Prologue

Texas

NAKAHILERA ang mga sasakyang pangkarera. Lahat ay naghihintay sa hudyat upang tuluyang patakbuhin ang nagrerebolusyong mga sasakyan.

Nang ibaba ang isang triangle flag bilang hudyat ng simula ng karera ay tila isang choreographed dance na sabay-sabay na tumakbo ang mga racing cars. Nilunod ng sigawan ng mga tao ang tunog ng mga makina. Ang mga advertisement ng mga kilalang sasakyan at pangalan ng oil companies at kung ano-ano pang produkto ay nakahilera sa tagiliran ng stadium.

Nag-uunahan ang mga racing cars. Bawat isa ay nagmamadali. Lahat ay gustong maunang umabot sa finish line.

Nasa ikatlo ang numero 11. Malapit na nitong abutan ang nasa unahan, ang numero 5. Sa dulo ay isang sharp curve ang tinutumbok. At ang nasa unahang numero 5 ay hindi gustong palampasin ang numero 11. Itinodo ng driver ng 11 ang accelerator upang malampasan ang nasa una pagdating sa curve.

Sa tuwing binabalak na mag-overtake ng number 11 ay humaharang ang 5. Hanggang sa pareho silang matapat sa isa’t isa. Lumingon ang driver ng numero 11 sa katabing sasakyan at nakita nito ang isang malademonyong ngiti mula sa kabilang driver.

Malapit na sila sa sharp curve nang gumilid ang nasa unahan at halos tumabi. Ang sadya ay pitikin sa tagiliran ang numero 11. Impatiently, sinikap ng numero 11 na itodo ang takbo upang lampasan ang numero 5. He was cursing under his breath. Alam na nitong gusto siyang itabi. Sa mismong sandali ring iyon ay kinabig ng numero 5 ang manibela pakanan upang ang hulihan nito ay masagi at masadsad sa kurbada ang numero 11.

Which he successfully did.

Nawala sa balanse ang no. 11. Masyadong mabilis upang makontrol ang manibela. Ang mabilis nitong pagkabig upang iiwas sa no. 5 ang racing car ang nagpangyari upang sumadsad ito sa shoulder ng racing track. Tumaob nang tatlong beses bago huminto at halos mabunggo sa wall.

Naghiyawan ang mga tao sa grandstand na nakita sa hawak na mga teleskopyo ang nangyayari. Ang number 5 ay sumadsad din sa tabi at hindi na makabalik sa racetrack.

Sa TV screen ay napatayo ang mga nanonood. Mula sa tumaob na sasakyan ay nagpipilit na lumabas ang driver nito. Inching away from his racing car. Halos pagapang itong lumayo mula sa tumaob na sasakyan. Wala pang dalawang metro ang nagagapang nito nang mag-apoy at sumabog ang sasakyang pangkarera kasabay ng pagbagsak at pagkawala ng malay ng driver.

Manila

PINUKAW si Beatriz ng sunod-sunod na pagtunog ng telepono. Nilinga nito ang asawang umungol at nagigising din sa tunog ng telepono sa may night table.

Inabot ni Beatriz ang phone at inaantok pang sinagot.

“Hello…”

“’Ma…”

“Jennifer?” Nagising nang tuluyan ang diwa ni Beatriz. Nasa Houston ang bunsong anak kasama si Zandro para sa honeymoon ng mga ito. They got married only three weeks ago. At tuloy upang panoorin ang championship race ni Lance.

They would have gone, too, kung hindi lang siya sinusumpong ng arthritis at hindi makabubuting nasa malamig siyang bansa. Si Franco ay hindi gustong iwan siya.

“Hija… ano ang resulta ng race? Nakakuha ba ng puwesto ang kapatid mo?” excited na tanong ni Beatriz sa kabila ng bahagya pang antok.

“’Ma…” si Jenny na humihikbi at nanginginig ang tinig na sinulyapan ang asawang nakasandal sa dingding in grim face.

Nagsalubong ang mga kilay ni Beatriz pagkarinig sa garalgal na tinig ng anak.

“Are you crying, Jennifer?” kinakabahang tanong nito.

“N-nasa… nasa ospital si Lance, Mama…”

“W-what?!”

“He—he crashed during the race… at hindi matiyak ng mga doktor kung… kung… mababalda si Lance…”

“No!” hiyaw ni Beatriz na agad ding nahinto dahil pinangapusan ng hininga. Nabitiwan ang telepono at sinapo ang dibdib.

Si Franco ay nagising sa pagbagsak ng asawa sa katawan nito.

“Beatriz!”

1

Manila

DINAMPOT ni Lance ang sobreng nasa ibabaw ng mesa niya. He recognized at once the feminine handwriting. Iyon ang ikalawang sulat na tinanggap niya sa buwang iyon mula sa iisang tao. Sa labas ng sobre ay may nakalagay na Personal and Confidential.

At ang mga ganoong mails ay hindi pinakikialaman ng sekretarya niya. He sighed at inabot ang letter opener at binuksan ang sobre. Lazily, he read the contents.

Dear Mr. Navarro,

This is my second letter. I have no idea if you received the first one which I sent two weeks ago. I know you are a busy man but I wish you’d give me a little of your time. Please call me at the ranch anytime during the night. It’s about us. I want annulment.

			 B. Navarro

His smile didn’t reach his eyes as he leaned on his swivel chair. The letter was signed Billie. Muli niyang sinulyapan ang pambungad. Mr. Navarro. Indeed.

Annulment?

SA TANAWIN sa labas ng maliit na bintana ng eroplano nakatitig si Billie. May ilang minuto na siyang nakayuko sa mga ulap. More than three years ago, she was on the same flight pauwi sa Pilipinas.

No. Mabilis na salungat ng isip niya. Hindi talaga pauwi. Philippines had never been her home. She wasn’t born there. She’s an American, ipinanganak sa America, may Amerikanong ina at… at Pilipinong ama. Ang daddy niya—may kirot na bahagyang bumangon sa dibdib. Kirot na hindi na nagkapuwang nang hawakan siya sa kamay ni Luke.

“A penny for your thoughts?”

Nilingon niya ang kasama and gave him a faint smile. Isinandig ang ulo sa balikat nito. “Nothing. Iniisip ko lang kung bakit napapayag mo akong sumama sa iyong bumalik ng Pilipinas,” she half-lied.

He gave an amused smile that made the handsome face even handsomer. Ang uri ng ngiti na hindi iilang babae ang nabighani. Tall, fair, and handsome and gray eyes. At may kulay ng buhok na kung tawagin ay dirty blonde. Matipunong katawan na utang nito sa gym at regular na pangangalaga.

Ang ngiti nito ay hindi dahil sa sinabi niya kundi kung paano niya iyon sinabi.

“Your tagalog is excellent, honey. I’m impressed,” tukso nito.

Lumabi si Billie. Alam niyang hindi totoo iyon. Bagaman deretso siyang managalog lalo at kung hindi naman malalim ang sinasabi ay para siyang loka sa pakiramdam niya sa paraan ng pagsasalita dahil sa American accent.

Pinisil niya ang kamay ni Luke na nakahawak sa kanya at ikinapit ang braso sa braso nito. Na para bang kumukuha ng assurance mula rito sa maaaring kahihinatnan ng pag-uwi nilang pareho.

“Dumadaloy sa mga ugat ko ang pag-aalala mo,” pabirong wika nito bagaman totoo ang sinabi. Hindi tulad niya, deretsong managalog si Luke. Sa Pilipinas ito ipinanganak at nag-aral.

Mestisong Amerikano rin ang lalaki sa Pilipinang ina at Amerikanong ama. But his parents divorced ten years ago at may iba nang pamilya ang ama nito. Ganoon din ang ina nito who married a department store franchiser. And Luke at thirty-six, had been married and divorced twice.

Isang malalim na paghinga ang pinakawalan niya. “Ipinaalam ko kay Nick na uuwi ako, Luke. He wanted me to stay at his mansion.”

Nagsalubong ang mga kilay ng lalaki sa sinabi niya. “Hindi mo sinabi sa akin na nakipagkita ka sa pinsan mo.”

“Tulad ng sinabi ko sa iyo,” she sighed. “Every now and then he visits me mula nang mamatay ang Papa.” muli ang bahagyang kirot sa dibdib niya.

“Your cousin hates me,” naiiritang wika nito.

“Nick doesn’t hate you, Luke,” pagsisinungaling niya. Kasabay niyon ang pagbabalik sa isip nang naganap na usapan nila ng pinsan bago ang flight niyang ito.

“Sa mansiyon ka uuwi Billie Rose” mariing wika ni Nick. “Hindi ko maintindihan kung bakit kailangang sumama ka sa lalaking iyon sa pag-uwi. Ano na lang ang sasabihin ng Papa at Tita Beatriz?!”

“What do you think would they say, Nick?” wika niya sa pinaghalong pagkalito at banayad na galit. “It’s been more than three years and I am entitled to my life, too, so I needed that legal separation, annulment or whatever!”

“Nonsense!” sawata ni Nick sa sinasabi niya. Pagkatapos ay tinitigan ang pinsan at biglang nagbago ang mood. The handsome face softened and said gently, “I am sorry, pet. I know you have the right to do what you want. At hindi ko alam kung sino ang sisisihin ko, kung ang Tito Luis o ang Papa o ang Lolo Vicente…” ang huling tinukoy nito ay ang ama ni Monica at Luis Montaño na matagal nang namayapa.

“Tapos na iyon, Nick,” she said wearily. “Matagal nang wala ang Lolo at ganoon din si… Daddy…“Tumango ito at muling tumiim ang mukha. “Hindi kita kahit kailan kinunsinti sa pakikipag-boyfriend mo sa Luke na iyan, Billie. It’s uncalled for. Pero hindi kita masisisi at ako mismo ang gagawa ng paraan upang makawala ka sa pagkakatali kung tamang lalaki ang napili mo kaysa sa Luke Wendell na iyan.” bahagyang gumalawang muscle sa mukha nito sa sinabi. “And let me remind you, Billie, hindi ako papayag na masabit sa pamilya natin ang lalaking iyan, if—inuulit ko, if you will be successful in your meeting with my brother.”

“What have you got against him, Nick?” Bahagyang umangat ang tinig niya sa nakatatandang pinsan. “Mature and responsible at may mabuting trabaho bilang ahente ng mga assembled furniture products.”

“That is your opinion,” magaspang nitong sagot. “Anyway, dahil pinlano mong lahat ang pagbabalik ng Pilipinas, I want you to stay at the mansion subalit tinitiyak ko sa iyo, Billie, na hindi madaling gawin ang gusto mo. And by gods, I want to hate my brother and father for this…”

Mula sa likod ay masuyo niyang niyakap ang pinsan at inihilig ang ulo sa malapad nitong likod. “I’m twenty-two, big cousin, remember? And thank you so much for caring though I know you have your own trouble and pain, Nick. I doubt if you have recovered from the loss yet.”

Hindi sumagot si Nick. Sa halip ay naramdaman niya ang pag-igting ng mga muscles nito sa likod and she sighed in sympathy.

“Huwag mong ipagtanggol ang pinsan mong mayabang, Billie,” paismid na wika ni Luke na bahagya pa niyang ikinagulat. “He is bitter at gusto niyang pati ikaw ay ikulong sa kapaitang taglay niya. He doesn’t want to set you free.”

Gusto niyang salungatin ang kasintahan pero minabuting magsawalang-kibo. Hindi siya naniniwalang hindi gusto ni Nick na mapalaya siya sa kalagayan niya. Only, Nick belonged to the old folks who believed that marriage is marriage. What God hath bound together let no man put asunder. At anuman ang suliranin ay nahahanapan ng paraan kung nananatiling kasal sa isa’t isa.

2

MAKALIPAS ang labintatlong oras ay lumapag sa NAIA ang eroplanong sinasakyan ng dalawa.

“May sasalubong ba sa iyo?” Si Luke sa kanya.

Umiling siya. “Sinabi ko kay Nick na huwag ipaalam sa mga Navarro ang pag-uwi ko.“Nagsasalubong ang mga kilay na nilingon siya ni Luke matapos kuhanin ang bagahe. “And I thought you want to meet them?”

“Hindi agad ngayon, Luke. Kailangang pag-isipan kong mabuti kung ano ang dapat kong sabihin…”

“Honey, dalawang linggo lang ang bakasyong hiningi ko sa opisina. We have to be back to Houston then,” paalala nito na binitbit ang dalawang bagahe patungo sa cart.

“That’s long enough.” she gave him an encouraging smile.

Inihatid siya ni Luke sa mansiyon ng mga Gascon at hindi na rin ito bumaba pa at umalis na agad. Hindi siya gustong pagbuksan ng security guard dahil hindi siya kilala. Tinawag nito ang isang katulong upang kilalanin siya subalit hindi rin siya kilala nito. Ni hindi inintindi ng security guard ang mga identifications niya. Para dito ay madaling gawin iyon. Sa kulang tatlong taong paninilbihan ng guwardiya kay Nick ay wala itong kilalang kamag-anak ni Nick Gascon.In frustration ay naupo siya sa mababang bakod sa labas na umiikot sa mga halaman sa labas ng pader. Sa pagnanais niyang huwag ipaalam ang pagdating ay hindi rin nasabihan ni Nick ang mga katulong sa pagdating niya.

“Do you have a phone?” tanong niya sa security guard makaraan ang ilang sandali.

Umiling ito. “Intercom lang po, ma’am.”

Kumislap ang mga mata niya. “Gamitin mo at utusan mo ang katulong na tawagan ang bahay ng mga Navarro. Kausapin ang mag-asawang Navarro, they knew me, ako ang—” she stopped. “Please, tinitiyak ko sa iyong kilala ako ng mga Navarro.”

Hindi malaman ng security guard kung maaawa o maiinis sa kanya. Nag-iingat ito sa masasamang tao at ang isang magandang mukha ay luma nang taktika ng mga big time na magnanakaw. Lalo at nakita nitong ibinaba lang siya ng isang taxi kanina. Ganoon pa man ay dinampot ng security guard ang intercom at tinawagan ang mga tao sa loob. Narinig niyang inulit nito ang sinabi niya. Isang buntong-hininga ang ang pinakawalan niya at muling naupo sa bakod. Palingon-lingon sa security guard at hinihintay ang pagtawag mula sa loob o ang pagsungaw ng maid sa pinto.

Hindi nagtagal ay tumunog ang intercom. Napatayo bigla si Billie at lumapit sa guardhouse. Sinusulyapan siya ng security guard habang nakikinig sa sinasabi ng kabilang linya. Pagkatapos ay ibinalik nito ang receiver sa cradle.

“Wala ang mag-asawang Navarro, Miss. Umalis sila kaninang madaling-araw patungong Palawan kasama ang apong si Monique.” may hinala sa mga mata ng guwardiya nang titigan siya.

Nanlumong sinapo ni Billie ang noo. Bakit naman ngayon pa nataon ang pag-alis ng mag-asawang Navarro? At bakit ba naman hindi naisip ni Nick na hindi siya kilala ng mga katulong sa mansiyon?

“Gusto kong tawagan mo uli ang katulong sa loob at tawagan ang security guard sa labas ng gate ng subdivision para hanapan ako ng taxi,” utos niya sa guwardiya. At nang akma itong magbubuka ng bibig upang magprotesta ay naningkit ang mga mata ni Billie. Galit na idinagdag: 

“Alam kong ginagawa mo lang ang trabaho mo, but I’m tired. Ipinakita ko na sa iyo ang mga credentials ko pero ayaw mong maniwala. Now, if you don’t get me a taxi, tinitiyak ko sa iyong ipatatanggal kita sa trabaho, that you can believe!” tuloy-tuloy niyang sinabi sa galit at pagod. Huwag nang idagdag pa ang gutom. She hated airline food at hindi siya kumain maliban sa prutas at kape.

Bagaman nag-aalanganin ay sumunod ang security guard sa awtoridad ng tinig niya.

“Damn the rich!” bulong niya na muling bumalik sa pagkakaupo.

Beinte minutos ang lumipas nang isang taxi ang pumarada sa harap ng mansiyon. Ipinabuhat niya sa driver ang malaking maleta at walang lingong sumakay.

“What is the nearest hotel?” tanong niya sa driver nang tumatakbo na ang taxi.

“Manila Garden, ma’am, o di kaya ang Manila Peninsula o ang Mandarin…” sinulyapan siya nito sa salamin.

“Take me to Manila Penn,” utos niya at naiinis na isinandal ang sarili. It doesn’t really matter kung sa hotel siya tumuloy. She can afford to stay at the hotel kung ilang linggo rin lang. But it wouldn’t be comfortable. Bukod pa roon, magtataka si Luke at natitiyak niyang yayain siya nitong sa apartment nito sa Parañaque siya tumuloy.

Pinag-iisipan niya kung sino ang maaari niyang kausapin upang bigyan ng instruction ang mga katulong sa bahay ni Nick na papasukin siya. Kung wala ang mag-asawang Franco at Beatriz ay wala siyang mapagpipilian kundi si Lance Navarro.

She gritted her teeth. She wasn’t expecting to see him now. Perhaps a week or so. Pero hindi sa unang pagtapak ng mga paa niya sa Pilipinas.

PAGKAALIS ng boy ng hotel na naghatid sa kanya ay isinara ni Billie ang pinto. Pagkatapos ay naghubad ng damit upang maligo. Alas-dos pasado na ng hapon at hindi pa siya nanananghalian. Pagkaligo ay bababa siya sa isa sa mga restaurant ng hotel upang kumain.

Ibinagsak niya sa carpeted na sahig ang mga suot at tinatanggal na ang bra nang mapasulyap siya sa salamin ng tokador. She frowned at the sight na kumuha ng atensiyon niya. Humakbang siya palapit sa salamin at muling tinitigan ang partikular na bahaging iyon ng dibdib. Ilang libong ulit na ba na napapahinto siya sa tuwing nakikita niya iyon? At hanggang ngayon ay hindi pa rin niya matiyak kung ano ang dapat niyang maramdaman kung bakit nalagay iyon doon.

Just a little over her left breast ay naroon ang tatak niya habang-buhay. Ang tatak ni Lance Navarro!

Sa maputing balat niya ay naroon ang rosebud. At sa ibaba ng hindi pa namumukadkad na rosas ay ang pangalang Lance Navarro.

Banayad niyang hinaplos ang tattoo. Who was that who sung the song Rose Tattoo? How ironic, bagay sa kanya. And smiled bitterly. The last time she saw the man who branded her was more than three years ago. She couldn’t forget the hatred in Lance’s eyes na nakamasid sa kanya habang tinatatakan siya ng kakilala nito.

Hanggang ngayon, she still shivered at the thought. Kasali ba siya sa dapat sisihin? Did she taunt him so much and added to the insult that he felt? Pero ginawa lang niya iyon upang pagtakpan ang sariling pride.

Sa pagkakatitig sa repleksiyon niya sa salamin ay unti-unting nagkaguhit sa isipan ni Billie ang nakaraan. Ikalimang araw mula nang maaksidente si Lance Navarro, sa Texas County Hospital…

3

“NAGKAMALAY na ba siya?” Si Nick kay Alvaro.

Isang buntong-hininga muna ang pinakawalan ni Alvaro bago sumagot. “Hindi pa rin. Pero narinig mo ang sinabi ng doktor kanina. Nilampasan na niya ang critical stage. But I am also worried about him.” itinaas nito ang paningin sa may salamin ng ICU at mula roon ay tinanaw ang nakatayong si Franco Navarro at tinutunghayan ang anak.

Tumango si Nick. “Yeah. Hindi pa siya natutulog mula nang dumating tayo kahapon ng hapon.”

“I haven’t seen him like this, Nick,” patuloy ni Alvaro na umiling. Hindi inaalis ang paningin sa ama na nakayuko sa anak. Nangingitim na ang paligid ng mukha sa mga tumutubong balbas. Tila nadagdagan ng maraming taon ang edad. “Idagdag pa ang kalagayan ng Mama sa Pilipinas…”

Hindi sumagot si Nick, sa halip ay tumingala sa kisame at hinagod ang batok kasabay ng malalim na paghinga. For four days, it was touch and go for Lance. Mula nang idating ito sa ER ay kaninang umaga lang idineklara ng mga doktor na ligtas na sa panganib ang binata. At hindi umalis si Franco sa tabi ng anak kahit na nang sabihin ng mga doktor dito kanina na ligtas na ito.

“Your son is going to be all right, Mr. Navarro,” ayon sa doktor kaninang umaga sa kanilang mag-aama, itinuon ang tingin sa monitor na nagbabadya ng normal na pagtibok ng puso ni Lance.

Halos sabay-sabay ang paghugot ng hininga ng mga Navarro sa narinig. Bawat isa ay umusal ng pasasalamat.

“You may go home now. We will contact you the moment he wakes up…” patungkol sa kanilang lahat ang sinasabi ng doktor.

“Tayo na, Papa.” si Jennifer na bahagya pang humihikbi at hinawakan sa braso ang ama.

“Sige na kayo,” mahinang sagot ni Franco. “Gusto kong narito ako ’pag nagkamalay si Lance…”

Gustong magprotesta ni Jenny subalit nang mapasulyap kay Alvaro ay itinikom na muli ang bibig.

“Alright, but you could, at least take a cup of coffee,” patuloy ni Jenny sa nag-aalalang tinig. “You haven’t taken anything since you arrived yesterday afternoon and I doubt if you ate at the plane.”

“Ako na ang bahala rito, Jennifer,” ani Alvaro na sinulyapan si Zandro. “Take your wife home. Hindi pa rin kayo natutulog…”

“Ihahatid ko na sila sa cottage, Alvaro,” alok ni Nick. “Magpapalit lang ako ng damit at babalik uli ako dito…”

That was this morning. At pasado alas-dos na at nakabalik na muli si Nick ay naroon pa rin si Franco. Gusto nitong manlumo para sa ama. Nang malaman nila ang nangyaring car crash ni Lance ay nag-breakdown si Beatriz. Ganoon na lang ang pagkakagulo ng sambahayang Navarro. 

Nahati ang isip sa nangyari kay Lance at sa ina. Mabuti na lang at tiniyak ng mga doktor na matinding shock ang nangyari kay Beatriz at wala itong diperensiya sa puso.

Hindi malaman ni Franco ang gagawin. He was dead worried for his son and his wife. The doctors advised his wife to have a complete rest. At si Beatriz mismo ang nag-utos sa asawa na umalis kaagad. Hindi gustong iwan ni Franco ang asawa kung hindi nito sinabing ito mismo ang aalis patungong Texas. At kinailangan pang matiyak ni Franco mula sa mga doktor ang ligtas na kalagayan ni Beatriz bago sila sabay-sabay na umalis na mag-aama ng Pilipinas.

“Hindi pa ba lumalabas mula kanina ang Papa?” muli niyang tanong kay Alvaro.

“For a while. Napilit ko siyang kumain.”

“Ikaw naman ang umuwi, Alvaro. Ako na ang bahala rito,” wika niya sa kapatid.

Tumango ito. “Thanks. I need a shower.” tinapik nito sa balikat si Nick at sinulyapan muli ang loob ng ICU bago lumakad palabas.

Si Nick ay tinungo ang isang coffee machine sa dulo ng pasilyo at naghulog ng coin para magkape. Pabalik na ito nang bumukas ang elevator at lumabas ang isang dalagita.

“Billie!”

“Nick,” lingon ng tinawag na bahagya lang kinakitaan ng pagkabigla. “So you’re here. How’s Lance?”

“Thank God, he’s out of danger,” sagot nito sa nagsasalubong na mga kilay. Hinagod ng tingin ang dalagita. “Kasama mo ba ang Uncle Luis?”

Sandaling nailang ang dalagita. “I… I’m a-alone. I am staying at my friend’s house. I came at the start of the race…”

Lalong nagdikit ang mga kilay ni Nick. “Pinanood mo ang race ni Lance? I can’t believe it. You don’t know each other… personally, at least. At pinayagan ka ng Uncle Luis na magpunta rito nang nag-iisa?” Ang cottage ranch ng mga ito ay mahabang oras ang biyahe mula Houston.

Bahagyang tumalim ang mga mata ng dalagita. “C’mon, Nick. I am nineteen years old. Hindi ko kailangan ng chaperone para—”

“What exactly did you tell your father para payagan ka niyang magpunta rito nang nag-iisa, Billie Rose?” agap ni Nick sa mapanganib na tono.

“As if Dad would care what ever happens to me?” she murmured. Umiwas ng tingin.

“Billie Erika Rose!”

She sighed. Kapag gumamit na ng ganoong tono si Nick at binuo ang pagkahaba-haba niyang pangalan ay alam niyang galit na ito. And she was scared of her cousin kaysa sa daddy niya. Marahang humakbang patungo sa mahabang upuan sa labas ng ICU at naupo.

“Sumagot ka, Billie or I’ll call your father right this very moment!” banta nito sa kontroladong tinig.

Si Billie ang panganay na anak ng tiyuhin nitong si Luis Montaño, ang nakatatandang kapatid ng mama nitong si Monica Montaño Gascon. Sa Amerika ipinanganak at nagkaisip dahil isang American ang napangasawa ni Luis Montaño bagaman namatay ito sa panganganak sa ikatlong anak. Pana-panahon at tuwing may okasyon ay dumadalaw ang pamilya sa Sto. Cristo. Pagdalaw na dumalang magmula nang mamatay si Monica.

“All right!” baling ng dalagita rito na itinaas ang dalawang kamay at sinikap na huwag lakasan ang boses. “S-sinabi ko sa daddy na narito ka to watch the race kaya niya ako pinayagan. And that I will be staying at the Navarro cottage with you,” sagot ng dalagita sa tagalog na may accent. Kahit paano ay sanay itong managalog dahil kay Luis at sa dalawang matandang katiwala nilang mga Pilipina na hindi pinangarap magsalita ng english maliban sa yes at no.

Tumiim ang mukha ni Nick. “You were never interested in car racing, Billie, para magsinungaling sa daddy mo.” naghihinalang tinitigan nito ang pinsan.

Muling iniwas ng dalagita ang paningin. She couldn’t tell her cousin the truth or Nick would kill her kung hindi man siya kakaladkarin nito pabalik sa Colorado sa oras na iyon. Sa totoo lang ay hindi niya inaasahang makikita ang pinsan ngayon. Alam niyang maaaring nasa Houston ang pamilya dahil sa nangyari kay Lance but she wasn’t expecting to see him soon.

At narito na rin lang siya sa ospital ay gusto na niyang silipin si Lance Navarro. Out of curiosity at pag-aalala na rin dahil kahit paano ay kapatid ito sa ama ng pinsan bagaman hindi naman sila talaga magkakilala ni Lance.

“W-well… it’s… it’s different with L-Lance, Nick. I had a c-crush on him…” she lied.

“What!” Muntik nang matapon ang kape sa styropor sa sinabi ni Billie.

Nagkibit ng mga balikat si Billie at bahagyang lumabi. “Is it unusual na magka-crush ako kay Lance? Everybody does…”

Hindi pa rin makahuma si Nick. Ilang segundo ang lumipas bago muling nagsalita. “Since when?”

Tumingala sa puting kisame ang dalagita na tila iniisip kung kailan siya nagka-crush kay Lance Navarro. “I think it’s when… yes, when Lance started to—”

“Kailan ka nagsimulang mag-ukol ng pansin sa lalaki?” agap ni Nick. “You were more interested in horses than boys, Billie, and I cannot imagine my dear little tomboyish cousin na mag-ukol ng pansin sa lalaki. At hindi ko alam kung matutuwa ako o magagalit,” he said drily.

Matamis na ngumiti ang dalagita, tumayo at ikinawit ang braso sa pinsan. “Now, don’t let us talk about me. I’m really glad I saw you here, Nick. How’s Lance? Nandito rin ba ang Tito Franco at Tita Beatriz?”

4

SI LANCE ay bahagyang umungol na nagpakislot kay Franco. Humakbang palapit sa anak. 

“Lance…?”

Si Lance ay unti-unting nagmulat ng mga mata. Kumurap-kurap bago tuluyang naipokus ang paningin sa nasa harap.

“Papa…” he whispered in a hoarse voice. Nagtangka itong kumilos subalit napangiwi.

“It’s all right, Lance,” bulong ni Franco na banayad na hinawakan sa magkabilang balikat ang anak.

“Ano’ng… nangyari? Why am I in pain? What happened to my leg?” Niyuko nito ang naka-cast na kaliwang binti at muling napangiwi sa sakit dahil sa pagpilit na maiangat ang ulo.

“Huwag mong piliting kumilos, anak. It is to be expected that you will feel pain. Naaksidente ang—”

“Yes. Naalala ko na.” mariing napapikit ang binata nang mag-unahan sa isip ang pangyayari bago siya tuluyang nawalan ng malay. Pagkatapos ay nagtagis ang mga bagang nang maalala ang dahilan ng pagtaob ng sasakyang pangkarera niya.

“It’s okay, Lance. Magpasalamat tayo at buhay ka.” tipid na ngumiti si Franco.Banayad na tumango si Lance at tinitigan ang ama. Pagkatapos ay nagsalubong ang mga kilay. 

“You look like hell…”

Lumapad ang ngiti ni Franco. “Look who’s talking,” tukso nito at masuyong hinagod ng tingin ang anak. May limang stitches sa may bandang itaas ng noo.

Gumanti ng ngiti si Lance. “Thanks for coming.” pinisil nito ang palad ng ama. “Ang Mama?”

Biglang nawala ang ngiti ni Franco. “She’s fine…”

“Hindi iyon ang ibinabadya ng mukha mo. How is she?” mapilit nitong tanong.

Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Franco. “She didn’t take it lightly. But she’s okay now, I talked to her this morning. She’s burning the lines…”

Sasagot sana ang binata nang lumapit ang doktor. “I am sorry, Mr. Navarro, but the patient must rest.” itinaas nito ang manggas ng hospital robe na suot ni Lance at tinurukan ng injection ang binata.

“What was that?” kunot ang noong tanong nito sa doktor.

“Sedative…” sagot ng doktor na tinapik sa balikat si Franco. “Let him rest, it’ll do him good…” wika nito at tuloy-tuloy nang umalis.

“Damn doctor,” usal ng binata na unti-unting bumibigat ang talukap ng mga mata. “I don’t want… to sleep…”

Ginagap ni Franco ang kamay ng anak at pinisil. “I’ll be around when you wake up…”

“Tawagan mo… ang… Mama. Tell her… not to… worry…”

Tumango si Franco. “I love you, son. Sometimes I wonder if I have told you that often enough…”

Nagpakawala ng inaantok na ngiti ang binata. “You… didn’t have to. I… know you do…” tuluyan na itong pumikit.

“Yeah. Only you didn’t know how much.” Sinikap ni Franco na huwag bumagsak ang namumuong luha at itinuwid ang sarili. Tinitigan ang anak at nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga kasabay ng pagtiim ng mga bagang.

Damn jet-setting and car races, Lawrence Navarro! It almost took your life. I will see to it na mananatili ka sa FNC at kalimutan ang racing car!

SA labas ng ICU ay nagulat pa si Franco nang makilala ang kausap ni Nick.

“Billie Rose!” bulalas nito. “Is it really you?”

“Hello, Tito Franco,” bati ng dalagita na mabilis na lumapit dito at humalik sa pisngi. “Kumusta na po si Lance?”

“Nagkamalay na siya pero muling pinatulog ng doktor.” niyuko nito ang pamangkin ni Monica. Mabibilang sa daliri ang mga pagkakataong nagkikita sila ng dalagita. Pero tinitiyak nitong sa tuwing nasa ibang bansa ay dinadalaw nila ni Beatriz ang kapatid ni Monica na si Luis. “When did you grow so tall and pretty?”

Ngumiti ang dalagita. “So you did notice that I am pretty, huh?” masuyo niyang sagot na tumingala rito. Singkuwenta nang mahigit si Franco Navarro. Pero sa tingin niya ay walang nagbago. Handsome as ever.

Si Franco Navarro ang kauna-unahan niyang crush. She first saw him when the Navarro’s along with Monica attended Nick’s graduation at UCLA. She was almost sixteen then. Tomboyish. Laging naka-jeans. Anybody could have mistaken her for a boy had it not been for her long dark brown hair.

She adored him. At sa tuwing dumadalaw ang mag-asawang Navarro sa daddy niya ay hindi niya pinagsasawaang pagmasdan si Franco. At nang araw na mamatay si Monica ay gusto niyang yakapin ito and comfort him. He was troubled then dahil sa nangyaring iskandalo. And she didn’t blame her Aunt Monica for falling in love with the man. Ipinagtanggol niya si Franco Navarro sa daddy niya nang magalit ito. Para sa kanya ay si Franco Navarro ang epitome ng ideal man niya.

Funny that she never had a crush kahit sa isa sa mga binata nito. Oh, well, she loved and adored Nick dahil pinsan niya ito. Pero nakapagtatakang hindi niya napagtuunan ng pansin ang sino man kina Alvaro at Lance who were both as handsome as their father. Lance most especially dahil maliban sa kulay ng balat, ito ang younger version ni Franco.

And if truth be told, kinaiinisan niya ang parating nababasa at naririnig na mga affairs ni Lance Navarro. Para sa kanya ay napakairesponsable nito sa pagiging jet-setter habang nasa likod ng executive desk ang ama.

Bagaman tulad ni Lance ay hindi naman din siya personal na kilala ni Alvaro ay mas kinikilingan pa niya ang nakatatandang anak ni Franco. Tahimik at siyang namamahala sa rancho sa Alta Tierra.

And seeing Franco Navarro now ay naroon pa rin ang admiration niya. And she thought that childish crush had gone when she met his first and current boyfriend, ang dahilan kung bakit siya talaga naroon sa ospital.

“Bulag lang ang hindi makakapansing maganda ka, Billie Rose,” ani Franco na nagsalubong ang mga kilay sa pagtitig sa magandang mukha ng dalagita. “Hindi ba, Nick?” dugtong nito bagaman hindi sinulyapan si Nick na natawa.

“The classic American…” matabang na sagot ni Nick.

Patuloy sa pagtitig si Franco sa dalagita. “Dark brown hair, the classic brunette in riot curls… your eyes, what color are they?” Hinawakan siya sa baba at itinaas ang mukha at tinitigan ang mga mata niya.

She wrinkled her nose. “I don’t like the color of my eyes. I wish they were black or brown just like my hair.”

“But they’re beautiful, Billie Rose,” patuloy ni Franco. “Deep set and the faintest of blue. The romantics called it ice blue. And fair skin.” wala sa loob na umiling ito. Pagkatapos ay may misteryong ngiti na sumilay sa mga labi. “…the exact opposite…” anas nito.

“What are you talking about, Tito?” Si Billie na nakakunot ang noo na tumingala sa lalaki. Hindi nakaligtas sa pandinig ni Nick ang sinabi ng ama at biglang napabaling ito ng tingin sa matandang lalaki.

“I want to talk to your father, Billie, bago ako bumalik ng Pilipinas.”

“S-sure, Tito…” nagtataka pa ring sagot ng dalagita. Sinulyapan si Nick na tulad niya ay nagsasalubong ang mga kilay.

You will hate me for this, Lance, but enough is enough.

5

KAKAALIS lang ng mga kapatid nang muling bumukas ang pinto ng silid ni Lance at sumungaw ang isang may-edad ng lalaki.

“Hullo!” wika nito na itinaas ang mga kamay na may hawak na bote ng alak at dalawang kopita.

“Paul!”

Ngumiti si Paul Newman, ang matandang aktor na kaibigan niya at isa ring racer.

“How are you, buddy?”

“I nearly lost my left leg,” wika nito kasabay ng pagtagis ng mga bagang. Pagkatapos ay itinuro ang silya sa tabi. “Make yourself comfortable,” nang masulyapan ang alak na dala nito. “What’s that for?”

Ngumisi ang Amerikano at binuksan ang bote ng mamahaling alak at nagsalin ng tig-isang shot sa crystals. Inabot sa kanya ang isa na alanganin niyang tinanggap.

“One shot to smoothen some rough edges, buddy…”

“Yeah,” matabang niyang sang-ayon. “I guess I needed this,” at ini-straight ang laman. “That bastard almost killed me, Paul,” galit niyang idinugtong matapos ilapag sa tabing-mesa ang kopita. “I could kill him for this!”

Isang buntong-hininga ang pinakawalan ng nakatatandang lalaki. “Quinn was a dirty player, I know, and was a fool to endanger both your lives. But you’ve done him some damage, too. He never made it to the finish as he planned. You were brought to the same hospital…”

Naningkit ang mga mata ni Lance. “With only minor bruises while I can’t race for a long time!” galit niyang sinabi. Pagkatapos ay banayad na kinalma ang sarili sa pamamagitan ng paghugot ng malalim na paghinga. “Or maybe never, Paul,” he added softly, with regrets and bitterness in his voice.

Isang mahaba-habang katahimikan ang namagitan. Paul took his time sipping his wine. Sinulyapan ang clean wound sa noo ng kaibigan. Gusto nitong manghinayang. Lance would have made a name as a racer.

“The doctors said it will take a long time before I can fully use my leg,” patuloy ng binata. Frustration all over the handsome face.

“I can understand what you feel, Lance,” may simpatiyang wika ng Amerikano. “But there’s more to life than car racing…”

“Really?” tuya niya rito. “What would you do if you were in my place?” hamon nito sa kaibigan.

“To tell you frankly, I wouldn’t know.” tinitigan siya nang deretso nito. “But one thing is sure, buddy, I’d be grateful I’m alive for my family…”

“PLEASE, Quinn, anyone could come in and—” si Billie na iniwas ang mukha nang tangka siyang hagkan ng lalaki.

“We are in a private room, Billie. No one’s going to disturb us,” patuloy ito sa pagyakap at tangkang paghalik sa kanya. Sa pagkakataong iyon ay hindi naiiwas ng dalaga ang mga labi. Siniil siya nito ng halik kasabay ng paghiga sa kanya sa hospital bed.

“Q-Quinn… your chest might—”

“Don’t believe the doctors, honey,” wika nito habang patuloy sa paghalik sa kanya. “I don’t have fractured chest. I’m having my discharge paper tomorrow…”

Nagpaubaya ang dalagita. Hindi ba at talaga namang ganoon ang mag-boyfriend? Si Quinn ang kauna-unahang boyfriend niya at hindi alam ng daddy niya at ni Nick. Magagalit ang pinsan kapag nalaman nitong ang boyfriend niya ay ang siyang dahilan ng aksidente ni Lance Navarro.

She met him in Colorado two weeks ago through a common friend. He was ten years older at sa tingin niya ay matured. They dated twice since then. Parehong clean dates hanggang sa malaman niyang car racer si Quinn. Niyaya siya nitong panoorin ang race ng lalaki at agad siyang pumayag. Hindi dahil interesado siya sa car racing kundi dahil sa guwapong Amerikano.

Two days before the race ay nagpaalam si Quinn at nangako siyang darating sa unang araw ng race which she did. Si Nick ang idinahilan niya kay Luis na sa tantiya niya ay bahagya na siyang narinig sa kalasingan. At nagmadali siyang umalis ng bahay. She was there to cheer for Quinn pero sa mismong mga mata niya ay nakita niya kung paano gitgitin ni Quinn ang sasakyan ni Lance. At kung paanong sa mismong mga mata niya ay sumadsad sa tabi ang sasakyan ni Lance Navarro.

Ilang beses bumaligtad ang racing car at napatayo siyang bigla sa upuan at sumigaw. Through the telescope, she saw him crawled. She was shocked and horrified at bawat distansiyang nagagawa ni Lance palayo ay tila binubugbog ang dibdib niya sa matinding kaba. Pagkatapos ay nag-apoy ang sasakyang pangkarera ni Lawrence Navarro. Though he barely made it, she cried her relief. At saka pa lang niya napagtuunanan ng pansin ang sasakyan ni Quinn.

Totoong sumadsad din ang sasakyan ni Quinn pero hindi ito nag-apoy at bumaligtad. And she wondered why all her attention was focused on Lance at hindi sa boyfriend and wasn’t half as worried for him as she was with Lance Navarro. She reasoned out na hindi man sila magkaibigan ni Lance ay kapatid naman ito ng pinsan niya at anak ni Franco Navarro.

“Stay where you are, honey.” si Quinn nang iwan ang mga labi niya. “I’ll lock the door…” tumayo ito at humakbang patungo sa pinto.

Napabalikwas ng bangon si Billie sa nais ipahiwatig ng lalaki. Mabilis siyang tumakbo patungo sa pintuan at inunahan ang lalaki. Maluwang niyang binuksan ang pinto.

“I-it’s almost dark, Quinn. I… I have to go now.”

Ngumisi si Quinn. “You can’t forever run away from me, honey.” hinapit siya nito sa baywang at isinandal sa hamba ng pinto at hinagkan sa leeg. Ang isang kamay nito ay ipinapasok sa miniskirt niya at mahigpit na hinapit ang katawan patungo rito.

“Quinn…” she tried to protest lalo na nang akma siyang aakayin nito pabalik sa loob. Napahawak siya sa hamba ng pinto nang mahagip ng mga mata ang parating na tao sa pasilyo sakay ng wheelchair.

“Quinn, someone’s coming…” nakadama ng bahagyang ginhawa si Billie sa destruction para lamang mapasinghap at manlaki ang mga mata nang makilala kung sino ang nasa automatic wheelchair.

Kitang-kita niya sa mga mata ni Lance Navarro ang malisya para sa kanya at galit nang makilala kung sino ang kayakap niya.

“Oh, hi, there, Lawrence.” si Quinn na napahinto nang maramdaman ang presensiya ni Lance. 

“From a racing car to wheelchair. That’s a nice diversion…” nakangising tuya nito habang pinaglipat-lipat ang tingin kay Billie at sa binata. “And has my girl here informed you about us?”

Nagsalubong ang mga kilay ni Billie at nilingon si Lance. Tulad niya ay sandali ring bumadya ang kalituhan sa mukha sa pagitan ng galit. Nagtagis ng mga bagang nito at mahigpit na ikinuyom ang mga kamay at akmang ililiko ang wheelchair patungo rito.

“Uh-uh. Don’t ever try it, Lawrence,” nakangising banta ni Quinn na itinaas pa ang isang kamay. “Your martial arts won’t help you this time. You might damage both your legs.” nakakalokong umiling ito at hinila papasok sa loob si Billie. “C’mon, honey…” isinara nito ng paa ang pinto.

“You shouldn’t have taunted him, Quinn,” inis niyang sinabi rito. “It was your fault that his car overturned and caught fire. He almost got killed…”

“My fault?” Tumaas ang kilay nito. “C’mon, Billie, I also suffered from that accident. And that arrogant bastard deserved it. He thought he was the gods’ gift to mankind! I only put an end to his—”

“For your information, that arrogant bastard is my first cousin’s brother!”

Ngumisi nang malapad si Quinn. “You think I didn’t know that? My sister used to work for FNC plant as chemist and stupidly fell for that bastard!” Tumalim ang mga mata nito. “She couldn’t get close to him so she befriended your cousin and got invited to his birthday thinking that Lance would arrive and get her chance with him. Then my sister saw you arrive with your school uniforms and hugged and kissed Nick…”

That was two years ago, naalala niya. But Nick didn’t want them at the party dahil sa edad nila ng classmate niya so they were sent to the guest room upstairs. Balewala sa kanya iyon dahil hindi naman siya interesado sa mga bisita. Bagaman hindi alam ni Nick na wala silang ginawa ng classmate niya kundi panoorin ang mga nasa ibaba.

“Lance arrived later that night,” patuloy ng lalaki. “And to my sister’s agony, he was with a whore hollywood starlet who never left his side! My sister got so mad that she couldn’t make her job right for the next few days and made a mistake mixing some chemicals. And the management sucked her!”

Hindi makapaniwala si Billie sa narinig. “Y-you used me. I thought…”

“I tried my luck with Jennifer Navarro,” paismid nitong patuloy at hindi inintindi ang sinabi niya. 

“But that bitch was as snobbish as her brother and she left Houston two days after I met her and lost my chance…”

“O-our meeting in… in… Colorado—was that planned?” Gusto niyang maiyak. She thought Quinn liked her.

The man had the grace to smile sympathetically. “No, that wasn’t planned. My sister was with me, remember the one on the telephone booth? She recognized you…”

“I… I thought you… you like me, Quinn.” gumagaralgal ang tinig niya sa pagsisikap na huwag maiyak.

“Oh, I do, baby. I do.” inabot siya nito at hinagkan sa mga labi. “I should have taken care of you before I left Colorado but you’re so damn conservative. But maybe we could do something about that…” inabot nito ang butones ng blouse niya at sinimulang tanggalin. Mabilis siyang kumawala at itinulak si Quinn sa pagkabigla nito.

“I hope you’ll rot in hell!” she cried angrily. Dinampot ang bag sa may silya at mabilis na lumabas ng silid at ibinagsak ang pinto.

Pagdating sa labas ay tumingala si Billie upang punuin ng hangin ang nagsisikip niyang dibdib.

Damn him! Ginamit siya. Ginamit siya sa pag-aakalang masasaktan nito si Lance sa pamamagitan niya. He probably thought that Lance would feel betrayed kung malaman nitong girlfriend siya ni Quinn.

Little did he know na hindi sila personal na magkakilala ng alinman sa mga anak ni Franco Navarro. Oh, she would meet them for sure one of these days dahil kay Nick, pero kung kailan iyon ay walang nakakaalam. Her father hated the Navarro’s mula nang mamatay ang Tita Monica niya.

Malayo-layo na ang nalalakad niya nang sa pagliko sa pasilyo ay bumungad si Lance na ang wheelchair ay itinutulak ng isang matandang nurse. Napahinto siya sa paglakad.

“I really wish you’d buzz for your nurse if you want to go out of your room, Mr. Navarro,” wika nito sa reprimanding tone na hindi naman pinansin ni Lance dahil natuon sa kanya ang tingin. His eyes mocking her.

“You seemed to have forgotten to button your shirt, honey,” patuyang sinabi nito kasabay ng pagtaas ng sulok ng mga labi. Ang nurse ay dinaanan lang siya ng tingin at tuloy-tuloy nang itinulak si Lance patungo sa silid nito.

Niyuko niya ang sarili. Dalawang butones ng blusa niya ang nakabukas showing part of her breast. She sighed miserably at isinara ang butones habang naglalakad.

**********Nakakatuwa talagang basahin ang kuwento nila Lance At Billie Rose kahit puno ng drama. Read moderately lang mga beshie, mahirap magkasakit sa panahon ngayon. - Admin A 

Mga beshie, uunahan ko na kayo ahh, ako ang nauna kay bebe Lance char hahahaha - Admin A*********

6

TATLONG linggo si Lance sa ospital bago lumabas. Ilang araw lamang ang pinalipas nito sa cottage ranch at ipinilit na ni Alvaro na umuwi ito sa Pilipinas ayon na rin kay Beatriz. Si Franco ay nauna na ng isang linggo.

“Saan ka pupunta?” Si Alvaro sa kapatid nang abutin nito ang crutch sa tabi ng upuan.

Umangat ang kilay ng binata. “We’re more or less thirty thousand feet above sea level, saan sa palagay mo ako pupunta?” sarkastikong wika niya.

“If you’re going to the john, sasamahan kita.” akmang tatayo si Alvaro subalit tumalim ang mukha ni Lance.

“Really, Alvaro, tinalo ko pa ang naputulan ng mga binti sa ginagawa mo. O, baka naman akala mo ay six years old ako. Let me remind you, I’m twenty-six…”

“You don’t have to be sarcastic,” kalmanteng sagot ng nakatatandang lalaki. “Nag-aalala lang akong—”

“Thanks a lot!” galit nitong sinabi sa pabulong na paraan dahil may ilang pasaherong nakatingin sa kanila.

Sandaling sinundan ng tanaw ni Alvaro ang kapatid bago naiiling na isinandal ang sarili sa headrest. He must have been acting like a big nanny and knowing Lance, naturally he would resent it. Siya man itong nasa kalagayan ng kapatid ay ganoon din marahil ang ikikilos.

Nagpasalamat na lang itong naiwan sa Texas si Nick upang siyang humalili sa trabaho ni Lance sa planta. Kung nagkataon ay lalong nag-iinit ang ulo ni Lance kung dalawa pa silang tila yaya ng binata. Though they couldn’t help worrying, they were all devastated to what happened to him. 

Tila may bahagi ng mga katawan nila ang nabalda nang mangyari ang aksidente.

Nasa labas na ng comfort room si Lance nang papasok naman si Billie. Pareho pang nahinto sa paghakbang ang dalawa at saglit na nagtama ang mga paningin.

Bahagyang nabigla si Lance subalit hindi ipinakita iyon. Sa halip ay naroon ang animosity sa mukha na hinagod ng tingin ang kabuuan ng mestizang babae na sa tingin nito ay typical american teenager. Untamed brown curls na pilit humihiwalay sa tirintas niya. So different from the long straight and silky black hair that he so admired.

Mga matang may shade ng pinaka-light blue na nakita niya sa buong buhay niya and framed by thick dark brown lashes. Upturned nose and seductive lips that curled at one corner dahil sa pagpipigil ng ngiti. And a few freckles across the bridge of her nose na sa tingin ni Lance ay bumubuo ng mukhang kay harot-harot tingnan.

Kakaibang-kakaiba sa mukhang kabisado ng isip nito. Jewel had soft jaw, mysterious dark eyes, honeyed skin… and matured looking.

Nang bumaba ang mga mata ng binata ay nagsalubong ang mga kilay pagkakita sa pinong blond hair sa mapuputing braso ng dalaga na ipinagkurus niya sa dibdib.

Hindi mapigil ni Billie ang amusement at lumapad ang ngiti. Lalong naningkit ang mga mata ni Lance.

“What’s funny?” inis nitong tanong.

“You are funny,” she grinned and shrugged her shoulders. “You surveyed me up and down as if I am some kind of merchandise and decided that I am not to your liking…”

“As a matter of fact, you are right,” he drawled irritably. Kasabay niyon ay nag-flash sa isip ang anyo ni Quinn habang hinahalikan nito ang dalagita habang ang isang kamay ay nasa ilalim ng palda ng babaeng ito.

Pagkatapos ay ang panunuya ni Quinn sa kanya. Sa sulok ng isip ni Lance ay kay Quinn ito nagagalit at nadadamay lang ang dalagitang ito na kung tutuusin ay wala siyang pakialam kung ano man ang ginagawa nila ni Quinn sa loob ng hospital room ng huli.

Tuluyang natawa si Billie sa halip na mainsulto. “Thanks a lot. I probably am not your type, Lawrence Navarro. And thank the gods, you are not mine either. I hate men with dark skin, kind of dirty… yuck,” pabulong na lang halos ang huling sinabi and made a face while her eyes sparkled in merriment sa kabiglaang nasa mukha ng binata.

“I’d prefer your father ten times over kaysa sa iyo. You’re nothing like him. Franco Navarro is handsomer, fairer and responsible…” nakangising dagdag-tudyo ni Billie kasabay ng pagtulak sa pinto ng comfort room at pumasok.

Sandaling natilihan si Lance. Kilala siya ng babae. At Pilipina bagaman may American accent sa tagalog. Somehow, she seemed familiar, hindi dahil nakita na niya ito sa ospital. Hindi nga lang niya mahagip sa isip kung saan pa niya nakita ang babae.

Nasa upuan na uli siya at inabot ang peryodiko sa harap. “Nakita mo ba ang kausap ko kanina?” tanong niya kay Alvaro makalipas ang ilang sandali bagaman hindi nakatingin sa kapatid kundi sa diyaryong binuklat.

“Yeah, why?”

“Do you know her?”

“Hindi ko napansin. Bukod sa malayo ay nakaharap sa iyo ang babae. Bakit ba?“Umiling ang binata. “Nothing. Some permissive Amerisian…” bulong niya na pinagpatuloy ang pagbabasa. Si Alvaro ay ini-recline ang upuan at inihanda ang sarili para umidlip.

Si Billie ay nag-iisip pa rin nang bumalik sa upuan. Nasa deluxe ang magkapatid na Navarro at nasa economy naman sila ng daddy niya. Bagaman ang lavatory ay mas malapit sa kinalalagyan nila kaysa sa ibang panig ng eroplano.

“Daddy, did you know that the Navarro’s are on board?” tanong niya sa ama.

“No,” tipid na sagot ni Luis na hindi nagmulat ng mga mata at nanatiling nakahilig sa upuan.

Gusto pa sana niyang magtanong pero minabuting huwag na lang. Ipinagtataka niya ang biglaang pag-uwi na ito ng daddy niya sa Pilipinas at kasama siya. Nang tanungin niya kung bakit sila uuwi ay wala itong isinagot maliban sa may aasikasuhin at kailangang kasama siya.

Muli niyang ikinabit ang seat belt at inihanda ang sarili sa mahabang pagtulog.

7

PAGKATAPOS ng labintatlong oras na biyahe ay lumapag sa NAIA ang flight ng magkapatid. At dahil nasa malapit sa may pinto ay hindi na nakita ng binata si Billie bukod sa tuluyan na itong nawala sa isip niya.

Sa mansiyon ay ganoon na lang ang gulat ni Lance nang hindi lang ang mga magulang ang sumalubong sa kanya. Naroon si Bernard at Jewel. Una siyang kinumusta ni Bernard bago ito nahila ng papa niya.

“Hi. How are you?” tanong ni Jewel nang makawala sa pagkakayakap sa ina ang binata.Niyuko ni Lance ang crutch. “An addition to my charm, don’t you think so?” tuya nito sa sariii.She smiled sympathetically. “Temporarily. Your leg will heal soon and you’ll be as good as new.”

Nagkibit ng mga balikat ang binata at masuyong hinagod ng tingin si Jewel. “Thank you for coming, how’s Lenny?” tanong nito kasabay ng pagsulyap kay Bernard na kausap ni Franco at Alvaro.

“Oh, he’s fine. Gusto nga sanang sumama pero sabi namin ni Bernard ay dadalaw na lang kami uli na kasama siya. We were so worried when we heard the news, Lance,” wika nito nang makaupo na siya at maupo na rin ito sa tapat niya.

Hindi sinagot ni Lance iyon at tinitigan ang babaeng unang nagpaligalig sa puso niya. “Kumusta ka na?” he asked softly, pagkatapos ay agad na idinagdag: “O, hindi ko na kailangang itanong? It’s all over your face. You’re glowing with happiness…”

Isang tipid na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Jewel. “I’m so happy, Lance, alam mo iyon kahit noong bago ka umalis patungong Texas, ’di ba?” Isang tango ang isinagot ng binata. “Pero hindi kailangang ako ang pag-usapan natin. I am really so glad you came out alive, friend.” ginagap nito ang kamay niya at pinisil.

Isang pagak na tawa ang pinakawalan ni Lance. “Masamang damo, alam mo na,” sinabayan nito ng kibit ng mga balikat. “Hell, but I hated this damn crutch and hated the pain in my left leg.” tumiim ang mga bagang nito at galit na niyuko ang kaliwang binti.

“Isang buwang mahigit pa lang mula nang mangyari ang aksidente, Lance, at alalahanin mong napinsala ang mga ugat mo sa binti. It’s normal that you will feel pain for a while. Let’s be thankful that the accident didn’t do you so much damage.” she shivered at the thought dahil ang unang balita ay hindi na ito makakalakad.

Hindi nito kayang isipin ang magiging damdamin ng isang tulad ni Lance kung malulumpo. Strong and healthy and full of life. She could already feel the bitterness and anger sa paggamit pa lamang niya ng saklay.

8

“ANO ANG pag-uusapan natin, Papa?” tanong niya sa ama na nasa likod ng executive desk nito sa library. Si Beatriz ay nasa settee at sa tingin niya ay natetensiyon.

Itinuro sa kanya ni Franco ang upuan sa harap ng mesa. Naupo ang binata at itinaas ang kaliwang binti sa silya sa tapat.

“Post-accident conference?” biro nito sa ama.

Subalit hindi ngumiti si Franco at nag-alis ng bara ng lalamunan bago nagsalita. “Halos isang buwan na mula nang dumating ka, Lance. At ganoon na rin katagal kang nagkukulong sa bahay. Ni hindi mo hinaharap ang mga kaibigan mong dumadalaw sa iyo… ayaw mo ring mamasyal…”

“Nagsasawa ka na ba sa mukha ko, Papa?” sagot niya habang marahang minamasahe ang kaliwang binti.

Franco could see the silent anger in his son’s eyes habang ginagawa ang banayad na pagmamasahe sa sariling binti. Hindi madali para kay Lance na tanggaping matatagalan bago nito mahihiwalayan ang crutch. And knowing his son, baka mas matagal pa kaysa sa sinasabi ng mga doktor dahil inaapura ng anak ang paggamit sa binti bukod pa sa kinasusuklaman nito ang de-oras na pag-inom ng mga kapsula.

“H-hindi iyon ang ibig sabihin ng papa mo, Lance.” si Beatriz na humalo sa usapan ng mag-ama.

“Hindi dahil nangyari ang aksidente’y habang panahon ka nang nagkukulong dito sa bahay,” patuloy ni Franco. “Nagagawa mong makapaglakad kung hindi sumusumpong ang sakit ng mga binti mo…”

“Not without this damn crutch!”

“Alam nating lahat iyon,” mahinahon pa ring wika ni Franco. “Don’t you think that’s more preferable than sitting all your life in a wheelchair?”

Tumiim ang mukha ni Lance. “Don’t beat around the bush, Papa. I can feel it in my bones na hindi iyan ang gusto mong sabihin…”

Nagkatinginan ang mag-asawa. Nasa mukha ni Beatriz ang matinding pag-aalala. May dalawang beses na nag-alis ng bara ng lalamunan si Franco. Tumayo at lumakad patungo sa wine cabinet at nagsalin ng alak sa wine glass. Took a swallow at pagkatapos ay humarap sa anak.

“I have planned for your marriage, Lance,”’ he said bluntly.

Napaangat mula sa pagkakahilig sa silya si Lance at iglap na tiningala ang ama. “What?”

Saglit na tinitigan ni Franco ang anak bago inulit ang sinabi. “I said I have planned for your marriage…”

Unti-unti ang pagrehistro sa isip ng binata ang sinabi ng ama. Nangunot ang noo. “Are you—are you out of your mind? Or this is some kind of a joke?”

“Hindi ko ginagawang biro ang ganitong bagay, Lance,” pormal na pahayag ni Franco sa pagkamangha ng binata. “You are twenty-six and it’s high time you settle down and raise a family.”

“That is for me to decide, Papa!” sagot nito sa mataas na tinig.

“Kung hahayaan kitang pagpasyahan sa bagay na iyan, malamang na maghahanap ka ng babaeng carbon copy ng asawa ni Bernard Fortalejo, Lawrence!” Sinikap ni Franco na huwag bahiran ng galit ang tinig. “Which is lunacy!”

Hindi na mapigilan ni Lance ang galit sa mukha. “What has Jewel got to do with this conversation?”

“Because I choose the right woman for you…”

Ilang sandali muna ang pinalipas ni Lance bago nagsalita. Holding on to his temper as much as 

he could. “Unbelievable!” bulalas nito in half-sarcasm, half-anger. “You planned for my marriage without even consulting me and choosing what you called the right woman for me?”

“You’ve been playing around for so long. Nasa panahon na para mag-asawa ka,” kalmanteng pa ring sagot ni Franco.

Tumango-tango ang binata. At sa sarkastikong tono ay: “I see. Kanino mo naman naisip na ipakasal ako?”

“There’s no need for sarcasm here. Pag-usapan natin ang bagay na ito nang maayos—”

“Maayos?” Biglang tumayo si Lance, sandaling nakalimutan ang kaliwang binti upang muli ring ibagsak ang sarili sa silya and winced in pain. Nadoble ang galit nito dahil sa sakit na nadarama sa binti and uttered an oath bago tumingala sa ama.

Si Beatriz ay ipinako ang sarili upang huwag daluhan ang anak.

“Paano mo nasasabing maayos ang pag-uusapan natin gayong buhay ko ang gusto mong manipulahin?” galit niyang tingala sa ama makaraan ang ilang segundo. “At inilalahad mo sa akin ang bagay na ito na tila isang business proposal.”

Nagpalakad-lakad si Franco habang hawak ang walang lamang kopita ng alak. “Hindi ko kinontra ang alinman sa mga ginagawa mo sa nakalipas na mga taon, Lawrence, though I didn’t like some of the things that you did. Isa na roon ang pagkahilig mo sa karera ng sasakyan na siyang naging dahilan ng kalagayan mo ngayon.” sandaling dinaanan ng matalim na tingin ni Franco ang binti niya. “Enough is enough, son. Naipagkasundo na kita sa anak ni—”

“Wala akong pakialam kung kaninong anak ng diablo mo ako ipinagkasundo!” bulyaw ni Lance. 

“I cannot allow you to do this to me, Papa. I will only marry with someone of my choice, not yours. And as of this moment, I have no intention of marrying any woman!”

Si Beatriz ay nanatiling nakamasid sa mag-ama with worried eyes.

Isang malalim na paghinga ang binitiwan ni Franco. Muling tinitigan ang anak. “May palagay akong wala kang magagawa kundi ang sumunod sa gusto ko, Lance…”

“No!” Halos maglabasan ang mga ugat nito sa leeg sa galit. “I can’t believe you’re doing this to me na tila ba nasa medieval age pa tayo upang ipagkasundo mo ako.”

“I will disinherit you, Lance,” kalmanteng isinusog ni Franco. Mindless of his son’s anger. “…sa sandaling hindi ka pumayag na pakasal sa anak ni Luis sa katapusan ng buwang ito.”

Napahugot ng matalim na paghinga ang binata sa narinig. “Hindi mo magagawa iyon!” bulalas nito sa pagitan ng disbelief at galit.

“Ask your mother at saka mo sabihing hindi ko kayang gawin.” nilingon nito si Beatriz na itinaas sa mukha ang panyolito at ipinahid sa mga mata. Humakbang ito patungo sa chest at dinampot ang attaché case. “Mamili ka, Lance, aalis tayo patungong Sto. Cristo mamayang gabi or give away your inheritance,” humakbang patungo sa asawa. May babala sa mga mata nito nang yumuko at hagkan sa pisngi si Beatriz. “Do your part, darling, or see your son waste his life away in bitterness…” bulong nito sa asawa.

“Hindi mo ako mapipilit, Papa!”

Subalit ni hindi nilingon ni Franco ang anak at tuloy-tuloy lumabas ng library. Mahabang katahimikan ang namagitan sa mag-ina. Parehong walang unang gustong magsalita.

He was too angry to speak to his mother. Kung magsasalita siya ay baka kung ano lang ang lumabas sa bibig niya so he kept silent bagaman inilalabas ng katawan ang galit. Si Beatriz ay tumayo at lumapit sa anak. Naupo sa kabilang silya at ikinulong sa mga palad ang nakakuyom na kamay ng anak.

“I was shocked myself when your father brought out the idea. Believe me, I tried to talk to your father out of this, Lance,” she said softly and added in a weary tone: “But if there is one thing that my children had in common with their father, that is stubbornness. Gagawin niya ang sinabi niya, Lance. At hindi mo papayagang ipamigay ang bahagi mo sa FNC sa kawanggawa. Your father wouldn’t even divide your share with your sister and brothers. At magbibigay siya ng provision sa mamanahin ng mga kapatid mo na mananatili ang mga propriedad sa mga pangalan nila…”

“That is cruelty!” he shouted furiously.

Nagbuntong-hininga si Beatriz. Hinawakan sa braso ang anak. “Dahil alam niyang hindi mo nanaising mawalan ng mamanahin…”

“Surely, hindi iniisip ng Papa na mahalaga sa akin ang salapi niya. You know I can survive without his damned money! But—”

“…we are talking about rights,” agap ni Beatriz sa gustong sabihin ng anak. “Alam nating lahat iyon… alam ng Papa mo iyon. Hindi mo wawalaing-bahala ang FNC empire na pare-pareho ninyong pinaghirapang mag-aama.”

“Damn his em—”

“When Alvaro was born,” patuloy ni Beatriz na pumutol sa sasabihin ng anak. “…your father was already a millionaire. Pero hindi kayo lumaki sa luho. You were given just enough for what you need. You were trained to work hard for your allowances, you never get anything for free. Do you remember when you asked your father for a pony?” Hindi sumagot si Lance pero sandaling nakita ni Beatriz ang kislap sa mga mata ng binata. “Your father assigned you to clean the stables for one month. That horse is old now but you wouldn’t part with it dahil pinaghirapan mo iyon and he was your first possession.”

“Some millionaire’s son…” matabang na sagot ni Lance.

May tipid na ngiti na sumilay sa mga labi ni Beatriz at nagpatuloy. “At ganoon din ang ginawa ni Franco sa unang kotse mo, hijo, at sa iba pang mga bagay. When you started earning that was the only time na hinayaan kayo ng papa ninyo na bilhin ang anumang gusto ninyo…”

“What was the point of this reminiscence, ’Ma?” angil niya. Inabot ang crutch at tumayo. “Trying to point out that Franco Navarro could never do wrong? That he could run our lives as he pleases? And marrying me to someone I know nothing of is right?”

“Your father had his faults, Lance. At hindi ko sinasabing tama ang ginagawa niyang ito sa iyo. Maaaring mali ang paraan ni Franco pero tama ang motibo niya…”

“But this is my life! Wala siyang karapatang gawin ito anuman ang motibo niya!” Hindi sumagot si Beatriz. Nauunawaan niya ang damdamin ng anak pero alam niyang tototohanin ni Franco 

ang banta.

“And what about you, ’Ma? Naniniwala ka bang sa ikabubuti ko ang ginagawa ng Papa?” patuloy ng binata makalipas ang ilang sandali. Sinisikap na maging mahinahon. Hindi niya gustong siya ang maging sanhi ng pagdaramdam ng ina. Hindi niya mapapatawad ang sarili kapag nag-breakdown si Beatriz dahil sa kanya.

Umiwas ng tingin si Beatriz, torn between husband and son. But she couldn’t betray Franco.

“Your father never acted on impulse, Lance. He must have thought this over when he was in Houston with you,” banayad na sagot nito and with pleading eyes, tumingala sa anak. “Ako na ang nakikiusap sa iyo, Lance. Please…”

He was lost for words. Hindi makapaniwalang nakatitig lang sa ina. He opened his mouth to say something subalit muli ring itinikom. At bago pa siya may masabi na maaaring ikasama ng loob ni Beatriz ay paikang lumakad patungo sa hagdan. Nakadalawang baitang na siya nang lingunin ang ina.

“Who’s the lucky choice, kung hindi ninyo mamasamaing malaman ko?” he mocked.

“Billie Erika Rose Montaño…”

“Billie Eri… Montaño?” Nagsalubong ang mga kilay niya. “Do I know her?”

“Ang panganay na anak ni Luis Montaño, remember your Tita Monica’s elder brother…”

“Nick’s cousin!” hindi makapaniwalang bulalas ni Lance. Agad na gumana ang isip at nag-flash ang natatandaang anyo ng Billie Rose na ito.

The last time he saw her was at Monica’s wake in Sto. Cristo. A gawky teenager na mas mukhang American kaysa Filipina. He even silently laughed at her freckled nose. And he mistook her for a boy kung hindi lang dahil sa mahabang buhok nitong nakatirintas. And he wouldn’t have noticed her just as he hadn’t noticed her during Nick’s graduation kung hindi nga lang halos kapamilya na. Bukod pa roon, isa-isang ipinakilala ni Beatriz silang magkakapatid dito.

Bagaman alam niyang pana-panahon ay nagbabakasyon sa Sto. Cristo ang mag-anak na Montaño noong nabubuhay pa si Monica ay hindi pa nangyaring nagkakatagpo sila sa rancho. Bibihira siyang umuwi sa Alta Tierra at taon ang binibilang bago maisipan ng mga Montaño na dumalaw ng Pilipinas.

“And my father arranged my marriage to that… that freckled Amerisian? Oh, hell!” Muling tinalikuran si Beatriz at halos hilahin ang kaliwang paa sa pagpanhik.

9

“NO! Tell me you’re only joking, Daddy!” she cried passionately at tinitigan ang ama na bagong ahit at paligo.

Mula nang dumating sila sa Pilipinas ay wala siyang natatandaang bagay na maaaring asikasuhin ng ama. He was busy drinking himself to death at wala siyang magawa. Gusto niyang magtanong kung bakit sila umuwi subalit natitiyak niyang sisinghalan siya nito. Kahit ang mag-asawang katiwala ni Nick na si Nana Tonia at Tata Resting ay napapailing.

At kaninang dumating siya mula sa pangangabayo ay ikinatuwa niyang makitang hindi lasing ang ama subalit tuwang dagling napalis nang marinig ang sinabi nito.

“Nagkausap na kami ni Franco Navarro, Billie,” patuloy nito sa seryosong tono. “Ikatuwa mong gusto ka niya para kay Lance Navarro.”

“No,” mariing tanggi niya. “I won’t allow you to do this to me! I won’t marry that arrogant man and you can’t force me!”

“What have you got against Franco’s youngest son, Billie? Most women would welcome him as their husband and you must be thankful.” tinitigan nito ang anak kasabay ng pagkunot ng noo. Iniisip kung paanong ang tulad ni Billie ay gugustuhin ni Lance Navarro at kung paano mapapapayag ni Franco Navarro ang anak na magpakasal sa kanya.

Parang lalaki kung gumayak. And Billie is young. Unsophisticated unlike the women he knew na napapaugnay sa jet-setter na anak ni Navarro. Agad ding inalis ni Luis sa isip iyon. 

Nagpapasalamat na sa pamamagitan ni Billie ay malaking problema ang nawala rito.

“I am not most women!” sagot niya sa mataas na tinig. “How can you think that I would want to marry that man not to mention that I have no wish to marry yet? Pilay na nga, mayabang at arogante pa!”

Tumalim ang mga mata ni Luis. “Obligasyon mo sa akin iyan at sa kapatid mo, Billie!”

“Oh!” Isinubsob ng dalagita ang mukha sa mga palad. “Why do you have to blame me always that I am a girl and you didn’t inherit Hacienda Montaño?” pahikbi at buong kapaitan niyang sinabi.

Wala siyang natatandaang hindi isinumbat sa kanya ng ama ang pagiging babae niya. Billie. Ang daddy niya ang nagbigay ng pangalan niyang iyon na dinagdagan lang ng mommy niya ng “Erika Rose” to make it sound feminine. Iyon marahil ang dahilan kung bakit nitong huling taon na lang ng buhay niya siya natutong mag-ayos bilang babae kahit paano.

She wanted to please her father by wearing boy’s clothes at kumilos ng tulad sa isang lalaki. Subalit na-realize niyang anuman ang gawin niya ay hindi ikatutuwa ni Luis Montaño. Isinisi nito sa kanya na ipinanganak siyang babae. Dahil dito ay nauwi lahat kay Nick ang ownership ng Hacienda Montaño na dati ay nasa pangalan ng ama.

Maliwanag ang testamento ni Don Vicente Montaño na ang panganay na lalaki lamang ang magmamay-ari ng buong lupain ng mga Montaño bagaman may karapatan ang sinumang babae ng angkan na manirahan sa asyenda. At kung nagkataong ipinanganak siyang lalaki ay paghahatian nila ni Nick ang buong lupain tulad ng nasa testamento ng matanda.

At dahil naging babae siya ay ang minana ni Luis Montaño mula sa ama ay ang salapi nito sa bangko na kung tutuusin ay hindi biro ang halaga. Iyon ang ginamit ni Luis sa pangingibang bansa. Sa pamamagitan niyon ay nabili nito ang kasalukuyan nilang cottage at maliit na rancho.

Nang muling magkaanak ang mag-asawa ay isa uling babae ang naging anak. Ganoon pa man ay hindi dinanas ng bunsong kapatid ang dinanas ni Billie na hantarang paninisi at pagkasuklam mula sa ama. Hanggang sa ipagdalang-tao ng mommy niya ang ikatlong anak na siyang naging dahilan ng kamatayan nito. Doon lalong lumala ang relasyon nilang mag-ama dahil natutong uminom at magsugal si Luis. Ang tanging ipinagpasalamat niya ay hindi sila sinasaktang magkapatid.

“At ngayon ang pagkakataon mo upang bawiin sa akin na ikaw ang naging anak ko, Billie,” patuloy ni Luis na nagpaangat ng mukha niya. “Ang buong cottage ranch ay nakasangla sa bangko and is facing foreclosure in two weeks’ time.”

“That’s not true!” hiyaw niya sa nanlalaking mga mata. Hindi gustong paniwalaan ang sinasabi ng ama subalit naglaro sa isip ang sunod-sunod na sulat mula sa bangko nitong nakaraang mga buwan. Ganoon din ang tawag sa telepono mula sa bank personnel, ang paghinto niya sa pag-aaral nitong nakaraang semester, ang krisis nila pagdating sa pera.

Luis have long lost his job bilang computer analyst sa bangko dahil nga sa malimit itong lasing.“Nasa loob ng study ang mga papeles, dala ko. You can take a look para maniwala ka,” utos nito sa kanya na hinayon ng mga mata ang study.

“Y-you have no right,” aniya sa gumagaralgal na tinig. “P-paano kami ni Angeli?” Ang tinutukoy ay ang apat na taong gulang na kapatid. “Ang pag-aaral ko?” she asked in a horrifying tone.

“Just as you didn’t have the right to be born a girl!” balikwas nito sa kanya sa humihiwang tono. “You’re so unfair…” humikbi siya nang tuluyan. “At kung tungkol sa pag-aaral mo’y problema na ng magiging asawa mo iyon. You know they’re rich that I couldn’t even think how much. At kung inaalala mo ang kapatid mo’y gagawin mo ang gusto kong mangyari.”

Nag-angat siya ng luhaang mukha nang may biglang pumasok sa isip. “Kung… kung nakasangla ang buong cottage ranch then we can seek Nick’s help, daddy. Hindi niya tayo tatanggihan!” Nakabanaag siya ng pag-asa. She was only nineteen to be married to someone she doesn’t love and almost a stranger for that matter. At natitiyak niyang hindi rin siya gustong mapangasawa ni Lance Navarro. Hindi ang tulad niya ang nakikita niyang laging kasama ni Lance sa mga magazine. And he hated her kung ang pagbabasehan ay ang dalawang beses nilang pagtatagpo.

“Naisip ko na iyan nang ialok ni Franco Navarro ang tulong niyang tubusin ang buong rancho, Billie. Kung paano niya nalamang nakatakda ang foreclosure, the devil knows. Hindi ko gustong tumanggap ng charity mula sa lalaking siyang naging dahilan ng kamatayan ng kapatid ko.” muling tumiim ang mukha nito.

“Kung ganoon ay walang problema, daddy.” she smiled a little at pinahid ang luha sa mga mata. 

“Kausapin natin si Nick…”

“Don’t be stupid, girl!” angil ng ama. “Nick’s rich dahil nasa pangalan niya ang buong Hacienda Montaño subalit hindi niya magagawang ipagbili ang alinmang bahagi nito dahil maliwanag ang nakasulat sa testamento ng Papa na wala kahit isang metro kuwadrado ang ipagbibili. At ang share ni Jerome Gascon sa FNC na minana ng pinsan mo’y nanatiling kumikita sa FNC. Subalit sa palagay mo ba’y madali para kay Nick na kumuha ng napakalaking halaga nang hindi malalaman ni Franco Navarro? Dolyares ang pinag-uusapan dito at hindi peso. You can think again, Billie…”

Muling lumaylay ang mga balikat ng dalagita. Ang bahagyang pag-asang natanaw ay tuluyang naglaho. Patakbo siyang lumabas ng silid bago pa siya tuluyang humagulhol ng iyak.

10

HINDI maitago ni Lance ang pagkamangha nang muli silang magtagpo ni Billie. Pero saglit lang ang pagkabigla, muling humalili ang galit sa mukha. Hindi lang basta galit, he was furious that a muscle jerked in his face. At matapos ang sapilitang pagtango kay Luis Montaño ay muling lumabas ng verandah ang binata.

“Hello, hija…” si Beatriz na hinagkan sa pisngi ang dalaga. “How’s your little sister?”

“She’s fine, Tita. Hindi isinama ni Daddy dahil school days pa.” saglit niyang sinulyapan si Lance na nasa verandah at nakasandal sa balustre. She could feel his hatred habang nakatingin sa kanya na gusto niyang panayuan ng mga balahibo.

“Hija.” si Luis. “Bakit hindi mo labasin si Lance at mag-usap kayo? Siguro’y hindi na kailangan ng introduction sa isa’t isa. Magkakilala na kayo, hindi ba?”

Tumango ang dalaga at nginitian ang mag-asawang Navarro bago humakbang patungo sa verandah. Nasa pinto pa lang siya ay kitang-kita na niya ang pagkasuklam sa mga mata ni Lance. 

Iniisip kung anong uring pakikiharap ang gagawin sa binata. If she opted for anger, magagalit sa kanya ang daddy niya at sa nakikita niya kay Lance ngayon, it would be a big mistake to show equal animosity. She sighed and decided na tratuhin ang sirkumstansiya sa pinakamagaan na paraang alam niya.

Hinagod niya ng tingin ang binata habang palapit siya. Handsome devil. Pero hindi niya type. Add the wavy dark hair na umabot hanggang balikat. Umikot ang mga mata niya sa bahaging iyon. This is not the medieval age, bakit kailangang humaba ang buhok ng mga lalaki na tila si Abraham Lincoln?

Her eyes moved down to his body. Tight fitting jeans that hugged his body like a second skin. Drop dead hunk, no doubt. Muscles all over, kung dahil sa exercise o sa sports na hilig nito o sa trabaho sa planta ng mga Navarro sa Texas, ay wala siyang ideya. Ang alam niya ay lahat ng mga Navarro ay nagtatrabaho, most of the times hard labor. Iyon ang sinabi ni Nick sa kanya.

Napadako ang mga mata niya sa wooden crutch sa tabi nito and suddenly ay nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Billie. Mula sa ordinary curiosity ay nauwi sa sympathy. Paano kaya tinanggap ng binata ang nangyari dito? Gaano katagal itong makukulong sa wooden crutch?

“Keep your damn sympathy to yourself,” magaspang nitong sinabi. “I’d rather you survey me with distaste…”

“Oh, hi. We’ve met again. I’m Billie Rose.” she faked a smile at isinandal ang sarili sa balustre ng verandah sa kaliwa nito. “No matter how you dislike me, we will soon be husband and wife…”

“F… you.” he gritted his teeth at walang pakialam kung babae ang kaharap sa sinabi. Si Billie ay bahagya nang naitago ang pagsinghap. “All along ay alam mong ipinagkasundo ako ng Papa sa iyo and you made a fool out of me. That bastard lover of yours must be laughing to death by now!” Hindi agad naipasok ng dalaga sa isip na si Quinn ang tinutukoy ng binata.

“I–I h-haven’t known it then that I… we… I mean my father informed me about the… the arrangement only a w-week ago…” she stuttered which is so unusual of her. She was smart and witty at hindi nara-rattle sa alinmang sirkumstansiya. But this man was unsettling and rough. Huwag nang idagdag ang matinding poot sa mukha nito.

“And you expect me to believe that?” Puno ng sarcasm ang tinig nito. “And what about Nick, alam din ba ng kapatid kong napagkasunduan na ng Papa at ng tiyo niyang ipakasal ako sa iyo?”

“I—really have no idea. I was surprised myself…”

“Really,” patuloy ito sa panunuya. The dark eyes darkened even more in anger. “At ano naman ang dahilan at pumayag kang pakasal sa akin, maaari ko bang malaman?”

She cleared her throat. Hindi agad makasagot. Why, the man is so intimidating. “Err… hrmp…”

“I’m rich.” aroganteng itinaas ni Lance ang mukha, the long hair swayed in his face that made her think of one Hollywood Mexican actor, she forgot the name. And gosh, the devil is really attractive. Ngayon lang niya napagtuunan ng hustong pansin. She was biased dahil nga hindi niya type ang lalaking kulay-kape ang balat.

“That must be the reason, hindi ba?” singhal na dagdag ni Lance.Nakabawi sa pagkalito si Billie at ngumiti. “Aren’t we underestimating ourselves here?” 

Bahagyang tumaas ang kilay niya. “Surely you could say I want to marry you for your looks. Everybody swoon over the handsome jet-setter at halos lahat ng babae ay naghahangad na madala ka sa harap ng pari.”

A husky and bitter laugh vibrated around. Nakita niya ang paggalaw ng adam’s apple sa leeg nito while laughing without humor. She saw the muscle movement on his face as he laughed his anger. And she found them all so fascinatingly male.

“Don’t play games with me, girl.” muling itinuon ni Lance ang paningin sa kanya. “You were so eager to inform me that I wasn’t your type because I happened to have a dark skin. Unless, of course…” he twisted his lips in malicious sarcasm, “…kunwari lang na hindi mo ako type upang pag-interesan kita? The usual cheap gimmick, you know. Aayaw-ayaw pero gusto mong magkandarapa sa akin…”

Pinigil ni Billie ang paglabas ng matalim na buntong-hininga. She was only five foot and four inches and Lance is over six feet and she felt so small and inadequate. She raised her chin to meet his eyes.

“As-a-matter-of-fact.” pinakadiin-diin niya ang mga salita tulad din ng kung paano sinabi ni Lance iyon sa eroplano. “You were right first about the reason why I agreed to marry you. You—are—rich. And though you are not the kind of man I’d like my husband to be, I have to set aside my idealism for practicality.” bahagya niyang ikiniling ang ulo, for emphasis.

“Bitch.” His nose flared in fury. And for one fleeting moment ay naisip ni Billie na gusto siyang saktan nito na bahagya siyang napasiksik sa balustre.

“Tsk… tsk… they say you’re a charming devil,” wika niya trying to gain calm and composure. 

“Pero pinag-iisip mo ako kung paano ka hinahabol ng mga babae sa Amerika gayong bastos iyang bibig mo. But I guess money covers a multitude of sin, add the fact that you really are handsome.” She smiled sweetly, bahagyang ikiniling ang ulo. Too sweet that Lance could develop tooth decay if she was candy.

“And that—is a compliment,” dagdag niya, still smiling. Pagkasabi niyon ay tumalikod ang dalaga upang bumalik sa loob. Another minute with Lance Navarro would break her studied calm. At hindi niya gustong isipin ng binata na natatakot siya rito.

“Wait!” hiyaw ni Lance na nagpahinto sa kanya. Napatitig siya sa binata.

“How much do you want?” he asked in a chilling voice. “I have my own money and I can give you anything, umurong lang kayong mag-ama sa kasal na ito!”

Hindi agad nagsalita si Billie. She was seething with anger pero sinisikap na huwag ilabas. She was about to snap at him na wala siyang intensiyong pakasal dito kahit na ito pa ang pinakamayamang tao sa lupa nang mula sa library kung saan lumipat ang tatlong matatanda ay narinig niya ang malakas na tawa ni Luis Montaño. Wala sa loob na napalingon gayong hindi naman nakikita sa kinatatayuan niya ang ama. It had been more than a year since her mother died at ngayon lang niya narinig na tumawa ang ama.

Dahan-dahan niyang ibinaling ang paningin kay Lance. “The small ranch in Colorado is facing foreclosure, Mr. Navarro, in dollars! I don’t think your father will allow you to draw that much money and Franco Navarro promised to settle the bank. Maliban pa roon, I like being married to you. I will be the talk of the town having changed my name to yours. And as a husband, you will certainly provide for me,” she said without taking a breath at kung apoy ang lumalabas sa mga mata ng binata ay nagliyab na siya. Akma siyang tatalikod muli nang may maalala.

“What about you, what was your reason for agreeing to marry me? Hindi ka mapipilit ng Tito Franco kung ayaw mo talaga. Navarro men were known for stubborness. I have my cousin as proof…”

“Franco Navarro would disinherit me if I—” hindi nito itinuloy ang sinasabi when he saw her face broke into an annoying grin.

“Money,” she said and played her tongue around her teeth mischievously. “Aren’t we a match…?”

“Damn you, it is my money!”

She shrugged her shoulders. “Poor, Lawrence Navarro. Night, sweetheart.” she blew him an imaginary kiss. “See you on our wedding day. I promise to be very pretty.” Tinalikuran niya si Lance na nagpupuyos sa galit.

Only she didn’t know how angry. And Lance was real furious. Had never been angrier in all his life. Never dreamed of tying himself to a freckled little chit like her.

Tuloy-tuloy siya sa silid niya at ibinagsak ang sarili pahalang sa kama. “I don’t really know how to deal with you, Lance Navarro,” she said wearily at matamang nakatitig sa kisame. “I can feel how angry you are and I can understand it. Pero tulad mo’y wala akong magagawa. But I don’t believe in anger hangga’t magagawa ko. I’ll fight you with humor and use your own game. If you hurled insults at me, I’ll give it back to you subtly…”

11

“MAPAPAHIYA ka, Papa, kung ipakakasal mo ako nang maraming imbitado,” banta ni Lance sa ama. “You won’t like the treatment I will give to your little pigeon sa harap ng mga bisita,” dagdag nito sa naghahamong titig.

“You son of a—” akmang lalapitan nito ang anak subalit hinawakan ni Beatriz sa bisig ang asawa.

“Franco, please,” mariing awat nito. “Pumayag na ang anak mong pakasal kay Billie, bakit hindi mo gustong sundin ang nais niya sa sariling kasal?” Inakay nito ang asawang nagpupuyos sa galit patungo sa sofa.

“I have distributed some invitations to the Fortalejos, Beatriz, and to some of my close associates,” galit nitong sinabi.

“That is your problem.” si Lance na tumaas ang sulok ng bibig. “I cannot promise pleasant behaviour during the death sentence, Papa. I cannot even pretend. And you wouldn’t want that. 

And don’t you dare asking my sister and brothers to come home just for this wedding, damn it, but I will be married with only you and mother and Luis Montaño in attendance!“

Nakita ni Beatriz ang sagupaan ng tingin ng mag-ama. Nararamdaman pareho ang galit na inilalabas ng dibdib. At gusto nitong manlumo. Natitiyak niya ang takdang alitan ng mag-ama nang dahil kay Billie Rose. At hanggang kanina ay nagamit na niyang lahat ang maaaring gamitin upang pigilan si Franco na ituloy ang balak.

“Nakita mo si Luis, ’di ba, Beatriz?” wika nito sa kanya. “Ilang hakbang na lang sa hukay. He has become an alcoholic. Kaibigan mo siya, hindi ba? Tanging ang magkapatid na Montaño lamang ang kasa-kasama mo sa rancho noong kabataan mo. Luis was so fond of you, kung natatandaan mong sinabi mo sa akin iyan. He almost married you himself kung hindi ka nanghawakan sa pangako ko sa itay mo…”

Nagpakawala ng isang marahang paghikbi si Beatriz. Totoo ang sinasabi ng asawa. Lumayo lamang si Luis nang ipanganak ni Monica si Nick.

“He had lost his inheritance, a year ago, he lost his wife, and now he is about to lose his ranch in Colorado. Gaano man kaliit ang lupain, that was his…” patuloy ni Franco. “At kaya mo bang isipin ang mangyayari kung maiilit ng bangko ang ranch, Beatriz? He will kill himself!”

“Kaya mo siyang tulungan, Franco, nang hindi mo ipinapakasal si Lance kay Billie.”

“Sa palagay mo ba’y hindi ko naisip iyan at hindi sinubukan? Minsan ang pride ay nagpapangyaring hindi makaisip nang mahusay ang isang tao, Beatriz. And Luis silently hated me. Ako ang sa palagay niya ang sanhi ng kamatayan ni Monica. And I fathered Nick na siyang dahilan upang mawala sa kanya ang kalahati ng Hacienda Montaño, and I know he resented Nick bagaman hindi lantarang ipinakikita iyon. At alam din iyon ni Nick.

“And you woudn’t believe this, darling,” lingon nito sa asawa na nakakunot ang noo sa pagkakatitig sa kanya. “Luis hated his own daughter dahil ipinanganak itong babae…”

“No… h-hindi totoo iyan…” hindi makapaniwalang iling ni Beatriz.

Huminga nang malalim si Franco at hinagod ng masuyong tingin ang asawa. “Nang una mong sabihin sa akin ang tungkol sa mga Montaño, Beatriz, I got so interested dahil sa paraan ng pagkakahayag mo sa attachment mo sa magkapatid. Kung paanong hindi ka nila tinatrato tulad ng iba sa Sto. Cristo sa kabila na noong panahong iyon, they were the richest and can be very powerful, kung pinili ni Luis na maging tyrant.” muling humugot ng malalim na paghinga si Franco and lovingly gazed at his wife.

“You are the best thing that ever happened to me, Mrs. Beatriz Navarro, and I love you so much. If I am to die and live again, I’d still want no one but you,” he said in soft and tender voice. “Ang mga kaibigan mo’y naging mga kaibigan ko. Tinatanaw kong utang-na-loob sa mga Montaño ang anumang tulong na ibinigay nila sa iyo bago tayo nagkakilala at kahit nang umalis ka sa bahay na ito at umuwi ng Sto. Cristo. What happened between me and Monica was beyond my control and by now, alam kong naintindihan mo iyon because you love Nick as if he was your own…”

Napahikbi nang tuluyan si Beatriz. At over fifty, Franco Navarro was very much a handsome and virile man not to mention his money. Hindi iilang babae ang nagpipilit na makuha ang atensiyon ng asawa. Perhaps there were little discreet flings but to the best of her knowledge, Franco remained faithful.

“But you cannot sacrifice your own son’s life dahil lang sa pagtanaw ng utang-na-loob, Franco,” patuloy niya. Pinunasan ng tissue ang mukha.

Matagal bago sumagot si Franco. Kung ilang beses sinulyapan ang asawa at tumingala sa kisame. Pagkatapos ay lumapit dito at inakbayan si Beatriz.

“Come, darling, and I’ll tell you something.”

*****Medyo attached talaga ako sa kuwento ni Lance my god. Masarap talaga alalahanin ang masasayang sandali kapiling ka bebe Lance char hahahaha. Enjoy reading mga beshie . Stay safe and God bless. Please read moderately alagaan n’yo ang mga sarili n’yo at mahirap magkasakit sa panahon ngayon. Stay safe and God bless. - Admin A *********

12

ARAW ng kasal. Naroon na sa loob ng malaking library ang magkakasal, ganoon din ang mag-amang Luis at Billie. Billie was wearing a simple white dress which she hated dahil lalo siyang nagmukhang dose anyos. Kung siya ang nasunod, she would have opted for jeans and cotton blouse.

“There will be no visitors, Daddy,” katwiran niya na itinirintas ang buhok. “Lance hates me… hates this wedding and I don’t want to marry him. Tama lang ang ganitong ayos.”

“You are behaving ridiculously, Billie Rose,” patuloy ni Luis sa galit na tono. “Change that jeans right now!”

Naniningkit ang mga matang lumingon siya sa ama. “I have nothing but jeans and t-shirts, Daddy! You should know that by now…”

Biglang lumambot ang mukha ni Luis Montaño at umiwas ng tingin at tumalikod upang lumabas ng silid.

“Daddy…” banayad na tawag ni Billie. Lumingon si Luis and she swore she saw mist in his eyes na gustong magpahikbi sa dalagita. “You are so handsome in that Barong. I have never seen you wear that before…”

Nag-alis ng bara ng lalamunan si Luis. “Luma… na ito,” he smiled and brokenly said: “Kasintanda mo, nineteen years old. I… I wore this on my wedding with your mother…”

Sa dalawang hakbang ay nasa mga bisig ng ama si Billie at humagulhol ng iyak. “Hush… you will wet my… my…” hindi nito nakuhang tapusin ang sinasabi at mahigpit na kinabig ang anak. “I’m sorry, Billie Rose, I’m sorry. I know I have been a lousy father to you…”

“I love you, Daddy, and I missed Mommy, too…”

“Sana’y kaya kong baguhin ang mga nangyari, Billie,” patuloy nito sa basag na tinig at masuyong dinaanan ng daliri ang freckles niya sa may ilong. “I don’t know how you can cope with Lance Navarro… you’re young, naive and innocent. But—”

Kumawala sa ama si Billie and smiled through tears at pinahid ng palad ang mga mata. “I don’t want our ranch to be foreclosed either. Now, let’s get started, Mr. Montaño. We don’t want the groom to keep on waiting, do we?” As usual ay nagawa niyang pagaanin ang sitwasyon. Sa huling sandali ay nakita niya ang totoong Luis Montaño na sa loob ng maraming taon ay kinain ang puso ng maraming kapaitan at hinanakit. Idagdag pang higit ang pagkawala ng mommy niya.

Alam niyang may mababago sa relasyon nilang mag-ama simula sa sandaling iyon. At sapat na iyon upang magbigay ng lakas sa kanya upang harapin si Lance Navarro at ang kahihinatnan niya sa pagpapakasal dito.

Ibinigay sa kanya ni Nana Tonya ang isang puting damit na ginamit ni Alaina sa graduation nito sa high school. At bagaman maluwag nang bahagya ay hindi na niya binigyang pansin. The dress was perhaps preferable than jeans and cotton blouse.

Napukaw ang pag-iisip niya nang halos pabalyang bumukas ang pinto ng library. Natuon ang pansin ng lahat sa pagsungaw ni Lance. Beatriz gasped in horror nang makitang nakamaong at nakakamiseta lang ng puti ang anak. Paika itong pumasok sa loob.

Sinulyapan ni Lance ang magkakasal na nakanganga sa ayos ng binata. “Let’s go on with this wedding and get over with sa pinakamabilis na paraan,” utos nito sa pormal at malamig na tono.

“Oh, yes.” si Billie who forced a smile para maibsan ang tensiyon. “I can’t wait to be Mrs. Lance Navarro…”

Tumalim ang mga mata ni Lance na noon lang siya pinagtuunan ng tingin. Tumikhim ang magkakasal at ilang sandali pa ay sinimulan na nito ang rituals. Hindi sinasadyang napatingin sa may pinto si Lance at nakita roon si Alvaro na nakasandal sa nakasarang pinto. Walang anumang emosyon sa mukha nito habang gusto niyang magmura sa galit. He didn’t want his brother’s presence.

“Lance Navarro,” ang nagkakasal na nagpabaling sa tingin ng binata rito. “I repeat, do you take this woman to be your lawful wedded wife and—”

“I do,” mabilis nitong sagot na hindi na pinatapos ang sasabihin ng kaharap na napahugot ng paghinga. Hindi man gustuhing mag-angat ng mukha ni Billie ay nagawa niya. Nakayuko sa kanya si Lance, his eyes full of contempt and hatred.

In minutes, the wedding was over.

“You can kiss the bride now,” wika ng nagkasal na halatang hindi malaman kung paano ngingiti.

“Oh, let’s dispense the traditions.” iwinasiwas ni Lance ang kamay. “We can do it in private,” dugtong nito na hinawakan sa braso si Billie sa gulat niya. At bago pa nagawang kamayan sila ng mga magulang ay inakay nito palabas ang bride. Huminto sa tapat ni Alvaro.

“I didn’t invite you here, brother,” galit nitong sinabi. “At dahil nandito ka na rin lang, make yourself useful and drive us.”

Nagsalubong ang mga kilay ni Alvaro. “Where?”

“To our honeymoon, where else?” Isang misteryosong ngiti ang pinakawalan ni Lance na nagpabangon ng matinding kaba kay Billie.

“Do you have to leave so soon, Lance, Billie?” si Franco na nakabawi sa pagkabigla at humabol sa dalawa sa gitna ng sala.

“I’ve done my duty, Papa.” nilingon nito ang ama sa nakatiim na mga bagang. “Now, leave us alone,” at tuloy-tuloy na nitong hinila ang asawa palabas kahit na nahihirapan dahil sa crutch.Si Billie ay nilingon ang mga magulang na hindi malaman ang sasabihin.

“Oh, hayaan na natin ang mga bata,” ani Franco na pilit ngumiti at hinarap ang tatlo. “They’re married now. Let’s toast to that…” humakbang ito patungo sa wine decanter.

13

MALIBAN kay Alvaro na humihingi ng direksiyon mula kay Lance ay walang nagsasalita sa mahigit kalahating oras na biyahe. Sa isang two-storey apartment sa Xavierville sa Quezon City ipinahinto ni Lance ang kotse.

“Ano ang gagawin mo dito, Lance?” tanong ni Alvaro na nilingon ang kapatid at pagkatapos si Billie na nasa likod ng kotse. “You can’t possibly spend your honeymoon here…”

Ngumisi si Lance. And Billie swore it was a devil’s grin. Si Alvaro man na kilala ang kapatid ay naghihinala pero hindi magawang magsalita. Hindi nito gustong dagdagan ang bigat ng mga pangyayari. Kilala nito ang kapatid, kung mayroon mang kinamumuhian si Lance ay ang ipilit dito ang bagay na hindi gusto.

“Wait for us, big brother,” ani Lance sa kapatid. “We won’t be long,” pagkatapos ay niyakag lumabas si Billie na alanganing sumunod. Sa pahirap na paglakad ay pumasok sa nakabukas na gate si Lance at diniinan ang buzzer sa may pinto.

Ilang sandali pa ay isang magandang babae ang lumabas na sa tingin ni Billie ay inaasahan na ang pagdating nila.

“Siya ba, lover boy?” tanong nito, a seductive smile curving her lips.

“Yes, Maureen.” hinawakan nito sa braso si Billie at ipinasok sa loob. “Make it fast, my brother’s waiting.”

“Sure, honey,” nakangiting sagot ng babae. “Tara kayo sa loob.”

Muli ay naramdaman ni Billie ang braso ni Lance sa likod niya at halos minamadali siyang pumasok sa silid sa ibaba. Kung gaano kadisente ang receiving area ng apartment ay siya namang kabaligtaran ng silid na pinasok nila na napahugot ng malalim na paghinga si Billie.

Nakapaskil sa buong silid ang iba’t ibang uri ng disenyo ng tattoo that she shivered. Ano ang gagawin nila roon? Napatingin siya sa babae na may kinuhang mga gamit sa isang cabinet. Hindi man siya pamilyar ay alam niyang mga gamit iyon sa pagta-tattoo.

“You can sit here, Miss.” itinuro sa kanya ng babae ang isang divan. “Just relax and make yourself comfortable…”

Nanlaki ang mga matang napatingala kay Lance si Billie. “A-anong ibig sabihin nito?”

Isang ngisi lang ang isinagot ni Lance sa kanya. “C’mon, Billie, ayokong magtagal…”

“No!” Akma siyang lalabas subalit nahawakan siya ni Lance sa bisig. Totoong nakasaklay ang kaliwang binti nito pero hindi siya makakawala mula rito.

“Don’t just stand there, Maureen,” wika nito sa babae. “Paupuin mo siya at nang makapagsimula ka na…”

“Lance, hindi mo sinabi sa aking hindi willing na magpa-tattoo ang pasyente?” naguguluhang wika ng babae.

Magpa-tattoo! Palalagyan siya ng tattoo ni Lance! Nanlalaki ang mga mata ni Billie Rose at naipon sa lalamunan ang paghinga sa takot.

Impatiently, dumukot sa bulsa niya si Lance at isang kumpol ng salapi ang inilabas at inihagis sa mesa. “Get on with it, Maureen. My wife won’t say no!”

“Your wife?” bulalas ng babae bagaman ang mga mata ay sinundan ng tanaw ang salaping bumagsak sa mesa.

“Narinig mo and i can’t lie about that. Now, get started.”

“No, Lance, please!” pahisteryang pakiusap ni Billie. “Ayoko! Huwag mong gawin ito…“Ipinaupo na siya nito katulong ang babae sa kabila ng pag-ayaw niya. Tumingala ang babae kay Lance.

“Saan mo gustong lagyan siya, Lance?”

Tumaas ang isang sulok ng bibig nito at yumuko. Binuksan ang zipper sa likod ni Billie at sa panggigilalas niya ay ibinaba nito ang damit hanggang sa malantad ang puno ng dibdib niya.

“Sa tapat ng puso, Maureen. Ilagay mo ang pangalan ko over a rosebud. That’s my wife’s name, Rose,” he instructed ruthlessly.

“Y-you can’t do this, please… oh, god, god, please.” may pakiramdam siyang wala namang tinig na lumabas sa bibig niya. She was staring at her husband in horror and all she saw in his eyes was the cruel gleam.

“Sinabi mong gusto mong maging Navarro, hindi ba, Billie?” wika nito, his eyes in slits. “Your wish is granted and not just in papers. Body and soul, you are a Navarro. My possession for life!”

She gasped in pain as she felt the first prick of a needle on her soft skin. Iyon lang at nawalan ng malay si Billie.

“Lance?” Nag-aalalang napatingala si Maureen dito.

Sandaling natigilan si Lance. Tinitigan ang dalagitang walang malay sa divan. The mischievous face that taunted him many times and yet looked angelic sa pagkakawala nito ng malay. May kung anong damdaming biglang bumangon sa dibdib. Something like indecisiveness and compassion. But he abruptly set the emotions aside. He was furious with her…. with her father… with Franco Navarro!

“That will make your job easier, Maureen” agad nitong sinabi, naggalawan ang mga muscles sa mukha. “Bilisan mo…”

14

SI ALVARO na nainip ay lumabas ng sasakyan upang alamin kung ano ang ginagawa ng dalawa roon. Isinasara na nito ang kotse nang matanawang lumabas si Lance.

“What took you so long?” bati nito. “Ano ba ang dinaanan ninyong mag-asawa diyan?” Subalit hindi ito pinansin ni Lance at sa halip ay luminga-linga sa kaliwa’t kanan ng daan.

“Taxi!” Kinawayan nito ang isang natanaw na taxi subalit may sakay.Nagsalubong ang mga kilay ni Alvaro. “What do you want that taxi for?”

“Take Billie back to Sto. Cristo, Alvaro,” utos nito sa kapatid in cold voice. “Nasa loob siya at kasalukuyang walang malay. Hindi ko siya gustong makita sa mansiyon.”

Mabilis na pumasok sa loob ng apartment si Alvaro only to come out as fast as he entered. Biglang pinitsirahan ang kapatid.

“What have you done to your wife?” galit nitong sinabi.

“What she deserved. She wanted my name, so she got it. Both in papers and in her body,” balewala nitong sinabi.

“You unfeeling son of a bitch!” Isang suntok ang pinakawalan ni Alvaro sa kapatid na nagpabalandra dito sa pinto ng kotse. Muli sana nitong uundayan ang kapatid nang makitang tumilapon ang wooden crutch at napadaing si Lawrence na mas hinawakan ang binti kaysa sa dumudugong ilong.

“You are the hotheaded among us pero hindi ko mapaniwalaang kapatid kita sa ginawa mo! I wish Nick will kill you for this, Lawrence!” Tumaas-baba ang dibdib ni Alvaro sa galit.

“Go ahead, tell everybody,” he answered furiously and wincing painfully dahil sa pagkakatilapon ng saklay at nagamit ang binti nang wala sa oras. “…nang magkagulo-gulo tayong lahat dahil sa babaeng iyan.”

Alvaro was too angry to speak. Nakatitig lang sa kapatid at kahit paano ay naiintindihan nito ang nararamdaman ni Lance. Kung hindi pa kay Nana Tonya na nasalubong nito sa bayan ng Sto. Cristo ay wala itong malalaman. He was shocked himself and argued with his father this morning. Subalit sa pagtataka niya ay kinampihan ni Beatriz ang ama. Ang argumentong naputol nang dumating ang magkakasal na sinundan ng mga Montaño.

Matalim na paghinga ang pinakawalan ni Alvaro at muling pumasok sa loob ng apartment. Nang lumabas ito ay buhat na si Billie at ipinasok sa loob ng sasakyan. Wala na si Lance subalit natanaw pa nito ang papalayong taxi.

Mahaba-haba na ang natatakbo nila nang magkamalay si Billie. “Uhmnn… A-Alvaro?”

“How are you feeling?” asked the baritone voice. Nasa mukha nito ang concern.

Niyuko ni Billie ang sarili at sa puting damit ay may bahid ng dugong marahil ay bumakas mula sa dibdib niya. Bumangon ang sindak na kanina ay naramdaman pero agad na sinupil. Nasulyapan niya ang pagtiim ng mga bagang ni Alvaro.

“I am sorry. Kung nalaman ko kaagad ay hindi mangyayari ang ganyan sa iyo,” tiim-bagang nitong sinabi. “If you wish to take any legal action against my brother, I won’t stop you.”

Umiling si Billie. “H-he was so angry…” pabulong niyang sagot. Hindi maintindihan ang nararamdaman. Naghahalo sa dibdib ang galit at pagkaunawa. Pero hindi ba alam ni Lance na siya man ay hindi rin gustong pakasal dito?

Pero hindi iyon ang ipinahiwatig mo sa kanya, Billie Rose, ang kabilang bahagi ng isip niya. You made him think that you wanted him and his money.

“Temporarily,” kaila ni Alvaro. “Lilipas din ang galit ni Lance, Billie, at—”

Mabilis siyang umiling. “Sinabi niyang hindi na niya ako gustong makita sa mansiyon, Alvaro,” wika niya sa walang emosyong tinig. Para bang ang nangyari ay nagpaubos sa anumang damdamin mayroon siya. She was void of any emotion sa mga sandaling iyon. Nilingon niya ang lalaki. “P-please… can I ask you a favor?”

“Anything, Billie…”

“G-gusto kong magpalit ng damit and take me back to Sto. Cristo with you. Now…”

Hindi sumagot si Alvaro at binilisan ang sasakyan patungo sa pinakamalapit na department store. So the gods help him pero sa sandaling iyon ay wala itong makitang solusyon sa suliraning kinahaharap ng kapatid at ng bagong hipag.

And damn Franco Navarro!

He would have gone straight to his father today kung hindi lang nag-flash sa isip ang pakiusap ni Beatriz na huwag itong makialam.

Na-traffic sila sa isang intersection. Isang pulubi ang kumatok sa bintana ng salamin. Si Alvaro ay nakatutok ang pansin sa stoplight. Si Billie ay niyuko ang kamay at ang wedding ring na naroon. Isang pasya ang mabilis na nabuo. Mabilis na hinubad ang mamahaling wedding ring. Doon siya nalingunan ni Alvaro na nangunot ang noo.

“Pakibaba ang salamin ng kotse,” aniya sa lalaki. May pinindot si Alvaro sa may manibela na nagpadausdos sa salamin. Nilinga ni Billie ang nakalahad na kamay ng pulubi na umaasang bibigyan ng pera. Inilapag niya ang wedding ring sa palad nito. “Sa iyo na iyan…”

Sandaling nanlaki ang mga mata ng pulubi. Ilang saglit ding pinakatitigan ang kumikislap na limang brilyante sa bond ring na nasa maruming kamay bago mahigpit na ikinuyom ang kamay at mabilis na lumayo.

Si Alvaro ay walang nasabi sa pinaghalong shock at amusement. And he even thought na dahil sa pera kaya nagpakasal si Billie kay Lance. And knowing Franco Navarro who bought the ring, parang nanalo sa lotto ang pulubi.

Si Lance ay sa bachelor’s pad nito nagtuloy at doon nagpalipas ng ilang araw. Si Luis Montaño ay nagulat pa nang madatnan ang anak sa asyenda.

“Ano ang—?”

“I’ve married him, daddy,” agap ni Billie. “Natubos na ang ranch natin sa Colorado, so let’s go back home…”

“Billie?”

“Please, Dad,” aniya. “Napagkasunduan namin ni Lance ang ganito at sana’y natapos na sa araw na kami’y ikasal ang panghihimasok ninyo ni Franco sa amin,” she said firmly.

Gustuhin man ni Luis na mag-usisa ay nakikita nitong determinado ang anak na hindi na pag-usapan iyon. Ilang araw makalipas ay bumalik sa Colorado ang mag-ama.

15

SHE jolted from her reverie nang marinig ang katok sa pinto.

“Who is it?” sigaw niya.

“Room service, ma’am…”

Muli niyang ibinalik ang blouse at nagmamadaling binuksan ang pinto. Ipinasok ng roomboy ang cart na may dalang pagkaing in-order niya. Kumuha siya ng pera sa bag at ibinigay rito bilang tip. Ilang sandali pa ay nag-iisa na siyang muli.

Tinitigan niya ang pagkain and all of a sudden ay nawalan siya ng gana. Kinuha ang munting telephone directory niya sa bag. Dinampot ang telepono at humingi ng outside line. Ilang sandali pa ay nagri-ring na ang telepono sa FNC. At pagkatapos ay ang boses ng operator.

“FNC International, good afternoon…”

Tumikhim siya bago nagsalita. “M-may I speak to Mr. Lance Navarro, please…”

“One moment,” narinig niyang sagot nito at alam niyang ikinokonekta siya nito sa office ng lalaki.

“Mr. Navarro’s office, may I help you…” ang kabilang linya. Husky ang boses. Natitiyak niya, ang sekretarya.

“Is… is…” nautal siya. “I w-wish to speak to Mr. Lance Navarro…”

“Ow…” ang kabilang linya. Sa dalawang letrang salitang iyon ay nakahimig siya ng pang-uuyam. Marahil ay itinuturing nitong isa lang siya sa mga babaeng mayamaya ay gustong makausap si Lance.

“I am very sorry, Miss, but I cannot put you through him. Mr. Navarro is in the middle of an important meeting right now and cannot be disturbed. May I have your message, please?” Itinago ng politeness ang mockery sa tinig nito.

“Nevermind,” at ibinaba na niya ang telepono. Hating the secretary who must have only done her duty keeping Lance Navarro from callers-at-bay. Hating herself for sounding like an uncertain woman-friend.

Sa inis niya ay pinagbuntunan ang pagkain sa tray. Na dahil gutom naman siyang talaga ay naubos niya. Pagkatapos ay tinawagan si Luke na niyaya siyang mag-dinner sila sa labas.

“I’ll pick you up at seven thirty,” wika nito na hindi alam na nasa hotel siya.

“Naka-check in ako sa Manila Penn, Luke.”

“What?”

“I’ll meet you at the lobby around seven thirty and I’ll explain later…” iyon lang at ibinaba na ang telepono. Hindi na niya hinintay na makapagtanong pa ang kasintahan.

Kasintahan? Ano ang karapatan niyang magkaroon ng kasintahan? She is very much married sa kabila ng katotohanang mula nang araw na ikasal sila ay hindi na sila nagkita pang muli ni Lance.

Pero hindi ba at iyon ang dahilan kaya siya narito sa Pilipinas ngayon? Ang sabihin kay Lance na pakawalan na siya sa pagkakatali rito at mag-file ng legal separation o annulment. Kung alinman ang akma. Lance never contacted her for the past three years and six months sa kabila ng katotohanang ilang beses din itong bumalik sa Houston mula noon.

Hindi iilang beses niya itong nakikita at nababasa sa mga society page kasama ang kung sino-sinong famous personalities. May mga magasin at peryodikong Pilipino rin ang nakararating sa Texas at paminsan-minsan ay nababasa niya ito. At sa nakalipas na mga taon ay hindi lang ang jet-setting at ang pagiging society debonair ang nababasa niya. Isa na rin itong matagumpay at iginagalang na negosyante just like Nick. But her cousin maintained his distance and privacy at malayo sa mapanuring mga mata ng paparazzi.

Kung bakit hindi siya nito kinontak man lang upang mapawalang-bisa ang kanilang kasal ay hindi niya alam. At hindi rin nito sinagot ang dalawang sulat niya rito sa nakalipas na buwan upang ipaalam na kailangan nilang mag-usap. Didn’t his status bother him? Hindi pa ba nakakatagpo ng talagang gustong pakasalan ang bunsong lalaki ni Franco Navarro?

Pagkaisip sa matandang Navarro ay bahagyang napangiti si Billie. Kung hindi man nakikipagkita sa kanya si Lance ay taliwas naman sa mag-asawang Navarro. Sa loob ng tatlong taong mahigit ay apat na beses niyang nakita at nakausap ang mag-asawa. Two weeks matapos siyang bumalik sa Colorado ay nagtungo si Franco Navarro doon upang humingi ng paumanhin at pauwiin siya. But she firmly said no.

Mula noon ay dalawang beses pa uli silang nagkausap upang kumustahin siya. Ang ikaapat ay nang mamatay si Luis Montaño and both Franco and Beatriz wanted her to come home with them. And to Franco’s frustration, nanatili siya sa desisyon niya.

Pinalipas ni Billie ang isang oras at saka muli tumawag sa FNC. Subalit tulad ng naunang tawag niya ay hindi niya nakausap si Lance. Inilatag niya ang sarili sa kama at pinag-isipang mabuti kung paano makakausap ito.

Nakatulugan na niya ang pag-iisip. Quarter to seven nang magising siya at nagmadaling pumasok sa banyo at naligo. Pagkatapos ay nag-blower ng buhok upang matuyo agad. Binuksan ang maletang naroon pa rin sa ibabaw ng kama at namili ng isusuot. Isang haltered ocean blue gown na high-necked subalit halos kalahati ng likod ay bare showing soft and silky flesh.

Inayos niya ang buhok in french bun upang bumagsak din ang ilang masuwaying curl sa mukha niya. She finally decided na hayaan na lang. Put on some makeup at nag-spray ng Estee lauder’s White Linen sa likod ng tainga at mga pulso. Pagkatapos ay isinuot ang silver shoes na katerno ng evening bag at muling sinuri ang sariling reflection sa salamin.

“Who would have thought na ikaw ang dalagitang pinakasalan ni Lance Navarro three and a half years ago?” she smiled at herself. “Alam kaya ng mundo na may-asawa na si Lance Navarro at ikaw iyon? At makilala ka kaya ni Lance sa muli ninyong pagkikita?” dagdag niya na tila sasagot ang reflection niya sa salamin. “No. I don’t think so.” Umiling siya at dinampot ang bag na nasa kama at lumabas.

Hindi iilang mga mata ang nakatitig sa kanya sa loob ng elevator which she smiled demurely. Walang nag-iisip na Filipina siya kundi isa marahil turista. Pagbukas ng elevator ay nagulat pa siya nang mapuna si Luke sa harap.

“Papanhikin na talaga kita sa itaas,” wika nito na nasa mga mata ang paghanga at hinagod siya ng tingin. “Beautiful!”

She smiled. “Thank you.” Ikinawit ang braso dito. “Sa ballroom ng hotel. I feel like dancing.”

“As you wish, my Queen,” wika nito. “You’re stunning. People are staring at you…”

“Ikaw rin, Luke. You look good tonight.”

Inakay sila ng waiter sa bakanteng mesa. Um-order ng brandy si Luke para sa kanilang dalawa.

“You didn’t ask what I prefer,” banayad niyang akusa nang makaalis ang waiter. “I have no intention of getting myself drunk…”

“Ano ang inaalala mo?” nakangiting sagot nito na ginagap ang kamay niya. “Nasa itaas lang ang silid mo, ’di ba?”

“I am worried about you,” dobleng pakahulugan niya na ginantihan ng mahinang tawa ng lalaki. Pagkatapos ay pumormal.

“You’re beautiful. Your eyes matched your gown,” wika nito na tinitigan siya.

“Do I really have blue eyes?” she asked smiling.

“Your eyes is the color of the snow na mangasul-ngasul dahil sa reflection mula sa mga bundok na nakapaligid…”

She laughed huskily. “Poetry in tagalog!”

“Be serious, Billie,” pormal pa ring wika ni Luke though his eyes are smiling. “I am paying you compliment…”

“I know,” nakatawa pa rin niyang sagot. Katatapos lang ng tango at humalili ang isang slow drag music. “Let’s dance, Luke.” nauna na siyang tumayo at sumunod ang lalaki at nakisabay sila sa ilang naroroon na pumagitna sa bulwagan.

Pero hindi instrumental ang tugtugin dahil nasa gitna na sila when the voice of Perry Como vibrated around the ballroom. And she stiffened in Luke’s arms pagkarinig sa lumang kanta.

He wore the rose tattooTo prove his love was trueBut hearts can lie so why denyThat roses fade and love can dieShe’ll wave her whole life throughLike fools and dreamers doShe’ll go on caring and for one who’s wearingThe rose, the rose tattoo….

“What’s wrong?” nagtatakang yuko ng lalaki sa kanya when she faltered her steps.

“N-nothing. I… I happened to like the song. And if it was a girl who sung, then the lyrics might have suited me…” she heard the song a couple of times noong nabubuhay pa si Luis. May mga tapes ang ama ng mga awiting luma na hindi niya maiwasang mapakinggan.

“Dahil Rose ang pangalan mo?” tukso ni Luke.

“And I have a tattoo…” dugtong niya na nagpangyari upang bahagya siyang ilayo ni Luke at titigan.

“You’re kidding.”

“I am not.” She smiled sa pagkakakunot ng noo ng lalaki.He broke into a smile. “Where? Or should I guess?” pilyong wika nito sa pag-aakalang nagbibiro siya.

“Keep on guessing.” She smiled back at muling idinikit ang sarili sa binata at nagpatuloy sa pagsayaw upang muli ring mamangha. Her eyes flew to the tall, dark man who was holding a woman in his arms.

Ilang parehas mula sa kanila ay si Lance Navarro! He was dancing with a beautiful woman who was wearing an off-shouldered white gown. Bumagay ang virginal gown sa pagiging morena ng babae.

And it was that moment when Lance met her eyes. Gusto niyang iiwas ang paningin subalit hindi magawa. May tila paruparong naghahabulan sa sikmura niya. She was expecting him to recognize her pero hanggang sa inikot siya ni Luke ay nanatiling walang bakas na nakilala siya nito.

“L-lumabas tayo, Luke,‘’ yakag niya rito na biglang pinanginigan ng mga tuhod. “It’s getting crowded here,” dahilan niya. Pagkatapos ay bahagyang lumingon.

Naroon pa rin ang mga mata ni Lance na nakasunod sa kanya. He was frowning a little this time.

Did he… did he recognize me? bulong niya sa sarili. Subalit siya na rin ang sumagot na hindi siya nakilala nito. She was so different from the teenager he married angrily three and a half years ago.

“Sure,” agad na sang-ayon ni Luke na hindi rin gusto ang maraming tao. Subalit pagkalabas nila ay nagyaya nang bumalik sa silid niya sa itaas si Billie. “Ano ang nangyari sa iyo?” naguluhang tanong ng lalaki sa iritadong tinig.

“I… I saw him at the ballroom…”

“Saw who? Your husband?” Tumango siya kasabay ng buntong-hininga. “Bakit hindi mo sinabi sa akin? Hindi mo sinasabi sa akin kung sino ang pinakasalan mo, Billie. That could have been the chance to meet and talk to him…”

“Please, Luke, hindi ito ang tamang oras para kausapin si Lance. But I promise to see him tomorrow…” may pakiramdam siyang gustong manakit ng ulo niya.

“Lance. Iyan ba ang pangalan niya?” ulit ni Luke. “Hindi mo sinabi sa akin ang married name mo, Billie. Maaari ko bang malaman?”

Iniyakap niya sa katawan ang mga braso at umiwas ng tingin. May iilang tao sa lobby na nakatingin sa kanila at humakbang siya patungo sa elevator.

“I… I married a Navarro, Luke…” marahang wika niya habang lumalakad.

“Navarro,” wika nito na sumunod sa kanya. “Lance Navarro!” bulalas nito nang maiugnay ang pangalan. “You married Franco Navarro’s youngest son!“Diniinan niya ang elevator at sumandal sa wall. “Does that shock you?” matabang niyang tanong.

“Of course, honey,” sagot nito na bigla ay may misteryosong ngiti ang sumilay sa mga labi. “At kung hindi ikaw ang nagsabi’y hindi ko paniniwalaan. Years ago, it was rumored that he got married at hindi ko akalaing totoo iyon at ikaw ang babaeng pinakasalan niya.”

Hindi siya sumagot at sa halip ay nagbuntong- hininga.

“Hindi basta-basta ang napangasawa mo, Billie. And why you wanted to annul your marriage with him beats me. But the most important is you could get a considerable sum of alimony at balewala sa mga Navarro iyon!”

She closed her eyes at isinandal ang ulo sa dingding. She was going to be sick kung magsasalita siya. Bumukas ang elevator at agad na pumasok si Billie, sumunod si Luke. Muling bumukas ang elevator sa floor niya.

“Honey, let’s talk about this annulment thing,” ani Luke nang binubuksan niya ang silid.

“Masakit ang ulo ko, Luke, please. We can talk tomorrow.”

Akma pa sanang magsasalita ang lalaki nang magbago ang isip. Hinayaang pumasok siya sa silid. Nakasara na ito pero nanatiling nakatayo roon si Luke with a smile on his lips.

16

HINUBAD niya ang sapatos at ibinagsak ang sarili sa kama. Hindi siya nakilala ni Lance. Ganoon ba kalaki ang changes niya sa nakalipas na tatlong taon at kalahati? But they had met years before their wedding at hindi rin siya nito nakilala bilang pinsan ni Nick. So it boils down na hindi interesado sa kanya si Lance. Ugly duckling or not.

She took a deep breath at naglaro sa isip ang anyo ni Lance. Ang lalaking pinakasalan niya at ang malimit makita sa mga magazine ay kakaiba sa nasulyapan niya ngayong gabi. The papers didn’t do him justice. Dark and handsome and dangerous. Charming yet cruel when crossed. Humalili sa isip niya ang babaeng kasayaw nito.

Morena. Honeyed-skin. Iyon ang type ni Lance Navarro. Minsan ay dinala siya ni Nick sa bahay ng isang Mrs. Anna Fortalejo, that was two months after her wedding. Sa pretext na dumadalaw lang ang binata sa matandang babae bilang kaibigan at nangumusta. But Nick showed her a life-size photo of Jewel Fortalejo katabi ang isang mestisang babae na nalaman niyang kapatid nito.

“She was my brother’s first frustration and heartache, Billie,” wika nito. Upang marahil ay bigyan ng justification ang ginawang pagtalikod ni Lance sa kanya.

“She’s beautiful!” bulalas niya at hinagod ng tingin ang life-size portrait ni Jewel.

“Oh, yes.” Nick smiled faintly at nilinga siya. Hinawakan sa baba at itinaas. “And so are you, my pet. You’re both beautiful in different ways…”

Umirap siya. “Don’t make fun of me, Nick. You know I am not.”

“Alam mo ba kung ano ang tawag ni Bernard sa kanya?” patuloy ni Nick na hindi pinansin ang sinabi niya. “Black diamond. She has long straight raven hair, mga matang kasingkulay ng gabi and a honey-colored skin,” patuloy nitong tinitigan ang dalagita. “Your exact opposite.”

Bumuntong-hininga siya. “I can understand his hatred for me, Nick…”

“Kilala ko ang kapatid ko, Billie. Sabay kaming lumaki at nagkaisip. And Lance didn’t hate you… not personally. He hated the circumstances na inilagay sa kanya ni Franco Navarro and you happened to be the pawn in Franco’s game. Idagdag pa ang katotohanang sariwa pa sa puso’t isip ni Lance si Jewel.

“And for whatever it is worth, you are not an ugly duckling tulad ng iniisip mo sa sariii mo.” she raised her head and smiled at him tenderly. Nagpatuloy si Nick. “Have you seen your new filly at the ranch?”

“What about that?” nagtatakang tanong niya. “Did you find that filly beautiful?”

She wrinkled her nose. “No…”

“Precisely,” sang-ayon ni Nick. “You wouldn’t be able to appreciate the beauty of that filly until it grew into a beautiful stunning mare. Now do you know what I mean?”

Lumapad ang ngiti niya. “Thank you, Nick, for giving me so much confidence. But I’m sure I won’t be as exotic as that woman…” tiningala niya ang life-size portrait ni Jewel.

“Maraming uri ng mamahaling bato, Billie Rose,” he said gently.

“Diamond is the most expensive and black diamond is very rare if there was any,” natatawa niyang sagot.

“Perhaps,” muling sang-ayon ni Nick na titig na titig sa mga mata niya. “But there are colored diamonds, Billie, priceless than the whites since they are rare. And you are the bluish one, my darling…”

Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Billie. Nick had always been there as her pillar of salt.Bumuntong-hininga si Nick. Hindi kailangang idagdag na kasalanan ni Luis ang pagkakaroon ng inferiority complex ni Billie pagdating sa sariling anyo.

“Isa kang Montaño, Billie Rose. You have a soft and forgiving heart like my mother and a fighter like our grandfather.” huminga nang malalim sa bahaging iyon si Nick. It saddened him na naging mahina si Luis Montaño dahil lamang sa pagkawala ng material na pag-aari. He smiled faintly at nagpatuloy: “You have the combination of your mother’s beauty and the Montaño’s, I want you to put that in your head.” masuyo nitong ginulo ang buhok niya. “Learn to appreciate yourself, pet.”

“I love you, Nick…” inihilig niya ang ulo sa dibdib ng pinsan.

17

MAAGA pa kinabukasan ay nasa FNC na si Billie. Wala sana siya roon kung nakausap niya si Lance sa bahay ng mga Navarro kagabi. Subalit ayon sa mga maids ay hindi roon umuuwi ang lalaki kundi sa bahay nito. Nang hingin niya ang phone number ay hindi ibinigay ng mga katulong.

“Good morning,” bati niya sa receptionist, using her american accent. “Where can I find Mr. Lance Navarro’s office…”

Nagkatinginan ang receptionist at ang telephone operator. Ganoon din ang ilang bisitang naroon sa reception na marahil ay may hinihintay na executive.

“I’m afraid Mr. Navarro hasn’t arrived yet, Miss,” magalang na sagot ng receptionist. “He’s usually in at ten. And you’re thirty minutes early.”

“But I saw his carat the parking area,” giit niya. Hindi niya kilala ang kotse ni Lance pero may nakaparadang Alfa Romeo sa parking space na may pangalan nito. One of the most expensive luxury cars.

Nagkatinginan ang dalawang babae. Ang receptionist ay dumayal at ilang sandali pa ay may kausap.

“Dulce, ang aga-agang may naghahanap sa boss mo rito sa ibaba. Papapanhikin ko ba?” wika nito na pasulyap-sulyap sa kanya. “As usual, babae, ano pa ba? Brunette ang isang ito, ’day.” hininaan nito ang huling sinabi bagaman nakatitiyak sa sariling hindi nakakaintindi ng tagalog si Billie. “Okay,” ibinaba nito ang telephone-intercom.

“Do you have an appointment, Miss?” baling nito sa kanya.

Umiling siya. “N-no. But I’m sure Lance will see me…” alanganing sagot niya. Hindi matiyak kung kakausapin nga siya nito kung ang pagbabasehan ay ang galit nito sa pagpapakasal sa kanya at ang hindi nito pagsagot sa dalawang sulat na ipinadala.

Sukat doon ay sabay na makahulugang ngumiti ang dalawang babae. “I am very sorry, Miss, but Mr. Navarro won’t see you unless you have an appointment with him today. He’s kinda busy and his meeting with the staff will start ten minutes from now.”

Itinuwid ni Billie ang sarili at natitiyak niyang sa determinasyong nasa mukha ng receptionist ay hindi siya papayagang makapanhik man lang. Sinikap niyang pigilin ang inis at itinaas ang mukha.

“I don’t think I need an appointment to see my husband, Miss. Dial his secretary and tell her that Mrs. Billie Navarro would like to see her boss!”

Sabay na napasinghap ang dalawang babae at bago pa naintindihan ni Billie ang nangyari ay kumislap ang isang camera sa mukha niya na sinundan ng isa pa. Ang receptionist ay nagmamadaling muling dumayal sa itaas habang mabilis na nakapaikot kay Billie ang dalawang reporter.

“Dulce, makinig kang mabuti,” ang receptionist na patingin-tingin kay Billie na iniiwas ang mukha sa mga camera. “Ang brunette na narito sa ibaba’y sinasabing asawa siya ni Mr. Navarro… yes!” Ilang sandaling naghintay sa interphone ang receptionist.

Si Billie ay inulan ng tanong ng mga reporters.

“Excuse me, Miss… what did you say your name is?” ang isang lalaki na kanina ay alam niyang nakaupo sa mahabang sofa para sa bisita. “And did you say you are Mrs. Lance Navarro…?” Itinaas nitong muli ang camera at kinunan siya ng larawan na biglang nagpalito sa kanya.

“Oh, please…”

“It was rumored three years ago that Lance Navarro secretly married a daughter of a family friend. Is it true?” tanong naman ng isang kasama nito.

“Miss…” ang receptionist, hawak ang telepono bagaman tinatakpan ng kamay ang mouthpiece. 

“Mr. Navarro wants to know your full name…”

Inis na humakbang palapit si Billie at kinuha ang telepono sa nabiglang babae. “Hello…”

“Hello,” the deep and husky voice mula sa kabilang linya.

“L-Lance…” sunod-sunod ang kabang bumangon sa dibdib niya kasabay ng pagkalito sa mga kislapan ng camera at tanong ng mga reporters. “… it’s… it’s Billie…” she answered worriedly.

She was expecting Lance to hang up dahil mahabang sandali ang namagitang katahimikan. At baka hindi siya gustong kausapin nito.

“Give the phone to the guard,” utos nito makalipas ang mahabang sandali. She sighed her relief at sinulyapan ang guwardiya at ibinigay ang telepono. Mabilis itong lumapit.

“Yes, sir… right away, sir…” ibinalik nito ang telepono sa nakatangang receptionist. “This way, please, Mrs. Navarro…” sinenyasan nito ang isang security guard upang awatin ang dalawang lalaki sa tangkang pagsunod.

Nakahinga nang maluwag si Billie nang sumara ang elevator. Isinandal ang ulo sa elevator wall at pumikit. Hindi niya alam kung alin ang higit na nakabigla sa kanya, ang dalawang reporter o ang tinig ni Lance Navarro?

Bago pa niya masagot ang sarili ay muling bumukas ang lift at iginiya siya palabas ng security guard. Isang silid ang binuksan nito. Nakatayo na ang sekretarya na tila inaabangan sila. Nasa mukha nito ang matinding pagkamangha.

“Please have a seat, Mrs. Navarro.” itinuro nito ang settee sa malapit. “May kausap lang si sir sa kabilang linya.”

“Thank you,” aniya sa security guard na umalis na rin. Hindi pa siya nakakahakbang nang tumunog ang intercom. Narinig niya mula roon ang tinig ni Lance.

“Send my wife in, Dulce…”

“Yes, sir…” tumingala ito sa kanya. “Pumasok na ho kayo, ma’am…”

“Send my wife in…”

“Mrs. Navarro?” ulit ng sekretarya nang makitang natitigilan siya sa pagkakatitig sa intercom.

She took a deep calming breath bago humakbang patungo sa pinto. Gustong ayusin ang sarili pero hindi magawa dahil sinusundan siya ng tingin ng sekretarya. She took time choosing the right dress for this meeting. Pero hindi niya gustong isipin ni Lance na nagpapaganda siya para dito. Isa pa ay ano ang magiging silbi niyon, so she settled for a tight original blue jeans and white tank top and high heeled boots. Little did she know that she looked much younger, beautiful and sexy, with her dark brown hair hanging down on her shoulders.

Binuksan ni Dulce ang pinto at pinapasok siya. Nakita niya si Lance na nakaupo sa may gilid ng mesa. The same Lance she saw last night at the ballroom. Older and handsomer. Hindi na ang dating masayahing debonair before the accident and marriage took place. His face showed the classic example of a cynic look.

“Hold all my calls, Dulce,” pahabol ni Lance sa sekretarya bago kinabig ng empleyado pasara ang pinto.

“H-hello…” bati niya.

Huminto siya sa paglakad upang kalmahin ang sarili. Nanunuot sa mga buto niya ang titig ni Lance. Nanginginig ang mga tuhod niya, kung bakit hindi niya alam. Kahapon pa niya napagpasyahan na hindi kailangang matakot siya rito. But facing him now after the years made her knees weak.

And if he was attractive then, he was even more today in semiformal attire. Light blue long sleeves na nakapailalim sa itim na slacks and black leather shoes.

But just the same, she didn’t like tall, dark and sinfully handsome men. He was still wearing his hair long and though she didn’t like men with long hair, she couldn’t help but admire the way he carried it carelessly.

“This is quite a surprise, Billie. Kailan ka dumating?” he said huskily. A smile broke into Lance’s face that she was momentarily stunned. Sa iilang pagkakataong nagkasama at nagkatagpo sila ay wala siyang natatandaang ngumiti ito.

She cleared her thought. She couldn’t be deceived by his smile. She knew how ruthless and dangerous he could be. At hindi siya interesado kay Lance physically no matter how gorgeously attractive he might be. Nandito siya for a reason at kailangang matapos iyon and the sooner the better.

“Kahapon lang ng umaga…”

“I see.” tumango-tango si Lance at umiba ng puwesto. “Don’t you know that I postponed my scheduled meeting today because my wife came unannounced?” wika nito na patuloy sa pagsuri sa kanya.

“I… I called twice yesterday but I c-couldn’t get through…”

“I presumed hindi mo ipinakilala ang sarili mo bilang Mrs. Navarro?” Tumaas ang kilay nito and twisted his lips in amusement. “But you did today, why?”

She shrugged her shoulders. “They’ll never let me get through either kung hindi ko sinabi iyon. I’m sorry…” mabilis niyang idinagdag ang huling sinabi. “There were photographers downstairs at… at… narinig nilang—”

Nakita niya ang biglang pagbabago ng mukha nito. His eyes darkened in controlled anger. Bahagya siyang kinabahan. May alaalang nagbabalik sa anyong iyon ni Lance.

“Please,” aniya. “How would I know that there were photographers in the building,” nasa isip na dahil nalaman ng mga photographer na may-asawa si Lance kaya ito nagagalit. “I have no intention of coming here. And I tried calling you up last night but—”

“Forget those damned press!” pagalit nitong agap sa sinasabi niya. Pagkatapos ay muli ring nagbaba ng tono. “So it was you at the ballroom.” It was more of a confirmation than a question.Nanlaki ang mga mata ni Billie, “Y-you recognized me!”

“No.” umiling si Lance. “Your face bothered me pero hindi ko inisip na ikaw iyon.”

Nanalim ang mga mata niya sa tila ipinahihiwatig nito. Biglang nawala ang kaba. “You couldn’t believe that the ugly duckling turned out to be a swan?”

“Though you’ve changed a lot.” muling humagod ang tingin ni Lance sa kabuuan niya. “…. I didn’t mean to insult you,” pagtutuwid nito. “Walang nagsabi sa akin na narito ka sa Pilipinas. I thought about it moments ago when my secretary informed me that there’s a lovely brunette down at the reception claiming to be my wife…” muling nagbalik ang amusement sa mukha nito, he gave her a devastating smile that weakened her knees. “You shocked them all, sweetheart.”

Nakalilito sa kanya ang pabago-bago nito ng moods. “It… will be on the papers tomorrow. I… I can retract what I said and you can deny it. Sasabihin kong sinabi ko lang iyon para paakyatin ako ng mga empleyado mo…”

“Why should I deny the truth?” wika nito sa pagkamangha niya. “Hindi iilang tao ang nagtanong sa akin niyan sa nakalipas na mga taon and I have been very honest to inform them that I am very much married though I doubt if they believed me since I hate giving details…”

“I don’t understand,” nalilitong sagot niya. “Why should you not—”

“Forgive my manners.” hindi nito pinansin ang sinabi niya. “Meeting you today really took me by surprise.” tumayo ito mula sa mesa at itinuro ang sofa. “Have a seat…”

“I won’t take long of your time,” mabilis niyang sinabi. “D-did you receive my letters?“Banayad na nagtaas ng mga balikat si Lance. “Yes, I did.”

“You could have spared a little of your time contacting me.” her voice raised a fraction sa iritasyon. Natanggap naman pala pero hindi nag-abalang tawagan siya. “You could have saved us a lot of trouble…”

Hinagod siya ng tingin ni Lance. May amusement na nakatago sa likod ng mga mata nito.“On the contrary, Billie Rose, a visiting wife doesn’t trouble me.”

Hindi maintindihan ni Billie kung ano ang dapat na maramdaman. Hindi ito ang Lance na inaasahan niyang makaharap. She was expecting a still angry man and it surprised her na balewala rito ang malaman nang marami mag-asawa sila.

At naiilang siya sa pakikiharap nito. She cleared her throat. “Gusto kitang makausap but I know you’re busy. Maybe we can schedule a meeting, kung kailan ang convenient time mo. There’s only one thing that I’d like to request…”

“Name it.”

“Call Nick’s house at sabihin mo sa mga katulong na kilala mo ako para papasukin nila.” Nagsalubong ang mga kilay ni Lance sa sinabi niya. “Where are you staying?”

“S-sa Manila Penn…”

“With that mestisong hilaw you were with last night?“Hindi agad nakasagot si Billie. Muling bumalik ang animosity sa mukha ni Lance. Lumalim na nang husto ang pagkalito niya.

“N-no… but I arrived with him. He—he was a… a friend…”

“I see,” he said drily.

“Will you inform the maids?”

“No.“Muling nanlaki ang mga mata niya sa monosyllabic nitong sagot. “But—”

“You will move to my house today.”

“To your house!” she exclaimed.

Muli ang pagtaas ng sulok ng bibig ni Lance. “Ano ang nakakagulat doon? You are my wife and you’ve just announced it to the world. And expect my parents to cutoff their holiday as soon as they heard you’re here. What would they say kung dumating silang nasa bahay ka ni Nick?”

“But—”

“C’mon, Billie Rose, you’ve done enough damage between me and Franco Navarro,” patuloy nito, ignoring her protest. “Mag-checkout ka and don’t worry about the bills, I’ll call Manila Penn on your way there.”

“Wait a minute!” naiirita niyang asik dito. “Hindi ako nagpunta rito para anyayahang sa bahay mo tumira, Mr. Navarro. Available ang bahay ni Nick at ubod ng laki. Surely I will be comfortable there kung tatawagan mo ang mga maids. And about my hotel bills, I can afford to pay it, thank you!”

“Just the same, with my money,” kaswal nitong sinabi.

“Damn you, Lance Navarro, I have my own money. I worked for it. I am a professional photographer and a horse trainer at the same time!” Bahagya lang ang pagkabigla sa mukha ni Lance. Kung tutuusin ay halos hindi naman niya nakita. He was too contained to show emotions.Ilang segundo ang lumipas bago muling ngumiti si Lance. “Well, I’m impressed and glad to hear that my wife is a resourceful woman. After all, the Navarro’s are hardworking people, that includes my mother who used to work in the ranch.”

“You’re impossible, Lance Navarro!”

“Everybody seemed to think so,” bale-walang sagot nito. “Come now, sweetheart. We’ll talk tonight. Aside from the scheduled meeting that I postponed this morning, may biglaang appointment akong hindi matanggihan. It came habang pumapanhik ka dito sa itaas.”

She was speechless. He was treating her like a child na nakakaabala. And when he had decided what to do with her, terminated the meeting immediately.

Be reasonable, Billie, he’s a busy man since Franco Navarro is out of town, ang isip niya. At kung sakali mang gusto ni Lance na sa bahay niya ikaw tumira ay dahil may mga nakakaalam nang mag-asawa kayo. He was protecting himself from rumors and scandal should people know na magkahiwalay kayo ng bahay.

“All right,” she finally conceded. “We’ll talk tonight.”

Pinindot nito ang intercom at tinawagan ang matandang sekretarya ni Franco Navarro. “Dolly, be a darling and do me a favor, please…” isang mahinang tawa ang pinakawalan ni Lance at sinulyapan siya. “My wife is here… yes. Don’t be so shocked darling. Take her to my house, please…” Ini-off na nito ang intercom.

“I’ll wait outside,” aniya at tumalikod upang buksan ang pinto.

“Billie Rose Navarro.”

Napalingon siya. Humakbang palapit si Lance at sa kauna-unahang pagkakataon ay naalala niya ang binti nito.

“You can use your left leg again…!” marahang bulalas niya bago muling ibinalik ang tingin sa mukha nito na nasa harap na niya.

“What do you expect? It’s been more than three years,” sagot nito. Napaatras si Billie sa may pinto. Kay lapit-lapit ng lalaki and she could feel his breathing on her face.

“W-what do you want?” Sunod-sunod ang pagdamba ng kaba sa dibdib niya. He was too close for comfort.

“I didn’t get to kiss my bride,” he said huskily at bago pa makakilos si Billie ay yumuko si Lance and claimed her mouth. The kind of kiss that temporarily suspended all her thoughts, except the soft, firm and sensual mouth that was kissing her.

Hindi siya hinahawakan ni Lance. Ang mga kamay nito ay nakatukod sa pintuan, just above her shoulders. But his lips imprisoned her in what she called a shattering kiss. At kung wala ang pinto na kinasasandalan niya ay dumaloy na siya sa carpet na tila tubig.Kung gaano katagal ang halik ay hindi niya alam. Confused, she stared at the dark unreadable eyes na nakatunghay sa kanya.

“See you tonight, my American Rose.” Binuksan nito ang pinto at lumabas si Billie, hating herself for acting like a love-crazed teenager. Pero hindi niya maapuhap ang isip para sa tamang sasabihin.

Sa labas ay may babaeng dumating na bumati sa sekretarya at pagkatapos ay tinitigan siya at alanganing nginitian. Bahagya lang siyang tumango at naupo sa sofa at hinintay si Dolly. 

Sinundan niya ng tingin ang babae na pumasok sa silid ni Lance na kung hindi siya nagkakamali ay si Jennifer Navarro.

She saw her picture at Nick’s apartment years ago. She’s older pero kamukha pa rin nito ang teenager na napapagitnaan ng magkakapatid na Navarro.

18

“WHO was that sexy brunette? Isn’t she too young for your taste, Lance?” bungad ni Jenny sa kapatid na inabutang nakaupo sa swivel chair at tila may malalim na iniisip. “Eighteen lang yata ang babaeng iyon, ah.”

“Nakita mo siya sa labas?”

Bahagyang nangunot ang magandang noo ni Jenny. Was it excitement that she saw on his brother’s eyes.

“Who is she? A new conquest? Matamis sa simula but after a couple of dates, may kapalit na naman? O siya iyong tinatawag na commercial break sa pagitan ninyo ni Charry?” she said in a gentle sarcasm. “Kunsabagay, dalawang buwan na kayo ni Charry at nakapagtatakang hanggang ngayon ay mag-on pa rin kayo…”

“May appointment ako, may kailangan ka sa akin?” Hindi nito pinansin ang sinasabi ng kapatid at inayos ang laman ng attaché case.

Nagkibit ng mga balikat si Jenny. “Manghihingi ng pabor.” she smiled and pouted her lips, 

“Iiwanan ko sana sa iyo mamaya ang pamangkin mo dahil may pupuntahan kami ni Zandro.” nang akmang magpoprotesta si Lance ay agad na dinugtungan ni Jenny. “Kasama naman ang yaya niya, Lance. At isa pa, ’di ba, you don’t date on Saturday evenings dahil gusto mo maagang nagigising para sa Manila Polo Club?”

“Wrong, brat,” wika nito na isinara ang attaché case. “I have a date tonight with that young and sexy brunette you met outside. At sa bahay mismo. And you can cancel your date.”

Nanlaki ang mga mata ni Jennifer. “Date sa bahay mo! Lance, kailan ka pa nagdala ng babae sa bahay mo?” hindi makapaniwalang bulalas nito.

“Starting tonight.” tumayo ito at dinampot ang coat sa silya. “And I can’t help it, brat. That brunette happened to be my wife.”

“Oh!” bulalas ni Jennifer nang marehistro sa isip ang sinabi ng kapatid. Too stunned to say anything. Nang maka-recover sa pagkabigla ay biglang tumalikod at nagmamadaling lumabas. 

“Dulce, nasaan si… si… si Mrs. Navarro?”

ALAS-ONSE y media na nang makauwi sa bahay si Lance. Matapos maiparada ang sports car ay ginamit ang sariling susi upang makapasok.

Tahimik ang buong kabahayan at hindi na marahil siya nahintay ni Billie. She must have fallen asleep waiting for him.

Funny, subalit wala siyang natatandaang nagmamadali siyang umuwi sa gitna ng meeting. At kung siya ang nasunod ay hindi na siya sumama sa club upang i-treat ang mga kliyente. And he intended to stay at the club for a while at uuwi na rin agad subalit nakita niya roon ang mag-asawang Bernard at Jewel, celebrating their anniversary privately. Humaba ang gabi niya.

“Are you with us, buddy?” natatawang tanong ni Bernard dahil tila nasa malayo ang isip niya.

“Kanina ka pa hindi mapalagay, Lance,” ang isa sa dalawang kliyenteng dinala niya sa club na iyon. “Do you have a previous appointment?”

He smiled sheepishly at sinulyapan si Jewel na sa tingin niya ay lalong gumanda after two children. Nagtatanong ang mga mata nito sa kanya bagaman hindi nagsasalita.

“As a matter of fact, I promised to dine with someone.” sinulyapan niya ang relo sa braso. “It’s quarter past nine, I might make it still, kung pakakawalan ninyo ako.”

Sinikap niyang itago ang iritasyon nang magtawanan ang mga nasa mesa. He smiled faintly.

“C’mon, lover boy,” ang ikalawang kliyente. “You can send bunch of roses tomorrow kung sino man ang kausap mo ngayon. Knowing your charm, Lance, she’ll melt in your arms like honey. 

Bibihirang mangyaring makasama namin kayong dalawa ni Bernard sa iisang gabi with his lovely wife.“ sinulyapan nito si Jewel na matamis na ngumiti.

At wala siyang nagawa kundi ang manatili sa grupo. At sa kauna-unahang pagkakataon sa buhay niya, he got bored with the company of friends.

Maliban sa ilaw sa labas ay madilim sa loob ng kabahayan. At may hindi sinasadyang naapakan siyang biglang gumawa ng ingay at muntik na niyang ikatumba.

“Dammit!” bulong niya at inabot ang switch ng lampshade sa tabi ng sofa. Niyuko ang natapakan. “What is—a barbie doll!”

Hindi pa niya maisip kung bakit may barbie doll sa sahig nang matuunan nito ng pansin ang iba pang laruan ng batang nagkalat sa tiled floor. Napaangat siya ng tingin sa itaas at umiling. Binitiwan ang laruan at tinungo ang hagdan.

Tatlo ang silid sa itaas at natitiyak niyang wala sa loob ng silid niya si Billie, though, subconsciously, at the corner of his mind ay umasam na makikita ito roon.

He tried the first bedroom. Hindi naka-lock ang pinto at may malamlam na liwanag mula sa lampshade. Pumasok siya at sa ibabaw ng kama ay naroon at mahimbing na natutulog si Billie at nakaunan sa isang braso nito ang dalawang taong gulang na pamangkin niya. Ang isang braso ay nakayakap sa batang babae.

Humakbang siya palapit at maingat na naupo sa gilid ng kama at tahimik na pinagmasdan ang dalawa. May kung anong init na humaplos sa bahagi ng dibdib niya sa tanawin. Whatever it was, he couldn’t give the strange feeling a name.

Billie was so serene in her sleep with a two-year-old baby in her arms. Untamed curls framing the pretty face.

Ano ang nangyayari sa kanya? Paanong kanina pa lang umaga nang sabihin ng receptionist na nasa ibaba si Billie ay may kung anong tila sumuntok sa sikmura niya. At nang sumungaw si Billie sa pinto, he was really stunned bagaman sinikap na huwag rumehistro iyon sa mukha. Ano na nga ang tawag ni Billie doon? the ugly duckling turned out to be a swan?

At ilang daang beses na niyang itinanong sa sarili kung bakit hindi niya napigilan ang sariling hagkan si Billie kanina sa opisina. And he almost lost his mind habang angkin ang mga labi nito. Her lips were warm, soft and sweet.

Tipid na ngiti ang sumilay sa mga labi niya and stared at his sleeping wife tenderly. She wasn’t such an ugly duckling then though she wasn’t as beautiful as she was now. She was young and boyish in her looks.

And why he invited her to stay in his house, he didn’t know. Basta na lang inilabas ng bibig niya iyon. And he hated those paparazzi torturing her at tiyak na hindi kayang pakitunguhan ni Billie ang mga reporters sa sandaling lumabas ang balita kung mananatili ito sa mansiyon ni Nick.

Though he didn’t contacted her for the last three and a half years ay hindi naalis sa isip niya ang anyo ng asawa bago ito nawalan ng malay sa apartment ng kaibigang tattoo artist. He hated himself then, matapos humupa ang bugso ng galit. Kahit ang sarili ay hindi niya mapaniwalaang nagawa niya iyon.

Bukod tanging si Alvaro lamang ang nakakaalam sa ginawa niyang pagpapalagay rito ng tattoo. Ganoon pa man ay matinding away ang nangyari sa kanilang mag-ama nang malaman ni Franco na bumalik ng Texas ang manugang. Away na hindi niya gustong alalahanin. They had never been the same again. Lagi nang may nakapagitang pader sa kanilang mag-ama. Had it not been for his mother, malamang na hindi na sila nag-uusap ni Franco.

19

NATUON ang tingin ni Lance sa iilang freckles na nakakalat sa bridge ng ilong ni Billie and found himself fascinated by it. Itinaas niya ang kamay at banayad na hinaplos iyon.

Gumalaw si Billie, mabilis na inalis ni Lance ang kamay. “Hmm…” naalimpungatang nagmulat ng mga mata. “L-Lance…” she murmured huskily.

“Sorry,” he whispered. “I got tied up…”

“With a woman?” she sleepily teased, also whispering. A faint smile curved her lips. And Lance was stunned by himself for wanting to bend and kiss her soft mouth.

All his life, there were only two instances that he felt a sudden urge to kiss a woman. Ang tanging kaibahan, he’d really kissed Jewel then. Habang gabundok ang pagpipigil nitong huwag gawin iyon ngayon kay Billie. Which is really strange dahil nasa kanya ang lahat ng karapatang hagkan ito. She was his wife.

He cleared his throat at nagpaliwanag nang wala sa loob. “Hindi ko sinasadyang makatagpo sa club si Jewel at Bernard…”

Jewel.

Tuluyang nagising si Billie. “Oh, that’s okay. I know what you feel for her…”

Nagsalubong ang mga kilay ni Lance. “Sino ang nagsabi sa iyo niyan?”

“Sshh… you’ll wake her,” aniya at niyuko ang bata bago muling tumingala. “And wasn’t your feelings for her a common knowledge?” dagdag niya bilang sagot sa tanong nito.

Hindi sinagot ni Lance iyon. Sa halip ay sinulyapan ang pamangkin and gently touched her hair. 

“Bakit nandito ang brat na ito? Mabuti at hindi nangilala?”

She smiled. “I like children. And Zandro and Jenny were here this evening and—”

“Never mind,” awat nito sa sasabihin niya. “Knowing my sister’s curiosity, hindi ako magtataka. I’ll assume then that I am forgiven for not making it to dinner since they occupied your time anyway.” tumayo ito at humakbang patungo sa pinto. “Go back to sleep, Billie.”

20

TANGHALI na nang magising si Billie kinabukasan. Wala na rin ang bata sa tabi niya. Kinuha na marahil ng yaya nito. She took time in the shower at ganoon din sa pagbibihis. Lance must be still sleeping.

Wala sa dining room si Lance subalit natuon ang pansin sa labas nang marinig ang splash ng tubig. Her eyes went through the glass wall at mula roon ay nakita si Lance na lumalangoy sa pool. Humakbang siya patungo roon and watched him doing the butterfly strokes. Muscles bunched and stretched. Pabalik na si Lance nang makita siyang nakatayo sa gilid ng pool.

“G-good morning…” tipid siyang ngumiti nang umahon ito and noticed the sudden leap of her heart at the sight of him.

He stood at the pool edge, dark and shimmering mula sa pinagsamang tubig at sinag ng pang-umagang araw. Almost naked in his bikini trunks. Humakbang ito patungo sa kanya habang tumutulo ang tubig sa matipunong katawan nito. His arms and legs were long and powerful beneath the wet skin. Naipon sa likod ang mahabang buhok and water dripping from his hair down to his chest and to his groin like diamonds.

Franco Navarro must have looked like him during his younger days except that Franco was fair at marahil ay kay Beatriz nakuha ni Lance ang pagiging dark.

“Good morning yourself,” ani Lance na ngumiti, flashing perfect set of white teeth. “Want to swim?” Hinagod ng tingin ang suot niya, in white walking shorts and white cotton blouse.

“No, thank you,” sinabayan niya iyon ng linga sa paligid. “Where are they?” Ang tinutukoy niya ay ang bata at ang yaya nito.

“Kinuha na ng mag-asawa maaga pa lang at hindi kita gustong ipagising though Jenny wanted to say thank you,” sagot nito at inabot ang tuwalya at nagpunas ng basang katawan. “Be wifely, Billie, and pour us coffee,” he said smiling.

“Of course,” aniya at lumapit sa mesa at nagsalin ng kape sa dalawang tasa. “I really need to talk to you, Lance…” tumingin siya rito nang lumapit ito sa mesa at umupo.

“What about?” Dinampot nito ang kape at dinala sa bibig.

“H–hindi ko dinala ang mga gamit ko rito. Wala akong intensiyong dito tumira sa—“Biglang naibaba ni Lance sa platito ang kape at bahagyang natapon. “Ano ang ibig mong sabihin?”

Bigla siyang nailang sa anyo nito. “Will you stop snapping at me, Lawrence Navarro?” angil niya. “You make me feel nervous. Hindi naman ako ganito sa ibang tao. It must have been the traumatic experience I had with you!”

“Hell!” ani Lance na sinuklay ng mga daliri ang basang buhok. The words hit home at agad na bumangon ang guilt. “Very well. Ano ang ibig mong sabihing hindi mo dala ang mga gamit mo? Didn’t you check out of the hotel?”

“I did. Pero nagpahatid ako sa driver sa bahay ni Nick. Kilala ng driver mo ang mga maid doon. I only slept here last night because I promised to be here at dahil gusto kitang makausap. Pero wala akong intensiyong manatili rito. Pagkatapos nating mag-usap ay aalis na ako,” tuloy-tuloy niyang sinabi. Hindi pinansin ang paglabas ng matalim na paghinga ng kaharap.

“You don’t know what you’re doing,” ani Lance. Dinampot ang peryodiko sa ibabaw ng mesa at binuklat sa society page. “Come here and see this.” hinawakan siya nito sa braso at ipinakita ang mga larawan.

Pilit niyang hindi binigyang pansin ang brasong nakahawak sa kanya at ang init na inilalabas ng hubad nitong katawan at itinuon ang mga mata sa peryodiko.

Lance Navarro’s mysterious wife known. A beautiful brunette introduced herself to the shock faces of FNC employees as Mrs. Lance Navarro. It is recalled that the most sought after jet-setter, youngest son of business tycoon Franco Navarro, was rumored to have secretly married the daughter of a family friend barely three months after his accident in Houston more than three years ago. Though the gorgeous jet-setter did not deny rumors about his marriage, his mysterious wife was never known until…

Hindi niya tinapos ang pagbabasa at nagbuntong-hiningang tumingala rito. “I… I am sorry, Lance. I don’t know how the news would affect you but—”

“Hindi ang sarili ko ang iniintindi ko, Billie,” mariing wika nito. “Tulad nga ng sinabi ko sa iyo, hindi ko kailanman itinangging nagpakasal ako and the news will not do me any harm. I am more concerned about you.” binigyan nito ng emphasis ang huling sinabi.

“Concerned about me!” bulalas niya, in an honest surprise. At sa kabila ng kalituhan ay hindi niya maiwasang hindi haluan ng sarcasm ang tono. “My ass!” At lalong hindi niya napigil ang huling sinabi.

“You have a foul mouth, sweetheart.” hindi malaman ni Lance kung maiinis o matatawa.

“Look who’s talking,” ganting asik niya. Ang tinutukoy ay ang masasamang salitang lumabas sa bibig nito noong nag-usap sila sa verandah sa villa sa Sto. Cristo.

Impatiently, muli siya nitong hinawakan sa braso. “Halika, at may ipakikita ako sa iyo.” mula sa makakapal na halamang tumatakip sa swimming pool at back garden ay hinila siya nito patungo sa may gate.

“Ano ba! Bitiw—” hindi niya natapos ang sasabihin. Napahugot siya ng paghinga nang mula sa siwang ng mga steel bars ay may mga camerang nagkislapan mula sa tatlong reporters na nasa labas ng steel gate.

“Mr. Navarro, maaari ka bang ma-interview?” sigaw ng isa. “Is that brunette really your wife?”

“Ano ang pangalan ng wife mo, Lance?”

“Saan mo siya itinago sa nakalipas na tatlong taong mahigit? Ano ang sasabihin ni Charry de Luna? She revealed to us that you will soon tie the knot! Is it possible?”

Niyuko ni Lance ang asawang nanlalaki ang mga mata. “Nakita mo na ang ibig kong sabihin?”

Ganoon na lang ang sindak at pagkalito niya. Ngayon natiyak nang husto na hindi niya kayang pakiharapan ang mga taga-press.

“L-let’s go back inside…” mabilis siyang tumalikod at muntik nang matalisod sa pagmamadali kung hindi siya naagapang hawakan ni Lance sa baywang.

“How can you cope with them, my American Rose?” he mocked at inakay siya pabalik. “They’re bloodthirsty and will hound you to death. Hindi ko kailangang sabihin sa iyong sa harap ng bahay ni Nick ay may nakaabang doon. I’m glad na walang nakakaalam sa numero ng telepono ko dito sa bahay except my immediate families. Though I’ve turned my CP off dahil maaga pa lang ay nasusunog na ang linya.”

Sa loob ng bahay ay naguguluhang umupo sa sofa si Billie. Tama si Lance, hindi niya kayang pakibagayan ang mga reporter na iyon. Hindi siya sanay doon at hindi kailanman masasanay.

“Then we must talk now, Lance.” she raised weary face to him. “At pagkatapos ay babalik na ako ng Colorado.”

Nagsasalubong ang mga kilay na niyuko siya nito. Nang matuon ang pansin sa mga kamay niya. “Nasaan ang wedding ring mo?”

Hindi inaasahan ni Billie ang tanong na iyon. She stared at her bare finger stupidly. Pagkatapos ay tumingala sa malaking lalaking halos hubad sa harap niya.

“B-binigay ko sa… sa… pulubi… noong araw na ihatid ako ni Alvaro,” marahang sagot niya.

“Binigay mo sa—” ani Lance and stopped in mid-sentence at pagkatapos ay humagalpak ng tawa sa pagkamangha niya. His white teeth shone in a disarmingly devilish laugh.

She stared at the dark gorgeous man who was her legal husband. He was so different when he smiled and laughed. It made him less intimidating.

He was still laughing nang yumuko ito at hawakan siya sa magkabilang balikat at itayo. She shivered at the warmth of his naked body next to hers. And she gasped softly when his arms went around her.

“Maglalagay ako ng karatula sa labas ng bahay, Billie Rose Navarro, na bawal ang pulubi, or else you’ll render us bankrupt in no time at all,” he teased, still smiling. His warm breath fanning her cheek. At hindi niya maintindihan kung saan galing ang sensasyong kumalat sa katawan niya na tila kamandag.

“I hated what it stands for,” she said hotly upang pagtakpan ang kakaibang damdaming dulot ng asawa.

Binitiwan siya ni Lance. “Really?” wika nito sa nagsasalubong na mga kilay. “Hindi ba dapat na ako ang magsabi niyan? Kung natatandaan mo’y sinabi ko sa iyong mag-back out ka sa kasal natin. But you wanted my name and my money!”

She sighed. He was angry again, though controlled this time. But she’d rather want him in that mood than the unfamiliar feelings he was affecting her when he is amiable and in teasing mood.

“Sinabi ko lang iyon to save my pride,” aniya sa normal na tono. “You hated me na para bang isa akong kasuklam-suklam na bagay. You made me feel like a whore dahil lang sa nakita mo kami ni Quinn. You were so judgmental.” naroon ang banayad na akusasyon.

“Dahil iyon ang totoo!” baling ni Lance sa kanya. His eyes in slits sa pagkabanggit niya sa pangalan ni Quinn. “I saw you with my own eyes, Billie. That bastard fondling you at isiping napakabata mo pa noon… not that I care.” idinagdag nito ang huling sinabi sa matabang na tono.

“Nothing happened, damn you!” ganting asik niya. Tuluyang nawala ang kalma. “I wasn’t that promiscuous as you wanted yourself to believe. At hindi ko alam na nagagalit siya sa iyo, ginamit niya ako upang gantihan ka sa pag-aakalang magkamag-anak tayo!”

“But you can’t deny that you married me to save your ranch!”

“Yes!” she hissed. “My own father used me too, to get back the ranch.”

A muscle in his face jerked sa huling sinabi niya. Tinitigan nito si Billie.

“I didn’t want to marry you, Lance Navarro, just as you didn’t want to marry me.” Hindi niya gustong palawakin ang sinabi nang makita ang tanong sa mga mata ni Lance. Itinaas ang mukha. “We both benefitted from that marriage, Lance, aminin mo man o hindi. My father’s ranch and your inheritance. We both accomplished the purpose for that marriage, now I want out!”

Lumalim ang gatla sa noo ni Lance sa pagkakatitig sa kanya. Nagpatuloy si Billie.

“I want an annulment. Iyon ang dahilan kung bakit narito ako. You read it in my last letter. At alam kong sasang-ayon ka dahil alam ko kung gaano mo kinasuklaman ang nangyaring kasal… taglay ko ang patunay niyon.” she added the last sentence bitterly. He seemed to wince. Pero sandali lang iyon, marahan itong humakbang palapit sa kanya.

“Ano ang rason? Alimony?” He gave her a furious glance.

She gritted her teeth. Ang tingin talaga sa kanya ng lalaking ito ay mukhang pera.

“I want nothing from you, Lawrence Navarro! You can keep your damn money. Give me back my freedom quietly, as a matter of fact, my own life. I am entitled to marry someone of my choice, too!”

Why it jolted him, he couldn’t understand. She wanted freedom. She wanted annulment to marry the man of her choice.

Dammit, but he never even thought about it himself sa kabila ng sirkumstansiya ng pagpapakasal nila.

“Hindi na siguro kailangang hulaan kung kanino mo gustong magpakasal uli?” he snarled. “It was very obvious…”

“That is none of your business! Sa narinig kong isinigaw ng reporter kanina’y nakatakda ka ring pakasal sa… sa…” hindi niya matandaan ang pangalang isinigaw. “Ayusin mo ang annulment natin at tinitiyak ko sa iyo, you’ll never hear from me again.”

Halos bumaon sa kanya ang mga mata ni Lance. Ni hindi niya mabasa kung ano ang iniisip nito. His face unreadable. The dark eyes now calmly gazing at her. He stood there tall, dark and broad-shouldered. And she had to endure watching the well-sculpted body, shimmering under the morning sun rays, and let him make her feel uncomfortable.

“Very well,” wika nito makalipas ang mahabang sandali. “I’ll set you free provided you give me back the money my father gave you for the ranch, Billie,” wika nito makalipas ang ilang sandali.

“W-what?”

21

“WHAT?” hindi makapaniwalang tanong ni Billie. Tama ba ang narinig niya mula rito?

“Ibalik mo sa akin ang perang ipinantubos mo sa ranch ninyo. Iyon ang naging kapalit ng pangalan ko, ’di ba?” he said cruelly. “…and you’re free.”

Gusto niyang manlumo. Lance couldn’t be possibly that ruthless. But she knew he was. Taglay niya ang patunay niyon.

“Y-you know I can’t do that…”

“Bakit hindi, Billie? Wala na ang daddy mo at kaya mong ibalik sa akin ang halagang ipinantubos sa ranch, ’di ba?”

“N-nasa pangalan ni Angeli ang ranch.” halos hindi lumabas sa bibig niya iyon. Siya mismo ang nagsabi sa ama na ipangalan sa kapatid ang property dahil hindi niya gustong maalala kung paano muling nabalik sa kanila ang lupain. “It’s hers legally when she comes to age…”

Muling nagsalubong ang mga kilay ni Lance. “At paano ka?“Itinaas niya ang mukha. “I have my job, Mr. Navarro.”

“Then I’m sorry, Billie, hindi kita mapagbibigyan sa gusto mong mangyari,” wika nito sa walang emosyong tinig.

“Oh, no,” she cried. “Hindi ko maintindihan kung bakit hindi ka papayag!”

Bahagyang ikiniling ni Lance ang ulo. “I am a businessman, darling. You don’t get anything in this world out of nothing. My marriage to you doesn’t bother me a bit. Not even as a hindrance to my affairs with your sex. If you want your freedom, fine. But give me something back worthy of it.”

Nanlulumong napaupo si Billie. Hindi siya makapaniwala sa narinig. “Y-you can’t do this to me, Lance…”

He twisted his lips in half-amusement, half-boredom. At kung hindi sa sitwasyong kinakaharap niya ay she would find the gesture very sensual.

“The Navarros do not favor divorce, Billie Rose,” patuloy nito. “Our marriage had done enough damage between me and my family. At kung hindi dahil sa Mama—”

“But what about me, Lance?” agap niya sa galit at nanlulumong tinig. “I cannot live my life just like this.”

Hindi sumagot si Lance. Ilang sandali muna ang pinalipas bago nagsalita. “You’ve just arrived, Billie,” wika nito sa mababang tono. “Bakit hindi mo muna i-relax ang sarili mo? Mamasyal kaya. My car is at your disposal anytime. Pagkatapos ay pag-usapan natin ang problema nang walang tensiyon, okay?”

“But—”

“Oh, c’mon,” he urged in a friendly tone at nagpakawala ng isang ngiti. And she found herself slowly melting with that smile, like snow under the sun. “Maybe our marriage wasn’t the normal one at hindi tayo nagkaroon ng tsansang makilala ang isa’t isa.”

“H-hindi na kailangan,” mabilis niyang sagot bagaman nalilito sa biglang pagbabago ng mood nito. At lalong higit na nakalito sa kanya ang sariling damdamin. “We will soon part ways kung… kung aasikasuhin mo ang sinasabi ko.”

Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Lance. “It isn’t that easy, you know. Pero ipinangangako ko sa iyong magiging advantageous para sa atin ang magpalipas muna ng ilang panahon. Tulad ng sinabi mo, we will soon part ways but can’t we do it as friends? Hindi tulad noong huli tayong nagkahiwalay.”

Bakit nga ba hindi? The Navarros were almost family because of Nick. Banayad siyang tumango. Siya namang pagtunog ng door chime mula sa gate. Parehong natuon sa labas ang tingin nila.

“May… inaasahan kang bisita?”

“It could be the damned reporters na hindi makatiis…”

“Y-you wouldn’t let them in, would you?” nag-aalala niyang tanong.

“No,” mariing sagot nito. “Malibang may kasamang hindi ko matanggihan. Pumanhik ka na muna,” utos nito.

Walang kibong sumunod si Billie. Nagmamadaling pumanhik patungo sa guest room.

22

MULA sa siwang ng steel gate ay natanaw ni Luke si Lance na lumabas mula sa bahay at lumakad patungo sa gate. Sa nagsasalubong na mga kilay ay nilingon ang ilang reporters na nasa kalsada. Umiiling na muling ibinalik ang tingin kay Lance na nasa bakod na.

“If you’re one of the reporters,” bungad ni Lance sa may steel gate. “makabubuting—” hindi nito itinuloy ang sasabihin nang mamukhaan ang lalaki.

“Billie’s expecting me,” wika nito at banayad na ngumiti.

Walang anumang emosyong makikita sa mukha ni Lance at tumingala sa itaas ng bahay. Hindi niya gustong patuluyin ang lalaki pero magpipiyesta lang lalo ang mga reporter. Binuksan ang gate at pinapasok si Luke at hindi pinansin ang pagtawag at paglapit ng mga reporter.

“You must be her ex-husband?” patuloy ni Luke habang umaagapay sa malalaking hakbang ni Lance at suspetsosong hinagod ng tingin ang lalaking naka-bikini trunks pa rin. A mocking brow rose. “Ex? Wala akong natatandaang may legal na patunay na hiwalay na kaming dalawa ng asawa ko, Mister.”

“Iyan ang dahilan kaya umuwi ng Pilipinas si Billie, Mr. Navarro,” patuloy ni Luke. “Kahapon ay tinawagan niya ako at sinabing mag-uusap kayo and probably have settled everything in the morning. At nagpapasundo siya sa akin bago magtanghali.”

“I see,” sagot ni Lance sa malamig na tono. “Make yourself comfortable, Mr—”

“Luke Wendell, Mr. Navarro,” sagot ni Luke na komportableng umupo sa malambot at malaking sofa. “At tawagin mo akong Luke. I really hope your lawyers will process the legalities fast since Billie and I plan to get married in Colorado pagkatapos maayos ng mga papeles. And… I advice her to settle to a smaller amount of… alimony para wala nang maraming pag-usapan.”

Lance stiffened bagaman hindi nagpahalata sa kaharap. Gritting his teeth, patalikod na tumingala sa itaas. Alimony. Ibinalik niya kay Luke ang paningin.

“Ah… yes, the alimony,” he said smoothly, humakbang patungo sa minibar. Luke silently hated the calm of the man. Hating Lance dahil wala itong mabasa kahit na anong emosyon sa mukha ng kausap.

Kinuha ni Lance ang isang bote ng brandy at nagsalin sa dalawang kopita. Damn. Hindi siya umiinom nang ganito kaaga but he needed the shot to smoothen his nerves. Hindi niya maintindihan kung saan galing ang galit na nasa dibdib na gusto niyang bigyan ng flying kick ang kaharap.

“At magkano naman kung saka-sakali itong mungkahi mong smaller amount?” he added in dangerous calm. Bitbit sa dalawang kamay ang kopita at walang tinig na inalok sa lalaki ang isa.

Isang ngiti ang pinakawalan ni Luke kasabay ng pag-abot sa alak. “Knowing the Navarro resources, natitiyak kong anumang halaga ang ipagkakaloob mo kay Billie ay hindi makakabawas sa iyo.”

Lance took one swallow at hindi niya maiwasan ang roughness sa tinig nang muling magsalita. “I hate subtleties, Mr. Wendell, how much do you think Billie wants para sa alimony?”

Gumawa muna ng ekspresyon sa mukha nito si Luke na tila nag-iisip. “I remembered she said something like… fifteen million, Mr. Navarro, and I agreed with her. Maliit na halaga, hindi ba? to set you both free?”

Ilang sandali ang pinalipas ni Lance bago nagsalita. A faint humourless smile curved his lips at inubos ang laman ng brandy glass. Then gave a fake sigh.

“I wonder where you got the idea that I wanted to be free of my wife, Mr. Wendell. If I did, ako na sana ang unang gumawa ng paraan. At gusto kong ipaalam sa iyong nagbago ang isip ni Billie…”

Nag-angat ng tingin si Luke at nahinto sa ere ang pagdadala sana ng kopita sa bibig.

“What do you mean? Did she… did she ask something lesser?” wika nito, ignoring Lance first statement. Pagkatapos ay ngumiti ito. “Of course, gusto na lang marahil ni Billie na mapadali ang annulment. But you wouldn’t do that to her, Mr. Navarro, would you?”

“Of course,” sang-ayon ni Lance. “I wouldn’t want my wife to settle for less so annulment is out of the question, Mr. Wendell. Billie will remain my wife and as such will be entitled to just more than fifteen million… which is, as you very well know, ay tuldok lamang sa vast resources ng mga Navarro.”

Nanlaki ang mga mata ni Luke. “You don’t—”

“I really hate to end this conversation, Mr. Wendell,” agap niya sa sinasabi ng lalaki. “…but you happened to… interrupt—” he smiled at tumingala sa itaas. “…you know what I mean, we would like to spend the day in bed.”

Napatayo bigla si Luke. “Gusto kong makausap si Billie, Mr. Navarro!” wika nito sa mataas na tinig.

“I’ll tell her to give you a ring later.”

“I need to—”

“Good day, Mr. Wendell.” Humakbang si Lance patungo sa pinto at binuksan ito. “And please be kind to close the gate.”

Nagpupuyos sa galit na lumabas si Luke habang pasulyap-sulyap sa itaas.

23

PABALYANG binuksan ni Lance ang pinto ng guest room. Mula sa pagkakaupo sa tokador ay mabilis na tumayo si Billie. Subalit ang paghakbang ay nahinto nang makita ang galit sa mukha ni Lance.

“S-sino ang dumating?”

“My visitor happened to be Luke Wendell.” He was still fuming with anger. Kumislap ang mga mata ni Billie na lalong nagdagdag sa galit nito.

“Oh, yes. Tinawagan ko siya kahapon dahil…nagpapasundo ako ngayong umaga, Lance.”

“Well, sad to say, you and your boyfriend won’t get any alimony from me, Billie, because—”

“Alimony?”

“Don’t play innocent!” he snapped. “So you want nothing from me but freedom, ha?”

“Iyon ang totoo,” aniya. “Iyon ang dahilan kaya narito ako. Sinabi ko na sa iyo, hindi ba?”

“Right! Fifteen million worth of freedom. In dollar ba iyon o sa peso?” he taunted angrily. Billie opened her mouth to protest pero nagtaas ng kamay si Lance. “Huwag kang magkaila. Inamin ng boyfriend mo na napagkasunduan ninyong hingan ako ng labinlimang milyon!”

“Labinlimang milyon!”

“You will not get a cent from me, Billie! Not a red cent!” nagpupuyos nitong sinabi. “And I almost believed you when you said you were not interested in my money. Nang sabihin mong may trabaho ka’y nawala agad sa isip ko na sa loob ng tatlong taong mahigit ay pera ko ang ginagasta mo.”

“That is not true!” tanggi niya. Inisip na ang tinutukoy ni Lance ay ang kinikita ng ranch na tinubos ni Franco Navarro. “Ang kaunting kinikita ng rancho ay tama lang na pambayad ng real property taxes. At kung may natitira man ay nauuwi sa trust ni Angeli!”

“Who cares about that damn ranch!” hiyaw nito na nagpaatras nang bahagya sa kanya. “Ang sinasabi ko’y ang sarili kong perang ipinapadala sa iyo buwan-buwan ng FNC branch sa Texas para sa allowance mo dahil iyon ang gustong mangyari ng papa at mama!”

“Pero ang perang iyon ay—”

“Kulang?” patuyang agap ni Lance. May sinabi itong halaga sa dolyares na kung tutuusin ay higit na malaki kaysa normal na suweldo ng isang American executive. “At kulang sa iyo? And as far as I could remember I instructed the branch to increase your allowance yearly. So by now, your allowance must have reached heaven high!”

Naguluhang napailing si Billie. At bago pa siya makapagpaliwanag ay muling nagsalita si Lance.

“Mananatili ka sa bahay na ito, Billie, at ngayon din ay ipakukuha ko ang mga gamit mo sa bahay ni Nick,” pinal nitong pahayag.

Nanlaki ang mga mata niya. “No, Lance. H-hindi ako maaaring manatili rito.”

“Hindi natin pinag-uusapan kung ano ang maaaring gusto mo. You will stay here hanggang sa mapag-isipan ko kung ano ang dapat sa ating dalawa!”

“Bakit pinagugulo mo ang sitwasyon? I can’t stay here with you, you know that,” nalilitong wika niya. “Luke will—”

“Dammit, Billie!” agap ni Lance sa tinig na bagaman hindi malakas ay nagpahigit ng hininga kay Billie. His eyes in cold fury. “You are still my wife! You even announced it to the world. Hindi ako papayag na dumihan mo ang pangalan ko sa pakikipagkita sa lover mo!”

“But—” Gusto niyang magprotesta sa salitang “dumihan” subalit muling pinutol ni Lance ang sasabihin niya.

“Shut up! Wala akong pakialam kung ano ang ginagawa mo sa Colorado pero hindi rito sa Pilipinas. Do not start a scandal, Billie Rose. Franco Navarro had already broke his rule when he married me to you! And for the life of me, hindi ko maintindihan—”

“What rule?” wala sa loob niyang tanong.

Isang nakamamatay na tingin ang ibinigay ni Lance sa kanya. “That his sons would only marry decent women, poor or otherwise! But Franco Navarro didn’t know that you are everything but decent.” his voice would have cut diamond. “Little did he know that he married his youngest son to a w—” hindi nito naituloy ang sinabi, isang right hook ang pinakawalan niya at bumagsak sa panga ni Lance.

Lance’s instinct moved for him. Sa isang iglap ay nahawakan nito si Billie, caught her arms and pinioned in midair. At sa isang iglap pa uli, she found herself being raised from the floor at iniupo siya sa ibabaw ng chest of drawers.

“You little viper!” His voice rough with anger as he growled in her ears. “Don’t do it again, Billie. Because if you want to get physical—I can easily oblige you.”

Hindi siya bayolenteng tao, and she was slow to anger. Wala siyang natatandaang sinaktan kahit na hayop. As a horse breaker, hindi siya naniniwala sa paggamit ng latigo. But a mixture of animal satisfaction and regret filled her. Satisfaction, dahil ilang beses na siyang ininsulto ng aroganteng lalaking ito. Regret, dahil totoong napalakas ang suntok niya at namula ang panga nito. At bahagya siyang nakadama ng takot.

“W-will you hit me back?” she stupidly asked.

She knew Lance Navarro wouldn’t stand by meekly at hayaang suntukin sa panga kahit na nga ba babae pa ang may gawa niyon. But she also couldn’t believe that he would strike back.

Suddenly, his eyes gleamed in amusement. Dinama ng palad ang nananakit na panga. “Alam mo ang sagot doon, Billie Rose, and you deliberately took advantage that I don’t hit women.”

“What you said was hitting me below the belt, Lawrence Navarro,” she accused.

Biglang nawala ang amusement sa mga mata nito. Pinakawalan ang mga kamay niya na nananakit na sa mahigpit nitong pagkakahawak.

“Alright, I apologize,” wika nito sa walang emosyong tono. Ni hindi matiyak ni Billie kung taimtim ito sa sinasabi. “But as my wife, I am expecting you to behave like a Navarro!”

Nakalabas na ng silid si Lance ay nasa ibabaw pa rin ng chest of drawers si Billie. Hindi man niya aminin ay may katwiran si Lance. Totoong wala silang ginagawa ni Luke na labag sa moralidad, hindi dahil hindi pinagpilitan ni Luke iyon, kundi hindi niya magagawa iyon nang nanatiling kasal kay Lance. Not to mention Nick’s interference sa tuwing nalalaman nitong nakikipag-date siya.

Sa Amerika ay walang nakakaalam na nag-asawa siya at hindi ilang kabinataan ang nagtangkang mapaugnay sa kanya. Ang iba ay malinis ang intensiyon. Tanging si Luke ang binigyan niya ng pagkakataong makalapit na kung tutuusin ay siyang pinakamatanda sa mga nanliligaw sa kanya. Labintatlong taon ang tanda sa kanya. Tingin niya rito ay responsable at maygulang. At nakikita niya na mabuti rin ang pakikitungo nito sa nakababatang kapatid at balewala kay Luke kung mananatili sa kanila si Angeli sa sandaling makasal sila.

Iyon ang nag-udyok sa kanyang sulatan si Lance na mag-usap sila. Sa ikalawang sulat ay pahapyaw niyang sinabi ang tungkol sa nais niyang annulment. Subalit tulad ng naunang sulat niya ay hindi rin ito pinag-ukulang pansin ni Lance.

At ngayon ay hindi niya matiyak kung ano ang kahihinatnan ng pagparito niya. Kahit sa bahagi niya manggagaling ang pagkuha ng annulment, hindi rin iyon aaprubahan kung hindi papayag si Lance. 

***********Mahaba-haba pa ang kuwento ni bebe Lance at Billie Rose. Magsama-sama tayo sa kwento nilang dalawa. Kumusta pala kayo mga beshie? Pahinga-pahinga rin kayo mga beshie at mahal magkasakit sa panahon ngayon. Stay safe and God bless. - Admin A *******

Try kong makapag-update bukas*

24

SINULYAPAN ni Lance ang babaeng nasa harap. Too beautiful and sophisticated. She was so poised sa pagkakaupo sa settee na kaharap ng mesa niya. Parang mamahaling dresden china na dapat ilagay sa isang shelf upang i-display.

Her long straight hair was charcoal black. Thanks to the expensive hair dyes. The smooth skin tanned from sunbathing. He would have laughed aloud of her subtle efforts to please him kung hindi bumagay rito ang ginagawa. But she could make rags appear like a Queen’s garment. Si Charry de Luna ang pinakamatagal sa mga naging girlfriend niya. Marahil ay dahil hindi ito demanding. Hindi rin emotional.

And Charry was a matured woman. One reason kung bakit kahit kailan ay hindi siya pumapatol sa mga babaeng bata. Chances were hysterical ang mga ito kapag tinatapos na niya ang relasyon. And to give her credit, ginawa ni Charry ang hindi nagawa ng mga naging girlfriend niya: ang i-announce sa publiko na malapit na silang magpakasal.

He admired the guts of the woman kahit na halos maghisterya si Beatriz Navarro nang mabasa sa peryodiko ang announcement ni Charry na sooner they will tie the knots.

“Lawrence, ano ang ibig sabihin nitong nasa peryodikong ipinahayag ni Charry de Luna?” Natutulog pa siya nang bumulaga sa silid niya ang ina. Uncaring kung natutulog siyang nasa birth suit niya, bagaman nakadapa.

Tanging si Beatriz lamang ang may susi sa bahay niya.

Sa inaantok na diwa ay hinagilap ang kumot at itinakip sa ibabang katawan. “Mother… it’s Saturday. Ang aga-aga naman niyan.” isinubsob niya ang mukha sa unan subalit hindi maawat si Beatriz. Nagmadali itong magpa-drive sa driver dahil naka-off ang CP ng anak. At natitiyak nitong nakatanggal sa plug ang landphone kapag Sabado.

“Lance, it’s nine in the morning. At itinago ko lahat ang mga peryodikong dumating dahil baka makita ng ama mo,” patuloy nito na umupo sa malapit sa ulunan niya. “Will you explain this?”

Napilitang siyang abutin ang peryodiko at daanan ng hindi pa maidilat na mga mata ang ikinaligalig ng ina. Isang inaantok na buntong-hininga ang pinakawalan at muling ibinalik sa ina ang diyaryo. Muli ring itinaob sa unan ang mukha.

“’Ma, nabasa n’yo naman diyang siya ang maysabi, hindi ako. You worry over a grain of salt.” naghikab siya.

“You have no intention of dissolving your marriage with Billie Rose, Lance, have you?” alanganing tanong ni Beatriz sa anak.

Pero tulog na muli si Lance. She sighed at tumayo. Masuyong pinagmasdan ang bunsong lalaki. Pagkatapos ay yumuko and softly touched his dark hair. Inabot ang kumot at itinaas hanggang sa likod ng anak.

“You are just like your father, Lawrence. Iyan ang malaking dahilan kung bakit hindi kayo magkasundong mag-ama. And Franco was so wrong when he married you to Billie Rose. Binigyan ka niya ng lisensiya sa mga kalokohan mo,” umiiling nitong sinabi.

***********Easyhan n’yo lang mga beshie, sorry at hindi me nakapag-update yesterday at malakas ang ulan, ayaw ko naman masira ang laptop ko kung sakaling mabasa ng ulan, may butas ang bubong ng bahay namin eh hahahaha, kaya pasensya na sa mga naghintay. Bawi na lang me today dapat nga sana bukas since Sunday today and Sunday is family day char hahahaha. Di bale dahil natuwa naman ako sa mga mensahe n’yo at comment n’yo kaya mag-uupdate me today char. Easyhan n’yo lang mga beshie at wag kayong magalit agad baka kasi may sitwasyon lng na kinakaharap yung isa sa atin kaya hindi agad napagbigyan ang kahilingan n’yo char. Try n’yo lang maging mahinahon mga beshie sa panahon kasi ngayon walang mararating ang init ng ulo natin char hahahaha. Ang drama ko na parang ang haba na ng mga sinasabi ko hahahaha. Basta salamat sa mga mensahe at comment’s n’yo, lubos n’yo akong napasaya char. At rereplayan ko rin ang mga messages n’yo no worries sapagkat alam ko ang pakiramdam ng nase-seen lang charoooot hahahaha. Maraming salamat. Stay safe and God bless. -Admin A ********

25

“LANCE, hindi mo na ako sinagot?” ulit ni Charry sa mataas na tono. “Totoo ba ang nakalagay sa peryodiko?”

Bahagyang ipinilig ni Lance ang ulo. Isinandal ang sarili sa highbacked swivel chair. “As a matter of fact, it is, Charry.”

A flash of anger appeared in her eyes. Pero iglap lang iyon at nawala agad that he wanted to think he only imagined it. Lance smiled silently. He couldn’t help but admire the stunning woman before him. She was too composed bagaman alam nitong nagpupuyos sa galit ang dalaga.

“I heard rumors from some people that you married more than three years ago pero hindi ako naniniwala roon. Alam ko ang mga press people pagdating sa iyo. I never thought it to be true not even when I read the papers this morning.” may akusasyon sa tinig nito subalit hindi sumagot si Lance.

“You never told me anything,” patuloy ni Charry. He heard a faint sob in her voice. Sinasadya o hindi, he couldn’t tell. He couldn’t believe for one moment that Charry could afford to shed a single tear.

“There’s really nothing to tell.” He swiveled his chair backward at itinaas ang mga paa sa dulo ng mesa. “It was an arranged marriage.” iyon ang kauna-unahang impormasyong binitiwan niya tungkol sa kanila ni Billie Rose.

“And?”

Nagkibit ng mga balikat si Lance. Wala siyang balak dugtungan ang impormasyong iyon. Tumango ang babae. She had no wish to push him. Alam nito kung paano pakibagayan si Lawrence Navarro.

“I thought about it on my way here.” binuksan nito ang bag at kinuha ang cigarette case and slim lighter, both designer’s label. Humugot ng sigarilyo at nagsindi. Puffed it and seductively blew the smoke ceilingward at muli siyang tinitigan.

“Pero hindi ko maisip kung paanong nangyaring ikinasal ka and still live like a bachelor…”

He smiled faintly pero hindi sumagot.

“What does she want?” patuloy ni Charry.

“An annulment.”

Kumislap ang mga mata ng babae. “Really?” Muling nagkibit ng mga balikat si Lance. “Then give it to her fast, Lance. Let the Navarro connections process the legalities.”

“Yeah,” sagot niya sa tinatamad na tono at muli ay nakita niya ang kislap sa mga mata ni Charry bago nito pinatay ang hindi pa nangangalahating sigarilyo sa katabing ashtray. Tumayo ito at lumakad patungo sa kanya. Sat on his lap at ikinawit sa leeg ang mga braso.

“Hindi na ako magtatagal. I know you’re busy, darling,” wika nito. Nasasamyo mula rito ang halimuyak ng mamahaling pabango. “Hihintayin kita sa pad ko mamaya, okay?”

He sighed, ibinaba ang mga binti sa mesa. “I don’t know my schedule yet, Charry—”

“Oh, Lance, please,” malambing nitong sinabi, pressed her body closer.

Doon bumukas ang pinto at sumungaw si Dulce. “Sir, si Mrs. Navarro, ho—” nanlaki ang mga mata ng sekretarya. Hindi nito nakitang pumasok si Charry sa kuwarto ni Lance. She must have used the private door. At kasunod nito si Billie na napahinto rin sa pagpasok.

“Eh, ma’am—” hindi malaman ni Dulce ang sasabihin at gagawin.

“It’s alright.” nginitiang pilit ni Billie ang sekretarya. “Thank you.” Agad na bumalik sa puwesto nito si Dulce. Si Billie ay tumingin kay Lance while Charry took her time separating from Lance.

“I… I guess I arrived at the wrong time.” kung may tinig na lumabas sa bibig niya ay hindi niya alam. Hindi rin niya alam kung ano ang dapat na maramdaman. Hindi niya gustong pakinggan ang may tila kudlit sa isang sulok ng dibdib. Magagawa ni Lance ang gusto nitong gawin.

Hindi nga ba at siya man ay may boyfriend na rin at kaya nga siya narito sa Pilipinas ay upang hingin ang kalayaan niya.

She cleared her throat. “I’ll come back later,” wika niya sa pinakakalmanteng tinig. Akma na siyang tatalikod nang magsalita si Lance.

“Walang dahilan para ipagpaliban ang kung anumang sadya mo sa akin, Billie,” wika nito na wala kahit na anong guilt na nararamdaman. “Charry is about to leave.” Nilingon nito ang dalaga. “I want you to meet my wife, Billie. Billie, si Charry de Luna. Anak siya ng isa sa mga business associates ng FNC.”

“Hello,” she smiled politely.

Ganoon din si Charry na tinitigan siya mula ulo hanggang paa in a mixture of curiosity and satisfaction. Ngayon nito natiyak na hindi gusto ni Lance ang pagpapakasal sa kanya. So ang Mrs. Navarro na ito ay napakabata. Oh, well, beautiful but unsophisticated. At higit sa lahat, Amerisian. Mula ulo hanggang paa. She could have been sixteen when they married.

Si Billie ay pilit itinago ang pagkailang. Her untamed hair hanging loosely on her shoulders. Walang makeup maliban sa brown matte lipstick. White jeans and a striped navy blue long sleeves shirt. White sneakers na walang shoelace. She looked like an American navy brat kumpara sa kaharap.

Charry is wearing an old rose tailored blouse and miniskirt. In slim, beige high-heeled shoes. Her dark hair in tight bun. Tall and statuesque. Must be a year or two younger than Lance. And dear, she liked her tan.

“Nice meeting you, Billie,” she said smiling coldly at nilinga si Lance. “I’ll call you.” And walked out of the door in a very dignified fashion.

Si Billie ay sinundan ng tingin si Charry. Nalalanghap pa niya ang pabango nito sa ere. Ibinalik ang tingin kay Lance. Ipinagkrus niya ang mga braso sa dibdib and smiled at him teasingly.

“So that was your girlfriend, huh?”

“And she amused you?” wika nito sa nagsasalubong na mga kilay.

She made a face. “Not her personally. She’s very beautiful and epitomizes your kind of woman. Bagay kayong dalawa.”

Lance smiled lazily as he surveyed his wife. “And what is my kind of woman?“She rolled her eyes. “As if…”

“C’mon,” he urged playfully. “Gusto kong marinig mula sa bibig mo.”

“Tall, dark, and exotically beautiful,” she said pouting her lips.

“And you are none of the above?”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Billie. “I ain’t tall, ain’t dark and exotic…”

“I’m dying to hear the ‘but’.” he chuckled at the twang she used.

“But, baby, I’m beautiful.” sinamahan niya iyon ng curtsey. And with a twinkle in her eyes she looked straight into his eyes. “But not the kind of beauty you preferred.”

Nakangiting tumayo si Lance. He felt light and young. “Preferences can be changed.” Naupo ito sa dulo ng mesa.

She made a face. “That’d be the day!”

“Come here, Billie Rose,” he commanded na biglang nagpapormal kay Billie.

Hindi inulit ni Lance ang pagtawag pero nakatitig ito sa kanya, his eyes urging her to walk closer which she did as if hypnotized. Huminto si Billie sa mismong tapat nito. But Lance raised his hand and pulled her closer. Nakulong siya sa gitna ng dalawang binti nito. His arms around her. Suddenly, she was alarmed.

“W-w-we… can t-talk without… your arms around me.” nagkakandautal siya. Though she hated the thought na nakatingala siya rito, her heart started to turn over for some silly reason. And just the same, she couldn’t stay away from those dark penetrating eyes.

“But I want you in my arms.” itinaas nito ang isang kamay and caressed her hair. “Wives are supposed to be in their husbands’ arms, don’t they?” he whispered, pinaglipat-lipat ang tingin sa buhok, at mukha, at mga labi niya. “And don’t wives kissed their husbands when they come to the office unannounced?”

She felt her stomach tighten strangely as his eyes caressed her face. May pakiramdam siyang naninikip ang dibdib niya. That she might faint any moment.

“What—are you saying?”

Hindi sinagot ni Lance iyon, sa halip, he pulled her closer and bent and teased the corner of her lips. And something warm and hot, sweet melting within her. Something she had never experienced before with Luke.

“Kiss me back, Billie Rose,” he murmured and in that instant she parted her lips and gave his tongue access to delve.

Gusto niyang malunod sa mga halik nito. She revelled at the pleasure of being in his arms. Gusto niya ang sensasyong lumulukob sa katawan niya. Pero may isang bahagi ng isip niya ang nagsasabing hindi tama, she promised to marry Luke once na maayos ang annulment.

Hindi niya kayang pakibagayan ang isang tulad ni Lance Navarro. Lance was a master in seduction and what she felt for him at this moment was lust. Hindi niya kailangan iyon. Luke can provide her that when they’re married. He loved her and she loved him.Itinulak niya si Lance at mabilis na kumawala mula rito.

“D-don’t waste your time seducing me, Lance,” aniya sa nanginginig na tinig. Umupo sa sofa, hindi niya kakayaning nakatayo. “I c-came here to talk about the annulment. Tatlong linggo lang ang hiningi kong bakasyon sa opisina. At iyon din ang alam ng mga customer ko sa ranch. Pag-usapan natin nang maayos ang tungkol sa annulment nating dalawa. Have you talked to your lawyers about it?” tuloy-tuloy niyang sinabi para maalis ang tensiyon.

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Lance at tinitigan ang asawa. “Wala akong intensiyong makipag-usap sa abogado ko tungkol diyan, Billie. At lalong wala akong intensiyong ipa-annul ang kasal ko sa iyo,” he announced firmly.

“But why?” naguguluhang tanong niya. “Sa pagkakatanda ko ay kinasusuklaman mo nang labis na nakasal tayo…”

Kahapon, pagkatapos nilang mag-usap ay umalis ng bahay si Lance. Ni hindi niya namalayan ang oras ng pag-uwi nito. When she woke up this morning, nasa silid na niya ang mga gamit at wala na ang lalaki. Tinawagan niya rin si Luke sa apartment nito upang ipaalam ang pag-iba niya ng tirahan subalit walang sumasagot.

“As a matter of fact, kahapon ko lang na-realize that I like being married to you…”

“You like being married to me!” Bahagyang tumaas ang tinig niya. “That’s ridiculous. Earth wasn’t created in one day, Lance Navarro. You can’t possibly tell me that gayong noong isang araw lang tayo nagkita matapos ang tatlo at kalahating taon!”

“Do you love this guy, Wendell?” tanong nito na ikinagulat ni Billie. Ilang sandali muna ang lumipas bago sumagot.

“Y-yes.” hindi niya matiyak kung nagdaan sa lalamunan niya iyon. Tumiim ang mukha ni Lance. “I’m sorry to disappoint you and your lover, Billie. Hell will freeze over bago kita pakawalan!”

She opened her mouth to speak pero muling nagsalita si Lance. “Bukas ay ihahatid kita ng Sto. Cristo. You will stay there with my grandmother dahil aalis ang mag-asawang Alvaro at Kristine patungong Houston para sa annual board meeting.”

“Hindi ako sasama sa iyo!” Tuluyan nang kumawala ang pagpipigil niya. Isang nakakalokong ngisi ang pinakawalan ni Lance. “Do you want a bet?”

“I don’t understand you at all, Lawrence Navarro!” galit niyang sigaw. “I think you’re mad!” Pagkasabi niyon ay nagmamadaling lumabas ng silid si Billie.

Naiwan si Lance na tinititigan ang pintong dinaanan ng asawa. Isang matalim na paghinga ang pinakawalan.

Perhaps she was right and he was mad. Sa loob ng mahigit kuwarenta y otso oras na nakasama niya si Billie ay napukaw nito ang lahat ng uri ng emosyon mula sa kanya.

She made him smile, she was capable of making him angry, she aroused from him such tenderness feeling that no woman ever did maliban sa tatlong babae sa buhay niya. His grandmother, his mother and his sister.

And of course, Jewel. He loved her, adored her, and admired her because of the kind of love she had for Bernard. But Jewel never made him angry. Jewel didn’t confuse his emotions.

And hell, kahit nagagalit siya ay nararamdaman niya ang kakaibang sensasyon tuwing nalalapit sa kanya ang asawa. He wasn’t that sex-starved na tila teenager.

And Billie’s easy to be with kung hindi niya gagalitin. They could be friends if he could only get hold of his damn temper pagdating sa babaeng iyon.

And to hell with the Navarro traditions and beliefs, sinira na ni Franco ang isa roon, and he could divorce or annul their marriage if he wanted to.But… he didn’t want to.

At may palagay siyang wala siyang pakialam kung anuman ang pinaggagawa nito sa Colorado. It was probably his fault if she dated a lot of men. And damn Nick for not taking caring of his little cousin!

Dinampot niya ang intercom at diniinan ang buton sa sekretarya. “Dulce, place an overseas call to Nick. Try his apartment. It’s midnight in Texas at this time.”

26

“BUT HE’S right, Luke.”

“That bastard!” Si Luke na pinukpok ng kamao ang mesa, bahagyang natapon ang kapeng nasa harap nito.

Tinawagan niya itong muli nang makarating siya sa bahay ni Lance. Nagkita sila sa isang burger station. Ipinaalam ang plano ni Lance na pagtungo niya sa Sto. Cristo.

“He has no right, Billie,” patuloy ni Luke. “He abandoned you after your marriage and that is enough ground for annulment,” pagkatapos ay pinakatitigan siya. “Did you… consummate your marriage with him?”

“Please…” iniwas niya ang mga mata. Sa kabila ng sa isang permisibong bansa siya ipinanganak at nagkaisip ay hindi siya komportable sa ganoong usapan.

“Hindi mo kailangang sumagot,” wika nito at nasisiyahang sumandal sa upuan.

Hanggang sa mga sandaling iyon ay hindi ito naniniwalang inosente si Billie. Not in America, not her age. But now he could understand Billie’s aloofness and naivety. A young Amerisian with high morals. He smiled silently. Nasa kamay nito ang isang rare stone.

Ginagap nito ang kamay niya at dinala sa bibig. “We have two major grounds for filing the annulment, honey. Abandonment and non-consummation.”

Idinikit niya sa pisngi ang kamay ni Luke. Nakadama siya ng sekyuridad. Kay Luke, she was passive. Walang komplikasyon. He was older and knowledgeable.

“What shall I do now?” she asked wearily.

“For the moment, pagbigyan mo ang gusto ng ex-husband mo,” payo nito. “It was probably his ego working overtime at this moment. Hindi niya akalaing mauunahan mo siya roon. Ayon sa resources ko’y gusto niyang pakasalan ang current girl niya, ang socialite na si Charry de Luna. And let’s wait and see kung ano ang gagawin ni Charry ngayong narito ka.”

PASADO alas-singko at nakatanaw sa bintana ng silid niya si Lance nang bumaba ng sasakyan si Billie. Nakilala niya ang driver at agad ang pagbangon ng galit sa dibdib.

He cancelled his date with Charry nang malamang wala sa bahay ang asawa. Mula opisina ay sa bahay na siya nagtuloy.

Si Billie ay bahagyang nahinto sa pagpasok nang makita ang sports car ni Lance sa garahe. Nilingon si Luke na ngumiti, bahagya iyong nakapagbigay ng assurance sa kanya. Nang paandarin ni Luke ang sasakyan palayo ay tuloy na siyang pumasok sa gate.

Tahimik ang buong kabahayan at tuloy-tuloy siya sa guest room. Umusal ng pasasalamat. Nasa silid marahil nito si Lance kung wala man sa study. Kasalukuyan niyang inaalis ang mga butones ng blouse nang bumukas ang pinto ng silid at pumasok si Lance.

“You didn’t heed my warning, Billie,” he said in calm anger. “You went out with your lover…”

Bahagya siyang kinabahan sa galit na nasa mga mata nito. “P-please try to understand, Lance—”

“Ano ang dapat kong maintindihan, Billie Rose?” His voice chilled her. Napasandal siya sa closet.

She took a deep breath. Ano ang dahilan at matatakot siya sa lalaking ito tulad noon? He couldn’t possibly harm her now. Itinaas niya ang mukha.

“Dammit, Lance Navarro, tao ako, hindi laruan o basahan that you can keep and discard anytime you please!” She raised her voice. “Hindi ako sasama sa iyo sa Sto. Cristo and I am marrying Luke Wendell whether you approve or not!”

He was angry and yet he was fascinated by the fire from her eyes like a blue flame. “You want to take a bet, Billie Rose?” he challenged. “How are you gonna do that? Alalahanin mong pinakasalan kita rito sa Pilipinas at walang divorce dito.”

“Divorce, wala,” she agreed hissing. “But I can file annulment!”

“On what ground, wife?” His voice calm and soft pero sa kabila niyon ay kabisado ni Billie kung ano ang nasa likod ng tinig na iyon.

“Abandonment and non-consummation of marriage. They are enough and valid grounds for breaking our useless vows!” she cried passionately.

He raised one dark brow. “Abandonment, indeed. You will have a hard time proving it, Billie. With the monthly allowances you received from me, I doubt it. It would be easy to prove na iyon ang arrangement natin kaya naroon ka at narito ako. That I visited my wife in Colorado every now and then. And there’s the ranch na tinubos ng Papa mula sa pagkakasanla, sa pagkakaalam ko’y tseke ng Papa ang tinanggap ng mga tagabangko.” unti-unti itong humahakbang patungo sa kanya habang nagsasalita.

Si Billie ay hindi malaman ang gagawin. She was alarmed and her chest started to pound sa kadahilanang hindi niya maintindihan.

“W-why are you doing this?” Halos bulong na lang iyong lumabas sa bibig niya.

“At tungkol doon sa ikalawang ground mo, what was it?” He twisted one corner of his lips in mock amusement. “Non-consummation of marriage. Well, my darling, you won’t use that ground after today…”

Nanlaki ang mga mata niya. “W-what do you mean?“He smiled mysteriously as he surveyed her. “We didn’t make it to our honeymoon, did we?”

“Y-you d-don’t mean that—” she said in horror.

“But I do mean it, Billie.” humakbang itong unti-unti palapit sa kanya. Wala siyang maatrasan and it would be very foolish to run when there’s no where to go.

“L-Lance,” she croaked when he raised a hand and cupped his nape. “T-tell me you’re joking…”

“Hindi ako nagbibiro, wife,” bulong nito at itinaas ang baba niya patingala rito. “Gusto kong bigyan ng satisfaction ang kuryosidad na nararamdaman ko para sa iyo mula nang unang araw na makita kita sa opisina.”

“Y-you cannot do this.” She was torn between confusion and the sudden excitement na biglang naramdaman. Dammit, why should she felt excited?

“Why not? You are my wife.” and planted a soft kiss on her hair that she could help the shivers run her spine.

“O-ours w-wasn’t the normal marriage, Lance, and you don’t want me for a wife…” natataranta siya, she could hear his breathing in her ears, warm and intimate.

“But I want you now, Billie Rose,” patuloy nito, deliberately misinterpreting what she said.

“Y-you can’t possibly do this para lang mawalan ng ground ang—”

“Then perhaps you can think of another ground later, sweetheart,” putol ni Lance as his lips moved to her ear and gently bit her earlobe that she gasped. “Because at this moment I want full consummation of that marriage.” His lips moved down to her cheek.

“Oh, Lance, please, what are you doing?” She struggled at pilit na itinutulak ang lalaki. Pero tila siya nagtutulak ng adobeng pader.

“Don’t play hard to get, Billie,” wika nito nang nagpipiglas siya. “I know how your eyes roamed my body tuwing tinitingnan mo ako sa pool. You’re curious what it would be between us and so do I. So let’s satisfy both our curiosity, okay?”

She felt insulted. “You conceited beast! Hindi ako nagpunta rito dahil sa iniisip mo. Set me free, Lance, and I’ll marry Luke!”

He stiffened pero hindi siya binitiwan. Sa halip ay humigpit ang pagkakayakap ng isang braso nito sa baywang niya. And to her horror, he ripped her blouse at nagsalimbayan sa sahig ang mga butones. Gustuhin man niyang takpan ang dibdib ay hindi niya magawa sa sindak. Bukod pa roon ay ibinababa na ni Lance sa mga balikat niya at sa braso ang blusa at ibinagsak sa sahig.Buong lakas niya itong itinulak. She struggled for freedom at bahagya lang niyang natinag si Lance. She tried her nails on his face, subalit nahawakan ni Lance ang mga braso niya.

“You’re getting physical again, sweetheart, when you know you can’t win,” he growled and raised her arms over her shoulders at ipinako sa closet.

“Raping someone is a criminal offense, Lawrence Navarro!” she hissed. “Even if that someone happened to be your legal wife…”

Matiim na tinitigan ni Lance si Billie. “Yeah. Since you came into my life, ang dami nang nabalewalang patakaran. Navarros don’t rape women, don’t pay women to get them to bed, and don’t marry someone who’s been—” he stopped in mid-sentence at umiling. “I don’t mind breaking another rule.”

“Meaning, you’ll rape me?” sarkastikong wika niya.

“I branded you mine, Billie,” he whispered harshly at tinitigan ang tattoo niya sa dibdib that she shivered at the intensity she saw in his eyes. “At kahit pa marahil ipinaalis mo iyan, you are mine legally. Now, let me claim ownership.” he bent his head at hinagkan ang bahaging may tattoo. Encircling wet kisses on it.

Oh.

Nakulong ang hininga niya sa lalamunan. Only to gasped aloud when Lance suckled the soft flesh gently. Something hot flowed her body down to her belly that she ached from it.

At bago siya naka-recover sa ginawa nito ay nagtaas ng ulo si Lance and claimed her surprised mouth. His lips warm and delicious. Firm and yet soft, at pinaglalaruan nito ang mga labi niya, teasing her lips, biting and nipping them as if he was thirsty. Then his tongue thrust again inside her mouth and devoured her. Withdrew again and stared at her confused and flushed face. Hinahaplos ng mga mata nito ang bawat linya ng mukha niya.

“I like your freckles, my American Rose,” bulong nito at hinagkan ang dulo ng ilong niya. Bumaba ang mga kamay nito sa snap ng bra niya sa harap.

“L-Lance, please. Ano ang magiging silbi ng ginagawa mong ito? I–I am not your type,” she stuttered at pilit na kumakawala sa sitwasyong hindi niya matiyak kung gusto niya o hindi. “And I… I… don’t like you either…”

He smiled sensually at her. “I like your self-control, Billie. Nalulunod ka na’y pilit ka pa ring umaahon. Hindi siguro natin type ang isa’t isa but our bodies say differently, sweetheart,” muling bulong nito. Then kissed her lips hungrily and withdraw again as his mouth moved to her cheek, her eyes, to her jawline, and to the sensitive spot in her ear and kissed her wetly. His hands erotically travelled down her body, deliberately missing the snap of her bra.

Sunod-sunod ang paghingang ginawa ni Billie. Sa kabila ng makapal na maong, she could feel in her stomach the steely throbbing muscle. And he was driving her mad with conflicting emotions. Lance was using all known seduction in the world and she couldn’t just stand there like a sex-starved woman. Shame on her that she even thought it was going to be rape!

Nag-angat ng mukha si Lance, his eyes caressed her ivory shoulders pababa sa dibdib niya. Admiration and intense desire in his eyes.

“I love your freckles, darling. They’re like stardust. How can you say you aren’t my type?” His voice in hoarse whisper and his eyes moved down to the tattoo on her upper breast.Something like regret and guilt flickered in his eyes. “In my sane moods, hindi ko iisiping lagyan ka niyan, Billie…” his voice soft and tender that her heart melted for a while.

“I–ipatatanggal ko iyan before Luke marries me.” kung paano niya nasabi iyon sa gitna ng nararamdaman ay hindi niya alam. But she just couldn’t turn softhearted just because his voice was tender.

Suddenly, nawala ang tenderness sa mga mata ni Lance. “Let us see about that,” he claimed her mouth in a brutal kiss. His hand lifted and roughly unsnapped her bra and cupped her breast one after the other.

Sinikap ni Billie na paglabanan ang magkahalong damdamin. Half-scared and half-excited. But she couldn’t alow him to do this to her, iyon ang isinisigaw ng matinong bahagi ng kaisipan. Kailangan niyang makakawala sa sexual trance na kinakukulungan niya sa sandaling iyon. Itinulak niya ang lalaki and struggled to free herself. But Lance was equally angry and held her tighter while she fought him hard using her fists.

“L-let me go…!” Subalit hinawakan ni Lance ang dalawang kamay niya. And when he pinned her arms on the closet door, itinaas niya ang kanang binti patungo sa gitna ng mga binti ni Lance. At kung hindi nito agad nahulaan ang gagawin niya, she could have hit her mark well. Ganoon pa man, umabot pa rin ang tuhod ni Billie.

Bahagyang napaatras ito pero nanatiling nakahawak sa kanya. Nakakuha ng buwelo si Billie and gave him a kick on his left leg. Doon nawalan ng panimbang si Lance at bumagsak sa carpet at dahil hindi siya binibitiwan ay kasama siyang bumagsak.

She struggled wildly to break free from his arms but she saw him winced in pain and was breathing heavily.

“Oh, no, your leg!” she cried in horror. Tinamaan niya si Lance sa binti nitong may diperensiya. Despite three years, his leg might not have been as strong as it used to be. Huminto siya sa panlalaban.

“Oh, Lance, I’m sorry,” aniya sa pagitan ng paghingal at nag-aalalang tinig. “I didn’t mean to—” nagtangka siyang bumangon upang tingnan ang binti nito pero hinapit siya nito and found herself on top of him in astride.

“Ganoon ka ba ka-compassionate sa kalaban?” He was breathless too. As much from their struggle as from the sensations that were flooding his body sa pagkakadikit ng mga katawan nila. “You will be raped, wife,” he added, his arms around her.

“H-hindi ka nasaktan?” she asked softly, aware of the warmth spreading through her at the meeting of their bodies. Siya, half-naked, while Lance still fully clothed. “A-ang binti mo—“He smiled as his eyes caressed her worried face. “Nawalan lang ako ng panimbang but my leg has long been healed. But you almost render me invalid by hitting me there, my sweet little tigress.”

Wala siyang maisagot doon pero nang maramdamang kumawala ang mga kamay ni Lance mula sa pagkakayakap sa kanya ay nakahinga siya nang maluwag. But only for a while. She gasped aloud when both hands moved to her breasts and cupped them.

“Don’t fight me, Billie,” he whispered breathlessly as his thumbfinger and forefinger played with her nipple softly.

Billie raised her head and moaned. Tinatalo ng sensasyon ang pagsisikap na makawala. Lance amazingly stared at the seductive siren above him. Brunette curls around the soft ivory shoulder, a few freckles sprinkled all over like gold dust. Firm breasts that he thought was made for him. The pinkish nipples were taunting him. And he was aware of the throbbing ache below his tummy.

He was curious, alright. He wanted to take her. But he couldn’t understand the real passion he felt for this woman who was his unwanted wife.

Sa kailalimang bahagi ng dibdib ay gusto nitong angkinin si Billie to satisfy his need… and the curiosity he felt towards her. But he found out that the urge to possess her has nothing to do with lust he usually felt for the few women he went to bed with. Namamangha siya sa damdaming pinupukaw ni Billie sa kanya. The warm and soft body above him affected him so much like no one ever did.

He reached for her and claimed her lips hungrily, tuluyan nang inalis ang bra niya. Then his hands moved down to the snap of her jeans, while his mouth on hers. Gustong kumawala ni Billie.

“L-Lance…”

“Do I have to beg?”

Bahagya siyang nagulat doon. She searched his face for a while bago nagsalita. Now her devil husband is using another tactic and found out she was totally melting.

“Would you?” she whispered, not believing him for one moment. Lance Navarro would never have to beg.

“Perhaps,” he whispered equally as he claimed one nipple and suckled it gently.

Billie cried. Unconsciously arched her body to give him access to her breasts. She decided it was useless to struggle gayong hindi sinasang-ayunan ng katawan ang isip niya. And how Lance accomplished the task of removing her remaining clothes, she had no idea, just as she had no idea how both of them were now naked. She was still astriding him. She was on fire. She wanted more. Not just the teasing thrust while Lance was holding both her hips. She wondered why he hadn’t shifted positions. Bigla siyang nagmulat ng mga mata nang maisip ang intensiyon nito.

“Lance…!”

“Yes, sweetheart?”

“D-don’t you think t-this is uncomfortable for first timers?”

He gave her that blinding smile before he raised his body half-way from the floor and claimed her lips again at muli ring pinakawalan.

“Don’t worry about that, I lost my virginity ages ago,” he said in half-amused and half-sarcasm at muli siyang itinaas. “And if you mean, this position, well yes, I intend to—”

“But Lance, it is to me and I… I find this uncomfo—” hindi niya natapos ang sinasabi, she trembled at the warm male magnificence at the portal of her womanhood slowly seeking entrance. “Oh…!”

Banayad na inilayo ni Lance ang mukha niya and stared into her face searchingly. Her eyes turned a shade bluer in a mixture of emotions. Gumalaw si Billie, desperately wanting more but didn’t know how she could endure.

“Sshh… be still, my little Rose. Let’s make this easy and gentle and pleasurable for both of us,” he said in a ragged voice.

“B–but not like this…”

“This way you can choose the tempo you want, sweetheart,” wika nito sa gumagaralgal na tinig, as he tried to bear the ache in his thighs. He would like to take her fast and hard but he wanted to prolong this intense and unbelievable pleasure.

“Be gentle with me, darling,” he teased roughly as he held her hips and help her eased through his awesome body.

“Lance…” magkasama ang anticipation at excitement na lumitaw sa mukha ni Billie. She cried as the intense discomfort registered and instantly moved to release him pero mahigpit siyang hinawakan ni Lance.

“Please,” he sounded begging na bahagyang natilihan si Billie. “you will kill me if you do that, sweetheart.”

Nakikita niya ang mga butil ng pawis sa noo nito. She wondered if he was in pain, too. Strange, pero wala siyang ibang nararamdaman sa sandaling iyon kundi ibigay rito ang kasiyahan. Lance met her eyes and amazed by the tenderness na nakita nito sa mga mata ni Billie Rose that the warmth he felt overrode his passion.

Tumaas ang kamay ni Lance and touched her lips softly. “It’s gonna be alright, baby,” he whispered as he endured the ache in his groin. “I promise to return the pleasure…”

She smiled tenderly. “I knew you would.”

Slowly, she sheathed him. His hands erotically moving on her flesh, the seductive sweet-nothings Lance was whispering made the small death bearable. It was such a sweet torment that Lance groaned and closed his eyes as she enclosed him.

Makalipas ang maikling sandali ay nagmulat ito ng mga mata at tinitigan si Billie, captivated by the seductive face. Iniangat ni Lance ang sarili at ikinulong siya sa mga bisig nito and claimed her mouth again. And Billie wanted something beyond this endless waves of sensation. On instinct, she started to move slowly.

Lance groaned achingly and pleasurably at muling inangkin ang mga labi niya. Instinct didn’t help Billie, hindi niya alam ang gagawin. She was lost at tila siya nasa gitna ng naglalagablab ng gubat.

“Oh, Lance… hold me, hold me, please…” she said frantically.

He did. Reversed the position and eased into her fully and thought he would die of pleasure. Maingat ang bawat galaw nito. At the same time he wanted her to be aware of his body and how he totally possessed her.

Her moans and gasps ay musika sa pandinig nito. Ang ecstasy sa mukha ni Billie and how her eyes turned from ice-blue to a shade darker in passion fascinated him to no end.

“L-Lance…” she was clutching his biceps tightly as if they were her lifeline.

“Let it go, baby… I’m holding you.” he shouted her name as indescribable pleasure claimed them both.

27

MINUTES later, nang kalmante na pareho ang paghinga nilang dalawa ay tumayo si Lance. Yumuko at binuhat siya mula sa carpet at inihiga sa kama. Pagkatapos ay yumuko at dinampot ang briefs.

Sinundan ito ng tingin ni Billie, in all his naked splendor. Ang pawis sa katawan nito ay kumikislap mula sa liwanag ng papalubog na araw. Nilingon siya ni Lance and smiled at her.

“Ano ang iniisip mo?” he asked.

“You’re breathtakingly big and beautiful,” she said huskily.

He frowned a little. She was so candid in her admiration. Her beautiful eyes roamed his body that for the first time in his life gustong mailang ni Lance. Women admired his body with lust and passion. Pero hindi iyon ang nakikita niya sa mga mata ng asawa. She was surveying him as if his body was a work of art.

“You must have looked like Tito Franco when he was younger…” she whispered and stared at his face.

Nagsalubong ang mga kilay ni Lance doon. May biglang alaalang gustong pumasok sa isip pero hindi iyon nagkapuwang dahil sa narinig. Itinuloy ang pagsuot ng briefs. Pagkatapos ay yumuko, touched her lips gently with his thumb.

“May narinig akong pumaradang sasakyan sa tapat and I can hear the door chime. Huwag kang lalabas,” bilin nito at humakbang patungo sa pinto.

“Do you have to hide me?” her voice in above-whisper, dumapa at niyakap ang unan. Nilingon ni Lance ang asawa. Maliban sa puting kumot that partly covered her buttocks, she was still naked. A picture of seduction and innocence. He fought the sudden urge to get back to her and take her again.

“With your clothes off? yes, sweetheart.” isang ngiti ang ibinigay nito. “Diyan ka lang. Huwag kang magbibihis, let’s shower together. Titingnan ko lang kung sino ang dumating.” Nasa pinto na ito nang muling lumingon. Ilang sandaling tinitigan siya at kasabay ng buntong-hininga ay: 

“Will you forgive me, Billie Rose?”

Hindi siya nagkunwang hindi naintindihan kung ano ang inihihingi nito ng tawad. “You’re forgiven.”

Banayad na isinara ni Lance ang pinto. Gusto niyang umidlip sandali pero gusto rin niyang malaman kung sino ang dumating. She sighed at pagkatapos ay tumayo at pumasok sa banyo.

28

SI LANCE ay nagtuloy sa sariling kuwarto. Kung sino man ang nasa ibaba ay maghintay ito. Humugot ng maong mula sa cabinet. Hindi na nag-abalang magsuot ng pang-itaas.

He was snapping his jeans nang sandali siyang natilihan. He had never made love to a woman nang walang proteksiyon. Maingat siya roon. Iyon ang cardinal rule nilang magkakapatid. No unwanted pregnancy.

Paanong nawala sa isip niya iyon kanina? Was it because Billie was his wife and subconsciously hindi niya kailangang mag-alala kung magbunga man ang pagtatalik na iyon? But how come he cried her name during the endless climax? Hindi niya iyon ginagawa sa mga nakatalik niya, lest he mixed his girlfriends’ names.

And why was the pleasure so intense his body ached to take her again? Why was she affecting him this way? Why was the feeling so different that he couldn’t give a name to it? That he even thought Billie Rose gave a new meaning to the word lovemaking? He doesn’t give in to emotions so easily. Pero hindi niya maintindihan kung bakit mula nang magkita sila ni Billie ay sarisaring damdamin ang kaybilis nitong pinupukaw.

From tenderness to anger to passion to confusion.

NASA kalagitnaan siya ng hagdan nang matanawang papasok ang mga magulang. He felt like laughing. Nahuhulaan na niyang puputulin ng mga magulang ang bakasyon sa Kristine Resort sa imbitasyon ni Nathaniel sa sandaling mabasa ang mga balita.

“Lance.” si Beatriz na nagmamadaling lumapit. “Why can’t I reach you through the phone? Totoo ba ang itinawag ni Jenny? Narito ba si Billie Rose?” sunod-sunod nitong tanong.

Napatingala sa kisame si Lance. Naunahan ng kapatid ang mga peryodiko. Hinagkan niya ang ina nang makababa. “Isa-isa lang, Mama,” he said in amusing tone at sinulyapan ang ama na nagtuloy sa bar. “First, I took the phone off the hook at totoo ang sinabi ng bunsong anak ninyo. Nasa guest room si Billie…”

“Oh, dear!” bulalas ni Beatriz.

Sa sulok ng mga mata ni Lance ay nakita niyang nahinto sa pagsasalin ng alak ang ama at tumingin sa itaas at muling ibinalik ang mga mata sa kanya.

“I don’t want to ask why your wife has finally come home, Lawrence.” si Beatriz na kitang-kita ang kasiyahan sa mukha. “I hope hindi mo siya itataboy pabalik ng Colorado!” May banta sa tinig nito.

“Convince her, Mother,” matabang niyang sagot. Pagkatapos ay tinitigan ang ama. “You’re an expert at that, Papa, ’di ba?” wika niya sa bahagyang nanunuyang tono. “…convincing people. And she wanted annulment.”

Ibinagsak ni Franco ang bote ng alak sa bar counter. “And I don’t blame her!”

“Franco!” Si Beatriz. Nasa tinig at mga mata ang babala. Pagkatapos ay bumaling sa anak. “Ano ang sinabi mo?”

“What do you want me to say, Mother?” ganting tanong niya.

“All right.” si Franco bago pa makapagsalita si Beatriz. “I give up, Lawrence. Inaamin kong nagkamali ako nang ipakasal kita kay Billie. Annul your marriage and make it fast. I know I have been unfair with her. May sariling buhay iyong bata at ikinulong ko sa pagpapakasal sa iyo.” Nilingon nito ang asawa. “Tayo nang umuwi, Beatriz.”

Alanganing sumunod sa asawa si Beatriz. Nasa gitna na sila ng sala nang mapatingala ito. Nasa bungad ng hagdan si Billie at bumababa.

“Hija…”

Napahinto rin si Franco at tiningala ang manugang, hinintay na makababa siya.

“T-Tita Beatriz,” aniya at hinagkan ang pisngi ng matandang babae. Pagkatapos ay nagmamadaling humakbang patungo kay Franco at masuyong yumakap dito. “Hello, Tito Franco…”

Si Lance ay nagsalubong ang mga kilay na pinagmasdan ang asawang kumikislap ang mga matang nakatingala kay Franco Navarro. Ang huli ay nakayakap sa baywang ni Billie.

“How are you, Billie Rose?” masuyong tanong nito. “Hindi ka na nasanay na tawagin kaming mama at papa.”

“It doesn’t really matter what I call you, does it?” malambing niyang sagot. Pagkatapos ay nilingon si Beatriz na nakamasid lang. “You were on vacation?”

Pormal na ngumiti si Beatriz. “Nagyakag kaagad na umuwi si Franco nang malamang narito ka, Billie Rose.”

“Well, this calls for a celebration,” nakangising wika ni Franco. Still as handsome as ever. Nilingon ang anak na hindi na naalis ang kunot sa noo. “Magbihis ka, Lance, ikaw rin, Billie. This is my treat para sa inyong mag-asawa.”

Gustong tumanggi ni Lance pero wala siyang maidadahilan. At sa duration ng dinner, nakita nito kung gaano kapalagay ang loob ng asawa sa ama. Ipinagsasalubong ng mga kilay nito ang paraan ng titigan ng dalawa sa mismong harap ni Beatriz na walang anumang kumakain at tila hindi binibigyang pansin.

Halos lahat ng usapan ay ginawa nina Franco at Billie. Si Beatriz ay manaka-nakang humahalo sa usapan. Pagkatapos ng dinner ay nagyayang mag-ball room dancing si Franco Navarro. Sa ikalawang pagkakataon ay hindi naisatinig ni Lance ang pagtanggi.

Kung dati ay itinataboy ni Franco ang mga kislap ng mga camera ngayon ay tila hindi nito napapansin iyon. He was alternately dancing with his wife and daughter-in-law. At sa kauna-unahang pagkakataon ay nakita ni Lance na tila binata ang ama na napapagitnaan ng dalawang magagandang babae.

“Hindi ko alam na mahusay ka sa mga lumang sayaw?” he asked drily when it was his turn to dance with his wife.

“Oh, my mom loved to dance,” at sukat sa sinabi ay nawala ang kislap sa mga mata ni Billie kasabay ng pagsulyap kay Franco at Beatriz na nagsasayaw rin.

Sinundan ni Lance ang mga mata niya at nahuli ang kindat na ibinigay ni Franco kay Billie. Then she was smiling again.

29

NAKASISILAW na liwanag ang gumising kay Billie.

“Alas-onse na.” si Lance na bahagyang ngumiti at hinahawi ang kurtina. “We’re leaving for Alta Tierra today, remember?”

“Do we really have to go?” inaantok pa niyang sabi. Alas-dos na ng madaling-araw sila umuwi. Paglapat ng katawan niya sa higaan ay nakatulog na siya kaagad. Sukat doon ay itinaas ang kumot and found herself naked. At bago pa siya makapagtanong ay nagsalita na si Lance.

“Naparami nang kaunti ang nainom mo kagabi,” matabang nitong sinabi. “Hindi mo na nakuhang magpalit ng damit so I took the privileged of undressing my wife.”

Hindi totoo iyon. Alam niyang hindi marami ang nainom niya. But she was too tired nang makauwi sila, her whole body was aching at nagsilbing pampatulog ang champagne. She raised her eyes to him. “Did you—I mean did you—sleep—”

“I know what you mean,” sagot nito sa walang emosyong tinig. “I don’t make love to a drunk woman, Billie, just to satisfy myself. Love making is a two-way traffic. Besides, even if you were sober, I don’t think you can take me again.” biglang nag-iba ang tono nito and smiled at her gently. “You’re so small and I’m afraid my body will physically break you…”

Doon siya tuluyang namula. Pagkatapos ay nakita niyang nawala ang ngiti sa mga labi ni Lance nang muling magsalita.

“And I wonder though how you never missed every piece last night with my father…” tumayo ito at tinungo ang pinto. “Start packing while I’ll make some calls.”

Mabilis siyang tumayo at pumasok sa banyo. She smiled habang tinitimpla ang tubig. Her body was aching. From dancing and from making love? Who cared? Yesterday, Lance made her a woman and she would never regret it. And last night, she danced with her husband and… Franco Navarro. Her only regret ay dalawang beses lang siyang isinayaw ng asawa.

At siguro ay pagtatawanan siya ni Lance kung sasabihin niyang iyon ang unang party niyang talagang nag-enjoy siya. She couldn’t afford to party with friends in Colorado. Hindi siya papayagan ni Nick at magagalit ito sa sandaling malaman. She was a married woman and must behave as such. Bukod pa roon, hindi niya maiiwan ang bunsong kapatid sa mag-asawang matandang pareho nang may rayuma.

Kaya nga excited siya noong unang gabi niya sa hotel at niyaya niya sa ballroom si Luke upang muli ring bumalik sa silid niya sa itaas nang makita si Lance.

Si Luke! Sandaling natigilan si Billie. Paanong sa nakalipas na mga sandali ay hindi pumasok sa isip niya ang kasintahan?

Kasintahan? Oh, dear lord, wala siyang karapatang tawagin itong kasintahan. At sa nararamdaman niya ngayon ay hindi niya natitiyak kong gusto pa nga niyang ipagpatuloy ang pagpa-file ng annulment. Lalo at hindi naman papayag si Lance.

Minadali niya ang pagsa-shower at mabilis na nagbihis at nag-empake. She was ready at hinila na palabas ang malaking de-gulong na maleta. Nasa puno siya ng hagdan nang marinig ang boses ni Lance na may kausap sa telepono.

“Ihahatid ko si Billie sa Alta Tierra, Charry,” wika nito. “Yes… uuwi rin ako ngayong araw na ito. May meeting sa FNC bago umalis patungong Houston si Alvaro at ang pamilya niya kasama ang Mama. Yes… ’bye.” Ibinaba na nito ang telepono. Napatingala si Lance nang marinig na bumababa siya. Sinalubong siya at kinuha ang bagahe niya.

LANCE piloted the chopper to Alta Tierra. Sa buong oras na biyahe ay namagitan ang mahabang katahimikan sa kanilang dalawa. Nagkasya si Billie sa pagtanaw sa dagat at bundok and at the same time missing Colorado. Ibinalik niya ang tingin kay Lance at nagtanong nang may maalala.

“N-narinig kong… kong… sinabi mo sa kausap mo sa telepono na kasama ni Alvaro ang Tita Beatriz sa——”

“You don’t call your mother-in-law Tita Beatriz, Billie,” pagtutuwid ni Lance bagaman hindi siya nilingon. She shrugged her shoulders at hindi sinagot iyon. Nagpatuloy si Lance. “Kabuwanan ni Kristine ngayon sa pangalawang anak nila at nakiusap si Alvaro na sumama ang mama dahil magiging abala ito sa sunod-sunod na meeting.” Hindi na sinabing ito dapat ang pupunta sa Houston para sa annual board meeting at pinakiusapan lang si Alvaro.

Hindi na muling nag-usap ang dalawa hanggang sa ilapag ni Lance ang chopper sa airstrip.

“Villa Navarro,” Lance announced proudly.

“Beautiful!” bulalas ni Billie nang makababa at makita ang kabuuan ng villa. Red bricks at adobe, puting pintura sa ibang kahoy at mahogany sa mga balustre. “It looked like an old castle maliban sa walang tore. Ang villa sa rancho Montaño ay hindi ganyan kaganda at kalaki, Lance.”

Hinawakan siya ni Lance sa braso at inakay. “I’m glad you liked the place. At least, hindi magiging boring ang pananatili mo rito.”

Sinalubong ni Donya Erlinda ang apo sa may portico. Isang halik ang ikinintal ni Lance sa matandang babae. Isang masuyong tapik sa mukha ang ibinigay ni Erlinda sa apo at binalingan si Billie.

“Ikinatutuwa ko ang muli mong pagbabalik, hija,” bati ni Erlinda kay Billie.

Iyon ang ikalawang pagkakataong nakita niya ang matandang donya. Noong araw na umuwi siya sa Sto. Cristo ilang araw matapos ang kasal ay sinadya siya ng matandang babae sa rancho Montaño. Hinikayat na manatili.

“Kumusta na po kayo?” Isang halik sa pisngi ang ibinigay ni Billie.

“Halika, apo.” inakay siya nito papasok sa loob. “Kuwentuhan mo ako tungkol sa daddy mo. Ikinalulungkot kong hindi ko na kayang magtungo sa ibang bansa nang mamatay ang ama mo…”

30

“ARE YOU all right, Lance?” Si Franco Navarro sa anak.

Biglang nag-angat ng paningin si Lance upang makitang sa kanya lahat nakatingin ang mga lalaki sa conference table. Kahit si Dolly na kumukuha ng minutes sa meeting ay nagtatanong ang mga mata.

“Sa loob ng tatlong araw na meeting ay para kang wala sa sarili mo,” patuloy ni Franco nang hindi sumagot ang anak. “Are you sick or something?”

Tumikhim siya at muling nilinga ang mga miyembro ng board. Iba-iba ang reaksiyon sa mukha ng mga ito, ang iba ay amusement at natitiyak niyang kung wala lang sa mahalagang pinag-uusapan ay manunukso. Ang mga may-edad ay concern naman ang nasa mukha.

“Mainit, Papa,” aniya at nilinga ang labasan ng centralized airconditioning. Sukat doon ay nagtawanan ang mga nakapaligid na puro mga nakaamerikana kung hindi man naka-long sleeves and ties.

“Then I guess you’re sick, son,” matabang na sagot ni Franco. “We’re freezing here, ’tapos ikaw sasabihin mong mainit. Anyway, you are excused to step out of the room kung hindi mabuti ang pakiramdam mo,” wika nito at binalingan ang mga ka-meeting at ibinalik sa topic ang usapan. Sandali lang sinulyapan ang anak na hindi na kailangan ng ikalawang pagtataboy at mabilis na lumabas ng conference room.

Papasok siya sa kuwarto niya nang bumukas ang elevator at lumabas si Charry na agad ngumiti pagkakita sa kanya.

“Oh, hi,” bati nito. “Is the meeting over?” Malambing itong kumapit sa braso niya.

“Nasa loob pa sila, Charry, kasama ang daddy mo,” sagot niya at humakbang patungo sa private room kasama ang dalaga. Hustong nakasara ang pinto when Charry passionately kissed him.

“I miss you, lover boy,” wika nito nang bitiwan ang mga labi niya. “You’ve been neglecting me for four days now.” lumabi ito sa malambing na akusasyon. “You promised to dine me out pagkagaling mo ng Alta Tierra. Kung hindi dahil sa meeting ay iisipin kong sa rancho Navarro ka nagpalipas ng gabi.” hinaluan nito ng bahagyang panibugho ang tinig.

“Pagod ako pagdating ko, Charry.” he excused himself at umupo sa mahabang sofa sa halip na sa executive chair at niluwagan ang necktie. Tinulungan siya ng dalaga roon. At sinasadya nitong idikit ang katawan sa kanya. Strange, pero wala siyang ibang maramdaman gayong halos isang buwan na silang hindi lumalabas.

Isinandal niya ang sarili sa sofa at pumikit.

“Are you all right, Lance?” tanong ng dalaga na nagsasalubong ang mga kilay.Nagmulat siya ng mga mata and gave her a faint smile. “Sa sunod-sunod na meeting sa loob ng tatlong araw, I’m burned out, Charry…”

Tumango ang dalaga bilang pagsang-ayon. Ilang butones ng polo shirt ni Lance ang binuksan nito at pinaglaro ang malambot na palad sa dibdib niya.

“Yeah. Tatlong linggong mahigit na rin tayong hindi nag-a-out-of-town, honey. Why don’t we do that to recharge? Nariyan naman ang Tito Franco, ’di ba?”

Inalis niya ang mga kamay nito at bumuntong-hininga. “Charry, my wife is here. Paano ko gagawin ang sinasabi mo?” mahinahon niyang sagot.

“My wife,” banayad na bulalas ni Charry at matiim siyang tinitigan. “Have I detected possessiveness there?” sarkastikong wika nito.

“C’mon—”

“According to you, you’ve been married for more than three years and that never bothered you. Why now, Lance?”

“Narito sa Pilipinas ang asawa ko, Charry,” he answered impatiently. “Ano sa palagay mo ang dapat kong gawin, balewalain ang presensiya ni Billie?”

Nang-aarok ang tinging ibinigay ng dalaga sa kanya. Pagkatapos ay binuksan ang bag at kinuha mula roon ang sigarilyo at nagsindi. Blew the smoke ceiling ward at muling tumingin kay Lance.

“Sabi mo’y gusto niya ng annulment, give it to her, Lance, fast. Your lawyers can do that kahit na bumalik na lang siya agad ng Colorado.”

Matagal bago sumagot si Lance. Pagkatapos ay sinalubong ang tingin ng dalaga. “I have no wish to annul my marriage, Charry,” he said calmly.

Nanlaki ang mga mata ng dalaga. “What?”

Tumayo si Lance at tinungo ang mesa at dinampot ang intercom at tinawagan ang sekretarya. 

“Dulce, try to get through Nick. I want to talk to him again.”

“Ano ang sinasabi mo, Lance?” patuloy ni Charry na tumayo na rin. “Paano tayo? Paano ang mga plano natin? Ang sinabi ko sa media tungkol sa plano nating pagpapakasal?”

“Charry,” he sighed. Hinagod ng tingin ang maladiyosang babae sa harap. The epitome of beauty and elegance. Just like all his other women. And all of a sudden, he got tired of them all. Itinuwid niya ang sarili sa pagkakaupo at nagpatuloy. “Sa on-set pa lang ng relasyon nating dalawa, I never give promises I can’t make. I am a married man. I never confirmed nor denied rumors.

“At iyong tungkol sa anunsiyo mo sa media, honey.” binigkas niya ang endearment sa sarkastikong paraan. “that was your own doing, so suffer the consequences,” he said ruthlessly. 

“Hanggang may magagawa, the Navarros do not break their marriages or I would have done it a long time ago,” idinagdag niya.

Gustong magprotesta ni Charry, magalit at murahin ang lalaki. Subalit hindi si Lance ang natitigatig sa mga ganoong outburst ng isang babae. Bukod pa roon, kinakabahan itong maging dahilan iyon upang matapos ang relasyon nila. At wala siyang intensiyong tapusin ang relasyon nilang dalawa, may asawa man ito o wala.

Hindi si Billie Rose ang uri ng babaeng gugustuhing makasama ni Lance Navarro. That Amerisian wasn’t his type. Unsophisticated and young. At natitiyak nitong hindi gusto ni Lance ang pagkapangasawa rito. He was bound only by family honor and traditions.

She sighed at lumapit dito. Curled his hair around her fingers seductively. “I’ll be around, honey, hihintayin kong matapos ang problema mo sa… asawa mo.”

“Charry, don’t you think it’s time to end—”

Tinakpan ng dalaga ng daliri ang bibig niya. “Don’t say anything. You are hurting me, Lance….”

“C’mon, Charry,” napapailing na wika ng binata na hindi malaman kung mangingiti o maiirita. 

“This isn’t like you. I always believe that ours is good while it lasts.”

“You can’t get me out of your life that easy, lover boy.” hinagkan nito sa mga labi ang lalaki. “I’ll call you. Alam kong magulo ang isip mo dahil sa pagdating ni Billie Rose at nataon pa sa busy week ng FNC.”

31

MULA sa ere ay nakita ni Lance ang mga baka na itinataboy patungo sa grazing ground ng dalawang ranchero… no, tatlo. Nagsalubong ang mga kilay niya sa pagkakayuko at pagsino sa ikatlong ranchero. Kung hindi siya nagkakamali ay babae ang isa.

Si Billie Rose!

Ibinaba pa niya ang lipad ng chopper at umikot sa kinaroroonan ng mga baka, sa paraang tatakbo ang mga ito sa talagang pagdadalhan at hindi palayo. Nakita niyang tumingala si Billie at kumaway. Gumanti siya ng kaway at sinenyasan ang asawang pumaroon sa isang kapirasong clearing.

Tumango si Billie at agad na pinatakbo ang stallion upang habulin ang chopper.

Nailapag na ni Lance ang helicopter at nakababa na rin subalit malayo pa si Billie bagaman alam niyang mabilis ang takbo ni Shadow. Hindi niya mapigil ang paghanga habang pinanonood ang asawa sa pangangabayo nito patungo sa kanya.

He adored his sister Jenny on horseback and never thought that any woman could look as good as his sister. But Billie Rose was poetry in motion, not even Jennifer Navarro could ride as gracefully as she did. As if she came out straight from the painter’s canvass. And she wasn’t even wearing a riding habit. Naka-summer printed dress ito. Inililipad ng hangin ang damit kung paanong ganoon din ang dark brown hair na mamula-mula sa sinag ng araw. Billie Rose was the most captivating female he’d seen in a long time.

Sa nakalipas na mga araw ay nililigalig ni Billie ang pag-iisip niya. Kahapon, wala sa loob siyang pumasok sa guest room na para bang makikita niya ang asawa roon. Sa halip, napuna niyang hindi dinala lahat ni Billie ang mga gamit. That was when he saw her album and out of curiosity ay binuklat niya.

Puro larawan ni Franco Navarro ang nasa scrapbook with captions. May mga solo shots at mga larawang may mga kasama ito. Mga larawang kuha may walong taon na ang nakalilipas hanggang sa nakaraang apat na taon. Mga larawang ginupit mula sa magazines at peryodiko. 

Ang iba ay natatandaan niyang nasa pag-iingat ni Nick sa apartment nito. Ang iba ay mula sa family album na iniingatan ni Monica noong nabubuhay pa ito.

Kung bakit may album na ganoon ang asawa ay hindi pa rin niya mahanap ng kasagutan. And she must have stopped collecting his father’s photographs months before their wedding.

He walked towards her upang salubungin at ibaba mula sa kabayo subalit hindi pa gaanong nakakahinto si Shadow ay tumalon na si Billie Rose.

Hawak pa rin ni Billie ang renda ni Shadow at hindi malaman kung hahakbang palapit o hindi. Her pulse started to race at the sight of him.

“Hi,” bati niya na sinamahan ng alanganing ngiti. Why she missed this insufferable man, beat her. Lance’s handsomeness and masculinity had never been in dispute pero nang angkinin siya nito sa unang pagkakataon ay higit pa roon ang gusto niyang isipin sa lalaki. He was devastating.

It has been almost a week mula nang huli silang magkita. Her eyes roamed his body. His hair tied at the back. In round-necked pale yellow shirt na nakapaloob sa lumang maong na hapit sa katawan at leather boots. He was well over six feet and his muscle hardness was no longer hidden by slacks and long sleeves. Lance was a powerful man who walked tall, like some beautiful yet dangerous jungle beast.

Nang gumanti ng ngiti si Lance, the world around her stood still at may palagay siyang kahit ang mga ibon sa paligid ay nagpipigil ng kanilang paghinga.

She wondered anxiously what was the matter with her. Lance wasn’t her type, hindi rin niya ginustong magpakasal dito at kaya lamang naiisip niya si Lance sa loob ng tatlong taon at kalahati ay dahil sa ginawa nitong pagta-tattoo sa kanya at ang sirkumstansiya ng kanilang pagpapakasal. All those years, ang nakaukit sa isip niya ay ang galit nito.

Paanong biglang nagbago ang lahat nang dahil lang sa ilang sandaling pagtatalik? May bahagi ng isip ni Billie ang gustong tumanggi sa kaisipang iyon. Nagsimulang magbago ang lahat nang dumating siya sa Pilipinas.

“Now I really believed you’re a horse breaker,” nakangiting wika ni Lance at pinagmasdan ang pagbaba-taas ng dibdib ng asawa sa paghingal. Billie didn’t realize how lovely she looked. Young and all natural, sa gitna ng kagubatang nakapaligid sa kanila. His heart started to pound madly na tila ba ito ang nagpatakbo ng kabayo. Bumaba sa mga binti niya ang mga mata nito. “I’m glad you had the sense to wear your riding boots.”

“Oh, but this is not mine,” aniya at niyuko ang sarili. “Ang sabi ng Lola Erlinda ay kay Jenny ito. Do you mind?”

“Silly question,” sagot nito, still smiling. Nang may naisip na biglang nagpawala sa ngiti sa mga labi. “Bakit nga pala kasama kang nagtataboy sa mga baka? Sino ang nagbigay sa iyo ng trabahong iyon?”

Nagkibit siya ng mga balikat. “No big deal. I love the job. Ayaw nga nila akong payagan, eh. And I really persuaded Lola Erlinda this afternoon to allow me to help bring the cows to the grazing area.”

Bumalik ang ngiti sa mga labi ni Lance. “You wouldn’t miss Colorado here, Billie Rose. Look at you, the climate here suited you perfectly. You tanned beautifully…”

She made a face. “Not as beautiful as your Charry…” nagsalubong ang mga kilay ni Lance doon subalit bago pa ito makapagsalita ay sinundan ni Billie ang sinabi. “You look like a rancher than an executive. I wonder how you fare in the board room.”

“Sa nakalipas na ilang araw sa board room?” Tumaas ang kilay ni Lance doon. “I was Franco’s nightmare. I wasn’t myself.”

Gumuhit ang kunot sa noo ni Billie. “Ano ang ibig mong sabihin?”

In two huge steps, Billie found herself imprisoned in his arms. “This is what I meant,” he whispered huskily and claimed her mouth. Kissing her in aching hunger, almost bruising her lips. 

But she didn’t mind. It surprised and excited her at the same time. She melted into her arms.

The devastating kiss could have lasted forever. She tried to catch her breath back nang bitiwan ni Lance ang mga labi niya. “I’ve missed you like crazy, Billie Rose,” he murmured as he touched his forehead to hers. “My mind was filled with you. Sa boardroom ay ikaw ang laman ng isip ko… kung ano ang gusto kong gawin sa iyo ’pag nagkita tayo that I felt like taking a shower in the middle of the conference…”

Nagsalubong ang mga kilay na tumingala si Billie, her breath uneven. Hindi niya matiyak kung dapat siyang matuwa sa sinasabi nito. “L-like what?” she stammered and kept still, still dazed by the intensity of his kiss.

“Like kissing you and more till we ran out of breath, like fill you with my body and do all the pleasureable things I could possibly think of—”

“Carnal thoughts, Lance Navarro,” she tried to tease sa kabila ng nananayo ang mga balahibo niya sa batok and the butterfly in her stomach made her feel dizzy. He was still holding her so tightly, his warm clean breath is tickling her senses. At may pakiramdam siyang gusto niyang manatiling nakakulong sa mga bisig nito.

“And I have this carnal longing for you, wife…” he whispered as he tried to capture her mouth again pero humakbang palayo si Shadow at dahil hawak pa ni Billie ang renda ay nawalan siya ng panimbang at napahakbang paatras.

She had no idea kung dahil kay Shadow kaya sila bumagsak sa damuhan o sadyang nagpahila si Lance pababa sa damuhan. Pero hindi na niya magawang isipin iyon. He was kissing her fiercely, hungrily habang ang isang kamay nito ay pumailalim sa palda niya.

“L-Lance, ano ang ginagawa mo?” She was breathless and excited at the same time. His calloused hand on her soft flesh is igniting fire.

“What do you think?” His eyes bored into hers. His hands were working overtime on her body.

“H-here?”

“Here.” He smiled wickedly as his eyes travelled to the shadowy vee between her breasts, pagkatapos ay muling bumalik sa mga mata niya.

Shocked na luminga sa paligid si Billie. “B-but—”

“Don’t worry, my little butterfly. This is more than one mile from the grazing ground.” his voice was a low and sexy growl as he teased her lips. “It would be awkward to rush home at magkulong sa silid. You wouldn’t want that, would you?”

Ano na lang ang sasabihin ng Lola Erlinda at ng mga maid? she thought. Mabilis siyang umiling, the light blue eyes wide filling her face. She had no idea how breathtaking she looked that Lance took his breath sharply.

“W-with… our clothes on?” She was gasping softly, she could feel through their clothing the hardness of his powerful body.

“With our clothes on.”

“You… are mad, Lance Nav—” ang anumang sasabihin niya ay tinakpan ng mga labi ni Lance as his hungry kisses consumed her.

The horse whined nang makita ang dalawang amo sa damuhan sa ilalim ng isang matandang punong akasya.

32

HABANG tumataas ang chopper ay nilingon ni Billie Rose si Shadow na itinali ni Lance sa puno. 

“Huwag mo siyang intindihin,” wika nito nang makitang nakatanaw pa rin siya sa stallion. 

“Ipakukuha ko iyan sa tauhan pagdating natin sa villa.”

Hindi sumagot si Billie. Nanatiling nakatanaw sa labas. Hindi niya makuhang tumingin kay Lance. She couldn’t believe the intensity of their lovemaking, on bed of grass, with clothes on. At lalong hindi niya mapaniwalaan ang sariling pagtugon. She responded to him with a wantonness that amazed her.

Bahagya pa siyang napapitlag nang maramdaman ang kamay ni Lance sa buhok niya.

“Inaalis ko lang ang damo sa buhok mo,” he teased gently as he showed her the blade of grass na lalo lang nagpamula sa mukha ni Billie.

Bumaba ang tingin ni Lance sa mga labi niya, a little bit swollen from his kisses. Dinama nito iyon na bahagyang nagpasinghap kay Billie. Tila iyon isang kuryenteng idinikit sa kanya. And cursed herself dahil katatapos lang ng masidhing pagtatalik at hindi siya dapat makadama ng ganoon.

“H-how long will you keep me here, Lance?” tanong niya upang iiwas ang isip sa nararamdaman. 

“Not that I don’t like it here, kaya lang may trabaho ako sa Colorado at naiwan doon ang kapatid ko. Besides—”

“Pag-usapan natin iyan sa bahay, Billie,” kalmanteng sagot ni Lance at ibinaba ang chopper nang unti-unti. “Sinabi sa akin ni Nick na hindi mo tinanggap ang allowance na allocated sa iyo noon pa man. Why?”

She sighed at muling tumingin sa ibaba. Hindi sumagot. Ano ang sasabihin niya? Gusto niyang ingatan ang sandaling namagitan sa kanila sa parang at kung mauuwi sa nakaraan ang pag-uusap ay baka mag-away lang sila. Hindi nagpilit si Lance hanggang sa lumapag na sila at hindi na niya hinintay na umikot sa tabi niya ang asawa at nagmamadaling tumalon pababa.

Nasa ikalawang baitang na siya ng hagdan papanhik nang mapuna si Erlinda na lumabas mula sa silid nito sa ibaba at tutop ang dibdib.

“Lola?” Mabilis siyang bumabang muli at dinaluhan ang matanda. Si Erlinda ay napakapit sa kanya. “A-ano ho ang nangyayari sa inyo?”

“H-hija…”

Sa labas ay tili ni Billie ang biglang nagpatakbo kay Lance papasok. Inabutan niya ang asawang kalong si Erlinda. Magkapanabay ring nagtakbuhan ang mga katulong palapit.

“Lola!”

“Lance, dalhin natin siya sa ospital, please!”

“T-take… care of my… grandson, Billie…” ang huling sinabi ni Erlinda bago pa makalapit si Lance.

Nanlaki ang mga mata ni Billie sa pagkakatitig sa walang-buhay na matandang babae sa kandungan niya. “N-no… no, please!”

“Oh, god!”

33

HINDI na dinala sa Maynila ang mga labî ni Donya Erlinda Navarro Gascon. Sa villa na rin ito ibinurol. Gustuhin man ay hindi magawang umuwi ni Beatriz, Alvaro, at Nick sa pagkamatay ni Erlinda. Ilang araw makarating ng Texas ay nanganak si Kristine. Bukod doon ay nagsisimula na ang annual board meeting at hindi maaaring i-postpone.

IKATLO at huling araw ni Erlinda sa villa. Sa kinahapunan ay dadalhin na ito sa family mausoleum. Tatlong araw na ring halos walang tulog si Billie. Gusto niyang sisihin ang sarili sa pagkamatay ng matanda. Kung hindi siya sumama sa mga ranchero sa kabila ng pagtutol ng matanda ay di sana ay naagapan niya ang gamot nito. Hindi sana ito namatay sa kanyang kandungan.

Nakaupo siya sa isang sulok ng sala grande at malayo sa karamihan at natatakpan ng malaking piano. Nakamasid sa mga nagsisidating na mga panauhin nang makita niya ang pagpasok ni Charry de Luna. Ama marahil ng dalaga ang kasunod na kumamay kay Franco. Pagkatapos ay yumakap kay Lance.

“Oh, I’m sorry, honey. I know you loved that dear old lady so much,” pahikbing wika ni Charry. Ilang sandali itong nagtagal sa mga bisig ng lalaki bago bumitaw at lumapit kay Franco upang bumati at pagkatapos ay muli ring bumalik sa tabi ni Lance.

Nagpakawala siya ng isang mapait na buntong-hininga. She would have turned away nang makita naman ang pagpasok ng isang pamilya. Agad na sumalubong si Lance and planted a kiss on her cheek. Pagkatapos ay hinawakan sa ulo ang batang kasama nito.

Sa larawan lang sa Houston niya nakita ang babae subalit alam niyang si Jewel iyon kasama ang pamilya. The portrait didn’t do her justice. She was very pretty in person sa kabila ng sa tingin niya ay nagdadalang-tao ito.

Marahan siyang tumayo at lumakad papasok sa library at naupo sa mahabang sofa. Bagaman ipinakikilala siya bilang asawa ni Lance, may pakiramdam siyang estranghero siya sa bahay na iyon. Ni hindi niya kilala ang mga naroong bisita. At kung hindi pa niya unang nakilala ang mag-asawang Zandro at Jenny ay lalo marahil niyang naramdamang isa rin lang siya sa mga naroong nakikiramay. Ni hindi sila halos nag-uusap ni Lance matapos ang hapong mangyari ang fatal attack ng namatay. Naging lubhang abala ito maliban pa sa pamimighati.

At hindi lingid sa kanya ang bulong-bulungan, lalo na nang dumating si Charry at yumakap at humalik kay Lance. She closed her eyes at sinikap na huwag tumulo ang pinipigil na mga luha. Inihilig ang ulo sa sandalan nang bumukas ang pinto.

“Here you are, hija, gusto kang makilala ni—” nahinto sa sinasabi si Franco nang makitang tila hapong-hapo siya. “Are you all right?”

“Y-yes… no…” hindi niya alam ang isasagot. Naupo si Franco sa tabi niya. “I-it’s my fault, Papa. I should have not left her…” she sobbed.

“Sshh… ano ba ang sinasabi mo, hija?” wika nito na nagsasalubong ang mga kilay. “Matagal nang maysakit ang mama at alam naming lahat na anumang sandali’y mawawala siya.”

Sama-samang pagod, tensiyon at puyat sa nagdaang ilang araw at sama ng loob sa nakita kanina sa labas, tuluyang kumawala ang damdaming pinipigil ni Billie.

“S-she died in my arms! Oh, god!” pahisteryang wika niya at tuloy-tuloy sa pag-iyak.

“Hush,” ani Franco na hindi malaman kung paano siya aaluin. Kinabig siya patungo sa dibdib nito at banayad na hinaplos ang likod. “You will make yourself ill if you don’t calm down, Billie.”

“What—?” Nahinto si Lance sa pagpasok nang makita ang ama at asawa. Nagsalubong ang mga kilay nito sa pagkakatingin sa dalawa. Iyon ang ikalawang pagkakataong nakita nito ang asawa at ama sa ganoong tagpo.

Ang una ay nang dumating si Franco sa mismong araw na iyon.

Naguluhan ito nang ang asawa ay sumalubong sa ama at yumakap dito.And the controlled Billie started weeping hysterically.

Nilingon ni Franco ang anak. “She’s tired and upset, Lance. Ayusin mo ang asawa mo.” binitiwan nito ang manugang at tumayo. “Uutusan ko ang katulong na dalhan ka ng isang basong gatas, Billie.” Pagkasabi niyon ay humakbang palabas ng library si Franco.

Pinahid ni Billie ng mga palad ang mga luha at sinikap na kalmahin ang sarili.

“M-may kailangan ka sa akin?” tingala niya sa asawang matiim pa ring nakatitig sa kanya.

“Jewel wanted to meet you.” his voice cold. “Pero sa nakikita ko sa iyo, I guess I’ll have to make excuses…”

“I–I am sorry, Lance. H-hindi ko napigil ang sarili ko…”

“Hindi kita naiintindihan,” patuloy ni Lance na may bahid na ng galit ang tinig. “Sa nakalipas na mga araw mula nang mamatay ang Lola Erlinda’y you’ve been acting strangely. You grieved as if you were that close to my grandmother at lagi na lang nasa likod mo ang Papa. Aren’t you overdoing this, Billie?”

Bago pa siya makasagot ay muling lumitaw si Franco na may dalang baso ng gatas.

“Here, inumin mo ang gatas na ito, Billie.” Iniabot sa kanya nito ang dalang isang basong gatas. Gusto niyang magtanong at magprotesta but she was too tired and upset para gawin iyon.

34

NAGMULAT ng mga mata si Billie. Nasilaw siya sa liwanag ng araw na pumapasok mula sa mga nakabukas na bintana. Napabalikwas siya ng bangon nang matantong umaga na. Ibinaling niya ang sarili sa relo sa ibabaw ng chest at lalo siyang nanggilalas nang makitang alas-siyete y media ng umaga.

She must have slept for almost seventeen hours!

Ang huli niyang natatandaan ay ang tila paghila ng antok sa kanya matapos inumin ang gatas na ipinasok ni Franco. May inilagay ba ito sa gatas niya?

Nagmadali siyang pumasok sa banyo at naligo. Pagkatapos magbihis ay bumaba. Maaliwalas at malinis na ang buong kabahayan. Nailibing si Donya Erlinda kahapon ng hapon nang hindi niya namalayan. May lungkot na humaplos sa dibdib niya sa kaisipang wala na ang matandang donya. Sa sandaling pananatili niya sa villa ay naging malapit sila sa isa’t isa.

“Gising na ho pala kayo, ma’am,” ang katulong na may dalang isang tray ng almusal. “Dadalhin ko nga ho sana ito sa silid ninyo.”

“Nasaan ang mga tao rito, Aning?”

“Nasa komedor po ang Senyor Franco at si Sir Lance kasama ang dalawang bisita nila.“Lumakad siya patungo sa komedor. Nasa kabisera si Franco, sa kanan nito ay si Lance na katabi naman si Charry at kasunod ang ama. Abala sa pagkukuwentuhan ang dalawang matandang lalaki habang si Charry ay kausap si Lance.

“Good morning,” bati niya para sa lahat. Nag-angat ng ulo si Franco at agad tumayo upang salubungin ang manugang.

“Good morning, Billie,” wika nito at masuyong hinawakan ang manugang sa braso. “Sleep have done you good, hija. You look better.”

Tumingala siya sa biyenan. “Did you put something in my milk, Papa?”

Ngumiti si Franco. “Kaunti lang, Billie Rose, para makabawi ka. Kung hindi ko ginawa iyon ay baka nag-break down ka na. I hope you don’t mind?”

Alanganin siyang umiling pagkatapos ay sinulyapan si Lance na walang ekspresyon ang mukha at patuloy sa pagkain. Naupo siya sa kaliwa ni Franco at kaharap ang asawa. Si Franco na rin ang nagsalin ng kape sa tasa niya.

“Nakilala mo na si Mr. de Luna at ang anak niyang si Charry, ’di ba, hija?” ani Franco na nilinga ang dalawang bisita. Si Mr. de Luna ay magalang na ngumiti. Ganoon din si Charry.

“Y-yes,” sagot niya. Inabot ang baso ng juice.

“I have invited them to stay for a few days, Billie,” pagbibigay-alam ni Franco.

“Salamat sa pagpapakuha mo ng ilang gamit namin, panyero.” si Mr. de Luna. In his mid-fifties, mataba nang kaunti. “Ang ikinalulungkot ko nga lang ay sa malungkot na pagkakataon nangyari ang pagkabakasyon naming mag-ama rito.”

Isang tipid na ngiti ang pinakawalan ni Franco. “Kami ang namimighati, panyero, at hindi dapat maging hadlang iyon sa pagbabakasyon ninyo,” sagot nito, inabot ang isang papaya slice at inilapag sa pinggan ni Billie. “Kumain ka,” bulong nito.

Lance saw it subalit nanatiling walang kibo. Sandali lang sumulyap kay Billie at muling niyuko ang pagkain.

“Your daughter-in-law must be very young and very fragile, Tito Franco, she’s pale. Hindi siya hiyang dito sa Pilipinas.” may simpatya sa tinig ni Charry nang magsalita at tingnan siya.

“Looks can be so deceiving, Charry, hija.” si Franco sa neutral na tono. “Si Billie ay isang horse breaker at sanay sa rancho. They owned a small ranch in Colorado.”

Hindi naitago ni Charry ang pagkamangha. “Horse breaker!”

“Did that surprise you?” ani Franco na bahagyang natawa. “I couldn’t believe myself nang sabihin ni Billie ang isa sa mga gustong gawin niya. She’s a professional photographer but she loves horses and no wonder na agad niyang napaamo si Shadow at ang Arabian stallion ni Nick na si Arab.”

“Hindi naman sila ganoon kahirap sakyan, Papa,” nahihiyang wika ni Billie. Sinulyapan ang asawa and wondered why Lance was so quiet.

“Don’t be so modest, hija,” patuloy ni Franco. “Matagal nang gustong sakyan ni Jenny si Arab pero ang mga lalaki lang ang nakakasupil sa kabayong iyon.”

“Knowing Jennifer then you must be a good rider, hija,” may paghangang wika ni Mr. de Luna. 

“At isang napakagandang horse breaker, huh?”

Si Charry ay malambing na nilingon sa Lance. “Nangako kang tuturuan mo akong mangabayo, Lance.”

“Of course,” wika ni Lance na nagsalita sa kauna-unahang pagkakataon.

35

NASA bintana si Billie at tinatanaw ang dalawa na kararating lang mula sa pamamasyal sa buong rancho. Naunang bumaba ng kabayo si Lance at pagkatapos ay inabot si Charry sa kabayo nito. 

Nakita niya ang kunwang pagkawala ng panimbang ng dalaga at ang sadyang pagyakap kay Lance. Nakita niya rin kung paano inabot ng dalaga ang asawa upang hagkan ito sa mga labi at pagkatapos ay humalakhak.

Ibinaba niya ang kurtina at sumandal sa may bintana. What’s wrong with her? Bakit tila may hapding dulot ang tanawing nakita?

Naturally, he’s your husband, ang kabilang bahagi ng isip niya. Napailing siya. Hindi siya dapat makaramdam ng ganoon. Having sex with her husband did not guarantee na magiging normal na ang pagsasama nila. In fact, hindi niya alam kung saan siya nakatayo.

“Let’s both satisfy the curiosity we have for each other, Billie Rose.” Hindi ba at iyon ang sinabi ni Lance sa kanya sa bahay nito? Curiosity. That was all there was to it. Ginamit na lisensiya ni Lance ang pagiging legal nilang mag-asawa para sa lovemaking nila. At pinayagan niya iyon. Wantonly enjoyed and longed for it if truth be told.

Isang buntong-hininga ang pinakawalan niya at lumabas ng silid. Sa may pasilyo ay nadaanan niya ang bukas na silid ni Franco. Naroon ito at nagsusuot ng pang-itaas. Huminto si Billie sa may bungad.

“May I come in?” aniya.

“Sure, hija, halika’t pumasok ka,” ani Franco at itinuro ang settee. Nahinto sa pagbubutones ng polo shirt. “May kailangan ka ba?”

“Gusto kong sumama sa inyong pabalik ng Maynila, Papa,” aniya.Nagsalubong ang mga kilay ni Franco roon. “Napag-usapan ba ninyo ni Lance ang bagay na iyan?”

She sighed wearily. “You know I love it here, Papa. Pero alam ninyo ang sirkumstansiya ng pagparito ko. Lance thought I’d create scandal kung patuloy na makikipagkita kay Luke.”

“Which is understandable,” neutral na sagot ni Franco. “You are married to my son, Billie Rose…”

“Thanks to you. My life’s miserable,” sarkastikong wika niya sa pabulong na paraan. Franco smiled silently.

“I’m sure Lance does not want you to leave the ranch. Why don’t you talk it over with him?”

“I don’t care what he wants,” banayad niyang asik. “He does not even want to talk about it. And he wouldn’t agree to an annulment. And, Papa, it may not be right pero obligasyon kong ipaalam kay Luke nang pormal ang tungkol sa amin.”

“Do you really have to talk to him?” May warning sa tinig ni Franco na matiim na tinitigan ang manugang. “Hindi ko maaaring salungatin ang gusto ng anak ko sa pananatili mo rito lalo at kaya ka luluwas ng Maynila ay para makipag-usap sa lalaking iyon.”

“Papa, please, you knew me better than that,” pakiusap niya. “Luke and I planned to marry dahil inaasahan naming papayag si Lance sa annulment considering the circumstances of our marriage. And I just couldn’t disappear, could I?”

Matagal na hindi sumagot si Franco. Huminga nang malalim at nilapitan ang manugang. “Very well, isasama kita pabalik ng Maynila ngayon. Pero sa sandaling magkausap kayo ng Luke Wendell na ito’y ipahahatid kita uli dito sa rancho.”

Ngumiti si Billie at yumakap sa biyenan. “Thank you, Papa…”

“But promise me one thing, Billie, just this once, hija…”

“THAT was exhilarating, honey.” si Charry na nakahawak sa baywang ng lalaki habang pumapanhik sa hagdan. “I never thought I’d enjoy horseback riding…”

“Well, I’m glad you enjoyed today, Charry,” ani Lance na ngumiti. Binabagtas na ang pasilyo patungo sa isang guest room kung saan nakatoka sa dalaga. “Sana’y hindi naligaw ang papa mo. Nagkahiwalay tayo…”

“Hindi mawawala ang Papa dito, Lance,” nakatawang sagot ni Charry. “Kasama naman niya ang isang tauhan, hindi ba?”

Ang akmang pagsagot ni Lance ay napigil nang mapalingon sa nakabukas na silid ng ama. Ang mga braso nito ay nasa katawan ng asawa habang si Billie ay isa-isang isinasara ang mga butones sa polo shirt ni Franco.

*********Enjoy reading mga beshie, easyhan n’yo lang ahh hahahaha. Mag-ingat kayo mga beshie . Stay safe and God bless. - Admin A *********

36

SI CHARRY ay pinaglipat-lipat ang tingin kay Lance at sa dalawang taong nasa loob ng silid. Bahagyang umangat ang mga kilay ng dalaga. Tumikhim ito at nagpalingon sa dalawa sa may pinto.

“Oh, there you are, Lance,” ani Franco at balewalang pinakawalan si Billie. “Isasama ko si Billie pabalik ng Maynila at—”

“Pabalik ng Maynila?” Tumaas ang tinig ni Lance. Tinitigan ang asawa sa naniningkit na mga mata.

“Two or three days,” patuloy ni Franco na hindi pinapansin ang tono ng anak. “She’ll be back. Ipahahatid ko rin siya rito. May aasikasuhin lang ang asawa mo.” niyuko nito ang manugang sa suot na walking shorts at loose shirt. “Iyan na ba ang suot mo, hija?”

“I–I’ll change,” aniya at mabilis na lumabas ng silid.

“Hihintayin kita sa chopper, Billie. Huwag kang magtagal at may appointment ako ngayong hapon,” pahabol ni Franco.

Sinundan ni Lance ang asawa sa silid niya habang si Charry ay nagtuloy na rin sa silid nito.

“Mag-usap tayo,” magaspang nitong bungad habang kasalukuyang naghahanap ng isusuot si Billie.

“Mag-usap?” baling ni Billie dito sa mataas na tinig. “You must be kidding? You’ve been ignoring me for the past days pagkatapos sasabihin mong mag-usap tayo?” Mahigpit na hinawakan ni Lance ang braso niya. “Ano ang gagawin mo sa Maynila?”

“Gusto kong kausapin si Luke!” she snapped. “Karapatan niyang malaman kung nasaan ako at—”

“Then there’s no need to leave,” agap ni Lance na kinalma ang tinig. “Your boyfriend wasn’t as noble as you thought him to be, Billie.”

Nagdikit ang mga kilay niya. “Of course. Napakahusay mong manghusga ng tao, ’di ba? I should know, isa ako sa mga biktima mo,” sarkastikong wika niya. For a fleeting moment she thought she saw him winced.

He took a deep breath. “Kinausap ko si Nick and had him investigated and—”

“Pinaimbestigahan mo si Luke!” Hindi niya mapaniwalaan ang narinig.

“I have to. I may not agree to annulment but I cannot force you to cohabit with me kung gugustuhin mong bumalik ng Colorado. And it is my obligation to protect my wife from unscrupulous men.”

“I don’t believe this!” She raised her hands in frustration. “Hindi ka nag-alala sa akin sa nakalipas na tatlong taong mahigit, ’tapos sasabihin mong pinoprotektahan mo ako sa mga—”

“Nakaraan na iyon, Billie,” agap nito. “And I cannot undo what I did.” somehow may nauulinigang regret si Billie sa tinig ng asawa o marahil ay nakaringgan lang niya. “Ang importante’y ang ngayon. At walang gusto si Luke sa iyo kundi ang mamanahin mong rancho sa pag-aakalang sa iyo ito iniwan ng daddy mo…”

“Damn you, Lance!”

“Ganoon din ang ginawa niya sa unang dalawang asawa niya, Billie,” patuloy nito na hindi pinansin ang panlilisik ng mga mata niya. “His first wife died mysteriously at minana ni Luke ang kayamanan nito. His second wife divorced him and he settled with a fat alimony. You can give Nick a call kung hindi mo gustong maniwala sa akin.”

She was stunned and speechless. Kung inutusan ni Lance na mag-imbestiga si Nick, then his cousin wouldn’t lie no matter how he disliked Luke Wendell.

Gusto niyang umiyak sa galit at habag sa sarili. But she couldn’t show self-pity sa harap ng lalaking ito. She squared her shoulder and raised her chin.

“Well, I seemed to have this luck to involve myself with men who only want to use me.” sinalubong niya ng titig ang mga mata ng asawa. “Quinn used me to get back at you, Luke thought I was rich.” she smiled bitterly. “And you used my body for your sexual pleasures…” nakita niyang akmang magsasalita si Lance at mabilis niyang idinagdag: “and don’t dare deny that, Lawrence Navarro!”

Itinaas ni Lance ang kamay upang hawakan siya pero mabilis na nakaiwas si Billie. “Sasama pa rin ako pabalik ng Maynila sa Papa,” she said in false calm.

“You are not leaving this ranch, Billie,” matigas nitong sabi.

Umangat ang kilay ni Billie. “Really? Then go and argue with your father, Lance Navarro…“Patalikod na nagmura si Lance. Pagkatapos ay muling humarap sa kanya. “You’re my wife, dammit! At hindi ko kailangang hingin ang permiso ng kahit na sino upang pigilin ka rito!”

“Go ahead then at ipakita mo sa dalawang bisita mo kung paano kayo magsigawang mag-ama,” hamon niya.

Namumula na ang mukha ni Lance sa galit. “I’ll haul you back and you can bet on that!” She gave him a sarcastic smile. “Naniniwala ako sa iyo. But don’t bother, dahil nangako ako sa Papa na babalik dito after two days. Kung hindi lang, I don’t really care if I never see you again, Lance Navarro!” Tuloy-tuloy na siyang lumabas ng silid.

Si Lance ay sinundan ng tingin ang asawa sa nagpupuyos at naguguluhang damdamin. Mula sa likuran niya ay nagsalita si Charry.

“I hate to ask this, honey, pero talaga bang ganoon ka-intimate ang Tito Franco sa manugang niya?”

Naniningkit ang mga matang binalingan niya ang dalaga. “What are you insinuating, Charry?” mapanganib niyang tanong.

“Relax, Lance. Wala akong masamang ibig sabihin,” she said matter-of-factly. “Hindi ko naman talaga kilala si Billie. Baka naman talagang malapit lang siya sa papa mo.”

Hindi sumagot si Lance pero tumaas-baba ang dibdib sa inis.

37

IKALAWANG araw makabalik sa Maynila ay nakipagkita si Billie kay Luke sa isang kilalang restaurant.

“Where the hell have you been, Billie?” bungad ni Luke matapos ibigay ang order sa waiter. “Isang linggong mahigit kang hindi tumatawag. Walang tao sa bahay ng ex-husband mo.”

“I’m here now, that’s all that matters, hindi ba?” She smiled sweetly.

Ginagap ni Luke ang kamay niya. “I read in the papers na namatay na ang socialite matriarch na si Erlinda Gascon. Iyon ba ang dahilan kung bakit nawala kayo ng isang linggo?”

Tumango si Billie. “I have talked to Lance, Luke, at makikipag-usap siya sa mga abogado niya para ayusin ang annulment naming dalawa.” Nasisiyahang ngumiti ang lalaki. Nagpatuloy si Billie. “But I don’t think I will be entitled to an alimony.”

“What do you mean?” Nangunot ang noo nito at nawala ang ngiti. “Bilang legal niyang asawa ay karapatan mong magkaroon niyon at—”

“I forgot to tell you that we had a prenuptial agreement at wala akong karapatan sa salapi ng mga Navarro provided na kusang ibigay ni Lance ang kaukulang halaga para sa akin.“Ilang sandaling hindi makapagsalita si Luke. Kitang-kita sa mukha nito ang matinding panghihinayang. Sumandal sa upuan. “Damn the man!” Susundan pa sana nito ang sinasabi nang lumitaw ang waiter at ibaba ang pagkain nila.

“We both love each other, Luke. Iyon naman ang mahalaga, ’di ba?” she said solemnly nang makaalis ang waiter. “Perhaps when we are married I’ll give up my job as a horse breaker at lilipat ako sa apartment mo…”

“Maliit ang apartment ko, honey,” mabilis nitong sinabi at sinabayan ng ngiti. “In fact, naisip kong ipagbili na lang iyon. Maybe we can buy a bigger one ’pag kasal natin.”

She smiled. “Ikaw ang bahala. Ipinauubaya ko sa iyo ang lahat pagdating sa finances. Anyway, nakalagay sa testamento ng Daddy na sa sandaling mag-asawa ako ay hindi na ako dapat manatili sa ranch,” she lied.

Muling nagdikit ang mga kilay ni Luke. “Ano ang ibig mong sabihin?”

“Daddy’s prosecutor will take over at naroon naman ang dalawang matanda para mag-asikaso kay Angeli. Dadalaw na lang ako paminsan-minsan.”

“But what about the ranch? Sino ang mangangasiwa?” Napaangat mula sa upuan ang lalaki.

“Bahala na ang abogado roon, Luke. I don’t own the ranch. My father willed it to my younger sister,” at kung hindi lang sa itinatagong galit sa dibdib niya, she would have laughed aloud sa anyo nito nang marinig ang sinabi niya.

Ilang sandali ang lumipas bago muling nagsalita si Luke. Inabot ang baso ng tubig at uminom. 

Pagkatapos ay muling ginagap ang palad niya at dinala sa bibig. “Poor darling,” wika nito na ngumiti. “I’ll take care of you, Billie Rose. At dahil halos tapos na ang problema mo sa mga Navarro, sa apartment ko ikaw uuwi ngayon, honey.” bagaman nakangiti ay nahimigan ni Billie ang emphasis sa sinabi nito. Nilinga nito ang maitre d’ at hiningi ang bill gayong ni hindi halos nagagalaw ang pagkain. “Let’s get out of here, honey.”

“N-no, Luke. Inaasahan ni Franco Navarro na uuwi ako ngayon sa mansiyon.”

“Forget your father-in-law, Billie.” nasa mukha nito ang determinasyong isama siya. “Tapusin mo ang pagkain mo at sa bahay natin pag-usapan ang tungkol sa atin.”

“Oh, I don’t think so, Mr. Wendell.” si Franco mula sa likuran sa gulat ng lalaki.

“Who are you?” halos pasinghal nitong sabi.

“Meet my father-in-law, Luke, Franco Navarro.”

Nanlaki ang mga mata ng lalaki at galit na hinarap si Billie. “Kasama mo siya mula kanina?”

“Billie Rose is married to my son, Mr. Wendell,” sagot ni Franco sa amused na tono. “Neither me and my son will allow you to take Billie anywhere. Magpipiyesta ang mga reporter sa sandaling lumabas kayo sa hotel na ito na kayo lang dalawa.”

Kitang-kita ni Billie ang pamumula ni Luke sa galit. Alam niyang nabigo man ito sa inaasahan mula sa kanya ay gusto pa rin ng lalaking kahit siya mismo ay magdaan sa kamay nito. She smiled bitterly. Damn men!

“Goodbye, Mr. Wendell,” ani Franco. Halos padabog na tumayo ang lalaki at sandali lang tinitigan si Billie bago walang lingong umalis. Niyuko ni Franco ang manugang at inakbayan. 

“Are you all right?”

“I was a fool,” she sobbed.

“Sshh… lahat tayo ay naloloko, Billie. Sa iba’t ibang paraan. Now, get hold of yourself and let’s go dancing.”

She forced a smile through misty eyes.

38

PABAGSAK na inihagis ni Lance ang speaker ng two-way radio. Pangatlong kontak na niya ito sa FNC upang kausapin ang ama subalit wala si Franco. In fact, hindi rin niya alam kung ano ang sasabihin kay Franco kung sakali mang naroon ito. Ito ang ikatlong araw mula nang umalis si Billie Rose at itatanong ba niya sa ama kung kailan ito babalik sa rancho?

Damn! For three and a half years now ay hindi niya kinakausap ang ama malibang may kinalaman tungkol sa FNC. And Erlinda’s death didn’t help him cross the gap that he erected. May pakiramdam pa nga siyang tila tumaas pa ang pader na iniharang niya sa kanilang dalawa. Dahil gusto niyang maghinala at magalit sa ilang pagkakataong nagiging intimate ito sa asawa niya. He hated himself at the thought pero tila inaapuyan ang dibdib niya sa mga pagkakataong nakikita niya ang dalawa sa intimate na kalagayan.

At ni hindi niya mabigyan ng rason ang sarili kung bakit ganoon ang nararamdaman niya. Was it because he couldn’t afford to think na nag-uukol ng pagtingin sa ibang babae si Franco maliban sa ina, may malisya man o wala? O dahil naninibugho siya?

Mabilis siyang umiling. Mas tamang isiping ang unang dahilan ang ipinagkakaganoon niya.

At ngayon nga, bakit magra-radio siya sa ama para lang itanong kung kailan babalik si Billie Rose? Marahas niyang tinabig ang silya sa radio room. He would see to it na magkaroon ng telephone lines ang buong isla. Tutal si Donya Erlinda lang naman ang hindi gustong magpalagay ng telepono. She didn’t want the modern amenities para sa rancho dahil gusto ng matandang kahit paano ay may mga bagay na makakapagpanatili ng nakaraang mga panahon. 

Para dito ay tama na ang radyo.

Pabalya niyang binuksan ang pinto at lumabas ng radio room na nasa east wing ng villa. Sa may pasilyo ay nasalubong niya si Charry. In short shorts and tube midriff blouse. Nakahantad ang magandang katawan at pinong kutis na kulay-kape sa sadyang pagpapa-tan. Nakalugay ang mahaba at tuwid na tuwid na buhok.

“Where have you been, Lance?” nakangiting salubong nito at ikinawit ang braso sa kanya. “You promised to show me the log cabin today,” malambing nitong idinagdag.

Ikinuwento ni Mr. de Luna sa anak na nakita nito ang log cabin sa malapit sa ilog subalit hindi pumayag ang katiwalang kasama nito na dumaan doon. Ang magkakapatid na Navarro lamang ang maaaring magtungo sa lugar na iyon. She was thrilled and asked Lance about it. Sa ilang araw na magkakasama sila ni Lance sa villa ay napakalayo ng lalaki. Nagawa na nitong lahat ang paraan para muli silang magniig subalit tuwina ay malamig si Lance.

At kung delicadeza ang nakakapagpigil kay Lance, then this was her chance na masolo ito sa labas ng villa.

“Some other time, Charry,” wika ni Lance na tuloy sa paglakad patungo sa silid niya. “I really have to fly to Manila today.”

“What?” napatingala ang dalaga. Ikinalas ang braso sa pagkakapit dito. “Bakit ka babalik ng Maynila? Akala ko ba’y binigyan ka ng papa mo ng isang buwang bakasyon? At paano ang bakasyon namin ng papa dito?”

“You can stay for as long as you want,” patuloy nito na binuksan ang silid. “Susunduin ko si Billie Rose.” balewalang naghubad ito ng puting kamiseta at humugot ng polo shirt sa loob ng closet.

Si Charry ay yumakap dito mula sa likod. Her face on his back. “You are hurting me, darling,” pahikbi nitong sinabi. “Magkasama tayo ng ilang araw dito subalit napakalayo mo sa akin. Hindi ka naman dating ganyan. At ngayo’y sasabihin mong susunduin mo ang—asawa mo.”

Kumawala si Lance. “C’mon, Charry. Things are different now. If I haven’t really given a single thought before my married status, ngayo’y maliwanag pa sa sikat ng araw na may-asawa ako. Why Franco allowed you to spend your vacation here in the ranch beats me,” he said impatiently. Bigla ay natilihan si Lance sa sariling sagot. Noon din lang niya naisip kung bakit nga ba balewala kay Franco na nasa rancho si Charry gayong narito sa Pilipinas si Billie Rose knowing her relationship with Charry?

“That could only mean one thing, Lance,” sagot ng babae. “He was throwing us together. At hindi pa ba sapat na dahilan iyong pumayag siyang sumama sa kanya si Billie sa Maynila? Perhaps your father realized that time had been wasted for both of you. For all you know, ang papa mo na mismo ang gagawa ng unang hakbang para sa annulment ninyo…”

Pinakatitigan nang matalim ni Lance si Charry sa huling sinabi nito kasabay ng pagpasok sa isip ng sinabi ni Franco.

“I give up, Lance… You can annul your marriage with her and make it fast! I know I have been unfair with Billie Rose. May sariling buhay iyong bata at ikinulong ko sa pagpapakasal sa iyo!”

Agad ang pagtanggi ng isip niya sa bagay na iyon kasabay ng pagbangon ng galit. Sa malalaking hakbang ay lumabas ng silid.

“Lance, wait!” habol ni Charry. “Kung talagang babalik ka ng Maynila’y sasama na ako,” wika nito sa magkasamang panlulumo at iritasyon.

“Paano ang papa mo? Hindi ko siya mahihintay,” ani Lance na hindi huminto sa paglakad.

“Mag-iwan tayo ng note. He can travel by sea tomorrow at ipasusundo ko na lang sa driver sa kabisera sa Gumaca.”

39

ALAS-SINGKO pasado na nang makarating ng FNC si Lance at Charry. Wala na rin si Franco na ang sabi ng mga empleyado ay maagang umalis ng opisina. Tinawagan ni Lance sa mansiyon subalit wala ito roon at wala rin si Billie na ayon sa mga katulong ay doon tumuloy.Nagpupuyos sa pinipigil na galit si Lance habang inihatid si Charry sa unit nito.

“Hindi ka ba tutuloy muna?” hikayat ng dalaga nang nasa ibaba na sila ng town house.

“Marami pa akong gagawin, Charry,” he answered impatiently. “See you…” pagkasabi niyon ay mabilis na pinatakbo ang sports car.

Nawala ang kalma sa mukha ni Charry at naniningkit ang mga matang sinundan ng tanaw ang papalayong sasakyan.

“GISING ka pa, Milagros?” bungad ni Franco sa mayordoma nang makapasok sila ni Billie.

“Eh, sir, bilin po kasi ni Sir Lance na tawagan siya sa sandaling dumating kayo.” Sinulyapan nito nang matalim si Billie na nahinto sa pagpanhik sa hagdan.

“Narito sa Maynila si Lance?” tanong ni Billie at nilingon ang katulong. Sa loob ng tatlong gabi ay wala silang ginawa ni Franco kundi ang kumain sa labas at magtungo ng disco. And she was so happy being with him. Pero hindi rin niya maikakailang nami-miss niya si Lance.

“Opo, ma’am,” sagot ng katulong at muling nilingon si Franco. “Tatawagan ko po ba, sir?”

“Matulog ka na, Milagros,” utos nito. “Gabi na at tiyak na tulog na rin si Lawrence. Bukas na kami mag-uusap.” Tumango ang katulong at tumalikod na.

Si Franco ay sumunod sa manugang sa pag-akyat. Silently admiring the beautiful woman na nauuna nang bahagya sa pagpanhik. Young and beautiful. Just like Beatriz many years ago. Maraming magkatulad na katangian ang dalawa. Ang tanging ipinagkaiba ay ang kulay ng balat. Morena si Beatriz at mestiza si Billie Rose.

Ipinagpasalamat nito nang lihim na nasa ibang bansa si Beatriz. It was a blessing in disguise na nanganak si Kristine dalawang araw bago namatay si Erlinda. He didn’t want his wife here. Hindi sa mga panahong ito. He was glad for the three days na magkasama sila ni Billie. He had never felt younger.

At ano ba ang dapat maramdaman nito na malamang sa kanya unang nagka-crush si Billie? That she adored and loved him? She even confessed to him that she kept his photographs. Isang nasisiyahang ngiti ang sumilay sa mga labi nito.

“Well, I’m glad na narito si Lance,” lingon ni Billie dito na nagpaangat ng tingin ni Franco. “Hindi ko na kailangang bumalik ng rancho, Papa,” patuloy ni Billie sa mabigat na tinig. “We will talk at pagkatapos ay aayusin ko na ang ticket ko pauwi ng Colorado.”

Tango lang ang isinagot ni Franco. Nasa itaas na sila nang marinig nito ang tunog ng telepono sa mismong master bedroom. “That must be your husband using my private line.” nagmadali itong humakbang patungo sa silid at binuksan ang pinto.

Anim na ring nang damputin ni Franco ang telepono.

SINULYAPAN ni Lance ang malaking relo sa minibar. Alas-dose y media ng hatinggabi. Nakatiim ang mga bagang sa galit na nararamdaman. Marami-rami na rin siyang nainom. Ilang tawag na ang ginawa niya sa bahay ng ama upang alamin kung nakauwi na ito at ang asawa. Subalit iisa ang sagot ng mga katulong: Wala pa ang dalawa. Nagbilin na rin siyang tawagan siya sa sandaling dumating ang mga ito. But at this point in time, tiyak na tulog na ang mga katulong.

Dala ang baso ng alak na humakbang siya patungo sa telepono. Pabalyang idinayal ang numero ng telepono sa silid ng ama. Dalawang ring nang may mag-angat.

“Hello…” si Billie na bahagya pang naghikab.

Nagsalubong ang mga kilay ni Lance at ang tangkang pagsasalita ay napigil sa lalamunan.

“Hello… sino ito?” ulit ni Billie at nilingon si Franco na papasok sa banyo at nahinto sa paghakbang. Muli siyang nag-hello pero walang sumasagot. “Open ang line pero walang sumasagot but I can hear his breathing,” wika niya sa biyenan.

“Some prank calls, darling,” sagot ni Franco na tumaas ang sulok ng bibig sa bahagyang pagngiti. “Put it down and get to sleep.”

Nagkibit ng mga balikat si Billie at ibinalik sa cradle ang receiver. Si Lance ay inihagis ang telepono sa dingding. Nagpupuyos ang dibdib sa matinding galit. Makapapatay siya ng tao sa sandaling iyon!

Nasa silid ng ama ang asawa niya!Paanong nagawa ni Franco Navarro ang ganito?

Bakit hindi? Remember Monica? Who knows what really happened many years ago? And what about Jerome’s girlfriend? Hindi ba at nalaman niya mismo sa bibig ni Franco Navarro na isa sa mga dahilan ng galit ni Jerome dito’y dahil pinakialaman ni Franco ang babaing sana’y pakakasalan nito?

Gusto niyang pangapusan ng hininga. Hindi kayang paniwalaang magagawa ng ama ang ganitong uri ng kataksilan, hindi lamang sa kanya kundi higit sa lahat ay kay Beatriz.At si Billie Rose? Magagawa ba nito iyon?

Hindi ba at inamin mismo nito sa kanya na mas sampung beses nitong pipiliin si Franco kaysa sa kanya? Ilang beses na ba niyang nahuhuli ang malalagkit na tingin na ibinibigay ni Billie Rose sa ama? Ilang beses na rin ba niyang inabutan ang mga ito sa uncompromising situation? At paano ipaliliwanag ni Billie ang album nito na puno ng mga larawan at accomplishment ni Franco Navarro?

Hindi ba at sinabi ng mga katulong na laging hatinggabi na kung umuuwi ang dalawa sa loob ng nakalipas na tatlong araw?

Dammit, but she was a virgin!

Who cares? Hindi naman talagang gustong ipagkaloob ni Billie ang sarili sa kanya. He could give her credit for fighting him hard and let herself be seduced in the end. At hindi sila nagkaroon ni Franco ng pagkakataon tangi lamang nitong umalis ng bansa si Beatriz at namatay naman si Donya Erlinda.

He took his car keys at nagmamadaling lumabas. Anuman ang abutan niya sa mansiyon ay titiyakin niyang aalisin niya si Billie doon. Maaaring tumawag si Beatriz anumang oras at hindi niya kayang isipin ang mangyayari sa ina sa sandaling magkahinala ito. Hindi niya kailanman patatawarin si Franco Navarro.

Ala-una pasado na ng madaling-araw at wala na halos sasakyan sa kalye. Humahagibis ang Alfa Romeo. Ni hindi niya pinapansin ang mga stoplight. Pinanlalabo ng matinding galit ang isip kasama na ang alak na nainom.

Malapit na siya sa may intersection ng Santolan at Ortigas nang matanaw ang dalawang pang-umagang vendors na marahang nagtutulak ng karitong may lamang paninda patawid ng daan.

“Sonofabitch!” mura ni Lance nang muling ibalik ang mga mata sa kalye. Humigpit ang hawak nito sa manibela. At sa kauna-unahang pagkakataon sa buhay nito ay biglang umahon ang takot sa dibdib. And he couldn’t hit the break, he was driving too fast at tiyak na tataob ang sports car.Habang palapit sa intersection ay sinubukan nitong ibaba nang unti-unti ang speed.

Ilang metro na lang ang layo ng sasakyan sa panghuling kariton na sa kabiglaanan sa parating na sports car ay napahinto sa gitna ng kalye. Kinabig ni Lance ang manibela pakanan at pabalik upang iiwas. Nagpaikot-ikot ang sasakyan sa intersection habang unti-unting bumababa ang tulin niya. Isang sasakyan mula sa intersection ang biglang lumitaw at bagaman hindi ito mabilis ay tinamaan nito ang hulihang bahagi ng sports car. Pumakabila ito sa rampa habang umahon sa island ang Alfa Romeo. Lance took the risk and hit the break. At kasabay ng paglabas ng air bag ay ang pagtama ng kaliwang bahagi ng hood sa poste ng Meralco.

May pakiramdam si Lance na huminto sa pag-ikot ang mundo. Unti-unti itong kumilos na tila galing sa isang mahabang pagtulog. Sinikap nitong imulat ang namimigat na mga mata. Umangat ang mga kamay upang alisin ang air bag.

40

NAKAUPO sa ibabaw ng stretcher si Lance at ginagamot ng isang nurse ang galos nito sa kaliwang braso nang hangos na dumating si Franco kasunod si Billie na hindi na nakuhang magbihis at nakasuot ng silk pajama na kulay rosas.

“Lance!” ani Franco sa may bungad pa lang ng ER. “Ano ang nangyari? Are you alright?” sunod-sunod nitong tanong, halos mawalan ng kulay ang mukha sa matinding pag-aalala.

“W-were you hurt?” nag-aalalang susog naman ni Billie na agad na humawak sa braso ng asawa.

“Stop play acting as if you’re worried,” he snapped sa halos pabulong na tinig. May mga nurses sa paligid at naroon din ang resident doctor. “And what are you both doing here? I instructed those damned medics not to contact anyone!”

“Karapatan kong malaman kung ano ang nangyari sa iyo, Lawrence,” sagot ni Franco sa kalmado na subalit mariing tinig. Nilingon ang resident doctor. “Nasuri na ba ninyo ang anak ko? May dapat bang—”

“So far, wala kaming nakitang palatandaang nasaktan ang anak ninyo, Mr. Navarro, maliban sa galos na nasa kaliwang braso niya,” sagot ng doktor na nilingon si Lance. “Tumama marahil sa nabasag na windshield. But he will undergo scanning to—”

“I am perfectly all right,” agap ni Lance at bumaba ng stretcher. “There’s no need for further examinations. Hindi ako nasaktan and I am getting out of this damned place bago pa madagdagan iyong nag-iisang reporter sa labas.” mahigpit nitong hinawakan sa braso si Billie. 

“And you are coming with me…”

Wala sa loob na nilingon ni Billie si Franco na tila humihingi ng desisyon mula rito. Bahagyang tango ang ibinigay ni Franco sa manugang at nakita ni Lance ang palitan ng tingin ng dalawa. Tumaas ang dibdib nito kasabay ng pagtagis ng mga bagang sa pinipigil na galit.

“You are still my wife, Billie,” he said clenching his teeth habang halos kaladkarin ang asawa palabas ng ER. “Hindi mo kailangang humingi ng permiso sa papa kung sasama ka sa akin!”

“You’re hurting my wrist, Lance,” daing niya. “Hindi mo ako kailangang hilahin, sasama ako sa iyo.”

“Ihahatid ko na kayo,” habol ni Franco.

“Don’t bother. Maraming taxi sa labas.” nagbabaga ang mga matang nilingon nito ang ama. 

“Hindi ko alam kung ano ang iisipin ko sa iyo. Ang tanging nag-uugnay sa atin sa mga sandaling ito’y ang katotohanang ama kita!”

“Dammit, what are you talking about?” galit na wika ni Franco. Si Billie ay nagsasalubong ang mga kilay at pinaglipat-lipat ang tingin sa mag-amang nagsusukatan ng tingin.

“And I wish to hell you’d never see my wife again!” huling sabi nito bago hinila sa labas ang asawa. Si Billie ay nalilitong nililingon si Franco na nanatiling nakatayo at nakatanaw sa kanila.

Isang taxi ang sadyang nag-aabang ng mga pasahero sa bukana ng ospital ang kinawayan ni Lance. Pasadlak na ipinasok si Billie sa likurang upuan habang sa harap ito umupo. Ilang sandali pa ay nasa daan na ang taxi.

Hindi malaman ni Billie kung ano ang sasabihin. Halos gusto niyang maiyak sa relief na hindi naman pala nasaktan ang asawa pero hindi niya maiparamdam iyon. At hindi rin niya naiintindihan kung bakit ito nagagalit. She attributed his anger to the near-death accident na bagaman hindi ito nasaktan ay nakapagpaalala naman dito ng aksidenteng nangyari ilang taon na ang nakaraan. Bumabalik marahil kay Lance ang trauma ng nakaraang aksidente.

Subalit ang hindi niya kayang hanapan ng paliwanag ay ang binitiwang salita nito sa ama.Walang kibuan ang dalawa hanggang sa makarating sa bahay. Si Lance ay sa bar nagtuloy at agad na nagsalin ng brandy sa kopita and took it all in one swallow.

“A–ang… sabi ng mga pulis na tumawag sa bahay ay nakainom ka and you were driving fast,” banayad niyang akusa kasabay ng paghakbang palapit dito. “You nearly cause m—Franco his first stroke…” ang sa halip na nasabi gayong gusto niyang sabihing halos mapugto ang hininga niya sa pag-aalala habang patungo sa ospital.

Pabagsak na ibinaba ni Lance ang kopita sa counter ng bar na ikinapitlag niya. “So, it’s Franco now, huh?” he mocked bitterly and angrily.

Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Billie. Hindi niya gustong patulan si Lance sa mga sinasabi nito. Sa halip ay natuon ang paningin sa kaliwang braso ng asawa na may bahid ng gamot na pula ang dalawang mahaba at may kalalimang galos.

Banayad niyang dinama iyon. “Does it hurt?” she asked softly kasabay ng pagtingala sa asawa.Napahugot ng matalim na paghinga si Lance. He felt a sudden ache in his groin. He could still faintly smell her perfume and her face void of any makeup. Her eyes worried, her lips slightly parted. Passion overrode his hatred. Desire intertwined with anger and jealousy, he roughly pulled her and hungrily claimed her lips.

He needed her. Sa kabila ng matinding galit nito ay naroon ang tensiyon dahil sa nangyaring aksidente. He considered it a miracle that he came out of the accident with only a scratch on his arm at bahagyang pananakit dahil nabugbog sa pagtama sa windshield na nabasag. Sa ikalawang pagkakataon, he got his new lease of life.

Bagaman nabigla ay nagpaubaya si Billie at gumanti ng halik. And suddenly realized how much she wanted the kiss. A reassurance na walang masamang nangyari dito. Angkin pa rin ni Lance ang mga labi niya nang umatras ito patungo sa malaking sofa at ihiga siya roon. He rained kisses on her face and throat as he fumbled the buttons of her pajama top only to get impatient pagdating sa ikatlong butones and ripped it apart.

“L-Lance…” nakulong sa lalamunan niya ang paghinga nang marahas na damhin ni Lance ang dibdib niya. His teeth erotically biting her lips and when she moaned in pleasure-pain, grazed it with his tongue. White heat flowed down to her belly.

“Tell me you want me, too, Billie, tell me!” he commanded harshly. “Kahit magsinungaling ka!“Ipinagsalubong niya ng mga kilay ang huling sinabi nito subalit hindi magawang pag-ukulan ng pansin dahil sa ginagawa ng mga kamay at mga labi nito sa katawan niya.

“Oh, I want you, Lance…” you’ll probably never know how much. And you’ll never know how much I started to care… she sobbed silently as emotions and passion overflowed together.

Muli nitong inangkin ang mga labi niya and she helped him undressed. His hunger matched hers. And it was a normal human emotion to want someone matapos mapaharap sa takot at panganib. Sex, normally is the ultimate outlet of emotions.

MAY ilang minuto nang tulog si Lance ay nanatiling nakatitig sa kisame si Billie Rose. Bagaman malaki ang sofa ay mabigat ang asawa na nakatulog sa dibdib niya, his hand on her breast. Subalit hindi niya makuhang gumalaw dahil hindi niya gustong magising ito. Two hours more and and the sun will start to come out and she knew Lance was exhausted and tensed. Huwag nang idagdag pa ang sa palagay niya ay maraming nainom nito.

“Sometimes I wonder if we will ever get to the bed,” bulong niya at niyuko ito. Still amazed by the intensity of their lovemaking.

“Oh, I need you so much, my darling Rose… love me, baby…”

Lance was wild and passionate and spoke the sweet-nothings in the spur of the moment. How she wished they were true. And that he really needed her. She sighed deeply at masuyong hinaplos ng kamay ang buhok ng asawa at hinawi mula sa balikat.

“You’ve used me again, Lance,” bulong niya. “And I wonder why I stayed with you and allowed you to do this to me.”

“My marriage with you didn’t bother me, Billie Rose. Not even with my constant affairs with your sex…”

Ang kinasusuklamang pagpapakasal ni Lance sa kanya ay ginamit nitong advantage para sa mga affair nito sa ibang babae. Hindi nga naman ito obligadong magpakasal dahil may-asawa na. Isang asawa na sa loob ng tatlong taon at kalahati ay ngayon lang lumitaw. A wife who was so naive and uncomplaining and foolishly allowed herself to be used because she couldn’t resist her husband’s charm.

Then she remembered Luke Wendell. Isang malalim na paghinga ang pinakawalan niya. Bagaman nagpapasalamat siyang nakilala niya ang tunay na pagkatao nito, hindi niya maintindihan ang pag-aaksaya ni Lance ng panahon at pera upang paimbestigahan ito.

Muli niya itong niyuko, her fingers softly moved down to his muscled back. “But I can’t let you use me forever, my dearest,” mariing bulong niya. “Annulled or not, I am going back to Colorado.”

41

LIWANAG na nagmumula sa glass wall ang unti-unting nagpamulat kay Lance. Ilang sandaling inikot ang paningin sa paligid hanggang sa maramdaman ang malambot at hubad na katawan ni Billie sa ilalim niya. Mabilis ang realisasyon sa nagdaang pangyayari.

The anger, the accident, and the passion. Kasabay ng pagkabuhay ng pagnanasa ay ang pagbangon din ng galit nang maalala ang dahilan kung bakit siya naaksidente.

He tried to move nang maramdamang nasa dibdib pa rin ni Billie ang kamay niya. He went still and resisted the urge to softly knead it. Oh, dear lord, she was warm as the morning sun and her skin velvety soft. As his lips touch her shoulder blade very gently, he fought the urge to touch and take her again.

Hesitantly, maingat siyang bumangon at dinampot ang polo shirt sa sahig at itinakip sa katawan ni Billie as his eyes momentarily lingered at the beautiful and young body. Pagkatapos ay naupo sa dulo ng sofa at sinapo ng dalawang kamay ang ulong sumasakit dahil sa hangover at panlulumo. Nagdidigmaan ang isip at katawan. Anong klaseng tao siya? Bakit hindi niya makontrol ang sarili pagdating sa asawa? Hell, but he should be hating her for having an affair with his father, not want her for distraction.

Nasaan ang delicadeza nilang tatlo? Ganito na ba sila kaasal hayup?

Nag-igting ang mga bagang niya at mahigpit na ikinuyom ang mga kamay. Pagalit na tumayo at dinampot ang briefs sa sahig at isinuot. Lumakad patungo sa lanai. Binuksan ito at tuloy-tuloy na tumalon sa swimming pool. Inubos ang galit sa pabalik-balik na paglangoy.

Nang mahapo ay umahon at lumakad sa may gate. Dinampot ang pang-umagang peryodiko na regular na inihahagis ng delivery boy. Bitbit ito patungo sa dining room. Agad na tiningnan ang headline. Nakahinga nang maluwag nang makitang wala roon ang nangyari sa kanya kaninang madaling-araw. Tuloy siya sa pagbuklat patungo sa sports page nang may madaanan ang mga mata.

Franco Navarro is constantly seen with his son’s rumored wife. A reliable source informed us that Beatriz Navarro is out of the country and—

“Nakalagay ba sa news ang nangyaring aksidente at ganyan ang hitsura mo?” banayad na wika ni Billie na pinagmamasdan ang anyo ng asawa mula sa may pinto.

Napalingong bigla si Lance. Bahagyang nakasabog ang buhok mula sa pagtulog. His eyes moved down to her body. Suot ni Billie ang polo shirt niya. She looked sexy in his oversized polo shirt. Ang butones lang na natapat sa baywang nito ang nakasara. He had a glimpsed of her breast dahil lumaylay sa balikat nito ang kuwelyo and he was glad na nakatagilid siya or his immediate arousal must have been very obvious.

Natuon ang mga mata niya sa tattoo na nasa dibdib ng asawa and suddenly a savage joy leaped from him. She was his! Patunay niyon ang tatak na nasa dibdib ni Billie Rose. No man, not even the great Franco Navarro, can take his wife from him!

Bumaba ang mga mata niya sa dulo ng polo shirt and took his breath savagely… damn, damn, her!

“Hindi mo na ako sinagot,” ulit ni Billie na humakbang patungo sa counter sink at naglagay ng tubig sa percolator at isinalang. Sumunod ang mga mata ni Lance. Pagkatapos ilagay sa kalan ang percolator ay tumingkayad si Billie at binuksan ang cupboard upang kumuha ng dalawang tasa. Kasabay ng matalim na paghinga ay ang pagpikit ni Lance ng mga mata.

“Iwanan mo sa akin ang paggawa ng kape, Billie Rose,” pormal nitong sinabi sa malamig na tono. “Pumanhik ka at ayusin mo ang sarili mo.”

Napalingong bigla si Billie Rose. Hindi niya mapaniwalaan ang distaste na nasa mukha at tinig nito na tila ang ayos niya ay sa isang bayarang babae.

“Well, I’m sor—ry kung naiiskandalo ka sa suot ko,” she said in a fake apology at nairita sa tono nito. “Sa pagkakatanda ko’y pinunit mo ang pajama top ko and I never thought for one moment that you’re a prude.”

“Wala akong balak makipagtalo, Billie,” he said impatiently. “…make yourself decent and let’s talk.”

“Oh, I see,” patuloy siya sa panunuya. “You don’t mind my nudity if you want to have sex with me. Pero dapat nakabihis ako kung makikipag-usap sa iyo,” she sneered. “…you have a very nice dress code, Lance, though I have no wish to obey your command. Kung gusto mo akong kausapin, kausapin mo ako ngayon.” Sandaling hindi sumagot si Lance pero nakita niya ang paggalaw ng muscle nito sa mukha.

“Very well,” simula ni Lance. “Mula sa oras na ito’y ayokong makikipagkita o makikipag-usap ka sa papa.”

Sandaling natilihan si Billie. Narinig niyang sinabi ni Lance sa ama kaninang madaling-araw ang tungkol dito.

“I don’t understand you,” pailing niyang sinabi. “Bakit kailangang bawalan mo akong makipag-usap sa papa o ang papa sa akin?”

Nagbuka ng bibig si Lance upang ipamukha sa kanya ang lantarang akusasyon subalit biglang nagbago ng isip. Sa halip ay inihagis sa harap niya ang peryodiko. “Basahin mo ang balita. May kumakalat na tsismis tungkol sa inyo ng papa dahil sa loob ng tatlong araw ay hindi na kayo naghiwalay!”

Nakakunot ang noong tinunghayan ni Billie ang peryodiko sa harap niya. “This is unbelievable!” bulalas niya nang madaanan ng mga mata ang artikulo at ang larawan nila ni Franco na nagsasayaw. Hindi na nagawang intindihin at pagtuunan ng pansin ang ipinahihiwatig ng tono ni Lance.

“Kahit sinong walang isip na tao’y mag-iisip that you love my father!”

Napatingala si Billie sa asawa at wala sa loob na sinabing: “But I love your father, Lance, you must have known that…”

It took Lance all the will power upang huwag lapitan ang asawa at saktan.

Hindi makapaniwalang umiling si Billie. Muling niyuko ang larawan sa peryodiko. Nagsasayaw sila ni Franco at sa anggulong walang makalalampas sa pagitan nila kahit hangin. And she was lovingly staring at his face habang nakayuko naman ito sa kanya.

In seconds ay nasa tabi na niya ang asawa at marahas na hinawakan siya sa braso. “You ungrateful bitch!” he snorted angry disbelief. “Wala ka bang pakialam kung makasakit ka ng damdamin ng ibang tao? Ano sa palagay mo ang iisipin ng mama sa sandaling makarating ang balitang iyan sa kanya?”

She was horrified. Hindi niya naisip si Beatriz. Walang malisya ang nasa larawan but press can create forest fire mula sa isang walang kakuwenta-kuwentang bagay.

“Now you’ve started a gossip na pag-uusapan ng mga tao tungkol sa mga Navarro. My own wife and my father!” patuloy ni Lance na nag-iigting ang muscles sa pisngi sa galit.

She opened her mouth to say something in defense of herself but she changed her mind. Tumaas ang dibdib niya as she took a deep breath then said softly: “I’ll have my ticket and passport confirmed today. I am going home, Lance…”

“No.”

42

“NO?” Ulit ni Billie Rose sa nagsasalubong na mga kilay. Never knowing that that moment Lance was capable of violence.

Lance summoned all self-control. Ilang sandali ang pinalipas bago nagsalita. “Hindi ka aalis ng bansa, Billie Rose.” his nose flared in anger. “You will stay and kill the rumor between you and my father. Tayong dalawa ang makikita nilang magkasama sa susunod na mga araw…”

“But—”

“Damn you!” he shouted. “Ano na lang ang sasabihin ng mga tao kung malaman nilang pareho kayong aalis ng papa!”

Lalo nang naguluhan si Billie Rose. She was having a difficult time keeping up with the man. 

“What are you talking about?”

“Don’t play dumb, Billie Rose!” nagpupuyos na wika nito. Galit sa ama at galit sa babaeng nasa harap.

“I am dumb so tell me!” ganti niya. “You are driving me mad with your temper at hindi kita naiintindihan! You must have allowed yourself to undergo a head scan!”

Kung hindi sa bigat ng mga nabuong pangyayari sa isip ni Lance, he would have laughed aloud sa sinabi ng asawa. He decided to play her game.

“Nakatakdang umalis ang papa pagkatapos ng board meeting upang humabol sa meeting sa Texas. Nagkataong namatay ang Lola Erlinda so he was delayed. At nalaman ko mula sa sekretarya niyang tutuloy sa pag-alis ang papa sa linggong ito!”

“Oh.”

“And you, my dear, will remain here with me and act your part as my beloved wife!”

“Lance, the moment I’m gone at bumalik na rito ang papa’t mama ay tuluyan nang mawawala ang walang katotohanang tsismis na iyan,” she pleaded. Kailangang mawala sa paningin niya si Lance para sa katinuan ng isip niya. “At paano na lang si Angeli?”

“Naroon si Nick. Hindi niya pababayaan ang kapatid mo,” wika nito sa pinal na tono. “You can call her anytime.”

TATLONG araw matapos ang pag-uusap na iyon ay umalis si Franco patungong Texas. Isinama siya ni Lance sa paghatid dito sa NAIA and was extra-sweet with her. She was never allowed to leave his side at alam niyang dahil iyon sa mga nakamasid na press. Inihatid lang siya ni Lance at pagkatapos ay umalis na rin ito. At sa loob ng natitirang oras sa maghapong iyon ay wala siyang ginawa kundi ang matulog. Masama ang pakiramdam niya at hindi niya gustong lumabas ng silid.

Kinahapunan ay tinawagan siya nito. “Get ready and we will dine outside,” wika ni Lance.

“Oh, no, Lance,” she answered weakly. “I don’t feel like going out today. Masama ang pakiramdam ko at gustong kong matulog na lang.”

“Billie—”

“You can’t force me,” agap niya sa naiinis na tono nang mahulaang hindi papayag ang asawa. “I want to have an early night, Lance, at kung gusto mong lumabas, suit yourself,” pagkasabi ay ibinaba niya ang telepono at muling ibinaon ang mukha sa unan.

Si Lance ay nagtiim ang mga bagang. Nasa isip na nagdadahilan lamang ang asawa at hindi nito gustong lumabas na siya ang kasama. Muli niyang dinampot ang telepono at tinawagan si Charry.

HATINGGABI na nang makauwi si Lance. Tuloy-tuloy sa guest room at binuksan ang pinto ng silid. Pagkatapos ay kinapa ang ilaw at ini-on. Nagising si Billie at bahagyang nagmulat ng mga mata at nilingon ang asawa sa may pinto.

“W-what time is it?” she asked huskily.

“Past twelve,” wala sa loob na sagot nito. Nakadapa sa unan ang asawa with her pajamas on.

“Good… morning then… and put the lights off,” she purred and went back to sleep.

Walang kibong pinatay ni Lance ang ilaw at muling isinara ang pinto. Nagtuloy sa sariling silid. Inihagis ang susi ng sasakyan sa tokador at naghubad ng damit. Pumasok sa banyo at itinapat ang sarili sa malamig na tubig. Gusto niyang sugpuin ang init na nasa katawan sa pamamagitan ng tubig.

Lord, but he hated and wanted her at the same time. Anong uri ng virus ang dumapo sa kanya at ganito na lang kasidhi ang pangangailangan niya sa asawa? Pangangailangang hindi kayang tugunan ni Charry. Charry who was more of his type at higit na maganda, higit na kaakit-akit kaysa kay Billie. Si Charry na ginagawa lahat ang paraan upang masiyahan siya sa alinmang pagtatalik nila. While he taught his wife what to do during their lovemakings.

Sa lagaslas ng tubig ay pumasok sa isip ang frustration ni Charry kanina sa unit nito.

“You were bad today, honey?” she said accusingly. A frustrated look in her beautiful eyes. Tumayo ito, ni hindi nag-abalang takpan ang katawang hubad at lumakad patungo sa dresser kung saan naroon ang sigarilyo.

Lance watched the goddess beauty in admiration. Dark and exotic. Flawless mula ulo hanggang paa. The man must be physically impotent upang hindi mapukaw sa harap ng babaeng ito.

And he was as healthy and normal as the next man. He obligingly performed his task and to his dismay, couldn’t reach for a satisfying release.

“What else do you want, Charry?” tanong niya and watched her blew the smoke ceilingward. 

“I’ve done my part…”

“Alam mong hindi ang sarili ko ang ibig kong sabihin,” wika nito sa nagtatampong tinig. “I can’t fault you with that. Ikaw ang gusto kong tukuyin, Lance.”

Tumayo si Lance at dinampot ang briefs at isinuot. Isinunod ang pantalon. “Perhaps I want my wife and find myself defiling our marriage bed. Don’t you think so?” he said brutally habang isini-zipper ang pants.

Naningkit ang mga mata ni Charry doon. “You hypocrite and heartless bastard!” ang hindi mapigil nitong bulalas.

Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Lance doon at itinaas ang dalawang kamay. “Guilty as charged.” Pagkatapos ay inabot nito ang polo shirt at isinuot habang pinagmamasdan ang shock sa mukha ni Charry. “I have always been frank with you, Charry, honey, to the point of brutality. And I can’t pretend otherwise, dahil ako iyon, ’di ba?”

“Get out, Lance Navarro!” she shouted hysterically. Tuluyang nawala ang iniingatang composure mula pa sa unang araw na nagkakilala sila. “And I hope your wife will break your heart to pieces as you did mine!”

“Paanong gagawin ng asawa ko iyon gayong kasasabi mo lang na heartless ako, Charry, honey?” he taunted.

“Oh!” Dinampot nito ang ashtray at ibinato sa kanya. Bahagya nang nakaiwas si Lance at tumama ang ashtray sa lampshade at bumagsak iyon sa sahig. Luminga ito sa paligid upang maghanap uli ng malaking bagay na ibabato nang magsalita si Lance.

“Don’t try that again.” his voice calm pero nasa mga mata nito ang pagbabanta. Dumukot ito sa bulsa ng pantalon at isang velvet box ang inihagis sa kama. “And don’t pretend to give it back to me because I know you’ve wanted that. Good-bye, Charry, and thank you so much for the good times.”

“I hate you, Lance Navarro!” hiyaw nito nang palabas na siya ng pinto. Nahagip ng kamay ang bote ng pabango at ibinato sa pasarang pinto kasabay ng sunod-sunod na pagmumura.

Pagkatapos ay nanlulumong umupo sa kama. Hindi makapaniwalang natapos nang ganoon lang ang relasyon nilang dalawa. Sinulyapan ang velvet box at dinampot at binuksan. She gasped nang matambad sa kanya ang isang diamond studded bracelet, ang minsang itinuro niya kay Lance sa isang kilalang jewelry store. At alam niya kung magkano ang halaga ng alahas. It was a small fortune.

So the bastard have planned to end their affair today and made it in his usual gallant ways. Gusto niyang mainsulto pero natakpan iyon ng kasiyahan sa bracelet na nasa box.

43

TANGHALI na nang magising kinabukasan si Lance. Mag-uumaga na nang makatulog ito sa kaiisip sa asawang nasa katabing silid lang. Mabilis itong nag-ayos at nagbihis upang pumasok ng opisina.

Sa pasilyo ay marahan nitong kinatok ang silid ng asawa. Nang walang sumagot ay binuksan ang pinto. Nakahiga pa rin si Billie Rose at nakayakap sa unan subalit gising na.

“Hi,” inaantok niyang bati pagsungaw ni Lance. “’morning…“Nagsalubong ang mga kilay ni Lance. “Are you sick or something?”

“H-hindi ko alam,” tinatamad niyang sagot. “I just don’t feel like getting up.” nang bigla niyang malanghap ang cologne ni Lance ay agad ang pagtakip niya ng ilong. “W-what’s that smell? I-I am going to be sick!” Kinapa ni Billie ang sikmura at mabilis na bumangon patakbo sa banyo.

She almost didn’t make it.

Si Lance ay itinulos sa kinatatayuan at pinigil ang sariling lapitan ang asawa. May kung anong hinala ang pilit na nagsusumiksik sa isip. Si Billie ay inabot ang tuwalya sa rack at nagpahid ng pawis at bibig. Nang biglang matilihan. Pagkatapos ay nilingon si Lance na ang mga titig ay bumaon sa kanya.

“Are you—”

“Pregnant?” she added in horror. Hindi niya alam kung kailan due ang period niya. But instinct told her of her condition. Ilang araw na niyang nararamdaman iyon.

Sa halip na sa opisina ay sa isang OB-Gyne nagtuloy ang dalawa. At ang parehong hinala ay kinumpirma ng doktor. Billie Rose was more or less one month pregnant.

Walang imikan ang dalawa pauwi. Billie had never been more insecured all her life. Maliban sa paggalaw ng muscles sa mukha ay walang ibang emosyon siyang mabasa sa mukha ni Lance. And she felt like crying. Hindi dahil hindi niya gusto ang dinadala niya kundi komplikado na nga ang walang katiyakang relasyon nilang dalawa ay nadagdagan pang lalo ng pagdadalang-tao niya.

Lance couldn’t believe that it was possible to feel happy, angry and bitter at the same time dahil hindi ito nakatitiyak kung siya nga ang ama ng dinadala ng asawa. Ang tanging konsolasyon nito ay hindi nakita sa mismong mga mata ang kumpirmasyon. Subalit ano pa ba ang maaari niyang isipin kung bakit nasa silid ng ama si Billie Rose nang madaling-araw na iyon? Ang pag-amin mismo ni Billie na mahal nito si Franco? Ang malalagkit na tinginan ng ama at asawa! Muli ay nagtagis ang mga bagang niya sa lihim na poot.

Ano’t anuman ay isang Navarro pa rin ang isisilang ni Billie Rose at titiyakin nitong hindi kailanman pag-iisipan ni Franco Navarro ang paternity ng bata. And he would give Billie Rose the benefit of the doubt gaano man kasakit iyon. Kung pagbabayad man ito sa mga kasalanan niya ay nakahanda siyang tanggapin. Bagaman wala siyang inagrabyadong babae dahil tinatapat na niya ang mga ito sa simula pa lang ng relasyon. But some of those women probably had loved him truly.

“Gusto kong umuwi ka ng Hacienda Montaño sa duration ng pagdadalang-tao mo,” ani Lance makalipas ang mahabang katahimikan.

Naguguluhang umiling si Billie. “A-ayoko, Lance,” tanggi niya. “Why should I stay there during the duration of my pregnancy? Ang layo ng Sto. Cristo sa Maynila. W-what if I have to see my doctor or—”

“Sa ayaw mo at sa gusto ay mananatili tayo nang walong buwan sa Sto. Cristo hanggang sa makapanganak ka,” matigas nitong sinabi. “Hindi kita pahihintulutang bumalik ng Maynila sa mga panahong iyon, Billie Rose! At kung kailangan mong makipagkita sa doktor mo’y ako mismo ang susundo ng doktor at magdadala dito sa Sto. Cristo.”

“I–I don’t understand this at all. Bakit mo ako tila ini-exile sa Sto. Cristo?”

“Dahil natitiyak kong hindi makapupunta ng Sto. Cristo ang papa nang hindi ko malalaman at walang mabigat na dahilan!”

“What has your father got to do with this?” Lalo nang gumulo ang isip niya sa sinabi nito.

“Dahil ayokong pag-isipan ng papa ang paternity ng bata, Billie Rose.” he gritted his teeth. Nag-isang linya ang mga mata. “Ako ang iisipin niyang ama ng dinadala mo.”

“But of course,” mabilis niyang sagot sa kabila ng kalituhan. “Sino pa ba ang iisipin ng papa na ama ng magiging anak ko?”

Lalong nag-igting ang mga bagang ni Lance. Tumaas-baba ang dibdib at kung madudurog ng mga kamay nito ang manibela ay nadurog na.

“Damn you! I feel like squeezing your neck with my bare hands. And how I hate my father and you for taking me a fool!”

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Billie Rose at inihilig ang sarili sa sandalan. After all these years ay ganoon pa rin ang damdamin ni Lance sa kanya. And how stupid of her na isiping kahit paano ay natutuhan na siyang tanggapin ni Lance bilang asawa.

Kung mayroon man siyang hindi naiintindihan ngayon ay ang mariin nitong pagtangging ipa-annul ang kasal nila. She bit her lip painfully. Family traditions ang nagtatali kay Lance sa kanya.

44

“DON’T do this to me, Lance,” pakiusap niya rito sa huling sandali. Nasa pilot’s seat na si Lance at binubuhay na ang makina ng helicopter. The rotors were turning habang isinusuot nito ang aviator sunglasses. “Ano ang gagawin ko sa Sto. Cristo sa kalagayan ko?”

“You’re a horse breaker, aren’t you?” sarkastikong sagot nito while he slipped on his headset. “Malaking bagay ang kaalaman mo sa asyenda at sa rancho. Tinitiyak ko sa iyo, Billie Rose, hindi mo kaiinipan ang mga araw sa magkarugtong na lupain. Your service is very much needed there.”

Naningkit ang mga mata niya. Naubos ang lahat ng pagtitimpi. “Kung inaakala mong maikukulong mo ako sa Sto. Cristo ay nagkakamali ka!”

He sneered. “You want to bet on that?” Isang nang-uuyam na ngiti ang pinakawalan nito. “Kung sakali mang makakatakas ka sa asyenda ay saan ka pupunta? Nasa akin ang passport mo.”

Biglang napayuko sa bag niya si Billie. Mabilis na binuksan at hinanap ang passport subalit wala iyon doon. “You despicable son of a— give me back my passport!” bulyaw niya rito. “Wala kang karapatang itago iyon!”

Hindi sumagot si Lance at nag-concentrate sa pagpipiloto. Si Billie ay nagpupuyos ang dibdib na tumanaw sa labas ng chopper. Sa mga kuwa-kuwadradong taniman ng palay sa ibaba na lumiliit habang tumataas sila. Ano man ang sabihin niya ay balewala sa lalaking ito. It was wiser to remain silent. Ang tanging pag-asa na lang niya ay si Nana Tonya at Tata Resting. Hihingi siya ng tulong sa mga ito na ihatid siya sa kabisera hanggang sa may pantalan. At sa sandaling makarating siya sa Maynila ay tatawagan niya si Nick.

“Matatanda na ang mga katiwala ni Nick, Billie Rose,” ani Lance makalipas ang ilang sandali. 

“Hindi mo gugustuhing mawalan sila ng tirahan. You may be a Montaño at matagal silang naglingkod sa ama mo, but I am more closer to them kaysa sa iyo. Gagawin nila ang anumang iuutos ko,” dugtong nito na tila nahuhulaan ang nasa isip niya.

Napahugot ng paghinga si Billie. “I can’t believe you are Franco’s son! And I hate you, Lawrence Navarro!”

Pagkabanggit sa pangalan ng ama ay tila lalong sinisigahan ang dibdib ni Lance sa galit. His nostrils flared that Billie thought he was breathing out fire.

“Ano na nga iyong sinabi mo sa akin years ago? We’re a match. Pare-pareho tayong walang delicadeza. Masahol pa tayo sa hayop, ’di ba?” Galit na galit ito na sa palagay ni Billie ay may apoy na nagsisiklab sa loob ng katawan nito.

“I don’t know what you’re talking about. Ni hindi kita naiintindihan…” magkakasama ang panlulumo, galit at kalituhan sa isip niya.

“You can play dumb and innocent hanggang gusto mo,” patuloy ni Lance. “But I won’t touch you again. Iyan ang itanim mo sa isip mo!”

“Why, thank you, my dear husband,” she mocked in equal anger. “Ganoon mo ako kadaling pinagsawaan? And I thought you can’t get enough of me and that you want my sweet, soft, and beautiful body? Hindi ba’t iyon ang ibinubulong mo sa akin sa tatlong beses na pag-aangkin mo?”

“I probably thought you were somebody else,” he said coldly.

“You—!” Kumawala ang kamay ni Billie Rose bago pa niya napigil ang sarili. Naging sanhi iyon upang sandaling mawalan ng control sa manibela si Lance at tumagilid ang chopper.

Agad na nakabawi si Lance at muling umayos ang lipad ng helicopter. Si Billie ay gustong umiyak sa galit at sama ng loob sa oras na iyon subalit pinigilan ang sarili.

Lance hated himself for the outright lie pero hindi nito aaminin iyon. Ano ang malay nito at baka sa panahong nagtatalik sila ay si Franco Navarro ang laman ng isip ni Billie Rose.

He felt like laughing. How I wish your wife will break your heart as you did mine! Ano kaya ang iisipin at sasabihin ni Charry sa sandaling malaman nito ang damdamin niya ngayon? She’ll probably laugh to her heart’s content.

45

NAKAPANGALUMBABA siya sa bintana ng log cabin sa may likod sa harap ng gubat na ang kabila ay ilog. Naririnig niya ang marahang lagaslas ng tubig. Narinig niya kanina ang pagdaan ng chopper. Natitiyak niyang si Lance iyon at patungo sa rancho. And she was foolish for missing him so much.

It had been four months mula nang iwan siya ng asawa sa Sto. Cristo at maglilimang buwan na rin ang tiyan bagaman hindi pa halata dahil maliit siyang magbuntis. At sa loob ng mga buwang iyon ay tatlong beses lang siyang dinalaw nito bagaman alam niyang minsan sa isang linggo ay naroon ito sa villa. Iyon ang ibinabalita sa kanya ni Nana Tonya at ng mag-asawang Alvaro at Kristine na may dalawang buwan nang nakabalik mula sa Amerika.

At sa loob ng tatlong pagkakataong dinalaw siya nito ay halos hindi siya kausapin. Naroon lamang ito upang ibalita sa kanya ang kalagayan ni Angeli sa Colorado. At kahit papaano ay nagtatanong ito kung may nararamdaman siyang kakaiba at kung ano ang kailangan niyang personal. Nothing but moral obligations.

Minsan ay ipinakita sa kanya ni Kristine ang log cabin na pahingahan ng magkakapatid na Navarro noong mga binatilyo pa lamang ang mga ito. She instantly fell in love with the place at ito ang nagsilbing refuge niya sa tuwing nakadarama siya ng matinding lungkot. Dito niya inuubos ang halos buong maghapon kung wala man siya sa hacienda. At kung wala ang mga anak ni Kristine ay malamang na nasiraan na siya ng bait sa kaiisip sa kalagayan niya. At kung bakit pinarurusahan siya nang ganito ni Lance. He could have just sent her home if he hated her that much.

Bagaman malayo ang Villa Navarro sa log cabin ay may shortcut sa kabila ng ilog patungong hacienda Montaño. Hanggang baywang ang tubig at nagagawa niyang tumawid dito kasama ni Arab, ang stallion ni Nick.

Huminga siya nang malalim at nilakasan ang katabing battery-operated radio-cassette upang sa musika matuon ang isip at huwag kay Lance. Nang mapakislot siya sa biglang pagbukas ng pinto ng log cabin.

“You’re five months pregnant, hindi ka na dapat pang narito at magtatawid sa ilog pauwi,” bungad ni Lance bago pa siya makabawi sa pagkabigla.

She was angry with him, hated him. Subalit hindi niya maintindihan kung bakit kailangang lumukso nang ganoon ang dibdib niya tuwing nakikita ang asawa. How could anyone hate and love at the same time?

“P-papaano mong nalamang narito ako?” Halos hindi ilabas ng bibig niya ang tinig sa pagpipigil na mahalata ni Lance ang excitement sa tinig niya.

Niyuko nito ang transceiver na nakasabit sa sinturera ng maong. “Nagradyo ako sa hacienda. Sinabi ni Nana Tonya na baka narito ka. Iyon din ang sinabi ni Kristine at Alvaro.” Hinahagod nito ng tingin ang asawa habang nagsasalita.

So pretty. Namumula ang balat sa pananatili sa hacienda. Her eyes bluer. Pregnancy became her. At ganoon na lang ang pagpipigil nitong huwag lapitan si Billie at dalhin sa dibdib. Lord, but he missed her madly. And who cared kung si Franco ang ama ng ipinagdadalang-tao niya? He wasn’t sure of that.

“I–I love it here. Tahimik,” she whispered softly.

“Pinagbabawalan kitang magtungo rito, Billie Rose,” awtorisadong wika ni Lance. “Baka kung ano ang mangyari sa iyo ay hindi malalaman ng mga kasama mo sa bahay. Ni wala kang dalang radyo at lalong hindi ka na dapat pang nangangabayo.”

Pilit siyang ngumiti. She could see concern in his eyes pero hindi na siya padadaya sa mga mood nito. Lahat ng naririnig at nakikita niya rito ay dala lang ng obligasyon.

“Bakit ka nga pala narito?”

“I—brought you some maternity dresses. Baka masikip na ang huling dinala ko.” muli ang paglalakbay ng mga mata nito sa katawan niya. Huminto ang mga mata sa tiyan at nakita ni Billie ang pagguhit ng kung anong galit sa mga mata nito bagaman hindi nagtagal iyon.

She laughed softly. “Nalulunod ako sa mga maternity dresses, Lance. Baka hanggang sa makapanganak ako’y hindi ko magamit lahat ang mga binili mo.”

Naupo si Lance sa may kawayang papag. Enchanted by the sound of her voice as she laughed. Bumuntong-hininga ito. “Kung gusto mo rito’y magsama ka ng katulong at—”

“Kasama ko ang anak ko, Lance.” niyuko niya ang sarili. “Kinakausap ko siya at—” bigla ang paghigit niya ng paghinga kasabay ng panlalaki ng mga mata. Napatayo si Lance at lumapit sa bangkong kinauupuan niya.

“What’s wrong? May masakit ba sa iyo?”

“I–I felt the baby moved.” kumislap ang mga mata ni Billie at dinama ang tagilirang bahagi ng tiyan. Wala sa loob na sumunod ang palad ni Lance sa itinuro niya only to take his breath sharply nang mismong sa palad nito gumalaw ang bata.

“Oh, my god!” bulalas nito kasabay ng pagtaas ng isa pang kamay at dinama ang bahaging iyon ng tiyan. “It really moved, Billie Rose!” Tumingala ito sa asawa nang makitang kumikislap ang mga mata ni Billie sa namumuong luha habang titig na titig sa kanya. “You’re crying! Does it hurt? Nasasaktan ka ba sa paggalaw niya?”

She forced a smile between misty eyes at umiling.

“Then why are you crying?” nag-aalalang tanong nito.

“I–I don’t know.” the lump in her throat must be as big as a pingpong ball. “…siguro dahil nandito ka when the baby moved. You see, I have always wanted to share the feelings with you. I mean—” she stopped in mid-sentence nang makitang nakatitig sa kanya si Lance. “I–I am sorry, Lance. That was very foolish of me.” malayang pumatak ang mga luha sa pisngi niya kahit na anong pilit niyang pigilin iyon.

Kinuha ni Lance ang mga palad niya at dinala sa bibig nito and kissed them, his eyes never left hers.

“You—want me to stay with you?” he whispered.

Hindi siya agad nakasagot. Lance was different again. Muli ay itinago niya ang pait na nararamdaman at pilit na ngumiti. Pinakawalan niya ang mga palad mula sa pagkakahawak ng asawa at pinahid ang luha sa pisngi.

“Sagutin mo ako, Billie Rose,” ulit nito. “Do you want me to stay with you?“Marahang suminghot si Billie. “I–I guess I… I want to tell you all the news around here… a-and how I spent my time and—”

“…and how sunshine made you cry because it burnt your skin,” masuyong dugtong ni Lance as he traced the teardrops on her cheek with his forefinger. Natatawang ibinalita rito ni Kristine kung paanong umiyak si Billie dahil inabutan ng katanghalian sa parang at nagtuklap ang sunburn.

“I’m being—foolishly sentimental. I d-don’t know what made me say that. I know you’re busy and you—you—hate me.” halos hindi niya masabi ang huling salita.

“FNC can manage without me,” mabilis nitong sagot. “And I don’t hate you now… and I want to stay with you if that is what you want…”

Walang salitang namutawi sa bibig ni Billie Rose. Nanatili siyang nakatitig sa asawa. Kahit nang marahas siyang kabigin nito at yakapin.

“Lord, how I missed you, Billie,” Lance whispered as he searched for her lips and claimed it in a kiss filled with so much longing and hunger he couldn’t put words to it.

But not as much as I missed you, Lance, bulong ng isip niya and returned his kisses with wild abandon.

His mouth was still on hers and ran a fingertip over the swell of her breast. She moaned against his lips and her stomach contracted violently. Nang biglang pakawalan ni Lance ang mga labi niya.

“I know I said I won’t touch you again, Billie,” wika nito sa gumagaralgal na tinig. His fingers slid into the deep valley between her breasts. “But I’d die if I didn’t. And I’m worried if it’s still possible for us to make love while you’re heavy with my baby…” ni hindi nito napuna ang ginawang pag-aangkin.

Her eyes caressed his face tenderly and whispered reassuringly. “We can still make love, Lance, but is it really me that you want? Won’t you be pretending that I am someone else—”

Muli siyang kinabig ni Lance at mahigpit na niyakap. “I didn’t mean that. I only said it to get back at you. Oh, Billie, please, don’t let us talk. We might end up quarelling…“Hindi siya sumagot. Ang sariling mga kamay na mismo ang nagkusang magtaas ng polo shirt ni 

Lance while his lips possessed hers. She’s probably foolish pero hindi niya kayang pigilan ang damdamin para sa asawa.

LANCE gazed at his sleeping wife tenderly. Confused, so much in love and tortured. Iyon ang sama-samang nararamdaman niya habang pinagmamasdan si Billie.Sa kauna-unahang pagkakataon, he was tender. He was able to get hold of his passion for this woman who was his wife dahil sa kalagayan nito. Still, naroon pa rin ang intensity. Every lovemaking is always better than the last.

And yes, he was in love with his wife. Madly and foolishly in love. A bitter laugh rose inside him. How come he fell in love with the wrong woman for the second time around? Jewel was the wrong woman for him in a sense that she was married and hopelessly in love with Bernard.

Oh, yes, Billie was his wife, chosen for him by his own father. Hated her from the very beginning at ni sa panaginip ay hindi niya inaakalang pag-uukulan niya ito ng ganitong damdamin. So intense that he can forgive her anything. Her betrayal, her admission that she loved his father at pinapatay siya ng katotohanang iyon. He wished she just lied about that.

Maingat niyang ginagap ang isang palad ni Billie Rose at dinala sa bibig.

“So small and yet this hand held my whole life. Why can’t I help falling in love with you, Billie Rose Navarro?” bulong niya.

Billie purred at marahang nagmulat ng mga mata. “Have I slept too long?” she asked huskily, smiling a little. There was a light in her eyes that made him feel warm.

He smiled back. “Half an hour…“Nilinga niya ang hinihigan. “So we finally made it to bed, huh?” she teased.

“Kawayang papag, but nevertheless, a bed,” he agreed grinning. Then a worried frown on his forehead. “Are you all right? I didn’t hurt you and the baby?”

Itinaas ni Billie Rose ang kamay at hinaplos ang pisngi ng asawa. “You were very gentle and thank you so much for it, Lance,” she whispered emotionally.

46

“BAKIT hindi mo kasama ang asawa mo, hijo?” Si Beatriz na kausap ang anak sa telepono. 

“Gusto kong makita si Billie. Nangako kang isasama mo siya sa pagluwas mo.”

“Hindi mabuti para kay Billie ang bumiyahe, ’Ma,” sagot niya makaraan ang ilang sandaling pag-iisip. “Nasa first month na siya ng last trimester niya. Hindi nga sana ako luluwas kung hindi lang iniradyo ng papa na gusto ni Nick na ayusin ko ang problema sa Gascon Enterprises.” ang tinutukoy niya ay ang kompanyang bagaman pag-aari ni Nick ay na kay Bernard Fortalejo na ang controlling share.

“Sasama ako sa iyo pauwi ng Sto. Cristo, hijo,” giit ni Beatriz. “Aba’y nami-miss ko na ang mga apo ko sa villa bukod pa sa gusto kong makita’t makausap ang asawa mo…”

Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Lance at napilitang sumang-ayon. Nang hapong iyon ay dumating si Beatriz sa opisina. Labag man sa loob ay hindi niya magawang magsalita nang malamang kasama si Franco na uuwi sa Sto. Cristo.

SI BILLIE ay napatingala sa ere. Sa siwang ng makapal na mga puno ay natanaw at naririnig niya ang chopper sa himpapawid. That must be her husband. Isang ngiti ang sumilay sa mga labi niya at binilisan ang pagpapatakbo sa minamanehong pickup patungo sa villa. Pitong buwan na ang tiyan niya at hindi na niya kayang mangabayo maliban pa sa hindi papayag si Lance.

Sa loob ng dalawang buwan ay hindi umalis ng Sto. Cristo si Lance maliban nitong nakaraang dalawang araw kung saan si Franco mismo ang nagpatawag. At wala siyang pagsidlan sa tuwa. 

Lalong wala siyang masasabi sa pakikitungo nito sa kanya bagaman paminsan-minsan ay nakikita niya itong nakatingin sa malayo. Maraming alalahanin ang pumapasok sa isip niya tuwing nakikita niyang ganoon ang asawa. Subalit hindi niya gustong lagyan ng lambong ang pagbabago ng pakikitungo nito. She loved him so much na handa siyang makibagay rito.

Pagdating niya sa villa ay naroon na ang chopper. Nagmamadali siyang bumaba at pumasok sa loob. Papanhik na siya sa itaas nang mapunang nakabukas nang bahagya ang library at mamataan si Franco. Muling bumaba at lumakad patungo sa library.

“Papa…”

“Billie, hija,” nakangiting bati ni Franco. Mabilis na lumapit si Billie at yumakap sa biyenan. “How have you been?”

“I’m fine,” nakangiting sagot niya. “Ang mama?”

“Nasa itaas at kalaro marahil ng dalawang bata. Patungo kaming talaga sa kabila upang dalawin ka.” Inakbayan siya nito at dinala sa may bintana. “I was really worried about you, hija. Natakot akong totoong baka malaman ni Lance ang tungkol sa—” hindi nito natapos ang sasabihin dahil bumukas nang maluwang ang pinto.

“Ano ang ikinatatakot mong malaman ko, Papa?”

Sabay na napalingon ang dalawa. Biglang tila may sumuntok sa dibdib ni Billie sa galit na nasa mukha ng asawa. Though his voice as deceptively soft and calm, she knew Lance was at his most dangerous. Tulad ng isang mabining hangin bago ang pagdating ng bagyo. Sandali siyang nalito at kinabahan.

“Oh, nothing, Lance,” kalmanteng sagot ni Franco. “Alam kong may kasalanan ako sa iyo, hijo, at totoong natakot akong—”

“Have you really no decency at all?” he said furiously. “Hanggang dito ba naman? Inilayo ko na si Billie sa iyo. I have learned to forgive you both at ipinangako ko sa sarili kong magsisimula kaming mamuhay tulad sa isang tunay na mag-asawa.” bagaman naguguluhan sa mga sinasabi ay nilapitan ni Billie ang asawa at hinawakan sa braso. 

“Then there’s no need to be angry, Lance. Patawarin mo ang papa at—”

“At ikaw?” Namumula ang mukha nito sa galit. “Wala ka na ba talagang kahihiyan at pagsasaalang-alang sa mama? Nariyan lang sa itaas ang mama at anumang sandali ay maaari niyang makita kayo ng papa. Hindi ko kayo patatawaring pareho kung may mangyaring masama sa mama dahil sa inyo!”

“A-ano ba ang sinasabi mo?” naguguluhang tingala niya sa asawa.

“Let’s stop playing fools, Billie. Pinilit kong kalimutan ang tungkol sa relasyon mo sa sarili kong ama and gave you the benefit of the doubt and another chance. But I’d rather kill you than hurt my own mother!”

Nanlaki ang mga mata niya as the words registered. “P-pinag—pinaghihinalaan mong may r-relasyon kami ng…” hindi niya masabi-sabi nang deretso ang mga salita, nilingon niya si Franco sa hindi makapaniwalang tinig. “…ng papa?”

“Shut up!” wika nito sa nagpipigil na tinig. Hinawakan sa braso ang asawa. “Let’s get out of this house bago pa bumaba ang mama. Many crimes had been committed for less and killing you now for having an affair with my father is justice! At sa mismong pamamahay ng mama!”

“Lawrence!” Si Franco na hindi makapaniwalang umabot sa ganoon ang kaisipan ng anak. “Bago ka mag-isip ng masama’y pakinggan mo muna ako…”

Akmang magsasalita si Lance subalit naunahan na ito ni Billie. “Huwag, Papa,” she said in cold fury habang ang mga mata ay matiim na nakatitig sa asawa. She was horrified and had never been angrier in her whole life that her voice trembled. “I have been asking myself a hundred times what made me fall in love with you,” wika niya sa pagitan ng pagtatagis ng mga ngipin. 

“…when you’re nothing but an asshole!” At sa isang kisap-mata ay isang sampal ang dumapo sa mukha ni Lance na bagaman nabigla ay tinangka siyang hawakan. Mabilis na umatras si Billie. “F— you, Lance Navarro! Try to come near me and I’ll kill you myself!” Pagkasabi niyon ay mabilis na tumalikod si Billie at lumabas ng library.

Si Beatriz na nakatayo sa may malapit sa pinto ay akmang pipigilin ang manugang subalit halos takbuhin ni Billie ang malaking pinto ng villa palabas.

Si Lance ay tinangkang habulin ang asawa nang hawakan siya sa braso ni Beatriz. “Pakinggan mo muna ang sasabihin ng papa mo sa iyo, Lance,” mahinahon nitong sabi. Hindi agad nakakilos si Lance. Nahati sa ina at asawa ang pag-aalala. May narinig ba ang mama niya?

“Ano ang dapat kong marinig? Hindi ko na alam kung ano ang iisipin! My wife is out there in anger at baka mapaano siya.”

“Billie Rose is stronger than you thought, Lance,” ani Beatriz.

“Mama, please…”

“Did you really think na may relasyon ang papa mo sa asawa mo? Shame on you, Lawrence Navarro!” akusa ni Beatriz sa tonong pinagsamang amusement at galit. Hindi makuhang magsalita ni Lance. Hindi nakatitiyak kung matutuwang hindi naniniwala si Beatriz.

“I admit I enjoyed what I did, Lance.” si Franco sa seryosong tono. “until that accident. Tinakot mo ako nang husto. I wouldn’t forgive myself kung may nangyari sa iyo….“Nagsalubong ang mga kilay niya. “What is this? Ano ang gusto mong sabihin?”

“Nasa silid ko si Billie nang madaling-araw na iyon dahil kinausap siya ng mama mo nang mag-overseas call si Beatriz. Kabababa lang niya ng telepono nang tumawag ka. I added the endearment for the effect….”

Parang gustong sumabog ang ulo niya sa narinig. Sa pinagsamang relief at galit sa ama. Niyuko ang ina. “And I was so worried for you, iyon pala’y—”

“Thank you so much for caring, Lance.” banayad na ngumiti si Beatriz at idinagdag. “And so jealous, too, with your own father. Ye of little faith!”

“I don’t believe this!” Gusto niyang magalit sa ina pero hindi iyon magkapuwang sa dibdib. Nilingon ang ama. “You’ve been making a fool of me,” he accused angrily.

“No, son. I helped you get to your senses and see for yourself how lucky you are with your wife.”

Pagkarinig sa sinabi ng ama ay ibinalya ni Lance ang pinto pabukas at nagmamadaling lumabas. Sa kuwadra siya nagtuloy at inilabas si Shadow. Kulang na lang ay paliparin iyon.

47

“SAAN ka ba pupunta, ha, Billie Rose?” Si Nana Tonya na inaawat siya sa pag-eempake. 

“Magagalit ang asawa mo ’pag—”

“Uuwi na ako ng Colorado, Nana Tonya, at wala akong pakialam kung magalit man si Lance. He can rot to hell for all I care!” sagot niya at inihagis sa maleta ang mga damit at pilit inaalis sa isip ang bahagyang paghihilab ng tiyan mula pa kanina.

“Magpapahatid ako sa Tata Resting sa kabisera at—” hindi niya natapos ang sasabihin nang pabalyang bumukas ang pinto ng silid at sumungaw si Lance na humihingal pa.

Si Nana Tonya ay mataktikang lumabas ng silid. “If you think you can stop me from leaving, think again!” she snarled. Patuloy sa paglalagay ng damit sa maleta sa kung papaano na lang.Nakailang tikhim si Lance bago nagsalita. “I know I am despicable, insufferable, a big fool, an asshole, but can’t you forgive me, Billie?”“Right. I can’t forgive you,” pabagsak niyang sagot na hindi lumilingon at tuloy sa ginagawa. “At hindi ko alam kung ano ang ginagawa mo rito…” 

“Para humingi ng tawad at sabihing—”“You’re… wasting your breath, Lance Navarro.” bahagya nang may kabang bumabangon sa dibdib dahil tumitindi na ang hilab ng tiyan niya.“You said you love me,” patuloy nito. “You can’t lie about that…”“I wonder what made me say that,” she snapped at sunod-sunod ang ginawang inhale, exhale. “You’re wrong because I really lied… and didn’t mean it at all.”

“Come on, Billie Rose. Hindi ka marunong magsinungaling. You love me, don’t you? Please, darling, tell me you do.” his voice pleading and moved towards her at hinawakan siya sa mga balikat. Mabilis na umatras si Billie upang umiwas. “Don’t darling me, damn you! How can you ever think that I had an affair with your father?” she sobbed angrily. Sa pinagsamang galit, sama ng loob, at takot sa nararamdamang sakit ng tiyan. “No wonder you always talked as if I am a slut,” pagkatapos ay may biglang pumasok sa isip. “And w-what about t-this baby?” Niyuko niya ang tiyan. 

“D-did you…did you think that—!” Hindi niya itinuloy ang sasabihin. Lance face flooded with guilt kasama na ang pagbabalik sa isip ng mga sinasabi nito bago siya dalhin ng Sto. Cristo. Nanlaki ang mga mata niya sa shock at galit. “You sonofabitch!” 

Nilapitan si Lance at pinagsusuntok ang dibdib nito while sobbing hysterically. “I hate you! Oh, how I hate you for your sewer mind! I hate you for thinking the worst of me!” Hinayaan ni Lance ang asawang ibuhos ang galit. Pagkatapos, sa naghihirap na loob ay mahigpit na hinawakan sa mga kamay si Billie at dinala sa dibdib at niyakap nang napakahigpit.“Hush, darling, hush…” he whispered agonizingly kissing the top of her head. “Please forgive me, baby…“Marahas na kumawala si Billie. 

Naglalabas ng apoy ang mga mata. “No! How dare you for thinking that I carried somebody else’s child and—oh!” Hindi niya napigil ang mapayuko at sapuhin ang tiyan.“Billie!” Muli nitong hinawakan ang asawa na umatras upang umupo sa kama. “Billie, what—what’s wrong? Oh, please don’t do this…” nataranta na si Lance nang patuloy siya sa pamimilipit. Nilingon nito ang pinto at sumigaw. 

“Nana Tonya!”“’Pag—’pag may nangyari sa anak ko, I’ll hate you forever, Lance!” banta niya kasabay ng paghikbi at pagdaing. Nararamdaman niyang may likidong lumalabas sa kanya. “M-my water… broke!“Nawalan ng kulay ang mukha ni Lance. Pinangko ang asawa at inilabas sa silid habang tinatawag si Nana Tonya na patakbong pumapanhik sa may hagdan.“A-ano’ng nangyari? Billie Rose?”

Patuloy sa pamimilipit at pagdaing si Billie. “M-m-masakit na masakit ang tiyan ko, Nana Tonya… m-manganganak na ako…!“Nanlalaki ang mga matang napatuon ang tingin ng matanda sa likuran ni Billie, may dugo sa damit niya. “Ibalik mo sa silid ang asawa mo, Lance, at magpapainit ako ng tubig!“Natarantang sumunod si Lance. Maingat na inihiga si Billie sa kama. 

Hinawakan sa dalawang kamay ang asawang umiiyak na. “Sweetheart, please hang on, everything will be all right. Dadalhin kita sa Maynila, darating ang chopper, ira-radio ko ang papa,” sunod-sunod nitong sinabi at hinugot ang transceiver sa pantalon. “Huwag kang umiyak, please, lalong makasasama sa iyo.”“H-hindi ako… aabot sa Maynila… ma—manganganak na ako, oh!” 

Isang masakit na hilab ang nagpahigit ng paghinga kay Billie. Lalong nataranta si Lance at nabitiwan ang radio sa kama. Hindi malaman ang gagawin. Akmang bubuhatin muli ang asawa.

“Dadalhin kita sa ospital sa bayan…” nagpapa-panic nitong sinabi.“Isang oras mula rito ang kabisera sa sasakyan pero duda akong aabot si Billie ng ospital.” si Nana Tonya na muling pumasok at may mga dalang gagamitin. “Pumutok na ang panubigan niya at may dugo na,” kalmanteng wika ng matandang babae at nilapitan si Billie at inayos. “Itaas mo ang asawa mo, Lawrence at aalisan ko ng panloob,” utos nito.

“Damn it! Hindi manganganak ang asawa ko rito nang walang doktor!” sigaw nito sa magkahalong nerbiyos at matinding pag-aalala.Isang tipid at matabang na ngiti ang pinakawalan ni Nana Tonya at hinawakan sa balikat si Lance. “Ang magkapatid na Montaño ay sa bahay na ito ipinanganak, Lance. 

At walang doktor…““Oh, god!” bulalas nito at muling tinitigan ang asawa. “But you’re not even due yet.” walang tinig na lumabas sa bibig nito. Nagsisimula nang mag-panic.“Pitong buwan si Monica nang ipanganak ni Donya Isabelita, Lance,” wika ng matandang lalaki na may dalang mainit na tubig at palanggana. 

Inilapag sa sahig. “Ang Nana Tonya mo ang nagpaanak,” dugtong nito at tahimik na kinabig ang pinto nang lumabas muli.

48

NI HINDI gustong kumurap ni Lance habang nakatitig sa asawa na mariing kinagat ang labi upang hindi mapasigaw sa paghilab ng tiyan. Mahigpit na nakahawak sa braso niya si Billie at tila doon kumukuha ng lakas.

“Honey, tell me what to do… talk to me, please…”

“I’m scared,” pahikbi niyang sinabi. “M-my mother… she—she d-died in my arms after she… she gave birth to Angeli.”

Napahugot ng matalim na paghinga si Lance. Gumuhit na ang butil-butil na pawis sa noo. Dumaan sa isip ang sandaling namatay si Donya Erlinda. His grandmother, too, died in his wife’s arms. No wonder she was so shocked! And he was consumed with jealousy sa pag-iisip na may namamagitan kay Franco at kay Billie. Lalo itong nakadama ng pagkamuhi sa sarili sa mga sandaling iyon.

Billie raised teary-eyed to him and saw the guilt ang agony. Nahuhulaan ang laman ng isip ng asawa. Nangibabaw ang pag-ibig. “I… I wasn’t lying when I said I love you, Lance…”

“Sshh… I know, I know,” bulong nito. Dinala sa bibig ang kamay ng asawa at hinagkan. His eyes got misty. “And I love you, too, sweetheart. So much you can’t begin to know…”

“Oh!” muling impit na dumaing si Billie Rose at humigpit ang hawak sa braso ng asawa.

“Billie!” Napatayo ito sa pagkataranta at hindi malaman kung saan at paano hahawakan ang asawa.

He was scared to death. Hindi niya patatawarin ang sarili sa sandaling may mangyari sa mag-ina niya. Hindi niya dapat dinala sa hacienda si Billie Rose.

“Lumabas ka muna, Lance,” utos ni Nana Tonya nang naiayos na si Billie. “Iwan mo kami ng asawa mo.”

“No!” halos sabay na sagot ni Billie at ni Lance.

“D-don’t leave me, Lance…” she held on to his arms tightly as if they were her lifeline.

“Hindi ako aalis sa tabi mo, Billie,” mariin at determinadong sagot nito. “Nana Tonya, bilisan na ninyo at nahihirapan na ang asawa ko…”

Buntong-hininga at iling ang ginawa ng matanda at sinimulang hawakan sa tiyan si Billie at banayad na hinihilot pababa. “Umiri ka, Billie, sige na, anak…” utos nito.

“Push, sweetheart,” dagdag ni Lance nang lalong lumalim ang kunot ng noo ng asawa at tumingala sa kanya na hindi marahil maunawaan agad ang sinabi ng matanda.

“Ohh!” Hindi mapigil ni Billie ang mapasigaw sa mahaba at malakas na hilab.

“Nana Tonya!“sindak na sigaw ni Lance.

“Heh!” singhal ng matanda. “Huwag mo akong tarantahin. Sinabing lumabas na muna, eh. Umiri ka, Billie, sige…”

Halos bumaon sa mga braso ni Lance ang mga daliri ni Billie kasabay ng malakas na pag-iri.

“Sige pa, uli, hija… sige pa…”

“Hmppp….!”

Oh, god, oh, god! Si Lance na gusto nang panawan ng malay sa pag-aalala at nerbiyos. Gusto niyang lumabas ng silid dahil tila nauupos ang lakas niya sa takot habang pinapanood ang asawa. But he didn’t want to leave her either. He would give his strength, his life, kung kailangan ng mag-ina niya. He tried to keep his calm. Took a deep breath and swallowed. Hinawi niya patalikod ang buhok ng asawang basa na ng pawis. Pinahid ng palad ang pawis sa noo ni Billie, ni hindi napupunang basa na ng pawis ang buong polo shirt niya. Na nahihilam na ang mga mata niya sa pawis.

“Nakikita ko na ang ulo ng anak mo, Billie,” nakangiting wika ng matanda. “Sige pa, hija. Isang malakas at tuloy-tuloy na iri… sige…”

“Push, honey, come on,” he encouraged as Billie took her strength from him. At kung gaano kahaba ang iri ni Billie ay ganoon din kahaba ang pagpigil ng paghinga ni Lance.

Napuno ng malakas na uha ang buong silid. “Lalaki, Billie Rose!” bulalas ng matanda na ngumiti at nakahinga nang maluwag. “Lalaki ang anak mo, Lance!”

Inilapag ni Nana Tonya ang bata sa tiyan ng ina at nahahapong tinitigan ng may ngiti. Sino ang mag-aakalang ang isa sa mga tagapagmana ng FNC empire ay ipinanganak sa lumang villa na ito? At na ito mismo ang naglabas sa bata sa sangmaliwanag.

“My baby…” nahahapong niyuko ni Billie ang anak, humalo na ang luha at pawis. Pagkatapos ay tumingala sa asawa na nakatitig sa kanilang mag-ina.

Lance was momentarily stunned as he watched his wife and new born son in awe. Two months premature pero malakas na nagpapalahaw. Nag-uumapaw ang hindi maipaliwanag na damdamin sa dibdib. His throat constricted. His eyes misty.

Welcome, Lawrence Montaño Navarro, Jr.!

49

SUMUNGAW sa pinto ng hospital suite si Lance, in his arms are bunch of yellow roses.

“Hi,” nakangiting bati nito sa asawa. Inilagay ang mga bulaklak sa bedside. Kumuha ng isang stem ng rosebud at iniabot kay Billie. “For the mother of my son and the woman I love so much…”

She giggled bagaman dinala sa ilong ang rosas at sinamyo. “You’re corny.” pagkatapos ay seryosong tumingala sa asawa, whose eyes lovingly gazed at her. “Do you really love me, Lance?”

“I have my lifetime to prove it, Billie Rose,” he whispered huskily. Kinuha sa kamay ng asawa ang stem ng rosas at idinampi sa mga labi niya.

“Kahit na wala sa akin ang mga katangiang hinahanap mo sa isang babae?” she teased gently.

“I was a fool para isiping may yardstick sa pagmamahal.” She opened her mouth to speak pero muling nagsalita si Lance. “No, I don’t think so.” isang malalim na paghinga ang pinakawalan nito. 

“Years ago, I fell in love with Jewel, with so many reasons to justify my feelings. She represented my ideal woman, ang uri ng babaeng inilagay ko sa ulo ko bilang katulad ng mama. I hated you and my father because I don’t want being manipulated. Pero nang makita kitang muli nang pumasok ka sa pinto ng opisina ko, hesitant, and yet with a smile so tender, I was lost.

“My heart was captured and before I knew what hit me, my soul surrendered.” he smiled wickedly as he quoted a line from a song. “Can’t help falling in love with my wife. And when I started to think what made me fall in love with you…” he shook his head smiling. “Strange, but I couldn’t find one single reason that would come first in my mind. No reasons, no yardstick. I fell in love with you because you are you, my own Billie Rose Navarro. I love everything about you.”

Nag-uumapaw ang dibdib ni Billie sa pag-ibig sa lalaking ito. “I love you, too, Lance. Must have loved you all along only didn’t realize it. Perhaps because I knew I was the exact opposite of the woman you loved. I silently hated it when you said at the field that I tanned beautifully.” pinamulahan siya ng mukha nang maisip ang nangyari sa parang nang hapong iyon. “I thought you were trying to compare me with Jewel…”

“Jewel is a dear friend, darling. I got over my feelings for her a long time ago.” Sinuyod nito ang mukha niya, his eyes lingered on her lips. “No lips have excited me as much as yours did. At hindi ako kailanman nagselos kay Bernard tulad ng nakababaliw na panibugho ko kay Luke at sa sarili kong ama that I almost went out of my mind, lalo na nang sabihin mong mahal mo ang papa.”

“Hindi katulad ng iniisip mo, Lance…”

“I know,” he whispered. “Sinabi ng papa sa akin. You had this childish crush on him at nakita mo sa kanya ang ipinagkait sa iyo ng Tito Luis and almost wished he was your own father.” pabiro itong nagmura kasabay ng pag-iling. “He planned it all, ang sadyaing magselos ako to test my feelings…” yumuko ito at banayad na inangkin ang mga labi niya. Pagkatapos ay may dinukot na kahita sa bulsa ng pantalon at inabot sa asawa.

“Hmm…” nakangiting wika ni Billie at nasasabik na binuksan. “Oh!” she exclaimed softly. Dalawang singsing ang naroon. Isang tiffany na kumislap ang bluish diamond sa liwanag ng ilaw ng ospital at isang simpleng gold band ring na may nakabaong nag-iisang bato.

“Ang isa’y engagement ring. I owe you one,” he smiled sheepishly at kinuha sa kanya ang singsing at isinuot sa kaliwang ring finger. “The other is our wedding ring. Mayroon din akong katulad niyan. In three weeks’ time, darling, we will be married. Kahit saan mo gusto and we will invite the whole world. Get well soon at piliin mo ang wedding gown mo. Ipapa-rush natin. I already have asked Nick na iuwi rito si Angeli bilang flower girl…”

She was speechless. Ano ang maaari niyang sabihin? Kumislap ang mga mata sa mga luhang namuo roon. Suminghot and shrugged her shoulders.

“Well,” she said matter of factly. “I’m glad you had the sense of repeating our vows. I really hated the way you said your ‘I do’ then. Para bang pinirmahan mo ang death sentence ko. I hope you will say it with feelings this time…”

Umalingawngaw ang malakas na tawa ni Lance sa loob ng silid.

ANG mag-asawang Navarro na kanina pa sa labas ng silid ay hindi na nagtuloy pumasok. Ipinasyang tingnan na lang sa nursery ang bagong silang na apo na bagaman malusog ay ipinasyang ipasok sa incubator.

“Do you believe me now, darling?” nakangising akbay ni Franco sa asawa. Nagkibit ng mga balikat si Beatriz tanda ng pagsang-ayon. “Maraming mga bagay sa sarili ko ang nakita ko kay Lance, Bea. He adored you at ikaw ang yardstick niya sa pagpili ng kakasamahin sa buhay. You pampered that son of yours too much kaya nasa isip ni Lance na ikaw ang epitome ng perfection…”

Umirap si Beatriz. “I pampered and loved all my children, Franco Navarro. And I pampered you, too!” Isang halakhak ang pinakawalan ni Franco at kinabig ang asawa. “At sana’y dito na natapos ang panghihimasok mo sa buhay ng mga anak mo…”

Isang makahulugang ngiti ang sumilay sa mga labi ni Franco Navarro.

WAKAS

***************Haysss mami-miss kita bebe Lance, uunahin ko na rin kayo mga beshie , ako na mauuna kay Renz char hahahaha. Kumusta kayo mga beshie? Ayos lang ba kayo? Di ko alam kung kailan ulit ako mag-uupload sa next story hahahaha. Magmo-move on muna ako kay bebe Lance ko char. Stay safe and God bless us all. - Admin A ********