiti naman nakatingin samin ang kambal at iginagalaw ng mga ito ang kanilang kamay habang ang mga paa naman nila ay pumapadyak.

Nakuha nila ang kulay ng mata ni Lucian na amber. Napakagandang tignan ng kanilang mata.

Agad ko binuhat si Alexios. Si Lucian naman ay kinuha si Evre. Napangiti kaming dalawa ni Lucian at pinagdikit ang nuo namin habang buhat-buhat namin ang mga anak namin.

Naglakad kami papunta sa couch kung nasaan ang mga kasama namin.

“Sawakas.. hindi na ako mapupuyat.” sabi ni Lucifier habang nakapikit ang mga mata nito.

Inirapan ko naman siya dahil sa narinig ko ito. “Hayaan mo.. mapupuyat ka din sa susunod kapag nagka anak ka.” sabi ko sakanya. Agad naman ito nag mulat ng tingin at tumingin sakin.

“No, thanks. Mag pa-pari ako.” sabi niya sabay wasiwas pa sa kamay nito sa ire.

“Baka sa labas palang ng simabahan sunog ka na.” sambit ni Raizen na ikinatawa ko.

“Inggit kalang sa pangalan ko eh..” sagot naman ni Lucifier.

Napadako ang tingin ko kay Salem. Nakatulala kasi ito na parang may iniisip.

Naalala ko tuloy ang nalaman ko dati. Hindi ko alam kung alam na ba niya. Napangiti ako nang may pumasok sa isip ko. Ano kaya magiging reaction ng gagong to kapag natuklasan niya.

Kami lang kasi dalawa ni Lucian ang nakaka alam. Mas pinili namin wag maki alam dahil baka may dahilan ang babae. Kaya ayaw naming pangunahan.

Agad napadako ang tingin ko sa bagong dating na si Eros at Kier. Ngumiti sakin si Kier at agad na lumapit sakin. “Ate Ruwi.” tawag niya sakin.

Ngumiti din ako sakanya. “How are you?” tanong ko.

“I’m fine, ate.” naka ngisi niyang sagot at kinuha si Alexios sakin.

Agad naman sumulpot si Nuroi kasama si Faith at ang dalawa nilang anak. “Sess.. okay na okay talaga yan. Pano may kinalulukuhang babae.” tatawa-tawang sabi ni Nuroi.

“Kuya Nuroi!!!” sita ni Kier kay Nuroi sabay nguso pa.

Sumenyas naman si Nuroi na parang i’zi-zippear niya ang kanyang bibig.

“Asan yung iba?” tanong ko kay Isaac nang makita ko ito papalapit kay Irish.

“Papunta na sila dito.” sagot niya sakin agad.

Naglakad ako papunta kay Salem na hinihilot ang batok nito. “Are you okay?” tanong ko ng maka upo ako sa tabi niya.

“Naguguluhan ako Ruwi.” sagot niya sa mababang boses.

Nagtataka ko naman siyang tinignan. “Bakit naman?”

Lumingon ito sakin at bumuga ng hangin. “Wala ng pag-asang magkaroon ako ng pamilya sa babaeng gusto ko.” sabi niya sakin.

Mukang hindi pa nga niya alam. Gustong-gusto ko sabihin sakanya pero talagang ayaw ko mangi-alam.

Tinapik ko ang balikat niya kaya napatingin ito ulit sakin. “Nandito lang kami. Lalo na ako. Kapag hindi mo na kaya ang problema. Lumapit kalang sakin at ipapa alaga ko sayo ang kambal ko para hindi ka malungkot.” sabi ko sakanya na ikina lukot ng mukha niya.

“Ang laki na ng utang mo sakin Ruwi.” sabi niya sakin at matalim akong tinignan.

“I know. Wag ka mag alala. Babawi ako sayo.” naka ngiti kong sabi sakanya.

“Joke lang.” biglang bawi niya sa sinabi niya.

Napa iling pa ito at ngumiti. “I’m happy for you, Ruwi. Sawakas.. magkakasama na kayo ng mga anak mo.”

Napangiti ako sa sinabi ni Salem. Agad ko tinignan si Lucian na karga-karga si Evre at isinasayaw.

Mahinang natawa si Salem. “Wengya! Marunong pala sumayaw si boss Lucian.” tatawa-tawa niyang sabi na narinig naman ni Lucian.

Nagkwe-kwentuhan lang kami hanggang sa dumating din ang iba naming mga kasama.

Nag-aagawan pa ang mga ito kargahin ang mga anak ko. Si Atticus ngayon ang naka karga kay Evre habang si Aizen naman kay Alexios.

Nagluto na din si Lucifier at Nuroi ng pagkain.

Napagdesisyonan namin na sa labas kumain kaharap ang karagatan. Ang ganda naman din kasi ng view dito sa Isla ni Isaac.

Agad nag labas ng mahabang lamesa sila Levi at Theo. Naghakot din ng upuan sila Andrei, Raizen, at Caleb.

Kulang kami ng isa. Si Caiden. Bumalik kasi ito ng Afghanistan dahil gusto na niyang tumigil sa pag susundalo. Nalaman ko mula kay Andrei na nagtayo ng business si Atticus at Caiden ng mga iba’t-ibang guns. Sakanila kumukuha ang pitong bansa kabilang na ang Pilipinas ng mga weapons na kailangan nila.

Habang si Caleb naman ay nagtayo din ng kanyang negosyo. Si Aizen naman ay gusto ipursige ang pagpapatayo ng airlines. Habang si Lucifier ay nagpatayo ng mga restaurant. Apat na ang nakatayo niyang restaurant at lahat yun ay malalakas ang hatak sa tao.

Habang si Kier naman ay nagtayo ng tatlong bar sa Makati, Paranaque, at Quezon City. Nakipag usap si Lucian sakanya at kinuha itong taga gawa ng bomba na agad naman ikinapayag ni Kier. Ibebenta kasi iyon ni Lucian sa red market niya kung saan talamak ang mga illegal na gawain. Habang si Raizen ay may inumpisang companya. Nag invest si Lucian doon para madaming mag invest sa company ni Raizen.

Tumahamik narin ang organization ni Lucian simula ng gawin namin ni Lucian ang pagpatay kay Vincenzo at sa mga tauhan nito. Natakot yata na kalabanin si Lucian.

Nakatayo kaming tatlo ni Irish at Faith sa dalampasigan habang buhat-buhat ang mga anak namin. Si Irish naman ay bagong silang lang sa pangalawang anak nila ni Isaac.

“Ang bilis ng panahon. Ang laki na ng panganay niyo ni Nuroi.” nakangiti kong sabi kay Faith habang pinagmamasdan si Faye na naglalaro sa buhangin.

“Oo nga eh.. hindi rin ako makapaniwal na dalawa na anak ko.” naka ngiting sabi ni Faith.

“Ako nga.. matapos manganak sa panganay ko ay agad na sundan.” reklamong sabi ni Irish.

Tumawa naman ako dahil sa naka busangot na mukha ni Irish. “At ang sabi pa ni Isaac. Susundan pa daw namin. Dahil gusto niya lima ang anak namin. Buti sana kung siya yung manganganak eh..” dagdag niya pang sabi.

Napa iling nalang ako habang karga si Evre. Si Alexios kasi ay karga ni Lucian habang kausap si Kier.

“Hayaan niyo na sila.” sabi ko sa dalawa. Lumingon naman din sila sakin. “Wala din naman kayo magagawa kung papalag kayo sa kama dahil baka igapos pa mga kamay niyo sa headboard.” sabay naman tumawa ang dalawa.

“Oo nga.. wild pa naman si Isaac.” sabi naman ni Irish.

Natigil kami sa pagtawa nang tinawag na kami ni Isaac dahil kakain na.

Naglakad ako papunta kay Lucian at umupo sa tabi nito. Agad itong lumingon sakin at ngumiti. “I love you.” sabi nito sakin.

“I love you too.” naka ngiti kong sabi sakanya.

“Kuya Lucian.. ako na muna kakarga kay Alexios para maka kain muna kayo.” sabi ni Kier at kinuha si Alexios. Lumapit din sakin si Levi at kinuha sakin si Evre.

“Sigurado kayo? Hindi pa ba kayo nagugutom.” sabi ko kay Levi.

“Busog pa kami kaya kayo na muna kumain.” sabi ni Levi sabay talikod na sakin at pinang gigilan si Evre.

“Come on, wife. Let’s eat.” sabi sakin ni Lucian na nilalagyan ang plato ko.

“Kumain ka ng madami dahil nanga-ngayayat ka na.” sabi pa nito.

Kinuha ko ang kutsara at nagsimula na ding kumain. Sinusubuan naman ni Nuroi ang anak niyang si Faye.

Ang sarap talaga mag luto ni Lucifier. Yung tipong nagda’diet ka tapos lulutuan ka niya ng buttered shrimp. Lalo na itong bulalo niya. Ayy naku mapapadami ka ng kain.

Napaka swerte ng magiging asawa nito. Total package na eh.

Nag balat ng shrimp si Lucian sabay inilapit sa bibig ko na agad ko namang kinain at hinalikan ako sa labi.

“Wala namang ganyanan sa harap namin.” reklamong sabi ni Salem. Kahit kailan talaga napaka bitter ng gago.

Tumawa naman sila Aizen at Caleb habang binatukan si Salem ni Raizen.

Kung ano lang pinagkwe-kwentuhan namin. Minsan umaabot sa walang kwentang bagay tapos babalik na naman sa normal ang kwentuhan namin.

Nang matapos kami ay tulong-tulong ang mga ito nag linis ng pinagkainan.

Habang ako ay karga-karga ko si Alexios habang naglalakad sa dalampasigan.

Agad ako nakaramdam na parang may tao sa likod ko kaya agad ako napalingon. “Hey!” tawag ko sakanya.

“I’m glad na ayos na ang buhay mo Ruwi.” sabi sakin ni Atticus habang naka tanaw sa dagat.

I chuckled. “Yeah!”

“May balita ka paba kung may naka banta pa sa buhay natin?” tanong ko kay Atticus.

“Sa ngayon ay mga maliliit nalang na kalaban ang buhay pa, pero hindi naman makaka’apekto yun dahil alam kung kayang-kaya niyong pabagsakin ang sino mang magtatangka.”

“Buti naman kung ganun.” sagot ko.

“Gusto ko ang satellite Atticus ay hawakan mo parin.” sabi ko na ikina tango niya.

“Actually, may nag send sakin ng private message na kung pwede ay kunin ang serbisyo mo.”

“Anong sinagot mo?” tanong ko kay Atticus.

“Hindi ko tinanggap at sinabing tumigil na tayo sa trabaho natin.” napangiti ako. Yun talaga ang gusto ko ang maging normal ang buhay namin.

“Kamusta naman ang negosyo niyo ni Caiden?” pag-iiba ko sa usapan.

Ngumiti siya at tumingin sakin. “I think magiging sucessful yun. Balak namin mag expand sa iba’t-ibang bansa.” sagot niya sakin.

“That’s good.” naka ngiti kong sabi.

Agad kami napatigil ni Atticus ng sumulpot si Lucian sa likod namin. Nagpaalam naman si Atticus.

“Let’s go home, wife.” sabi niya sakin sabay halik sa nuo ko.

Tumango ako kay Lucian. Masaya ako dahil simula ngayon ay magiging normal na ang buhay ko.

Pero alam ko naman na may magiging kalaban parin kami lalo na sa estado ng buhay ni Lucian dahil siya parin ang nagunguna at kinakatakutang Mafia sa buong mundo. Aasahan namin na meron at meron talagang mag tatangka sa buhay namin. Ngunit aasahan din ng mga kalaban namin na dudurugin namin sila.

Naglakad na kami ni Lucian papunta sa helicopter. Nagpaalam na ako kila Irish at Isaac. Nauna na din kasing umalis sila Nuroi at si Faith kasama ang mga anak nito.

Sumabay din samin sila Salem at Lucifier.

Kinuha naman sakin ni Lucian si Evre. “Ako na bahala sa mga anak natin, you should rest, wife.” sabi niya na ikina ngiti ko.

Agad ko ipinikit ang aking mata habang naka sandal ang ulo ko sa balikat ni Lucian. Nararamdaman ko din ang pag angat ng sinasakyan naming helicopter.

A/N: Last two chapter nalang kay Ruwi at Epilogue. Baka lagyan ko nadin ng special chapter para kay Alexios at Evreux.

Thank you sa mga nagbabasa sa story ni Ruwi. Suportahan niyo din sana si bagyong Salem na laging sinasabi na gwapo siya. 😂

Assassin Series: 4 Salem Herreros ❤️

Chapter 50

NASA DUYAN ako habang pinapatulog ko si Alexios. Naka upo lang ako sa hugis lamp na duyan na pinasadyang pinagawa ni Lucian.

Inilagay niya din ito sa malaking garden namin sa bahay. Sinadya niyang inilagay dito para magamit ko kapag pina-pasikatan ko ng araw ang kambal namin.

Agad ako napangiti ng makita ko si Lucian na naglalakad papunta sakin. Karga niya si Evre na naka ngiti. Tuwang-tuwa na naman dahil ang papa niya ang may buhat sakanya.

Pano ba naman kasi. Kapag ako bumuhat umiiyak sakin. Pero kapag si Lucian ay panay ang hagikhik.

“Hi, my love.” bati sakin ni Lucian. Umuklo pa ito sabay halik sa labi ko.

“Anong gusto mong ulam?” tanong niya sakin. Oo nga pala.. hindi kami kumuha ng katulong dito sa bahay namin. Hangga’t maari ay kami ni Lucian ang nag-aalaga sa mga kambal namin.

Nag tutulongan din kami sa gawaing bahay. Natutuwa nga ako dahil laging nag pre-presinta si Lucian sa mga gawaing bahay. Ayaw daw niya kasi ako mapagod.

Sa gabi naman ay may schedule kami. Kailangan isa samin ay matulog mauna para kapag nagising ang kambal ay may mag-aalaga. Lalo na kay Evre na panay iyak. Si Alexios kasi ay matakaw sa tulog.

“Gusto ko ng tortang talong.” sagot ko kay Lucian.

Agad ko namang nakita ang kislap sa mata ni Lucian. “Yung talong ko.. hindi mo na miss, Misis? pilyo niyang tanong sakin.

Inirapan ko siya at dinilaan. “Heh! Katatapos mo lang kagabi.” sabi ko sakanya.

“Kulang yun. Gusto ko madami.” naka kunot nuo niyang sabi. Agad ko naman sinipa ang binti niya na ikinatawa niya agad.

“Ang damot. Sabi mo 3 times a day.” tampo niyang sabi.

“Wala ka ngayong gabi dahil naka 6 times ka na kagabi. Masyado mong inadvance.” tawa kong sabi na ikina simangot niya.

“Maglilinis ako ng bahay tapos ako na bahala mag alaga sa mga anak natin.” sabi niya sakin.

“Ayy naku.. Lucian.. alam ko may kapalit.” sabi ko agad sakanya.

Agad ako tumayo sa duyan at naglakad na pabalik ng bahay. Naka sunod naman sakin si Lucian at kinukulit ako.

“Sige na kasi..” sabi pa niya.

Napaka kulit talaga. Pero kapag iba ang kaharap niya. Ayy.. naku matatakot kapag nakita ang mukha niyang napaka sungit.

Pag pasok namin sa bahay. Agad ko inilagay si Alexios sa crib. Mahimbing na kasi itong natutulog. Si Evre naman ay inilagay ni Lucian sa isang crib dahil gising parin ito. Baka magising niya si Alexios.

“Ako na magluluto.” sabi sakin ni Lucian sabay halik sa nuo ko.

Nilapitan ko nalang si Evre na tumatawa mag-isa dahil naaliw sa mga laruan na naka sabit. 5 months na din ang kambal. Ang bilis ng panahon talaga.

Balak ko umalis ngayon para kita-in ang mag o’organize ng binyag ng mga anak ko. Hindi ko kasama si Lucian dahil siya ang magbabantay sa kambal namin. Nagtataka pa nga ako dahil hindi naman ito nag reklamo na ako lang ang aalis.

Kapag kasi aalis lang ako saglit ay naka buntot na ito sakin. Kaya nagtataka ako kung bakit hindi siya nag react na mag-isa ako aalis.

Tumayo ako sa couch at tinungo ang kusina. Naabutan ko pa si Lucian na napapaso dahil sa pag babalat nang talong.

Natawa naman ako ng makita ko siya dahilan para mapalingon ito sakin. “Dapat talaga may unlimited ako mamaya ehh..” maktol niya sakin. Hindi na nagsawa. Halos gabi-gabi nalang namin yun ginagawa. Di ako magtataka kung masundan man ang kambal namin dahil ayaw niyang pumayag na gumamit ako ng pills o kung ano pa man.

Subukan ko lang daw bumili at talagang susunugin daw niya lahat ng pharmacy.

Lumapit ako kay Lucian at tinulungan ko na siyang mag balat ng talong. “Ti amo moglie mia.” sabi niya sakin.

Napangiti akong humarap kay Lucian at ngumuso. Agad naman niyang hinalikan ang naka nguso kong labi. “Ya tozhe IyubIyu tebya, moy muzh.” sabi ko nang mag hiwalay ang labi naming dalawa.

Nang ang ginagawa naming pagbabalat ng talong ay agad nag luto si Lucian. Habang ako naman ay naka upo sa upuan habang nakatingin sakanya.

“Love, gusto ko ng tuyo.” sabi ko kay Lucian.

“Noted, Love.” sagot naman niya sakin.

Umalis muna ako sa kusina at tinungo ang crib ni Evre. Nakita ko na naka tulog ito. Tag-isang crib talaga sila ni Alexios. Pero kapag nandoon na sa kwarto nila ay magkatabi ang mga ito.

Tinawag na ako ni Lucian para kumain. Pagdating ko sa kusina ay naka ready na ang pagkain ko. Ako nalang ang kulang. “Let’s eat, wife.” tawag sakin ni Lucian. Kaya agad ako umupo sa tabi niya.

Nagsimula na kaming kumain at kung ano-ano lang ang pinagkwe-kwentuhan namin. Hindi ko lang kasi asawa si Lucian kundi ka marites buddy ko din siya.

Nang matapos kami kumain ay ako ang nag hugas ng plato. Masyado ng kawawa ang asawa ko dahil lagi niya kasing gusto na siya ang gumawa ng gawaing bahay.

Nang matapos ako mag hugas ng plato ay naglakad lang ako sa sala kung nasaan si Lucian. Binabantayan kasi niya ang kambal.

Agad ako nataranta ng makita ko ang wall clock na naka sabit. “Naku.. late na ako sa meet up.” sabi ko kay Lucian.

Hindi ko na siya hinintay sumagot at nagmamadali akong umakyat ng hagdan at tinungo ang kwarto namin.

Agad ako dumeritso sa banyo para maligo. Mabilis lang ang ginawa kung pagligo dahil 30 minutes na akong late.

Pagkatapos kung maligo ay agad ko kinuha ang aking bath robe at isinuot ito saka lumabas ng banyo.

Naabutan ko naman si Lucian na inaayos ang damit ko. Mukang hinanapan na niya ako ng isusuot.

High waist na pants at blouse ang hinanda nito. Napasimangot ako dahil gusto ko yung dress ang isuot ko.

“Ayaw ko niyan. Gusto ko dress.” sabi ko sabay lakad sa walk in closet. Sumunod naman si Lucian sa likod ko.

“Wife, ito na suotin mo.” sabi niya habang pinagpipilitan ang hinanda niyang damit sakin.

Inirapan ko siya at bumalik ulit sa pag pili ng dress. “Ayaw ko!” kinuha ko ang red sexy dress at pinakita kay Lucian. “Ito gusto ko.” naka ngiti kung sabi.

Agad naman akong tinignan ni Lucian ng masama. “Wear that fucking dress and I will fuck you in our bed. Gusto mo yatang posasan ulit kita.” sabi niya sa matalim na boses.

“Hehe.. sabi ko nga. Mag papantalon ako.” ngumiti ako ng pilit. Hindi ako mananalo kay Lucian. Gabito kaming dalawa kapag may pupuntahan. Ayawn ayaw niyang nag susuot ako ng dress. Ayaw daw kasi niyang makita ang mga legs ko at baka makapatay pa daw siya ng wala sa oras. Talagang totohanin niya ang sinasabi niya. Kaya ang ending hindi na tutuloy ang lakad namin dahil lupaypay na ako sa kama.

Nang matapos na ako ay agad ko inayos ang buhok ko. Kinuha ko lang ang phone ko at inilagay ito sa sling bag ko. Humarap ako kay Lucian na naka upo sa kama at nakatingin sakin.

“You are really beautiful, my wife.” sabi sakin ni Lucian habang buong pagmamahal na nakatingin sakin.

Lumapit ako sakanya at hinalikan ito sa labi. “Ikaw na muna ang bahala sa anak natin.” sabi ko kay Lucian.

Tumayo naman siya at niyapos ako ng yakap sa beywang. “Wag na wag ka makikipag usap sa lalaki ahh! Babalian ko sila ng leeg.” sabi niya. Kaya agad ko kinurot ang tagiliran niya.

“Oo na.. baka magulat pa ako na nasa likod na naman kita.” sabi ko sakanya. “Alis na ako. See you later, love.” sabi ko sabay alis sa harap niya.

Lumapit pa ako sa dalawang anak ko na nasa crib na mahimbing na natutulog. Mukang inilipat ni Lucian ang dalawa habang naliligo ako.

Hinalikan ko muna ang kambal sa nuo saka ako naglakad sa pinto at dahan-dahang binuksan yun para hindi magising ang mga anak ko.

Agad ako bumaba ng hagdan at tinungo ang main door. Naglalakad ako papunta sa garahe habang pinapaikot sa daliri ko ang susi ng kotse.

Agad ako lumapit sa BMW at binuksan ang pinto ng driver seat at pumasok doon. Sinuot ko ang set belt. Naalala ko nga pala na kanina pa naghihintay sakin ang ka meet up ko kaya nag send ako ng message sakanya na papunta na ako.

Nang ma send ko yun aya agad ko binuhay ang makina ng kotse. Pinindot ko muna ang control para sa gate para kusang bumukas ito.

Agad ko nang pinatakbo ang kotse nang makalabas ako sa gate.

Tinungo ko ang restaurant kung saan kami magkikita ni Ms. Audrey. Siya kasi ang kinuha kung organizer para sa binyag ng kambal ko.

Nang makarating ako ay agad ako nag hanap ng mapa’parkingan ng kotse. Pinark ko lang ang kotse at pinatay ang kotse. Pinulot ko lang ang sling bag ko sabay bukas ng pinto ng kotse.

Nag vibrate ang phone ko kaya tinignan ko muna kung sino ang nag text sakin habang sinasara ko ang pinto ng kotse.

Naka yuko akong naglalakad ang nag ta-type ng text kay Lucian.

“What the!!” sabi ko nang may naglagay sa ulo ko na parang sako. Agad ko pinigil ang pag hinga ko dahil naamoy ko na may gamot ang sako na inilagay sa ulo ko.

“Fuck!”

Nagpupumiglas ako nang may yumakap sakin mula sa likod. Tatapakan ko sana ang paa nito ng maramdaman ko na parang nahihilo ako.

“Shit!” sabi ko. Pinipilit ko ibuka ang mata ko ngunit hindi talaga kaya. Mas lalo lang yata akong nahihilo sa tuwing gumagalaw ako.

Hindi ko narin maramdaman ang katawan ko. Para itong namamanhid. Kaya kahit anong siko ko kung sino mang nasa likod ko ay hindi nasasaktan.

Damn it! Unti-unting nilalamon ako ng kadiliman. At kahit anong pilit ko ay hindi ko na kaya ang gamot na naamoy ko.

“Lucian!”

A/N: Enjoy reading guys!! ❤️

Chapter 51

HINIHILOT KO ang aking sentido habang kausap ko si Salem sa kabilang linya.

“Kapag talaga ako sinaksak ni Ruwi, boss Lucian. Mumultuhin talaga kita.” He threatened me.

“Tsk. Just do it. And don’t forget not to hug my wife. I will shoot you if you hug my wife.” Pagbabanta ko sakanya.

“Wengya! Paano ko dudukutin kung hindi ko hahawakan.” He said in frustration voice.

“Damn it!” Sabi pa niya kaya agad ko pinatay ang tawag.

Lumapit ako sa mga anak ko na nasa crib na gising na ngayon. “Let’s go babies. Let’s surprise, mama.” Sabi ko habang may ngiti sa labi. Hindi ko alam pero mukhang naiinitihan ako ng mga anak ko dahil naka ngiti ang mga ’to.

Agad ako nagbihis ng damit para makaalis na kami. Nabihisan ko na din kasi kanina ang kambal. Nang matapos ako ay agad ko kinarga sila Alexios at Evre bago lumabas ng kwarto.

I was on the stairs when I heard the doorbell. I just looked at the video intercom attached to our wall to see who was outside.

When I saw Kier and Levi I immediately pressed the gate with the button. I even saw them on the monitor entering the gate.

I just waited for them to enter the house while I carried my twins.

Bumukas ang main door at pumasok do’n si Kier at Levi. Nakangiti pa si Kier ng makita ako. “Hi, Kuya Lucian!” Bati niya sa ’kin.

Tumango ako. Lumapit naman siya sa ’kin at kinuha si Evre.

“What are you guys doing here?” Takang tanong ko.

“Inutusan kami ni Salem para bantayan ang kambal ninyo ni Ruwi. Dahil nga mag pro-propose ka daw.” Sagot sa ’kin ni Levi.

Ohh. That’s why they’re here. I chuckled.

Levi took Alexios from me. “Go, Boss Lucian. Kami na bahala sa kambal.” Dugtong na sabi ni Levi.

I smiled. “Thank you.” Ngumiti naman sila sa ’kin saka tumango.

“Susunod kami do’n, kuya Lucian. Kami na muna bahala sa kambal.” Pahabol na sabi ni Kier.

I nodded and immediately took the car keys and headed to the garage. Agad ako sumakay sa kotse saka binuhay ang makina. My phone lit up so I immediately opened it.

“Na dukot ko na ang asawa mo, Mr. lover boy.”

Napa-iling nalang ako sa text ni Salem. Ito kasi ang inutusan kong dukutin ang asawa ko.

Agad ko pina-usad ang sasakyan at tinungo kung saan dinala ni Salem si Ruwi.

NAGISING AKO NA masakit ang ulo. Agad ako napaupo ng marinig ko ang hampas ng alon. Inilibot ko ang aking paningin at wala man lang akong makitang tao.

Tumingin ako sa inuupuan ko at agad kumunot ang nuo ko. Hindi ko alam kung bakit nandito ang kamang ito sa tabi ng dagat. Hindi din naka gapos ang mga kamay ko. Naguguluhan naman akong tumingin ulit sa paligid.

Bumangon ako sa kama, bumaon pa ang suot kong sapatos sa buhangin ng magsimula akong maglakad. Palinga-linga ako sa paligid dahil wala talaga akong makitang mga tao.

Naglakad ako at nagbabakasakali na may maka salubong akong tao na pwedeng mapagtanongan.

Humanda talaga sa ’kin kung sino mang dumukot sa ’kin. Babalian ko talaga sa leeg.

30 minutes na yata ako naglalakad ngunit wala parin akong makitang mga tao.

Naglakad parin ako hanggang sa may nakita akong red carpet. Sa gilid nito ay puro white rose at red rose. Naka kalat din ang petals nito sa red carpet. Habang may nakatayong malalaking words na marry me.

Tumingin naman ako sa paligid dahil wala namang tao. Baka kasi mapagalitan pa ako kung sino man ang nag pro-propose tapos pa saring-saring ako dito.

Naglakad ako sa red carpet dahil wala pa namang tao. May nakita kasi akong parang baul malapit sa malalaking letter. Nakabukas yun at parang may nakasulat.

Lumapit ako at binasa ang nakasulat.

You are my treasure. Mahina kong basa sa naka sulat. Napa atras ako sa gulat ng biglang umilaw ang malalaking words na MARRY ME.

Napasinghap ako ng may yumakap sa likod ko sabay halik sa balikat ko. Amoy palang niya ay alam ko na kung sino.

“Lucian!” Tawag ko sa asawa ko.

Hindi niya ako pinaharap sa gawi niya. Nakayakap lang siya sa ’kin ng mahigpit at inaamoy ang leeg ko.

“Ikaw may pakana sa pag dukot sa ’kin?” Tanong ko. Kumawala ako sa yakap niya at hinarap siya.

Ngumiti siya sa ’kin sabay luhod sa harap ko. Nanlaki naman ang mga mata ko at hinihintay ang gagawin niya.

May inilabas siya galing sa bulsa niya at nakatingin sa ’kin na buong pagmamahal. “Will you marry me again, wife? But this time. Sa simbahan na kita ihaharap.” He asked with a smile on his lips.

“Pinadukot mo lang ako para mag propose?” Tanong ko. I cross my arms on my chest saka ko siya inirapan.

Nagkamot naman siya sa likod ng ulo niya at nagpa cute sa ’kin. “Sorry na, wife. I just want you to have a memorable proposal.” Nakangiti niyang sabi.

“What if I don’t want to accept that?” Pagmamaldita ko sakanya.

Bigla naman siyang natigilan sa sinabi ko. “Misis naman.. Wag ka naman manakot.” Sabi niya habang naka nguso sa harap ko.

“Hindi kita tinatakot. Sinasabi ko lang sa’yo yung totoo. May nakita akong cute guy do’n sa rest—”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko ng biglang sinakop ni Lucian ang labi ko at mapusok akong hinahalikan. Napangiti ako habang naghahalikan parin kami ni Lucian.

Tinapos nito ang halik namin sabay tingin sa ’kin ng masama. “I won’t ask you anymore. Sa gusto o sa gusto mo magpapakasal ka sa ’kin ulit, wife.” Sabi niya sabay kuha sa kamay ko at kinuha ang engagement ring at inilagay sa daliri ko.

“Joke lang. Of course, I will marry the man I love the most.” Sabi ko kay Lucian sabay yakap sa beywang niya at pinupog ng halik ang labi niya.

I raised my hand and looked at the ring. It has a big diamond and it’s edge is infinity design. Inangat ko ang kamay ko at pinagmasdan ang ring.

“I love you so much, wife. My badass wife. Ikaw lang ang babaeng sasambahin ko araw-araw at gabi-gabi. Hindi akong magsasawa na alagaan ka at ang mga anak natin. Pasensya ka na kung lagi akong takot na mawala ka sa ’kin, wife ko. Ayaw ko lang mawala ka sa paningin ko. Ayaw kong mawala ka kahit saglit man lang.” Mahaba niyang sabi kaya napangiti ako. “Mamahalin kita at maging ang mga anak natin hanggang sa huling hininga ko dito sa mundo.” Dagdag niyang sabi habang ang mga mata nito ay punong-puno ang emosyon.

Magkatitigan lang kami habang may ngiti sa labi. “Mahal na mahal din kita, Lucian Nicklaus Vandeleur.” Sabi ko habang may ngiti sa labi.

Napatingin kami sa kalangitan ng may nag fireworks. Nag form pa ito ng Congratulations!

Nakangiti lang ako habang pinagmamasdan ang mga fire works hanggang sa matapos ito.

Agad akong tumingin kay Lucian ng may maalala ako. “Wait.. kanino ’tong resort na ito?” Tanong ko sa asawa ko.

“Sayo.” Tipid niyang sagot sabay dampi ng halik sa labi ko. “Naka pangalan ang resort na ’to sa’yo.” Malambing niyang sabi sa ’kin.

Napatigil kami ni Lucian nang may sumulpot na dalawang babae. Papalapit ang mga ’to samin kaya agad akong kumawala sa yakap ni Lucian at hinarap ang dalawang babae.

“Good Afternoon, Ma’am. Kami po yung mag aayos ng make up at hair mo po.” Sabi sa ’kin ng babae saka yumukod sa harap ko.

Nagtataka ko namang tinignan si Lucian. He chuckled at kiss me on my lips. Tumingin siya sa dalawang babae. “Hindi na kailangan nang make up ng misis ko. Maganda na ang misis ko eh.” Sabi ni Lucian habang nakatitig sa ’kin kaya inirapan ko siya.

Napangiti naman ang dalawang babae. “Para saan ba yung make up at hair-hair na yan?” Tanong ko kay Lucian.

“I will wait for you at the altar my wife.” Sabi niya sabay kindat sa ’kin.

Doon lang nag sink sa utak ko ng makita kong naglakad na si Lucian palayo sa ’kin. So, talagang planado niya. Ngayon na talaga yung kasal??

Lumapit naman sa ’kin ang dalawang babae at sinabing naghihintay na daw ang kotse na sasakyan namin.

Sumunod nalang ako kahit lutang pa ang isip ko.

Agad kaming sumakay sa kotse, inalalayan pa nila ako kahit naman kailangan. Napanasin kong may matandang lalaki na nakaupo sa driver seat. Ngumiti pa siya sa ’kin at yumukod ng maka pasok ako sa back seat.

“Good afternoon, Mrs. Vandeleur.” Bati niya sa ’kin.

Tumango lang ako at ngumiti. Pina-usad niya ang sasakyan kaya tahimik akong nakatingin sa labas ng bintana. Nasa harap naman ang isang babae at ang isa ay nasa tabi ko.

Hindi ko alam kung saan kami papunta. Talaga ’to si Lucian laging handa. Lagi din akong ginugulat.

Hindi ko alam pero na e-excite din ako at the same time kinakabahan.

Nakarating kami sa harap ng hotel. Isa sa pagmamay-aring hotel ni Lucian dito sa Quezon City. Pagbaba ko sa kotse ay agad yumukod at bumati sa ’kin ang mga tauhan ng hotel.

Ngumiti lang ako sakanila at naglakad papasok. May red carpet pang nakahanda.

Agad ako inassist ng babae kanina kung saang kwarto ako pupunta.

Pagpasok ko sa loob ng kwarto ay nakita ko ang wedding gown. Hindi ko alam pero naiiyak ako. Talagang ihaharap na ako ni Lucian sa simbahan.

Hindi ko naman inexpect na magpapakasal kami ulit ni Lucian. Kaya pala hindi niya ako sinamahan kaninang umaga.

“Mag uumpisa na po tayo, Ma’am.” Nakangiting sabi ng babae sa ’kin.

Agad ako naglakad sa upuan na nakaharap sa malalaking salamin. Ngunit naalala ko na galing nga pala ako resort at baka mabaho na ako.

“Ligo na muna siguro ako.” Sabi ko sabay tayo. Agad naman silang tumango at inihanda ang banyo.

Inayos pa ng isang babae ang mga gagamitin kong undergarments at inilatag yun sa kama.

Pumasok na ako sa banyo para maligo. Ayaw ko malate sa kasal namin ni Lucian at baka magwala pa yun dahil hindi ako dumating agad.

Nang matapos ako maligo ay agad ako inayusan ng dalawang babae. Hinayaan ko lang sila kung anong gusto nilang gawin. Basta sinabi ko lang sakanila na light make up lang.

Nang matapos nila akong ayusan ay tinulongan nila akong isuot ang wedding dress ko. Saktong-sakto sa ’kin ang dress. Hindi ko alam kung paano ako sinukatan ni Lucian.

Hindi ko makuhang hindi kabahan mamaya. Mas nakaka kaba pa pala ’to kaysa sa mahuli ako ng mga kalaban.

A/N: Next na ang Epilogue at yung special chapter.

Enjoy reading guys ❤️

Don’t forget to vote or comment. I really love reading comment’s guys!! Te amo. ❤️

The Wedding

Ruwi’s wedding gown.

Wedding bouquet.

Lucian suit.

Bridal car.

Groom’s men suit.

Bride’s maid gown.

Wedding cake.

Mr. & Mrs. Vandeleur Nuptials. ✨❤️

A/N:

EPILOGUE

and Special Chapter ay nasa VIP GROUP! Sa mga hindi pa nababasa ang story ni Ruwi pwede niyo akong ichat sa facebook Cruz Wp. Note: Hindi po siya free. Thank you!

Epilogue

I WAS WAITING for Ruwi in front of the altar. I have been preparing for this wedding for a long time. Hindi ko lang sinasabi kay Ruwi. I really want Ruwi and I to get married in the church.

Tumingin ako sa gawi ng mga anak ko na hawak ni Levi at Kier. I smiled. It’s a miracle that Alexios isn’t sleeping today. Napaka antukin pa naman niya.

“Boss Lucian.” Biglang tawag sa ’kin ni Salem kaya lumingon ako sa gawi niya.

“Bakit dalawa kami ang best man mo?” Tanong ni Salem na hindi matanggap na dalawa sila ang best man ko. Kinuha ko din kasi si Red.

“Matalik kong kaibigan si Lucian, pare. Kaya wag kang magtaka. Eh.. ikaw? Bakit ka kinuhang best man ng kaibigan ko?” Tanong ni Red kay Salem sa inis na boses.

“Ako ang superman ng buhay niya. Wag kang epal!” Salem replied to Red.

Hinayaan ko nalang ang dalawa na kanina pa nag babangayan sa likod ko.

Hindi ko nalang sila papansanin dahil nanlalamig ako. My hands are also sweating. Damn it!

Palipat-lipat ang tingin ko sa pinto at sa relo na nasa pala-pulsahan ko. Gusto ko na kasing makita ang asawa ko.

Hindi na ako makapaghintay makitang suot ng asawa ko ang kanyang bridal gown.

It’s a good thing that she didn’t feel that I was measuring her when she was sleeping for the past few weeks. Kaya saktong-sakto ang pinagawa kong gown para sakanya. Sukat ko naman talaga dahil memoryado ko ang katawan ng asawa ko dahil araw-araw at gabi-gabi ko ’tong sinasamba. Gusto ko lang makasiguro talaga sa sukat.

I saw the organizer walking towards the bride’s maids and groom’s men.

“Nandyan na po ang bride, Mr. Vandeleur.” Nakangiti niyang sabi sa ’kin sabay yukod sa harap ko.

I think my heart beat stopped when I heard that. Finally, makakasal na kami ng asawa ko. Yung hindi sapilitan. Yung maraming tao ang makakakita sa pag iisang dibdib namin ni Ruwi.

I bit my bottom lip when I saw the church door slowly open. I saw my beautiful wife wearing her wedding gown. I can’t help it not to cry. I cried because of so much happiness.

I wiped my tears from my eyes while looking at Ruwi with a smile on my lips.

Tinapik naman ako ni Salem sa balikat. “Hindi pa nagsisimula ang kasal niyo ni Ruwi, umiiyak ka na.” Sabi niya sa ’kin. Hindi ko nalang pinansin ang unggoy na ’to.

Fuck! My wife is really beautiful. Mas lalo lang ako naiinlove sakanya araw-araw.

Bumilis ang tibok ng puso ko nang magtagpo ang paningin namin ni Ruwi. Ngumiti siya sa ’kin kaya napangiti ako.

Naririnig ko ang pag play ng pinili kong kanta para sa wedding march ni Ruwi. I smiled while looking at my wife walking slowly.

Bumalik sa alaala ko ang pinagdaanan naming dalawa. Mula sa paghihintay kong makita siya ulit. Sa aksidenteng nawala siya. Her fake death. Sa mga nakalipas na buwan na magkasama kaming lumalaban. Hanggang sa dumating ang kambal namin.

Wala na akong hihilingin pa. Kundi ang makasama ko si Ruwi at ang mga anak namin.

Hindi ko namalayan na nasa harap ko na ang asawa ko. I chuckled, when I saw my wife’s death glare.

“La mia bella moglie.” I said to my wife.

Inabot ni Ruwi ang isa kong pisngi at pinahid ang luha ko. “Iyak ba yan ng kaligayan o baka naman dahil masasakal na kita?” Tanong niya sa ’kin.

I laughed of what she said. I took her hand and kissed the back of her palm.

“Let’s get married. My badass wife.” I said while looking at her eyes lovingly.

Ruwi nodded with a smile on her lips.

Sabay kami naglakad papunta sa harap ng pari na magkakasal samin.

HINDI KO NA alam ang pinagsasabi ng pari dahil hindi ako makapag focus. I think I want to vomit. Pinipigilan ko lang talaga.

Kinakagat ko lang ang aking ibabang labi para pigilan ang sarili ko na masuka. Tumingin ako kay Lucian na naka paskil sa labi niya ang ngiti. Mahina akong natawa sa wedding vows namin kanina. Kainis naman kasi ’tong si Lucian, lagi nalang akong ginugulat kapag gusto niya. Mamaya talaga ’to sa ’kin. Bubugbogin ko talaga siya sa kama.

“I pronounce you husband and wife, you may now kiss the bride.” The priest said.

Lucian faced me with a smile on his face. It lifted my wedding veil.

“I love you, my wife.” He said lovingly.

I smiled. “I love you too, hubby.”

Mabilis ako hinalikan ni Lucian sa labi. Hinapit pa niya ang beywang ko papunta sa kanya at niyakap ako ng mahigpit. Naririnig ko ang palakpakan ng mga tao sa paligid namin at mga sigawan ng mga kaibigan ko.

Pinagdikit ni Lucian ang mga nuo namin pagkatapos ng halik na pinagsaluhan naming dalawa sabay haplos sa pisngi ko. Sabay kaming humarap sa mga tao na may ngiti sa labi.

Hindi ko talaga alam na bibiglain ako ni Lucian ng kasal.

Lumapit ang mga kaibigan ko at nangunguna pa talaga si Lucifier lumapit samin ni Lucian. Buti nakapasok ’to sa loob ng simbahan na hindi na susunog.

“Congrats!!!” Nakangiting sabi ni Lucifier na may pahid-pahid pa sa gilid ng mata niya.

Nandito din ang ama ni Lucian. Lumapit ’to samin habang karga ang kambal namin ni Lucian.

“Congrats, son. I’m happy for you.” Nakangiting sabi ng ama ni Lucian.

“Take care of my son, Ruwi. And Lucian protect and love your wife always. Be a good father and husband.” Sabi niya kay Lucian.

“I will, dad.” Sagot ni Lucian. Niyakap naman ako ng ama ni Lucian kaya napangiti ako.

Nagsimula na ang picture taking. Inuna na muna namin ang mga ninang’s and ninong’s na hindi ko naman kilala.

Hinuli ko na ang mga kaibigan ko dahil ang kukulit pa naman ng mga ’to. Para pa namang takas sa mental ’tong mga kaibigan ko.

Napangiti ako ng makita ko si Caiden. Finally, nandito narin siya.

“Congrats, Ruwi..” akmang yayakapin sana ako ni Caiden ng tumikhim si Lucian sa gilid ko.

“So possessive.” Sabi ni Caiden na nagkamot pa sa likod ng ulo niya.

Agad kami pumwesto sa altar para sa picture taking kasama ang mga kaibigan ko. Nag-aaway pa si Lucifier at Eros dahil na sasapawan daw ni Lucifier ang kagwapuhan ni Eros. Hindi daw siya makita.

“Okay, 1, 2,—” bilang ng camera man.

Hinintay ko mag 3 saka ko sasabihin.

“3”

“I’m pregnant!!!”  I said.

Mabilis naman tumingin silang lahat sa ’kin. Sakto naman na nag flash ang camera.

“Really???” Lucian asked. Nakangiti siya sa ’kin na parang hindi makapaniwala na buntis na naman ako. Batukan ko kaya siya.

“What the!! Dahan-dahan naman kayo sa pag gawa ng anak. Single pa ako ohh!!” Reklamong sabi ni Salem. Agad naman siyang binatukan ni Atticus sa ulo.

“Manahimik ka nga. Napaka epal mong gago ka.” Sabi ni Atticus.

“Wag ka ngang mag mura, Atticus. Sige ka.. minus ten ka na naman sa langit.” Sabi ni Salem kay Atticus.

“At least minus ten lang. Itong si Lucifier.. hindi ko alam kung bakit naka pasok ’to sa simbahan na hindi umuusok.” Sabi ni Atticus na dinamay ang nanahimik na si Lucifier.

“Ang sama niyo sa ’kin. Nanahimik na nga ako dito eh.” Lucifier snorted.

Inulit ulit namin ang picture taking. Naka ilang ulit pa ng picture dahil ang kukulit nila. Hanggang sa sumuko nalang ang camera man sa mga kaibigan ko. Ang sarap kasing tadyakan ng mga animal.

Nang matapos ang picture taking namin ay agad na bumalik sa upuan ang mga kaibigan ko. Kami nalang muna ang mag pi-picture ni Lucian.

Natapos ang picture taking ay agad na lumuhod si Lucian sa harap ko at pinantay ang mukha niya sa tyan ko. Pinupog niya ng halik ang tyan ko kaya napa ngiti ako.

“Thank you so much, wife.” Nakangiting sabi niya sa ’kin.

I cupped Lucian’s face and kissed him on the lips.

Nang matapos ang wedding namin ni Lucian sa simbahan ay agad kaming dumeritso sa reception.

Red ang piniling motif ni Lucian dahil daw sa red copper kong buhok.

Tinanong ko si Lucian about sa mama niya. Ngunit napag alaman ni Lucian na dinala pala ito sa rehabilitation center.

Busy ako kumakain dahil gutom na gutom na talaga ako. Matakaw pa naman ako pag nagbununtis ako. Buti nalang yung tyan ko lang yung lumalaki hindi yung katawan ko.

Lumapit sa ’kin si Salem kaya napatigil ako sa pagsubo ng pagkain.

“I have to go, Ruwi. May emergency sa hospital.” Sabi niya sa ’kin.

Tumango naman ako bilang sagot ko. Lumuhod si Salem sa harap ko at bigla niya akong niyakap.

Hindi ko alam pero para akong naiiyak. Alam kung malaki ang ginawang tulong ni Salem para sa ’kin, para samin dalawa ni Lucian. Hindi ko napigilan ang luha ko kaya umiyak ako.

“Pregnant hormones? I see.” Sabi niya ng pinakawalan ko siya sa pagkakayakap.

“I’m so happy for you, Ruwi.” He said to me while wiping my tears from my cheeks.

“Oh.. siya, hindi bagay sa ’kin ang umiyak kaya aalis na ako.” Sabi ni Salem kaya mahina akong natawa.

“Malamang, ang pangit mo pa namang umiyak.” Sagot ko.

He chuckled. “Parang awa mo na Ruwi. Wag na wag mo akong paglilihian ulit ngayon sa pangalawa mong pagbubuntis.” Reklamo nito kaya napa-iling ako habang naka ngiti.

Umalis na siya sa harap namin ni Lucian. Naramdaman ko naman ang yakap ni Lucian sa ’kin sabay halik sa pisngi ko. “Are you tired?” Bulong niyang tanong sa ’kin.

Umiling ako sabay ngumuso. “I’m hungry, again.” Sabi ko na ikinatawa ni Lucian. Hinaplos pa niya ang tyan ko.

Nang matapos ang reception. Sinundo lang kami ni Lucian ng personal driver niya. Nasalikod kami habang karga-karga namin ni Lucian sila Alexios at Evre.

Napagpasyahan namin na next week ang binyag ng mga ito. Gusto kasi ng daddy ni Lucian na sa Greece ganapin ang binyag. Wala na kaming magawa ni Lucian dahil hinanda na niya reception do’n sa Greece. Mas lalo pa kaming nagulat dahil ang dami nitong kinuhang ninong and ninang.

Nang makarating kami sa bahay ay agad akong nagpatulong kay Lucian para matanggal ang gown ko.

Napagdesisyonan namin ni Lucian na sa Maldevis na kami mag honeymoon pagkatapos ng binyag nila Alexios at Evre.

Nang matapos ako maligo ay agad ako lumabas ng banyo. Naabutan ko pa si Lucian na kinakausap ang kambal na nasa higaan.

Para namang nakakaintindi ang dalawa dahil humahagikhik pa ang mga ’to.

Nagpunas ako ng buhok ko gamit ang maliit na towel. Akmang lalapit ako sa kama nang tumunog ang phone ko na nasa bed side table.

Agad ako lumapit do’n para kunin ang phone ko. Nakita ko sa screen ng phone ang pangalan ni Caiden kaya agad ko ’tong sinagot.

“Caiden..” bungad ko ng masagot ko ang tawag.

“Ruwi.. Something bad happen.” Sabi niya sa ’kin.

Bigla naman akong kinabahan. “What is it?”

Maging si Lucian ay napalingon sa gawi ko.

“Naaksidente si Salem.” Sabi ni Caiden. Agad ko ibinaba ang cellphone na hawak ko.

Mabilis namin tinungo ni Lucian ang Herreros hospital. Masama daw ang lagay ni Salem. Kanina pa ako hindi mapakali sa loob ng kotse sa sobrang pag-aalala sakanya.

Nabangga kasi ang kotse ni Salem sa isang ten wheeler truck.

Naabutan ko ang lahat ng mga kaibigan ko sa labas ng operating room. Tahimik ang lahat at walang nagsasalita. Alam kong nag-aalala sila sa mahangin naming kaibigan. Hindi kami kompleto kong hindi laging sinesegway ni Salem ang kagwapuhan niya.

Naka usap ko ang doctor kanina. Sinabi niya sa ’kin na kung makaka survive man si Salem asahan na namin na magkaroon ng memory loss.

Hindi ko maiwasang malungkot para sa kaibigan ko. Sa araw pa talaga ng kasal ko nangyari ang aksidente.

Naramdaman ko ang yakap ni Lucian mula sa likuran ko habang nakatayo ako sa harap ng pinto ng operating room.

“Nag aalala ako kay Salem.” Bulong kong sabi kay Lucian.

“Don’t worry to much. Si Salem pa. Kayang-kaya niya yan. Hindi yun papayag na hindi makita ang kagwapuhan niya.” Sabi ng asawa ko para gumaan ang loob ko. Hindi ko tuloy mapigilang hindi mapangiti dahil tama kasi ang sinabi ng asawa ko.

Lagi kasing sinasabi ni Salem na gwapo siya kahit hindi ko alam kung saan banda.

Pinagdarasal ko nalang na makayanan niya ito. Lalo na may naghihintay pa sakanya. Kailangan maka survive siya para sa mag-ina niya.

A/N: pasensya na kayo kung yan lang nakayanan

ng lola niyo huhu.. 😭

Special chapter na next. Alexios and Evreux ang magiging special chapter.

Wag niyong kakalimutang ang gwapong doctor

.

Assassin Series 4: Salem Herreros.

Thank you sa mga nagbabasa ng story ko. Hindi ko inexpect na makaka-3k reads ako.

Ang babaw ng kaligayahan eh nuh??! Hahaha 😂

Thank you din sa mga comments and sa mga votes. Alam niyo na kung sino kayo. Lab-lab ko kayo. ❤️😍😘

Thank you sa pag support niyo sa story ni Ruwi at Lucian. Adios!!!