1

“HEY, NICK,” nakatawang sigaw ni Jenny sa binata. “Don’t be so chivalrous, don’t let me win!“Ngumisi si Nick at pinatakbo ang kabayo palapit sa dalaga. “Lagi ka namang magaling sa larong polo, eh.”

Umirap si Jenny. “Ikaw rin naman. Pero tulad ka pa rin noong mga bata pa tayo, lagi mo na lang akong pinapanalo sa lahat ng mga laro natin.” yumuko siya mula sa kabayo at inasinta ang bola and hit it.

Sinundan ng tanaw ni Nick ang bola and bolt his horse nang pigilan siya ni Jenny. “Enough, Nick. Gusto ko nang umuwi. Napagod talaga ako…” aniya at inalis ang head cap.

“Sure,” sang-ayon ng binata. “Let’s race hanggang sa kotse at hindi kita papanalunin sa pagkakataong ito,” hamon nito. Mabilis na tinapik ni Jenny ang kabayo. Natatawang sinundan siya ng tanaw ni Nick. Bagaman ilang metro ang partida ni Jenny ay naunahan siya ng binata.Tumaas-baba ang dibdib ng dalaga na ibinigay sa stable boy ang kabayo. Pagkatapos ay umirap sa binatang nakangiting nakasandal sa kotse.

“Hmp,” irap niya na lalo lamang nagpasingkit sa mga mata ng dalaga in an upward slants. “Sa rancho tayo mag-race at si Shadow ang gagamitin ko,” wika nito habang lumalarawan sa isip ang stallion ni Alvaro. “I doubt kung mauunahan mo ako.”

Nick rolled his eyes. “Women. ’Pag pinapanalo mo, nagrereklamo. Ngayong natalo naman, nagrereklamo pa rin.”

Ngumiti si Jenny na pumasok sa kotse. Pumasok si Nick sa driver’s seat at pinaandar ang sasakyan. Ilang sandali pa’y palabas na sila ng Manila Polo Club. Isang sport na tanging mga milyonaryo lamang ang miyembro.

“Nagbibiro lang po ako. Alam ko namang sa inyo lang ni Alvaro ako hindi manalo sa horse racing, eh. Although I want to determine which of the stallions would win.” sinipat ang sarili sa compact mirror at naglagay ng lipstick.

“What about, Lance?”

“Alam mo naman si Lance, he’d rather race a car than race a horse,” pagkatapos ay ipinatong ang kaliwang braso sa sandalan ng kotse at hinarap si Nick. “Tell me the truth, lover boy. This is only my second week since I arrived from Houston but already our third date. I couldn’t believe you’re running out of pretty women. Why is it so?”

Nagsalubong kunwa ang mga kilay ng binata na nilingon siya. “Ano’ng klaseng tanong iyan? You’re a very beautiful and desirable woman, Jenny, and I’m attracted to you.”

“Cut it out, Nick,” aniya na bahagyang ngumiti. “Hindi ako ang type mo. Isa pa, you’re almost my brother.”

“But I am not your brother kaya malinis ang daan. And how can you say that you’re not my type? Hindi mo ba alam ang sarili mong assets?” He smiled gorgeously.

Nagkibit ng mga balikat si Jenny at tumingin sa unahan ng kotse. “Kunsabagay, wala pa akong natatandaang babaeng tumagal ang relasyon sa iyo. And I couldn’t typecast you either. Hindi tulad ni Alvaro at ni Lance. Kabisado ko ang mga type ng mga babaeng gusto nila.”

Makahulugang nagtagal ang mga mata nito kay Jennifer. “Now, alam mo na kung ano ang type ko sa mga babae…”

Hindi sinagot ni Jenny iyon na matiim na tinitigan ang binata. Gusto niyang ma-alarm sa ipinakikita ni Nick sa kanya. Hanggang sa makarating sila sa mansiyon ng mga Navarro. Hindi na naghintay ang dalaga na pagbuksan siya ng pinto ni Nick. Mabilis itong lumabas at pagkatapos ay umikot sa driver’s seat at yumuko.

“Do I get to be kissed?” amused na tanong ni Nick.

“Bully for you, big brother,” binigyang-diin ng dalaga ang huling dalawang salita. Pagkatapos ay hinawakan sa mukha si Nick at seryosong tinitigan. “You, Alvaro and Lance are any woman’s dream. Of course, Alvaro isn’t available now. Any woman would die just to have your attention, Dominic Montaño Gascon. Pero nararamdaman kong ginagawa mo lang ito sa hindi ko malamang dahilan.”

Hinawakan ni Nick ang palad ng dalaga and kissed its palm. “No other reason, sweetheart. I’m falling for you,” seryosong pahayag nito na ikinangiwi ni Jenny.

“I don’t know why you’re doing this, Nick,” she said wearily at tumayo nang tuwid. “I have known you since childhood para hindi ko malaman kung alin sa mga sinasabi mo ang totoo sa loob mo. But whatever your reasons, gusto kong malaman mong hindi magbabago ang pagtingin ko sa iyo. Para sa akin, you’re one dear brother. Next time you invite me out, tiyakin mong ipakikilala mo na ako sa isang special someone.” banayad nitong tinapik ang pisngi ni Nick, sabay sabit sa likod ng knapsack.

“Jenny…”

“No. Don’t say anything,” agap ng dalaga na lumingon and with worried eyes. Pagkatapos ay humakbang patungo sa gate. Diniinan ang doorbell at kinawayan ang binata. Nang makita ni Nick na binuksan ng guwardiya ang camel’s door ay pinaandar na ang kotse. Humaharurot sa kahabaan ng highway ang sasakyan nito. Nakatiim ang mukha.

He need to woe her. At gustong mag-alarma ng tiyan niya tuwing naiisip na gusto ni Jerome na ligawan at pakasalan niya si Jenny Navarro. Hindi dahil sa kung ano pa man. Jenny Navarro is a beautiful young lady. The Navarro princess, iyon ang tawag ng isang society page columnist sa dalaga.

And he loved that beautiful brat at papatayin niya ang sino mang nagnanais na gumawa rito ng masama. Tulad ng kung paano siya napapaaway para dito noong mga bata pa sila when her two brothers were not around. But it was a different kind of love. That of a brother to his younger sister.

And perhaps, mabuting simula na rin iyon kung ipagpilitan ni Jerome ang gusto nito. Many times he wished na kontrahin ang gusto ng ama pero pinipigil niya ang sarili. Si Monica ang pinagbubuntunan ng galit ni Jerome. And that, he cannot allow.

Sa garahe pa lang ay napuna na niya na naroon ang sasakyan ni Jerome. Ang alam niya’y may darating na foreign investors ngayon sa FNC International. Sinumpong na naman ba ng arthritis si Jerome? Inihilera niya ang kotse sa naroon pang dalawang sasakyan. Pagkatapos ay pumasok sa kabahayan.

“Kuhanin mo sa trunk ang mga gamit ko, Andeng,” utos niya sa katulong at nagtuloy-tuloy nang pumanhik sa itaas. Dederetso sana sa sariling silid nito ang binata nang marinig ang mataas na tinig ni Jerome.

Napahinto sa paghakbang si Nick. Pinag-iisipan kung sisilipin kung bakit na naman nag-aaway ang mga magulang. Nagkibit ng mga balikat at tutuloy na sanang muli sa silid nang marinig ang sariling pangalang isinisigaw ni Jerome.

“Huwag mo akong pakialaman sa iniuutos ko kay Nick, Monica!”

“Hindi ko kailanman kinontra ang anumang bagay na ipinagagawa mo kay Nick, Jerome.” si Monica sa mahinahon subalit mariing tinig. “Mga bagay na alam kong wala na sa lugar na sadya mong pinagagawa sa anak mo dahil lang sa pagpipilit mong makaungos kay Franco. Pero hindi sa pagkakataong ito!”

Si Nick na unti-unti ang ginawang paglapit ay hindi makapaniwala sa determinasyon ng tinig ng ina. Buong buhay niya’y noon lang niya nakaringgang nangatwiran si Monica sa asawa sa ganoong tono. At napukaw na higit ang kuryosidad upang makinig.

“At ano ang masama sa gusto kong mangyari?” hiyaw ni Jerome sa asawa. “Pinaliligawan ko sa kanya ang dalaga ni Navarro at kung magkagustuhan sila’y di ipakasal. Masama ba iyon? Hindi ba halos kapamilya na ang turing mo sa mga iyon? Hindi mo ba gustong higit pang maglapit ang pamilyang ito?”

Napapailing si Monica. “Buong pagkakilala ko sa iyo ay wala ka nang sinabi kundi ang asamin ang pagkakataong mabawi kay Franco ang kompanyang minana niya sa ama mo. Hindi mo kailangan ang kompanya dahil nariyan ang Gascon Industries, ang GI chain of hotels and resorts. At alam kong isa lang iyon sa mga dahilan, Jerome. Why, all these years, wala kang hinangad kundi ang pagbagsak ni Franco. At lahat ay gagawin mo mangyari lang iyon. Bakit? Ano ang naging kasalanan ni Franco sa iyo?”

Tumalim ang mga mata ng lalaki. Pinuno ng hangin ang dibdib. Pagkatapos ay tumingin sa asawa.

“Gusto mong isa-isahin ko sa iyo?” paismid nitong sinabi. “Una, kailanman ay hindi sinabi ni Arsenio Gascon sa kanino mang tao na ampon lang ako. Pero dahil sa mag-inang iyon ay nalantad ang tunay kong pagkatao. Pangalawa, ang pagtingin ng kaisa-isang lalaking itinuring kong ama ay inagaw ni Franco sa akin. Ipinadala ako ng Papa sa Amerika sa murang gulang dahil kay Franco. Pangatlo, hindi totoong pantay ang ginawang paghahati sa amin ng mga mana. Nakalamang si Franco dahil ikatlong bahagi ng pag-aari ng Papa ay minana nilang dalawa ng Tita Erlinda. They’ve tricked my father into that. Pang-apat at higit sa lahat ay ang pagtalikod sa akin ng unang babaeng minahal ko dahil sa kanya…”

“S-sino?” hindi makapaniwalang tanong ni Monica. Wala itong alam sa bahaging iyon ng buhay ng asawa.

Mabilis na luminaw sa isip ni Jerome ang babaeng totoong pinag-ukulan nito ng pag-ibig. Si Karla. Isa lamang itong receptionist ng club na minana niya mula sa ama. Magkasintahan na ang dalawa at totoong binalak ni Jerome na pakasalan ito. Iyon ay sa kabila ng mahirap lang si Karla at sa dinami-rami ng mga kilalang babaeng maaaring pag-ukulan niya ng kanyang pangalan.

Isang araw ay dumating si Franco sa club kasama ang ilang kliyente upang doon i-entertain ang mga ito. Doon unang nasilayan ni Karla si Franco Navarro.

“Hi.” nakangiting lumapit ang receptionist kay Franco matapos maibigay ng grupo ang order sa waiter. “Anything I can do for you?” makahulugang tanong ng babae na hindi hinihiwalayan ng malalagkit na tingin si Franco.

Ngumiti si Franco at hinagod ng tingin ang magandang receptionist. “Oh, a lot. First, what’s on the house?”

“Nasa top list ako,” biro ng babae na ikinatawa ni Franco at mga bisita. At sa isang tulad ni Franco ay alam nitong birong-totoo iyon.

Hinapit ni Franco sa baywang ang babae at binulungan. “I’ll remember that, honey,” pagkatapos ay kumuha ng paper napkin at isinulat ang plate number ng kotse. Iniabot sa babae. “Black sedan. Hintayin kita roon sa uwian…” sandali lang ang pagkabigla sa mukha ng babae. Ngumiti at tinawag ang waiter na kukuha ng order ng grupo. Pagkatapos ay tumalikod.

Nang gabing iyon ay naiwala ni Jerome ang kasintahan, without Franco being aware of it.

“Maaga pa naman, aalis na ba tayo agad?” Malambing na niyakap ng babae mula sa likod si Franco na nag-akmang magbibihis.

“Umaga na, Karla. At kailangan ko ng pahinga. Kung hindi ay baka hindi ako makapasok mamaya sa office sa mga ginagawa mo.”

“Hindi mo ba gusto?” Lumabi ito. Pinaglakbay ang daliri sa tiyan ni Franco pababa sa pusod at pababa pa…

Hinawakan ni Franco ang mga kamay ng babae at itinaas. “Maraming araw, honey pie. I’m running out of breath. Hindi mo rin ako pakikinabangan, okay?” Itinuloy nito ang pagbibihis. Napilitang sumunod si Karla. Pagkatapos ay naglabas ng tseke si Franco. Sinulatan at iniabot kay Karla.

“Pang-taxi mo…”

Napasinghap ang babae sa halagang nakalagay sa tseke. Nasa pagitan ng pag-ayaw at pagtanggap. Pagkatapos ay malungkot na muling iniabot kay Franco ang tseke.

“I… love those moments with you, Franco… hindi ko matatanggap iyan…“Nagsalubong ang mga kilay ng lalaki. “Be practical, Karla. Tanggapin mo ito…”

“Perhaps you can afford that much, pero hindi ko gustong pabayaran sa iyo ang mga ginagawa natin.”

Nagkibit ng mga balikat si Franco. Iyon ang simula ng ugnayan ng dalawa at tuluyang nakipagkalas si Karla kay Jerome. Si Karla ay totoong umibig kay Franco.

Isang matalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Jerome sa bahaging iyon ng alaala. Nag-aapoy ang mga mata nitong tumingin kay Monica.

“Ang masakit ay hindi tinotoo ni Franco si Karla. He dropped her nang magsawa siya dito na parang basahan…” naririnig na halos ni Monica ang pagtatagis ng mga bagang ng asawa. “And you know what? She died. A simple miscarriage took her life.” pait at galit ang nasa tinig nito.

“Oh…”

“I still wanted to marry her then pero tumanggi siya. Hindi niya ipaaako sa akin ang ipinagbubuntis niya. At hindi niya magagawang pakasalan ako kung ang iniibig niya’y si Franco. That damned sonofabitch!”

“P-pero—sabi mo nga ay hindi alam ni Franco na kasintahan mo si Karla…”

“Hindi ako naniniwalang hindi alam ni Franco iyon. Isa pa, ipinagtapat sa kanya ni Karla noon mismong araw na makipagkalas siya dito. Sinabi ni Karla na ipinagpalit niya ako kay Franco dahil mahal niya ito and begged him na huwag tapusin ang relasyon.”

“Pero bakit kailangang kay Franco mo isisi ang bagay na ang may kasalanan ay ang taksil mong girlfriend?” Hindi mapigilan ni Monica ang sarili sa pagtatanggol kay Franco na ikinapanliliit lalo ng mga mata ng asawa.

“Kilala ko si Franco, Monica. Higit ko siyang kilala kaysa sa iyo. Gagawin niya ang lahat ng bagay upang makalamang sa akin. Alam mo ba ang pait na tiniis ko dahil sa pangyayaring iyon, alam mo ba?” pasigaw nitong sinabi. “Pagkatapos ay walang katapusang pagpapala ang dumarating pa sa lalaking iyon. Nakilala niya si Bea. Si Bea na una pa lang ay naakit na ako. When I thought I would never fall for another woman.”

Monica bit her lower lip bitterly. Pinilit na pigilin ang pag-alpas ng mga luha. Anuman ang relasyon nila ni Jerome ay hindi niya maiwasang hindi masaktan. Si Nick na nakikinig ay gustong pasukin ang ama at ipamukha ritong wala itong karapatang saktan ang ina sa ganoong paraan subalit nagpigil ang binata.

“W-why did you marry me?”

“Hindi ba dapat na itanong mo iyan sa sarili mo, Monica?” Tumaas ang sulok ng bibig nito sa tila ismid na pagtingin sa asawa.

“A-ano ang ibig mong sabihin?”

“Ako, alam ko kung bakit kita pinakasalan. Ikaw, bakit mo ako pinakasalan, Monica?” Naghahamon ang tono nito.

Hindi agad nakasagot si Monica roon. She swallowed hard at umiwas ng tingin. “A-ano pa ba ang—maaaring dahilan kung bakit kita pinakasalan, Jerome? M-mahal kita…”

Isang malakas at nang-uuyam na tawa ang nag-echo sa master bedroom. Si Monica ay napatayo mula sa lounge at hindi malaman kung ano ang gagawin.

“Mahal?” hiyaw ni Jerome sa kanya. “Alam mo bang sa loob ng dalawampu at limang taong pinagsamahan nating dalawa ay ngayon ko lang narinig sa iyo ang salitang iyan?”

“H-hindi ako… demonstrative, Jerome…”

Muling tumawa ang lalaki. “Of course. How can you demonstrate something you didn’t feel, darling?” patuloy nito sa patuyang tono. “Alam kong wala kang pag-ibig sa akin, Monica. At gusto kitang palakpakan sa pagtitiis mo sa akin sa loob ng maraming taon. Pero hindi mo naitago sa akin iyon, mahal kong asawa. You’re submissive, all right. Minsan man ay hindi mo tinanggihan ang mga ginagawa ko sa iyo kahit na sa maraming pagkakataon ay binabastos kita sa kama. Pero malamig ka pa sa yelo.” nanlilisik ang mga mata nitong nakatitig sa kanya.

“Nag—Nagkakamali ka…” protesta niya.

“Shut up!” agap ng lalaki. Nahintakutang napaatras si Monica sa talim ng mga mata ng asawa. 

“It doesn’t really matter kung may pag-ibig ka sa akin o wala. I have never loved you either!”

Napahugot ng paghinga si Monica at nanlaki ang mga mata. Si Nick na nakikinig sa labas ay natilihan. Hindi nito gustong patuloy na makinig sa pinag-aawayan ng mga magulang but the conversations have gotten this far. At hindi siya makapaniwalang marinig sa ama ang sinasabi nito. Halos maglabasan ang mga ugat ng binata sa kamay sa pagkakakuyom nito.

“Oh, yes, darling.” he smiled in satisfaction. “Pinakasalan kita dahil ang pagkakaalam ko’y isa sa mga araw na ito ay mamanahin mo ang Hacienda Montaño. Naisip kong malaking tulong iyon noon sa pagsisimula kong umangat at lampasan si Navarro. Subalit nagkamali ako.” nagtagis ang mga bagang nito sa bahaging iyon. “Hindi mo minana ang bahagi mo sa asyenda sa hindi ko maintindihang dahilan. Sa halip ay minana ng anak mo iyon!”

Napasubsob sa mga palad si Monica. “Oh, Jerome…” gustong pigilan ng babae ang paghikbi. Pagkatapos ay tumingala sa asawa. “M-marami ka nang salapi ngayon. At maaaring higit pang masalapi kaysa sa mga Navarro…”

“Dahil sa utak ko, Monica!” muling angil ng lalaki. “Utak ko ang dahilan kung bakit narito ako sa kinalalagyan ko ngayon. Si Franco ay salapi ng Papa ang ginawang tuntungan. At hindi ako titigil hangga’t hindi napagbabayaran ni Franco ang mga kasalanan niya sa akin! Sa pagkakataong ito ay gagamitin ko ang anak mo para paligawan si Jennifer Navarro.”

Napatayo si Monica. “Wala kang karapatang saklawan ang damdamin ng anak ko!”

“Anak mo?” Nang-uuyam ang tinging ibinigay nito sa asawa. “You were right in there, Monica. Anak mo lang si Nick!”

Isang matalim na pagsinghap ang kumawala kay Monica. Sa pakiramdam niya’y sasabog ang dibdib sa matinding kaba.

“Did you really take me for a fool para hindi ko malaman ang katotohanan, ha, Monica?”

“H-hindi—kita naiintindihan, Jerome.” halos wala nang kulay ang mukha niya.

“Huwag kang magmaang-maangan!” poot na baling ni Jerome sa kanya na bahagya siyang napaatras. “Oh, yes, Monica! Alam kong hindi ko anak si Nick!”

Si Nick ay itinulos sa kinatatayuan sa matinding pagkabigla. Si Monica ay bahagyang tatag ang nagpanatili upang hindi mawalan ng malay.

“Nagdadalang-tao ka na nang pakasalan kita. Tinanggap mo ang alok kong kasal upang magkaroon ng ama ang bastardo mong anak! Sa puntong iyan ay mas marangal si Karla sa iyo!” buong pagkasuklam nitong inihayag.

“H-hindi—hindi—totoo iyon, Jerome.” gusto niyang mawalan ng ulirat sa mga sandaling iyon. Pagkatapos ng dalawampu’t limang taon, isa lamang iyong masamang panaginip.

“Huwag na tayong maglokohan pa, Monica. Paano kong magiging anak ang anak mo gayong hindi ako maaaring magkaanak?!” Mas nanaisin pa ng babae na bumuka ang lupa sa mga sandaling iyon at lamunin silang dalawa. “Kinumpirma ng mga doktor sa ibang bansa at kahit dito sa Pilipinas ang masakit na katotohanang iyan. Hindi sapat ang semilya ko para makabuo ng isang anak…”

Si Nick na nasa labas ay butil-butil ang pawis na naglalabasan sa noo. Tumaas-baba ang dibdib sa galit sa ina, with Jerome, with that bastard who fathered him! Akma nitong itutulak ang pinto nang marinig muli ang tinig ni Jerome.

“Sino ang ama ni Nick, Monica?”

2

“GUSTO kong malaman ang totoo, Monica!”

“Nakikiusap ako, Jerome. Kalimutan na nating lahat ito.” nagmamakaawa ang tinig nito. “Ikaw ang kinikilalang ama ni Nick. Hindi pa ba sapat iyon?”

“Sino ang ama ni Nick, Monica?” giit ni Jerome na ang tinging ipinupukol sa asawa’y kulang na lang ay patayin ito. “Buhay pa ba ito? Baka pinagtatawanan niya ako sa aking likuran dahil inako ko ang bastardo niya?”

Si Nick na nasa labas ay parang nauupos na kandila sa natuklasang lihim ng pagkatao. Hindi siya anak ni Jerome! Iyon ang sagot sa maraming mga katanungan sa isip niya kung bakit minsan ma’y hindi niya naramdamang minahal siya nito.

“H-hindi alam ng ama ni Nick na ipinagdalang-tao ko ang anak namin. I—I never intended for him to know.” tuluyan nang nawalan ng lakas ang mga tuhod ni Monica at muling ibinagsak ang sarili sa sofa. “Kung nagkasala ako sa iyo, parusahan mo ako. Nakahanda ako, Jerome. Pero kalimutan na nating lahat ito, please.” Sa pagkakataong iyon ay humagulhol ito ng iyak.

Matagal na tinitigan ni Jerome ang asawa bago muling nagsalita. “Hindi ako kasinsama ng inaakala mo, Monica. Kahit paano ay ipinagpasalamat ko ang katapatan mo sa nakalipas na mga taon. Hindi iilang beses kitang pinasubaybayan. Isa pa, naitago ng presensiya ni Nick ang isa sa mga lihim ng pagkatao ko na kung malalaman ni Franco ay lalo lamang akong pagtatawanan,” humugot ito ng buntong-hininga at sa mahinang tinig ay, “Pinatatawad kita.”

She wanted to collapse in relief. “S-salamat, Jerome…”

“Pero mula sa mga sandaling ito ay wala kang karapatang panghimasukan ang mga plano ko para kay Nick,” agap ng lalaki bago pa man nakahugot ng hininga si Monica. “Hindi ko kailangang makarinig ng anumang salita mula sa iyo sa pagnanais kong maging asawa ni Nick si Jennifer Navarro. At alam mong susunod sa akin si Nick…”

Halos pumuno sa mukha ni Monica ang mga mata. “Y-you—really can’t be serious…?“Ngumisi ang lalaki sa tila matagumpay na paraan. “I have never been more serious in my whole life. Dudurugin ko si Franco sa pamamagitan ng bunso at kaisa-isa niyang babae. At tutulungan ako ni Nick doon, Monica.”

“No!” marahas niyang sigaw sa nagpa-panic na anyo at tinig. “Huwag kay Jenny, please. No.”

Huli na para ikalma ni Monica ang sarili. Itinulos sa pagkakatayo si Jerome na nakatitig sa kanya. Ipinahiwatig ng matinding pagtanggi niya ang pinakaiingat-ingatang lihim.

“Monica…” halos hindi lumabas sa bibig ni Jerome ang pangalan ng asawa sa matinding galit. Marahang umatras sa tokador pero hindi hinihiwalayan ng titig ang mukha ni Monica na nagbadya ng iba’t ibang emosyon.

Higit sa lahat ay guilt.

“Hindi si—Franco Navarro, Monica. Sabihin mong hindi si Navarro…” halos hindi lumabas sa tinig ni Jerome ang mga salita. Si Monica ay isinubsob ang mukha sa dalawang palad at humagulhol.

“You could have offered yourself to the devil and I wouldn’t care, pero hindi kay Franco… hindi kay Franco Navarro!” Halos manginig ang laman ni Jerome sa matinding galit. “Now I realized why you did not inherit the hacienda, sinadya mong si Nick ang magmamana nito, you bitch!”

Si Nick ay inuntog ang ulo sa dingding sa matinding panggigilalas. Si Monica ay patuloy sa pag-iyak. Si Jerome ay binuksan ang top drawer ng tokador at inilabas ang isang baril at ipinasok sa baywang ng pantalon.

“J-Jerome… no!”

Subalit nasa labas na si Jerome at pabalandrang binuksan ang pinto. Hindi napansin si Nick na nasa gilid ng pasilyo. Halos takbuhin nito ang mga baitang ng malaking hagdan pababa.

“Jerome! Oh, no, Jerome, please!” hiyaw na habol ni Monica. Sinalubong siya ni Nick at hinawakan sa magkabilang balikat.

“Mama…”

“Nick!” Hilam sa luhang napatingala si Monica sa anak.

“Gusto kong marinig sa bibig mo ang katotohanan, Mama.” Naggalawan ang mga muscle sa mukha ng binata at halos bumaon ang mga daliri nito sa mga balikat ng ina.

“Saka ko na ipaliliwanag, Nick, please. Papatayin ni Jerome si Franco at walang kasalanan si Franco…wala!” Nagpumilit itong kumawala sa pagkakahawak ng anak at patakbong bumaba.Sa bungad ng hagdan ay biglang huminto si Monica at nilingon ang anak. Sa tingin ni Nick tumanda ang ina nang maraming taon.

“Kung kinikilala mo akong ina, Nick, kung mahal mo ako bilang ina, nakikiusap akong ihatid mo ako sa FNC, anak…” gumagaralgal ang nakikiusap na tinig ni Monica.

Ilang sandali pa’y nasa labas na ng Alabang Hills ang mag-ina sakay ng kotse ni Nick. Dalawang kotse lamang ang pagitan nila at ng kotse ni Jerome. Nakatiim ang mga bagang ng binata habang mabilis na nagda-drive. Si Monica ay patuloy ang agos ng mga luha. Abot-abot ang kaba ng dibdib.

Hustong nakapasok sa compound ang kotse ng mag-ina ay palabas ng kotse nito si Jerome at nagmamadaling pumasok sa building. Hindi pinansin ang pagbati ng security guard at ng ilang mga empleyado. Tuloy-tuloy sa elevator at halos tabigin nito ang naroong mga empleyado na ang gulat ay nasa mga mukha.

“Tumawag ka ng ibang security guards at sumunod kayo sa opisina ni Franco!” utos ni Nick sa naroong guwardiya na agad namang tumalima. Si Monica ay hinabol ang pasarang isa pang elevator.

“Oh, damn!” Si Nick nang makitang wala na ang ina at parehong elevator ay paakyat sa itaas. Mabilis nitong tinakbo ang hagdan.

Si Franco ay kasalukuyang ipinakikita sa isang foreign investor ang isang miniature ng gusaling balak nitong itayo sa ibang bansa.

“Don’t you find the whole property area too small?” tanong ng foreigner habang sinu-survey ng paningin ang miniatures na nasa gitna ng silid at nakapalibot ng salamin.

“The owner of the neighboring lot is hesitant to sell yet. But my agent will take care of that. The whole area is approximately three hectares and…” hindi natapos ni Franco ang sasabihin dahil sa biglang pagbukas ng pinto.

“Jerome,” wika nito sa biglang pagpasok ni Jerome. Pagkatapos ay binalingan ang foreigner. 

“Mr. Wilder, I’d like you to meet…” na muling nahinto nang makitang mula sa pantalon nito’y hinugot ni Jerome ang baril. Ang foreigner ay nanlaki ang mga mata na biglang umatras sa tabi.

“Ano ang ibig sabihin nito, Jerome?”

“You bastard! Papatayin kita!” Itinaas nito ang baril kay Franco. “Sadya mong ipinain sa akin si Monica upang pakasalan ko at mabigyan ng pangalan ang anak mong bastardo. Hayup ka, Franco. Ito ang pinakasukdulan sa mga ginawa mo sa akin at hindi kita patatawarin sa pagkakataong ito!”

“Jerome, huwag!” Si Monica na tinakbo ang asawa subalit itinulak nito si Monica at muling itinutok ang baril kay Franco na gulat at pagkalito ang nasa mukha. Si Monica ay mabilis na tinakbo si Franco kasabay ng pagputok ng baril.

“Nicky!” Mabilis na tinakbo ni Franco ang patumbang babae at sinalo ng mga bisig.

“Mama!” Si Nick na dinalawang hakbang ang kinalalagyan ng ina.

Ang mga security guard ay akmang hahawakan si Jerome subalit umatras ang lalaki. Itinutok sa mga ito ang baril.

“Ako ang may-ari ng kompanyang ito at inuutusan ko kayong lumabas!” Pagkatapos ay itinutok na muli kay Franco ang baril. “Hindi kita paliligtasin, Navarro! Magsama kayong dalawa ni Monica sa hukay!”

Isang putok pa uli ang pumailanlang. Ang security guard ay hindi makapaniwalang binaril nito ang isa sa major stockholders ng kompanya.

3

SA LABAS ng pasilyo ng ICU ay naroon si Franco at Nick. Gayundin si Bea na kararating lang. Ang dalawang lalaki ay parehong malayo sa isa’t isa. Si Bea na hindi alam ang puno’t dulo ay nanatiling tahimik at nakamasid.

Sabay-sabay na natuon sa pinto ng ICU ang mga mata ng tatlo nang lumabas ang doktor.

“Sino ang anak ng pasyente?”

“Ako. How is she, doc?” Mabilis na lumapit ang binata.

Umiling ang doktor at hinawakan sa magkabilang balikat si Nick. “She wants to talk to you. You have a few minutes.” hindi pa halos natatapos ng doktor ang sinasabi ay binuksan na ni Nick ang pinto papasok.

“Oh, Franco.” nanlumong yumakap sa asawa si Bea. Si Franco ay halos mamanhid na ang mga panga sa kaiigting.

“I’m sorry, Mr. Navarro. Ginawa na namin ang aming makakaya pero fatal ang tama ng baril sa dibdib niya.” tumango si Franco na tumingala kasabay ng pagyakap nang mahigpit sa asawa.Sa loob ay ginagap ni Nick ang kamay ng ina. Sinikap na hindi tumulo ang nakaambang mga luha.

“Mama…” he whispered hoarsely.

“Nick… I’m sorry…” bulong ni Monica. Walang lakas ang pagpisil sa kamay ng anak.

“Sshh… don’t talk.”

“Walang kasalanan si—Franco, Nick. Ako ang may kasalanan—sadya ko siyang nilasing—noong— araw na iyon…” suminghap ng hangin si Monica at napapikit si Nick. “H-he was so repentant that he blamed himself for what happened. H-hindi—niya alam kung ano—ang gagawin sa nangyari. Bea had just given birth to Alvaro…”

“Mama, please…”

“Let—me talk, please.” nakikiusap ang tinig ni Monica. “I know he—he would have married me had it been possible, son. At hindi—niya alam na ipinagdalang-tao kita.” sa tig-isang sulok ng mga mata ay umagos ang luha ni Monica. Gustong mabasag ng mga bagang ni Nick sa pagpipigil ng emosyon.

“I love him, Nick. I have loved him since the very first time I saw him.” may isang ngiti ang sumilay sa mga labi ni Monica. Naalala ang araw na nagtungo sa tindahan ni Mrs. Laureano si Franco at sunduin si Bea. “I never—regretted that forbidden moments with your father. I have treasured it through the years. Iyon lang ang nag—silbing lakas ko para makisama kay Jerome.” itinaas nito ang kamay sa mukha ng anak. “And I love you, too, my darling. Ikaw ang pinakamahalagang bagay na dumating sa buhay ko…”

Walang salitang namutawi sa mga labi ni Nick. Nagsisikip ang lalamunan sa pagpigil na umiyak. But tears rolled down anyway.

“P-pinatatawad mo ba ako, anak?”

“I love you—so much,” sagot niya sa basag na tinig. Hinagkan ang kamay ng ina. Pagkatapos ay tumingala at pinuno ng hangin sa dibdib.

“G-gusto… kong makausap si Bea…” pakiusap ni Monica sa naghihirap na tinig. Mabilis na lumabas si Nick. Nang pumasok ay kasama na ang mag-asawa.

“Nicky…” ginagap ni Bea ang kamay ng kaibigan.

“Please, forgive me…”

4

TATLONG linggo na ang nakararaan matapos na inihatid sa huling hantungan si Jerome at Monica. Nakabalik na rin sa ibang bansa ang nakatatandang kapatid nitong si Luis Montaño at ang pamilya. At sa loob din ng mga panahong iyon ay parang estranghero sa isa’t isa sina Franco at Bea. Ang tatlong anak ay pawang hindi rin alam kung paano tatanggapin ang mga pangyayari.

“Talk to me, please,” pakiusap ni Franco kasabay ng pagpigil sa braso ng asawa nang mag-akmang papasok sa silid si Bea. “You’ve been avoiding me…”

“Ano ang gusto mong sabihin ko, Franco?” she asked in a pained voice.Nasa loob ng mga bulsa ng pantalon ang mga kamay ng lalaki at huminga nang malalim. “I don’t know either.” tumingala ito sa kisame sa nahahapong anyo. “Ano ang maaari kong ikatwiran sa mga nangyari? Ipinaliwanag at inihingi ko na ng tawad sa iyo ang hindi sinasadyang pagkakamaling iyon. Muli, humihingi ako ng tawad…”

“Paano ko gagawin iyon gayong kaibigang matalik ko ang sangkot? Higit pa sa kaibigan lamang. Para kaming magkapatid, Franco…” nagbara ang lalamunan ni Bea.

“I love you, Bea, alam mo iyan. Hindi ko ginusto ang nangyari. I’d rather die kaysa gawan ng masama si Nicky, alam mo rin iyan. I maybe many things to you and to a lot of people pero hindi ko magagawang pagtaksilan ang isang kaibigan. Matagal kong dinala sa dibdib ko ang pagkakasalang iyon. At hindi ko alam na nagbunga ang minsanang pangyayaring iyon. At gusto kong ipagpasalamat na hindi ko nalaman hanggang sa mga sandaling ito ang tungkol kay Nick or else I would have lost you, Bea. At hindi ko kaya iyon…”

Tiningala ni Bea ang asawa. Her eyes filled with so many emotions. “At paano mong nalamang hindi ako mawawala sa iyo ngayon, Franco?”

Tumiim ang mukha ni Franco sa pagkakataong iyon at naningkit ang mga mata. “Don’t you ever tell me that, Beatriz Navarro! Pinagbigyan kita sa nakalipas na mga araw na huwag makipag-usap sa akin dahil walang hindi naapektuhan sa atin sa nangyaring trahedya. But I’ll be damned kung pahihintulutan kitang manatiling ganyan ang pakikitungo sa akin!”

Huminga nang malalim si Bea. “Gusto kong sabihin sa iyo ito, Franco. Babalik lamang sa dati ang lahat kung tatanggapin ka ni Nick!”

“That is unfair!” Subalit pumasok na sa silid ang asawa.

Tumiim ang mukha ni Franco. Isa pa iyon sa suliranin niya. Hindi pa bumabalik mula sa Sto. Cristo si Nick. At kanina ay ibinigay sa kanya ng sekretarya ang fax letter nito na nag-tender ng resignation. Sa kabila ng lahat, sa kaibuturan ng puso niya’y naroon ang galak na dugo niya si Nick Gascon.

5

Hacienda Montaño, Sto. Cristo

“NARIYAN ka na pala, Alaina,” ani Nana Tonia sa dalagang sumungaw sa pinto. “O, ano ang resulta ng eksamin ninyo?”

Matamis na ngumiti ang dalaga. “Ano ba naman ang bago doon, Nana Tonia. Of course, I topped the exams.” Inilapag sa mesa ang mga gamit sa escuela at umupo.

“Huwag mo akong englising, bata ka,” naaaliw nitong wika. “Narinig mo lang na englis ang usapan ng pamilya ng mga Senyorito Luis ay nagkaganyan ka na.”

“Bakit, wala po ba akong karapatang mag-english? At saka mabuti na rin iyong pinapraktis ko ang english ko para ’pag nag-apply ako sa malalaking kompanya sa Maynila ay madali akong matanggap. Minsan, naalala kong sinabi ng Inay na karaniwan na’y pangalawa na lang ang scholastic records sa pag-a-apply ng trabaho. Mas tinitingnan kung smart and witty ka.”

Umiling ang matanda. “Hindi ko naiintindihan, anak, iyang pinagsasabi mo. Ku, eh, bakit naman kailangang sa Maynila mo pa gustong magtrabaho, eh, may mapapasukan naman sa kabisera ’pag nakatapos ka.” Itinali nito ang sayang inilabas mula sa aparador.

Hinagod ng tingin ng matanda ang dalagang tila nangangarap.Hanggang maaari ay hindi gusto ng matandang pumunta pa sa Maynila ang dalaga. Baka mapahamak lang ang dalaga roon. Bakit ba, eh, bata sa edad na beinte at maganda. Pinong kumilos. Kung wariin ay hindi laking probinsiya. Hindi iilang kabinataan ang nagtangkang suyuin ang dalaga subalit pawang nangabigo.

“Sa Maynila ay maraming magandang oportunidad, Nana,” sagot ni Alaina. Subalit ang totoo ay pangalawa lang iyon sa dahilan niya. Tiningala ang matandang inaayos sa pagkakabuhol ang buhok sa likod. Tinatantiya ang sasabihin. “Alam ba ninyong may kapatid ang Inay sa Maynila?”

Nagsalubong ang mga kilay ng matanda. “Sa pagkakakuwento ng mga magulang mo ay walang ibang kamag-anak silang pareho, Alaina.”

Ang pagkakaalam ng matanda ay galing Gumaca ang mga magulang ni Alaina, ayon na rin sa kuwento ng ama ng dalaga. Si Juanito ay pinalad na matanggap ni Don Vicente Montaño bilang katiwala sa buong asyenda nang mamatay ang dating may hawak ng posisyon. At agad na kinaluguran ng matanda dahil may kaalaman sa agrikultura. Makalipas lamang ang isang buwan ay dinala nito ang mag-ina sa asyenda upang doon na manirahan. Si Alaina na noon ay trese anyos.

Si Ellen, ang ina ng dalaga ay likas na tahimik. Kung minsan pa nga ay malulungkutin at laging nakatanaw sa malayo. Desiseis si Alaina at nasa huling taon sa high school nang magkasakit si Ellen at hindi na muli pang nakabawi. At dalawang taon na ngayon ang nakararaan ay napasama naman si Juanito sa isang lumubog na ferry boat mula sa kabisera patungong Sto. Cristo.

At si Alaina sa gulang na desi-ocho ay tuluyang naulila. At dahil wala namang malapit na kaibigan ang mga magulang ay ang mag-asawang Resting at Tonia ang kumupkop sa dalaga. Hindi naman isinabalikat ng dalawang matanda ang pagpapatuloy ng dalaga ng pag-aaral dahil kalahati lang ang bayad sa pinapasukang kolehiyo sa kabisera dahil part-time scholar. Bukod doon ay may kaunting perang naiwan sa bangko ang mag-asawa na siyang unti-unting ginagamit ni Alaina sa anumang personal na pangangailangan. Kung tungkol sa pagkain ay mula iyon sa allowance na inilalaan ng pamilya ni Monica para sa dalawang katiwala.

“Saan mo naman nakuha iyang tanong mong baka may kapatid si Ellen sa Maynila, ha, Alaina?” Hinugot nito ang step-in sa ilalim ng lumang aparador.Hindi sinagot ng dalaga iyon. Minsang maghalungkat siya ng gamit ng ina upang tingnan kung may mapapakinabangan siyang damit ay hindi sinasadyang nakita niya ang diary ni Ellen sa mga lumang gamit nito. Doon niya nabasa na may isang nakatatandang kapatid ang ina sa Maynila.

“Dadalawin ko ang Tata Resting mo sa ospital sa kabisera, Alaina. Baka bukas ay lumabas ang Tata mo,” ani Nana Tonia nang hindi sumagot sa tanong nito si Alaina. “Baka lubog na ang araw kung ako’y makababalik. Ikaw na ang bahalang magluto ng hapunan. At mananghali ka na rin.”

“Opo. Si Nick po ba?”

Isang buntong-hininga ang pinakawalan ng matandang babae. “’Ayun, at tanghaling-tapat ay bote ng alak ang inaasikaso. Kanina ko pa pinagsasabihan.”

“Labis po niyang dinamdam ang pagkamatay ng mama niya, Nana.” may bahid ng lungkot at simpatya ang tinig niya. Dalawang linggo na rito si Nick at sa loob ng panahong iyon ay hindi sila gaanong nag-uusap. Kung hindi man ito umiinom sa library ay naroon sa talampas at tinatanaw ang dagat.

Gusto niya itong lapitan pero hindi niya alam kung paano. Isa pa, kahit naman noong araw ay bibihira siyang kausapin ng binata sa bibihira nitong mga pagdalaw sa Sto. Cristo. Maliban sa ilang beses na tahimik na pagtingin sa kanya ng binata ay hindi na ito nagsasalita. At ang pagparito ni Nick upang marahil ay magpalipas ng pamimighati ang siyang pinakamatagal na pagtigil ng binata sa Sto. Cristo sa pagkakatanda niya.

“Ako ma’y nahirapang tanggaping wala na ang aking si Monica.” gumaralgal ang tinig ng matanda sa pagkabanggit sa alaga. “Mula nang pakasalan niya ang lalaking iyon ay halos bibihirang umuwi dito si Nicky. At kung umuwi naman ay nakikita ko ang lungkot sa mga mata,” isa pa uling buntong-hininga ang ginawa. “Alam kong hindi maligaya si Nicky sa piling ni Herom.”

“Jerome po, Nana Tonia.”

“Pareho rin iyon. O, hala at aalis na ako. Pagkakain mo’y ikaw na nga ang pumanhik sa lalaking iyon at tanungin mo kung ano ang gustong kainin.”

“O-opo,” nautal niyang sagot. Hindi pa nangyaring inutusan siya ni Nana Tonia na panhikin ang itinuturing na ring apo.

Pagkaalis ng matanda ay lumipat sa silid niya ang dalaga. Ang bahaging iyon ng malaking bahay ay ang kinaroroonan ng dalawang silid. Ang para sa mag-asawang Resting at Tonia bilang katiwala. At ang silid niya ngayo’y dating silid ng mga katulong sa malaking bahay na nang mamatay ang matandang Don Vicente ay pinaalis na at wala namang sisilbihan pa at nagiging bakasyunan na lamang ng mga taga-Maynila.

Nagbihis siya ng duster at lalabas sana kaagad nang mapagtuunan ang dalawang posters ni Jean-Claude Van Damme sa ibabaw ng katre niya. Isang ngiti ang sumilay sa mga labi ng dalaga. Pagkatapos ay lumabas nang tuluyan.

Hindi na muna siya kakain. Mula sa likod ng kusina ay lumabas sa malaking dining room ang dalaga patungo sa malaking sala at nagtuloy sa malaking silid-aklatan. Nakaawang ang malaking pintong narra. Isang marahang katok ang ginawa niya. Nang walang sumagot ay itinulak niya ang pinto.

Si Nick ay nakasubsob sa mesa. Nakatumba ang bote ng alak na ang natitirang laman ay natapon na lang marahil dahil basa ang sahig at may bahagya pang laman ang bote. Ang kopitang kristal ay nasa carpet. Isang buntong-hininga ang pinakawalan niya at yumuko at dinampot ang kristal at inilagay sa isang tabi kasama ang bote ng alak. Pagkatapos ay tinitigan ang binata. Her eyes sparkled with secret emotions.

“Noong mamatay ang inay, hindi ko rin alam kung paano ko tatanggapin ang lahat,” banayad niyang kausap dito bagaman alam na hindi naririnig. “Naroon ka kahit sandali. Iyon ang ikalawang pagkakita ko sa iyo. in your own way, you comforted me.” Nanariwa sa isip niya ang pangyayaring nilapitan siya ni Nick.

Nasa tabing-dagat siya at umiiyak. Isang linggo nang naililibing si Ellen pero hindi pa rin siya maubusan ng luha. Nagulat pa siya nang marinig ang mga yabag ng kabayo.

Si Nick.

Ito ang ikalawang pagkakataong nakita niya ang apo ni Don Vicente. Bumilis ang tibok ng puso niya at mabilis na pinahid ang luha. Bumaba ito ng kabayo at nilapitan siya sa pagkakasandal niya sa puno ng niyog.

“I’m really so sorry about your mother, Alaina,” wika ni Nick na ginagap ang mga palad niya at ikinulong sa mga palad nito.

Hindi maintindihan ng dalaga kung paano patitigilin ang sunod-sunod na tibok ng dibdib. Hindi niya rin maintindihan kung bakit dumating si Nick. At ano ang ginagawa nito roon? Hindi ba sinasadyang makita siya nito habang namamasyal sa palibot ng asyenda?

Noong una niya itong makita ay sa libing ni Don Vicente at wala siyang natatandaang kinausap man lamang siya nito. Ang tanging natatandaan niya’y nahuli siya nitong nakatitig dito habang nasa mausoleum. Agad siyang umiwas ng tingin sa pagkapahiya.Jerome stayed only for one day. Si Monica at si Nick ay nanatili pa ng ilang araw matapos ang libing. At mula sa malayo ay tinatanaw niya ang binata. Kung anuman ang damdaming bumangon ay hindi niya maintindihan. She was only fifteen, he was twenty and out of reach.

Mula sa malayo, tinatanaw niya ito habang nakikipagkarera ng kabayo sa mga Navarro. Kinaiinggitan niya ang magandang si Jenny Navarro na bata lamang sa kanya nang isang taon. Si Nick ay laging nakatawa kapag si Jenny ang kasama at kausap. At pinangarap niyang sana’y siya si Jenny Navarro.

“K-kailan ka dumating?” aniya sa bagong-iyak na tinig. Ni hindi niya naisip na napakapamilyar ng tanong para sa isang hindi naman talaga magkakilala. Pero bakit mahigpit nitong hawak ang mga kamay niya and why was he staring at her as if she was the prettiest woman on earth?

“From Houston or from Manila?”

“Pareho.”

“Ten minutes ago from Manila.” bumitaw ang isang kamay ni Nick upang pahirin ng thumb finger nito ang kumawalang nag-iisang luha. “Two weeks ago from Houston.”

“G-gaano ka katagal dito?”

“Uuwi din ako mamaya. Kailangan ako sa opisina. Hindi nga alam ng Papa na umuwi ako dito. Sa Mama lang ako nagpaalam.” And she felt so disappointed.

“Ano ang—sinadya mo dito?” Hindi sinagot ni Nick iyon. Sa halip ay lumakad patungo sa kabayo at sumampa rito.

“Halika na, ihahatid na kita. Malapit nang humapon,” anyaya nito na inabot ang kamay. Walang emosyon ang mukha. Lumapit ang dalagita at inabot ang kamay ng binata at sumampa siya sa likod nito.

“Iyakap mo ang mga braso mo sa akin at baka ka mahulog.” Utos nito.

“G-ganito?” Nag-aatubili niyang isinalikop ang mga braso sa katawan nito.

“Closer and tighter, Alaina. Patatakbuhin ko nang mabilis ang kabayo at baka ka mahulog.“Ipinikit niya ang mga mata habang sinasamyo niya ang mamahaling pabango ng binata. Her arms around him. Her chest on his back. Ang init mula sa katawan ng binata ay tila balsamo sa murang damdamin niya.

Subalit hanggang sa maibaba siya ni Nick sa tapat ng bahay nila sa loob din mismo ng asyenda ay hindi na ito nagsalita. She treasured those moments.

Sa mapangarapin niyang puso, her fairy Godmother wove magic upang dumating si Nick doon. At iyon din ang una at ang pinakamahabang pagkakataong nag-usap at nagkasama sila ng may-ari ng asyenda Montaño.Until now.

“At lalo ka na marahil na namimighati dahil bukod sa pagkamatay ng mama mo ay nalaman mo pa palang anak ka ni—” biglang tinakpan ng dalaga ang sariling bibig. Hindi nga pala niya dapat malaman iyon.

Noong gabing bago bumalik sa Amerika ang kapatid ni Monica na si Luis ay hindi niya sinasadyang marinig na sinasabi nito iyon sa asawa. Nagagalit at nanlulumo si Luis Montaño sa katotohanang nalaman.

“Nick,” marahang tawag niya na sinabayan ng banayad na yugyog sa mga balikat ng binata. 

“Nick…”

Umungol ang binata. Muli itong niyugyog ng dalaga. Biglang nag-angat ng ulo si Nick at bahagyang dumeretso ng upo. Nagsasalubong ang mga kilay na inikot ang swivel chair paharap sa kanya.

“Alaina?”

“Hindi ka pa nanananghalian, Nick.”

Muling nagdikit ang mga kilay ng binata. “Damned lunch!” Pagkatapos ay muli na naman sanang susubsob sa study.

On instinct ay inagapan ni Alaina ang binata dahil hindi naman ito sa mesa nakaharap kundi sa kanya. Sa dibdib niya nasubsob sa halip si Nick. At dahil sa bigat nito ay nawalan siya ng panimbang at bumagsak sila sa carpet.Nasa ibabaw niya ang binata at ang isang kamay ay sa dibdib niya napahawak. Napasinghap siya kasabay ng panlalaki ng mga mata. Si Nick sa pagitan ng kalasingan at bahagyang katinuan ay tinitigan siya. Ni hindi matiyak ng dalaga kung nakikita siya nito o hindi.

“Alaina…” bulong nito.

Ang dalaga ay itinulos sa kinabagsakan. Pinigil ang paghinga dahil unti-unting gumalaw ang kamay ni Nick sa dibdib niya. Dapat siyang bumangon, tumakbo at lumabas ng silid. Iyon ang idinidikta ng isip niya subalit tila siya naestatwa sa pagkakadagan na iyon ni Nick sa kanya.

“K—kakain n-na, Nick…” bumaba-taas ang dibdib niya sa matinding kaba.

“Of course,” sagot ng binata na itinaas ang isang kamay at inilagay sa likod ng ulo niya at inangat mula sa carpet and kissed her. Nanlaki ang mga mata ng dalaga.

“Hmm, so soft…” bulong nito sa mga labi niya. His tongue tasting the petal soft lips before kissing her hard.

Nanlaki ang mga mata ni Alaina. She couldn’t decide whether to close or keep her eyes open. Those lips she often thought in her fantasy were moving on hers. At may kung anong init na gumapang sa katawan niya, just below her belly.

“N-Nick.” pinakawalan niyang pilit ang mga labi. She was breathless and she’s scared a little now.

“I need you, Laney. Please, baby, don’t deny me these.” tila nakikiusap ang tinig nito. “I have wanted you for so long…” then his lips on hers again.

Isang hindi maipaliwanag na damdamin, takot at kalituhan ang sama-samang nasa dibdib ng dalaga. May sinasabing pangalan si Nick. Hindi niya kilala.

Laney!

Gusto niyang itulak ito at tumakbo palabas ng silid na iyon. Ibang babae ang nasa isip ni Nick habang hinahagkan siya. But she adored and loved this man. She couldn’t even remember when she had started caring and loving him.

Habang nagtatalo ang isip niya, Nick rained kiss after kiss on her. His hand moved down first to one breast and then the other.

“N-Nick, huwag mong—gawin ito…”

“No, Laney, please. I need you now so badly. Hindi mo ba nararamdaman iyon,” then he pressed his thighs to her young body. Lalo nang nanlaki ang mga mata ni Alaina.

“H-hindi—ako si—si Laney…” bulong na lang lumabas iyon sa barado niyang lalamunan.

“Yes, baby, you’re my Laney,” he whispered back bago muling inangkin ang mga labi niya. Nick explored the softness of her mouth. Oh. Her mouth is unfamiliar. Wala itong natatandaang nahagkan na nito ang mga labing iyon.

Then he gently bit her lower lip—oh, yes, he remembered longing to do just that. Then he sucked her lips gently before thrusting inside her mouth again. She stopped her protest. She couldn’t think straight. She’s breathless as his hands whisked her clothes over her head.

His mouth covered one hardened peak that she jerked. Then his hand glided downward. Nanlaki ang mga mata ni Alaina and held her breath.

“Damn! What’s this?” usal ni Nick nang mahipo ang shorts niya. He took care of the clothes already. “Gusto kong sakalin ang nag-imbento ng panties ng babae. I guess I wanted to kill the one who invented this damned thing,” he murmured in her mouth while his one hand lowered the annoying shorts down along with her panties.

Now, she’s really scared. She could see him unzipped his blue jeans. But it’s too late to run. He was pinning her with his body.

Nick touched her everywhere. Kissed her everywhere. Did he make love to this woman before? 

How come her body is so unfamiliar? He’s so hot and he wanted to be inside her. Bakit ang daming sagabal? He tried again nang may muling pumasok sa bahagi ng isip. May pilit itong kinakapa sa bulsa. He needed that soft rubber whenever he made love to a woman. For protection just in case she gets pregnant.

Pero walang makapa ang kamay niya. Damned that rubber! And he needed her now. He was hard and hot. And she was moist, soft and sweet. And he couldn’t wait. Anuman iyong sagabal na iyon ay hindi dapat na naroon. Then in one swift push he was there. And he almost shouted in triumph.

Then he craddled her in his arms and whispered hoarsely. “I’m sorry, Laney. I’m sorry.” Ni hindi nito alam kung bakit nito sinabi iyon.

He was sorry but he didn’t want to stop. He wanted her so badly that he couldn’t get enough of her. Gusto nitong magtagal doon at patagalin ang hindi maipaliwanag na kasiyahan. But he was so helpless to do so.

“Oh, Laney, baby!” isinigaw ni Nick as his climax claimed and drained him. Pagkatapos ay ibinagsak ang sarili sa tabi niya holding her still.

He was giving her breast tender and soft caress. Kissing her shoulders sleepily. Hanggang sa maramdaman ni Alaina na bumibigat ang kamay ng binata sa dibdib niya.Pinahid ng palad niya ang luhang dumaloy sa pisngi. Masakit ang katawan niya pati damdamin niya. He used her pero ibang babae ang nasa isip.

Damn you, Nick.

Pero hindi niya mapanatili ang galit. She loved him silently for too long para manaig ang galit. Hinaplos niya ang buhok ng natutulog na binata. Kissed his forehead. Pagkatapos ay maingat na nag-akmang bumangon subalit umungol si Nick at humigpit ang pagkakayakap sa kanya. 

Tumagilid si Nick and pinned her with his body and leg.

Matatagalan pa bago umuwi si Nana Tonia. Maaga pa naman. At least, nasa kanya ang mga sandaling ito. Muli niyang tinitigan ang tahimik na mukha ni Nick.

Kung gaano siya katagal sa ganoong ayos ay hindi niya alam. Naalimpungatan siya. Nakatulog siya nang hindi niya namalayan. May narinig siyang hindi pamilyar sa labas. Iyon ang gumising sa kanya. Nagsalubong ang mga kilay niya at pilit uling pinakikinggan kung ano iyon.

Noon biglang bumukas ang pintong hindi naman nakasara at nakaawang lang.

6

“AnO’NG…!” Gulat na napahinto sa paghakbang papasok si Franco Navarro sa nakita.

Si Alaina ay biglang inabot ang duster sa di-kalayuan at itinakip sa sarili. Gusto niyang mag-panic. Mabuti na lang at ang kabuuan niya’y natatakpan ng katawan ni Nick.

“Lumabas ka,” marahang utos ni Franco bagaman naniningkit ang mga mata. Nang mag-atubili si Alaina ay umatras ito at hinintay ang dalaga sa labas ng pinto upang bigyan ng panahong makapagbihis.

Si Alaina na halos mawalan ng kulay ang mukha ay hindi malaman ang gagawin nang lumabas ng pinto. Sinilip ni Franco si Nick. Tulog pa rin ito. Muling banayad na isinara ang pinto at hinabol si Alaina na nasa labas na.

“Gusto kitang makausap!” galit nitong sigaw.

Lalong natakot ang dalaga. Takot na lalong nadagdagan nang matanaw si Nana Tonia na bumababa mula sa isang karomata.

Ang matanda man ay nagulat nang makita si Franco.

“Senyor Franco…”

“Kung hindi ako nagkakamali ay ikaw si Antonia,” baling ni Franco sa matanda.

“Opo. Napasyal po kayo,” sagot ni Nana Tonia.

“Kaano-ano mo ang babaeng ito?” Itinuro nito si Alaina na halos wala nang kulay ang mukha. Ganoon na lang ang pagnanais ng dalaga na bumuka ang lupa at lamunin siya.

“B-bakit po, Senyor?”

“Siya ang tanungin mo kung bakit, Antonia,” nakatiim ang mga bagang na sagot ni Franco. 

“Hindi ko alam kung gaano katagal na ninyong ginagawa ni Nick ang bagay na iyon, babae. Pero titiyakin ko sa iyong ito na ang huli.”

“A-ano po ba ang sinasabi ninyo?” patuloy ni Nana Tonia na nalilito at pinaglipat-lipat ang tingin sa matandang Navarro at kay Alaina.

“Paalisin mo siya ngayon din sa asyendang ito, Antonia!”

Parehong nanlaki ang mga mata ng dalawang babae. “S-Senyor, h-hindi po maaari. Wala po siyang matutuluyang iba. P-pinahintulutan siya ni Nick na dumito.”

“Natural.” halos umismid si Franco sa narinig. But he couldn’t fault his son’s taste, maganda ang babae. May dinukot ito sa bulsa. Pagkatapos ay iniabot sa natilihang matandang babae ang nakatuping salapi.

“Tanggapin mo ang halagang ito at ibigay sa kanya. Gamitin mo sa tamang paraan.” sinulyapan nito si Alaina na naningkit ang mga mata sa matinding galit na naramdaman. Pero hindi nagsalita gaputok man. “At huwag ka nang pakikita pa kay Nick!” Pagkasabi niyo’y tumalikod si Franco.

Si Nana Tonia ay hindi makapaniwala sa nangyari nang marinig ang lahat kay Alaina.

“Ikinalulungkot ko po, Nana Tonia. Patawarin ninyo ako,” pahikbing wika ng dalaga.

“Ang anak na ire,” nanlumong wika ng matandang babae na napaupo sa silya. “Paano ka ngayon? Hindi gusto ni Senyor Franco na manatili ka pa rito. At ano ang gagawin ko, Alaina? Hindi ko maaaring iwan ang gawain ko dito. Kailangan ng Tata Resting mo ang pensiyong ibinibigay ng mga Montaño sa kalagayan niya,” naguguluhan at nag-aalalang wika ni Nana Tonia.

“Patawarin ninyo ako sa suliraning ito, Nana Tonia. Pero huwag po kayong mag-alala. Luluwas po ako ng Maynila. Hahanapin ko ang kapatid ng Inay. Hindi ho sinasadyang matuklasan kong may kapatid ang Inay.” Hindi na niya sinabing hindi siya nakatitiyak na tatanggapin siya ng tiyahin matapos ang ginawa ng mga magulang niya.

Si Nana Tonia ay nanlulumong tinitigan ang dalaga. Gusto nitong panhikin sa itaas si Nick sa pagsasamantalang ginawa nito kay Alaina.

“Wala kayong alam, Nana Tonia. Nakikiusap ako. Sapat na ang kahihiyang dinanas ko ngayon.” pinigil niya ang mapahikbi. Sa kabilang banda’y kasalanan niya. Nagpatangay siya.

“Gamitin mo nang matalino ang perang ito, Alaina. Gamitin mo sa pag-aaral mo. Malaking halaga din ito.” ibinaba ng matanda ang bungkos ng salapi sa ibabaw ng mesa.

Sampung libo! Malaking pera sa isang tulad nilang mag-asawa. Subalit sa isang tulad ni Alaina, ano ang magagawa niyon?

7

SI NICK ay sapo ang ulong bumangon at umupo sa carpet. Pilit niyang ipinipilig ang ulo sa sakit. 

Sinulyapan ang nakabukas na bintana. Palubog na ang araw.

Pagkatapos ay biglang may sumagi sa isip. Mabilis na tumayo at nilinga ang paligid. Ano ang nangyari? Niyuko niya ang sarili. His blue jeans unzipped. His briefs—ano ito?May brownish stain sa briefs niya?

Si Alaina! Napanaginipan niya ang dalaga. Napanaginipan nga ba niya o naroon talaga si Alaina?

Did he—did he—? Of course, he did! Nagtatalo ang isip na mabilis siyang lumabas ng library. Nagulat pa siya nang makitang nasa sitting room si Franco at nakatayo sa tabi ng bintana.

“Ano ang ginagawa mo dito?”

“Gusto kitang makausap, Nick,” sagot ni Franco na hinagod ng tingin ang anak. Gulo ang buhok. Nangingitim ang tumutubong balbas sa mukha. Unzipped and unsnapped jeans and naked from the waist up. “Some executive,” matabang nitong sinabi.

“Nag-resign na ako mula sa kompanya bilang assistant vice president, Navarro. It’s high time na harapin ko naman ang negosyong naiwan sa akin ni Jerome.” Muli niyang sinapo ang tila mabibiyak na ulo.

Tumikhim si Franco. “Alam mo bang ito ang ikatlo o ikaapat na pagtuntong ko dito sa Villa Montaño?” Inikot nito ang paningin sa kabahayan. Hindi pinansin ang isinagot ng anak tungkol sa resignation.

“You seldom come down from your throne, Navarro,” sarkastikong sagot niya. Lumakad patungo sa dining room. Nagbukas ng ref at kumuha ng malamig na tubig.

“I did now,” ani Franco mula sa likod.

“Ano ang gusto mo?” baling niya sa matandang lalaki pagkatapos uminom mula sa pitsel. Pagkatapos ay unti-unting ibinuhos sa mukha ang natitirang laman. Napapailing si Franco.

“I need you.”

“My resignation is irrevocable at…”

“Ako ang nangangailangan sa iyo, Nick,” agap ni Franco. “Hindi ang kompanya.”

“Too bad, Navarro,” pailing niyang sagot. Nasa mga mata ang pagkasuklam. “Dahil hindi kita kailangan. Buong buhay ko’y nasa ilalim ako ng dikta ninyo ni Jerome…”

“Wala akong kinalaman sa paraan ng pagtrato ni Jerome sa iyo. You were under me because you were my employee.”

“Huwag na nating pag-usapan iyan. It bores me.” Pumanhik sa hagdan ang binata patungo sa sariling silid sa itaas. Kasunod pa rin si Franco.

“Ano ang gusto mong gawin ko, Nick? Lumuhod at humingi ng tawad?”

Tumaas ang kilay ni Nick sa sarcasm na nasa mukha. “Oh, no. Wala kang kasalanan. Sinabi ng Mama. The high and mighty Franco Navarro, laging acquitted sa lahat ng mga kasalanang ginawa dahil sa pag-ibig ng mga adoring females. How lucky can you get.” puno ng panunuya ang tinig niya. Hinubad ang maong at briefs at humugot ng tuwalya mula sa closet.

“Shit, Nick! Pinahihirapan ako ni Bea at ganoon ka rin. Ano ba ang gusto ninyong gawin ko sa nangyari?” Tumaas ang boses nito.

“Nothing, Navarro,” malamig at walang emosyong wika nito. “Just leave me alone.” naroon ang finality sa tinig.

Mahabang katahimikan ang namagitan. Nagsusukatan ng tingin ang dalawang lalaki. Unang nagbaba ng tingin si Franco at nagbuntong-hininga. Humakbang patungo sa pinto. Subalit lumingon bago tuluyang lumabas.

“Alam kong hindi mo pa matanggap nang madali ang lahat, Nick. Pero gusto kong malaman mong hinihintay ka namin and I’m so glad, real glad that you’re my son.” nanatiling hindi sumasagot si Nick at nakatitig lang. “Sa kabila ng ang alam ng lahat ay si Jerome ang ama mo, in my own ways, have I not loved you, son?” he added softly. Pagkatapos ay tuluyan nang lumabas.

Si Nick ay nagtuloy sa banyo. Binuksan ang shower at itinapat ang sarili. Sinisikap na alalahanin ang nangyari sa library.

8

“NANA Tonia,” bungad ni Nick sa matanda na nagluluto ng hapunan.

“Malapit na itong maluto, Nick.” nilingon siya nito. “Gusto mo na bang kumain?”

“Si Alaina ho, nasaan si Alaina?“Ilang sandali muna ang lumipas bago sumagot ang matandang babae. “S-sinundo ng tiyahing taga-Maynila kanina, Nick. Ba—bakit mo siya hinahanap?”

“Sinundo?” gulat na ulit niya. “Kailan?”

“K-kaninang hapon lang.” umiwas ng tingin si Nana Tonia at ang niluluto ang tinuon ng mga mata.

“Pero ang akala ko ba’y wala nang kamag-anak ang mga magulang ni Alaina, Nana Tonia?”

“Iyon din ang pagkakaalam ko pero dumating ditong bigla ang kapatid ni Ellen kanina. At si Alaina nama’y agad na sumama. Gustong makarating ng Maynila ang batang iyon,” tuloy-tuloy at wala sa loob na nasabi ng matanda sa pag-iwas.

“Wala—ba siyang nasabi sa inyo?”

“Tungkol saan, Nick?” May nahagilap na lambong ang matanda sa mga mata ng binata.Nanlulumong umiling si Nick. “Saan sa Maynila nakatira ang magtiyahin, Nana Tonia?”

“Naku, eh, hindi ko naitanong,” sagot ni Nana Tonia na umiwas ng tingin. “Bakit ba’y hindi naman ako paparoon at hindi naman ako marunong sumulat, anak. Pero ang sabi’y dadalawin daw ako ni Alaina.”

“Hingin ninyo ang address at ibigay ninyo sa akin, Nana Tonia, kung susulat at paparito,” patapos na sinabi ni Nick bago lumabas ng kusina.

DALAWANG araw matapos ang pangyayaring iyon ay bumalik sa Maynila si Nick. Nagpatawag ng board meeting ang board members ng Gascon Industries.

“Good morning, sir,” bati ng mga naroong empleyado nang dumating si Nick sa kompanya sa araw ng meeting. Alam niyang karamihan sa mga iyon ay dumating at nakiramay sa mga magulang niya. Tango lang ang isinagot ng binata at nagtuloy sa opisina ni Jerome.Dinatnan niya roon ang abogado ni Jerome at sadyang hinihintay siya. “Hello, Nick. Mabuti naman at napaaga ka ng dating. Gusto kitang makausap bago ang meeting.”

“Maupo kayo, attorney. Tungkol ba sa mga naiwan ng Papa?” Umikot siya sa likod ng executive desk at umupo.

Tumango ang abogado. “You were so busy with FNC at hindi marahil nasabi sa iyo ng papa mo ang status ng kompanya…”

“Ano ang ibig ninyong sabihin, attorney?”

“Ang chain of hotels and resorts ay matagal nang naipagbili ni Jerome, Nick…”

“What?” Napatuwid ng upo ang binata. Hindi niya alam ang mga bagay na iyon.

“Iyon ang katotohanan, Nick. Dahil hindi naman gaanong naasikaso nitong mga nagdaang mga taon ay nalugi ang mga kompanya at walang magagawa si Jerome kundi ipagbili ito,” patuloy ng abogado habang inilalabas ang mga kaukulang papeles. “At ang kompanyang ito, bagaman malaki pa rin ang share ng papa mo ay wala na sa inyo ang controlling shares.“Hindi makapaniwala si Nick sa narinig. “I don’t believe this! Why wasn’t I informed?”

“Kilala mo si Jerome. Nasa FNC ang buong panahon at isip. Hindi ko nga maintindihan kung bakit.” nasa tinig ng abogado ang panghihinayang. Inilagay sa harap ni Nick ang mga dokumento. “And you can check the records. Twenty percent na lang ang shares na pag-aari ni Jerome sa kompanya. Sinasabi ko sa iyo ito dahil ayokong mabigla ka sa meeting mamaya. I have been trying to communicate with you pero itinago mo ang sarili mo. Kung hindi ko pa kinausap si Mr. Navarro ay hindi ko malalaman kung nasaan ka.”

Hindi tinangkang buklatin ng binata ang bunton ng mga papel sa harap. He will do it in his own good time. Ilang sandali niyang tinitigan ang mga iyon bago muling itinuon ang mga mata sa abogado.

“Sino na ngayon ang nagmamay-ari ng chain of hotels and resorts, attorney? At kanino na ngayon ang controlling shares dito sa GI?” Pinipigil niya ang pag-alpas ng galit dahil wala siyang karapatan sa mga ari-ariang ito kung legalidad ang pag-uusapan. Pero kung hindi dahil sa obsession ni Jerome kay Franco Navarro disin sana’y nagawan niya ng paraan ang mga negosyo.

“Iisang tao ang nakabili ng mga negosyo ng papa mo at ang nagmamay-ari ngayon ng fifty-one percent controlling shares ng Gascon Industries, Nick.” iniabot ng matandang abogado sa harap ni Nick ang isa pang kopya ng mga papeles. “Si Mr. Bernard Fortalejo.“Dahan-dahan ang ginawang pagsandal ni Nick sa executive chair sa pangalang narinig and took a deep breath. Dalawang beses na niyang nakatagpo si Bernard Fortalejo along with his lawyer, si Marco de Silva. Sa FNC mismo. Twice last year. Ang Kristine Steel kung saan isa ito sa mga nagmamay-ari ang siyang supplier ng FNC ng tin plates. Naipakilala na siya ni Franco dito. A well-known businessman. Nasa late twenties nito ang lalaki.

“Ano ang natitirang assets ng Papa, Attorney?” he asked calmly.

“Lahat ay ipinagbili ng papa mo nang unti-unti sa nakalipas na mga taon. At dahil walang legal na testamento na naiwan ang mag-asawa ay minana mo bilang anak ang forty percent share of stocks sa FNC. At ang twenty percent dito sa GI at ang bahay sa Alabang Hills. Your father is a poor businessman, Nick. Halos muntik nang mauwi sa wala ang mga bagay na pinaghirapan sa loob ng maraming taon. But by any man’s standard, you’re still a very rich man.”

Marahan siyang tumango. Hindi agad makuhang magsalita.

Nag-ring ang intercom at sinabi ng sekretarya niyang nasa conference room na ang ibang direktor. Matapos magpasalamat sa abogado ay tumayo ang binata at binuksan ang accordion door kung saan sa kabila pa ng pinto ay ang conference room.

Sabay-sabay na bumati ang naroong mga lalaki. Isang magandang babae ang napuna ni Nick na nakaupo sa may dulo ng mesa katabi ni Bernard Fortalejo. She was smiling seductively to almost every men in the room.

Tahimik siyang umupo sa dating puwesto ni Jerome. Nasa tapat niya si Bernard. Bago magsimula ang meeting ay ipinakilala sa kanya ang babae. Sandra Montejo.

Nagsimula ang meeting. At tulad ng sinabi ng abogado, na kay Bernard Fortalejo na ang controlling shares.

Sa pamamagitan ng botohan at sa mungkahi na rin ni Bernard ay hinawakan ni Nick ang posisyon bilang executive vice president at general manager. Pagkatapos ng ilang mga legalidad ay natapos ang meeting at nagsialis na ang mga board member matapos muling magsabi ng pakikiramay kay Nick.

Ang naiwan sa boardroom ay siya, si Bernard, at si Sandra na hindi humihiwalay ng tingin sa kanya since two hours ago.

“Do you want me to thank you for voting in my behalf, Mr. Fortalejo?” sarkastiko niyang tanong.

“I’m only four years older. You can call me Bernard,” wika nito sa formal but friendly tone. “At walang dapat ipagpasalamat, Nick. Kilala ka ng mga direktor bilang isang mahusay at batang executive. Mr. Navarro trained you well.”

Shit! Nagsisimula pa lang siya ay nakasunod na ang anino ni Navarro sa kanya. Kunsabagay, sino ba ang hindi nakakakilala kay Franco Navarro?

“Siyanga pala, Sandra will work with you as your PA.” nilingon nito si Sandra na bahagyang tumango.

“So I don’t get the right to choose my own employees?”

“There’s no need to be sarcastic.” may warning sa kalmanteng tinig nito. “Hindi ko kasalanan kung ako na ngayon ang nagmamay-ari ng kompanyang ito. Kung hindi man napunta ito sa akin, mauuwi rin ito sa iba.”

“And you’re putting someone to spy on me,” patuloy ng binata na hindi naligalig. Ni hindi nililingon si Sandra at nanatili ang mga mata sa kausap.

“Cut it off, Nick,” mahinahon pa ring sagot nito at hindi pinapatulan ang sarcasm sa tinig niya. 

“Sandra’s very capable, I assure you. She wanted this job and she blackmailed me into giving it to her.” bahagyang ngumiti ito at nilingon si Sandra.

Hindi kumibo si Nick. He hated people na gumagamit ng backer para lang makarating sa puwestong gustong hawakan. Pero wala siyang magagawa. Ganoon ang kalakaran ng industriya kahit sa ibang bansa man.

Tumayo si Bernard at humakbang palapit sa kanya. “Let’s not bite each other, Nick. Believe me, sa mundong ito’y kailangan ng isa ang mga connectiones. At kailangan mo ako para doon. I’ve been in this dog eats dog business far longer than you.”

Hindi siya sumagot. Masasabi ba niya kay Bernard that Franco Navarro can provide him those connections when needed dahil ama niya ito? Isa pa, hindi ba at kaya siya nag-resign sa FNC dahil gusto niyang patunayan kay Franco na kaya niya na wala ang anino nito?

“I can buy back the shares.” he knows he was being foolish.

Ngumiti si Bernard. A tolerant smile na para siyang batang munti. “Granting na ipagbili kong muli sa iyo ang nabili ko sa papa mo, how would you buy me back? Oh, I know you owned forty percent shares sa FNC but you aren’t that foolish para galawin iyon. FNC belongs to the one thousand top. A solid corporation.

“FNC is the umbrella of so many small companies also owned by Navarro. Bibitiwan mo ba iyon, just because of a foolish pride?” Niyuko nito ang binata. Pagkatapos ay ito na rin ang sumagot. 

“You’re thinking of a suicide.”

Hindi sumagot si Nick. Nagpupuyos ang dibdib. Hindi niya alam kung kanino siya nagagalit. And it’s unreasonably childish to take out his anger on Bernard Fortalejo.

“What about you, Sandra?” lingon ni Bernard sa dalaga.

“I’ll be fine, Bernard,” nakangiting sagot ni Sandra na tumayo rin. Tinapik ni Bernard sa balikat si Nick bago tuluyang lumabas.

“Huwag mo muna akong husgahan, Mr. Gascon,” she said softly. Umuugong sa tainga ng binata ang malambing nitong tinig. “Marunong akong magtrabaho. At alam ko ang ginagawa ko. Ayoko lang magtrabaho sa ilalim ng pamamahala ng bayaw ko.”

“The chairman himself hired you, may magagawa ba ako?” May kahalo nang amusement ang sarcasm sa tinig niya.

“Hindi mahirap kausap si Bernard, Mr. Gascon. Had you insisted na hindi mo ako gustong PA, he would have took me back with him,” patuloy ng dalaga. Dinukot ang sigarilyo sa bag at nagsindi.

Nick watched the seductive lips habang ibinubuga ang usok paitaas. Pagkatapos ay muli siyang tinitigan. “I promise to be very, very submissive to my boss,” makahulugang sinabi nito.

Tumaas ang isang sulok ng mga labi ni Nick bilang pagngiti. “You could be very convincing.”

Matamis na ngumiti si Sandra. Lumapit at huminto sa tapat ng binata. “I always get what I want, Nick.”

Ngumiti si Nick. Perhaps it wasn’t so bad after all.

9

Hindi niya gustong umuwi sa bahay sa Alabang pero doon niya dinala ang sarili. Inikot niya ang paningin sa paligid. Agad ang pagguhit ng sakit sa dibdib. Hindi niya agad kayang tanggapin ang pagkawala ni Monica.

“I love your father, Nick… have loved him since I first saw him…”

At ang paulit-ulit na salita ni Franco na umuugong sa tainga niya. “In my own ways… have I not loved you, son?“Pagkatapos ay ang magkakapatid na Navarro.

“Ang tanging naging kaibahan sa relasyon natin ay ang katotohanang wala na angTita Monica, pare. And I will miss her.” si Alvaro na nakahawak sa balikat niya noong araw pagkatapos ng libing.

Si Lance ay mahigpit siyang pinisil sa balikat bago nagtuloy sa sariling kotse. At tatlong araw matapos ang libing ay bumalik ito sa Texas nang hindi kinakausap si Franco.At si Jenny. She never tried to talk to him sa panahon ng vigil at libing. Pero dumating ang dalaga nang araw bago siya umalis patungong Sto. Cristo. She cried at niyakap siya nang mahigpit.

“No matter what, nandito kami, Nick. And don’t stay away from us, please,” pahikbi nitong sinabi sa dibdib niya. “Don’t build chasms between us.”

Sinikap niyang kontrolin ang emosyon but he needed someone at that moment. Gumanti siya ng yakap at hinagkan sa ulo ang kapatid.

“I never thought that I only have two brothers, Nick. All my life, laging tatlong kapatid na lalaki ang nasa puso ko at isip. Now, I know why.” Humihikbing tumingala sa kanya ang dalaga.

“Hush…” he kissed the top of her head. Nagsisikip ang lalamunan niya at hindi siya makapagsalita.

At nang umuwi siya sa Sto. Cristo ay inatupag niya ang bote ng alak doon. He was all alone. Walang ibang taong maaari niyang pagbuhusan ng sama ng loob niya kay Franco Navarro. Ng pait ng biglang pagkawala ni Monica.

Until one day—napapikit ang binata. What happened to Alaina? Nandoon ba talaga ang dalaga o imahinasyon lang niya? Ginawan ba niya ito ng masama? Or was it just a dream? If it had been a dream, then it was one hell of a dream.

ISANG linggo na sa trabaho si Nick at halos buong panahon niya’y naukol sa re-organisasyon ng opisina. Maraming trabahong napabayaan si Jerome. At walang araw na hindi sila nagkikita ni Sandra. At totoo ang sinabi ng dalaga sa kanya, mahusay itong magtrabaho. Marami sa mga gawain niya’y naging magaan dahil dito.

And more than anything else, she never failed to attract his attention. She never failed to turn him on sa gitna ng maraming trabaho tuwing papasukin siya nito at kakausapin. At alam din niyang sadyang inaakit siya nito.Isang hapong nakasubsob siya sa trabaho ay biglang dumating sa opisina niya si Franco.

“This is ridiculous, Nick,” wika nito sa kanya. “Pinapatay mo ang sarili mo sa pagtatrabaho rito gayong hindi mo kompanya ito.”

“Stockholder ako ng kompanyang ito, Navarro, kung nakakalimutan mo.” naningkit ang mga mata niya.

“Damn you, Nick!” nagpupuyos na hiyaw ni Franco. “Bernard Fortalejo owned this company. Isa ka lamang empleyado rito. Empleyado ni Bernard, while you are part owner ng FNC!”

Hindi agad nakasagot ang binata. Totoo ang sinabi ni Franco. Totoo ring stockholder siya ng kompanya pero empleyado pa rin siya. At hindi niya pinag-ukulan ng hustong pag-iisip iyon sa matinding rebelyon kay Franco Navarro.

“Hindi mo ako magiging anino, Navarro.”

“And you preferred to be Fortalejo’s shadow, ganoon ba?” ganti nito sa nagngangalit na mga bagang.

“Ano ba ang pakialam mo sa buhay ko?” singhal niya at tumayo.

“You are my son, damn you!”

“By unfortunate circumstances,” sagot niya sa pagtatagis ng mga bagang.

“Kahit na ano pang sabihin mo, anak pa rin kita. At wala akong anak na nagtatrabaho para sa ibang tao!”

“Bakit, Navarro, wala ka pa bang nakikitang kapalit ko?”

“Nobody’s indispensable, Nick. Alam mo iyan. Gaano man kahusay ay may katapat. Nandito ako dahil sa iyo. Dahil anak kita.” tumaas-baba ang dibdib ng matandang lalaki. “You’re stubborn as a bull. And because of that damned foolish pride…”

“Don’t we have those as things in common, Navarro?” agap niya at huli na para bawiin ang sinabi. Hindi niya sinasadyang aminin sa hindi direktang paraan ang kaugnayan niya kay Franco Navarro.

Ilang sandaling katahimikan ang namagitan bago isang ngiti ang sumilay sa mga labi ni Franco. 

“I have said this before and I’m saying it again. I cannot decide whether having sons as outrageously arrogant and bullheaded as the three of you is a blessing or a curse. Whichever, Nick, I am so proud that you are my blood. And if you give me the choice, legal mong tataglayin ang pangalan ko. At alam mong hindi mahirap gawin iyon.”

Ang sunod na namalayan ni Nick ay nag-iisa na lang siya sa silid. Wearily, muling bumalik ang binata sa upuan at isinandal ang ulo sa silya.

Is it worth fighting you, Franco Navarro? At ano ang matibay na dahilan para gawin iyon? Dahil ba sa isang pangyayari twenty-five years ago at hindi na muling mababago?

Nasa ganoon siyang ayos nang pumasok si Sandra. “Hey, nandito ka pa?“Humugot siya ng paghinga at ngumiti. “Nakalimutan ko ang oras. Ikaw, bakit nandito ka pa rin?”

“I saw your car sa parking lot.” umupo ito sa gilid ng mesa and cross her legs. “You looked tired,” she whispered softly.

“Not so tired to do something we’ll both enjoy.” Itinaas ng binata ang daliri at ipinaglakbay sa nakahantad na magagandang binti ng dalaga.

“Now you’re talking.” ang mga kamay ng dalaga’y nasa necktie ng binata at nagmamadaling tinatanggal ito.

“I hate pantyhose,” usal ni Nick. Impatiently pulling down the nylon fabric. Pagkatapos ay tumayo at inakay ang dalaga sa lounge. Hinubad ang tailored blouse nito at inihagis sa carpet. While she’s fumbling on his buckle.

Si Sandra ay hindi na alam kung ano ang nangyari. One minute they were fully clothed and the next they were naked. His mouth on hers that she literally stop breathing. His hands everywhere. On her breast and fondled the hardened peaks.

Then he entered her fiercely that she wasn’t able to stop herself from crying out. At walang nagbigay pansin sa lampshade na bumagsak mula sa sidetable na kung paanong nasagi ay walang makapagsabi.

Si Sandra ay hindi makapaniwala sa intensidad ng lovemaking ni Nick. This wasn’t her first time. Ryan took care of that a long time ago. Pero naroon pa rin ang banayad na sakit na dapat sana niyang madama. And add the fact that Nick was a big man. But he was also like a hungry lion na handang silain ang kaaway. His hands, his mouth, and his body made her forget the little discomfort.

And she met his passion. Arching her body to meet his. In unison they both reach their shattering release.

10

“SANDRA,” tawag ni Nick sa kanya nang mag-akma siyang papasok sa banyo. Nilingon niya ito. Nakahiga pa rin ito sa lounge. Walang pakialam if he was still naked.

“Are you taking pills?” Nasa mukha ng binata ang pagkabahala.

“I haven’t thought about it,” sagot niya na nagsasalubong ang mga kilay. “Bakit?”

“I don’t like committments, Sandra. Of course, I like you and I adore that lovely body. And we both enjoy sex together. I don’t want to spoil it by unwanted pregnancy.”

“Meaning, ’pag nagdalang-tao ako ay tapos na ang relasyon nating dalawa?” naghahamon niyang tanong.

“We have just started. Huwag nating pag-usapan ang pagtatapos. But marriage is far from my mind. We are both consenting adults, aren’t we?”

“This is great, Nick. Really great,” patuya niyang sagot. “But don’t worry, it’s safe today.“Nakahinga nang maluwag si Nick at ngumiti. “Buy the whole stock sa botikang dadaanan natin mamaya.”

She wanted to slap his face. Damned him for being so brutally frank sa pagsasabi kung ano lang ang gusto nito sa relasyon nila. Tumalikod siya at pumasok nang tuluyan sa banyo.

Tinitigan niya ang sarili sa salamin. Sa kabila ng inis, she was glowing. Her first time with Ryan ay hindi tulad ngayon. Though she couldn’t take it against Ryan dahil una niya at lasing pa ang lalaki.

Ryan did not rape her tulad ng ipinaniwala niya sa ina at kapatid. She gave herself freely noong gabing iyon. Pero dahil nga lasing, nasabi nitong hindi ito naka-divorce sa asawa. Nagalit siya. Minahal niya ito nang husto at nasaktan siya sa panloloko nito. At ginantihan niya ang lalaki sa paraang alam niya.

Matagal na iyon. Tatlong taon nang kasal sina Jake at Alexa at maligaya. At si Ryan ay kasalukuyang nasa ibang bansa at may balita siyang he finally divorced his wife. At pagkatapos ni Ryan, she never allowed any man to come close. Until Nick.

Oh, well, there was Bernard. She really did fall for him. After his love affair with his childhood sweetheart ended tragically, she tried to use another approach with him. The sisterly type. Had Bernard asked her to bed, she would have gone willingly. Pero hindi kinagat ni Bernard iyon. At ngayon nga’y anim na buwan nang kasal si Bernard at si Diana. She even thought na lived happily ever after ang ending ng story ni Bernard. But the woman he married was neurotic.

Pero hindi niya masisi si Diana. Sino ba ang may gustong may kahati sa puso ng isang minamahal? Lalo na at ang kahating iyon ay matagal nang naibaon sa lupa.Mabilis niyang binuksan ang shower. Bakit ba pinagkakaabalahan niyang isipin ang buhay ng mga iyon? She smiled. She’s contented now. Nick could be a brute but he will served his purpose.

Si Nick ay sa banyo naka-focus ang mga mata. Napapailing habang dinadampot isa-isa ang mga kasuotan. Muntik na nitong isigaw ang pangalan ng ibang babae when he reached his climax. He’s foolish para alagaan sa puso at isip ang mga sandaling iyon.

His Laney.

11

BISITA ni Nick si Sandra at naliligo sa swimming pool in her string black bikini nang dumating doon si Jenny. Patungo sa pool ang binata nang lumabas ng kotse niya ang dalaga.

“Jenny!” Umaliwalas ang mukha ni Nick pagkakita sa kapatid.

“Hi.” Lumapit dito at humalik sa pisngi at ikinawit ang braso sa baywang ng binata. Pagkuway nilingon si Sandra na nasa gitna ng pool at naka-float. Nagsasalubong ang mga kilay sa pagkakatitig sa kanya. “Nakakaistorbo ba ako?”

“Of course not,” mabilis na sagot ni Nick. Inabot ang robe at itinapis sa katawan. Inakbayan ang kapatid at dinala sa loob ng bahay. “May kailangan ka sa akin?”

“I just miss you,” nakangiting sagot ng dalaga.

“Pinakakaba mo ako, brat,” nakangising yuko ni Nick dito. Ang isang kamay ay dramatikong dinama ang dibdib. “Kabisado ko iyang dialogue na iyan. Noong huling sinabi mo sa amin ni Alvaro iyan ay may pinabugbog kang classmate na lalaki.”

Natawa ang dalaga. “I really do, Nick. Honest. And I miss my mom, too.”

Nagsalubong ang mga kilay ni Nick. “Bakit nasaan ang Tita Bea?”

“Nasa Alta Tierra ang Mama at hindi gustong umuwi, Nick.“Huminga nang malalim si Nick. “Old habits are hard to die, ha, brat? I knew you were up to something…”

“Ikaw ang kondisyon na hinihingi ng Mama sa Papa, Nick,” agap ng dalaga. “…para magbalik sa mansiyon. Lance wouldn’t talk to Franco kahit sa phone hangga’t hindi ka nakikipagsundo sa Papa. At malapit nang mahalata ang tiyan ni Kristine. Hindi gusto ni Alvaro na magpakasal sila hangga’t hindi buo ang pamilya.”

“This is ridiculous!” pagalit na sagot ni Nick. “Why are you making me feel guilty?” Hindi sumagot si Jenny at nakatitig lang sa kanya.

Isinuklay ni Nick sa basang buhok ang kamay. Lumakad patungo sa bar at nagsalin ng alak. He downed two swallows at nilingon si Jenny. Nakikiusap ang mga mata nito. May namumuong luha roon.

“You don’t want us all to fall apart, do you, Nick?”

“Ano ang gusto mong gawin ko?” Naghahamon ang tinig niya.

“Naiintindihan ko ang nararamdaman mo. Pero hindi ba natin maaaring kalimutan na ang lahat, Nick, please? We’re family at naaapektuhan tayong lahat sa nangyayari. Kahit ang Papa. Na-confine siya ng tatlong araw dahil sa matinding tension at stress.”

Nag-angat ng ulo si Nick doon. Nag-alis ng bara ng lalamunan. “How is he?” Hindi nito gustong lagyan ng concern ang tinig pero iyon ang lumabas.

Patakbong lumapit si Jenny sa kapatid at yumakap. “You don’t’ really hate him, do you? Oh, please, come back to us, Nick. You have always belonged to us sa kabila ng dalawang pamilya tayo. Ikaw at ang Tita Monica. Somehow, Tito Jerome was the outsider.”

“Kumusta si—Navarro?” pormal nitong tanong.

Jenny smiled secretly. “Nasa bahay na siya. Hindi niya gustong ipaalam kahit sa Mama ang confinement niya sa ospital ng tatlong araw.”

Huminga nang malalim si Nick at ginulo ang buhok ng kapatid. “Go home, brat. I’ll send a radio message to Alta Tierra.”

“Oh, Nick!” She tiptoed and planted a soft kiss on his lips. “Thank you! Ibabalita ko sa Papa. Then we can plan Alvaro and Kristine’s wedding. Mag-o-overseas call ako kay Lance!”

Nangingiting inihatid ng binata ang kapatid hanggang sa kotse nito. “Don’t race, brat.”

“Ako pa?”

“Oh, yes. Ikaw pa,” pagdiriin ni Nick sa ironic tone.

Nang isara ng boy ang gate ay bumalik sa pool si Nick. Nakapamaywang na nakatayo si Sandra na nakabihis na.

“I can’t believe you’re doing this to me, Nick,” akusa nito. “Nandito ako and yet you entertained another woman!”

Sandaling nagsalubong ang mga kilay ni Nick pagkatapos ay ngumiti. “Sandra, Jenny’s my sister.”

“Sister!” nanlaki ang mga mata ng dalaga na lalong nainis. “That’s cheap, Nick. You could have thought of a more convincing alibi. Nag-iisang anak ka, Nick Gascon. And that woman is the Navarro princess!” asik nito quoting the press’ reference to Jennifer.

“Right. And she’s—” nahinto siya sa pagpapaliwanag. Wala nga palang nakakaalam sa lihim na iyon ng pamilya. Nang mangyari ang iskandalong barilan sa FNC ay ginamit ni Franco Navarro ang connection at pera para mapatahimik ang press at hindi lumabas sa peryodiko ang balita.

“A sister who kissed your lips at yakapin ka as if you’re some kind of a hero,” sarkastikong dagdag ni Sandra bago padabog na dinampot ang bag at lumakad patungo sa kotse nito.

“Sandra, wait—” gusto niyang habulin ito at paliwanagan pero paano nitong gagawin iyon nang hindi malalantad ang skeleton ng pamilya?

12

SI SANDRA ay nagpupuyos ang dibdib sa pagmamaneho. They’ve been together for four months now. And though she has nothing to complain pagdating sa kama at sa pagiging galante ng binata, she hated him for being cautious. Tulad na lang noong isang araw na nasa cottage ng isang first class resort sila.

“Bakit kailangang gumamit ka niyang rubber na iyan, Nick?” tanong niya rito when he stopped what he was doing to her at may kinuha sa wallet. “I find it irritating.”

“Safety method, darling,” nakangising sagot nito. Unwrapped the foil and slipped it on. And in one swift movement entered her that she gasped.

“You’re not very gentle,” she half-complained, though she liked his rough ways. She pulled him to her and sheathed him deeper.

“You won’t be gasping and writhing right now if I was gentle, darling,” sagot nito sa tila namamaos na tinig.

“I—I am—already in pills—bakit ka—gumagamit niyan,” she lied and moaned in between words and clutched his shoulders.

“An ounce of cure is better than a pound of medicine,” nakakalokong sagot nito and drove hard.She cursed him as she climaxed.

Mariin niyang tinapakan ang selinyador ng kotse. Sa pagpapatakbo ibinuhos ang galit. Damn him. Ang babae kanina ay baka wala pang twenty. She couldn’t believe na pati estudyante ay pinapatulan ni Nick.

Nagdikit lalo ang mga kilay niya nang makitang may kotseng nakaparada sa tapat ng bahay niya. Naharangan ang pagpasok ng kotse niya sa garahe. Galit siyang bumaba at pumasok sa nakabukas na gate. Pati ang gate ay nalimutang isara ng katulong niya.Akma siyang kakatok nang bumukas ang pinto sa gulat niya. “Hello, Sandy?”

“Ryan!” bulalas niya. At bago pa niya nadugtungan ang sinasabi ay mabilis na siyang nahatak ng lalaki at siniil ng halik.

“Bit—tiwan mo ako!” piglas niya. Pinakawalan nito ang mga labi niya subalit hindi ang pagkakayakap sa kanya.

“I missed you, Sandy.”

“Go to hell, Ryan! Nasaan ang katulong ko? Bakit ka pinapasok?”

“Pinag-day-off ko ang katulong mo,” nakangising sagot nito.

“Ano?”

“We have the whole house to ourselves, darling,” wika nito at hinagkan siya sa leeg. Pinaghahampas niya ang lalaki pero hindi siya binibitiwan nito. Sa halip ay binuhat siya at ipinanhik sa silid niya sa itaas. Ibinaba siya nito sa ibabaw ng kama.

“You’re crazy!” Mabilis siyang bumangon. “Kung inaakala mong magagawa mong…”

“I’m free now, Sandy.” hinila siya pabalik nito at ibinalya sa kama sa panlalaki ng mga mata niya. Si Ryan ay unti-unting nagtatanggal ng mga kasuotan.

“You can’t do this!”

“Of course, I can. You were mine, Sandra.” inihagis nito ang polo sa sahig.

“You will rape me this time, Ryan!” At muli siyang nagtangkang bumangon subalit muli siyang naagapan ng lalaki at muli ring ibinalik sa higaan.

“C’mon, darling. Let’s stop this game. I know you, Sandra. Ako lang ang mahal mo,” nakangising wika nito and joined her in bed.

Thirty minutes later ay hindi na namalayan ng dalawa ang marahang paglapat ng pinto na nalimutan nilang isara.

13

“GOOD morning, Miss Beautiful,” bati ni Nick sa sekretarya.

“Good morning, Nick.” malapad ang ngiting ibinigay ni Mrs. de Lara sa binata. “Nasa loob si Bernard. Tumuloy ka na.”

“Para sa pinaka-efficient secretary na nakilala ko,” patuloy ng binata na ibinigay ang isang stem ng rose mula sa likod at inilapag sa harap ng sekretarya.Kumislap ang mga mata ni Andrea pagkakita sa mapulang rose. “Nick, how could you be so sweet!” Kinindatan ito ng binata at nagtuloy na sa loob. Naiwang nakangiti pa rin at nasisiyahan si Andrea.

“Sino ang nagbigay sa iyo niyan, tita Andrea? Ang ganda naman,” wika ng isang tinig mula sa likuran at inilapag ang isang envelop sa harap ng matandang babae.

“Alaina!” bulalas ng matandang babae. “Kailan ka pa dumating?” Dinampot ang envelope at tiningnan ang laman. “Ito na ba?”

Umupo sa gilid ng mesa ang dalaga. “Two hours ago. Ano ang tingin mo sa mga larawan, okay ba?”

“Beautiful!” Sinipat nito ang mga litrato. “Ito ang minana mo sa ina mo, Alaina. Photography. Sayang nga lang at…” nagbara ang lalamunan nito.

“Tita, please…” nailang ang dalaga.

Iwinasiwas ni Andrea ang kamay. “Huwag mo akong intindihin. I’m over it a long time ago. I have forgiven them already. Kung humingi ng tawad ang inay mo sa akin, hindi sana siya pumanaw nang maaga. It was guilt that took her life.” Puno ng emosyon ang tinig nito. Pagkatapos ay nag-alis ng bara ng lalamunan. “Anyway, are you going to show this to Bernard?”

“Of course. Gusto kong hingin ang approval niya kung aling bahagi ng villa ang maaari kong i-display.” Hinaplos ni Alaina ang rose. “From an admirer?” she teased.

Nangiti si Andrea. “From a gorgeous hunk.”

Tumaas ang kilay ng dalaga. “Ow? Don’t tell me na wala na sa mga Fortalejo ang loyalty mo ngayon when it comes to physical looks, tita?” natatawang sinabi ni Alaina. Wala sa loob na nilaro ang petals. Sa loob ng isang taong mahigit na pananatili niya sa tiyahin ay nalaman niya kung gaano ka-loyal si Andrea sa mga Fortalejo. Para dito, ang mga Fortalejo ay rare breed of good-looking men.

“They still top my list but it doesn’t mean na isinara ko na ang mga mata ko sa ibang adonis na nilikha ng maykapal.”

Bumunghalit ng tawa si Alaina. If there’s one thing that she liked most about her mother’s sister ay ang hindi niya pagkadama rito ng age gap. Not to mention her being romantic most of the time.

“And who is this gorgeous?” She’s still smiling. “Will I get to meet him, tita? Kasingguwapo ba ni Nathaniel o ni Zandro?”

“Ang VP-GM ng kabilang kompanya. But I think he left office and Bernard will have his hands full in choosing someone to take over.”

“Well, he is as gorgeous—and a hunk, dear. And younger. And you’ll meet him later.” Tumingala sa pamangkin si Andrea. “I wonder why you didn’t considered Bernard handsome?“Nagkibit ng mga balikat si Alaina. “Oh, yes, pero…”

“You gave Bernard all the adjectives para sa isang lalaki na nasa dictionary maliban lamang sa salitang guwapo,” dugtong ng matanda.

She frowned and pout her lips. “But it doesn’t mean he’s less attractive. Of course not. In fact, there’s something about your big boss na hindi ko kayang ipaliwanag. Some animalistic kind of…” muli siyang nagkibit ng mga balikat.

“I know what you mean. Well, I’m telling you all these. Bernard is also as ruthless, as arrogant, as completely set in his ways, and a domineering brute na nakilala kong—” huminto si Andrea na biglang pumasok sa isip si Leon Fortalejo at idinugtong, “…nabubuhay. What is that for anti-thesis?”

Muling ngumiti si Alaina. “That is what makes him different. I probably wouldn’t know how to deal with him. He could be—frightening, too.”

“People thought so. I am only so sorry that Diana did not know how to deal with him.” Idinagdag nito ang huling sinabi as an afterthought. Iisang babae lang ang alam nitong nagpapabago sa odd moods ni Bernard. One woman who could arouse his anger like that of a devil then melt him into submission with her smile.

“What do you mean?”

Biglang nag-angat ng ulo ang matandang babae na nagkaroon ng lambong ang mukha. “Forget I said that,” wika nito sa istriktong tono. “I really do not wish to discuss Bernard’s personal life.”

Matamis na ngumiti si Alaina. “So back to being the most trusted and confidential little boss, eh,” she teased. Pagkatapos ay pumormal. “Alam mo bang hindi ko kayang ilagay sa mga salita ang pasasalamat ko sa iyo? Ikaw ang naging daan ng mga oportunidad sa akin, tita Andrea.”

Itinago ng matanda ang ngiti. Si Alaina ay parang ang bunsong kapatid pagdating sa paglalambing. Lamang— nagbuntong-hininga at tumayo. “Huwag mo na akong bolahin. Ipapaalam ko na kay Bernard na dumating ka na. If he’s not busy, I’m sure he’ll see the photographs.”

14

SA LOOB ay nag-uusap ang dalawang lalaki.

“Gusto kitang pigilin, alam mo iyon,” ani Bernard kay Nick. “I needed someone like you, Nick. Sa loob ng isang taong mahigit na pamamahala mo sa kompanya ay ten percent ang increase ng profit. Not to mention some personal reason. Like, you’re more of a friend than an associate.”

Natawa si Nick. Remembering their first encounter sixteen months ago. Bale-wala iyon kompara sa mga sumunod nilang pagtatalo ni Bernard sa board room since then. They argued, they debated, always at each other’s neck then ended up respecting one another’s decision.On office hours ay ganoon silang dalawa. But off office hours they became the best of friends.

“Funny, pare. Ganoon mo ba talaga ako isinubsob sa trabaho at hindi ko man lang napagbigyan kahit minsan ang imbitasyon mong sa Paso de Blas gugulin ang weekends?”

“You were so busy proving yourself na kaya mo kahit wala si Franco Navarro, pare.” umiling si Bernard and smiled wryly. “I can see myself in you way back.”

“Let’s have a deal then. One week sa Paso de Blas at one week din sa Sto. Cristo o sa Alta—” isang warning knock ang nagpalingon sa dalawa sa pinto. Sumungaw si Andrea.

“Yes, Andrea?”

“Do you have a moment to spare or I’ll ask Alaina to come back?”

Si Nick ay nagsalubong ang mga kilay sa pangalang narinig at tumingala sa matandang babae. Alaina isn’t a common name. Sa buhay nito’y dalawang babaeng may pangalang Alaina pa lang ang nakatagpo ng binata.

“Dumating na ba siya?” Tumango si Andrea. “Let her in.” Tumango si Andrea, nginitian si Nick at muling lumabas. “Pamangkin ni Andrea si Alaina. Graduating siya next sem at aspiring photographer.”

Hindi nakuhang sumagot ni Nick dahil bumukas ang pinto at pumasok ang kakaibang Alaina sa dating kilala niya. Na kay Bernard ang mga mata nito at nakangiti.

“Hi. Sorry for intruding but I like to show you the pictures. Kung busy ka, iiwan ko na lang and I’ll—”

“Alaina?” Si Nick.

“Nick!”

Humulagpos sa mga kamay ng dalaga ang envelope at bumagsak sa carpet sa pagkabigla. On instinct, sabay rin nilang niyuko ni Nick upang damputin. Their faces almost touched. Parang napasong binitawan ni Alaina ang envelope at tumuwid.

Tumikhim si Bernard at amused na tinitigan ang dalawa. “You know each other?”

“Y-yes. I—I used to—”

“Alaina’s a childhood friend, Bernard,” agap ni Nick sa sinasabi ni Alaina. Hindi makapaniwalang nakatitig sa mukha ng dalaga. Mga tinging humagod paibaba. She’s wearing tight blue jeans and body hugger and damned sexy.

Nailang si Alaina. Ang self-confident at poised na na-develop niya sa loob ng nagdaang panahon ay biglang nag-collapse sa sandaling iyon.

“I—I’m really—in a hurry, Bernard. Babalik na lang ako.” dinaanan niya ng tingin si Nick out of politeness at ngumiti. Pagkatapos ay mabilis na lumakad patungo sa pinto.

“Alaina, wait!” Napatayo si Nick pero nakalabas na ang dalaga.

“You’ll see her around, Nick. Tinitiyak ko sa iyo,” kaswal na wika ni Bernard.

Huminga nang malalim ang binata at bumalik sa upuan. “How long have you known her?”

“Five months or so,” sinabayan nito ng kibit ng mga balikat. “Si Andrea ang nagpakilala sa kanya sa akin dahil gumagawa ng thesis ang dalaga. Hindi sinasadya ay nagkakilala sila ni Emerald dito. Emerald’s a writer and Alaina loves photography. Emerald gave her the chance to photograph the articles she’d been writing for a women’s magazine.”

Hindi sumagot si Nick. Nanatiling nakatitig sa pinto.

“She’s young and very pretty.” Si Bernard in a mild teasing tone.

Nagsalubong ang mga kilay na tinitigan ni Nick si Bernard. May bahagyang pagdududa sa mga mata. Malakas na tumawa si Bernard.

“Don’t look at me like that, friend,” amused nitong sinabi na itinaas ang dalawang kamay. 

“Diana will kill anything na pag-uukulan ko ng tingin. Tao man o bagay.” sa kabila ng ngiti ay naroon ang bitterness at anger sa ilalim ng tinig nito.

Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Nick. Itinaas ang dalawang binti sa kabilang swivel chair.

“Yeah. She’s very pretty,” sang-ayon ng binata. May bahagi ng isip ang naglakbay. One long ago afternoon. At nahagip ni Bernard ang iglap na pagkislap ng mga mata ng kaibigan at pagkatapos ay biglang tumiim ang mukha.

“I can be a good listener,” seryosong sabi ni Bernard. Hindi kaila sa kanya ang affair ni Nick at Sandra and some other more. Maliban sa ipinagtapat ni Nick na relasyon sa mga Navarro ay hindi nito nakita ang bahaging ito ng damdamin ng kaibigan.

“There’s nothing to tell, Bernard. Believe me. One moment she was there and gone the next.” naroon ang bitterness sa tinig nito. “It was a dream. A kind of dream that you long every night na sana’y mapanaginipan mong muli.”

Muling tumawa si Bernard. Sa pagkakataong iyon ay tawang hindi naman umabot sa mga mata.

“Welcome to the club, friend.” tumayo ito at tinungo ang cabinet at kinuha mula roon ang isang bote ng alak at dalawang wineglass. “Sino ang maniniwala? Two good-looking rich men with broken hearts that can’t be mended,” nilingon si Nick habang nagsasalin ng alak. “I’ll rephrase that. One heart that can’t be mended.” Tinukoy nito ang sarili sa huling sinabi.

Bahaw na tinawanan ni Nick iyon. “Romantic fools. When we were young, girls are for fun. In fact, it is up to now. I never believed that there is such thing as love that binds two people together. Para sa akin it is a means to an end.” humugot siya ng buntong-hininga.

Nang hindi magsalita si Bernard ay nagpatuloy ang binata. “Sa klase ng pagsasama ni Jerome at ng Mama, can’t blame me. Para sa akin, one in a million ang relasyon ni Franco at ng Tita Beatriz. 

Not that Franco was a saint but there’s only one woman for him. And it’s very ironic that my mother breathed, lived and loved only one man in her whole life. And that’s Franco Navarro. She died for him, you know.“ Gumaralgal ang tinig niya sa bahaging iyon and filled his lungs with air.

“You’re luckier, Nick. Hindi ko nakilala ang Mama. And when I finally found out who was the bastard who bore me, he was gone. I have nothing but his damned money!”

Dineretso ni Nick ang laman ng wineglass. “Let’s drink, Bernard, dahil hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko kay Alaina at kung paano ko siya lalapitan.”

Muling tumawa si Bernard. Sa pagkakataong iyon ay totoong tawa. “Let’s toast to the proverbial rake, California U graduate, and a shrewd businessman at twenty-five. Who would soon be speechless in front of a lovely maiden.”

He smiled drily. “Ano ang sasabihin mo sa isang babaeng wala naman kayong pinagsamahan except for one magic moment that I even doubted if it happened?”

Hindi sumagot si Bernard and for a while was lost in thoughts. Remembering again for a million times one woman who breathed, lived, and died loving one man. Remembering one magic moment that happened one long long ago afternoon. Sa isang kubo.“I love you. All my life ay nabuhay ako nang wala si Leon and everything was perfectly normal. 

But you killed me nang sabihin mo sa aking kasintahan mo si Sandra, and I stopped living since then, Bernard!“

“Do I love you? You are my everything, black eyes. When you left, you took everything away from me. My breath, my heart. I am not a normal person anymore—/ only exist.”

And the song.

....Feel your fingers soft on me	Your kisses that I live for and your love	 lights my way 	happiness in living with you brings me 	It's the sweetest thing I know of 	 just spending time with you.... 

Nick inhaled softly. May pakiramdam siyang nag-iisa na lang siya sa silid na iyon, figuratively. His misgivings are nothing compared to Bernards.

Tumayo siya and walked out of the room quietly. Nasa harap pa rin ng computer si Andrea. Lumingon ito nang maramdaman siya.

“Andrea, nasaan si Alaina?”

“What happened back there, Nick? Bakit biglang-bigla ay nagpaalam na aalis na muna?”

Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Nick. “Is she living with you, Andrea?”

Lumalim ang mga gatla sa noo ng matandang babae at matiim na tinitigan ang binata.

15

SI ALAINA ay bumaba ng taxi at nagmamadaling pumasok sa duplex. Inihagis ang bag sa mesa at ibinagsak ang sarili sa sofa.

“Damn. Damn!” nagpupuyos niyang sinabi sa galit sa sarili. She was stupid for behaving like that! Wala siyang kaibahan sa probinsiyanang nakilala nito. Sa probinsiyanang itinaboy ng ama nito!

Ilang beses niyang pinraktis ang mga dialogue na sasabihin kay Nick sa sandaling magkita sila. Hindi niya akalaing kahit isa sa mga iyon ay tuluyang naglaho sa isip niya kanina.

At alam niyang hindi imposibleng magkita sila. She’s moving in his circles now. Thanks to Andrea. In fact, she saw him once. Pitong buwan mula nang umalis siya ng Sto. Cristo. 

Magkasama sila ni Andrea sa isang department store at namimili. She walked farther sa kaiikot at pagbalik niya’y kausap na ni Andrea si Nick.

Mabilis niyang ikinubli ang sarili sa clothes rack. Ang higit na masakit ay may kasamang babae si Nick. She was so beautiful na nakadama siya lalo ng insekyuridad. Ipinangako niya sa sarili sa sandaling iyon na tuluyang ibaon ang dating Alaina, ang probinsiyanang si Alaina. Magiging sopistikada rin siya tulad ng babaeng kasama nito matapos lang ang problema niya. Suliranin na kung wala si Andrea ay hindi siya nakatitiyak sa mangyayari.

Nang umalis siya ng Sto. Cristo sa araw na iyon ay nagtungo siya sa bangko sa bayan at kinuhang lahat ang sariling pera. Hinanap niya ang address ni Andrea de Lara sa Maynila. Ang address na nakalagay sa diary ng inay niya.

Bagaman pag-aari pa rin nito ang malaking bahay na ayon sa ina ay sa kanilang magkapatid ay wala na roon si Andrea. Pinaupahan ito sa ibang tao. Mula sa tenant ay nakuha niya ang address ng tiyahin. Sa isang kilalang subdivision sa Quezon City nakatira si Andrea de Lara. Isang magandang duplex ang bumungad sa kanya.

Hindi niya matiyak kung alin sa dalawang pinto naroon ang tiyahin.

Isang babaeng nasa mid-forties nito ang lumabas matapos tawagin ng katulong.

“Yes? May kailangan ka sa akin?”

She cleared her throat. “Ako si Alaina. Alaina de Lara.”

Nagdikit ang mga kilay ng matandang babae na tila hinahagilap sa isip kung may iba pa itong kamag-anak.

“Anak ako ni Juanito at Ellen de Lara.”

Nakita niya ang pagkawala ng kulay sa mukha ni Andrea. Ilang mahabang sandali ang namagitan bago siya nito pinapasok. At mula sa bibig ni Andrea ay natiyak niya ang katotohanang nakasulat sa diary ng ina.

Si Andrea de Lara ay legal na asawa ni Juanito de Lara. Ang mag-asawa at si Ellen ay nakatira sa bahay na minana pa ng magkapatid mula sa mga magulang. Si Andrea ay empleyado sa isang maliit na kompanya at si Ellen ay nag-aaral sa kolehiyo.

Limang taon nang nagsasama ang dalawa nang magsara ang kompanyang pinapasukan ni Juanito. Nahirapan itong makakuha ng panibagong trabaho dahil sa pinag-aralan. Agriculture. Bukod pa sa stiff ang competition.

Si Andrea nang mga panahong iyon ay kasalukuyang naghangad ng ibang trabaho at natanggap bilang sekretarya ng nagsisimula pa lamang na kompanya ng semento. Magandang suweldo at malaking demand ng trabaho dahil nagsisimula pa lang ang siyang naging dahilan ng unti-unting gap ng mag-asawa. Nakadagdag pa sa iritasyon ni Andrea na siya ang bumubuhay sa asawa. Maliliit na bagay na nauwi sa laging pagtatalo.

Nakisimpatya si Ellen kay Juanito. Si Juanito ay nakahanap ng katahimikan at pagmamahal kay Ellen. At nagdalang-tao si Ellen kay Alaina. Pagbubuntis na hindi kayang ibigay ni Andrea noong panahong iyon dahil sa trabaho. O marahil dahil na rin sa paghanga nito sa guwapong mestisong amo, si Don Leon Fortalejo.

Isang sulat na lang ang dinatnan ni Andrea isang hapong umuwi ito galing ng trabaho. Pagkasuklam at panlulumo ang nadama. Hindi nito patatawarin ang dalawa. Pero walang patatawarin dahil hindi na muling nagbalik si Juanito at Ellen. Ni hindi sumulat, ni hindi nito nalaman kung nasaang lupalop napunta.

Sama ng loob, sugatang puso, galit at nasaktang pride, lahat ng iyon ay pinawi ni Leon Fortalejo. Andrea fell in love with the man who did not wish to be married again. Pero balewala sa kanya iyon, she would be willing to die for him. Don Leon Fortalejo and Kristine Cement became her world. Tuluyang nalimutan sa isip at puso si Juanito at Ellen.

Nineteen years later, Alaina appeared at her doorstep.

16

ISANG malalim na paghinga ang pinakawalan ni Alaina. Tinanggap siya ni Andrea nang walang pasubali.

At mula noon ay nagbago ang mga bagay sa buhay ni Alaina. Ipinasok siya ni Andrea sa isang kilalang unibersidad sa kabila ng kalagayan niya. Sa loob lang ng ilang buwan ay tuluyang natakpan ang dating Alaina. At sa loob din ng mga panahong iyon ay hindi iilang beses sumagi sa isip ng dalaga si Nick. The pain and the heartaches.

Ibinigay niya ang sarili sa isang lalaking ibang babae ang nasa isip while making love.to her. No. While he had sex with her.

Pinag-aralan niya ang mga kilos at pananalita ng isang sopistikadang babae. Hindi mahirap gawin. Ang inay niya’y pino at de-klaseng kumilos. Iyon ang dahilan kung bakit hindi ito makasalamuha ng mga tagaasyenda. Naiilang sa inay niya.

Alam niyang maaari silang magtagpo ni Nick Gascon. Subalit hindi niya alam na sa araw na iyon mangyayari. She was too busy with her thoughts na hindi niya narinig ang pagparada ng isang sasakyan.

Isang katok ang nagpabaling sa kanya sa pinto. “Bukas iyan, Helen,” aniya sa katulong. Bumukas ang pinto at sumungaw si Nick.

“Alaina…”

“N-Nick…”

“Gusto kitang makausap.. Puwede ba akong pumasok?“Umilap ang mga mata niya bago nagsalita. “N-nasa loob ka na.” she was trying to control the quiver in her voice. “Maupo ka.” Umupo sa katabing sofa si Nick at halos magdikit ang mga tuhod nila. Gusto niyang lumipat ng ibang upuan kung hindi lang siya magmumukhang gaga.

“Kasama mo ba dito si Andrea?” Iginala ni Nick ang tingin sa buong kabahayan.

Umiling si Alaina. “I—occupied this place.” hindi siya nagsisinungaling. “Bakit ka narito?”

“Bakit ka biglang nawala, Alaina?” tanong ng binata na ginagap ang kamay ng dalaga.

“I—I had an appointment.” alam niyang hindi ang kanina ang ibig sabihin ni Nick kundi ang pag-alis niya sa Sto. Cristo more than a year ago. She tried to pull back her hand pero ikinulong ni Nick sa mga palad nito ang kamay niya.

She was trembling. Nararamdaman ng binata iyon. Her eyes wide in apprehension. And dear lord, she was so pretty that he wanted to kiss her right there and then.

“Alam mong ang tinutukoy ko ay bigla mo na lang pagkawala sa asyenda.“She shrugged her shoulders trying to appear casual. “Siguro ay alam mo na ang tungkol sa tita Andrea.” Sumulyap siya sa bahagyang nakabukas na pinto.

“Gusto kitang tanungin tungkol diyan pero hindi ngayon. Gusto kong malaman ang naging buhay mo sa nakalipas na isang taon. How have you been, Alaina?”

“Natitiyak kong may nasabi na sa iyo si Bernard tungkol sa akin.” Itinaas niyang bahagya ang mukha. At gusto niyang isiping naninigas na ang mukha niya sa kapipilit na maging pormal at balewala ang presensiya ng binata.

“You’ve changed. You’ve changed a lot,” he whispered huskily.

Isang di-totoong ngiti ang pinakawalan niya. “Of course. Fine clothes and Andrea’s money.” hindi niya gustong salubungin ang mapanuring titig nito.

She almost sighed her relief nang bitiwan ni Nick ang kamay niya pero muli ring pinigil ang paghinga nang ang baba niya ang hawakan ni Nick at itaas ang mukha niya.

“Hindi ka na ang dating dalagitang kilala ko. Oh, you’re prettier, lovelier,” pagkatapos ay hinagod ang katawan niya. “You’ve gain weight at the right places.” She blushed but smiled at sinikap balewalain ang huling sinabi.

“I grow old…”

Hindi agad sumagot si Nick at tinitigan siya. “Yeah. Nakikita ko ang malaking pagbabago,” nakangiting sinabi nito na may nais ipakahulugan.

She slowly released the breath she was holding. Mula nang dumating sa Sto. Cristo ang binata nang mamatay ang mga magulang ay hindi niya ito nakitang ngumiti kahit minsan. In fact, wala siyang natatandaang ngumingiti si Nick. Ang tawag nga niya dito ay unsmiling prince.

Now he’s smiling.

Narito ang mukha ng lalaking tinandaan niya sa puso. Ang lalaking inihalintulad niya sa isang foreign actor na ang dalawang posters ay nasa silid niya sa asyenda. Wala sa loob na napangiti siya sa alalahaning iyon. Nagsalubong ang mga kilay ni Nick.

“Why are you smiling?”

“Ha?”

“Bakit ka ngumingiti?” ulit nito. Umiwas siya ng tingin. Ibinalik ng kamay ni Nick ang mukha niya. “Tell me,” giit nito.

“I—I remembered something funny…”

“About me?” Magkadikit pa rin ang mga kilay nito. “Tell me about it, Alaina.” Umiling siya. 

“Please…”

“I—it’s really crazy. Childish thoughts…”

“Kahit na. Sabihin mo sa akin.” His voice persistent.

“Oh, well.” nagkibit siyang muli ng mga balikat. Goodness, magkaka-muscle pain siya sa kagaganoon. “I have—I have likened you to my favorite foreign actor,” bigla niyang sinabi.Nawala ang pagsasalubong ng mga kilay ni Nick at muling ngumiti. His eyes sparkling. Binitiwan ang mukha niya.

“Really? I hope it’s not Jean-Claude Van Damme.”

Nanlaki ang mga mata ng dalaga. “Paano mong—?” She stopped on time. How could he have guessed? Mabilis na umiling. “It’s—it’s Eddie Murphy. Yes! It was Eddie Murphy, really.” He’s almost as dark as him anyway. Eksaherado niyang naisip.

Nag-echo sa buong bahay ang malakas na tawa ni Nick. She was torn between annoyance ang embarrassment.

“Little liar.” he was still shaking. “Bago ako umalis ng Sto. Cristo ay pumasok ako sa silid mo. I saw Van Damme’s posters.”

“Oh!” Pinamulahan ng mukha si Alaina.

Hiyang-hiya. Bakit ba nakalimutan niya ang mga posters na iyon sa pagmamadali niya? Dalawa ang posters na iyon na binili niya sa kabisera noong nasa huling taon siya sa high school. Pinag-ipunan niyang talaga ang ipinambili doon. At sinulatan niya ng pentel pen ang poster in bold letters.

“And I remembered you wrote something on those posters,” patuloy ni Nick sa nanunuksong tinig at mga mata. Lalong namula ang dalaga.

“I was fifteen when I wrote that!” Hinaluan niya ng inis ang depensa. “You know how kids are.”

“Of course,” patuloy ni Nick and he chuckled. “Pero hindi ka na bata ngayon nang titigan mo ako and smiled at the thought.”

“Oh, ginagawan mo ng issue. Hindi ko na nga natatandaan kung ano ang isinulat ko roon,” kaila niya.

“I remembered. Every word,” paniniyak ni Nick. “I love you, Van Damme, dahil kamukha mo si Nick. He doesn’t smile, too. There, hindi ba iyon ang isinulat mo?” patuloy nito sa panunukso.

She would have preferred to die sa mga sandaling iyon sa kahihiyan. Namuo ang mga luha niya sa pagkapahiya at inis.

“Well, I’m glad you remembered those.” bahagyang itinaas ang mukha at sa pormal at malamig na tinig ay nagpatuloy. “Nakalimutan kong totoo. Hindi kailangang ungkatin pa ang mga bahaging iyon ng kabataan ko. Of course, you don’t really looked like him. He’s gorgeous.”

Hindi pa rin maalis ang ngiti sa mga labi ni Nick. “Don’t be cross, Alaina. I was only teasing you. I miss you.”

Nagsikip ang lalamunan niya. “Well, I’m glad you do. Salamat.”

“Why are you giving me this cold treatment?”

“Nick, why the sudden interest?” nagsasalubong ang mga kilay niyang tanong. She has to put him off immediately kung hindi niya gustong mauwi pa sa kung saan ang maraming usapan.

“And why the evasions?”

“Hindi ko alam na iyon ang ginagawa ko. At hindi ko alam kung ano ang dapat nating pag-usapan. Isa lamang akong ordinaryong katulong sa malaking bahay na napunta ng Maynila at nakapagpatuloy ng pag-aaral.” Sumulyap siyang muli sa pinto. Kinakabahang anumang oras ay papasok si Helen.

“Hindi ka katulong. You never were. At kahit ka pa katulong, ano ang kaibahan n’on? I treat friends and hired help alike, with courtesy and due respect.” sa pagkakataong iyon ay nawala ang gentleness sa tinig nito.

“I’m—sorry,” bawi niya dahil totoo ang sinabi ng binata.

Tumayo si Nick at ipinasok ang mga kamay sa bulsa ng jeans. Inikot ang tingin sa loob ng duplex bagaman wala namang nakikita. Pagkatapos ay muling ibinalik kay Alaina.

“What happened between us the day you left, Alaina?” he asked softly.

“Hindi ko naiintindihan ang gusto mong itanong, Nick,” mabilis niyang sagot pero nagbaba ng mga mata.

“Don’t lie. Maaaring lasing ako pero natatandaan ko ang ginagawa ko. I just can’t totally recall what exactly happened. Please tell me.”

“Natatandaan mo pala, ano ang dahilan at ipapaalala kong isa-isa sa iyo?” Hinaluan niya ng iritasyon ang tinig.

“I took your innocence, didn’t I, Alaina?” he asked softly.

“This is ridiculous and embarrassing!” galit niyang sinabi. “Ayoko nang pag-usapan pa ang mga bagay na iyon, Nick.”

“Hindi ko intensiyong kalimutan ang bagay na iyon, Alaina. Gusto kong itanim mo sa isip mo iyan,” mariing wika ni Nick. “At hindi ako makapaniwalang balewala sa iyo ang pagkakaloob mo ng sarili sa akin.”

“Correction, please! Hindi ko kusang ipinagkaloob, you seduced me.” It was half-lie and half-truth.

“Oh, Alaina, I’m sorry. Really sorry.”

Nakadama ng deja vu ang dalaga. Sinabi na rin ni Nick ang mga katagang iyon. When she almost screamed in pain. Only, ipinagkamali siya ni Nick sa ibang babae during the height of the passion. And it really hurt so much.

Pero ano ba ang inaasahan niya? Wala naman silang relasyon. Ni hindi nga nagpapakita ng motibo ang binata na may interest ito sa kanya sa iilang pagkakataong naroroon ito. Oh, well, he was nice and polite and concern. Pero maliban doon ay wala na.

“Let’s drop the subject, Nick, okay?” pormal niyang sinabi. “Ayoko nang pag-usapan pa iyon. Kung hindi mo kalilimutan, then that’s your own problem. Pero ako ay kinalimutan na iyon.“Hindi sumagot si Nick. Matagal na katahimikan ang namagitan bago nagsalita ang binata.

“May small party na gaganapin sa mga de Silva the day after tomorrow. Anniversary ni Marco at Emerald. I want you to come with me.”

Mabilis na umiling si Alaina. “Finals ko bukas at sa susunod na araw. I can’t afford to miss it.” She can, pero hindi niya gustong muling bigyan ng pagkakataon si Nick na makalapit sa kanya. She doesn’t trust herself. Isa pa, nakatango na siya kay Zandro pero hindi na niya sinabi iyon dahil hindi naman niya binigyan ng confirmation ang huli dahil nga sa finals niya.Tinitigan siya ng binata na tila inaarok ang katotohanan sa sinasabi niya.

“All right. Pero huwag mong ipagkamaling ito ang huling pagkakataong pupunta ako dito. I’ll be seeing you, Alaina. Again.”

Ang sumunod niyang narinig ay ang tunog ng pag-alis ng sasakyan. Isang mahabang buntong-hininga ang pinakawalan niya. Pagkatapos ay nagmamadaling lumabas at lumipat sa kabilang bahay. Dating may umuupang foreigner sa pinanggalingan niya. Nang umalis ito ay hindi na muling pinaupahan ni Andrea. Ginawang studio niya at ang isang silid ay ginamit niyang dark room.

“Papakabila sana kami ni Monique, Alaina,” salubong ni Helen na nasa bungad ng pinto. “Naisip kong may bisita ka dahil may kotseng pumarada sa tapat.”

Napapikit ang dalaga. “Salamat at hindi ka lumipat, Helen,” pagkatapos ay kinuha rito ang magpipitong buwang anak. “Hello, love? Did you miss mommy?” Dinampian niya ng halik ang noo ng magandang batang babae.

“Mo—mmy—”

“I saw your daddy today, sweetheart,” she whispered bitterly. “You don’t exactly look like her. Kahawig mo ang Lola Monica noong bata pa ito.” Tenderly, hinawi niya ang kulot na buhok sa mukha ng anak.

“Dad—dy—” ulit ng bata na ngumiti at nilaro ang hikaw niya.

“I’m sorry, darling, pero hindi ko alam kung tama ang ginawa ko. I wanted him to know you and you him. Pero paano ko gagawin iyon?”

“Sabihin mo sa kanya ang totoo, Alaina!” Ang galit na tinig ni Andrea mula sa pinto.

T-Tita!“ Hindi niya narinig ang pagparada ng kotse nito.

“Duda na ako nang itanong ni Nick ang address mo. Hindi ko sinasadyang ang numero sa kabila ang naibigay ko. I was used to giving your studio address.” kinuha nito ang bata mula sa kanya at sandaling napawi ang galit and patted a gentle kiss sa pisngi ng bata. “Nang makaalis si Nick ay hinanap ko sa computer ang file niya. Taga-Sto. Cristo ang ina niya.”

“Oh, tita…” nanlumong ikinulong ni Alaina sa mga palad ang mukha.

“Hanggang sa mga sandaling ito ay itinago mo sa akin ang bagay na iyan, Alaina. Kung alam ko lang, I could have done something a long time ago. I remember meeting Nick sa department store matapos tayong mamili ng mga gamit ng ipinagbubuntis mo.”

Nag-panic ang dalaga. “Please, tita Andrea, nakikiusap ako. Ayokong malaman ni Nick ang tungkol kay Monique.”

“At gusto mong maging tulad mo ang anak mo!” Huli na para bawiin ang sinabi. Lumatay ang matinding sakit sa mukha ng pamangkin. “I—am sorry, Alaina. I should have not said that. Hindi mo kasalanan ang ginawa ng mga magulang mo.”

“But you’re right, I was their bastard,” mapait niyang sagot.

Parang piniga ang puso ni Andrea. “They loved each other. They could have gotten married kung may diborsiyo dito sa atin. Isa pa, nagkasala din ako. Tulad din ng sa kanila. I do not meant to be judgmental, Alaina. Nag-aalala ako sa inyong mag-ina. Sa apo ko. Paano kung lumaki siya at itanong kung sino ang ama niya?”

Itinaas ng dalaga ang mukha at tinitigan ang anak. “By that time ay makakaisip na ako ng sagot, tita Andrea. I might introduce Monique to her father without getting myself involve again.”

“Kakausapin ko si Nick, Alaina.”

Tumigas ang mukha ni Alaina. “’Pag ginawa ninyo iyon ay aalis kaming mag-ina. You’ll never see us again kung paanong hindi mo na rin nakitang muli ang Inay.” it was so unfair to tell her that pero wala siyang choice.

“Oh, Alaina…”

“Tita,” she said softly, “i promise to settle these things with Nick. My way.“Kung paano ay hindi niya alam.

17

DUMATING si Nick sa mansiyon ng mga de Silva kasama ang kapatid na si Jenny. Malayo pa ang binata’y natanaw na siya ni Sandra na nagdikit ang mga kilay pagkakita sa kasama ng binata. So, the SOB is still seeing the socialite princess. Kaya pala hindi siya ang isinama nito kahit halos ipagsiksikan na nito ang sarili.

“Hello, Nick.” ikinawit ng dalaga ang braso sa binata at hinagod ng tingin si Jenny.

Ngumiti si Nick. Hanggang ngayon nga pala’y hindi pa rin alam ni Sandra na magkapatid sila ni Jenny. Maliban sa pamilya ay si Bernard lamang ang nakakaalam.

“Jen, I want you to meet Sandra. Sandra, Jennifer Navarro.”

“Hi,” masiglang bati ni Jenny.

“Hello,” malamig na sagot ni Sandra na ipinagkibit ng mga balikat ni Jenny. Another jealous woman. And she smiled secretly.

“Excuse us, Sandy,” paumanhin ni Nick na natanaw si Bernard na kumaway. Nasa tabi nito si Diana, possessively clutching Bernard’s arm. Stunning, as usual.

“See you around,” wika ni Jenny kay Sandra na nilaro ng daliri ang hawak na kopita at matalim ang mga matang sinundan sila ng tingin.

“Hello, Nick,” nakangiting salubong ni Bernard. Nag-high-five ang dalawa. “I have finally met the famous brat! The Navarro princess.”

“You don’t socialize very much, Mr. Fortalejo. And you don’t invite me to your family parties,” she pouted her lips.

Isang tawa ang pinakawalan ni Bernard. “Meet my wife, Jennifer. Dianne, Jennifer Navarro.“Isang tipid at nanunuring ngiti ang ibinigay ni Diana sa dalaga kasabay ng paglahad ng kamay. May natanaw na bagong dating na bisita si Bernard. Tinapik sa balikat si Nick.

“Circulate around, friend. Sasalubungin ko lang ang presidente ng Golden Bank.” Lumakad ito kasunod si Diana.

“She’s very beautiful, Nick,” bulong ni Jenny na nakasunod ang mga mata kay Diana.

“Oh, yes.”

“But she’s too thin. What’s wrong with her?”

“Everything.” Inabot nito ang dalawang kopita sa umiikot na waiter. Ibinigay ang isa sa kapatid.

“Ano ang ibig mong sabihin?” Nagkibit ng mga balikat si Nick at dinala sa bibig ang kopita. “I think she’s the most beautiful woman tonight, Nick. But she’s too stiff that she looked like a statue of Snow Queen. And too thin that I think she’s heading for a breakdown.” nakita ng dalagang ngumingiti si Diana sa bawat nakakatawang sabihin ni Bernard sa mga kaibigan. Pero walang humor sa mga mata nito. As if it was all an act. “Is she ill, Nick?”

“Bernard wouldn’t talk about her, Jen. And stop staring at her.”

“Sa palagay mo ba’y sinasaktan siya ni Bernard?“Natawa si Nick doon. “You and your imaginations, brat. Although, isang taong mahigit pa lang kaming magkaibigan ni Bernard, hindi ako naniniwalang nanakit ang isang iyon ng babae.“Si Marco at Nathaniel ay lumapit sa dalawa.

“Happy Anniversary, Marco” bati ng magkapatid. “Hello Nat, where are the lovely wives?” dugtong ni Nick.

‘They’re just around.“ si Marco ang sumagot at nginitian si Jenny. “So the Navarro princess graced my party tonight. The virtual playboy’s escort, ha?” tukso ni Marco na tinapik si Nick at kinamayan si Jenny. “Jenny, this is Nathaniel Cervantes, you probably haven’t met him pero he is your father’s customer. FNC canned the Cervantes’ Meat products.”

“Hello, young lady,” bati ni Nathaniel. “Huwag kang maniniwala sa mga boladas nitong kaibigan namin. Don’t ever fall for his charm.”

Tumawa si Jenny. Hindi malaman kung paano sasabihin ang katotohanan. Lumingon kay Nick na nagkibit ng mga balikat. After all this time, he doesn’t give a damn kung ano ang iisipin ng mga tao sa buhay niya. Isa pa, these people are really friends.

“Oh, I have fallen for my brother’s charm a long time ago,” kaswal na sagot ng dalaga. “I grew up with him along with my other two brothers,” kaswal na sinabi ni Jenny.

Natawa si Nathaniel, si Marco ay hindi at tumingin kay Nick na muling nagkibit ng mga balikat.May ilang mga bisita na huminto sandali sa paglakad sa sinabing iyon ni Jennifer. Pagkatapos ay nagbulungan, confirming speculations and rumors na bagaman hindi tinukoy ng mga peryodiko noong mangyari ang iskandalo sa mga Navarro at Gascon ay may mga pahiwatig naman.Bago pa may nagsalita ay lumapit si Emerald na nginitian sila at inantala ang tangkang pagpapakilala ni Marco sa magkapatid.

“Overseas, darling,” bulong nito. Nagpaalam si Marco at sumunod sa asawa sa study.

“Ang Mama ba?”

“Sino pa? Nagtataka nga ako dahil hindi niya masyadong inintindi nang sabihin kong anniversary natin ngayon. She sounded worried and different, Marco.”

Hindi kumibo si Marco. Binuksan ang pinto ng study. Tinungo ang telepono sa mesa at sinagot.

“Hello, Mama… si Marco ito.”

“Marco.” si Anna sa kabilang linya sa pagaw na tinig. “She—she has—recovered!”

“What?!” ulit ni Marco na hindi agad naintindihan ang biyenang babae.

“She has recovered, Marco.” at humagulhol ng iyak si Anna sa telepono.

“Oh, my G—!” bulalas ni Marco na hindi malaman kung ano ang unang mararamdaman. Nanlalambot ang mga tuhod sa sindak na sinulyapan ang nagtatakang asawa.

“Ano ang itinawag ng Mama, Marco?” tanong ni Emerald na tila ba may inililihim ang asawa at ina.

18

NICK and Jenny circulated around and met some men na ang iba’y kakilala at ang iba’y mga ipinakikilala. Nakita niya ang mga matang ipinupukol kay Jenny and he felt possessive sa kapatid na hindi niya pinahintulutang kumawala sa tabi niya.

Nagsasayaw sila ni Jenny nang biglang magdilim ang mukha ni Nick sa dumating na parehas. Si Alaina! At kasama si Zandro.

Alaina was wearing a simple black minidress. She doesn’t have Diana’s sophistication born from being a rich man’s wife and Jenny’s touch of class being a rich man’s daughter. But she’s a beauty all by herself.

“Brat, do me a favor, please. At ’pag nagawa mo, you can ask anything within my power at ibibigay ko sa iyo.” niyuko niya ang kapatid.

“You want me to kiss you para itaboy ang mga mata ng mga babaeng kanina pa naghahangad na maisayaw mo? Why, I could feel their stare at my back na parang gusto akong kalmutin,” natatawang wika ng dalaga.

He chuckled. “Wrong, brat. Nakikita mo ba ang parehas na iyon na kausap ni Nathaniel at Jasmin?”

“Sino?” Pinaglagos ng dalaga ang mga mata sa pagitan ng mga naroroong tao.

“Ipinakilala ko sa iyo kanina si Jasmin, the one in red.” inginuso niya ang kinalalagyan ng dalawa.

“Oh, yes. Who are they?”

“Ang lalaki ay si Zandro, Bernard’s elder brother. Do your best para hindi na niya kakausapin pa si Alaina, the woman in black.” Nagdikit ang mga kilay ng binata nang pumagitna sa dance floor ang dalawa at magsayaw. And Zandro is holding Alaina so close na para bang walang hanging makakadaan.

Matamis na ngumiti si Jenny sa pagkakatitig kay Zandro. “Hmm… this night won’t be a bore after all. So Bernard has a brother, ha,” mabilis na tumingala sa kapatid. “Hope he’s not married?”

“Very much eligible,” sagot ni Nick na ang mga mata’y halos magtagos sa dalawang nagsasayaw. 

“Just do it, brat. I know you can.”

“Of course, I can. And here I thought this party is full of married men,” she said in amusement. Muling tumingin sa kapatid. “Give me your word of honor na ibibigay mo ang hihingiin ko sa iyo.”

“My word of honor. Anything within my power.”

“Arab. I want Arab.”

“No!”

Nagkibit ng mga balikat ang dalaga. “Bahala ka.”

“Damn you, brat! Ask another,” angil ni Nick sa kapatid.

“It’s Arab I want, Nick. No Arab, no deal.”

Isang matalim na paghinga ang pinakawalan ng binata. “All right, take him,” wika nito sa napipilitan at galit na tinig makalipas ang ilang sandali. “You wretched woman, I love that Stallion!”

Natawa si Jenny na humiwalay. “You don’t get anything in this world out of nothing, brother. 

And that woman seemed special for you to part with your beloved horse.“

Nagtagis ang mga bagang ng binata. “Tiyakin mong hindi isasayaw ni Zandro muli si Alaina or else…”

“Watch your sister doing her first class seduction with that man. Houston style, darling.”

Nang matapos ang tugtog ay lumakad ang dalawa patungo sa mesang kinauupuan ni Zandro at Alaina. “Hello, Zandro.” Inilahad ni Nick ang kamay na nakangiting tinanggap naman ni Zandro. 

“Hi, Alaina.” Isang tipid na ngiti ang isinagot ng dalaga rito.

“Pare, I want you to meet Jenny. Jenny, si Zandro. Bernard’s brother and Jen, this is Alaina.”

“Hi, Alaina,” nakangiting tango ng dalaga rito at pagkatapos ay itinuon ang pansin kay Zandro na pinipigilan niya ang paghulagpos ng kamay. “I like the music, how about a dance.” Tumikhim si Zandro.

“C’mon. You’re not really that old to dance, ’di ba?” kulit ng dalaga. Giving Zandro her most seductive smile. Hindi kumibo ang binata na biglang gumalaw ang muscle sa mukha sa sinabi ng dalaga.

“Do you mind, Alaina?” baling ni Zandro sa dalaga.

“I-it’s okay, Zandro.” si Alaina na hindi malaman kung paano tititigan nang masama si Jenny. Hindi niya gustong maiwan silang mag-isa ni Nick. Nakikita na niya ang galit sa mga mata nito.

Si Jenny ay hinila ang nag-aatubiling si Zandro sa dance floor. Hinila ni Nick ang upuan at umupo sa harap ni Alaina.

“You know, among other things, I hate liars,” simula nito sa nagtatagis na mga bagang.

“Just as you hated panties and shorts.” heaven’s! Paanong lumabas sa bibig niya iyon.

“And pantyhose as well!” he said between his teeth. Mahigpit na hinawakan si Alaina sa braso na napangiwi ang dalaga.

“Finals, ha?”

“May karapatan akong magbago ng isip.” itinaas niya ang mukha for emphasis. “Besides, hindi ko matanggihan si Zandro.”

“Great!” Gustong mabasag ang mga ngipin nito na nilingon ang dalawa sa dance floor. “And what about me? Kaya mo akong tanggihan, ganoon ba?” Lalong bumaon ang kamay nito sa braso ni Alaina.

“Bitiwan mo ang braso ko, ano ba!” she hissed. Hindi gustong lakasan ang tinig dahil maraming tao. Ang iba’y curious na mga titig ang itinutuon sa kanila.Bago pa nakakilos si Nick ay tumayo ang dalaga at pumagitna sa dance floor.

“Excuse me, but I want to claim my escort back,” wika ng dalaga na ikinapanlaki ng mga mata ni Jenny. Si Zandro ay amused na binitiwan ang partner.

“Sorry,” bored nitong sinabi sa naestatwang si Jennifer. “She has first claims,” at isinayaw nito si Alaina at pumagitna pa.Galit na bumalik sa mesa si Jennifer. “I have never been humiliated in my whole life!”

“You forfeit Arab!” galit ding sagot ni Nick.

“To hell with Arab! Napahiya ako, Nick. I can’t believe it!” Nagpupuyos siya sa galit. Naningkit ang mga matang sinundan ng tingin si Zandro. “I’ll make that damned man pay for this! Sino sa akala niya siya? Why, he didn’t even had the decency to bring me back here! He literally left me in the middle of the dance floor!”

Nagkibit ng mga balikat si Nick. Hindi pinansin ang kapatid sa pagngingitngit nito. Dinala sa bibig ang kopita ng alak na nasa mesa. Ni hindi rin napansin na wala na si Jenny sa tabi niya at may nagyayang magsayaw. At lalong hindi niya napansin na wala na sa bulwagan si Alaina at si Zandro.

“Let’s dance, Nick.” si Sandra na tinapik siya sa balikat. “May kasayaw na iba ang partner mo.”

Bagot na tumayo ang binata at pinagbigyan ang dalaga. “Sino ba talaga sa kanila ang tina-target mo? You arrived with Franco’s daughter but you swapped her with Zandro’s partner. Then both women deserted you. Lost your touch, handsome?” tuya nito.

“Shut up, Sandy, and keep on dancing.”

“Oh, Nick, can’t we be friends again?” Nagsusumamo ang tinig niya.

“Stop your little girl act, Sandy. We are still friends. No more no less!”

“Basta mo na lang ako itinabi, Nick. You’ve used me!” akusa nito.

“I really hate to say this, Sandy,” wika ng binata na iginala ang tingin sa paligid. Hindi niya makita si Alaina kahit saan. He was alarmed instantly. “If there’s one more thing I hate, aside from panties, shorts, pantyhose and liars, then it’s two-timers!”

“What are you talking about?”

“Drop the pretense. Alam kong ipinagpatuloy mo ang affair mo kay Ryan. Don’t ask me why, mapapahiya ka.” hinila nito ang dalaga pabalik sa mesa at iniwan doon na walang nasabi.

“Have you seen Zandro?” patay-malisyang tanong ng binata kay Bernard.

“Oh, he left with Alaina thirty minutes ago. Why?”

Nagtagis ang mga bagang ni Nick. Took a deep breath at saka nagsalita. “I’ll have a favor to ask, friend.” wala na siyang ginawa kundi ang humingi ng pabor sa gabing ito.

Damn Alaina.

“Anything within my power, friend.”

Great! He said the same thing minutes ago. “Please arranged someone to take my sister home when the party’s over. Otherwise, Franco will kill me. May aayusin lang ako.“Nahuhulaan na ni Bernard kung ano. “I’ll protect that brat with my own life, friend. Huwag kang mag-alala,” paniniyak nito sa amused na tono.

“She’s angry with Zandro, pare. And I hope she’ll forget all about him bago matapos ang gabing ito. You wouldn’t like her when she’s angry. She can be a real brat,” babala ni Nick.

Ngumisi si Bernard. Natitiyak nito kung bakit. Isang ultra-conservative meets ultra-modern. Ang resulta, explosions!

Si Nick ay mabilis na tinungo ang kotse at lumabas ng mansiyon. Tumaas-baba ang dibdib sa galit. Halos lumipad ang kotse sa pagpapatakbo. Mabuti na lang at wala nang gaanong tao sa kalye. Alas-dose na halos ng hatinggabi.

Ilang sandali pa’y nasa loob na siya ng subdivision. Sa inis niya’y ni hindi niya napansin ang isang pamilyar na kotse pabalik. Ilang sandali pa’y nasa tapat na siya ng duplex.Madilim. Bumaba siya at diniinan ang doorbell. Hanggang sa mapagod siya’y walang nagbukas. 

Hindi pa inihahatid ni Zandro si Alaina. At lalo lamang nag-ipon-ipon ang galit sa dibdib niya. Pinatay niya ang makina at naghintay.

Naalimpungatan pa siya nang may magdaang sasakyan. Nakatulog siya sa paghihintay at madilim pa rin ang bahay. Imposibleng hindi niya narinig kung dumating man si Zandro at Alaina. Tiningnan niya ang relo sa braso. Alas-kuwatro ng madaling-araw.

“I’ll kill you, Alaina!”

19

“HINDI ka ba sasama sa grocery, Alaina?” bungad ni Andrea sa pamangkin na kalalabas lang ng banyo.

“Hindi na, tita.” inihagis ng dalaga sa laundry ang basang tuwalya. “May ide-develop akong mga films na kasama pa rin n’ong ibinigay ko kay Bernard.”

“O, siya, sige at aalis na ako.” nilapitan ang apo na nasa carrier nito at hinagkan bago lumabas.

“Helen,” tawag niya sa yaya habang humugot mula sa closet ang isang cotton shorts at isinuot. Pagkatapos ay ang tube blouse. “Kuhanin mo na nga si Monique at lilipat na ako sa kabila.”

Kinuha mula sa bag ang isang rolyo ng film. Gently squeezed her daughter’s nose at lumabas ng silid. Dere-deretso siya sa kabilang duplex at nagtuloy na sa dark room at isinara ang pinto.

Binuhay niya ang mapulang ilaw. Pagkatapos ay ini-on ang cassette and played the tape na naroon na. Naglagay ng developer sa basin at inilapag ang film. Ang ibang dati nang nasa fixer ay inalis ng dalaga at inilubog sa tubig.

She was singing softly kasabay ng tape at abala sa ginagawa. Nagulat siya nang bumukas ang pinto. Gulat na sinamahan ng galit nang lumingon.

“Helen, mai-expose ang—Nick!”

He was sillhouted from the light outside kaya hindi agad nakita ni Alaina ang galit sa mukha ng binata. Halos okupahin nito ang pinto ng dark room. Isinara ng binata ang pinto. Sa dalawang hakbang ay nasa harap na ito ni Alaina. Marahas nitong hinawakan sa magkabilang balikat ang dalaga.

“You bitch! Saan kayo nagpunta ni Zandro kagabi? Anong oras na kayo nakauwi?”

“A-anong…?” Napaatras sa kabiglaanan si Alaina. Bumangga ang likod niya sa counter.

“Hindi kayo umuwi kagabi! Damn you, Alaina, saan ka dinala ng lalaking iyon?!” Halos bumaon na sa bare shoulders niya ang tila-bakal na mga daliri ni Nick at nasasaktan siya.

Unti-unting lumilinaw sa isip ng dalaga ang sinasabi ng binata. “Nag-nagyakag akong umuwi and he took me straight here,” she reasoned out bago pa muling naisip na ano ba ang pakialam ng lalaking ito sa buhay niya.

“Lying bitch!” Nagtatagis ang mga bagang ng binata. “I was here until four at wala kahit anino mo! Did he seduce you also tulad ng inaakusa mo sa aking ginawa ko many months ago? Or you did your own share of flirting!”

Sa kabila ng mapusyaw na ilaw ay kitang-kita ng dalaga ang galit sa mukha ng binata. He looked like a dangerous lion ready to pounce. Subalit nagagalit din siya. She hated him last night for being so overbearing and she hated him now sa mga pinagsasasabi nito na tila siya isang masamang babae.

“I hate you!” Bigla niyang tinabig ang binata at humakbang upang lumabas. Subalit ni hindi niya nagawang makadalawang hakbang dahil hinawakan ni Nick ang braso niya at malakas siyang kinabig.

“Yes. Just as I hate you, now!” he said in equal tone. And shoved her against the counter and kissed her hungrily.

For a moment, she wanted to push him, pero hindi niya alam kung paanong nawaglit agad sa isip iyon. Natuon ang isip sa halik ng binata. The same tingling feeling na naramdaman niya noon when he kissed and touched her. Before Nick filled her with his flesh.

Ang sumunod niyang namalayan ay nakayakap na rin siya rito, pressing her body closer to his body. Her hands in his hair.

Kung paanong naibaba ni Nick ang tube blouse niya sa may baywang ay hindi niya matandaan. She was busy unbuttoning his shirt at the same time. His lips on her neck and his hand cupping her breast. His mouth took over and wildly nipped one peak then his hands moved down to her so-easy-to-pull-down cotton shorts.

She was ablazed with desire. Her hands on his muscled chest. Hindi niya alam kung saan nanggaling ang damdaming iyon. Hindi siya makapaniwalang she had this uncontrollable passion within her. It has been over six months when she gave birth to Monique at hindi rin biro ang mga lalaking nagnanais na makuha ang atensiyon niya. Pero wala kahit isa sa mga iyon ang nagpadama ng nararamdaman niya para kay Nick. Noon o ngayon.

She could almost hear the pounding of her heart while the tape played another song.

Still feels like our first night together 	feels like the first kiss	it is getting better baby... 

Sa loob lamang ng ilang sandali, they were completely naked. Suddenly, they stopped touching and kissing. And stared at each other for a long moment. His warm breath on her face. Ang mga mata ng binata ay puno ng maraming pangako. He was breathing raggedly, she was softly gasping for breath. His muscular body gleaming like gold in the subdued lighting at nababanaag ni Alaina ang mga butil ng pawis sa noo nito..

First time our eyes met 	Same feeling I get 	Only feels much stronger 	I wanna love you longer 	 you still turn the fire on.... 

Like a slow motion, he moved closer, his long length pressing against her, burning through her skin. His hands on her buttocks. Pagkatapos ay naramdaman niyang tumaas siya mula sa sahig. Mahigpit siyang napahawak sa mga balikat ni Nick. He sat her on the counter and stood between her legs.

Sa banayad na liwanag ng ilaw ay hindi humihiwalay ang mga mata ni Nick sa kanya. She gasped as he thrust with full force. She could have cried out kung hindi natakpan ng mga labi ni Nick ang mga labi niya. His maleness filled her.

Still feels like the first time together

feels like the first touch

 you're still getting closer, baby... Yeah, it feels like the first time. In fact, almost like a first time that he groaned. She's so tight and yet achingly so familiar. He stopped and gazed at her face. Mula sa mapulang liwanag ng dark room, she looked like an egyptian goddess. Eyes closed in obvious discomfort and lips slightly parted. Her chest heaving.

I remember the feel of your skin

I remember everything	I remember all your moves	I remember you, yeah.... 

“It’s too late para umalis tayo dito and went to your bed, ’di ba?” he whispered huskily. Forcing himself to ignore the throbbing demand.

20

She opened her eyes glimmering from unshed tears. Tulad din noong una, ang kaibahan nga lang ngayon ay hindi niya gustong pumatak.

“Y-yeah, I guess so,” she whispered back and unconsciously moved to ease the little discomfort.

“Don’t—do that!” he said hoarsely and held her close. “I promise, this time it’s going to be different.” He moved slowly. She moaned seductively in a mixture of a little pain and pleasure. 

“We’ll make it nice and easy, baby,” even if it kills me.

Please forgive me, I know not what I do 	Please forgive me, I can't stop loving 	Don't deny me this pain I'm going through 	Please forgive me, I need you like I do.... 

He wasn’t prepared for this gentleness. Umpisa pa lang, his passion have exploded already. Which she responded in equal fire. And to slow down now and be gentle in the middle of an explosion—and on counter top? heaven and hell!

But he owed that to her to make up for the first time. That magic moments one long ago afternoon.

He touched his lips to hers, soft as a butterfly wing. His tongue playing, teasing, caressing.

“Kiss me back,” he commanded hoarsely.

She didn’t feel sexual. At least, sa sandaling iyon. Though it didn’t hurt like the first time, she could feel the little discomfort and Nick is trying to drive deep. But the sound of his husky voice alone made her body burn again.

She parted her mouth and met his tongue. Then his lips trailed down to her breasts. She almost cried out when her mouth closed on her hardened peaks. His hand moved further below, his thumb touching so lightly the secret parts of her.

Banayad siyang napasinghap and arched her body. Tuluyang nakalimutan ang discomfort. He began driving fast and a slow burning ache started in her stomach.

“N-Nick…”

“Hmm…”

“W-what’s the matter—with—me?” Her nails digging into his flesh and she moaned sexily every moved he made.

“Nothing,” he whispered in a rasped breathing. “I have just branded you mine for the second time around. Let it go, baby…” he almost pleaded with her. I won’t last another minute.

...but one thing I'm sure of is the way 	 we made love...

Her heart pounded rapidly. She was clutching his shoulders. Then she felt something violent erupted from within her. She moaned and in seconds her breathing stopped. Isinubsob ni Nick ang mukha sa buhok niya and held her tight and cried her name in a shattering climax just as the song ended.

Please forgive me I can't stop loving you, 		 	can't stop loving you.

NANG bumalik sa normal ang paghinga nilang dalawa ay bumitaw mula sa pagkakayakap si Nick sa kanya. He stared at her tenderly. Her face glowed from the soft light.

“I have touched and kissed something just below your stomach, Alaina. What is it?” Yumuko ang binata at hinaplos ang tiyan niya at hinanap ng kamay at tingin sa mapusyaw na liwanag. Napahugot ng paghinga si Alaina. “Saan galing ang pilat na ito?”

“Pilat?” Kung hindi dahil sa mapulang liwanag ay nakita na sana ni Nick ang pagkawala ng kulay ng mukha niya. Sunod-sunod ang kaba ng dibdib. “Appendecitis! Yes, appendecitis!” napakabilis niyang naisagot na nagpasalubong sa mga kilay ni Nick.

Mabilis na bumaba mula sa counter ang dalaga at dinampot na isa-isa ang mga kasuotan at nagsimulang magbihis. Inagaw ni Nick ang shorts mula sa kamay niya.

“Let’s make it to your bedroom, sweetheart,” amuse na wika ng binata. “We didn’t get it there.”

“No!” Niyuko ang mga gamit ng lalaki at ibinigay dito. “Magbihis ka na, please.”

Ngumisi si Nick. “Alaina, kung iniisip mong maitataboy mo ako pagkatapos ng mga pangyayari, think again.” His voice in between amusement and desire—again! Nilapitan ang dalaga at inilagay ang isang braso sa likod ng mga binti niya at ang isa ay sa likod.

“A-ano’ng—ginagawa mo?”

“I’m taking you to your bedroom, Alaina.” Itinaas siya at humakbang palabas. “Open the door.”

“My bedroom?!” ulit ng dalaga. Tatlo ang silid sa duplex na iyon at ang isa ay ginagamit na stockroom ng mga kung ano-anong bagay, at ang isa ay ang display niya ng mga photograph. 

Ang ikatlo ay ang dark room na kinaroroonan nila. “Nick, put me down at magbibihis ako!” Maliban sa underwear na naisuot na niya she was as naked as he was. At baka dumating ang mga katulong anumang oras.

Mabilis siyang nagpapalag at napilitang ibaba siya ni Nick. Mabilis niyang ipinagpatuloy ang pagbibihis.

“Ano ang gusto mong palabasin, Alaina?” Sa pagkakataong iyon ay may bahid na ng galit ang tinig ng binata.

“Nick, this duplex is my studio. Baka dumating dito anumang oras ang mga katulong. Ang duplex sa kabila ang tinitirhan namin ng Tita Andr…” she stopped! Hindi alam ni Nick ang kabilang duplex.

At naroon ang anak niya!

“Ano ang ibig mong sabihing sa kabila ang tinitirhan ninyo ni Andrea?” Nagsalubong ang mga kilay ng binata. “You occupied both houses?”

“Oh, please, just put your clothes on and leave. We’ll talk tomorrow.” Nagpa-panic ang tinig niya at lalong lumalim ang pagkakadikit ng mga kilay ni Nick.

“So, you’re living with Andrea?” Wala sa loob na napatango siya habang si Nick ay nagbibihis, though taking his time. Tinitigan siya ng binata habang nagsusuot ng polo shirt. “Anong oras kayo naghiwalay ni Zandro?” May bahid ng talim at banta ang tinig nito.

“H-he—took me straight here, I mean sa—sa kabila,” nauutal niyang sagot. Humakbang palabas ng dark room. Sumunod si Nick habang nagsi-zipper ng jeans.

Dineretso ng binata ang mga silid at isa-isang binuksan. He rolled his eyes at namaywang.

“At hinintay kita hanggang alas-kuwatro ng umaga sa labas.” nag-aakusa ang tinging ipinukol nito sa kanya. “While you were fast asleep. Damn!”

Bago pa makasagot si Alaina ay narinig niya ang palahaw ng iyak ng anak na papalapit. Nanlaki ang mga mata ng dalaga. Hindi alam kung ano ang gagawin. Alin na lang sa dalawa, aatakihin siya sa sakit sa puso habang nanlalaki ang mga matang nakatitig sa pagbubukas ng pinto or she’ll drop dead?

Bumukas ang pinto at pumasok si Helen. “O, ayan na ang mommy, Monique,” ani Helen sa bata. 

“Ayaw tumahan, Alaina. Hinahanap ka ng anak mo.”

Alin man sa inisip niyang mangyayari sa kanya’y hindi nangyari. And she thought of another wish. That she’d vanished right there and then. Nanlalamig ang mga kamay na napatingin siya kay Nick na ang mga mata’y palipat-lipat sa kanya at sa bata.

“So, this is the result of the appendecitis operation.” his voice dangerously sarcastic. “I could’ve guessed that was a caesarian scar, Alaina.”

Ang katulong ay nahinto sa paglakad sa nakitang anyo ni Nick. Nagtatakang napatingin kay Alaina. Ang bata ay huminto sa pag-iyak at hinagod ng tingin ang estranghero while thumbsucking. Si Alaina ay nanlalambot ang mga tuhod na lumakad patungo sa sofa at umupo.

“How old is she and what’s her name?” galit na tanong ni Nick sa kanya. Nang hindi sumagot si Alaina ay naningkit ang mga mata ni Nick. “Tinatanong kita, Alaina!” he shouted that the child started to cry.

“Huwag kang sumigaw, tinatakot mo ang bata!”

“Gusto kong sumigaw,” angil uli ni Nick. “At sagutin mo ang tanong ko!”

“M-Monique.” halos hindi lumabas sa bibig niya iyon. “She’s almost seven months old.”

“And she’s mine.” Mas kumpirmasyon iyon kaysa sa tanong. Hindi sumagot si Alaina na umiwas ng tingin. Binalingan ni Nick ang bata na marahang umiiyak at palipat-lipat ang tingin sa ama at ina. Nakita ni Alaina ang iglap na pagbabago ng anyo ni Nick. From anger to tenderness.

Nilapitan nito ang bata at kinuha sa katulong na kanina pa hindi malaman ang gagawin. “Iwan mo kami,” utos ni Nick dito at mabilis na lumabas si Helen.

“Hush, darling,” he whispered to his daughter softly and tenderly wiped the child’s tears with his hand. Unti-unting tumahan ang bata. “Daddy will take you home, darling. From now on, you will stay with daddy…”

“Daddy,” gagad ni Monique.

Doon napatayong bigla si Alaina. “You can’t do that!”

Patuyang tumawa ang binata. “Wanna bet?” naghahamong baling ni Nick sa kanya. “Anak ko ang batang ito, Alaina, at itinago mo siya sa akin. Umalis ka nang walang paalam. Nagdalang-tao ka nang hindi ipinaaalam sa akin. How could you be so selfish?“Selfish? She thought agonizingly. Ano ang alam ng taong ito sa salitang iyon? He seduced her. Had sex with her. Sex, yes. And he thought another woman while having sex with her. Whispered that woman’s name when he poured his seed inside her.

“Ibigay mo sa akin ang anak ko, Nick,” wika niya sa kontroladong galit. Her eyes sparked fire. “I have let you used my body, twice, dahil gaga ako. But enough is enough. What happened between us more than a year ago and later today was one classic example of uncontrollable human lust. Pero wala kang karapatan sa anak ko.”

Nick matched her anger. “Damn you, Alaina! What do you think you took me for? Breeder? At ano ang gusto mong palabasin sa pagkakaila sa akin ng anak ko? What did you have in mind? 

Kailan mo ilalabas ang bata? Do you intend to have me blackmailed at humingi ng malaking sustento? Why, I can afford that even then. How much do you want now?“

Walang salitang lumabas sa bibig ni Alaina. Kung paanong wala ring salitang namutawi sa mga labi niya noong mag-iwan ng pera si Franco Navarro many months ago. Hindi siya makapaniwalang naririnig niya ang mga salitang iyon.

“I’m going to take what’s mine and I’m taking my daughter home,” he said cruelly.

Hanggang sa makaalis ang mag-ama ay nanatiling nakatitig sa pinto si Alaina. Halos sumabog ang dibdib sa matinding sama ng loob. Sa ganoon siya dinatnan ni Andrea.

“At ibinigay mo ang apo ko!”

“He—he was in rage. I insulted his male sense of honor, Tita Andrea…” she said in agony.

“Hindi ako papayag na ipamigay mo ang apo ko, Alaina!”

21

SI NICK ay sa mansiyon dinala ang anak. Sa una’y tahimik si Monique subalit nang ilang oras na ang lumipas ay hinahanap na ang ina at ang pamilyar na kapaligiran. Nagsimulang umiyak ang bata at hindi malaman ng binata ang gagawin. Kahit ang mga katulong sa mansiyon ay hindi mapatahan nang tuluyan si Monique.

Tinawagan niya si Bea.

Nagulat pa si Beatriz nang datnan si Nick na hawak ang umiiyak na bata.

“Kanino ang batang iyan, Nick?”

“She’s my daughter,” he declared possessively.

Nagsalubong ang mga kilay ni Bea. Sa pagitan ng pagtataka at amusement ay matiim na tinitigan ang stepson. The macho man with a shrieking baby in his arms. Sa marmol ay ang nagkalat na sari-saring mga laruan. Mula sa malaki hanggang sa maliit. Mga laruang ang iba’y hindi pa dapat sa edad ng bata. Those were Nick’s toys when he was a kid.

At sa isang mamahaling antique chest ay nagkalat ang natapong milk powder. Naroon din ang mga baby bottle. May isang mamahaling milk powder na nalimutang takpan. Ang aluminum foil na galing sa lata ng gatas ay nasa chest.

Kung mabubuhay si Jerome ay mamatay rin ito uli. Iyon ang priceless King Louis Chest na binili pa sa England.

“If you don’t mind,” patuloy ni Bea na inilapag ang bag sa sofa at inabot ang bata. “Who’s the mother?”

“Someone who’s not fit to be one,” galit niyang sagot.

In an hour’s time, nasa mansiyon na sina Franco at Jenny. Si Jenny ay tuwang-tuwang kinarga ang batang sa halip na tumahan ay lalong umiyak sa dami ng nagkakagulo.

“Why, she’s adorable, Nick!”

“You will drop her, brat, careful!” sigaw ni Nick na agad na kinuha sa kapatid ang anak.

“Who’s that bastard, Nick?” Si Franco sa seryosong tono. Too late para bawiin ang sinabi. Naningkit ang mukha ni Nick na tinitigan ang ama. Si Bea ay tumitig nang may akusasyon sa asawa.

“And you’re staring at your own bastard, Franco Navarro,” wika nito sa pagtatagis ng mga bagang.

Umiling si Franco. “This is ridiculous. Paano mo nalamang anak mo ang batang iyan?”

“Papa, hindi mo ba nakikitang hawig na hawig siya sa Tita Monica?” Si Jenny. Si Bea ay nagpipigil na magsalita. Hindi gustong makipag-away sa asawa sa harap ng mga anak.

“Iyon ang inilalagay ninyo sa isip ninyo kaya iyon ang nakikita ninyo,” lohikong paliwanag ni Franco. Pagkatapos ay muling tiningnan si Nick. “Hindi kita pinagbabawalang mag-asawa, Nick, pero ang magdala ng anak na hindi mo alam kung sa iyo o hindi ay…”

“Tinitiyak ko sa iyo, anak ko ang batang ito,” agap niya. “In fact, I will be using your connections and influence kung sakaling balak ng ina niyang kuhanin siya sa akin.”

“Why don’t you marry the mother, Nick?” suhestiyon ni Jenny na nagkatinginan ang tatlo.

Sa gabing iyon ay doon natulog ang mga Navarro. Si Franco na nang malaon ay lumambot ang attitude sa bata na nakatulog sa kaiiyak. Nang umalis kinabukasan ang mag-ama ay nanatili sandali si Bea subalit umalis din ng tanghali dahil darating si Erlinda mula sa Alta Tierra at sasamahan sa doktor.

Si Nick ay hindi na nakapasok sa GI. Totoong nagbitiw na siya sa tungkulin bilang VPGM pero kailangan pa siya roon sa loob ng dalawang linggo bago tuluyang bumalik sa FNC. Pero hindi niya maiwan ang anak sa mga katulong at patuloy sa pamumuwerhisyo ang bata.

22

“ALAINA, telepono,” sungaw ni Helen sa pinto. Napailing sa nakikitang pamumugto ng mga mata ng dalaga.

“Sino raw, Helen?”

“Nick daw.”

She swallowed. Mabilis na bumangon mula sa pagkakahiga at nagmamadaling tinakbo ang kinalalagyan ng telepono.

“Hello…”

“Alaina?” Nagsalubong ang mga kilay ni Nick sa boses ng dalaga. “Have you been crying?”

“How’s my daughter, Nick?” Hindi niya maiwasang hindi suminghot at mamuo uli ang luha sa mga mata. Hindi pinansin ang concern sa tinig ng binata.

“Dammit! Pareho na lang kayong mag-inang umiiyak!” sigaw nito sa kabilang linya. He felt like an ogre.

“Oh, please… bring her back. You’re a busy man, baka magkasakit ang anak ko.” Tuluyan nang tumulo ang mga luha niya.

“No.” It was spoken with firmness. “I’ve got plenty of time catching up on with my daughter. Time that you have cheated me out of.” Naroon pa rin ang galit sa tinig nito at hindi napigil ni Alaina ang muling mapaiyak.

“But you can come and see her. Ayaw tumigil sa kaiiyak ng anak ko.” Binigyang-diin nito ang huling salita. “At huwag mong kalimutang dalhan siya ng gamit. Ipasusundo kita sa driver.“Mabilis na ibinaba ni Alaina ang telepono at hindi magkandatuto sa pag-uutos na ihanda ni Helen ang gamit ni Monique. Nakadama ng pag-asang hindi tuluyang mailalayo ni Nick ang anak sa kanya. Hindi gustong aminin sa isip na somehow ay ang anak ang ugnay niya sa binata.

“SINO ang batang iyan, Nick!” manghang tanong ni Sandra sa tagpong inabutan niya sa lanai. Dumating ito sa mansiyon nang malamang hindi papasok ang binata at naroon lang.

“She’s my daughter, Monique,” sagot ni Nick sa nagmamalaking tinig.

“Daughter!” hindi makapaniwalang sigaw ng dalaga. “When throughout our relationship ay takot na takot kang magkaanak sa akin, ’tapos heto at mula sa kung saan ay may inilabas kang anak!”

Nagkibit ng mga balikat si Nick. Ibinigay ang teether sa anak. “She was conceived before I met you.“Hindi makapaniwalang nakatitig sa bata ang dalaga. “Kanino?” she asked calmly.

“Hindi mo kilala.”

“Nasaan na siya ngayon? Why didn’t you marry her?” Sa pagkakataong iyon ay hindi niya maisip na si Jenny Navarro ang ina ng bata. Sa party sa bahay ng mga de Silva ay narinig niya mula sa grapevine na si Nick ay anak ni Franco Navarro. Nagsasabi ng totoo si Nick nang sabihing kapatid si Jenny noong unang magpunta ang dalaga rito.

Now, she’s sorry she didn’t believe him. Iyon ang dahilan kung bakit sa galit niya sa binata ay tinanggap niya si Ryan noong araw na iyon. At nahihiwatigan niyang alam ni Nick ang tungkol sa kanila ni Ryan. She could swear she saw someone familiar closed her bedroom door while she allowed Ryan to make love to her.

Subalit iyon ang huling pagkakataong pinahintulutan niya si Ryan na gamitin siya. She couldn’t afford to lose Nick. Ryan do not have Jake Atienza’s power and money sa kabila ng ito ang totoong anak. And Nick is a gold mine. Pero pagkatapos ng araw na iyon ay nahirapan na siyang abutin ang binata. In fact, they made love only once since then at iyon ay kung hindi pa talaga niya pinilit na mangyari.

Marahil ay magagawa pa niyang maibalik sa dati ang relasyon nila ng binata.

Lumuhod sa tabi ng bata si Sandra at nilaro ito. Si Monique ay napatingin sa dalaga.

“Hello, baby. Come to tita Sandra…”

Sa pandinig ni Monique ay ‘tita Andrea’ iyon. It sounded familiar at sumama ang bata rito and smiled.

“Why, you have ways with kids, Sandra!” bulalas ni Nick na noon lang nakitang ngumiti ang bata mula kahapon. Inalalayan nito ang anak habang itinataas ng dalaga.

From a distance, they looked like a loving couple. At iyon ang dinatnan ni Alaina na nasa loob na ng bahay at palabas sa lanai kung saan naroon ang tatlo. Nahinto sa paglabas sa pintong salamin ang dalaga. Tila siya tinarakan ng patalim sa dibdib in uncontrollable jealousy and fear. That woman was taking her daughter! Iyon ang babaeng nakita niyang kasama ni Nick sa department store.

Sa sulok ng mga mata ni Nick ay nakita siya nito. Agad itong tumayo upang salubungin si Alaina. Subalit tumalikod ang dalaga at mabilis na lumakad patungo sa gate.

“Alaina, wait,” habol ng binata. Inabutan siya sa may garahe dahil hindi siya agad nakaraan sa nakaharang pang kotse na sumundo sa kanya.

“Bitiwan mo ako!” Nanlilisik ang mga matang hatak niya sa braso. “I’ll send Helen para may mag-alaga sa anak ko. Pero ito ang tandaan mo, Nick Gascon, hindi ko ipagkakaloob sa iyo ang anak ko. And believe me, hindi ako natatakot sa inyo!”

“Alaina, calm down…” muling hinawakan ni Nick ang braso niya at marahas niyang muling binawi.

“I will not allow any damned woman para alagaan at angkinin ang anak ko!” Tumaas-baba ang dibdib niya sa matinding galit. Damn him. Pinapunta siya rito para alagaan ang anak niya while they probably would have sex in the middle of the day.

“You don’t understand…”

“Of course,” agap niya. “I am only Alaina. A stupid provincial young woman who fell for her Van-Damme look-a-like…” she was sarcastic. She was angry. “I’ll get my daugter back, Nick Gascon. Dadalhin ko sa korte ang bagay na ito!”

Naningkit ang mga mata ng binata sa huling sinabi niya. “Hindi mo alam ang sinasabi mo, Alaina. You don’t really mean that. You can’t expose my daughter in this kind of trouble. I will not have it at alam mong kaya kong gawing hindi makarating sa korte ang lahat.”

“Of course.” itinaas niya ang mukha sa naghahamong paraan. “With yours and Navarro’s money. 

Ginamit na niyang minsan sa akin ang pera niya. Pero ito ang titiyakin ko sa inyong mag-ama, you can both use your damned money and I’ll have the press!“ Pagkasabi niyo’y mabilis na tumalikod ang dalaga.

Si Nick ay itinulos sa kinatatayuan. Tama ba ang narinig niya? Ginamit na niyang minsan sa akin ang pera niya! May kinalaman ba si Franco sa biglaang pagkawala ng dalaga noon?

“Iyon ba ang ina ng bata, Nick.” si Sandra mula sa likuran.

Wala sa loob na tumango ang binata at lumingon.

“Where’s Monique?”

“I—I…” hindi malaman ni Sandra ang sasabihin.

Mabilis ang pagbangon ng kaba sa dibdib ni Nick. Malikot na ang bata. “Bakit mo iniwan?” sindak nitong sigaw at halos takbuhin ang pabatik sa lanai.

Mula sa loob ng mansiyon ay natanaw niya sa salamin na nasa gilid na ng pool si Monique. Gumapang ang sindak sa katawan niya.

At sa mismong mga mata ni Nick ay nahulog sa swimming pool ang bata. At ilang hakbang pa ang tatakbuhin!

“Oh, please, no!” And he would have chosen to die at that moment in terror!

Tinalon niya ang pool na ang lugar na kinabagsakan ng bata ay eight feet ang lalim, ang pinakamalalim na area dahil nasa gitna.

Nasa bottom na si Monique nang abutan niya at mabilis niyang sinisid ang bata at dinala sa ibabaw.

He didn’t remember whose names he called para tumawag ng ambulance o ihanda ang kotse o tumawag ng doktor. Binibigyan niya ng first aid ang anak, giving the baby a mouth to mouth rescuscitation.

“Oh, darling, no, please, please…!” nagpa-panic niyang usal in between pumping air.

And she’s so small na napakahirap gawin ang ginagawa. And he’s so scared. And his daughter is still as death. Hindi alam ni Nick kung tubig o luha ang dumadaloy mula sa mukha niya.

Sa loob ng kotse, Nick drove like hell. Every now and then glimpsed at his daughter na hawak ni Sandra. Sa pagitan nila at ng ospital ay maraming sandali at gahiblang pag-asa.

SI ALAINA ay nasa loob ng ICU. Walang hinto sa pagdaloy ang luha and rigid as death habang nakatitig sa anak na nasa kamay ng mga bihasa at kilalang mga doktor.

Naroon din si Nick sa di-kalayuan na halos hindi humihinga. He would have traded places. Hindi nito kayang patawarin ang sarili sa sandaling ma— hindi nito kaya kahit ang isipin man lang.At ni hindi nito malapitan si Alaina. He wanted so much to hold her. To take her in his arms. To comfort her. Paano nitong gagawin iyon? Sa nakikita nito, she’ll break any moment.Isang doktor ang humarap at parehong gumalaw sa kinatatayuan ang dalawa at parehong nakatitig dito.

“She will be fine, Nick,” wika nito sa kaibigan na ngumiti. He was still all wet at kung hindi kilalang pamilya ay hindi ito makakapasok nang ganoon sa ICU. “Kung paano ay hindi ko maipaliwanag. Some strange things happened that medicine couldn’t explain. She was almost blue nang makarating kayo dito. Perhaps your first aid did well.”

Bago pa napakawalan ni Nick ang paghinga ay dinalawang hakbang nito si Alaina na bumuway at unti-unting bumabagsak.

“WALA kang karapatang gawin iyon!” hiyaw ni Nick kay Franco. Halos maglabasan ang ugat sa leeg sa matinding galit.

“I only did what I thought was best then!” ganti ni Franco.

“Ang hirap sa iyo, Navarro, ang akala mo kaya mong hawakan sa kamay mo ang lahat! Pati buhay ko ay dinesisyunan mo. Wala kang kaibahan kay Jerome.” Naglabasan ang ugat sa mga kamay ng binata sa matinding pagkuyom.

“Ilang araw ka na sa Sto. Cristo and God knows how long you have bedded her. We were on the verge of scandal. Nakasunod lagi ang press sa atin noong panahong iyon. One was even spotted at Gumaca port. At kung hindi ko pinagana ang pera ko ay sinundan ka ng mga iyon hanggang sa Sto. Cristo. At pagkatapos ay panibagong problema na naman ang dadalhin mo!”

“Problema?” hiyaw ni Nick. “Hindi ko dinala ang problema, Navarro. Ikaw ang ugat nito, ikaw!“Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Franco. He looked at his son wearily. “We are back on that again, Nick. At hindi na marahil ako makakaahon sa bagay na iyan. Ipapabaon ninyo sa kamatayan ko ang kasalanang hindi ko sinadya.”

Nang hindi agad sumagot si Nick ay nagpatuloy si Franco. “I have asked everyone’s forgiveness gayong kung tutuusin ay wala sa akin ang malaking bahagi ng kasalanan. It is very ironic that one forgives but doesn’t forget. And I surely couldn’t blame your mother, could I? Hindi mo rin gagawin iyon. Ganoon din si Bea. Kaya ako ang receiving end. I have so much respect for Monica, Nick. But don’t you think it’s unfair to put all the blame on me?”

Tumiim ang mukha ng binata. Ano ang sasabihin niya? Franco was right in one way or another. He forgave him, per se, many months ago. But he hadn’t learned to forget.

Humakbang siya palabas ng opisina ng ama.

“Nick.” he stopped pero hindi lumingon. “Wala akong pakialam kung mahirap ang isang babae. 

My wife had no penny in her pocket when I married her. But she was an honorable woman. Alam ninyong lahat na isang bagay lang ang hindi ko maaaring tanggapin sa isang babae. And I’ll be damned if I’ll break the rule kahit na sino sa inyong mga anak ko.“

“Alaina’s a fine woman.” Nilingon niya ang ama at hinintay na pasubalian ito.

“You know I can check her out.”

“Damn you, Franco Navarro.”

“You are my son and are bound by the rule.”

23

“ANO ang ginagawa mo rito?” bungad ni Alaina nang paglabas niya mula sa loob ng banyo ay naroon si Sandra. “Nasaan ang nurse na iniwan ko?”

“Lumabas siya nang pumasok ako,” wika nito sa composed na tinig. Sa kabila ng lahat, Alaina bitterly admired the woman. Tall and beautiful and glamorous. Lahat ng suot nito ay designer’s label.

“Wala kang karapatang lapitan ang anak ko. Muntik mo na siyang mapatay!”

“Alam mong aksidente ang nangyari,” depensa ng dalaga.

“Iyon ang lumalabas. Pero alam mong nasa swimming pool kayo, ’di ba? Bakit sadya mong iniwan ang anak ko?”

“I—I never thought that she would—” she stammered.

“Malayo pa ang pool mula sa lanai. Ilang beses kong inisip kung mararating ng anak ko ang swimming pool sa pamamagitan lang ng paggapang sa sandaling nag-uusap kami ni Nick.” Naniningkit ang mga mata niya sa pinipigil na galit.

“Mag-iingat ka sa sinasabi mo!” Si Sandra na bahagyang napatuwid ng tayo. “Tinalo mo pa ang detective sa mga sinasabi mo. Kahit si Nick ay alam na aksidente ang nangyari.”

“Bulag iyon,” sarkastikong sagot niya. “Anyway, lumabas ka na. Hindi kita kailangan dito.”

“Huwag mong guluhin ang buhay namin ni Nick sa pamamagitan ng batang iyan.” Paismid na sinulyapan nito ang natutulog na bata. “Malimit sabihin sa akin ni Nick na hindi niya gusto ng committments. He doesn’t want to be trapped with a child. He saw to it na hindi ako magkaanak or I would have bore him a child. Ang sa inyo’y isang aksidente, hindi sinasadya. He told me so.”

Lumatay ang sakit sa dibdib ni Alaina. Naalala ang unang pagkakataon sa library. Hindi niya iyon naiintindihan noon. But Nick was trying to take something from his pocket. What was there was an empty pack na hindi naman niya pinag-ukulan ng pansin.

Pero bakit gustong kuhanin ni Nick ang bata? Nakita niya ang mukha ni Nick habang tinititigan si Monique sa ICU when she was out of danger. Natitiyak niya, love and tenderness ang nakita niyang nasa mga mata nito. O iyon ang gusto niyang makita sa mukha nito kaya iyon ang iniisip niya. Baka after all relief ang nasa mukha ng binata dahil nakaligtas sa panganib si Monique.

“Get out of our lives, Al—whatever your name is! Huwag mong gamitin ang bata kay Nick! He’s an honorable man at…” hindi nito naituloy ang sasabihin sa pagbukas ng pinto at sumungaw si Nick.

“Go on, Sandra. Gusto kong marinig ang iba mo pang sasabihin.” it was spoken quietly pero alam ni Sandra kung gaano ang galit sa ilalim ng tinig.

Itinaas ni Sandra ang mukha at lumakad patungo sa pinto. And Alaina couldn’t find fault with the dignity Sandra showed.

“Ano ang ginagawa mo dito?” baling niya kay Nick nang maisara ang pinto.

“Anak ko ang batang iyan, Alaina. Karapatan kong tingnan siya,” he said calmly at sinulyapan ang natutulog na si Monique.

“Muntik na siyang mamatay nang dahil sa iyo.”

Parang patalim sa dibdib ng binata ang akusasyon.

“That’s unfair.”

“Wala akong pakialam! Iwan mo na kami.”

“Alaina,” wika nito na humakbang palapit sa dalaga na mabilis na tumayo. “Please, hindi ba tayo puwedeng mag-usap…”

“Wala tayong dapat pag-usapan, Nick. Huwag mong kuhanin sa akin ang anak ko. You will have to kill me first,” determinado niyang sinabi.

“Alaina, I love you…” he declared huskily.

Bahagyang nanlaki ang mga mata ng dalaga. Her heart is suddenly beating so fast. Sinikap niyang ikalma ang sarili at balewalain ang narinig.

“The most overrated declaration,” tuya niya. “Don’t waste your breath, Nick. Hindi ko alam kung ano ang dahilan ng interest mo sa anak ko. Hindi ako papayag na hawakan ng kahit na sinong babae ang anak ko. She almost died because of your woman!”

“She wasn’t my woman. She made herself available when…”

“Please, hindi ako interesado sa inyong dalawa. Hindi mo kailangang magsinungaling. She told me you didn’t want to be burdened by a child—”

“Any woman’s child but yours Alaina. Our child.” humakbang pa ito palapit hanggang sa halos isang dangkal na lang ang pagitan nilang dalawa. Walang uurungan ang dalaga dahil hospital table ang nasa likuran niya. “I want you in my life, kayo ni Monique…” he said tenderly.

“Don’t do this, Nick.” She’s breathless at sunod-sunod ang tibok ng dibdib niya. Nagpa-panic ang isip sa tamang sasabihin. “All right, hindi ko siya ilalayo sa iyo. Malalaman niyang ikaw ang ama niya. You can have your visiting rights but don’t tell lies,” marahas na itinulak ang binata at humakbang patungo sa pinto. “Take your time with— your daughter. I hope wala ka na pagbalik ko,” pinihit ang seradura upang lumabas nang magsalita si Nick.

“Laney, please, listen…“She took a sharp breath at marahas na lumingon. “A-ano’ng sinabi mo?”

“I said listen, Bakit hindi mo pakinggan ang mga sasabihin ko sa iyo…”

“Ano—ang itinawag mo sa akin?” Halos hindi siya humihinga. Nakaringgan ba niya iyon?

“Alai—Laney. Why?” Nagsasalubong ang mga kilay ng binata sa nalilitong mukha niya.

“Sinong—Laney?” Her heart is beating so fast na bulong na lang lumabas ang tanong niya.

“Iyon ang tawag ko sa iyo since you were fifteen.”

“W-why?”

Nagkibit ng mga balikat si Nick. “I once had a crush with my professor in CU. She was married though. Her name is Alaina Sterns and she allowed us to call her Laney. I adopted the nickname para sa iyo.”

Her eyes started to sparkle. “And—and you— loved me?”

“Loved you since you were fifteen.” his voice in its soft huskiness. “Remember the day my grandfather died?”

Wala sa loob na tumango ang dalaga. Paano niyang malilimutan ang unang pagkakataong makita niya ang apo ni Don Vicente Montaño.

“I have kept on loving you secretly. You were so young. Hindi ko alam kung paano sasabihin sa iyo. Puno ang isip ko kung paano paluluguran si Jerome. I was so busy at FNC. Pero sinisikap kong umuwi ng Sto. Cristo kahit walang dahilan para magtungo roon. I wanted to see you. And I love you still, and will always love you. Ain’t that enough declaration?” This time, he was smiling. Using the american colloquial with a twang.

“T-that—afternoon, sa library. When you—when you—”

“When I made love to you…” dugtong ni Nick, impatiently waiting for her next words.

“You called me Laney…”

“Perhaps and I don’t remember.” he held her closer. Hinawakan sa mukha at itinaas. “But I know it was you under me.

“That when I buried my flesh deep inside you I know you were hurting…”

“That’s why you said you’re sorry…” her eyes like a moonshine.

“Did I?” He caressed her cheeks with the back of his hand. “But I was only sorry that I caused you pain. I wasn’t sorry for branding you mine.”

“I know that now.” itinaas niya ang mga kamay sa leeg ng binata. “And I love you, Nick. I have always loved you and adored you.”

“It was Van Damme you loved,” he teased. His hand trailed down to her neck and lower to her breast.

“Damn Van Damme!” She grinned at mabilis na hinawakan ang kamay ng binata. “Nasa hospital room tayo!”

“So? We made it in the dark room counter. Bakit hindi dito? This is a private suite.” Ngumisi ito at ini-lock ang pinto. Pagkatapos ay sinulyapan ang anak. “I doubt kung magigising si Monique. And this wall wouldn’t crack, I hope.” Tinapik nito ang hospital wall.

“Nick!”

He silenced her protest by crushing her mouth with his lips in a hungry kiss. Then he shoved her to the wall. Gustong magprotesta ni Alaina pero muli ay nawala sa isip niya iyon. Nick was so wild and she’s lost.

Nick was unsnapping her jeans nang umungol si Monique. Mabilis na naghiwalay ang dalawa, like two guilty teenagers. Parehong sumandal sa dingding at nakatitig sa batang nagtangkang bumangon.

“Dad—dy…”

“Don’t—ever do that again, sweetheart,” he said hoarsely. Nilapitan ang anak at hinagkan sa noo. “You could never have woken up at a wrong time.”

Isang tawa ang pinakawalan ni Alaina. A sexy and husky laugh. Umupo sa tabi ng binata. Her fingers softly trailed the muscled of his arms, evoking erotic caress, down to his thighs, almost touching the still swelling flesh beneath his blue jeans.

He groaned. In anger, in frustration.

“You’ll double pay for that.”

“I can hardly wait.”

WAKAS

Sorry mga beshies, super bagal ng data ko, ang tagal tuloy natapos ng update. :((( Kumusta kayong lahat? Stay safe and always pray mga beshies. Maraming salamat sa patuloy na pagsuporta. - Admin A :)