Prologue

“Let’s go, Anne,” bulong ng ama niya. “Tayo na lang ang tao rito.”

Sa nanlalabong paningin dahil sa mga luha ay sinulyapan niya ang tombstone ng lolo niya. Quentin Santillan. Born December 12,1926. Died Septem­ber 5, 1997.

Kung physical closeness ang pag-uusapan ay hindi ganoon ang relasyon nila ng lolo niya. Sa Maynila siya ipinanganak, lumaki at nagkaisip. Hindi na niya namulatan ang lola niya. Ang lolo niya ay inuubos ang buong panahon sa paninilbihan sa tao. He had been in politics as far as Roseanne could remember. Just as her great grandfather had been.

But Quentin Santillan loved her in his own way. And Anne loved him, too. Kung posible rin lang, lahat ng bakasyon ay sa Santa Clarita niya ginugugol. At kapag naroon siya ay hindi maaaring hindi siya kasama nito sa lahat ng lakad nito, binabawi ang mga panahong hindi nila ipinagkikita.

“Gusto kong maging doktor ka, Roseanne. Reconstructive surgeon. Para kapag nangulubot na ang mukha ko’y magagawa mong pabatain akong muli.

It was a joke and they both laughed at that. Gayunma’y Medisina ang kinuha niya sa kolehiyo. Nang magtapos siya ay ang lolo niya mismo ang nagmungkahing sa Amerika siya mag-practice.

She stayed in America for three years until seven days ago. Bumalik siya sa Pilipinas para sa libing ni Quentin Santillan. Her grandfather died of a coronary.

“Tayo na. Naghihintay na ang mama mo sa kotse. Masama ang pakiramdam niya, hija. Nitong nakalipas na ilang araw ay wala siyang itinulog sa pag-aasikaso sa mga taong nakikiramay.”

She sniffed. Nagpaakay siya sa ama patungo sa kotse. Her father’s cousin, Louise, ang natitira na lang nilang kamag-anak, had gone back to Manila a day ahead. Hindi na nito hinintay ang libing dahil may hinahabol na taping sa TV. Isa itong TV actress.

Nanatili sila ng isang araw pa sa Santa Clarita upang ipagbilin kay Manong Ponso, ang katiwala ng lolo niya, ang bahay at ang iba pang dapat ayusin. Ang dalawa pang katulong na babae ay tinapos na nila ang paninilbihan.

Nang sumunod na araw ay maaga silang gumayak upang lumuwas ng Maynila. Ginamit ni Ephraim, ang papa niya, ang kotse ni Quentin Santillan—ang top-down Chevy. Ayon dito ay ipahahatid na lang kay Manong Ponso ang van nila sa Maynila sa ibang araw.

It was a vintage car. At mahusay pa ring tumakbo at alaga ng lolo niya noong nabubuhay pa. Ngayon ay pag-aari na ng ama ang kotse.

“Ewan ko ba diyan sa papa mo,” ani Stella, ang mama niya at sumimangot. Sa likuran ito sumakay. Ayon dito ay gusto nitong umidlip at ituwid ang katawan. “Paano kung mainit na mamaya sa daan?”

“Honey,” Ephraim said patiently, “maaari nating ibaba ang bubong. Walang problema.” Ngumiti ito. “Kaiinggitan ako ng mga kumpadre ko sa Maynila.”

Anne rolled her eyes. Her father was a businessman. Ito ang nag-aasikaso sa fruit farm ng mga Santillan. Now that Ephraim’s father was dead, natitiyak niyang papasukin din ng ama ang pulitika rito sa Santa Clarita. Naghihintay lang ito ng tamang pagkakataong mahikayat ang mama niyang dito na sila mamirmihan. Nasa dugo na ng mga Santillan ang pulitika.

Subalit ang mama niya ay natitiyak niyang hindi gustong iwan ang trabaho sa Maynila. Manager ito ng isang kilalang supermarket/mall. At si Ephraim naman ang siyang nagde-deliver ng mga prutas sa lahat ng supermarkets sa buong Kamaynilaan. Doon nagkakilala ang mga ito. At kahit nang mag-asawa na ang dalawa at sa Maynila na naninirahan, patuloy si Ephraim sa pag-aasikaso sa fruit farm. Umuuwi ito tuwing weekends at lumuluwas ng Lunes.

Her mother was a city breed. Bihira itong mahikayat ni Ephraim na umuwi sa Santa Clarita. She didn’t like the long hours of travel. Isa sa mga dahilan kung bakit madalang ang pag-uwi nila sa Santillan.

“Tulog na ang mama mo,” ani Ephraim makalipas ang kalahating oras na pagmamaneho. “Hindi man lang niya ma-enjoy ang sceneries.”

Nasa zigzag road sila, palusong. Ang mama niya ay nakaunan sa bagahe at naiidlip. At si Roseanne ay tila noon lang na-appreciate nang husto ang tanawin dahil walang bubong ang sasakyan. To their left was the Pacific Ocean. At sa kanan naman niya ay ang walang katapusang bulubundukin ng Norte. Sa ibaba ng daan ay bangin.

Nakatali ang buhok niya pero tila gustong kumawala niyon sa lakas ng hangin. “The car feels as if we were in the sixties, Papa.”

“And you’re Olivia Newton John,” ani Ephraim, smiling at his daughter.

She laughed. Tiningala niya ang pinanggalingan nilang itaas. Kasunod pa rin nila ang truck na iyon ng troso na maingat na lumulusong.

Halos nasa huling zigzag na sila nang mapasinghap ang kanyang ama. Nilingon niya ang nililingon nito. Nanlaki ang mga mata niya sa sindak. Kumalas ang mga troso mula sa trailer ng truck. Isa-isa iyong gumugulong paibaba sa bangin patungo sa kanila.

And there was no way they could escape death.

1

“WHAT?” Napaangat mula sa kinauupuan niya si Luke. Inilipat sa kabilang tainga ang telepono. 

“Kailan?” May ilang segundo niyang pinakinggan ang sinasabi ng kabilang linya. Pagkatapos ay napaungol siya. Ibinagsak ang ulo sa headrest ng executive chair. “Okay… okay, I’ll be there.”

Ibinalik niya ang telepono sa lagayan nito. His face was grim. Dapat ay lilipad siya ngayon patungong Mindanao upang subaybayan ang mga kilos ni Flavio Guillermo, ang taong pumalis sa pamilya niya sa balat ng lupa.

It was Kiel on the phone. Ibinalitang naaksidente ang trailer truck ng Montañez Logging. Napatid ang kadenang nakatali sa mga troso sa palusong na daan sa Santa Clarita.

He closed his eyes tightly. The zigzag road was dangerous. Bituka ng manok kung tawagin ito ng mga tagaroon. Sa pagkakatanda niya ay may nangyari na ring aksidente sa truck nila many years ago. He was still a young boy. Hindi nasaktan ang driver subalit magmula noon ay naging maingat ang papa niya pagdating sa safety measures ng mga logs.

At may mga nadamay sa pagkakataong ito. Dalawa ang casualties. Dead on the spot. Ayon kay Kiel, ang driver nila ay nasa pagamutan, fifty-fifty ang chance. At isang nasa ospital sa Laoag with minor injuries—ang anak ng mga casualties. And he had to be there para ayusin ang lahat.

Luke was tied up to his neck. Parehong sa paghahanda upang madala sa batas si Flavio Guillermo at pag-aasikaso sa negosyo ng mga Montañez. At ang logging business ay ipinaubaya na nilang magpinsan sa manager. Kung siya ang naroroon ay tiyak na nasusuri niya sa pana-panahon kung matibay pa ang mga kadena… kung gumagana nang maayos ang mga truck at trailers.

Kahit paano ay gusto niyang sisihin ang sarili. Nauubos ang panahon nila ni Kiel sa pagtugis kay Flavio Guillermo.

But Guillermo had to pay! he thought gritting his teeth. Hindi sila titigil hangga’t hindi napagbabayaran ni Flavio Guillermo ang ginawa nito sa pamilya Montañez!“LUKE MONTAÑEZ,” pagpapakilala ni Luke sa doktor na inabutan niya sa silid ng pasyente, dalawang araw matapos ang pag-uusap na iyon nila ni Kiel.

Iniabot niya ang kamay na tinanggap naman ng doktor. “Pag-aari ng mga Montañez ang trailer truck na nadisgrasya sa road bend sa Santa Clarita. Kumusta na ang mga pasyente, doktor?”

“Hindi pa nagkakamalay ang driver ng trailer, Mr. Montañez.” Umiling ito. “We are giving him twenty-four hours. Kung malalampasan niya iyon, then he will live.”

“And… and the other survivor?”

“She’s fine,” sagot nito, umaliwalas ang mukha. Sinuri ang chart na nasa harap. “Slight concussion, minor cuts and some bruises that would heal in no time at all. But she was hysterical when she woke yesterday and learned of her parents’ death…”

“You didn’t have to tell her that at this point in time!” Luke was aghast at the luck of consideration and sympathy. Ayon kay Kiel, ang mga magulang ng pasyenteng nasawi sa aksidente ay anak at manugang ni Quentin Santillan, ang mayor sa Santa Clarita—which they hadn’t even had the time to pay respect. Tatlong mahal sa buhay ang nawala sa survivor sa pagitan lamang ng ilang araw.

“We didn’t tell her, Mr. Montañez. She knew. Confirmation na lang ang dahilan kung bakit niya itinanong. But she couldn’t remember what happened before she was thrown out of the car. She knew she jumped out of the car and nothing.”

Kumunot ang noo niya. “Ano ang ibig sabihin nito, doktor?”

“Traumatic amnesia. The patient’s a graduate of a medical degree. Alam niya ang nangyayari sa kanya. Subalit hindi niya kayang kontrahin. Subconscious mind is blocking memories… tragic memories.”

Hindi kumibo si Luke. He was familiar with it, sa ibang paraan nga lang. Hindi ang subconscious mind niya ang gumagawa niyon kundi ang may kamalayan niyang isip mismo. He slipped into abyss where he could see nothing, feel nothing.

Tumayo siya. “Gusto ko siyang makita, doktor.“Sinamahan siya ng doktor sa pasilyo kung saan naroroon ang pasyente. Binuksan nito ang pinto para sa kanya. “I’ll be around, Mr. Montañez, may pasyente pang naghihintay sa akin.”

Nagpasalamat siya at tumuloy sa loob ng silid. Marahan niyang isinara ang pinto. Sa pagkamangha niya ay wala sa kama ang pasyente. The bottle of IV fluids that was hanging on a metal stand next to the bed was still full. Then he remembered the doctor said she was a graduate of a medical degree. A doctor?

Pagkuwa’y narinig niya ang pag-agos ng tubig sa banyo. Napabuntong-hininga siya at naghintay. Wala pang tatlong segundo ay bumukas ang pinto ng banyo.

Ang pasyente ay biglang nahinto sa paghakbang pabalik sa kama nito nang malingunan siya, surprised at seeing a tall and big man inside her hospital room.

Tumaas-baba ang mga mata nito sa kanya, a small frown appeared on her bruised forehead as she probably noticed he wasn’t a hospital personnel in his faded blue jeans and denim-colored shirt. “Hindi ka doktor, ano ang ginagawa mo rito?” she almost snapped at him.Luke was equally surprised. He didn’t know what he expected the patient to look like. But definitely not a beautiful young woman in her mid-twenties. Nakasuot ito ng puting hospital robe. May bandage na nakatapal sa noo nito sa may hairline. And the few bruises in her face didn’t mar her beauty.

She looked much taller than her probably five feet four inches because she was slender and the way she stood—her back ramrod straight, like that of a marm in a schoolroom filled with little naughty pupils. At nakatingin ito sa kanya sa paraang tila siya ay isa sa mga pupils na iyon na nahuling gumagawa ng kalokohan.

Nakatali ang buhok nito sa likod pero may kumakawalang ilang hibla sa magkabilang bahagi ng ulo nito, curling around her cheeks. Iniisip niya kung ano ang hitsura ng buhok nito kung nakalugay.

Luke could imagine that hair would become a mass of wild curls. She must have hated that hair all her life.

Nang bigla niyang mapagtanto ang ginagawa. Ano ang nangyayari sa kanya at inisa-isa niyang suriin ang pisikal na kaanyuan nito? He couldn’t remember doing that for many years—since Annie and LJ died. There were women in the past, equally beautiful as this one, ang iba’y higit na magaganda, pero wala siyang pinag-ukulan kahit na bahagyang pansin.

He shook his head silently. No. Ang dahilan kaya niya sinusuri ito ay dahil biktima ito ng aksidente mula sa trailer truck nila. He cleared his throat.

“You are supposed to be in bed, Miss.“Her chin went up a fraction. “Who are you?”

“My name’s Luke. Luke Montañez.” Hindi niya pinagkaabalahang iabot ang kamay, natitiyak niyang hindi nito tatanggapin. Para itong pusang mailap na tatalon anumang sandali sa pagkakatayo nito sa gitna ng silid. “We owned the trailer truck that—”

“That killed my parents,” she supplied in an icy voice. Hatred shone in her eyes. Luke would have preferred screams and hysterics. He couldn’t deal controlled anger. This wasn’t the hysterical patient the doctor was telling him about upon learning of her parents’ death.Pagkuwa’y sumanib sa galit ang matinding lungkot sa mga mata nito kasabay ng pamumuo ng mga luha roon. And Luke didn’t know how to deal that either.

“Miss—”

“You should have secured safety measures… dapat ay sinuri ninyo ang mga kadena kung hindi pa kinakalawang at malapit nang mapatid…” Her voice shook. And Luke wished he could do something to comfort her. Pero tila siya itinulos sa kinatatayuan niya.

“I… I know saying I’m sorry’s not enough, but if there’s any help you want me to—”

“Get out,” she said coldly. Ni hindi ito nagtaas ng tinig. But the anger and pain was visible in her voice. “Kinuha ng aksidenteng iyon ang lahat ng mga mahal ko sa buhay. And your help won’t bring my parents back.”

Mula sa bulsa’y kinuha niya ang calling card. Lumakad patungo sa mesang katabi ng kama. Inilapag iyon doon. At nang akmang magsasalita ang babae ay inunahan niya.

“I know you don’t need my help,” he said gently. “At gusto kong malaman mong ikinalulungkot ko ang nangyari sa mga magulang mo. Alam ko kung ano ang nararamdaman ng mawalan ng mga mahal sa buhay.”

He turned his back. Binuksan ang pinto at lumabas. Then he closed the door back gently. Nang humakbang siya’y nasa harap niya ang isang magandang babae—a woman in her late thirties but looked much younger.

“Hi,” she smiled seductively. “I’m Louise. Kamag-anak ako ng pasyente. Do I know you?”“I don’t think so,” pormal niyang sagot at nagpatuloy sa paglalakad.

2

Two and a half years later

“Damn,” Luke swore softly. Ngayon niya pinagsisisihan ang desisyon niyang magtungo sa Santa Clarita.

“Dammit to hell!” he muttered again, as the pain in his back intensified. Siyam na oras siyang tuloy-tuloy sa pagmamaneho mula Maynila at nararamdaman na niya ang kapaguran.He wanted to hate his boss and his cousin Kiel. Kung hindi dahil sa dalawang iyon, wala siya sa lugar na ito.

“You need a vacation, Montañez,” wika ni Sebastian Miller, a stocky man in his early fifties. He was half Filipino-half American, produkto ng West Point at head ng Central Intelligence Service. “Kailangang pagalingin mo muna iyang injury mo sa likod.”

“Hindi ko kailangan ng bakasyon, Miller,” sagot niya sa determinadong tinig. “I’d take that assignment in Cebu.”

“No way!” Miller was equally determined. “You’re one of my best men, Luke, if not the best. I don’t want anything to happen to you. You’re not physically fit for your next assignment. Napag-usapan namin ni Kiel—”

Bigla at padarag ang ginawang pagtayo ni Luke na ang silya ay tumumba sa likuran niya. “Kiel!” he barked, at lihim na napangiwi nang pagbayaran ng likod niya ang marahas na pagkilos na iyon. The pain literally stopped his breathing for a few seconds. But he’d be damned if he’d show it to this old bastard. “What has my cousin got to do with this conversation, Miller?”

Unperturbed, isinandal ni Miller ang sarili sa high-backed chair nito. Pagkatapos ay nagbuntong-hininga. “Muntik ka nang mamatay sa huling assignment mo, Luke, alam mo iyan. You were supposed to stay at the hospital for four weeks. Pero dalawang linggo pa lang ay nagpilit ka nang lumabas. And your back hasn’t even healed yet.”

“Hindi mo sinasagot ang tanong ko, ano ang kinalaman ni Kiel sa usapang ito?“Isang iling ang ginawa ni Miller. “Nag-aalala siya sa iyo. And I agree with him. You are challenging death, Luke. You are working like a madman. Bawat trabaho ay isang vendetta para sa iyo.”

“I haven’t failed the agency yet, Miller,” he said grimly. “And what I do to myself is purely my own business. Ayusin mo ang pagpunta ko sa Cebu.”

Humugot ng malalim na paghinga si Miller, yumuko at binuksan ang top drawer sa mesa nito. Isang sobre ang inilabas at itinulak sa harap niya.

“You have two choices, Montañez, tanggapin mo ang bakasyong iniaalok ko sa iyo at pagalingin mo iyang likod mo—”

“Otherwise?” he cut him off.

Bumaba ang mga mata nito sa sobreng nasa harap ni Luke. “Forced retirement ang laman ng papel na iyan. Physical disability.” Ang tinig ni Sebastian Miller ay walang pasubali. And Luke knew him too much to know that his boss really meant business. “You can’t contest, we have your doctors’ testimonies.”

“F—k you!”

“I’ll pretend you didn’t say that,” Miller said calmly. Sa anyo nito ay natitiyak ni Luke na tinatapos na ng matandang lalaki ang usapan. And he knew he was defeated.

At tulad ni Miller ay hindi pinatulan ni Kiel ang galit niya nang harapin niya ang pinsan sa opisina nito sa Montañez building sa Pasong Tamo kinabukasan ng umaga. Ang nakita niya sa mukha nito ay simpatya at pang-unawa.

“I don’t want anything to happen to you, Luke.” His voice filled with concern. “Pareho nating alam kung bakit tila nakikipaglaro ka kay Kamatayan. Dalawang mapanganib na assignments in the span of five months. The last one almost killed you. Sa ginagawa mo, you are making me feel guilty for finding love with Aleya after the tragedy that happened to our family.”

“I am honestly happy that you’ve found second chance at love, Luke. And you know I adore Aleya…” aniya. “Pero magkaiba tayo ng buhay kaya wala kang karapatang pakialaman ang gusto kong gawin sa sarili ko.”

“Hindi lang ikaw ang nawalan!” ani Kiel na tumaas ang tinig. “At sa nakikita ko, gusto mong sumama sa kanila sa hukay. But why make it slow, Luke? Bakit hindi mo itutok sa sentido mo ang baril mo nang matapos na ang lahat sa iyo?”

Napatitig si Luke sa pinsan. And for a fleeting moment, he saw fear passed his eyes. Kinatakutan ni Kiel ang sariling hamon. Na baka nga gawin niya. He wanted to laugh—pagtawanan ito, ang sarili niya, ang pagkakataon. If it were only possible to do just that. If only he had the guts, the strength, to kill himself he would have done a long time ago.

Nang mawala sina Annie at LJ ay wala nang pinatunguhan ang buhay niya. He even wished death would come to him in his last two assignments. He almost got his death wish two months ago.

Naging matagumpay ang pagkakahuli nila sa mga drug smuggler dahil sa isang tip-off. Subalit hindi nila inisip na may mga bombang nakakalat sa bodega ng mga ito. Isa sa mga nakaposas na Chinese national ay nakita niyang pinagpapawisan nang husto at nagmamadali itong makalabas na sa bodegang iyon.

Agad na siyang naghinalang may masamang mangyayari. He commanded his men to hurry. Subalit hindi pa sila nakakalabas ng bodega ay sumabog na ang bahaging pinanggalingan nila. Each and everyone scattered for safety.

Subalit isa sa mga tauhan niya ay nahagip ng pagsabog. Binalikan niya ito, umaasang hindi matindi ang inabot nitong tama mula sa mga shrapnels. Buhay pa ang tauhan niya at habang hinihila niya ito patungo sa ligtas na lugar ay muling sumabog ang bodega. A debris fell on his back.

Hindi lang marahil iyon ang aabutin nila kung hindi sila nakita ng dalawa pa sa mga tauhan niya. Binalikan sila at hinila ng mga ito. Bagaman nanganib ay nakaligtas ang tauhan niya. Ang likod niya ay napinsala. Ipinagpapasalamat ng lahat na walang nerves na napinsala sa likod niya.

“Bakit hindi ka magbakasyon nang matagal? Mangibang bansa, o di kaya ay magtungo sa ibang lugar,” untag ni Kiel sa pananahimik niya. “I know it’s easier said than done and I am lucky to have found Aleya. But time heals all wounds, Luke.”

Matabang siyang ngumiti. Yes. It was easier said than done. Four years and eleven months to be exact since the murder of his family… of Kiel’s family. And they had brought Flavio Guillermo to justice. At sa kabila ng kaalamang sa kulungan na ito mamamatay ay hindi niyon kayang pawiin ang pinsalang nilikha ni Guillermo sa mga Montañez.

And Kiel was wrong. Time couldn’t heal his wounds. Because time had stood still. Nangingibabaw pa rin ang poot, galit, at sakit sa dibdib niya. Na para bang kahapon lang nangyari ang pagkawala ng mag-ina niya, ng mga magulang niya, ng mga magulang ni Kiel at ng asawa nito.

“Siguro’y tama ka,” aniya makaraan ang ilang sandali kasabay ng paghinga nang malalim. Kung paanong pumasok bigla sa isip niya ang isang tao ay hindi niya matiyak. “It’s time to give Manang Felipa a visit. I owe her that. Nang huli natin siyang makita ay sa libing ng pamilya.”

“Yes.” Hindi maitago ni Kiel ang kasiyahan sa tinig. Napaangat ang likod nito mula sa executive chair. Sa nakalipas na halos limang taon, ito ang kauna-unahang pagkakataong nagpakita ng interes si Luke na magbakasyon.

“Nawalan din siya, Luke,” patuloy nito. “Nalimutan nating hindi lang tayo ang nawalan ng mga mahal sa buhay. When Annie and LJ died, it almost killed her, too. Labis tayong naging abala sa sari-sarili nating damdamin at nalimutan natin siya.”

Agad ang pagbagabag ng konsiyensiya kay Luke. Si Manang Felipa ay ang matandang labandera ng kumbento kung saan lumaki si Annie. Naging malapit si Annie rito at itinuring itong ina.At nalimutan nilang labis ding nasaktan si Manang Felipa nang sabay na mawala ang mag-ina niya. She had loved, adored, and spoiled LJ. Sa tuwing dinadalaw nila itong mag-anak ay hindi natutulog sa tabi nila si LJ kundi rito.

They had been too busy with their own sorrows and anger. Naging abala sila sa pagpaplano ng paghihiganti kay Flavio. Gasino na nilang napuna ang pag-alis nito pauwi sa Santa Clarita, Annie’s hometown.

At ngayon ay patungo siya roon. Santa Clarita was a small town eleven miles from Pagudpod. At mula sa Capistrano patungong Santa Clarita ay humigit-kumulang tatlong oras lang. Subalit hindi siya sa Capistrano galing kundi sa Maynila. Matapos ang pag-uusap nila ni Kiel kaninang tanghali ay dumaan lang siya sa condo niya at kumuha ng ilang gamit.

Dapat ay dumaan muna siya sa hacienda, nagpalipas ng gabi sa villa at saka na lang nagpatuloy kinaumagahan. Now it was too late to turn his Silverado back. He was five miles short of his destination point.

He hated being in constant pain. From Manila to Capistrano was more or less ten hours. Driving hadn’t been a problem. But not anymore since the injury. Napakadali niyang mapagod. At sa sandaling mapagod siya ay nararamdaman niya ang pananakit ng likod.At hindi niya gustong maging dependent sa mga painkillers. Kung kaya rin lang niya ang sakit ay tinitiis niya. But sometimes, the pain was too much to bear. Ngayon niya gustong pagsisihan ang ginawang pag-abuso sa katawan.

Sana ay hindi siya masyadong nagtiwala sa sariling kakayahan. Sana ay hinayaan na muna niyang gumaling ang pinsala niya sa likod bago inalis ang cast. Subalit hindi niya gustong may nakakasagabal sa pagkilos niya. Impatient had its price. His back was killing him now.

Hindi niya gustong amining tama sina Miller at Kiel na hindi siya nakahanda sa susunod niyang assignment

3

“Damn!” Roseanne Santillan swore for the third time in the span of five minutes.

She never swore, but she did now. Nasa gitna siya ng daan at mabilis na nagmamaneho nang maramdaman niyang unti-unting namamatay ang engine niya. Nakuha pa niyang itabi sa gilid ng daan ang sasakyan niya bago tuluyang namatay ang makina.

Sinubukan niyang muling pihitin ang susi at buhayin ang makina. Pumugak iyon, then the starter ground and groaned sluggishly, ipinahihiwatig na tuluyan nang namatay ang baterya ng kotse.

She swore again.

“Mommy…” tawag ng batang lalaki sa likuran niya.Lumingon siya sa backseat, inabot ang bata at tinapik-tapik. “It’s okay, Andre. Go back to sleep.”

“It’s dark. I can’t see.”

Napaungol siya. Kahit flashlights ay wala sa kotse niya. “Sshh. We’ll be fine. Here’s your feeding bottle, sweetheart.”

Kinapa iyon ng bata mula sa dilim. Kinuha subalit pinanatiling hawak lang. “Mommy, I’m scared of the dark.”

Me, too. Not of the dark per se. Kundi kinatatakutan niya kung ano ang nakaabang sa likod ng dilim. Gusto niyang sabihin kay Andre iyon subalit hindi siya maiintindihan ng tatlo at kalahating taong bata.

Nilinga niya ang paligid. Masama ang panahon. Sa Maynila pa lang ay naririnig na niyang may magdadaang bagyo. Pero hindi niya binigyang pansin dahil maganda naman ang araw nang umalis sila sa Maynila. Besides, kung bumagyo man, makararating sila sa Santa Clarita nang walang aberya. Hindi niya binilang ang mamatayan siya ng baterya sa gitna ng ilang.

Kaninang nasa Pagudpod sila ay nagsimulang umulan nang mahina. Subalit makalipas lamang ang isang oras ay nagsimulang lumakas ang hangin at unti-unting lumalakas ang ulan. Sana’y naisip man lang niyang sa isa sa mga inns na lang doon sila nagpalipas ng gabi. O di kaya ay sa mga cottage sa beach resort.

If only she weren’t that impatient to reach Santa Clarita. Pero sino ba ang mag-aakalang mamamatayan siya ng baterya?

Itinaas niya ang braso upang tingnan ang oras sa relo niya. Subalit hindi niya iyon maaninag sa dilim. Her wristwatch didn’t have luminous hands. Pahablot niyang inabot ang bag niya na nasa passenger seat. Kinapa ang cell phone sa loob niyon at doon tiningnan ang oras.

Ten minutes past seven. Supposedly, it was still very early. Iyon ay kung nasa Maynila ka. O kahit sa Vigan man lang. Subalit milya-milya na ang layo niya mula roon. And she had been driving for twelve straight hours. Mula kaninang umalis sila sa kanila ay huminto lang siya para magpa-full tank.

Hindi siya nag-iisip na lagyan ng laman ang tiyan niya. Subalit huminto sila sa Vigan kanina at pinakain niya si Andre sa isang burger chain. And she was too tired to have the appetite to eat so she ordered for herself a cup of coffee and apple pie. Nakadalawang kagat lang siya sa apple pie at umayaw na siya.

Now aside from being tired, she was also hungry. Kung tutuusin ay kulang isang oras na lang mahigit at nasa Santa Clarita na siya. But she couldn’t possibly get there by walking and with Andre along in this weather.

Humigpit ang hawak niya sa cell phone. Sino sa mga kaibigan niya ang tatawagan niya para hingan ng tulong? Nasa Maynila lahat ang mga kakilala at kaibigan niya. Kahit sa bahay ng lolo niya sa Santa Clarita ay hindi siya makakatawag. Wala pang linya ng telepono roon. At kung nagkaroon man nitong nakalipas na dalawang taong mahigit ay malamang na hindi nagawang magpakabit ni Manong Ponso.

She dialed Louise’s number. From Manila, Louise could at least call Mrs. Nancy Librado, ang manager ng Santillan Farm. Magkaibigan ang dalawa. Hindi lang magkaibigan, dating classmates at magkababata. Baka makagawa ito ng paraan upang puntahan sila roon.Subalit nagbigay na ng warning ang cellphone niya—low batt.

Furiously, inihagis niya iyon sa katabing upuan.

Sana’y hindi niya pinili ang araw na iyon para sundin ang mahigpit na payo ni Louise na magbakasyon matapos ang nangyari sa kanya may tatlong taon na ang nakalipas. Louise was her father’s second cousin and her only relative. Maaga itong naulila at pinaaral din ng lolo niya.Louise was a television actress. Ang napangasawa nito ay sa mismong istasyon ng television nagtatrabaho noong nabubuhay pa. Ito ang nagbigay rito ng tsansang umarte sa television. And though she had been a widow for six years, she had a very active social life. Hindi ito mapagkakamalang treinta y nueve años. She looked ten years younger. At higit sa lahat, hindi nito gustong tawagin niyang tiya.

Agad niyang sinang-ayunan ang suhestiyon nito at ipinasyang magtungo sa Santa Clarita makalipas ang dalawang taon at kalahati mula nang huli silang umuwi roon.

Nag-file siya ng indefinite leave of absence sa ospital na pinagtatrabahuhan niya bilang isa sa mga resident doctors. Ang nangyari sa kanya at kay Dennis ay nakaapekto sa trabaho niya. Hindi siya maaaring makakita ng dugo nang hindi niya naaalala ang nangyari sa kasintahan.Ang pagkaalala sa kasintahan ay nagpangyari upang tuluyan na siyang mapaiyak. Tragedy followed her like a shadow. Dalawang taong mahigit ang nakalipas nang mangyari ang aksidenteng kinasangkutan niya at ng mga magulang. The accident took her parents’life.At hindi pa man lang siya halos nakaka-recover sa nangyaring trahedya ay sinundan naman ng nangyari sa kanila ni Dennis.

“Mommy, umiiyak ka ba?” Ang tinig ni Andre mula sa likuran na nagpaangat sa kanya mula sa pagkakasubsob sa manibela.

Nilingon ni Roseanne ang bata. Inaninag sa dilim. Pinahid niya ng likod ng palad ang mga luha kahit na hindi naman nito makikita ang mga iyon. “I’m not crying, Andre. Sinisipon ako.”

“Why aren’t we moving?”

“Our car’s battery’s dead. And we are stranded here… I don’t know where we are…” she said helplessly. Hindi niya alam kung naintindihan ni Andre ang sinasabi niya. Pero ikinagagalak niyang may nakakausap siya.

“Should I be scared, Mommy?”

Under another circumstances, she would have laughed at that. “Are you scared, honey?”

“No.”

“Then don’t be.”

Hindi na kumibo ang bata. Then she heard the sucking of his feeding bottle. Suminghot siya. She couldn’t just stay there and cry. O di kaya ay palipasin ang oras sa pamamagitan ng pakikipag-usap sa isang batang paslit.

Itinuwid niya ang sarili. She sniffed and pounded on the steering wheel and gave the ignition one more try. Subalit ni hindi iyon pumugak.

Sa nanlalabong window glass dahil sa ulan ay may naaninag siyang liwanag ng paparating na sasakyan sa kabilang direksiyon. Liwanag sa gitna ng kadiliman ng paligid. Nasa ilang na lugar siya. Not even a house in sight. At dahil probinsiya at bumabagyo pa, malamang na aabutin ng isang oras bago pa may ibang sasakyang magdaang muli—kung may magbibiyahe man sa ganitong panahon.

Hindi na siya nag-isip pa, binuksan niya ang pinto ng kotse. “Wait here, Andre,” aniya sa bata at mabilis na bumaba ng kotse. Hindi niya alintana ang malakas na dapyo ng hangin at ulan sa mukha niya. Tumakbo siya patungo sa kabilang lane at itinaas ang dalawang kamay upang parahin ang paparating na sasakyan.

Bahagyang nagmenor iyon malayo pa man sa kanya. Subalit hindi para huminto. Sa halip ay gumilid iyon sa shoulder upang iwasan siya at nagtuloy-tuloy.

“Hey!” sigaw niya, ikinakaway ang mga kamay paitaas.Nagpatuloy iyon sa mabilis na pagtakbo. Nanlulumong sinundan niya iyon ng tingin. She couldn’t blame the driver. Kahit siya man ang nasa lugar nito ay hindi rin siya hihinto.

Then she drew in a sharp breath. Bigla siyang nanghilakbot mula sa atrasadong pagkatakot. Paanong pumasok sa isip niyang basta na lang bumaba at pumara ng sasakyan? Kani-kanina lang ay nasa isip niya ang nangyari sa kanya… at kay Dennis.

Itinaas niya ang dalawang kamay sa mukha at muling napaiyak. More from helplessness than fear.

Now what? Would she stay inside her car until morning? She shuddered at the thought. Paano kung may masasamang taong maparaan? Pero marunong siya ng martial arts, hindi ba?

She was in college when she studied martial arts more as a form of exercise, a sports, and mental discipline. At minsan man ay hindi siya nagkaroon ng pagkakataong gamitin ang natutuhan upang ipagtanggol ang sarili.

Not even during the time when she was attacked. She panicked instead. And that almost cost her life. She survived, yes. Pero hindi si Dennis. Sa pagkaisip na iyon sa kasintahan ay muli siyang napahikbi. Muling sumalakay ang guilt na kasalanan niya kung bakit namatay ito.

Muli ay hinamig niya ang sarili. Nilinga ang paligid. Probinsiya iyon. Hindi laganap sa lugar na iyon ang masasamang taong nagkalat sa kalye ng Maynila. At kung ganitong masama ang panahon ay malamang na nasa loob ng kani-kanilang bahay ang mga tao—even the bad ones.

The road was deserted. The whole place was deserted. Walang dapat na katakutan. Sapat ang kaisipang iyon upang bahagyang lumakas ang loob niya. Tumingala sa madilim na kalangitan at malayang tinanggap sa mukha niya ang patak ng ulan.

Ang ulan ay nanatiling mahina gayunma’y basang-basa na siya. Ang hangin ay lumalakas pa yatang lalo sa bawat sandaling magdaan. Naririnig niya ang hugong niyon.

May damit siya sa maleta niya subalit hindi niya maisip na maghuhubad siya sa loob ng kotse niya at magbihis. Kahit pa madilim. Titiisin niyang basa ang damit.

Mabilis siyang lumakad pabalik sa kotse. Malapit na siya sa gitna ng daan nang gulantangin siya ng malakas na busina.

Lumingon siya at hinawi sa mukha niya ang ulan. Upang ibalik ding muli sa mga mata niya ang kamay dahil sa nakasisilaw na liwanag mula sa headlights ng paparating na sasakyan.

Nang parahin niya ang sasakyan kanina sa kabilang bahagi ng kalsada, she was acting on impulse. Ngayon ay bigla ang pag-aalinlangan sa isip niya. Hindi siya nakatitiyak kung sino ang sakay ng paparating na sasakyan.

Tinakbo niya ang kotse niya at mabilis na pumasok sa loob at nag-lock ng pinto. Hindi pinansin ang sinasabi ni Andre. Ang mga mata niya ay nakasunod sa lumampas na sasakyan. Hindi niya ngayon malaman kung manghihinayang siya o hihinga nang maluwag. Nang bigla ay nagpreno ang driver niyon hindi kalayuan sa unahan ng kotse niya.

She drew a sharp breath. Humigpit ang pagkakahawak niya sa steering wheel lalo na nang umatras pabalik ang sasakyan. Umangat siya sa pagkakaupo at pinagkakapa ang mga lock ng kotse. Tiniyak na nakababa ang lahat ng mga iyon. Ang kabang nararamdaman ay halos magpasabog sa dibdib niya.

“Mommy, the other car’s stopping,” ani Andre. Tumayo ito at hinawakan siya sa balikat. “You’re wet!”

4

LUKE stepped on his brake. Humigpit ang seat belt sa dibdib niya sa biglang preno niya kasabay ng pag-iisip kung tamang huminto siya.

Ano ba ang pakialam niya kung sino man iyong na-stranded sa gitna ng daan sa madilim na gabi at bumabagyong ganito? Ang mga motorista ay dapat na handa sa anumang maaaring mangyari sa sasakyan nila.

Pero ang tinamaan ng headlights niya ay babae. Nakapantalon ito, gayunma’y natitiyak niyang babae iyon. At kahit hindi niya nakita ang mukha ay natitiyak niyang takot ang dahilan ng biglang pagtakbo nito patungo sa loob ng madilim na sasakyan.

Who cares if she is a woman? Who cares if she ran her battery to death? For all he knew, may kasama ito sa kotse.

She ran her battery to death. Umulit sa isip niya iyon. Paano kung totoo ngang namatayan ng baterya ang babae? Walang ilaw ang sasakyan. Kahit na ba may kasama pa ito. Hahayaan ba niyang abutin ang mga iyon ng magdamag sa kalye? Paano kung may mapadaang masasamang-loob?

“Shit,” he muttered. Iniatras niya ang four-wheel-drive Chevrolet Silverado. He stopped the vehicle right in front of the stranded car. Bumaba siya ng pickup at lumakad patungo sa kotse. Sa liwanag na nanggagaling sa taillights niya ay nakita niyang nakasarang lahat ang mga salamin ng sasakyan. Hindi niya maaninag ang pasahero dahil malabo ang mga salamin at malakas ang ulan.

Yumuko siya at kinatok ang salamin sa driver’s seat. Ilang segundo ang lumipas bago dahan-dahang bumaba ang salamin, tatlong pulgada lamang ang nakaawang.

“Ano ang nangyari? Namatayan ka ba ng baterya?” tanong niya sa nasisilip na mukha. Her eyes were wide like saucers.

He swore inwardly. Wala siyang natatandaang kinatakutan siya ng kahit na sinong babae—not even his enemies. But he couldn’t blame her. Sinilip niyang mainam ang loob ng kotse kung may kasama ito.

Then a small face creeped behind the woman’s shoulder.

“Hello…”

May bata. Hindi niya matiyak kung babae o lalaki. Mag-ina ang nasa loob ng kotse.

Luke sighed patiently. “Look…” he said in a more gentler tone, “hindi ako masamang tao, Misis. Huwag kang matakot. Anong tulong ang maiaalok ko sa inyo?”

“You’re right, namatay ang baterya ko. Magagawa mo bang i-recharge?” wika nito sa nanginginig na tinig, inihilamos ang palad sa mukha upang alisin ang tumutulong tubig mula sa buhok. At nakita ni Luke na sinisipat siya nito, tila ba pinag-aaralan ang anyo niya sa pagitan ng kapirasong awang ng nakabukas na salamin.

Umiling si Luke. “No, Ma’am. Hindi ko magagawa iyon sa ganitong panahon. Ang maiaalok ko sa iyo ay lumipat kayo sa sasakyan ko at ihahatid ko kayo sa patutunguhan mo. I-lock mo itong kotse mo at pabalikan mo na lang bukas ng umaga.”

“It’s okay. Tumawag na ako sa amin…”

Nakita ni Luke na itinaas nito ang cell phone. Sa kabila ng sakit na nararamdaman niyang gumuhit sa likod niya sa pagkakayuko ay gusto niyang mangiti. The woman was doing it by the book.

“Ihahatid na kita kung saan man ang sa inyo. Hindi kayo—” Luminga siya sa paligid “—maaaring manatili rito hanggang mag-umaga. Mahabang oras ang ipaghihintay mo.” He was getting impatient. Hindi dahil nababasa siya kundi tumitindi ang kirot sa likod niya.

And by the look of it, the woman was determined to stay in her car with her child. Hindi niya ito masisisi.

5

MULING umiling si Roseanne. Could she trust this stranger? He had a deep and cultured voice. Very masculine. So what? A good voice didn’t guarantee that he was not a rapist… or a psycho killer.

And despite the gentle tone, she could sense his irritation. Dahil saan? Dahil napipilitan itong mag-alok ng tulong o dahil may pakiramdam itong mahihirapan itong biktimahin siya?

“Ale, hindi ako masamang tao,” patuloy nito. “Kung araw lang ngayon at nadaanan kita rito kahit na umuulan pa, hindi kita hihintuan. Pero gabi na at bumabagyo at narito kayo sa ilang na lugar sa loob ng kotseng hindi umaandar!”

Roseanne gasped. Sa kabila ng lakas ng ulan ay nahihimigan niya ang iritasyon sa tono ng lalaki.

“Malapit lang ang sa amin…” she shouted back so he could hear. Her teeth were rattling. Her knees were shaking. She didn’t realize she was that cold until that moment.Or was it from fear?

“Huwag na tayong mag-aksaya ng oras sa pagtatalo. Ang sabi ko ay hindi ako masamang tao. Mas dadalhin ng budhi ko kung bukas ay mabalitaan kong may mag-inang napahamak sa daan dahil hindi ko isinakay at inihatid pauwi. Now, get out of your car,” utos nito sa tinig na hindi na itinago ang iritasyon. “I’ll handle your…” Muli nitong niyuko ang bata sa likod, muli itong kumaway at ngumiti. Natanto niyang lalaki ito, “your son.”

Hindi agad makapagsalita si Roseanne, ipinagkamali nitong anak niya si Andre. Wala siyang balak itama iyon. Mas mabuting isipin ng estrangherong mag­-ina sila. Tutal, kung hindi nangyari ang trahedyang iyon sa kanya… sa kanila ni Dennis, Andre would have been her legal son by now.

At bago pa siya makapag-isip ng sasabihin ay nawala na sa harap niya ang lalaki. Lumakad ito pabalik sa sasakyan. Sa liwanag na nanggagaling sa taillights ng sarili nitong sasakyan ay nakita niyang malaking tao ito. He was wearing a black leather jacket.

Aalis na ito. Nainis marahil. Muli ay nahahati ang damdamin niya sa pagitan ng takot at sa pagnanais na tanggapin ang tulong nito. Ngunit sa pagtataka niya ay hindi sumakay sa sasakyan nito ang lalaki. Umikot ito sa kanang bahagi ng pickup at may inabot ito sa loob at pagkatapos ay muling nagbalik sa kanya. Muling yumuko at sumilip sa salamin.

“Take this…” Isiningit nito sa kapirasong nakabukas na salamin ang isang bagay.

Nanlaki ang mga mata niya nang makita ang inilagay ng lalaki sa espasyong nakabukas. A gun!Panic exploded in her head like a blinding light. Then she heard the man swore that she drew her breath sharply. Mula sa baril ay tumaas ang tingin niya rito.

“Misis, hindi ako masamang tao,” muling sabi nito, dinidistansiya ang salita. “Naiintindihan kong natatakot ka. So, here’s my gun. Gamitin mo kung wala kang tiwala sa akin. It’s loaded.” Inalis nitong muli sa may salamin ang baril, binuksan at ipinakita ang mga bala sa kanya.

She had seen guns before. Her grandfather had one, much bigger. So she knew it was real. Bakit may baril ang lalaking ito? Bago pa siya makaisip ng isasagot sa sariling tanong ay nagsalita itong muli.

“They’re real bullets. Hindi ko gustong dagdagan ang takot mo dahil pinakitaan kita ng baril. I just don’t know what to say for you to trust me. Kung masamang tao ako, madali para sa aking basagin ang salamin ng kotse mo. At sino ang pipigil sa akin para gawin iyon? Walang tutulong sa iyo rito.”

Gumapang ang lamig sa buong katawan ni Roseanne. He was right. Sino ang pipigil dito kung gusto nitong barilin ang mga salamin ng kotse niya o di kaya ay basagin ang mga iyon sa pamamagitan ng baril nito? All right, matatagalan bago nito mabuksan ang salamin, but he would eventually.

Her mind ran wild. Isinisigaw na dumaan siya sa kabilang pinto at tumakbo sa gubat. Maililigaw niya ito sa dilim. But what about Andre?

Oh, god.

Did she have a choice? The man offered help. At nag-iisa lang ito. Ibinibigay nito sa kanya ang sariling baril. Pero sapat ba iyon upang magtiwala?

Her heart pounded on her chest painfully as she slowly unlocked her car door.

**********Kumusta mga beshie? Ayos lang ba kayo dyan char hahahaha. Pasensya na at binagyo kami kaya hindi agad nakapag-update. Bawi na lang me mga beshie hahahaha. Mag - ingat kayo palagi. Stay safe and God bless. - Admin  A ********

6

“I’m sorry. Sanay si Andre sa kahit na kaninong tao, estranghero man o hindi. He is very inquisitive.”

Nagkibit ng mga balikat si Luke. Andre chatted with him endlessly. Luke indulged the boy until sleep silenced him. Gusto niyang sabihing normal iyon sa ganoong edad subalit minabuti niyang huwag nang magsalita. Something was bothering him though. Something strange.

The stranger had a husky voice. So what? He encountered women with husky and sexy voices. So why was her voice sending shivers to his spine, at sinasapawan niyon ang kirot sa likod niya? And then there was the woman’s scent. Flowery. Humalo sa simoy ng hangin at amoy ng mga nabasang damo sa paligid. Hindi niya maintindihan kung bakit napag-ukulan niya iyon ng pansin.

Kanina, nang buksan ng babae ang pinto sa likod ng sasakyan upang ipasok niya ang anak nito ay nadikit ang braso nito sa braso niya. It lasted only a few seconds but Luke was shocked to feel such an intense pull.

Something long dormant stirred deep inside him. And he didn’t want to recognize the feelings half an hour ago.

But it persisted, nagging at him. He could feel the woman’s warmth beside him. At sa mismong sandaling iyon ay hindi niya maipagkaila ang pagnanasang unti-unti nang umaahon at pumupulupot sa buong pagkatao niya.

Gusto niya iyong tapakan at durugin sa mga paa niya kung paano dinudurog ang isang makamandag na ahas. But the desire was too strong that he had to face it head on.Sa loob ng mga taon ay inakala niyang matagal nang namatay ang bahaging iyon ng pagkatao niya. Kasamang namatay ng mag-ina niya. Now, he was seeing a woman as a woman, reacting to a woman as a woman.

He didn’t mind if he felt desire again. Pero kung sana man lang ay nararamdaman niya ang ganitong damdamin sa mga babaeng halos ipagkaloob na ang sarili sa kanya. Kay Sheila halimbawa, ang sekretarya ni Miller. Sa mahabang panahon ay hindi miminsan siya nitong lantarang tinukso.

For the first time, after almost five years, bakit kailangang mapukaw ang damdamin niya sa isang babaeng estranghera na mukha mang disente ay may asawa’t anak pa?

KALAHATING oras na silang naglalakbay subalit nanatiling hindi kumikibo ang lalaki. Ni hindi nito binuksan ang ilaw sa loob ng sasakyan.

Ipinagtataka ni Roseanne ang matiyaga nitong pakikipag-usap sa bata hanggang sa antukin ito at makatulog. Hindi nagpakita ng ganoong tiyaga sa pakikipag-usap si Dennis sa anak. Humahanap ito ng paraan na maaaring mapagkaabalahan ni Andre. Toys, food, television shows, at kung ano-ano pang dahilan.

Hindi miminsan niyang inisip na kaya agad na nag-alok ng kasal si Dennis isang linggo matapos niyang sagutin ay upang magkaroon ng ina ang anak nito.

Remembering Dennis brought pain in her head. Ibinalik niya ang pansin sa katabi. The silence between them didn’t seem to bother the man. Pero ikinababahala niya ang katahimikang iyon sa pagitan nila. Inihatid siya ng lalaki sa pupuntahan niya at kahit papaano ay obligasyon niyang maging palakaibigan.

But the man was… intimidating. Not frightening as she first thought, just simply intimidating. Though she imagined he could be terrifying despite his good looks. Yes. The man was unbelievably good-looking, sa kabila ng nangingitim ang mukha nito sa pagtubo ng mga stubble.

Kanina, habang hinuhubad nito ang leather jacket upang itakip kay Andre upang huwag itong mabasa ng ulan ay natitigan niya sandali ang anyo nito mula sa liwanag na nanggagaling sa taillights ng pickup nito.

The intimidating man was tall, whipcord lean, and gorgeous.

But there was something about him that seemed familiar. His voice… his face… hindi niya matukoy. It was as if they’ve met before. Where or when, she couldn’t remember.

At bakit kailangan niyang makadama ng init nang hindi sinasadyang madikit ang braso niya sa braso nito kanina? She shook her head and dismissed the thought immediately.

“Bakit ka… may baril?” tanong niya upang magpasimula ng usapan kasabay ng paghayon ng mga mata sa glove compartment kung saan muling ibinalik ng lalaki ang baril matapos niyang isauli rito iyon nang makasakay na sila.

“Anyone could own a gun,” walang-interes nitong sagot

Napaungol siya nang lihim. The man was impossible. Muling namagitan ang mahabang katahimikan. Natitiyak niyang hindi interesado ang lalaking makipag-usap.

“N-nabasa ko ang upuan ng sasakyan mo,” anas niyang muli, nagpipilit na gumawa ng mapag-uusapan,

Nagkibit ito ng mga balikat. Ang concentration ay nasa pagmamaneho. Then she noticed that they were now approaching the zigzag road. She closed her eyes. This was the place where her parents died. Suddenly, she was hearing a voice.

Roseanne! Nasaan ka, Roseanneee! The voice echoed around her head.

“Are you cold?“Bigla siyang nagmulat ng mga mata. “W-what?”

“You’re shivering.” Sinulyapan nito ang glove compartment. “May face towel ako riyan sa compartment. It’s clean. You can use it to dry yourself.” Hininaan nito ang air-conditioning.

“Nakalimutan kong basang-basa ka.”

Ipinagkamali ng lalaki ang panginginig niya sa ginaw. Perhaps she really was cold. Sa nanginginig na kamay ay kinuha niya ang face towel mula sa glove compart­ment at pinunasan ang katawan. Ang tinig na biglang nag-echo sa isip niya ay eksena sa masasamang panaginip niya sa nakalipas na dalawa at kalahating taon. Binabangungot siya nang gising. And this was the place where she’d lost her parents. She could understand that.

She blocked everything from her mind. Mahusay siya roon. Muling binalingan ang katabi. 

“Nagsinungaling ako sa iyo.” Her voice was trembling. “Wala naman talaga akong tinawagan para humingi ng tulong…”

“Alam ko.”

Roseanne bit her lip. She felt stupid. Muling namayani ang katahimikan. She wanted to have a friendly conversation with him. Besides, she didn’t like the silence between her and the stranger. It was kind of weird. Pero mahirap kausap ang lalaki. Tila bibilhin niya ang bawat salita.

She tried again. “I’m sorry if I wasn’t so trusting at first.”

“Mas magugulat ako kung basta ka na lang nagbukas ng pinto ng kotse mo.” His concentration was on the road. They were on the last approach through the zigzag. The curve was sharp, mabilis na kinabig nito ang manibela at gumilid ang sasakyan.

Gumulong sa upuan si Andre. Nagising. “Mom…”

Agad na hinawakan ni Roseanne ang bata. “It’s okay, honey,” halos pabulong niyang sabi. Isinubo niya rito ang nabitiwang feeding bottle and patted him gently. Andre sucked his milk contentedly and went back to sleep.

“I’m sorry about that,” he said apologetically. :

“It’s okay.” Muli siyang umayos sa upuan niya. “Mahirap ang daan at madilim. Hindi kita dapat kinakausap.”

“Saan kayo patungong mag-ina?“Mag-ina. Muli ay wala siyang balak itama ang pagkakamaling iyon. “Patungo kaming Santa Clarita.”

“Saan kayo galing at ginabi kayo? Tagaroon ba kayo sa Santa Clarita?”

“Sa unang tanong mo, sa Maynila kami galing. Doon sa ikalawa, taga-Santa Clarita ang pamilya ng father ko.” Inilagay niya ang face towel sa dashboard at nagpasalamat.

“Galing kayong Maynila!” bulalas nito, nilingon siya. “What made you decide to travel to Santa Clarita with only your young son as company? Bakit ka pinayagan ng asawa mo? Paano kung hindi kita hinintuan? I almost didn’t want to stop!”

Mula sa isang estrangherong halos hindi gustong magsalita ay namangha siya sa sunod-sunod nitong tanong, idagdag pa ang bahid ng galit sa tono nito.

“Hindi ko inaasahang mamatayan ako ng baterya,” she explained. “I left this morning. I expected to be in Santa Clarita before nine o’clock.”

“Ang asawa mo, bakit ka niya pinayagang magbiyahe?”

NAPUNA ni Luke na hindi gustong sagutin ng pasahero niya ang tanong na iyon. So, alin na lang sa dalawa: She was a single parent or a runaway wife. Nag-away ito at ang asawa at umalis dala ang anak.

Ano man iyon, hindi na rin niya inulit ang tanong.

Malapit na sila sa Santa Clarita at matatanaw na sa paligid ang ilaw mula sa kalat-kalat na mga kabahayan. Nilingon niya ito. “Saan dito kita ihahatid?”

“Sa Santillan Farm,” sagot nito, sinisipat ang daan sa nanlalabong salamin. Pinahiran ng kamay ang condensation.

“Malapit doon ang pupuntahan ko,” ani Luke at kumunot ang noo. “Where in Santillan Farm? Sa pagkakaalam ko ay beach resort din iyon. Doon ba ang tungo ninyong mag-ina? Sa isa sa mga cottages doon?”

Nahinto ang kamay nito sa pagpapahid ng salamin. “The beach resort business had stopped since my… my…” Ilang sandali muna ang lumipas bago nito dinugtungan ang sinasabi na tila ba kung may paraang maiwasang sagutin iyon ay hindi na ito magsasalita. “Since my grandfather died—”

“Grandfather?” he cut her off. Nagsalubong ang mga kilay niya at sinulyapan ito. “Ang tinutukoy mo ba ay ang dating mayor sa bayang ito? Si Quentin Santillan? Pag-aari niya ang Santillan Beach Resort.”

“K-kilala mo ang grandfather ko?”

“Taga-Norte ako at dating may katungkulan sa gobyerno ang Papa. I have met your grandfather’s acquaintance once or twice….” His voice trailed off. Mabilis na gumana ang isip niya “Two and a half years ago, there had been an accident. Sa bitukang manok. Isang linggo matapos mailibing si Mayor Santillan. Ang anak at manugang niya—”

“My parents. They died in that accident.” She twitched the corner of her mouth in a painful smile.

“You were the surv—” Luke stopped in mid-sentence. Biglang inabot ang ilaw at binuksan iyon. Kumalat ang liwanag sa loob ng sasakyan. And he was rendered speechless.

He’d met face to face the beautiful woman whose eyes flashed anger in a hospital room two and a half years ago; ang mukhang nanatiling maganda sa paningin niya sa kabila ng mga galos at bandages; ang mukhang bumilang ng ilang araw bago tuluyang nawaglit sa isip niya.

Sa ikalawang pagkakataon ay nagtagpo sila. Both instances she was unglamorous. Minutes ago, matapos niyang ilagay sa likuran ang anak nito at balikan niya ang mga bagahe sa kotse nito, nanatili itong nakatayo sa gilid ng pickup, under the rain in the middle of the night. Bagaman hindi niya gaanong naaninag ang mukha nito, he thought she looked like a rain sprite.

And he hadn’t been wrong. Nakatali sa likod nito ang buhok, in ponytail. Nakaplaster sa ulo ang basang-basang buhok. Pero hindi nito kailangan ng salon-perfect hair to give an illusion of beauty. Taglay nito ang totoong ganda. Just as he remembered her two and a half years ago.

Ngayon niya gustong isiping ang nararamdaman niya noon ay hindi empatiya dahil sa pagkawala ng mga magulang at lolo nito nang halos sabay. Kung ano man ang naramdaman niya noon ay hindi nabigyan ng pagkakataong umahon sa loob ng isang minutong pagtatagpo.

Only this time, the desire had been given the chance to surface, to be recognized, even before he realized who she was.

Pero bakit sa kabila ng mahigit dalawang taon ay iisa ang pinupukaw nito sa kanya? And why this woman in particular?

He had no answer to that.

7

ROSEANNE was equally speechless. No wonder he sounded familiar. Sa kabila ng alanganing liwanag kanina, he still looked familiar. Luke Montanez. Iyon ang sinabi nitong pangalan sa kanya sa ospital. Yes, she remembered him. She remembered coming out of the bathroom and found a tall and attractive man in the middle of her hospital room.

Natatandaan din niyang hindi niya tinanggap ang pakikiramay nito.

It had been two months short of her twenty-fifth birthday. Nakatanggap siya ng tawag mula kay Ephraim, ang papa niya, na inatake sa puso ang lolo niya na siya nitong ikinamatay. Mula sa Amerika ay agad siyang bumalik sa Pilipinas. Nasa Santa Clarita na ang mga magulang niya nang dumating siya. Nag-eroplano siya patungong Laoag at pagkatapos ay nagrenta ng sasakyan na maghahatid sa kanya sa bayan ng mga Santillan.

Nang mailibing ang lolo niya ay bumalik na sila ng Maynila kinabukasan. Gamit ng ama niya ang vintage car ng lolo niya, ang topdown Chevy. Hindi niya matandaan ang buong pangyayari… hindi niya gustong tandaan.

All she could remember was the pain she felt when her body hit the road. Then nothing.She woke up in the hospital with a slight concussion and minor cuts and bruises. And too shocked. Ayon kay Louise, her parents died on the spot. Nadaganan ng mga troso mula sa itaas na daang pinanggalingan nila ang Chevy. Hindi nakatalon ang mga magulang niya.

Isang buwan matapos ang pangyayaring iyon ay bumalik siya sa Amerika. Sa ibang bansa na niya ipinagpatuloy ang medical practice. Gayunman, ang kaalaman niya sa Medisina ay hindi nagpangyari upang magamot ang trauma niya. It only made her understood.

Eight months ago, bumalik siya sa Pilipinas sa pagpipilit na rin ni Louise. Nagtrabaho siya sa ospital kung saan siya unang nag-aral ng Medisina. Sa ospital niya nakilala si Dennis…

She didn’t want to remember him now, didn’t want to feel the guilt.

“Naalala ko ang pangalan mo ay…” He searched his mind for a while and then, “Ross… Rossanna. Yes. Rossanna Santillan.” Luke broke the silence.

“It’s Roseanne.”

“Hello, again, Roseanne. We never—”

“It’s Anne for short,” putol niya sa sinasabi nito.

Luke was silent for a moment. Then, “Roseanne suits you better,” wika ito, an edge in his voice. Pagkuwa’y mabilis na idinagdag, “Sinisisi mo pa rin ba ako sa pagkamatay ng mga magulang mo, Roseanne?”

Nabigla siya roon. Hindi niya inaasahan ang tanong. Hindi siya makahagilap ng isasagot. Sinisisi pa ba niya ito tulad ng naramdaman niya noon?

Aksidente ang nangyari sa mga magulang niya. Ipinaliwanag sa kanya ni Louise iyon nang una siyang magkamalay. Ganoon din ng mga imbestigador. Subalit may bahagi ng isip niyang tinatanggihan iyon, lamang ay hindi niya maisatinig. She took out her anger on Luke Montañez.

Ang alam niya ay nawalan siya ng dalawang magulang nang sabay, sa mismong panahong nawala ang lolo niya nang dahil sa kapabayaan ng mga Montañez sa security measures ng mga truck at trailers ng mga ito.

And three deaths in the family almost at the same time was too much to bear.

Nang manatili siyang tahimik ay iniba ni Luke ang tanong. “Sino ang uuwian ninyong mag-ina sa dating bahay ng lolo mo?”

“Ang katiwala, si Manong Ponso. Siya ang tumatao roon,”

“Alam niyang darating kayo?”

“Ang bakasyong ito ay isang biglaang pasya.” Her voice was cold and stiff.

“Hindi birong biyahe ang ginawa mo. Alam ba ng asawa mo ang bakasyon mong ito?”

“It’s none of your business,” she snapped and wished he’d stop interrogating her. She didn’t want to lie about this non-existing husband.

“Rude, aren’t we?” tuya ni Luke. “At isiping kanina mo pa ako gustong huntahin.”

Kanina iyon, nang hindi pa siya nito isinasailalim sa third degree. “Nasagot ko na ang ilang tanong na dapat mong malaman.”

“Hindi natin alam kung anong panganib ang naghihintay sa daan,” he persisted. “I could guess you had a row with your husband and left without his knowledge. You are crazy. You took chances with your life and your son’s!”

Napaangat ang likod niya sa sandalan sa sinabi nito. Tuluyang bumangon ang iritasyon sa nahihimigang galit sa tinig nito.

“My life. Correct. And my… son’s. So, wala kang pakialam! Hindi ko sinabi sa iyong hintuan mo ako. In fact, pinilit mo akong sumakay rito.”

“Why, I’m so—rry,” eksaheradong paumanhin nito sa nanunuyang tono. “Ipagpaumanhin mong nag-alala akong baka mapahamak ang isang babaeng walang sentido-kumon na tumayo sa gitna ng kalye sa ilang na lugar at sa dis-oras ng gabing bumabagyo.”

May ilang sandaling natahimik si Roseanne. Hindi siya makapaniwalang nagsisinghalan sila ng estrangherong ito. He was right though. Napakawalang-isip niyang basta na lang nanatiling nakatayo sa gitna ng madilim na kalye.

Huminga nang malalim si Luke. Then in a gentle voice said, “I know how you feel, Roseanne. 

Alam ko ang nararamdaman ng mawalan ng mga mahal sa buhay. I am sorry you lose your parents in that tragic accident two and a half years ago. But don’t take it out on me. It was an accident. Pero sa ginawa mo kanina ay isinapanganib mo ang buhay ninyong pareho ng anak mo. At kung may nangyari sa inyo, hindi iyon aksidente…“

“I… went out of my car when I saw another vehicle was coming from the opposite side of the lane,” paliwanag niya. “Hindi na ako nag-isip at tumakbo ako palabas upang parahin iyon. Subalit natakot yata sa akin ang driver. Hindi ako hinintuan.”

“It seemed na mas may matinong kaisipan ang driver na iyon,” he said in mock amusement.

“Stop insulting me!” she hissed.

Nagpakawala ng paghinga si Luke. Sa rearview mirror ay sinipat nito si Andre sa likuran.

“Ilang taon na ang anak mo?” he asked.

“He’s three and a half…”

Muli nitong sinilip si Andre sa salamin. Sandaling nakita ni Roseanne ang paglambot ng anyo nito. Pagkuwa’y tumiim ang mukha. Roseanne saw the muscles in his jaw flexed. At pagkatapos ay ang marahas na paghugot nito ng hininga.

She almost feared him at that moment. Hindi niya maintindihan ang biglang paghalili ng ekspresyon nito.

At sa sumunod na sampung minuto, sa kauna-unahang pagkakataon ay ipinagpasalamat ni Roseanne ang katahimikan sa pagitan nila.

8

Bagaman malakas pa rin ang ihip ng hangin ay banayad na ang ulan nang iparada ni Luke ang sasakyan sa harap ng dalawang palapag na bahay.

Si Roseanne ay nagbukas ng bintana ng sasakyan at inaninag sa kadiliman ang lumang bahay ng abuelo. Ang tanging liwanag na tumatanglaw sa paligid ay ang headlights ng four-wheel drive.

Madilim ang buong kabahayan. “Bakit hindi man lang nag-iwan kahit na isang bukas na ilaw si Manong Ponso?” she asked in a puzzled tone, more to herself.

Magkasunod na busina ang ginawa ni Luke at naghintay na may magbukas ng ilaw subalit nanatiling madilim ang buong kabahayan.

“Natitiyak mo bang nasa loob ng bahay ang Manong Ponso na sinasabi mo?” ani Luke at muling bumusina. “Kung may tao riyan ay tiyak na nagising na iyon sa busina ko.”

“I-imposible iyon.” Gayunma’y nasa tinig nito ang pag-aalinlangan. “Si Manong Ponso ang katiwala sa bahay na iyan. Nang mamatay si Lolo at ang mga magulang ko ay siya na ang tumatao. Ang maintenance ng farm at ng bahay at ang suweldo niya ay sa pamamagitan ng manager…” Louise saw to it. Sa nakalipas na dalawang taong mahigit, sa pagkakaalam niya ay umuuwi minsan sa isang taon ang tiyahin sa Santa Clarita.

Luke sighed patiently. He was tired and wet. At kumikirot ang likod niya. A bed, any bed was most welcome. Pero hindi niya basta maibaba ang mag-ina sa lugar na iyon at umalis. He was one hundred percent sure na walang tao ang bahay.

“Maraming posibilidad kung bakit wala ang Manong Ponso na sinasabi mo,” aniya, binuksan ang pinto at lumabas ng sasakyan. “Maaaring nasa kamag-anak o sa kaibigan.” Tinungo niya ang covered portico at lumakad patungo sa malaking pinto. Sunod-sunod na malalakas na katok ang ginawa. Pagkatapos ay nilingon si Roseanne na bumababa ng sasakyan. “That knock could have waken the dead, Ma’am,” he mocked as he walked back towards the vehicle. “Walang tao ang bahay na ito.”

Hindi makuhang magsalita ni Roseanne. At nakita ni Luke ang panlulumo, pagod at kung ano-ano pang emosyon sa magandang mukha nito. Muli ay nagpakawala siya ng buntong-hininga. Hindi ito nagpaabisong darating. Natural lamang ang posibilidad na wala itong daratnan.

“At kung hindi ako nagkakamali, wala ka ring susi sa bahay na iyan?” He couldn’t keep the sarcasm in his voice.

Hindi pinansin ni Roseanne ang sinabi niya at sa halip ay lumakad patungo sa pinto at sinubukang pihitin ang doorknob subalit ni hindi iyon matinag. Nilinga nito ang madilim na kapaligiran. Walang maririnig kundi ang malakas na ihip ng hangin at ang marahas na paghampas ng mga alon sa baybayin. Ang dagat ay limampung metro ang layo mula sa lumang bahay na iyon.

Forlorn, Roseanne turned to look at him. “Y-you’re right, I don’t have a key in this house. Hindi ko inaasahang hindi daratnan si Manong Ponso.”

Luke muttered something she failed to catch.

9

NATITIYAK ni Roseanne na nagmura ito. Nag-init ang sulok ng mga mata niya. Gusto niyang magalit dito, but he had the right to be angry. Inabala niya ito. Basa rin ito at marahil ay pagod na ring tiyak. Pagkatapos heto at wala naman pala ang taong inaasahan niyang dadatnan.

“T-there’s no need to be angry. I am sorry, if we have bothered you like this. I-ibababa ko si Andre at ang mga gamit namin at… at…” Huminto siya sa pagsasalita dahil mapapabulalas lamang siya ng iyak.

Cold, hunger and fatigue made her maudlin. Humakbang siya patungo sa pickup upang kunin ang bagahe nila.

Bago siya makadalawang hakbang ay nahawakan ni Luke ang braso niya at pinigilan. “I am not angry with you—” Bumaba ang mga mata nito sa kamay nitong nakahawak sa braso niya. Bigla rin siyang binitiwan na tila napaso. Nilingon nito ang bahay, itinaas ang mga kamay at nagbuntong-hininga at saka muling humarap sa kanya.

“So, okay. Nagagalit ako sa iyo. Pero hindi dahil inaabala mo ako. Kundi paano kang nagbiyahe nang walang abiso, nang walang plano? Paano kung ang unang taong nakakita sa inyo kanina sa daan ay may masamang motibo? And granting na hindi ka nasiraan sa daan, ano ang gagawin mo sa saradong bahay na ito? Matutulog sa kotse?” Again, he sighed. “I sound like a broken record.”

“No. You sound like a concerned father.”

Bahagyang nanlaki ang mga mata nito sa sinabi niya. Then slowly, a grin broke his lips. And Roseanne almost gasped. He really was a very attractive man. Under another circumstances, she would really be fascinated.

Weren’t you now? She dismissed the thought as fast as it came.

“A father?” amused na pag-ulit ni Luke. “Thirty-three isn’t that ancient—” Bigla itong huminto sa pagsasalita. Iglap na nawala ang ngiti. Mula sa liwanag ng headlights, nakita ni Roseanne ang pagdaan ng kung anong damdamin sa mga mata nito. Hindi niya mabigyan ng pangalan. Was it anger or sadness? Or was it both?

“Yes. I had been a father once.” He said it in a merest whisper of breath.

Halos hindi narinig ni Roseanne ang sinabi nito. At bago pa niya mairehistro iyon sa isip ay binuksan ni Luke ang likuran ng pickup, muling ibinalot sa jacket nito si Andre upang huwag mabasa ng ambon. Inilabas ang bata at iniabot sa kanya.

“Hawakan mo ang anak mo at iikot ako sa likod-bahay at baka may bintanang nakabukas na maaari kong pasukin,” wika nito. Bumalik sa pormal ang tinig. Inilipat nito sa mga bisig niya ang tulog na tulog pa ring bata.

Nag-iingat si Luke na huwag magising ang bata nang ilipat sa kanya subalit ang hindi nito naingatan ay nang masagi ng palad nito ang puno ng dibdib niya. At bagaman hindi iyon sinasadya ay hindi lang basta sagi ang nangyari.

Napasinghap nang malakas si Roseanne. Tila dinikitan ng baga ang katawan niya. And she could feel her nipples reacting to the touch.

Na-freeze sa pagitan ng mga kamay nilang dalawa si Andre. At nang tumingala siya rito ay nakayuko rin ito sa kanya. Maliban sa pagkabigla ay may iba pang emosyon ang nakita niya sa mukha nito. At hindi niya gustong i-acknowledge iyon.

Si Luke ang unang umiwas ng tingin at mabilis na binitiwan sa mga braso niya si Andre. Nanlalambot ang mga tuhod niya at muntik nang dumausdos sa mga braso niya ang bata kung hindi siya napasandal sa pickup.

Umikot sa likod ng pickup si Luke. Binuksan ang fiberglass na itim na nakatakip sa likod at may kinuha roon. Isang flashlight. Pagkatapos ay lumakad ito patungo sa likod-bahay.

Sinundan niya ito ng nababalisang tingin. Why the sudden sexual awareness? The heat that flowed down from her body to the middle of her thighs was an aching pleasure.

She closed her eyes tightly. Isa lamang iyong hindi sinasadyang pagdaiti ng kamay nito sa gilid ng dibdib niya. Bakit kailangan niyang maapektuhan? Saan galing ang ganoong damdamin? And why to a man who in actuality was a total stranger. Having met him years ago didn’t count.She was turning into a nutcase.

Ilang sandali siyang nanatiling nakasandal doon nang mapuna ang kislap ng flashlight sa loob ng kabahayan. Mabilis siyang humakbang patungo sa may pinto. Nakahanap ba ito ng mapapasukan?

Pagkatapos ay narinig niya ang pagbubukas ng barrel bolt. Ilang sandali pa ay binubuksan na nito ang isang bahagi ng dalawang panel na pinto.

“P-paano kang nakapasok?” she asked.

“Hindi naka-lock ang pinto sa kusina. Siguro ay hindi naisara ng sinasabi mong Manong Ponso,” walang anumang sabi nito, humakbang palabas at tinungo ang sasakyan. Pinatay nito ang makina at kasabay niyon ay ang pagdilim ng paligid. Ang tumatanglaw na liwanag ay mula sa dala nitong flashlight

Dumeretso ito pabalik sa loob ng kabahayan. Sumunod si Roseanne. Mula sa ilaw sa flashlight ay sinuyod niya ng tingin ang buong paligid. Malaki ang salas na iyon para sa iilang pili at mamahaling muwebles.

Ang lolo niya ay hindi mahilig sa mga kasangkapang hindi naman kailangan. Ang malaking sala ay para ma-accommodate ang mga taong nagtutungo roon araw-araw. Ang bahay na iyon ay karaniwan nang hindi nawawalan ng tao dahil sa katungkulan ng lolo niya bilang alkalde.Now it looked so empty and haunted.

Mula nang mamatay ang lolo at mga magulang niya ay hindi niya kailanman ninais na umuwi rito. Kung hindi sa pagpipilit ni Louise na magbakasyon siya sa Santa Clarita ay hindi siya paparito.

Hindi niya gustong makaalala. Nightmares were more than enough.

“You have to come back to Santa Clarita sooner or later, Roseanne. Hindi mo maaaring pabayaan ang kabuhayang iniwan ng lolo at mga magulang mo. And now is the time to go back there. You must.”

Mga papalapit na yabag ng lalaki ang pumukaw sa pag-iisip niya.

“Sinubukan ko ang mga switch ng ilaw, walang gumaganang ilaw kahit na isa. May palagay akong putol ang kuryente sa bahay na ito.” Bahagya nitong inilapit ang flashlight upang maaninag siya. “Kaya mo bang kargahin ang anak mo habang naghahanap ako ng kandila na masisindihan? You look like as if you were going to drop any moment.”

Inayos niya sa balikat niya si Andre, silently grimacing at the same time. Her shoulders were aching. Luke was right, she was about to drop.

“Maaari akong maupo sa sofa.” Nahahapong lumakad siya patungo sa sofa na yari sa narra at may makapal na kutson.

Iniusod niya ang malalaking almohadon sa sofa at naupo. Si Luke ay tinungo ang dakong kusina. Naririnig niya ang pagbukas-sara ng mga drawer at pinto ng mga cabinet at kalansing ng kung ano-anong mga kasangkapan. She welcomed the noise he was making, maririnig niya ito kahit nakapikit ang mga mata niya.

10

MULA sa posporong nakita rin niya sa kusina ay sinindihan ni Luke ang isa sa dalawang kandilang nakita niya sa storage cabinet. Lumakad siya patungo sa pinto ng kusina at maingat na isinara ang pinto at ibinaba ang barrel bolt.

He actually picked the lock. Walang kahirap-hirap. But there was no need for Ms. Santillan or whatever her married name was to know about it. Ipinagpapasalamat niyang hindi naka-barrel bolt ang pinto. Marahil ay sa kusina nagdaan ang katiwala ng bahay nang umalis.

Luma na ang bahay na iyon subalit mahuhusay ang mga kahoy na ginamit at solido ang mga barrel bolts maliban sa mga doorknob na de-susi. The windows were huge. The windowpanes were encased in metals and wrought iron bars.

Bumalik siya sa sala. “Nakakita ako ng posporo at—” He stopped in mid-sentence. Bumagal ang paghakbang niya. Sa sofa ay naroon si Roseanne, nakahilig sa malaking almohadon, sa kandungan nito ay si Andre.

Yumuko siya. He planted a soft kiss on her forehead. Nagising si Annie at isang inaantok na ngiti ang ibinigay sa kanya.

“Nakatulog na kami sa paghihintay sa iyo,” wika nito.

“I’m sorry, hon,” he said guiltily. “Narito sa Maynila si Mayor. Lumuwas kaninang umaga mula sa Capistrano. May importanteng appointment si Kiel kaya ako na ang humarap.”

Bahagyang sumimangot si Annie. “Nangako ka kay LJ na panonoorin natin ang Aladdin.”

Maingat niyang binuhat mula sa kandungan ng asawa ang anak. Dinampian ng halik ang ibabaw ng ulo. “I’ll make it up tomorrow, promise. Maghapon tayo sa labas. And you can go shopping, too. Anything you want to buy.”

Umaliwalas ang mukha ni Annie, inabot ang batok niya at dinampian ng halik sa mga labi. “Anything I want… hmm. Then I forgive you.” He laughed. “And, Luke, tomorrow, may sorpresa ako saiyo…

“Annie… LJ…” he whispered. His face twisted into an agonized mass.

Sa isang mahabang sandali ay sinikap niyang ibalik sa normal ang paghinga. Pagkatapos ay yumuko siya at maingat na kinuha mula sa kandungan ni Roseanne ang bata. Dinoble ang pag-iingat na huwag madaiti ang kamay niya rito. Ang nangyari kanina ay ikinamangha niya. A mere touch and he was rock-hard. Wala siyang natatandaang napukaw nang ganoon katindi ang pagkalalaki niya sa nakalipas na halos limang taon.

Hindi lang alaala ng mag-ina niya ang pinukaw ni Roseanne.

Years of celibacy made that to a man, katwiran niya.

It’s time I start dating again. Pagkatapos ng bakasyong ito, he grimly promised to himself. 

Gumitaw ang anyo ng sekretarya ng boss niya.

Sheila was more of his type. A voluptuous body with breasts men would kill for.

11

Napabalikwas si Roseanne. Totally disoriented, nilinga niya ang madilim na kapaligiran. Wala siyang makita. Fear gripped her. Sinikap niyang kontrolin ang ungol na kumakawala sa lalamunan niya

Nasaan siya? Bakit kay dilim?

Roseanne, nasaan ka! Roseanneee…No! Please… nooo!

Doon bumukas ang pinto. Bahagyang nagliwanag ang paligid sa antigong lamparang hawak ni Luke. Mabilis itong lumapit sa kama.

“Ano ang nangyari?” tanong nito, a frown on his forehead. “Bakit ka sumigaw?”

Nanlalaki ang mga matang tiningala niya ito. Matagal na tinitigan. Her hands grasped the bedsheet. May ilang sandali ang lumipas bago niya natanto kung sino ito at kung nasaan siya.

“L-Luke?” she croaked. Her breath came out in a gasp.

“Nanaginip ka ba?” he asked gently.

She swallowed painfully. Kinalma ang sarili. “S-sumigaw ba ako?”

“Ang ikalawa’y patakbo na akong patungo rito sa silid mo. What happened?”

“A-ayoko ng madilim sa silid… I mean, I sleep with lights on.”

Sa aandap-andap na liwanag mula sa lampara ay nilinga niya ang paligid. It looked familiar. “I-ito ang silid ng mga magulang ko sa tuwing uuwi sila rito.” Hinayon niya ng tingin ang full-length vanity mirror ng mother niya.

Luke had no idea. The first room from the stairs was locked. At hindi nakasusi ang katapat na silid na ito. At humihiyaw ang likod nito sa matinding kirot habang buhat-buhat si Roseanne.Roseanne’s eyes darted to him. “I-I don’t remember climbing up the stairs… Paano akong napunta rito? Where’s Andre? Ang alam ko’y nakaupo ako sa sofa…” She was speaking frantically.

“Calm down, Roseanne,” putol nito sa sinasabi niya sa kalmanteng tinig. “Nakatulog ka sa sofa. I carried you both up here… one after the other. Si Andre ay katabi ko. You were sleeping like a log, baka mahulog ang bata.”

“Y-you carried me—” She stopped herself. Tinitigan niya ito. And for the first time since Luke entered the room she noticed he was naked from the waist up. And his jeans was unsnapped. At mula sa aandap-andap na liwanag ng lamparang hawak nito, she couldn’t fail to notice the beautiful male body. Ang malapad nitong dibdib ay nalalatagan ng pinong balahibo.Her fingers ached to feel it. Was it soft? Silky?

Luke cleared his throat.

Sapat upang matauhan si Roseanne. Embarrassed, agad niyang iniwas ang mga mata mula sa katawan nito. How silly of her! She was glad of the semidarkness. Hindi nito mapupuna ang pamumula ng mukha niya.

Why was he still here? Why didn’t he left?

Nang biglang may nagdaan sa isip niya na ikinapanghilakbot niya. Mabilis na niyuko ang sarili. Napalitan na ang damit niya! She was wearing her silk nightdress!Marahas ang pagtingala niya rito. She opened her mouth to say something, subalit naunang magsalita si Luke.

“Pinangahasan kong buksan ang mga bagahe mo—”

“Pinangahasan mong buksan—how dare you!” she barked. Nag-init ang mukha niya sa biglang pag-ahon ng galit at kahihiyan. Tumayo mula sa kama upang ibagsak din lang muli ang sarili pabalik nang matantong nakahantad ang kalahati ng katawan niya. Ang nightdress niya ay tama lang na natatakpan ang panties niya.

“I trusted you. You took advantage!” she said furiously.

“Roseanne, be reasonable,” he said patiently, as if to a child. “Basa ang suot mo. Kung hindi kita binihisan, tiyak na may pulmonya ka na bukas.”

“You have no right to—”

“You just said you trusted me,” putol nito sa sinasabi niya. “Iyon ang alam kong tamang gawin upang hindi ka magkasakit. And no. I didn’t take advantage of you!”

“Damn you!” she hissed. Hindi nabawasan ang galit sa kabila ng lohikong paliwanag nito. “How would I know? Ni hindi ako nagising nang ipanhik mo ako rito sa itaas!”

“If you noticed, you still had your underthings on. Ang inalis ko lang ay ang blusa at jeans mo. Besides, you are a married woman, wouldn’t you know if I—”

“I didn’t mean that you raped me!” she snapped. Muling nag-init ang mukha niya sa kahihiyan sa gustong tukuyin nito. “For all I know, you could have… you could have…” Hindi niya maapuhap ang tamang salita.

She was a matured woman. Hindi lang iyon. Isa siyang doktor kung saan ang human anatomy ay ordinaryo na lang. Yet she was still a woman and this stranger who undressed her was a man! A total stranger!

Marahil sa ibang pagkakataon ay gusto niyang pagtawanan ang eksenang ito. In the middle of the night, na lampara lang ang liwanag, naroon siya at nakikipagtalo sa isang estranghero dahil nagmagandang-loob na bihisan siya upang huwag siyang mapulmonya.

But she was embarrassed and anger was the best defense.

Matabang na ngumiti si Luke. “Why, thank you.” He was sarcastic. “At least, absuwelto na ako sa kategoryang rapist. No, Ma’am. I am not in a habit of taking advantage of a sleeping woman, a married woman for that matter…” he paused, and then added in a huskier tone as he met her eyes. “And if I decided to take advantage of a woman’s body… feel its softness… and memorize each and every curve, married or not, I’ll make sure she’s fully awake, so she would know the delight my touches and kisses evoke… so she would enjoy my lovemaking as much as I do…”

Roseanne drew in uneven breaths as she gaped at him. He spoke with passion. Hindi itinago ni Luke ang pagnanasang nasa mga mata nito. At agad ang pagtugong ginawa ng katawan niya. Something like molten lava flowed down to the middle of her thighs. And her nipples hardened that she didn’t dare move lest he noticed them.

She searched her brain for some intelligent thing to say. But she realized she couldn’t even think coherently. All she could think of was images of him kissing and touching her… everywhere.

Isang marahas na paghinga ang pinakawalan ni Luke. Even through the layers of her silk nightgown and lacy bra, the hardening of her nipples were outlined. He hadn’t removed her lacy bra when he took her wet clothes off. Yet he knew her breasts were made to fit his hand, and that in a mere two minutes he could have her naked and writhing beneath him.

Damn. She wasn’t even her type. She was too thin. Besides, he had committed sins in his life, pero hindi kasali roon ang pagsamantalahan ang isang babaeng mahina at marahil ay nagtatampo sa asawa—even if that vulnerable married woman would be more than willing. He never wanted that on his conscience.

Tumalikod si Luke at humakbang patungo sa pinto. Nang may biglang maisip. Muling humarap,nakakunot ang noo. “I’m curious though. May sariwang sugat ka sa ibabang bahagi ng kanang balikat mo? Knife had done it, I’m sure. What happened?”

Sandali lang ang pagkabigla ni Roseanne, agad na nakahagilap ng isasagot. “Cyst operation. Three weeks ago.”

Luke stood there for a moment. Ni hindi niya mabasa ang ekspresyon sa mukha nito. Pagkuwa’y nagbuntong-hininga. “Alas-tres pa lang ng madaling-araw, Roseanne. Go back to sleep.”

Nang makalabas si Luke sa silid ay kumawala ang hiningang hindi alam ni Roseanne na pinipigilan niya. Nahiga siyang muli. Wala sa loob na nakatitig siya sa apoy ng lampara na aandap-andap na tila siya hinihipnotismo.

Subalit hindi ang apoy ang nakikita niya kundi mukha ni Luke. Pagkuwa’y wala sa loob na dinama ng mga daliri ang sugat sa ibabang balikat. She shuddered. Tuluyang naglaho ang anumang pantasya na mayroon para kay Luke.

12

Luke didn’t want to wake up. Pero may nagpupumilit sa kanyang gumising. Reluctantly, bahagya siyang nagmulat ng mga mata. Mukha ng bata ang naaaninag niya.

Muli siyang pumikit at ibinaon ang mukha sa unan. “Go back to sleep, LJ. It’s early yet.”

“My name’s Andre not LJ.”

It took a while before what the child said sank in. Mabilis siyang tumihaya. The boy was looking at him with a little frown on his forehead.

“You have hairs all over your face?” wika nito.

“Hair all over my—” He groaned. Inihilamos ang mga palad sa mukha. Nadadama ng mga daliri niya ang talim ng tumutubong stubble. Pagkatapos ay itinaas ang braso at tiningnan ang oras sa relo niya. Sampung minuto bago ang alas-singko ng umaga.

Lalo siyang napaungol. Pakiramdam niya ay wala pang treinta minutos mula nang makatulog siya. In fact, he wanted to spend the day sleeping. Pero tila hindi mangyayari iyon.

“What is your name again?” patuloy ng bata, naalala marahil ang pakikipaghunta sa kanya kagabi. “Kaibigan ka ba ni Mommy?”

“Luke. Yes. I am a friend of your mother. Could… could I go back to sleep for a while?” Umaasa siyang tatango ang bata.

“Where’s Mommy? I’m hungry…”

He groaned again. I’m sure your mommy’s fast asleep and it is so unfair that you should wake me up at this unholy hour.

Take him to his mother and go back to sleep, utos ng kabilang bahagi ng isip niya.

Good idea. Bumangon siya mula sa kama at tumayo. Kinarga ang bata. “Come, I’ll take you to your mother.”

“I’m hungry,” muling ungot ni Andre.

“Your mommy will feed you.” Lumabas sila ng silid at lumakad patungo sa kabilang silid. Isang marahang katok ang ginawa niya at naghintay. Nang walang sumagot ay pinihit niya ang pinto upang buksan iyon.

Naroon si Roseanne at himbing na himbing, nakayakap sa isang unan. Ang kumot ay naipon sa paanan nito at nakalilis ang nightdress, showing part of her anatomy that he shouldn’t even be seeing at this time of morning.

Damn.

Heat of sexual desire begin to curl inside him. He cursed himself silently. Kung alam lang ng babaeng ito kung ano ang sakripisyong ginawa niya kagabi habang binibihisan niya ito. Little did she know that he was too close to taking advantage of her…

Ganoon na lang ang pagpipigil niyang huwag paglandasin ang kamay sa balat nito; ang pagsisikap niyang ilayo ang mga mata sa dibdib nito. The white lace bra didn’t cover much. He hypnotized himself that hers was just another body and it didn’t matter.

But it did matter! Hindi siya pinatulog niyon sa loob ng maraming sandali. Something he hadn’t feel for a long, long time curled around him like a venomous snake…

“Mommy…”

That turned his attention back to Andre. Mabilis niyang tinakpan ang bibig nito. “Sshh… I think we should let your mother sleep.”

“But I’m hungry…”

“Okay. Your milk’s downstairs.” Muli niyang sinulyapan si Roseanne at banayad na isinarang pabalik ang pinto. He didn’t have the heart to wake her up. Kagabi habang binibihisan niya ito, napuna niya ang pangingitim sa ilalim ng mga mata nito. It only showed that she hadn’t had much of a sleep. And she had been driving for twelve hours!

Pero kung ibang lalaki ang tumulong sa mag-ina, would she still slept on that man? Pagkatiwalaan din kaya ni Roseanne ang lalaking iyon tulad ng pagtitiwala nito sa kanya?

Suddenly, that made him angry. How could she be so stupidly trusting?

Ano ba ang pakialam mo sa buhay nilang mag-ina? Tinulungan mo na sila, tapos. They’re safe now. Wake her up and feed her son and leave…

13

ALAS-DIES pasado na ng umaga nang magising si Roseanne kinabukasan. She felt rested. 

Nakabawi ang katawan niya sa puyat sa nakalipas na mga araw. Gusto pa niyang manatili sa higaan nang sabay na pumasok sa isip sina Luke at Andre.

Napabangon siyang bigla. Baka kanina pa gising ang mga iyon. Why he didn’t wake her up puzzled her.

Lumakad siya patungo sa malaking bintanang salamin at binuksan iyon. Malamig na hanging-dagat ang sumalubong sa mukha niya. At bagaman nakatago pa rin ang araw dahil umuulan-ulan pa nang mahina, ang dagat ay payapa at banayad ang mga alon.

Ang lahat ng silid sa bahay na iyon ay nakatanaw sa dagat. It’s nice to watch the boats go by… Iyon ang natatandaan niyang sinabi ng lolo niya.

Yes it was. Tulad ngayon, may ilang malalaking bangkang pangisda siyang natatanaw sa karagatan. The view was spectacular. Napangiti siya. Until that moment she never realized how she missed this place. Sa mahabang panahon ay nalimutan na niyang maligo sa dagat. Now she had all the time in the world.

Nilinga niya ang silid. Nasa paanan ng kama ang maleta niya. Kumuha siya roon ng tuwalya at damit at pagkatapos ay lumabas ng silid. Sa dulo ng pasilyo ay ang banyo. Pagkatapos niyang maligo ay tutungo siya sa abogadong nangangasiwa ng farm at aalamin kung nasaan si Manong Ponso. At the same time, hihingi siya ng tulong kung paano mahahatak ang kotse niya patungo rito.

She couldn’t impose on Luke any further. Kailangan na rin nitong umuwi. May panghihinayang siyang nagbuntong-hininga sa naisip na maaaring hindi na sila magkita. Their meeting was by chance. Nagmagandang-loob lamang itong tulungan siya.

“GOOD morning,” bati ni Luke nang bumungad siya sa dining room. Nakaupo ito sa mesa at nagkakape. Mukhang nakapaligo na ito at nakapagpalit na ng damit. The growth of stubble darkened the handsome face. He was wearing a white polo shirt, nakatupi ang mga manggas hanggang sa malapit sa siko. At gusot iyon na marahil ay kinuha rin nito mula sa dalang bagahe.

Yet it was as if the shirt were made wrinkled for him. Last night the man was gorgeous. This morning, he was dangerously devastating. She had to admit to herself—she was attracted to the man.

“Hindi naman ako tanghaling nagigising,” she started to explain while walking towards the table, “kaya lang…” Her voice trailed off. Papaano niya ipaliliwanag sa isang estranghero na ilang gabi na siyang hindi natutulog mula nang mangyari iyon sa kanya?

“I understand,” ani Luke, twitching a corner of his lips in an attempt of a smile. “Brunch.” Inginuso nito ang antigong percolator sa mesa, isang supot ng pandesal at pritong itlog at hinog na avocado. May ekstrang pares ng tasa at platito sa mesa at pinggan at tinidor. “This is all I could manage.”

Kung ganoon ay lumabas ito ng resort at bumili ng pagkain. Itinihaya niya ang tasa. “Why did you stay and keep us company?” she asked in a small voice.

Matagal bago sumagot si Luke. Sa tantiya niya ay naghahagilap ito ng tamang sasabihin. Then he shrugged.

“I guess I couldn’t leave you both. You were dead asleep, at may bata. At madilim ang buong kabahayan. Hindi ko naman maaaring iwanang nakasindi ang lampara. Anything could happen…”

Tumango siya nang wala sa loob. “H-hindi ko inaasahang makakatulog ako nang ganoon…”

“You were tired.” His voice was gentle.

Tumango si Roseanne. “I appreciated it very much… I mean, iyong hindi mo kami iniwan,” she said softly. “And thank you, Luke… for everything.”

Muli itong nagkibit ng mga balikat.Nang maalala niya si Andre. “Nasaan si Andre?”

“Dinala ko kay Manang Felipa.”

Kumunot ang noo niya. “Manang Felipa? Sinong Manang Felipa?”

“She used to work for my family. Siya ang sadya ko rito. Ang bahay niya ay nasa labas lamang ng Santillan property. Ten to fifteen minutes drive. Huwag kang mag-alala, nasa mabuting kamay si Andre. Sanay si Manang Felipa na mag-alaga ng bata…”

Alanganing naupo sa silya si Roseanne. May galit na gustong umahon sa dibdib niya. Hindi niya kilala ang Manang Felipa na sinasabi nito para ipagkatiwala roon si Andre. At lalong hindi niya kilala ang lalaking ito. Bakit nito pinangahasang dalhin sa kung kaninong tao ang bata. Paano kung…

Don’t be stupid, saway ng kabilang bahagi ng isip niya. Kahapon mo pa ipinagkatiwala sa estrangherong ito ang buong buhay ninyo ni Andre.

Gusto niyang manlumo sa katotohanang iyon at kastiguhin ang sarili. Since that night of her attack, wala na sa tamang daloy ang buhay niya. Kahit ang desisyon niya.

“Andre’s fine, Roseanne,” paniniyak ni Luke, reading the expression on her face. “Pagkakain mo’y dadalhin kita sa bahay ni Manang Felipa. Hindi iyon kalayuan mula rito.”

“You don’t have to do this. Labis-labis na ang tulong na ginawa mo sa akin… sa amin. You could have left this morning and gone home. Do you have a wife?” She was horrified at her crassness. But it was too late to take back her words.

Luke smiled faintly. “What are neighbors for? Nang madaanan ko kayo kagabi ay magbabakasyon ako ng ilang araw kina Manang Felipa. At doon sa huling tanong mo…” He paused for a moment. “No. I don’t have a wife anymore.”

Hindi niya alam kung ano ang ibig nitong sabihin doon. Bagaman napukaw ang kuryosidad niya, wala siyang balak na dagdagan ang embarrassment. Tumango siya at itinuon ang pansin sa pagkaing nasa mesa.

Inabot ang percolator at sinalinan ng kape ang tasa at tinimplahan. Then she took a sip from her coffee. Ang init ng kape na dumaan sa lalamunan niya, ay tila nagpaginhawa sa pakiramdam niya. She was hungry that she thought it was the best coffee in the world. Naglagay siya ng itlog sa plato at kumuha ng pandesal.

Nagsimula siyang kumain. At bagaman naiilang siya sa tahimik nitong pagmamasid sa pagkain niya ay hindi siya kumibo. While chewing her food, she looked around her casually. Maliban sa ilang cobwebs na nakikita niya sa kisame ay walang nabago sa bahay sa nakalipas na dalawang taong mahigit. The house was well-maintained. Ang mga kasangkapan ay alaga at malinis ang buong kabahayan. Naisip niyang dagdagan ang sahod ni Manong Ponso.

Inilipat niya ang tingin dito. Nakatitig pa rin ito sa kanya. Niyuko niya ang tasa ng kape at nilaro iyon ng kutsarita.

“A-actually, I would be very busy today. Pero gusto kong makausap muna ang Manang Felipa na sinasabi mo. Perhaps I could hire her to take care of Andre while I attend to some business…” She took a sip from her coffee.

“Tulad ng?”

“Kakausapin ko si Mrs. Librado, ang namamahala sa farm ng mga Santillan. Baka nagpaalam sa kanya si Manong Ponso. At pagkatapos ay magpapatulong akong ipahila ang sasakyan ko.”

“Nasa labas na ang kotse mo. Pinahila ko kaninang umaga pagkahatid ko kay Andre kay Manang Felipa…”

She was surprised. “Ginawa mo iyon?”

Nagkibit ng mga balikat si Luke. “Mahihirapan kang maghanap ng mauutusan. Ayon kay Manang Felipa, kapag ganitong tag-ulan ay madulas sa zigzag at baka mahirapan ang maghihila.”

Ano ang maaari niyang sabihin? Sa loob ng humigit-kumulang apat na oras ay marami nang nagawa ang lalaking ito habang tulog siya. And she didn’t even know why he was doing this.

“T-thank you.”

Muli itong nagkibit ng mga balikat. Makalipas ang ilang sandali ay, “Ano ang ibig sabihin ni Andre nang sabihin niyang wala na siyang daddy?”

Nabitin sa ere ang pandesal na isusubo niya sana. “Inusisa mo ang batang musmos?”

“Roseanne—”

Ang pagkabigla ay nasamahan ng galit. “Hindi ako makapaniwalang ginawa mo iyon! Helping me didn’t give you the right to interrogate my… my little boy!”

“No. I did not interrogate him,” kalmanteng sagot nito. “Nang magising siya kaninang umaga ay hinanap ka niya. Sinabi kong tulog ka pa, ipinasilip kita sa kanya sa silid mo. Nanghingi siya ng gatas at ginawan ko. Pagkatapos ay isinama ko siya kina Manang Felipa at naghanap kami ng taong magmamaneho ng kotse mo habang hinihila ko. He enjoyed watching your car being towed. And when I allowed him to handle the steering wheel he said he wished I were his dad since he didn’t have a dad anymore.”

Napaungol si Roseanne, tinutop ng palad ang noo. Trust Andre to be so talkative. At bago pa siya makaisip ng sasabihin ay muling nagsalita si Luke.

“Where’s Andre’s father, Roseanne?”

Padarag siyang tumayo. “It’s none of your business! Tinalo mo pa ang NBI sa pagtatanong.” Lumakad siya patungo sa sala.

He almost laughed aloud. She almost hit it home. Tumayo na rin si Luke at sinundan siya. “Ayon kay Manang Felipa, may apat na araw nang hindi umuuwi ang Manong Ponso na sinasabi mo. Isa sa mga kapitbahay niya ay tauhan sa prutasan at naantala ang suweldo dahil nga wala ang katiwala.”

Nahinto siya sa paghakbang at lumingon. “B-bakit hindi ipinaalam sa amin ni Mrs. Librado?”

“I’ll drive you to her place and then you can ask her.”

Nalilitong umiling siya. “No. Ituro mo sa akin ang bahay ni Manang Felipa at kakausapin ko siya tungkol kay Andre. You’ve done more than enough, Luke. Thank you.”

“Sa boundary ng kanlurang bahagi ng lupain ninyo ang bahay ni Manang Felipa,” wika nito. 

“More or less half kilometer ang layo mula rito. How’d you get there? Walk?” he mocked.

“Ang sabi mo’y nasa labas ang kotse—”

“I towed it here. Wala pa ring baterya. You have to buy a new one. Besides, flat ang isang tire sa hulihan at malambot ang isa pa.” He paused. “So what is it? Ipagmamaneho kita roon o maglalakad ka?”

“I’ll walk.”

14

Sa bahay ng manager sa farm sa bayan nagpahatid sa tricycle si Roseanne sa halip na puntahan si Andre kina Manang Felipa. Sa hapon na lang niya susunduin ang bata. Hindi siya maaaring maging dependent kay Luke sa lahat ng pagkakataon.

She was attacked, terrorized, but that didn’t make her an invalid. And though she was attracted to him, she could not entertain another man in her life now. Lalo na sa isang estranghero. Isa marahil itong matulungin at responsableng tao, higit sa lahat ay mapagkakatiwalaan. Still, he was a total stranger.

“Itinawag sa akin ni Louise na uuwi ka nga raw, Roseanne,” wika ni Nancy Librado, ang manager at namamahala sa pananalapi ng Santillan Farm at kaibigan ng tiyahin. “Kumusta ka na? Kasamang naibalita ni Louise ang tungkol sa nangyari sa iyo…”

Gusto niyang mainis sa tiyahin dahil sa ginawa nito. Subalit hindi rin naman niya masisisi si Louise. Magkababata, magkaescuela at magkaibigang matalik ang dalawa. At pareho nang biyuda bagaman kamakailan lang nawalan ng asawa si Nancy Librado.

“I’m fine, Mrs. Librado, thank you.” Itinuon niya ang usapan sa mas gusto niyang malaman. “Ano ho ba ang nangyari kay Manong Ponso at balita ko’y ilang araw nang hindi umuuwi?”

“Hindi ko rin malaman, hija,” wika ng manager. Umiling. “Kung hindi ko nga pinapuntahan noong isang araw dahil hindi kinukuha ang suweldo ng mga tao ay hindi ko rin malalaman. Hindi nagpaalam ang matandang iyon sa akin.”

“Baka naman ho nasa kamag-anak?”

“Iisa na lang ang kamag-anak ni Ponso, Roseanne, si Robert, ang apo niya sa pamangkin. At nagtatrabaho sa akin ng part-time ang apo niya. Hindi rin nito alam kung saan nagpunta ang matandang iyon.”

Iniba na niya ang usapan. Kung ano man ang paliwanag sa pagkawala ni Manong Ponso ay mala­laman din niya pag-uwi nito. “Magtatagal ho ako sa resort, Mrs. Librado. Kung maaari sana ay gusto kong makita ang pananalapi ng farm sa nakalipas na dalawang taong mahigit. Hindi ko pa ho natitiyak kung pagpapasyahan kong manatili rito sa Santa Clarita.”

Ilang segundong hindi agad nagsalita ang manager. Nakita niya ang pagkailang nito. Pagkatapos ay hinayon ng mga mata ang relong nakasabit sa dingding.

“Tuwing ganitong araw ay dumarating ang part-time accountant ko,” wika nito at tumikhim. 

“Hindi ko alam kung bakit naatraso ngayon. Pero kung darating ay maipapadala ko sa iyo ang hinihingi mo bukas o sa isang araw.”

“Salamat ho.” Tumayo na siya. Nagpaalam.

“Ako ang nanghihinayang sa resort, hija,” wika nito na biglang sumigla ang tinig at tumayo na rin. “Kung ipagpapatuloy mo ang negosyo ng lolo mo ay natitiyak kong kikita iyon nang malaki. Nagiging tourist spot na ang bahaging ito ng norte.”

“Pag-iisipan ko ho. Sa ngayon ay gusto ko na lang munang maging bakasyon ang pagtungo ko rito.” Nagpapaalam na siya nang may maalala. “Bakit nga ho pala walang kuryente sa bahay?”

“Tinamaan ng kidlat ang posteng konektado sa resort.” Umiling ito, nagsalubong ang mga kilay sa paraang naiirita. “Dapat ay naasikaso na ni Ponso iyon. Hindi ko naman malaman kung bakit hindi man lang nagpapaabiso ang matandang iyon kung saan pupunta. Pero huwag kang mag-alala at ako mismo ang pupunta sa opisina ng kuryente ngayong araw na ito.”

Inihatid siya ng manager hanggang sa gate. Siya namang paghinto ng isang owner-jeep at bumaba mula roon ang isang lalaki. He was tall and lanky but undeniably handsome. Marahil ay nasa early thirties ang lalaki. Agad itong ngumiti sa kanila.

“May bisita kayo, Mrs. Librado?” wika nito, tinitigan si Roseanne. May gumuhit na kislap ng paghanga sa mga mata.

“Tamang-tama ang dating mo, Robert,” ani Nancy Librado. “Siya si Roseanne Santillan. 

Pansamantala siyang nasa resort at gusto niyang makita ang libro. Si Robert Cabral, Roseanne. Siya ang accountant na sinasabi ko sa iyo.“

Isang nakabibighaning ngiti ang muling ibinigay sa kanya ni Robert. “Kumusta ka, Miss Santillan?” Iniabot nito ang kamay at tinanggap naman niya. Nang akma na niyang pakakawalan ang kamay ay mariin nitong pinigilan iyon.

Presko ang lalaki. But his smile was so endearing that she couldn’t afford to be rude.

“This may sound cliché,” aniya, nakakunot ang noong nakatitig dito, “but have we met?“Tumawa ito, showing perfect large teeth.

“Natural na mamumukhaan mo siya, Roseanne, dahil apo iyan ni Ponso. Diyan nauwi ang lahat ng kinita ng matanda mula sa pamilya ninyo,” matabang na sabi ni Nancy Librado.

“Mrs. Librado naman,” reklamo ni Robert, good-naturedly. Pagkuwa’y nakangiti pa ring binalingan si Roseanne. “Ang mother ko’y dating sekretarya ng lolo mo, Roseanne. Kung natatandaan mo, halos dalawang buwan kayong nagbabakasyon noon ng mga magulang mo sa resort noong ampunin ako ni Lolo Ponso? Ako iyong batang laging makulit…”

Alanganing ngumiti si Roseanne. Yes, of course. Naalala niya ang sinasabi nitong bakasyon. Iyon ang pinakamatagal nilang bakasyon dito sa Santa Clarita. Her grandfather won the vice mayoral race. She must have been around twelve years old and Robert was fourteen. A year before that, Manong Ponso adopted him. But young girls her age were usually taller than boys. Kaya naman nakapagtatakang tumangkad ito nang husto.

At bago mabuo sa isip niya ang naalalang kapilyuhan nito ay nagsalita si Nancy Librado.

“Gustong makita ni Roseanne ang libro, Robert. Ayusin mo at dalhin mo sa Santillan Farm bukas.”

“Yes, Mrs. Librado.” Binalingan nito si Roseanne. “Naroon ako bago mag-alas-dies ng umaga, Roseanne. And… welcome back home.”

She gave a faint smile. Tumalikod na siya pero nahagip pa niya ng tingin ang kakaibang sulyap na ipinukol ni Nancy Librado sa kanya. She dismissed that.

15

PASADO alas-cinco na ng hapon nang ihinto siya ng tricycle sa tapat ng bahay ni Manang Felipa. Ang tricycle driver mismo ay kilala ito. Maliit lamang ang bayang iyon at halos magkakakilala ang mga tao. Sa gilid ng bahay ay ang four-wheel drive ni Luke.

Isa iyong maliit na single storey house na yari sa kahoy at semiento. Sa harap ay malaking balkonahe na tipikal sa bahay-probinsiya. The house was painted in green but was cracked and dried. Bukas ang pinto at kasabay ng mahinang katok ay sumilip siya sa kabahayan.

Nakita niya si Luke na nakadapa sa isang mahabang sofa na yari sa kawayan. He was naked from the waist up. Ang matandang nakayuko rito ay may ipinapahid sa likod nito na nagmumula sa isang malaking botelya.

“Magandang gabi ho…”

Pagkarinig sa tinig niya ay napalingon si Luke, nagtangkang bumangon subalit itinulak ito ng matanda pabalik sa sofa. “Hindi pa ako tapos,” mariing sabi nito. “Tumuloy ka, ineng,” anyaya nito sa kanya subalit hindi lumingon.

Nakita ni Roseanne na langis ang ipinapahid nito. Ang kalahati ng bote ay naglalaman ng kung ano-anong ugat ng kahoy.

Luke grinned. A boyish grin that softened his face. “I’m not the boss here. Have a sit.” Inginuso nito ang kawayang sofa na pang-isahan. “Manang Felipa, siya ho ang mother ni Andre, si Roseanne.”

Si Manang Felipa ay nasa ginagawa ang concentration. May diniinan ang kamay nito sa isang bahagi ng likod ni Luke na napaungol ang huli.

“Ayan, tapos na,” wika ng matandang babae. Kinuha ang bimpong nasa tabi at pinunasan ang kamay. “Ingatan mong mabasa. Tinalo mo pa ang batang paslit kung makaungol. Hindi ko maintindihan kung paanong napinsala iyang likod mo.” Nilingon nito si Roseanne at nginitian. 

“Ang anak mo’y nasa likod-bahay at nagduduyan.”

“Iuuwi ko na ho sana. Salamat ho sa pag-aasikaso ninyo kay Andre.” Sa sulok ng mga mata niya ay nakita niyang bumangon si Luke, inabot ang polo shirt na nakasabit sa sandalan ng silya at isinuot.

Nang mula sa kung saang bahagi ng bahay ay patakbong lumabas sa sala si Andre. “Mommy…”

She smiled at him. Niyuko at hinagkan sa pisngi. “What have you been doing?”

“Nagduyan,” sagot ng bata. “Pinaduyan ako ni Manang Fi… Fipa.”

“Say ‘thank you’ to Manang Felipa, Andre. Uuwi na tayo.”

“Ihahatid ko na kayo,” ani Luke, ibinubutones ang polo shirt.

“You don’t have to,” tanggi niya. “May naghihintay na tricycle sa labas.“Sa nakikita niya sa mukha ni Luke ay alam niyang hindi nito nagustuhan ang sinabi niya at ang akmang pagsasalita nito ay naunahan ni Manang Felipa.

“Malapit lang naman ang bahay ng mga Santillan, Luke. Huwag mong binatin ang likod mo sa pagmamaneho. Mababale-wala ang ginawa kong paghilot sa iyo.” There was a gentle reprimand in her voice.

“Manang Felipa—”

“She’s right,” putol niya sa sasabihin ni Luke, kasabay ng pagtataka kung ano ang nangyari sa likod nito. “Aalis na ho kami at salamat hong muli.”

“Bye, Luke… bye, Manang Fipa…” Kumaway si Andre. Sa dalawang hakbang ay sumabay sa paglabas nila sa balkonahe si Luke.

“Send the tricycle away. I’ll take you home,” pabulong nitong utos sa mariing tinig.

Kung paiiralin niya ang damdamin ay iyon mismo ang gusto niyang mangyari. But she could see something in his eyes akin to desire. Marahil ay dahil sinabi ni Andre na wala na itong daddy. He concluded her to be a widow, o marahil ay hiwalay sa asawa. Thus, an easy target for any men.

“Kung ano man ang mayroon sa likod mo’y natitiyak kong tama si Manang Felipa.” She is a doctor by profession but she has nothing against natural medicine if indeed there was something wrong with his back. “Thanks for everything, Luke. Hindi ko alam kung ano ang maaaring mangyari kung hindi mo kami naraanan kagabi. Good-bye.” Itinaas niya ang kamay na atubiling tinanggap nito. His grip was firm while his eyes intent on her.

Pinakawalan niya ang kamay at inakay na niya si Andre palabas ng bahay at patungo sa naghihintay na tricycle.

Andre waved to him while she forced herself to smile. Sa kaibuturan ng puso ay naroon ang panghihinayang na natapos na roon ang pagkikilala nila ni Luke.

Malayo na ang tricycle pero nanatiling nakatayo roon si Luke.

“Magandang bata,” ani Manang Felipa sa likod niya. At alam ni Luke na hindi si Andre ang tinutukoy nito.

Humarap siya at matabang na ngumiti. “May ibig ba kayong sabihin?“Gumuhit ang lungkot sa mukha ng matandang babae. Nagbuntong-hininga ito at naupo sa mahabang bangko na nasa balkon.

“Halos limang taon na mula nang mamatay sina Annie at LJ, Luke. At si Kiel ay nabalitaan kong nag-asawa na ring muli at maligaya. Ikaw man ay ninais ko ring makatagpo ng panibagong pag-ibig…”

Umangat ang mga kilay niya roon. “Bakit ninyo nasabi iyan?”

“Nakita mo si LJ sa katauhan ni Andre. Masuyo at magiliw ka sa batang iyon. At nakita ko rin kung paano mo titigan ang nanay niya… sa kakaibang paraan.”

Was his sexual desire for Roseanne that obvious? Gusto niyang mapahiya sa sarili. Hindi na siya teenager para doon. Ang paninikil sa sarili ang nagpangyari upang hindi niya maitago ang pagnanasang nadarama niya.

Huminga siya nang malalim. “Tama kayo. Panahon na marahil para muli kong intindihin ang sarili ko.”

“Ikagagalak ko kung maging maligaya kang muli, Luke. Pero sana’y hindi sa isang may asawang tulad ni Roseanne.”… sana’y hindi sa isang may asawang tulad ni Roseanne…

He thought of Roseanne’s husband. Hindi nito sinagot ang tanong niya tungkol sa asawa nito. But Andre said his daddy’s dead. Ano ang ibig nitong sabihin? Totoo ba iyon o isa lamang iyon sa mga sinasabi ng ina sa anak na walang ama?

PALABAS sina Roseanne at Andre ng bahay maaga pa kinabukasan nang pumara sa tapat nila ang jeep ni Robert.

“Hi.” He smiled amiably. Bumaba ito ng jeep. “Wrong timing ba ako? Paalis ka?”

“Sa bayan.” Kailangan niyang humanap ng tindahan ng baterya para sa kotse niya. “Dala mo na ba ang libro?”

Kinuha nito ang record book sa loob ng jeep at ibinigay sa kanya. Kinuha niya iyon. “Mamaya ko na mapag-aaralan ito.” Pumasok siya uli sa loob ng bahay at inilagay sa bureau ang libro at muling lumabas. Ini-lock ang pinto.

“Ihahatid ko na kayo,” alok nito.

Ngumiti siya. “Hindi ko tatanggihan ang alok mo. Hindi ko pa magamit ang kotse ko at na-discharge ang baterya.”

“Hop in.” Niyuko nito si Andre. Binuhat at ipinasok sa likod.

Hindi nagtagal ay nasa labas na sila ng resort patungo sa main road. “I know we’ve only met,” ani Robert. “But you aren’t exactly a stranger, Roseanne. Kahit papaano ay magkababata tayo. So I hope you don’t mind my asking this. Bakit inako mong alagaan ang anak ng boyfriend mong namatay?” Sinulyapan nito si Andre mula sa rearview mirror.

Nagulat siya roon. “Paano mong nalaman ang tungkol sa—kay Dennis?” kunot-noong nilingon niya ito.

“Nabanggit ni Nancy kahapong manggaling ka sa kanya.” He turned to her apologetically. 

“Huwag mo sanang isiping ikinukuwento ka niya sa akin. Ako ang interesadong malaman ang tungkol sa iyo.” Napakamot ito sa ulo at alanganing ngumiti.

Ilang sandali muna ang pinaraan niya bago sinagot iyon. “Andre’s almost my son, Robert. At walang ibang titingin sa kanya kundi ako. All he had was an old grandmother.” At paralisado ito para mag-alaga ng isang musmos. Na lalo nang iginupo ng sakit nang mamatay si Dennis.

“Ikinalulungkot ko ang nangyari sa iyo. At lalong higit sa boyfriend mo,” patuloy ni Robert, sincerity in his voice. “Nawalan ng ama ang bata.”

Tumango siya. “Yeah. Me, too.”

“Should you need help, Roseanne, any help, narito lang ako.”

She smiled. “I’ll remember that.”

16

KUNG bakit nag-abala siyang magtungo sa kabilang bayan para bumili ng baterya sa kotse ni Roseanne ay hindi niya alam. Sana’y tinapos na rin niya ang pagkikilala nila. Iyon ang nakita niyang intensiyon ni Roseanne nang iuwi na nito si Andre kahapon.

Gumilid sa tabing-daan ang tricycle na nakasalubong niya mula sa malaking bahay. Malaki ang Silverado at halos naokupa niyon ang hindi kalakihang two-way lane sa pagitan ng mga nakahilerang puno ng niyog.

Ilang sandali pa ay ipinarada niya ang four-wheel drive sa tabi ng kotse ni Roseanne. Pinatay niya ang makina at bumaba. Umikot siya sa passenger side upang kunin ang biniling baterya ng sasakyan nito nang marinig niya ang malakas na tili ni Roseanne.

Binitiwan niya ang door handle at tinakbo ang patungo sa bahay. Automatically, dinukot niya ang bulsa ng leather jacket na suot at kinapa ang baril. But there was no weapon.

Damn. Nasa glove compartment ng Silverado ang baril niya.Bago tuluyang nawala sa pandinig niya ang sigaw ni Roseanne, nasipa na niyang pabukas ang pinto ng bahay at bumalandra iyon pabukas.

Nakaluhod si Roseanne sa gitna ng sala at yakap si Andre na naguguluhan. Her terrified gaze leaping from the door he had just kicked open to the kitchen entrance. Sa entrada patungo sa kusina ay naroon ang dalawang plastic bags na pinamili marahil nito at nakasabog ang laman sa sahig.

“Luke!” tawag ni Andre na akmang kumakawala kay Roseanne subalit mahigpit na nakayakap ito sa bata.

“Roseanne?” aniya nang walang makitang ibang tao. Nilapitan niya ang dalawa. “Ano ang nangyari? Bakit ka sumigaw?”

Her eyes huge as they gazed up at him. She shuddered and held Andre tightly. “S-sa kusina… sa kusina. Don’t let Andre see it!” wika nito sa nanginginig na tinig.

“What’s in the kitchen, Mommy?” usisa ni Andre na nagpilit kumawala mula sa higpit ng pagkakayakap nito. “And, Mommy, you’re holding me too tight I can’t breathe…”

Subalit nanatiling yakap ni Roseanne ang bata. Nagsalubong ang mga kilay na lumakad si Luke patungo sa kusina. Hinakbangan ang nakasabog na mga pinamili.

His eyes searched the room. Bahagyang nakaawang ang pinto sa kusina. At malapit sa refrigerator ay nakita niya ang sanhi ng pagsigaw ni Roseanne. May patay na asong nakahandusay sa sahig. Malaking aso iyon at nagkalat ang dugo mula sa nakabukas na pinto ng kusina. Tila nagpaikot-ikot ang aso bago nalagutan ng hininga

Nilapitan niya ang patay na hayop, tumalungko at sinuri. Ang leeg ng hayop ay laslas at may nakatusok na patalim. Ang aso ay binalak patayin ng kung sino man. Nakatakbo ang hayop at pumasok sa nakabukas na pinto ng kusina. Iyon ang lohikong paliwanag doon. At kaya maraming kumalat na dugo ay dahil nagpaikot-ikot marahil ang aso bago nalagutan ng hininga.

Bagaman nakapagtatakang nakatakbo pa ang aso gayong halos maputol na ang leeg nito mula sa katawan. Ganoon man ay hindi iyon imposible.

Tumayo siya at binalikan sa sala si Roseanne. Nakaupo na ito sa sofa at kandong si Andre na umiiyak na dahil gustong kumawala mula rito. Nasa mga mata pa rin nito ang takot nang tumitig sa kanya.

Isang buntong-hininga ang pinakawalan niya.

“Halika at ihahatid na muna kita kay Manang Felipa habang maghahanap ako ng taong maglilinis ng kusina.” Yumuko siya at kinuha mula rito si Andre. Huminto ang bata sa pag-iyak.

“A-ano ang nangyari? Bakit may p-patay na aso roon?” she asked.

“Naiwan mo bang bukas ang pinto sa kusina?“Sandali itong nag-isip bago tumango. “I-I think so. Nagsiga ako ng mga tuyong dahon sa likod kaninang umaga. Hindi ko marahil naisarang mabuti. W-why?”

He shrugged. “That explains it. May gustong gawing kaldereta ang aso at nakatakbo pa, sa kusina mo pumasok.” Nakita niya ang relief sa mga mata nito kasabay ng pagpakawala ng mahabang hininga.

“However, did you manage to be right there when I needed you?” wika nito at pagkuwa’y napasinghap na para bang hindi nito inaasahang masabi iyon, and wished she could snatch the words back.

“Heroes are always there when you need them, aren’t they?” He smiled faintly, sinikap pagaanin ang sitwasyon.

“Heroes died, Luke,” sagot nito, then shuddered at her pun.

17

“Gaano na ho ninyo katagal na kilala si Luke, Manang Felipa?” tanong niya sa matandang babae habang kumakain sila. Si Andre ay nasa papag at naglalaro ng miniature heavy equipment. Si Luke ay pinuntahan ang taong itinuro ni Manang Felipa para mag-aalis ng patay na hayop sa malaking bahay.

“Matagal-tagal na rin,” sagot ng matanda at sumubo. Makalipas ang ilang sandali ay dinugtungan ang sinasabi. “Una ko siyang nakita nang ipakilala siya sa akin ni Annie.”

“S-sino pong Annie?”

“Ang aking anak-anakan,” sagot nito kasabay ng pagsilay ng mapait na ngiti. “Palaki at paaral ng mga madre sa kumbento si Annie. Nang makatapos ay natanggap bilang sekretarya sa kompanya ng troso ng mga Montañez. Umuuwi siya rito tuwing Biernes ng hapon. Isang araw ay dinala niya rito si Luke, ipinakilala sa akin. Sinabi niyang magkasintahan sila…

“Binalaan ko si Annie na hindi siya liligaya sa piling ni Luke. Langit at lupa ang agwat nila; na ang mayayaman ay hindi pumapatol sa mahirap. Na lolokohin at pagsasamantalahan lang siya ni Luke tulad ng…” Her voice trailed off. Muling sumubo.

“Sabi ni Annie ay nagkakamali ako,” dugtong nito sa sinasabi matapos ang ilang sandali. “Na mabait si Luke at hindi matapobre ang pamilya.” Sa pagkakataong iyon ay isang matamis na ngiti ang pinakawalan nito. “Tama si Annie. Mabait ang mga Montañez. Pinakasalan siya ni Luke at minahal. Nang ipanganak si LJ ay nakita kong lalo ang kaligayahan sa kanila…”

Huminto sa bahaging iyon ng pagkukuwento ang matandang babae. Nagkalambong ang mukha. Tumayo at dinala ang pinggan sa lababo.

“Nasaan ho sina Annie at LJ ngayon?” She just had to ask. Not anymore. Iyon ang sinabi ni Luke nang tanungin niya kung may asawa na ito. Magkahiwalay ba ito at ang asawa?

Lumingon ang matandang babae. “Hindi ba nasabi ni Luke sa iyo?”

Isang payak na ngiti ang sumilay sa mga labi niya. “Ito pa lang ho ang ikaapat na araw mula nang magkakilala kami ni Luke, Manang Felipa. Noong gabing pauwi kami rito sa Santa Clarita ay nasiraan kami ni Andre sa daan at inihatid niya kami sa bahay.”

Kumunot ang noo nito. Patunay na walang sinasabi si Luke dito. Pagkatapos ay may interes na gumuhit sa mukha nito at tinitigan siya. Pagkuwa’y itinuon ang paningin sa naglalarong si Andre.

“Kay LJ ang mga laruang iyan. Naiwan dito minsang dumalaw ang mag-anak. Hindi marahil magagalit si Luke kung ibibigay ko sa anak mo ang mga laruan ni LJ.” Muli nitong inilipat ang tingin sa kanya. “Limang taon nang patay ang mag-ina ni Luke, Roseanne.”

Roseanne was genuinely surprised. Yes. I had been a father once. At nakita niya ang pagdaan ng lungkot sa mukha nito… kasama na ang galit.

What happened? gusto niyang itanong. Pero hindi niya magawa. She had no right to ask. Tulad ng sinabi niya kay Manang Felipa, kailan lang sila nagkakilala. Isa pa, sa nakikita niya sa mukha ng matandang babae, tinapos na nito ang pagkukuwento tungkol sa mag-ina ni Luke.

18

“IT’S OKAY, Roseanne,” ani Luke nang mag-alanganin siyang pumasok sa kusina. “Wala ka nang makikitang bakas pa.” Ibinaba nito ang bata na agad dumapa sa sahig sa sala at sinimulang laruin ang mga miniature heavy equipment.

Hindi siya kumibo at tinungo ang counter. Naroon ang isda, karne at mga gulay na pinamili niya kanina sa palengke. Ang mga karne at isda ay nakalagay sa isang hindi-kalakihang cooler at napapaibabawan ng yelo. Luke saw to that also. He must have found the Coleman cooler in the storage room.

“Nagpunta ka ba sa local office ng kuryente kanina?” kaswal nitong tanong at sumunod sa kanya sa kusina. Sumandal ito sa hamba ng entrada.

Roseanne wondered why she could feel tension emanating from him despite the casualness in his voice. Kanina pa nang sunduin sila nito ni Andre sa bahay ni Manang Felipa ay kakaiba na ang kilos nito. Sa kabuuan ng biyahe ay hindi ito nagsasalita.

“Ang sabi ni Mrs. Librado nang makausap ko siya ay siya na ang mag-aayos. Baka bukas lang ay may kuryente na.” Inilagay niya ang plastic ng karne sa lababo at humarap dito. “Salamat uli sa tulong mo.”

“Anytime,” wika nito. His voice sounded soft and silky. Subalit hindi ang mga mata nito sa pagkakatitig sa kanya. Nang-uuri iyon na tila may nais usisain. And she saw a muscle flexed in his jaw.

Ibinalik niya ang pansin sa gagawin. Binuksan niya ang drawer upang kumuha ng panghiwa. 

“Dito ka na maghapunan,” anyaya niya. It was the least she could do—offer him a meal. “Kaya kong ipagmalaki sa iyo ang beef stew ko. And I bought red wine yesterday morning when I couldn’t find a battery shop. Not the good kind, pero puwede pasar.” She smiled faintly.

“Thank you,” sagot nito. Other time, he would be mesmerized with her smile. Pero hindi sa sandaling ito na may gusto itong linawin kay Roseanne. Lumakad si Luke patungo sa silya sa dining table, hinila iyon at naupo. “Pero hindi lang hapunan ang iaalok mo sa akin. You can also offer me a bed.”

Bigla siyang humarap dito. “A-anong ibig mong sabihin?”

“Dito uli ako matutulog. Kailangan ninyo ng kasama.” Ang tinig nito ay nagbabadya ng walang-pasubali, na hindi ito makikinig kahit tumutol siya.

She laughed. “Don’t be ridiculous. Nakatulog kaming walang kasama ni Andre sa magkasunod na gabi.”

Tumiim ang mukha ni Luke. “Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa iyo ito, pero may palagay akong sinadyang ilagay ng kung sino man ang patay na aso dito sa kusina habang nasa bayan ka at namimili.” Sinulyapan nito ang kinakitaan ng patay na hayop. Ni walang bakas na naroon iyon kaninang tanghali. Makintab ang vigan tiles. Ipinalinis nito nang husto iyon sa dalawang taong inutusan ni Manang Felipa.

“Paano mo namang nasabi iyan?” Her smile was stiff. “This is a small and peaceful town, Luke. Walang gagawa ng ganoon. Tama ang sinabi mong sa kusina ko tumakbo ang aso at dito namatay.”

“Sit down, Roseanne…” he commanded. Itinuro nito ang silya sa tapat niya. “Let’s talk about this.”

Doon patakbong pumasok si Andre. “Mommy, gusto ko ng french fries…”

“Mommy will make french fries, Andre,” ani Luke. “And if you will behave, I will allow you to help mommy peel the potatoes.”

Bahagyang kumislap ang mga mata ng bata. “Sige.” Pagkuwa’y lumabi. “There’s no TV here.”

“Oh.” Tumango-tango si Luke, sandaling nag-isip bago, “Okay, magkakaroon tayo ng TV sa sandaling magkakuryente tayo. At bukas ay ipapasyal kita sa dagat. Mamumulot tayo ng shells…”

“Promise?”

“Cross my heart and hope to die.” Nagkrus si Luke sa dibdib at itinaas ang kamay.

“Okay.” Muli itong tumakbo palabas.

Roseanne was astonished. Kung siya ang nakipag-usap kay Andre ay hindi ito titigil hangga’t hindi siya nakakapag-produce ng french fries. At kahit si Dennis ay hindi pinahihindian ang anak. Sadya nitong ibinibigay ang anumang gusto ni Andre upang huwag itong maglikot at manggulo kapag nag-uusap sila.

“Be firm. Ang oo ay oo at ang hindi ay hindi, and don’t make promises you can’t keep. Iyon ang sekreto sa pakikitungo sa bata, Roseanne.” He grinned, na para bang nabasa nito ang nasa isip niya. Pagkuwa’y unti-unting naglaho ang ngiti, bumalik ang pormal na anyo. “Now back to what we are talking about…”

“Walang dapat pag-usapan,” she said smiling. “Don’t trouble yourself about it, Luke.”

Humugot ng malalim na hininga si Luke bago muling nagsalita. “May kaaway ka ba sa bayang ito, Roseanne?”

Kumunot ang noo niya. “Ano ang ibig mong sabihin?”

“Kilala ka ng kung sino man ang pumatay at nagpasok sa aso rito—”

“Paano mong nasabi iyan?” Tumaas ang tinig niya. “We already established that the dog sought refuge in this house and died here. Isa pa, hindi ako magkakaroon ng kaaway rito dahil wala akong maraming kakilala sa bayang ito. Ang pinakamatagal kong pananatili rito ay dalawang buwan. We spent the whole summer here because my grandfather won the vice mayoral race.”

“Pareho nating hindi napuna ang nakasulat sa sahig malapit sa bintana. Mapula ang vigan tiles, kasingkulay ng dugo…”

“W-what are you talking about?” Bigla siyang nakadama ng panlalamig.Nakita niyang may ilang sandaling nag-atubili si Luke kung sasabihin sa kanya o hindi. Pagkuwa’y ipinasyang kailangan niyang malaman. “There was a message on the floor, Roseanne. It was written in dog’s blood. It says: Mamamatay ka Roseanne.”

Pinanawan ng kulay ang mukha niya. Her stomach knotted. Then she closed her eyes tightly. Mamamatay ka, Roseanne! Paulit-ulit na naglalaro sa isip niya ang salitang iyon. Mamamatay ka, Roseanne!

“N-no! No!” Fear gripped her that she could hardly breathe.

Agad na tumayo si Luke at nilapitan siya. His arms closed around her. Inakay siya patungo sa silya at iniupo. Pagkatapos ay kumuha ng tubig sa baso at inilapit sa bibig niya.

“Drink this,” utos nito. Hinawakan niya ang baso sa nanginginig na mga kamay at pinangalahati iyon.

“I-it couldn’t be true…” she said in a voice she didn’t recognize her own. “H-he couldn’t have followed me here…”

Sa silyang nasa kabisera naupo si Luke upang makaharap siya nito. “Who couldn’t have followed you here, Roseanne? Tell me!” Now there was anger in his voice. He would kill the bastard who scared her like this.

“I-I remembered he said the same thing!”

“Who said the same thing?”

She bit her trembling lip and after a few seconds confided to him. “I’m a doctor…” she whispered. “P-pareho kaming doktor ni Dennis… h-he is Andre’s father and we both worked in the same hospital. I’m a reconstructive surgeon but surgical process is basically the same so I assist in the OR as part of my training.

“That night, almost a month ago…” Sandali siyang huminto at tila inaalala sa isip ang nangyari, 

“was one of my days off from the hospital. Nag-usap kami ni Dennis na manonood ng last full show. May OR siya ng alas-seis at matatapos ng alas-ocho kaya ako na ang nagpunta sa ospital para sunduin siya…” Sandali siyang huminto sa pagsasalita.

She remembered Dennis laughing at her when she said she wanted to see Spykids. Sabi nito ay pambata lang iyon, hindi para sa isang matured at intelihenteng doktorang tulad niya. Pero nagpilit siya. She said she was Antonio Banderas’ fan. And it didn’t matter if the movie was for children.

Iyong fan siya ni Antonio Banderas ay totoo. Pero hindi naman ganoon ang interes niyang panoorin ang sine. Hindi lang niya gustong maiwan sa condo nang nag-iisa. Ang househelp ay lingguhan kung dumating at si Louise ay nag-out of town nang araw na iyon kasama ang boyfriend nitong si Eric.

It was strange. Pero nitong nakalipas na mga buwan ay may pakiramdam siyang may sumusunod sa kanya, na may nagmamasid sa bawat kilos niya. Kahit sa ospital kapag nag-iisa siya sa lounge ay iyon ang pakiramdam niya.

Sinundan iyon ng prank calls na tinatanggap niya sa ilang gabi. Walang sinasabi maliban sa marahas na paghinga. Dahilan iyon upang papalitan niya ang numero ng telepono niya. Natigil ang pagtawag sa condo niya. But the feeling of being stalked was still there.

At nang sabihin niya kay Dennis iyon ay pinagtawanan lang siya nito. Paranoia, he said. Resulta ng aksidenteng kinasangkutan niya at ng mga magulang niya. Sinabi niya rito ang tungkol doon pati na ang mga nightmare niya.

And she couldn’t tell Louise about it. Hindi niya gustong ligaligin ito. For all she knew, baka nga tama si Dennis na sa isip lang niyang may nagmamanman sa kanya base sa mga tinatanggap niyang tawag.

Sandali niyang sinulyapan si Luke. Nakatitig ito sa kanya at hinihintay ang susunod niyang sasabihin.

“Malapit na ako sa ospital nang tawagan ko siya…”

“Hi. Malapit na ako sa gate ng ospital… “

“Right on time, hon,” wika nito. “Katatapos lang ng OR ko. Give me fifteen minutes. “

Ini-off niya ang cell phone niya. Three minutes later, iniliko niya sa gate ng ospital ang kotse. 

Sumaludo ang dalawang security guards nang makilala ang sasakyan niya. Tumuloy siya sa parking lot. Bagaman maraming bakante ay marami rin namang nakaparada.

Pinanatili niyang buhay ang makina dahil sa aircon. Sa isang taong pamamasukan niya sa ospital na iyon ay noon lang niya napunang madilim ang kalakhang bahagi ng parking area.

She laughed at herself. Binuhay ang ilaw sa loob ng kotse niya at kinuha ang compact powder at dinampian ang ilong. Nag-retouch ng lipstick. Muli niyang ibinalik sa bag ang lipstick at polbo. Pinatay ang ilaw at ini-on ang radio. She was humming along with the music. Paminsan-minsang sinusulyapan ang relo sa dashboard.

Makalipas ang mahabang sandali ay nainip siya. Ipinasya niyang pumasok na lang sa ospital. Kinuha niya ang bag at binuksan ang kotse at lumabas. She was about to lock her car door nang may mahagip ang sulok ng mga mata niya. A shadowy figure.

Sa isang sandali ay naisip niyang muling pumasok sa loob ng kotse subalit ang takot na biglang umusbong sa dibdib ay dahilan upang malito siya.

Nilingon niya ang gate ng ospital kung saan naroroon ang dalawang guwardiya subalit malayo iyon at maingay ang mga sasakyan sa Taft Avenue, bukod sa hindi makikita ng mga guwardiya ang kinaroroonan niya. Her eyes darted to the hospital entrance, lalong malayo pa. And there was no one in sight.

Nang muli niyang ibalik sa anino ang tingin ay ilang hakbang na lang ang layo nito sa kanya. She panicked, turned and ran. Subalit tatlong hakbang pa lang ang nagagawa niya nang isang tila bakal na kamay ang marahas na pumigil sa braso niya at hatakin siya pabalik. Sapat iyon upang mawalan siya ng panimbang at bumalya siya sa isa sa mga kotseng nakaparada roon.

Napaungol siya sa sakit. Tumama ang likod niya sa side mirror. At bago pa siya muling makabawi sa nangyari ay naroon na ang anino. And to her horror, nakita niyang tumaas ang kamay nito sa ere, kumislap ang hawak nito sa bahagyang ilaw mula sa malayong poste.

“Mamamatay ka, Roseanne…” he said in a distorted voice.

“N-no…” Pumiyok siya. At nang makita niya ang pagbaba ng kamay nito ay isang malakas na tili ang pinakawalan niya. Kasabay niyon ay ang pag-uklo at pagtagilid.

Bumaon ang patalim sa kanang bahagi ng dibdib niya. She groaned in pain. Nang muling hugutin ng anino ang patalim ay napatili siya sa sakit. She could smell her own death hanging around her.

“Roseanne?“Nabitin sa ere ang kamay ng anino. Nilingon ang pinanggalingan ng tinig.

“D-Dennis, help me…”

Si Dennis na hindi napuna ang patalim na hawak ng anino ay mabilis na sumugod.Roseanne cried as she saw the dark shadow turned his weapon to Dennis. Narinig niya ang pagsinghap nito sa hindi inaasahang pangyayari.

Pagkatapos ay muli siyang binalingan ng anino. Subalit wala na rito ang buong pag-iisip niya. Nakita niya ang pagbagsak ni Dennis, ang pagak nitong pagtawag sa pangalan niya.

She screamed in terror.

19

“Ang paparating na sasakyan ang naging dahilan upang makaligtas ako. And Dennis… h-he died in my arms,” pagtatapos niya ng kuwento. Butil-butil ng pawis ang nasa noo niya at nanunuyo ang lalamunan niya. Muli niyang inabot ang baso ng tubig at inubos iyon.

“Ano ang nangyari? I mean, may natukoy ba ang mga pulis? What about fingerprints?”

Umiling siya. “There was no lead… no fingerprints. Sa nakalipas na tatlong linggo ay wala silang makitang suspect. One of those random crimes. And it was my fault that Dennis died. Ako ang gusto niyang patayin hindi si Dennis. Kung hindi ako lumabas ng kotse… kung nanatili ako sa loob at naghintay na lang… kung…” Her body racked as she sobbed.

“Roseanne, listen!” ani Luke sa mariing tinig. Hinawakan siya sa magkabilang balikat. “Hindi mo kasalanan ang nangyari. Hindi mo kasalanang nainip ka at lumabas ng kotse mo. Kahit sino ay maaaring gawin ang ginawa mo. Isa iyong ospital at doon kayo nagtatrabahong mag-asawa. Hindi mo aakalaing may magtatangka sa iyo sa lugar na iyon.”

Mag-asawa. She hadn’t been able to correct that assumptions. Pero bahagya nang nagdaan sa isip niya iyon

“Bago ang gabing iyon… may mga prank call. And I had this feeling that I am being stalked! Dapat ay pinag-ukulan ko iyon ng pansin…”

“No. You couldn’t have,” giit ni Luke. “Napakaraming tao ang tumatanggap ng prank calls sa araw-araw. Ilan sa mga gumagawa niyon ay dala ng hindi matinong kaisipan. Ang iba, out of fun and boredom and mostly are harmless. Pero hindi sa kaso mo dahil kilala ka ng taong ito. And you couldn’t have known that, malibang sa telepono pa lang ay binanggit na niya ang pangalan mo…”

Umiling siya. Pinahid ng kamay ang mga luha. “No. At hindi pumasok sa isip kong inusal niya ang pangalan ko, until now. Ngayon ko lang naalalang inusal niya ang pangalan ko nang banggitin mo ang tungkol sa nakasulat sa sahig.”

“Hindi itinanong sa iyo ng mga pulis kung kilala mo ang sumalakay sa iyo nang gabing iyon?” Luke asked grimly. “What about his voice? Did you recognize him?’

“His voice was distorted. Sa pagkakatanda ko, he wore dark glasses. Imagine, dark glasses in the middle of the night! At hindi ko matandaan ang mga tinanong ng imbestigador sa akin sa dami. Besides, I was too shocked by the attack… of the way Dennis died. He was… he was stabbed in the neck. T-tulad ng ginawa sa asong iyon! At narito siya… sinusundan niya ako!” Tinakpan niya ang bibig upang hindi siya mapabulalas ng iyak.

Kinabig siya ni Luke patungo sa dibdib nito, comforting her. Roseanne was very much aware of the arms that held her. Inihahatid ng mga bisig nito ang kapanatagan at kaligtasan sa damdamin niya. Pero paano kung tulad ni Dennis ay… she shuddered wildly. Hindi niya kayang may ibang taong muling madadamay dahil sa kanya.

20

NARAMDAMAN ni Luke ang panginginig nito. Hinawakan niya sa magkabilang balikat si Roseanne. “Listen, Roseanne, wala kang dapat ikatakot, narito ako. No harm will come to you, I promise.” Ang pagnanais na mahuli ang salarin ay makatwiran dahil sa propesyon niya. Pero ang intensidad ng pagnanais niyang proteksiyunan ang babaeng ito ay ikinamamangha niya. It was beyond his job. Beyond any sexual desire he had for this woman.

Was it just sexual desire? Why was his emotions involved? Was it really?

Ang alam niya ay responsibilidad niya ang mag-ina. He didn’t want anything to happen to her… or to her son. He would protect them with his life. And she trusted him. Damn it. But she trusted him. And he had failed the people he loved. They had trusted him and they had all died.

“I’m so grateful, Luke. Pero ayokong may mangyari sa iyo tulad ng nangyari kay Dennis,” ani Roseanne.

“Si Dennis ay walang kamalay-malay sa mangyayari. Ako, alam kong nariyan lang ang kung sino mang nagtatangka sa iyo. At nakahanda ako, Roseanne. Iyon ang pagkakaiba namin ni Dennis. Bukod pa sa sanay akong harapin ang ganitong uri ng tao.”

“Oh, Luke, walang taong sanay humarap sa isang kriminal malibang—you’re a cop?”

Luke almost smiled. “Kung iyan ang gusto mong itawag.” Nakita niya ang pagkalito sa mukha nito at ang pagnanais na mag-usisa pa. But she wisely decided against it.

“I don’t even know why you’re helping me. We’ve only met four days ago…” she whispered.

“Was it only four days ago?” he asked huskily.

Tumingala si Roseanne sa kanya at nakita nito ang nakatagong ngiti sa likod ng mga mata niya. Kumawala ito mula sa pagkakahawak niya. Ipinagkrus ang mga braso sa dibdib.

“Paano mong nagagawang magbiro?”

“Dahil nagpa-panic ka, natataranta ka. Hindi momakuhang makapag-isip nang maayos dahil sa takot.Iyon ang gustong mangyari ng taong iyon. And thenyou would be an easy target,” lohikong sabi niya.

“Calm down and think. Sino sa mga kakilala atkaibigan mo ang nakagalit mo?”

Roseanne shook her head desperately. “Not that I know of. Kahit man lang makasamaan ng loob dahil sa isang walang-kuwentang dahilan ay wala.”

“What about Dennis? Babaeng maaaring naagrabiyado niya?“She shook her head desperately. “Nitong nakalipas na mga araw ay walang laman ang isip ko kundi iyan. Wala akong maiisip kahit na isang maaaring gumawa nito.”

Hindi sumagot si Luke at sinulyapan sa sala si Andre na nagpapaikot ng mga laruan sa tiled floor, imitating the sound of a car machine. Those were LJ’s toys. Sa isang sandali’y biglang nahalinhan ang anyo nito ng anyo ni LJ. Nakangiti… masiglang naglalaro.

Luke blinked. He hadn’t been able to see Annie’s and LJ’s remains. They were charred beyond recognition. Tulad din ng sa mga magulang nila ni Kiel. Maliban kay Karla na nakatalon at sa damuhan namatay matapos ipanganak si Kaila.

Ano ang kahihinatnan ni Andre kapag may nangyari kay Roseanne?

The anger that he felt for the unknown killer intensified. The muscles in his jaw flexed. His eyes turned into slits. Tumaas-baba ang dibdib niya sa paghinga. He turned to Roseanne who was watching him with mixed emotions in her eyes. Curiosity, puzzlement—and most of all, fear.

“I’ll find your stalker…” he said with conviction and anger. Kung ang takot sa mga mata ni Roseanne ay dahil sa nakikitang anyo niya ay hindi niya binigyang pansin. Tumalikod siya at lumakad patungo sa ref. “Time to make that french fries I promised.”

KATATAPOS lang nilang maghapunan at si Andre ay tulog na nang ipanhik ni Luke sa itaas. 

Tinutulungan siya ni Luke na isara ang lahat ng mga bintana at pinto sa ibaba nang makarinig sila ng parada ng sasakyan sa harap ng bahay. Nagkatinginan sila at sabay na lumakad patungo sa harapang entrada.

Pagbukas ni Luke ng pinto ay nasa harap na nila ang isang lalaki. May bitbit itong malaking bag.“Eric?” manghang bungad ni Roseanne sa boyfriend ni Louise. Sa labas ay naaninag niya ang kotse ng tiyahin na nasa pagitan ng sasakyan nila ni Luke. Umatras siya upang makapasok ito.

“Gosh, I almost got lost!” bulalas nito at humakbang papasok. “Bakit napakadilim—” He stopped in midsentence when he noticed Luke who stood behind her. “May… kasama ka.” It was more of a statement than a question.

Pinaraan ni Roseanne ang sinabi nito at nagtatakang nagtanong. “Bakit ka narito? Where’s Louise?”

“We were trying to reach you through your CP since early this morning, pero walang sumasagot. Laging ‘out of coverage area’ o ‘unattended’ ang sinasabi ng prompt voice.” Nagtuloy-tuloy ito sa loob.

Roseanne groaned silently. Inihagis niya sa passenger seat ang cell phone niya nang gabing ma-stranded sila sa daan. Malamang na naroroon pa rin iyon.

“Kanina pa kami dumating ng Santa Clarita,” sagot ni Eric at naghubad ng jacket pero pasulyap-sulyap kay Luke. Nasa mga mata ang disgusto. “Nagpaiwan ang aunt mo sa bahay ni Nancy Librado. Doon daw muna siya ngayong gabi. You know her, don’t you?”

Tumango siya.

“I’m sure it was out of politeness that Nancy asked me to stay,” patuloy ni Eric. “Ipinasya kong mauna na lang dito.” Hinayon ng mga mata nito ang lamparang nasa center table. “Brownout ba? May ilaw sa dinadaanan ko, ah?” sarkastikong sabi nito at muling sinulyapan si Luke bago ibinalik ang nang-uuring tingin sa kanya. “Dumating ba ako sa maling tiyempo? Tama bang isipin kong baseless ang pag-aalala ni Louise na sumunod kami rito?”

Roseanne was glad of the darkness. Natitiyak niyang namumula siya sa walang-pakundangang pagtatanong nito. Bukod pa roon, kahit papaano ay nakadama siya ng guilt sa mga sinabi nito. Nilinga niya si Luke na nananatiling hindi kumikibo. At madilim kaya hindi niya makita ang ekspresyon ng mukha nito sa pagkakatitig kay Eric.

Though Luke was taller, Eric was muscular, the Arnold Schwarzenneger type. Naging runner-up ito sa Mr. Philippines contest years ago at bodybuilder instructor ang trabaho sa Maynila. Ang slimming salon na pinupuntahan ni Louise ay katabi lang ng gym nito. Doon nagkakilala ang dalawa.

Louise said she and Eric hit it off immediately. Isang taon na ring magkasintahan ang dalawa at ayon sa tiyahin ay nababanggit na ni Eric ang salitang kasal. He was thirty-nine, kasing-edad ng tiyahin niya.

“Hindi nabanggit ni Louise na may kasama kang uuwi rito sa Santa Clarita?” untag nito.

“I-it’s a long story, Eric. Anyway, this is Luke… Luke Montañez. He’s my… friend. Luke, this is—”

“Eric Gomez. I’m almost family,” Eric supplied in a hostile voice. Ni hindi ito naglahad ng kamay. Hindi rin naman nag-abalang iabot ni Luke ang kamay rito. “Magtatagal ka ba?” karugtong na tanong ni Eric na nagpasinghap kay Roseanne.

“I will be spending the night in this house,” Luke said tauntingly. “Do you have a problem with that?”

Bago pa makasagot si Eric ay malakas na tumikhim si Roseanne upang pawiin ang tensiyon. “Okay, guys, I think Andre and I will be very safe now that I have two macho men to watch over me tonight.” Her tone was dry. Lumakad siya patungo sa mesa at dinampot ang lampara at pumanhik sa hagdan. “Halina kayo sa itaas at ihahanda ko ang mga silid ninyo.”

Humabol sa hagdanan si Eric. “Roseanne, what is going on? Who is this guy?” pabulong nitong tanong. “At bakit lampara ang gamit mo?” Puno ng iritasyon ang tinig nito.

“Luke’s my friend,” mariing sabi niya, tuloy-tuloy sa pagpanhik. Si Luke ay naiwan at nagsasara ng pinto. “Tulad ninyo ni Louise, nag-aalala rin siyang nag-iisa lang ako rito.” She was sarcastic. “At dumating ako ritong walang kuryente. So bear with it for a day or two.”

“Saan mo siya nakilala? Days ago you—”

Tumaas ang mga kilay niya. “For someone who is living permissively, you amaze me, Eric.”

“Ibig bang sabihin niyan ay inaamin mo sa akin ang nasa isip ko kung bakit may kasama ka rito?”

“Walang dapat aminin! For goodness’ sake, kung sakali man at may katotohanan iyang nasa utak mo, it’s none of your business.” Binuksan niya ang pinto sa silid na nasa dulo ng pasilyo.

Apat ang silid sa bahay na iyon. Ibinigay niya kay Luke ang silid ng lolo niya na nasa tapat ng silid niya. Pinili na niyang manatili sa silid ng mga magulang niya kaysa lumipat sa silid na inookupa niya sa tuwing nagbabakasyon sila roon. Mas malaki ang kama sa silid ng mga magulang at kasya silang dalawa ni Andre. Ibinigay niya ang dulong silid pagkatapos ng isa pang silid na ipagagamit niya kay Louise.

Anyway, pagdating ng tiyahin ay mananatili rin namang bakante ang kabilang silid, she thought drily.

“Roseanne, I’m only concern. At natitiyak kong ganoon din ang mararamdaman ni Louise sa sandaling malaman ito.”

“Well, thank you,” she said half-sincerely. “But I’m twenty-eight, Eric, not eight. And this is your room. Bahala ka nang maghanap ng beddings sa cabinet. You are certainly tired from the long hours drive. So, goodnight.” Ibinigay niya rito ang lampara.

Padabog na inihagis ni Eric ang malaking bag sa loob ng silid. Nasa kalagitnaan na siya ng pasilyo nang marinig ang banayad na pagsara ng pinto. She sighed. Ang desisyon ng tiyahin at ni Eric na umuwi sa Santa Clarita ay biglaan. Ni hindi nagpapakita ng interes si Louise na umuwi rito. Subalit si Eric ay kilala niyang mahilig sa countryside. Ito marahil ang nag-impluwensiya kay Louise na umuwi sa Santa Clarita.

Malapit na siya sa silid niya nang makita niyang nakatayo sa may malapit sa pinto si Luke.

“Hindi mo nabanggit kanina kung sino si Eric,” he whispered in that soft and raspy voice.

“He’s my aunt’s fiancé.”

Bahagya itong nag-relax sa pagkakasandal. “Do you want me to leave now that you have company?”

“Do you want to leave?” she countered.

“No.”

She smiled. “Then I don’t want you to leave either. Goodnight, Luke.” Pagkasabi niyon ay binuksan niya ang pinto ng silid at pumasok. Nakatayo pa si Luke sa labas nang ilapat niya pasara ang pinto.

21

Alas-nueve y media ng gabi subalit nananatiling gising si Roseanne. Pinakikiramdaman niya ang mga patak ng ulan sa bubong. Ang palapa ng niyog ay humahampas sa bintanang capiz dala ng lumalakas na hangin.

She had racked her brain trying to think who would want to kill her and why. Maliban kay Randy ay nagkaroon siya ng dalawang boyfriend nang nasa medical proper siya. Sa dalawang iyon ay sa kanya nagmula ang breakup. At alam niyang noong panahong iyon ay masama ang loob sa kanya ng mga ito.

But both were happily married now. At kahit pa marahil hindi maligaya ang buhay-may-asawa ng mga ito ay hindi siya maniniwalang may kakayahan ang alinman sa dalawang ex-boyfriends niya ng ganoong kasamaan.

Nasa ganoon siyang pag-iisip nang isang malakas na hangin ang humampas sa bintana at biglang sumara iyon kasabay ng pagkamatay ng lampara. Kumalat ang dilim sa buong paligid. Napabangon siyang bigla. Pinakiramdaman niya si Andre kung nagising at nang matiyak na tulog pa rin ito ay tumayo at lumabas ng silid upang makisindi kay Luke. Umaasang hindi pa ito tulog. Wala pang isang oras mula nang magsipasok silang lahat sa silid.

Kinuha niya ang lampara at lumabas. Madilim ang buong pasilyo. Sa silid ng lolo niya ay natanaw niyang hindi gaanong nakalapat ang pinto ng silid ni Luke at maliwanag.

Tinawid niya ang madilim na pasilyo patungo sa kabilang silid. Marahan siyang kumatok kasabay ng pagsilip sa nakabukas na pinto. Nakadapa ito nang paharang sa gitna ng kama, one side of his face turned towards her. Hindi marahil nito naririnig ang katok niya dahil hindi ito tumitingin sa pinto. Instead, she heard him gave a muffled curse.

His face had turned into a rigid mask and his lips had compressed into a thin, tight line. Ang mga kamay nito ay mahigpit na nakadaklot sa sapin sa kama.

“Luke?” tawag niya, nakakunot ang noo.

Bigla itong bumangon. “Roseanne?” usal nito, then he exclaimed sharply and then sucked a hissing breath of air through his teeth. Pagkatapos ay mariin nitong ipinikit nang mahigpit ang mga mata.

Roseanne realized he was in agony. She had seen patients being swamped with pain. At ilang sandaling nanatili sa ganoong ayos si Luke, as if waiting for the worst to pass.

Napabilis ang pasok niya sa loob ng silid. Humakbang siya palapit sa gilid ng kama. “Are… are you all right? Luke, what’s going on? You are in pain…”

“Walang anuman ito.” Unti-unti nitong ibinabalik ang sarili sa pagkakahiga, clenching his teeth at the same time. “Bakit ka narito?”

Niyuko niya ang hawak na lampara at ipinatong sa side table, katabi ng may sinding ilawan nito. 

“Namatay ang ilaw ko nang isara ng hangin ang bintana sa silid. Makikisindi sana ako,” she explained, pagkuwa’y naupo sa gilid ng kama. “I could see you’re in pain, Luke. Tell me… I’m a doctor.”

“A plastic sur—”

“Don’t be stupid,” agap niya. For the first time since the attack, she felt like a doctor, sounded like a doctor. “You probably don’t want me to see you grimace, groan and shift around. But it’s too late for that. So cut the macho stuff and tell me what’s wrong. May sinabi si Manang Felipa tungkol sa pinsala mo sa likod, ano ang nangyari?”

Ilang sandaling nag-atubili si Luke kung sasabihin sa kanya kung ano ang mayroon sa likod nito.Pagkatapos ay huminga nang malalim. “Sa… sa isang construction site, aksidenteng tinamaan ng debris ang likod ko…”

“Debris!”

Sa kapiraso at hindi malinaw na detalye ay sinabi nito sa kanya kung paano napinsala ang likod nito kasama na ang wala sa panahong pagpapatanggal nito ng cast.

She would have asked for more, pero napuna na niyang hindi na nito gustong magpaliwanag pa. “What about painkillers? Wala ka bang—”

“I don’t want to be addicted to drugs,” he interrupted. “I refuse to turn myself into any kind of addict. Besides, sumasakit lang naman nang husto ang likod ko kapag ganitong malamig.” He couldn’t tell her that he welcomed the pain most of the time. It made him forget all the bad memories.

“I could respect that,” she said. “Pero kung may magmo-monitor sa drugs na iniinom mo ay hindi ka masasanay roon. Bukas reresetahan kita ng mild painkiller—”

“Gumagamit ako ng aspirin. It’s mild.”

She almost rolled her eyes. “Don’t be stubborn, Luke. Pinababagal mo nang husto ang paggaling ng likod mo. Tumalikod ka,” she instructed, an authority in her voice. “Let me take a look at your back.”

“I should have known you aren’t really so helpless,” Luke murmured, gayunma’y sumunod, hinubad nito ang polo shirt, grimacing at the same time.

His back was hardly marked. Sinuri niya iyon. Adept ringers ran through his back softly. Luke made a sound that was a mixture of a sigh and a groan. Pagkuwa’y mabilis na humarap at mahigpit na hinawakan ang palapulsuhan niya.

“I want you to get out of this room, Roseanne,” he commanded grimly. “Now.”“W-why?” She was confused.

“Because I’m a man,” he said clenching his teeth. “And you’re a beautiful woman. And it’s foolish to deny that I am attracted to you. Hindi ko gustong gumawa ng bagay na ikasusuklam mo sa akin pagkatapos. So please leave…”

May ilang sandali bago tuluyang napasok sa isip niya ang sinasabi nito. Her eyes wide as she gazed at him. Unti-unting tumayo. Unsure if she really wanted to leave him.

Marahil ay gusto niyang gawin nito sa kanya kung ano man ang nasa isip nitong gawin. Marahil ay gusto niyang hagkan siya nito; ang damhin ang init ng katawan nito; ang gawin ang higit pa kaysa hinihingi ng tungkulin niya bilang doktor.

She wanted to revel the warmth of his skin, to touch his hard chest. He smelled wonderful, too. Something like soap, and something deeper, darker. Something exotic and erotic. Something that made her want to climb into the bed and press herself to him in every imaginable ways she could imagine.

Luke groaned. “Go back to your room, Roseanne…” he commanded sharply.

Roseanne shook the cobwebs in her mind and gazed at him with embarrassment. Pagkatapos ay humakbang paatras patungo sa pinto.

“Take my lamp,” pahabol ni Luke.

Lumipad ang mga mata niya sa dalawang lamparang nasa nightstand. Kinuha niya ang walang sindi at sa nanginginig na kamay ay sinindihan mula sa lampara ni Luke. At nang magsindi ang mitsa ay mabilis siyang lumabas ng silid.

Nakatitig sa nakapinid na pinto si Luke at unti-unting nagpakawala ng hininga. Hindi niya gusto ang damdaming pinupukaw ni Roseanne sa kanya. Hindi niya gustong makadamang muli.

But she made him feel again. At sa mismong sandaling kailangan niya ng init ng katawan ng isang babae ay naroon ito sa silid niya. Looking so sweet and so innocent. Hindi niya maintindihan kung bakit ang isang babaeng nagkaasawa’t anak na’y mukha pa ring inosente. At ang mga haplos nito sa likod niya ay lalo lamang nagdadagdag ng siklab sa nag-aapoy na niyang damdamin.

And the desire he saw in her eyes mirrorred his own. And it took superhuman control not to take her in his arms. But he wasn’t so crass as to take a woman in his most vulnerable state.

Staying with Roseanne was rapidly turning into a new kind of hell. A hell he had no desire to run from. Not yet anyway.

Isa pa’y hindi niya gusto ang nangyayaring pananakot dito. And his gut kept insisting that something evil was going on. He’d been through this. Lagi na ay tila anino niya ang panganib. Nararamdaman. At sa pagkakataong ito ay alam niyang nariyan lang sa tabi iyon.

And Roseanne needed his protection.

22

MULA sa pinto ay may ilang sandaling tahimik na pinagmamasdan ni Roseanne si Luke habang pinapalitan ng baterya ang kotse niya. Sa tabi nito ay si Andre at inaabutan ito ng kung ano-anong tools. He was never bored, irritated, or impatient with Andre.

Kahit si Dennis ay hindi ganoon kapasensiyoso sa anak. Dennis was too dedicated with his job. Bibihira itong mag-day off. Halos sa ospital na ito nakatira. Being a doctor had been Dennis’ life.

Many times in the past, hindi miminsang inisip ni Roseanne na para kay Dennis ay isang hindi maiiwasang kaabalahan si Andre.

She shook the thought off from her mind. Hindi tamang ikompara niya si Dennis kay Luke. Sa sarili nitong paraan, mahal ni Dennis si Andre.

Inabot ni Luke ang mug ng kape na nakapatong sa hood ng four-wheel drive nito nang mapuna siyang nakatayo sa may pintuan. Itinaas nito ang mug sa kanya at tumaas ang sulok ng bibig bilang pagngiti.

Her heart leaped. And then she remembered last night. Remembering the raw desire she saw in his eyes. Hindi niya alam kung ano ang nangyari kung hindi siya nito pinalabas ng silid.

He looked so handsome standing beside his vehicle, the sunlight turning his dark hair to blue black.

“Hindi na kita naunahang magising,” wika niya, lumakad palabas.

“I am an early riser.”

“I usually am an early riser too, pero pagkatapos ng nangyari sa akin, kailangan ko pang hintayin ang pag- uumaga bago magsimulang matulog.”

Nawala ang ngiti sa mukha ni Luke. “You’ll get over it. You have to overcome your fear.”

“Kung ang pagbabasehan ay ang patay na aso sa mismong kusina ko kahapon, malayong mangyari ang sinasabi mo, Luke.” Nagbuntong-hininga siya, napuno ang dibdib ng pag-aalala at takot.

“I made a promise that I’ll find your stalker, Roseanne,” paalala nito sa nagdidilim na mukha.Matabang ang ngiting lumitaw sa mga labi niya. “You sound like one of those cops in NYPD Blue.”

“You’ve been watching lots of cop TV series.” He was a little bit amused. “Anyway, nakita mo ba iyong niluto kong almusal?” he added, adeptly changing the subject. “Corned beef and hash browns.”

“Gusto ko ng hash browns,” wika ni Andre na inihagis sa toolbox ang hawak na screwdriver. “I helped Luke cook breakfast, Mommy,” pagmamalaki nito. “I also helped him change your battery.”

“Hmm… did you really?” Yumuko si Roseanne at akmang hahagkan ito sa pisngi nang mapunang may bahid iyon ng grasa. “Hey, may grasa ang pisngi mo!”

Andre giggled. “I was working, Mommy, just like Luke.”

Luke laughed and she rolled her eyes. “Halika at pupunasan ko iyang mukha mo at pagkatapos ay tikman natin ang ipinagmamalaki ninyong dalawa.” Papasok na siya sa bahay nang mapunang wala ang kotse ni Louise. “Umalis ba si Eric?”

“He’s gone since two hours ago. Pababa kami ni Andre nang marinig ko ang pag-alis ng sasakyan.” Nagkibit siya ng mga balikat. Susunduin marahil ni Eric ang tiyahin sa bayan. Pagkahugas niya sa mukha at mga kamay ni Andre ay nagtuloy siya sa kusina. Nakaupo na si Luke at nagsasalin ng kape.

Sinuri niya ang mga niluto nito. Ang ginisang corned beef ay puno ng onion rings sa ibabaw.

“Raw onions!” she exclaimed.

“Hindi mo gusto ng hilaw na sibuyas?”

She grimaced.

Natawa si Luke. “Iwanan mo ang lahat ng sibuyas sa akin.” Hinila nito ang silya niya at kinuha si Andre sa kanya at inilagay sa katabing silya.

Nilagyan niya ng hash browns ang pinggan ng bata. Pagkatapos ay pinili niya ang corned beef at naglagay sa pinggan. “Onions are considered aphrodisiac—” She stopped herself, napatingin kay Luke. A faint smile touched his mouth.

“I don’t need aphrodisiacs, Roseanne,” he said huskily. His eyes held hers.

She was blushing and she cursed herself silently. “H-hindi ko ibig sabihing… ang ibig kong sabihin ay…”

“Oh, I know what you mean,” he said. “Eat and stop blushing,” he commanded in an amused voice.

Naligtas sa higit pang pagkapahiya si Roseanne nang marinig nila ang pagparada ng sasakyan sa harap ng bahay. Mabilis niyang inabot ang baso ng tubig at uminom at pagkatapos ay tumayo upang tingnan kung sino ang dumating.

Subalit bago pa niya marating ang pinto ay bumukas na iyon at iniluwa si Louise. “Here I am again in this old house after two and a half years,” wika nito at inikot ang mga mata sa buong kabahayan. Hinuhubad nito ang suot na jacket habang lumalakad at sinusuri ang iilang kasangkapan.

Kasunod ni Louise si Eric na dala ang dalawang malaking maleta ni Louise. Patungo na ito sa hagdan upang ipanhik sa itaas ang mga maleta nang mapuna si Luke na nakatayo sa may entrada ng kusina at sala.

“You’re still here?” Animosity laced Eric’s voice.

“Eric, tulad mo, bisita ko rin si Luke sa bahay na ito,” Roseanne snapped, pagkuwa’y hinarap ang tiyahin na biglang natuon ang mga mata kay Luke na noon lang napansin. “Hello, Louise,” aniya, nilingon si Luke. “This is Luke Montañez… my Aunt Louise.”

“How are you, Luke?” Nakangiting lumapit si Louise at inilahad ang kamay rito. Aral at mapanuksong ngiti ang sumilay sa mga labi nito habang ang mga mata ay sinusuyod ng tingin ang kabuuan ni Luke. Pagkatapos ay isang guhitang kilay ang tumaas. “We’ve met, haven’t we? Sa ospital sa Laoag, more than two years ago, remember?”

“Of course,” ani Luke, hinahagilap sa isip ang babaeng nakasalubong sa paglabas ng silid ni Roseanne sa ospital. “I’m pleased to meet you, Louise. Hindi tayo nagkaroon ng pagkakataong magkakilala noon.”

“Paano kayong nagkatagpong muli nitong pamangkin ko?” Bahagya na nitong sinulyapan ang kasintahan na nagtuloy nang ipinanhik sa itaas ang mga dala.

Ang akmang pagsagot ni Roseanne ay napigil nang mapuna niyang may nakatayo sa may pinto.“Robert!” bulalas niya nang makilala ito. Nakasuot ito ng puting T-shirt at puting shorts. Kahit ang sneakers nito ay puti rin. He was almost like Dennis in some ways.

“Halika, tumuloy ka. Magkakasama ba kayong tatlo?”

“Nagkasabay lang kami sa bungad ng resort, Anne,” ani Louise at sinulyapan si Robert na humakbang papasok. “Hindi ko alam na dito patungo si Robert. Naroon siya nang dumating kami kina Nancy kahapon at nabanggit ni Nancy na nagkakilala na kayo. May sadya ka ba, Robert?”

Napakamot ito ng ulo. Smiled boyishly. “May… may dala akong picnic basket sa jeep.” Nilingon nito ang sasakyang nakaparada. “Fried chicken and sandwiches. Yayakagin sana kitang mag-beach. Kayo ni Andre.”

Roseanne laughed merrily. “Wonderful! I’m bored. After all what I’ve been through, kailangan ko namang maglibang.”

Kumunot ang noo ni Robert. “Anong ibig mong sabihin?”

Nagkibit siya ng mga balikat. “Oh, nothing.” Hindi pa siya handang ipaalam sa ibang tao ang pananakot na nangyari sa kanya. At kararating lang ni Louise para ligaligin tungkol doon.Nilingon niya si Luke. Nakamasid lang ito sa kanila ni Robert. His face void of any expression. Ipinakilala niya ang dalawa sa isa’t isa.

“Montañez? Luke Montañez?” pag-ulit ni Robert, in an awed voice. He was too eager to shake hands. “Pleased to meet you, Sir.”

Isang nababagot na tango ang ginawa ni Luke, shook hands with him in an obligatory way. Pagkatapos ay muling ibinalik ang mga mata kay Roseanne.

“Na kina Manang Felipa lang ako kung may kailangan ka.”

“Thanks for staying, Luke,” aniya.

“Anytime,” pormal na sagot nito. Niyuko si Andre na tumabi rito. He ruffled his hair. “Bye, Andre.”

Nagpaalam ito kay Louise bago lumakad palabas. Ilang sandali pa’y narinig na nila ang pag-andar ng makina ng sasakyan nito.

“So?” Inilahad ni Roseanne ang dalawang kamay, forced herself to smile. Ang kasiyahang nadama ay biglang nabantuan. She wondered why Luke suddenly turned cold. “Magpapalit lang ako ng pampaligo, Robert.”

“Take your time, Anne.”

“PAANO kayo nagkakilala ni Montañez, Roseanne?” tanong ni Robert nang nasa beach na sila.

“You seemed to know his family well.” Ang mga mata niya’y hindi humihiwalay kay Andre na nakikipaghabulan sa mga alon.

“Walang hindi nakakakilala sa mga Montañez sa bahaging ito ng Norte. Sa Maynila ka nga pala ipinanganak at nagkaisip. The old man, ang lolo mo, ay kaibigan ng matatandang Montañez. Ang asawa ni Luke ay anak-anakan ng isa sa mga tagarito sa Santa Clarita, si Manang Felipa.”

“Kilala mo si Manang Felipa?” she asked curiously.

Natawa si Robert. “Walang tagaritong hindi nakaka­kilala sa matandang iyon. Mahusay na manghihilot si Manang Felipa, Roseanne.”

Tumango siya, naalala ang ginawang paghilot ng matandang babae sa likod ni Luke. “Yes. Nakilala ko si Manang Felipa kinabukasang dumating ako rito. Nabanggit niya ang tungkol kina Annie at LJ.” She smiled ironically. Halos magkahawig sila ng pangalan ng asawa ni Luke. Iyon tiyak ang dahilan kung bakit hindi siya nito matawag na Anne.

“Kung sa akin nangyari ang nangyari sa pamilya Montañez ay mababaliw marahil ako,” patuloy nito, handang ikuwento ang pangyayari.

Nagsalubong ang mga kilay na nilingon niya si Robert. Gusto niyang sabihin ditong hindi niya gustong marinig ang pangyayari tungkol sa mga Montañez malibang si Luke mismo ang magkukuwento. But curiosity won. She listened.

“Pinatay ang buong pamilya ng mga Montañez ng kalaban nila sa negosyo. Sinuro sa bangin ang van na sinasakyan ng buong pamilya. Pagkatapos ay hinagisan ng granada upang tiyaking walang mabubuhay. Nagkataong nauna na sa Capistrano sina Kiel at Luke kaya sila nakaligtas. Kiel is his first cousin. Kasama ring namatay ang asawa nitong nagdadalang-tao.” Nagkibit ito ng mga balikat. “Hanggang diyan lang ang alam kong pangyayari. Bukod sa peryodiko, I got the news from the grapevine.”

Roseanne was horrified. Luke’s wife and his son were all murdered. She closed her eyes tightly. Tila may kumuyumos sa sikmura niya na nahirapan siyang huminga. She felt Luke’s pain… his loss. The demons that haunt him for years. Now she understood the aloofness and indifference he showed sometimes and that starkness in his eyes most often. Though he turned soft and gentle with Andre.

Kaya gayon na lang ang pag-aalala at galit nito sa kanya nang hintuan sila nito sa daan. Ang pagtulong na ginawa nito sa kanila ay dahil naalala nito ang asawa’t anak. At hindi ba at sinabi nitong hindi nito gustong dalhin sa konsiyensiya kung mabalitaan nitong may nangyari sa kanila dahil hindi sila nito tinulungan?

“Hindi mo nasagot ang tanong ko,” untag ni Robert. “Paano mong nakilala si Montañez?”

Sinagot niya iyon at pagkatapos ay tumayo siya at lumakad patungo sa dagat. Kinarga niya si Andre at dinala sa tubig. The boy shrieked with glee. Sapilitan siyang ngumiti at kinawayan si Robert na nakatitig lang. Nawalan na siya ng ganang maligo subalit magtataka si Robert kung mahahalata nitong naapektuhan siya sa trahedyang sinapit ng pamilya ni Luke.

Besides, she didn’t want to disappoint him. Pinaghandaan nito ang pagtungo sa kanila. She could indulge him for another hour.

23

Naghihiwa ng gulay si Roseanne nang mapunang pinagmamasdan siya ni Louise. Nakasandal ito sa hamba ng entrada.

“Naiinggit ako sa iyo,” wika nito, nakangiti.

Umangat ang mga kilay niya. “Naiinggit saan?”

Lumapit ito, hinila ang isang silya at naupo. “Apat na araw mula nang umalis ka ng Maynila at hayan, dalawang magagandang lalaki kaagad ang nag-aagawang makuha ang atensiyon mo. Oh, well, kung ako ang papipiliin mo, mas gusto ko si Luke. I’m a sucker for ruggedly handsome, mysterious-looking men, and—”

“Rich,” she supplied drily, ipinagpatuloy ang paghihiwa ng sibuyas.

“True.” She laughed without humor. Pagkuwa’y pumormal at nagbuntong-hininga.

Huminto sa ginagawa si Roseanne at tinitigan ang tiyahin. “May problema ba?“Nagkibit ito ng mga balikat. Nilaro ang broccoli. She knew something was troubling her. Hinila niya ang silya at naupo. “Bakit ninyo pinagpasyahang sumunod dito? Hindi mo nabanggit na magbabakasyon kayo…”

Malungkot itong muling nagbuntong-hininga. “Remember the contract for the new TV series I was telling you about?”

“Hindi mo nakuha.” It was more of a statement than a question.

Tumango si Louise. She suddenly looked her age. “They gave it to an ex-beauty titlist-turned actress. Mas matanda nang tatlong taon sa akin at mas mataas ang fee niyang di-hamak kaysa sa akin pero naniniwala ang istasyon na mas malakas siyang hahatak ng viewer.”

“Makakakuha ka naman marahil ng ibang kontrata, Louise. Mahusay kang artista,” pagbibigay konsolasyon niya.

Louise smiled. “Thanks, Anne. Pero mahigpit ang kompetisyon sa TV. I am thinking of retiring. Anyway, I’m turning forty next month.”

Alam niyang hindi gusto ni Louise na iwan ang pag-arte. Subalit tama ito, mahigpit ang kompetisyon sa trabaho nito dahil mula nang dumating siya sa Pilipinas ay wala na itong permanenteng show. Paminsan-minsan ay naiimbita itong mag-guest sa isang show. Mula nang dumating siya, Louise practically depended on her financially.

“Si Eric? Mabuti at pumayag siyang samahan ka sa bakasyon mo rito?” susog niya.

“He’s worried about you coming here alone. At gusto rin naman niyang makita ang lugar na ito. Sabi niya, kung saka-sakali at magustuhan niya rito, baka dito na kami sa Santa Clarita mamirmihan.”

Tumango siya. Muling ipinagpatuloy ang ginagawa.

“Paano nga pala kayong nagtagpo ni Montañez?” Ibinalik nito kay Luke ang usapan. “Oh, well, alam kong taga-Capistrano ang pamilya niya. Pero hindi mo nabanggit sa aking magkakilala kayo.”

“Yes, Anne,” wika ni Eric na lumitaw sa bukana ng pintuan ng kusina. “You failed to tell me last night how you met that man.”

Nagbuntong-hininga si Roseanne at pahapyaw na sinabi sa dalawa kung paano sila nagtagpo ni Luke. At pagkatapos bago pa makabuo ng opinyon ang tiyahin ay itinuloy niya ang pagsasabi tungkol sa dahilan kung bakit doon nagpalipas ng gabi si Luke.

“It couldn’t be true!” bulalas ni Louise. “Sino ang maaaring gumawa ng ganoon?” She shuddered at the thought of the dead animal in the kitchen.

“Natitiyak kong ang nagtangkang patayin ako sa parking lot ng ospital at ang may kagagawan ng patay na aso ay iisang tao, Louise,” aniya, muling lumukob ang takot na naramdaman kahapon nang malaman ang tungkol sa nakasulat sa sahig.

“So okay, there was that message on the floor,” ani Eric na hinila ang silya sa tabi ni Louise at naupo, “pero hindi ibig sabihin niyon na ito rin iyong taong sumalakay sa iyo sa Maynila. Ang mensahe sa sahig at ang sinabi ng attacker mo sa parking lot ay maaaring coincidence lang, Anne. For Pete’s sake, libong milya ang layo ng Santa Clarita mula sa Maynila!”

Sandaling natigilan si Roseanne. She hadn’t thought of that. “K-kung magkaibang tao sila, pareho nila akong kilala, kung ganoon?”

“Pero hindi mo natitiyak na inusal ng attacker mo ang pangalan mo sa parking lot, Anne,” patuloy nito. “Ni hindi mo iyon nasabi sa mga pulis. You only thought he did yesterday because of what was written on the floor.”

“Nang sabihin ni Luke ang tungkol sa nakasulat sa tiles ay natiyak kong inusal iyon ng lalaking sumalakay sa amin ni Dennis sa parking lot, Eric!” she said with conviction. “Hindi ko matatandaan iyon kung hindi.”

“Ang nagpasok ng patay na hayop dito sa kusina ay maaaring isang may diperensiya sa isip na pagala-gala rito sa resort at kilala ang buong bayan,” patuloy ni Eric sa resonableng tinig. “Isa pa, ano ang dahilan at susundan ka ng attacker mo rito mula Maynila? That killer didn’t know you and Dennis. What happened was a random crime. Besides, kung ang attacker mong iyon ang nananakot sa iyo at sinundan ka rito, why, he could have killed you so easily while you were on the road stranded in the middle of the night.”

“You have a point there,” ani Louise na nag-isip.

“But I wasn’t stranded long.” Umiling siya. “Dumating si Luke makalipas lamang ang humigit-kumulang sampung minuto.”

“Anything could happen in one minute, Anne. Mula sa pagbaba mo sa kotse sa parking lot hanggang sa pagsalakay ng taong iyon ay wala pang tatlong minuto,” patuloy ni Eric. “Kaya huwag mong sarhan ang isip mong magkaparehong tao ang attacker mo sa Maynila, and the one who made that sick joke.”

“Well, I hope you’re right, Eric,” ani Louise. “I hate to think that that criminal really meant to kill Anne!”

Hindi na kumibo si Roseanne. Sana nga ay tama ang sapantaha ni Eric. Sana nga ay gawa lamang ng isang may diperensiya sa isip ang tungkol sa patay na hayop.

24

HALOS isang oras nang pinag-aaralan ni Roseanne ang kopya ng financial statement na dala ni Robert subalit wala siyang matukoy na discrepancy. Lumabas siya ng silid at tinungo ang silid ng tiyahin. Kumatok siya.

“Come in. Bukas iyan.”

She pushed the door open. Nakita niyang naglalagay si Louise ng night cream. Ritual ng tiyahin niya iyon. Hindi ito natutulog nang hindi inilalagay sa mukha ang lahat ng uri ng pampabata.

“Where’s Eric?” tanong niya nang makitang nag-iisa lang ito.

Umangat ang mga kilay nito. “Anne, dear, silid ko itong kinatok mo, hindi sa kanya.“She rolled her eyes.

Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Louise. “Okay, okay,” wika nito, nakangiti pa rin. “Nasa dagat. He said he’d like to take a walk. Magpapatunaw ng kinain. May kailangan ka ba?”

Isang buntong-hininga ang pinakawalan niya. Ibinaba niya sa harap ng dresser ang librong dala. 

“Tingnan mo ito. Kanina ko pa ito pinag-aaralan. Natitiyak kong may diperensiya, hindi ko lang matukoy. On the surface, ayos ang mga figures. Pero parang may hidden discre­pancies.”

Hindi agad sumagot si Louise, tila biglang nailang. Nawala ang ngiti sa mga labi. Nakita ni Roseanne na inilayo nito ang tingin sa libro. Makalipas ang ilang sandali ay muling tumawa.

“Natural na hindi mo matukoy dahil tama iyan,” wika nito, ipinagpatuloy ang paglalagay ng night cream. “Besides, paano mo naman nasabing may diperensiya ang financial statement na iyan gayong hindi ka naman accountant. You’re a doctor, my dear. I’m sure the record’s okay.”

“You took up Accountancy, Louise, bago ka naging TV personality. Natitiyak kong alam mo ito.”

“A few units forever ago don’t make an expert.” Marahas ang pagbuntong-hininga nito. “Ano ba naman ang nakain mo at hiningi mo kay Nancy ang financial statement ng farm?”

“I have the right to check the book, Louise. Isa pa, nitong nakalipas na taon ay sixty percent lamang ng usual remittances ang tinanggap ng bangko ko sa Maynila. Napakalaki ng ibinagsak. I’ve discussed this matter to you two months ago, haven’t I?”

“At sinabi ko na rin sa iyo na hindi gaanong maganda ang ani ng farm nitong nakalipas na mga buwan. Lalo at nag-uulan. Nalaglag lahat ang mga bulaklak. At huwag mong puyatin ang sarili mo sa katititig diyan sa mga figures. Tinitiyak ko sa iyong tama iyan.”

“Without even looking at it?” she said in exasperation.

“I trusted Nancy. Manager na siya ng papa mo noon pa man. If your father had trusted her enough to hire her to handle the farm’s finances before he died, then leave that to her.”

“No. You’re wrong. If you remember, it was Attorney Librado, her husband, who had been the farm’s manager. Kinausap mo ako na si Nancy na ang humawak ng farm nang mamatay ang asawa nito noong nakaraang taon.”

“Totoo naman.” Tinitigan siya nito mula sa salamin. “Dahil may kakayahan si Nancy na pangasiwaan ang farm. Siya ang assistant ng asawa niya noong nabubuhay pa ito. So, if I were you, quit worrying. At sinabi ni Nancy na mahusay na accountant si Robert. He handles the account of some of her friends, too. So stop worrying, intact ang mana mo mula kay Tiyo Quentin.”

Kumunot ang noo niya. There was a hint of bitterness in her aunt’s voice. Kahit kailan ay hindi ipinaghili ni Louise sa kanya ang katayuan niya sa buhay. Ngayon lamang niya ito nahimigan ng ganoong tono.

She sighed. Marahil ay talagang masama ang loob nito sa hindi pagkakuha ng inaasahang TV contract. She wished she could show the book to Luke. Baka makita nito ang hindi niya makita. 

Pero mula nang umalis ito noong nakaraang araw ay hindi pa ito nagpapakita sa kanya. Isa pa, marami na siyang kaabalahan dito para dagdagan pa ng tungkol sa negosyong naiwan ng mga magulang niya sa kanya.

Ang partikular na bagay na iyon ay responsibilidad niya. Responsibilidad na hinawakan niya dapat nang mamatay ang mga magulang niya sa halip na magtungo sa Amerika.Walang-kibong muli siyang lumabas ng silid.

HINDI alam ni Roseanne kung ano ang nagpagising sa kanya. But she woke with a start. Madilim. She stilled for a while and then shivered. Pumapasok ang malakas na hangin sa nakabukas na mga bintana kasama ang ambon.

Umulan na naman. Naririnig niya ang banayad na mga patak sa bubong. Iyon marahil ang nagpagising sa kanya. Ang ulan at ang haplos ng ambon sa mukha niya.

Kinapa niya si Andre sa tabi niya. Tulog na tulog ang bata. Inabot niya ang kumot sa paanan nito at kinumutan ito.

Pero bakit namatay ang ilaw sa lampshade? Inabot niya ang alam niyang kinaroroonan ng lampshade at paulit-ulit na on-off ang ginawa niya pero nanatiling hindi ito nagsisindi.

What happened? Pagkagaling nila ni Robert sa beach kahapon ng tanghali ay dinatnan na nilang naroon ang tauhan ng lokal na opisina ng kuryente. Nang gabing iyon ay may ilaw na sila.

Akma siyang tatayo sa kama upang tunguhin ang switch ng ilaw sa tabi ng pinto at upang isara na rin ang mga bintana nang marinig niya ang tunog na iyon. She strained her ears and listened.It was her doorknob! May umiikot ng doorknob niya. Pinipilit ng kung sino mang nasa labas na buksan ang pinto ng silid niya!

“S-sino iyan?” tanong niya. Lumabas na pagak ang tinig niya. Naghintay siya ng sagot mula sa labas ng pinto. But there was none. Sa halip ay patuloy niyang naririnig ang tunog ng pinipihit na doorknob.

Mabilis ang pagbalikwas niya at pagbaba ng kama. She rushed to the door. “W-who is it?” muli niyang ulit. Unti-unti ang pag-ahon ng takot sa dibdib.

Sandaling huminto ang umiikot ng doorknob niya. Probably waiting for her to open her door. Subalit ang kamay niya ay unti-unting kinapa ang barrel bolt sa itaas ng doorknob at isinara iyon.

Narinig marahil ng kung sino mang nasa labas ang click ng barrel bolt. Naging mapuwersa ang pag-ikot nito ng doorknob.

Roseanne panicked. Tuluyan nang nilukuban ng takot. “L-Louise…” usal niya, and then shouted her aunt’s name. “Louissse!”

Tumakbo siya sa dingding na nakapagitan sa mga silid nila. Louise’s room was next to hers. Binayo niya nang binayo ng mga kamay ang dingding kasabay ng sigaw. Double-walled panelling iyon, pero sa lakas ng sigaw at bayo niya sa dingding ay imposibleng hindi magigising ang tiyahin niya.

Paulit-ulit ang sigaw na ginawa niya na halos mamaos na siya.

“M-mommy?” Nagising si Andre sa kalabog at sigaw niya. “Mommy, where are you? It’s dark…”

Nahinto siya sa pagsigaw at pagkalabog sa dingding. She ran back to the bed and embraced Andre. “Sshh. It’s okay… it’s okay, honey…” Her voice quivering. Her body was shaking with fear.

All the doors in this house were of good quality. Hindi iyon basta-basta nabubuksan ng iisang tao kahit pa balyahin nito iyon. Pero paano nga kung mabuksan iyon? Bakit hindi magising si Louise? O si Eric?

Niyuko niya si Andre na nagsimulang humikbi. Paano kung masaktan ito? Hindi niya kayang tanggapin kung may mangyari dito. He was just a little boy. And one crazy bastard had killed his father. At ngayon ay may nagtatangkang pasukin sila.

Humigpit ang yakap niya rito. Her body racked as she cried angrily, helplessly. Si Andre ay tuluyang umiyak nang malakas nang maramdamang umiiyak siya.

Nang umiyak ang bata ay tila natauhan si Roseanne. She couldn’t just stay there and wait for her assailant to destroy her door and kill her. Her mind racked thinking of a weapon she could use to protect them. Subalit wala kahit na anong bagay ang magagamit niya upang ipanlaban sa taong ito. Her room was almost empty except for the bed and night table as all of the other rooms in this house.

At hindi rin sila makakalabas ng silid sa pamamagitan ng bintana. May mga rehas na bakal ang lahat ng bintana sa bahay na iyon ng lolo niya.

Lumipad ang mga mata niya sa pinto nang marinig ang mahinang katok. “Anne… Anne, are you awake?”

Napahugot siya ng paghinga. Si Eric. Si Eric ba ang nasa likod ng pinto? Ito ba ang nagpipilit na pumasok?

“E-Eric?” Nilakasan niya ang tinig.

“Bakit umiiyak ang bata?” tanong nito.

Binitiwan niya si Andre at tinungo ang pinto. “H-how… long have you been there, Eric?” Inihilig niya ang ulo sa pinto.

“Been there where?”

“Outside my door.”

“Ngayon lang. Open the door, Anne. Namemerhuwisyo ba si Andre?“Umiling siya kahit na hindi nito nakikita. “No. It’s okay. We’re okay. Natakot lang sa dilim si Andre.” Her voice still trembling.

“Bakit ba wala na namang kuryente? Damn these electric people!”

Narinig niya ang mga yabag nito palayo sa silid niya. Nanlupaypay siya at dumausdos sa may pinto at tahimik na umiyak nang umiyak.

Si Eric ba ang nagpipilit na magbukas ng pinto niya? And then pretended that he just got there when he realized he couldn’t open her door?

But why?And where was Louise?

“Mommy, sa’n ka?”

Tumayo siya at bumalik sa kama. Inihiga ang bata. “Go back to sleep, honey. It’s okay. Natakot lang ako sa dilim kaya tinatawag ko si Aunt Louise…”

“It’s okay, Mommy. I’m not afraid of the dark. Luke said I shouldn’t be afraid of the dark and that I should protect you when you’re scared. Here… you can hold my hand.”

That made her cry even more. He pulled Andre towards her. Bigla ay inasam niyang sana ay naroroon si Luke. The stranger who made her feel safe and secured. It was only during Luke’s presence that she was able to sleep peacefully.

She curled her body and hugged Andre. She was softly humming an off tune to send the child back to sleep. Ilang sandali pa ay nakatulog na muli ang bata subalit nanatili siyang gising at nakatitig sa dilim. Her heart continued to pound in painful rhythm.

Louise said she had become a bundle of fears and nerves since her parents’ death. Ni hindi niya lubusang natatandaan kung ano ang nangyari sa kanila. She knew it was traumatic amnesia. 

And she didn’t mind if she didn’t remember the tragic accident that killed her parents. It was a blessing anyway.

She was almost over her parents’ death, the nightmares had stopped. O kung mayroon man ay malalayo ang pagitan. May mga buwang hindi na niya pinanaginipan ang pagkamatay ng mga magulang niya… ang patalim sa panaginip niya… ang tinig na tumatawag sa pangalan niya.Hanggang sa mangyari ang pananalakay na iyon sa kanya sa parking lot ng ospital. It killed Dennis. And she was back to her old self. Only this time, she wasn’t just scared, she was furious as hell. Why would someone want to kill her? She had no enemy. Wala pang isang taon mula nang makabalik siya sa Pilipinas.

Ang mga mata niya’y natuon sa bintana. Bakit kay tagal namang mamanaag ng araw sa silangan? Only with the arrival of the sun did she feel she was safe again.

**********Hello mga beshies. Kumusta kayo? Ayos lang ba kayo dyan? Nakakalungkot itong kuwento ni Luke grabe. :( Mag-ingat kayo mga beshie. Stay safe and God bless. - Admin A **********

25

“Walang problema sa main switch, Anne,” ani Eric at isinarang muli ang switch box. “Nag-brownout lang marahil kagabi. At ngayong umaga na lang uli nagkakuryente. Alam mo naman minsan itong kompanya ng elektrisidad, lalo at probinsiya pa.”

Puno ng emosyong hinarap ni Roseanne ang tiyahin. “Bakit hindi ka nagising nang sumigaw at kalabugin ko ang silid mo kagabi, Louise? At saan ka galing sa ganoong oras ng gabi, Eric? Ano ang ginagawa mo sa labas ng silid ko? Hindi mo nasabing narinig mo akong sumigaw kaya ka naroroon kagabi?”

“Whoa… whoa!” Itinaas ni Eric ang mga kamay. “Calm down, Anne.”

Si Louise ay umiwas ng tingin, then said guiltily, “I took sleeping tablets last night, Anne. Alam mo namang kapag nasa ibang lugar ay namamahay ako at hindi makatulog.” Iginala nito ang tingin sa buong kabahayan at nagbuntong-hininga. “Hindi na ako pamilyar sa bahay na ito. Nancy knew that too, kaya nang sa kanila ako natulog noong gabing dumating ako ay binigyan na niya ako ng sleeping tablets maaga pa lang.”

“At sa baybayin ako natulog kagabi,” paliwanag naman ni Eric. “I brought my camping blanket. Umuwi lang ako nang magsimulang umulan. Anong oras ba may nagtangkang magbukas ng silid mo?”

Almost at the same time you knocked on my door! gusto niyang sabihin, subalit pinili niyang huwag nang kumibo. Hindi tamang pagbintangan niya ito. It was absurd.

“Could it be another of your nightmares, Anne?” Louise said sympathetically. “Nananaginip ka na naman bang muli? Baka naman sa halip na nakabuti ay nakasama pa ang pagbabakasyon mo rito. Mula nang mamatay ang mga magulang mo ay hindi ka na tinantanan niyang masasamang panaginip mo.”

Gusto niyang sabihing hindi siya nananaginip kagabi. Subalit walang katibayang may nagtangka ngang pumasok sa silid niya.

“If it makes you feel secured and safe,” patuloy ni Louise sa nag-aalalang tinig. “Kailangan nating humingi ng proteksiyon para sa iyo. Tutungo kami ni Eric ngayon sa police station sa bayan at—”

“At ano ang sasabihin natin?” putol ni Eric sa sinasabi ng nobya. “Nasaan ang katibayang may nagtangka ngang pumasok sa silid ni Anne kagabi?”

“We could report the previous incident,” wika nito. “We could tell them about that… that dead animal and—”

“And what?” muling putol ni Eric sa sinasabi nito. “Why only now? Bakit ipinalinis nang hindi man lang ipinakita sa mga awtoridad? At kahit ang sulat sa sahig ay salita lang ni Luke ang pinanghahawakan natin. For all we know, gawa-gawa lang ni Montañez ang bagay na iyan!”

“Tama si Eric, Louise,” ani Roseanne na nagbuntong- hininga. “This is a small town. Ano na lang ang sasabihin ng ibang tao? Kahit si Luke ay hindi sinabi kay Manang Felipa ang tungkol sa pananakot.” Binanggit sa kanya ni Luke na ito mismo ang bumura ng dugong nakasulat sa sahig bago pa iyon makita ng inatasang maglinis.

“Anyway, why would anybody wants to kill you?”

“I’ve asked the same question a million times already, Eric.” She felt weary and confuse. Tumayo na siya. “Ikaw na muna ang bahala kay Andre, Louise. Gusto kong bisitahin ang farm ngayong umaga.” Hindi na niya kailangang sabihing si Luke ang sasadyain niya kina Manang Felipa.

“Sure,” masiglang sagot nito. “You can survey the whole farm and decide whether you want to stay here for good or go back to the hospital. And you can use my car.”

“Well, if you want my opinion, mas gusto ko rito,” ani Eric. “Bakit ka mamamasukan sa ospital kung mayroon ka namang sariling negosyong mapagkakakitaan mo nang husto. I’m tired of having a boss.”

Tinitigan niya ito. He could be right.

“Anne dear,” ani Louise, “huwag kang magpapahapon dahil may get-together party na inorganisa si Nancy ngayong gabi para sa mga dating amiga at classmate. Sort of reunion. Gusto kitang imbitahin pero baka hindi ka mag-enjoy dahil mga ka-batch namin ni Nancy ang mga naroroon.”

“Oh, I don’t mind. Go and enjoy. I’ll be back before noon.”

“But Nancy’s inviting all of us to their vacation house in Santo Tomas,” pahabol ni Louise nang lumalakad na siya palabas ng kusina. “May retreat ang religious organization na kinabibilangan ni Nancy sa darating na weekend. Overnight camping. Sa tent matutulog ang ilang kasama. Santo Tomas is thirty minutes drive from Santa Clarita. Maganda ang lugar, para kang nasa ituktok ng mundo. I’ve been there once…” Her voice trailed off, sinulyapan si Eric na ang atensiyon ay nasa pagkuha ng pagkain.

Alam ni Roseanne ang tinutukoy nito. She was in her teens when Louise married Lauro. At bagaman sa Maynila ito ikinasal ay sa Santo Tomas ang mga ito nag-honeymoon. Ipinahiram ng mag-asawang Librado ang vacation house ng mga ito sa mga bagong kasal bilang regalo.

Louise took a deep breath, nagpatuloy. “Nag-iimbita si Nancy. Ayoko sana dahil… alam mo na. Isang linggo kaming nanatili ni Lauro doon. Pero gusto ni Eric na sumama kami. Alam mo namang mahilig sa nature tripping ang taong ito.”

“Memories of a dead man doesn’t bother me, Louise,” he said crassly. “Kapag ikinasal tayo ay gusto ko ring hiramin kay Nancy ang lugar na iyon. Gusto kong burahin ang naunang mga alaala.”

Roseanne rolled her eyes. Men!

“HINDI mo ba kasama si Andre?” bungad agad ni Manang Felipa sa kanya nang makitang nag-iisa siya.

She smiled. “Nasa bahay po kasi ang tiyahin ko at iniwan ko na. Nariyan po ba si Luke?”

“Nasa likod-bahay, ineng, at pinaaayos at pinapipinturahan ang bubong nitong bahay. Ku, ang taong iyon. Ang sabi ko’y huwag nang pagkaabalahan ang bubong, nagpipilit. Puntahan mo na. Dito ka na sa kusina dumaan.”

Umusal ng pasasalamat si Roseanne at tinungo ang itinuro ng matandang babae. Mula sa screen ng pinto sa kusina ay nakita niya si Luke na nakatingala at may sinasabi sa taong nasa itaas ng bubong, his arms on his hips. Wala itong suot na pang-itaas. Nang buksan niya ang screen door ay agad na lumipat ang tingin nito sa kanya.

Pleasant surprise crossed his face upon seeing her. Subalit nahalinhan iyon ng pagsasalubong ng mga kilay.

“Hi,” bati niya.

A smile flickered in his sensuous lips, but his eyes were thoughtful as he stared down at her. Lumakad ito palapit sa kanya. “Nasa loob ba si Andre?” tanong nito, sabay hayon ng mga mata sa loob ng bahay.

Umiling siya. “Natutulog pa siya nang umalis ako.” She noticed the perspiration glistening on his naked torso. She knew what the silky, bronzed skin felt like. At muli ay umahon ang pagnanasang damhin ang katawan nito, pahirin ng mga kamay niya ang pawis na naroroon.

“Tinititigan mo ang katawan ko na para bang nagsusuri ka ng specimen sa ilalim ng microscope. Umaasa akong wala kang makitang diperensiya.”

She gasped. Tumaas ang mga mata niya rito. Dry amusement lit his eyes. “M-may iniisip akong iba. Hindi ako aware na nakatitig ako sa… sa k-katawan mo,” she stammered.

Luke laughed. Ipinahihiwatig ng tawa nito na hindi ito naniniwala sa sinasabi niya. She was red with embarrassment. At bago siya makaisip ng matalinong sasabihin ay hinawakan siya nito sa braso at inakay patungo sa duyang yantok at pinaupo roon.

“Ano ang problema?” tanong nito.

“Paano mo nasabing may problema?”

“Roseanne, my dear,” he said in a tolerant voice. “Dinadala mo ang takot at pag-aalala sa magandang mukha mo na parang pangalawang katauhan mo. Kahit nakangiti ka ay nasa mga mata mo pa rin ang anxieties. Many times I’ve wished I could erase fear and worry in your face and changed it to happiness…”

She wished that, too. But since her parents’ death, guilt, fear, nightmares, and anxieties filled her life. Nang maging magkasintahan sila ni Dennis ay inisip niyang may pag-asang maging normal ang buhay niya. He would be there to heal her. Sa halip, dinala niya si Dennis sa kamatayan nito.

“What is it this time, Roseanne?” Luke urged.

Kasabay ng buntong-hininga ay nilinga niya ang kapaligiran. Halos humalik sa lupa ang punong-kawayan sa paligid sa pag-ihip ng hangin.

Gusto niyang sabihin dito ang tungkol sa pagtatangka ng sino mang pumasok sa silid niya subalit wala siyang katibayan doon.

It could be Eric all along. Hindi niya gustong bigyan ng malisya pero labis-labis kung mag-alala si Eric sa kanya. Nitong matapos mangyari ang pag-atake sa kanya sa parking lot ay hindi miminsan niyang nahuhuli itong nakatitig sa kanya.

At nang gabing iyon ay uminom ng sleeping tablets si Louise, Eric probably thought…Nirendahan niya ang isip. Kung saan-saan na nauuwi ang analisasyon niya. Pero sana ay ganoon na nga lang. Mas madaling tanggapin at pakitunguhang si Eric ang nasa likod ng pinto niya kaysa sa may nagtatangka sa buhay niya.

Tumingala siya kay Luke. Nakasandal ito sa punong- santol na pinagtatalian ng kabilang dulong duyan. “My purpose in coming to my grandfather’s place was to take a vacation after what happened to me at the parking lot and to forget Dennis’ death. Kung natatandaan mo ay nagtungo ako sa bahay ng farm manager upang alamin kung nasaan si Manong Ponso?”

Tumango si Luke pero hindi nagkomento.

“It wasn’t really my intention to see the farm’s record for the past year. Bigla na lang iyong pumasok sa isip ko…” She paused. “On the surface, the figures were okay. But I have this hunch that something’s not right. Bukod pa riyan, ang remittances ni Nancy Librado sa nakalipas na taon ay forty percent ang kababaan sa dating kinikita ng farm.”

“Nagsususpetsa kang may embezzlement na nangyayari.” It was a statement.Naguguluhang itinaas niya ang dalawang kamay sa ere. “Hindi ko alam. Buhay pa ang Lolo at Papa ay empleyado na ng mga ito sina Mrs. Librado at ang asawa niya.”

“Have you talked to her about it?”

Umiling siya. “Paano ko ipakikipag-usap ang isang bagay na ang kasagutan ay nasa record na mismo. Isa pa, Louise vouched for her.”

“What about the sudden drop of remittances?”

“In passing, nabanggit niya sa akin iyon noong naroroon ako na hindi maganda ang income ng prutasan lately.” Nagbuntong-hininga siya. “Nakakahiya mang sabihin pero ang totoo ay hindi ako handa rito, Luke,” she admitted weakly. “Wala akong alam sa negosyo ng pamilya.”

“Your parents’ death was untimely,” he said gently. “Hindi inaasahan ng papa mo ang maagang kamatayan at marahil ay inisip niyang hindi kailangang matutuhan mo ang tungkol sa lupain. Inaasahan niyang mabubuhay siya nang matagal.”

Ang pagkabanggit sa mga magulang ay sapat upang magsikip ang lalamunan niya. Pinuno niya ng hangin ang dibdib bago nagpatuloy sa pagasasalita.

“It was my desire to please my grandfather who joked that I took up reconstructive surgery. We weren’t really that close. Politics was his life and he seldom left Santa Clarita, but he was the only grandparent I had.” Tumingin siya kay Luke. “I realized now, I should have studied Business Management or Agriculture.” She gave a humourless laugh.

Luke smiled. “Hindi ko maipinta sa isip ko ang hitsura mo habang nagtatrabaho at nagmamando ka sa gitna ng bukid. Just as I can’t picture you in a doctor’s uniform. Male patients will wrestle you, Ma’am. Why, you’re a small woman. Yet I know you’re a brave one. No one can easily put you down.”

“H-hindi ako matapang, Luke. Most of the time I’m scared of what’s lurking in the dark waiting to pounce on me…”

“Ang takot ay normal na damdamin ng isang tao, Roseanne,” banayad nitong sabi. “At isang katapangan sa bahagi mo ang pagharap sa lahat ng ito.“It made her feel a little better.

“Balikan natin iyong farm record,” wika nito makaraan. “You have this hunch that something’s not right?” Tumango siya. “Well, I always put weight on my hunches and gut feeling, Roseanne. Most often than not, tama ang mga ito.”

May ilang sandaling katahimikan ang lumipas bago dinugtungan ni Luke ang sinabi. “Okay, sisikapin kong gumawa ng maingat na imbestigasyon sa bayan tungkol sa pagkatao ni Mrs. Librado.”

“She and her late husband were a community pillar, Luke, ayon kay Louise.”

“Maybe so.Wala namang masama kung magtatanong-tanong ako. I can do it discreetly.”

“I am sorry for dumping this on you, Luke.” Her tone was weary. “It’s just that—”

“I don’t mind. Gusto kong tumulong.”

“Hindi biro ang problemang dala ko. At pati ikaw ay nadadamay.”

“When I first laid eyes on you, little one, I know you’re trouble… in capital T,” he said hoarsely.Mabilis ang ginawa niyang pagtingala rito. He was gazing at her intently and she knew there was a double meaning in his words. Unti-unting iniugoy ni Luke ang duyan. Napakapit siya sa magkabilang duloy ng yantok.

“Luke, stopped it!” Subalit sa halip na ihinto ay nilakasan nito ang pag-ugoy. Napatili siya. He laughed.

“I’ll scream the whole place down if you don’t stop this right now!” she shouted.Inihinto ni Luke ang duyan. “You got me scared, lady.” He was laughing.Mabilis siyang tumayo at sinugod ito. Her fists hit his chest. Mabilis na nahawakang pareho ni Luke ang mga palapulsuhan niya.

“Sshh,” wika nito, amusement still lit his eyes.

“You’re crazy!” she hissed. Pilit pinakakawalan ang sarili. “Paano kung nahulog ako?”

“But you didn’t.” Bumaba ang isang kamay nito sa baywang niya at hinapit siya. “And I’d catch you if you fall, little one,” he whispered.

“Bitiwan mo ako!” angil niya, nagpumiglas. “And five feet and… and almost four inches isn’t little!”

He was smiling tauntingly. Humigpit ang pagkakayakap sa baywang niya. “To my six-foot-one, you are little, my sweet little rose…”

“Stop calling me that!” she hissed. Her eyes sparked fire. Gusto niyang magpumiglas nang husto subalit habang ginagawa niya iyon ay lalong humihigpit ang pagkakayakap nito sa baywang niya.

Then his other hand moved to caress the small of her back. “I said I couldn’t picture you working in a farm… neither in doctor’s uniform. Alam mo ba kung ano lang ang kaya kong ipinta sa isip ko?” he murmured huskily. And before an answer could form in her mind, he added, “I can only picture you in my bed, my sweet rose. With your wild hair dishevelled around your face…” And then hot and warm lips scalded her temple.

Nanlaki ang mga mata niya. What was he doing? Was he mad? May mga tao sa bubong ng bahay at ano mang oras ay maaaring lumingon ang mga ito sa kinaroroonan nila.

Bagaman isinisigaw ng isip niya ang mga katanungang iyon ay hindi niya mapigilan ang pag-ahon ng init sa katawan niya. Then a wild exhilarating thrill of desire shot through her as his lips moved from her temple down to the side of her cheek and to her ear.

She gasped when she felt his teeth nibbled her lobe gently.Ang mga dila ng apoy ay unti-unting gumagapang sa katawan niya upang gumawa ng higit pang siklab. Desire tautened her breasts and sent prickles of awakening and sensual awareness into the deepest, most intimate parts of her body.

Hindi matiyak ni Roseanne kung paanong tumaas ang mga kamay niya sa dibdib nito. It wasn’t to encourage him but she wasn’t rejecting him either.

What on earth was she doing? Pinahihintulutan na niyang yakapin at hagkan siya nito, ay heto pa siya, babahagyang katinuan lang ng isip ang nagpipigil upang huwag gumanti ng yakap dito.At may mga tao sa bubungan ng bahay, for heaven’s sake!

Nang makita niyang tumayo ang nagpapako sa bubong ay banayad niyang itinulak si Luke. He drew back a scant of two inches and gazed down into her confused eyes.

“W-what are you doing?” aniya sa halos pabulong na tinig. “I-I didn’t come here for… for this, Luke.”

“I know. It’s my fault. Hindi ko napigilan ang sarili kong yakapin ka.”

“Hindi mo lang ako niyakap, you kissed me!” she said indignantly.

“Did I?” he said smiling. “No, my sweet, I haven’t kissed you yet. When I do, you’ll never even think of stopping me.”

Her eyes grew wide. From embarrassment, from the excitement his words evoked. Subalit bago pa siya makapag-isip ng tamang sasabihin ay bumukas ang pinto sa kusina at lumabas si Manang Felipa.

Guiltily, mabilis siyang kumawala mula rito. Kung ano man ang opinyon ng matandang babae sa nakita ay hindi niya iyon mabasa sa mukha nito.

“Nakaluto na ako, Luke. Pababain mo na iyong dalawang nasa bubungan. Dito mo na rin pakainin si Roseanne. At, ineng,” wika nito na inilipat ang tingin sa kanya, “pagkakain ay magluluto ako ng putong kamoteng-kahoy para sa minindal. Ipag-uwi mo si Andre.”

She forced herself to smile. “Salamat ho, Manang Felipa. Iyon pong tanghalian ay mapagbibigyan ko kayo. Pero kailangan ko pong makabalik bago humapon dahil aalis ang tiyahin ko at ang nobyo niya.”

“Hayaan mo at kapag nakaluto ako’y ipahahatid ko kay Luke sa inyo. Halina kayong dalawa at nakahain na.” Muli itong pumasok sa loob ng kusina.

“There,” ani Luke na niyuko siya. “Binigyan ako ni Manang Felipa ng dahilan para magtungo sa inyo.” Hindi siya kumibo at sa halip ay tahimik na lumakad patungo sa loob ng bahay. 

Dinagdagan niya ng komplikasyon ang buhay niya. Dahil sa kaibuturan ng puso niya ay gusto niyang kasama ito.

**********May magandang linya dito si Luke na sa tingin ko ay bagay para sa ating lahat na dumadaan sa matinding pagsubok ngayon.

 ““Ang takot ay normal na damdamin ng isang tao, Roseanne,” banayad nitong sabi. “At isang katapangan sa bahagi mo ang pagharap sa lahat ng ito.” -Luke

Sana magkaroon tayo ng tapang na harapin lahat ng pagsubok na dumadaan sa ating buhay lalo na sa panahon ngayon. Kumusta kayo mga beshie sana okay lang kayo kasi ako nag-aalala -sa kalagayan n’yo. At dahil babawi ako ngayon, sana mag-enjoy kayo sa pagbabasa. Stay safe and God bless sa ating lahat. -Admin A *****************

26

“’Night,” masuyong bulong ni Luke at dinampian ng halik sa noo si Andre na nag-aantok na. Sa silid ni Roseanne niya dinala ang bata habang nasa ibaba ito at nagpupunas ng mga hinugasang pinagkainan nila.

Alas-seis na ng gabi siya dumating. Hinintay pa niyang matapos ang pagpipintura sa bubungan ng bahay nina Manang Felipa. Hindi na niya dinatnan sina Eric at Louise. He was glad to have an excuse to be there. Hindi niya gustong wala itong kasama sa bahay.

Something was mortally wrong. He hated this feeling! Sa kabila ng masasayang biruan kasama ng mga Japanese sa rancho sa Capistrano ay naramdaman niyang parang may hindi tamang mangyayari. He dismissed the feeling only to find out that his whole family was murdered on that very day.

At muli ngayon. He smothered a curse. He feared that should anything happen to Roseanne he might not be able to do a damn thing to prevent it.

“Dennis was my dad,” inaantok na wika ni Andre, then sleepy eyes turned to him. “But he’s gone. 

Can I call you ‘daddy’?“

Luke gently combed the soft brownish hair with his fingers. “Sure, kid.”

Andre smiled contentedly, yawned and closed his eyes. “’Night, Daddy…”

“’Night,” he whispered back. Tumayo siya mula sa pagkakaupo sa gilid ng kama at tinitigan ang bata. “No one will harm your mother, Andre. I promise you that…” bulong niya at pagkatapos ay hininaan ang lampara sa night table at lumabas ng silid.

Nasa puno na siya ng hagdan nang marinig ang pagbagsak ng kung anong nabasag sa sahig. He frowned. Then he heard Roseanne cried his name… almost a croak, bahagya nang umabot sa pandinig niya. Hinugot niya ang baril sa waistband niya. Halos talunin niya pababa ang hagdan.

Sa ilang saglit ay nasa kusina na siya. Nakatutok ang baril. “Roseanne!”

But there was no one in the room. Nakatayo ito sa may lababo na tila naestatwa, nakatitig sa bahagi ng bintana, sa paanan nito ay ang basag na pinggan.

Ibinaba niya ang baril. “What is it? Are you all right?”

“M-may tao sa bintana… nakasilip siya rito at nakatingin sa akin… m-may hawak siyang patalim, Luke!”

Sa dalawang hakbang ay nasa pinto na siya at binuksan ang pinto, sa kamay ay ang baril niya at nakatutok sa dilim. Trained eyes scanned the surroundings. Subalit wala siyang maaninag. Ni ingay ng nabaling sanga na natatapakan ay wala. Ang tanging ingay na maririnig sa katahimikan ng gabi ay ang hampas ng alon sa dagat sa di-kalayuan at ang ingay ng mga panggabing insekto.

“M-may nakita ka ba?” tanong ni Roseanne nang bumalik siya sa loob. Isinarang muli ni Luke ang pinto.

“Kukunin ko ang flashlight sa sasakyan.” Bago siya makarating sa entrada palabas ng sala ay nasa tabi na niya si Roseanne at nakahawak sa braso niya.

“No!” awat nito. “It could be dangerous. It was foolish of me to let you go outside in the dark. Paano kung nakaabang siya sa iyo?”

“I have a gun, Roseanne…” And I’m used to this kind of job. Danger is what I breathe…

“N-nakatakbo na siyang tiyak…”

Hinarap niya ito. “What exactly did you see?” Iniyakap nito ang mga braso sa sariling katawan. With huge eyes, sinulyapan nito ang bintana. “N-nakahawak sa rehas ang isang kamay niya… ang isa’y iwinagayway ang hawak niyang patalim.”

“Did you recognize him?”

Umiling siya. “Madilim sa labas at nakadikit ang mukha niya sa salamin. Kaya lang ako lumingon sa bintana ay dahil nararamdaman kong may nakamasid sa akin… tulad din ng nararamdaman ko noon…” She sobbed and cried angrily. “He can’t do this to me! He can’t keep on scaring me like this!”

“Calm down, sweetheart…” Inabot niya ito subalit tinabig nito ang kamay niya. Hinawakan niyang pareho ang dalawang braso nito at pinigilan. “Roseanne, it’s all right… he can’t harm you.”

“He almost killed me! He almost killed me!” naghihisteryang sigaw nito. Luke pulled her against him and held her tightly. Her body racked as she sobbed in his chest. .

His arms went around her. Slowly, gently, soothingly, he stroked her back from shoulder to waist. The gesture was becoming too familiar. And he was starting to get used to her scent… sweet and natural.

He planted a kiss on the top of her head. I shouldn’t do this… ang dikta ng isip niya. Subalit ayaw makisama ng katawan niya sa sinasabi ng isip niya.

Tumaas ang mga kamay niya sa buhok ni Roseanne, curled her hair around his fingers and pulled it down gently. Her head raised a couple of inches and then his mouth covered hers with hungry heat.

Roseanne drew in a deep breath and stopped sobbing then shut her eyes instinctively.Not too much… not too much, babala ni Luke sa sarili. Just a little kiss to sop the aching need—a need he hadn’t feel in many years—to bury himself in a woman’s silky heat.No. Hindi sa kahit na sinong babae. This woman.

Stop it now! Nagawa mo na ang munting halik na gusto mong igawad—a reassuring kiss. Isang katalinuhang huminto na.

But when it came to some things though, Luke had never been a wise man. At hindi niya kayang huminto. It had been too long. Kaninang tanghali, tanging ang kaalamang may mga tao sa paligid ang nagpangyari upang huwag niyang hagkan itong tuluyan. The longing overwhelmed him, sweeping him up in aching waves.

His tongue ran slowly, tenderly, along Roseanne’s lips, tasting her sweetness. When he thrust his tongue inside her mouth, a soft husky sound escaped her, causing his insides to clench sharply. Pleasurably. Hungers long denied, long buried, came to immediate life.

“Oh, Roseanne, wala akong ibang iniisip sa nakalipas na mga araw kundi ang mahagkan ka nang ganito,” he murmured. His tongue moved lightly to trace the outline of her lips, learning their shape and taste.

Tumaas ang mga kamay ni Roseanne sa dibdib niya. Her fingers were tracing the rippling muscles of his shoulders.

Dear lord, it felt heavenly! It had been damn too long since he had been touched.He pulled her close… too close and rubbed his body against her intimately and at the same time his hand sought and found her breast.

Malakas na napasinghap si Roseanne. And then she managed a tiny step backward. Sapat iyon upang pakawalan ni Luke ang mga labi nito. Subalit nanatiling yakap niya ito nang may ilang sandali habang kinakalma ang sarili.

“That was taking advantage,” he whispered and kissed her temple softly.

27

MATAGAL na nanatili sa mga bisig ni Luke si Roseanne. His embrace gentled, pero patuloy niyang naririnig at nararamdaman ang bayolenteng pagtibok ng puso nito; his ragged breathing; his warm breath against her ear.

Iba’t ibang damdamin ang nag-ipon-ipon sa dibdib niya. For a long moment she was lost in his kisses and wished all the nightmares never happened. Na sila lang ni Luke sa mundo.

Nang unang dumampi ang mga labi nito sa kanya, she wanted to cry, hindi dahil sa takot na una niyang naramdaman dahil sa pagtatangka sa buhay niya, kundi sa kakaibang damdaming hindi niya kayang ipaliwanag. Nothing had ever felt so good, so right.

When he thrust his tongue, her entire body took flame. At nang iparamdam nito sa kanya ang matinding pagnanasa ay namangha siya. Dennis had never been that bold. Dennis was too proper, too gentle, na pakiramdam niya ay isa siyang babasaging kristal.

But she realized only moments ago that Luke’s brazeness excited her. She could feel his thighs pressed against hers, and she didn’t care if his belt buckle driving into the pit of her stomach. All she cared about was that he not stop!

What Luke did send sizzle along her nerve endings to every point in her body. And god, she wanted more! Never had she felt this kind of longing to a man.

At nang maramdaman niya ang kamay nito sa dibdib niya ay napasinghap siya—from excitement. Subalit marahil ay ipinagkamali ni Luke na pagtutol iyon dahil bigla ay pinakawalan nito ang mga labi niya—to her disappointment. Subalit naroroon pa rin ang mga bisig nito sa kanya.

Gusto niyang manatili sa mga bisig nito sa habang- panahon, to burrow into him, to never again know the fear that lurked beyond his protective embrace.

This is insane! Iyon marahil ang epekto ng nangyari sa kanya. Things had gone out of proportion. She couldn’t possibly be attracted to a man she had met in a dark night less than a week ago?

But she was. Hindi lamang attraction ang nararamdaman niya para kay Luke. It was deeper than mere attraction. Huwag nang idagdag pang pinagkakatiwalaan niya ito. And she felt safe with him. Saan man galing ang damdaming iyon ay hindi niya alam. But her instinct told her so.

Unti-unting inalis ni Luke ang mga bisig sa kanya. Tumaas ang kamay nito sa mukha niya at banayad na hinaplos ng mga daliri ang pisngi niya.

“That got a little out of hand,” he said softly.

“H-hindi ko alam ang sasabihin ko, Luke,” aniya sa mahina at naguguluhang tinig. “Hindi ko alam kung dapat na mangyari iyon…”

“I am not sorry I kissed you. Ang ikinalulungkot ko lang ay parang lumalabas na pinagsamantalahan ko ang sitwasyon… your vulnerability…”

“May partisipasyon ako sa nangyari,” pag-amin niya, kasabay ng pag-iwas ng tingin. “At least, that took my mind off from… from this damn stalker!”

Tinitigan siya nito nang matagal na sandali bago, “So, that was all my kisses meant to you?” hindi makapaniwalang sabi nito, “to keep your mind off from whoever is stalking you? Why, anybody could have kissed you and it still has the same effect. Robert for one!”

She blinked up at him. May ilang sandali bago rumehistro sa isip ang sinabi. “P-paanong napasok sa eksena si Robert?”

Nagkibit ito ng mga balikat, umiwas ng tingin. Hindi marahil nito sinasadya ang pagkakabigkas ng pangalan ni Robert.

“You went with him to the beach.”

“So?” Sa ibang pagkakataon ay iisipin niyang nagseselos ito. But it was absurd. “I don’t make a habit of kissing any man I met, Mr. Montañez. We kissed because… because…”

“Because what?”

“Just because!” she hissed. “At huwag mong gawan ng malaking issue. We are both matured people, and we happened to like kissing each other!” Tumalikod siya at sa mabilis na mga hakbang ay tinungo ang hagdanan.

“Thank you,” pahabol nito.Marahas siyang lumingon. “For what?” singhal niya.

“For liking to kiss me. I like kissing you, too.”

Naningkit ang mga mata niya. She could see the twinkling in his eyes and she knew he was teasing her. Muli siyang tumalikod at ipinagpatuloy ang pagpanhik nang nakataas ang noo.

Damn the man. Hindi na niya naiintindihan ang nangyayari sa buhay niya. Moments ago, she was scared to death by her would-be attacker. Then one protective embrace led to another. Suddenly fear turned to passion.

And to top it all, she didn’t want the excitement, the sensation, and the pleasure to end.She groaned.

28

Three hours later, narinig ni Roseanne ang pagdating nina Eric at Louise. Lumabas siya upang pagbuksan ang mga ito subalit naroon na sa ibaba si Luke.

Nauulinigan niya ang malagihay na tinig ni Eric. Nakainom ito. Nagpaparinig ito ng salita kay Luke subalit inawat ni Louise at inakay na papanhik. Napahinto sa gitna ng hagdan si Eric nang makitang nakasungaw siya sa balustre.

“So, your hero’s here again. Sha… palagay mo ba’y kaya ka niyang ipagtanggol kung totoo ngang may gustong pumatay sha—yo? Hah! He’d die, too just like Dennis.”

Roseanne gasped. Agad na humingi ng paumanhin si Louise at tuloy nang ipinanhik ang nobyo. Sinulyapan niya si Luke sa ibaba ng hagdan bago bumalik sa sariling silid.

NAGISING si Roseanne sa haplos ng malamig na hangin sa balat niya. Bahagya siyang nangikig sa ginaw. Kinapa niya si Andre sa tabi niya subalit bakante na iyon. Itinuon niya ang mga mata sa bintana. Mataas na ang araw.

She smiled and stretched her arm contentedly. She had slept well, no dreams, no nightmares. Isa sa mga bibihirang mangyari. Napagtanto niyang nakakatulog lang siya nang maayos kapag naroon si Luke. Hindi niya alam kung dapat niyang ikatuwa o ikalungkot ang bagay na iyon. Nagiging dependent siya kay Luke sa kaligtasan niya.

Hindi niya ito makakasama sa habang panahon.

… I’m a man and you’re a beautiful woman… It’s foolish to deny that I am attracted to you…

…Wala akong iniisip sa nakalipas na mga araw kundi ang mahagkan ka nang ganito…Iyon ang mga sinabi nito sa kanya sa dalawang magkaibang pagkakataon. But those words didn’t mean a thing. They were purely lust. Hindi iyon magtatagal, hindi napanghahawakan.

Tumayo siya at lumakad patungo sa bintana. Mula roon ay natanaw niya sa baybayin sina Luke at Andre at parehong namumulot ng shells. Andre was still in his pajamas. Si Luke ay naka-jogging pants at sweatshirt.

She smiled. Kung iba ang magmamasid ay tiyak na mapagkakamalang mag-ama ang dalawa. Palagay ang loob ni Andre kay Luke. At si Luke ay tila anak kung tratuhin ang bata.Ilang buwan din silang naging magkasintahan ni Dennis subalit hindi sila nagkaroon ng pagkakataong mamasyal o mag-out of town. Dennis had always been so busy. He had dreamed of putting up his own clinic. At pagkatapos kung nakapag-ipon ay nangarap itong makapagpatayo ng ospital.

He hadn’t had the time to spend with Andre. Gayunman, ito pa rin ang magulang ni Andre, ang tanging nakilalang magulang. Subalit pinutol ng kriminal na iyon ang mga pangarap nito.

Tulad niya, Andre had lost his parent. Huwag nang idagdag na matagal nang naiwala ng bata ang ina nito na hindi na nag-abalang alamin pa kung ano na ang nangyari dito. At ngayon ay nasa mga balikat niya ang responsibilidad dito. Soon, she would arrange the necessary papers to adopt him legally. Andre’s old and crippled grandmother would only be too willing to let her adopt the child.

Pinuno niya ng sariwang hangin ang dibdib at pagkatapos ay umalis sa pagkapanungaw. Kumuha ng bathrobe at tuwalya at lumabas ng silid. Gusto niyang gamitin ang banyo sa silid ng lolo niya pero nag-aalala siyang baka pumanhik si Luke anumang sandali at abutan siya roon. Lumakad siya patungo sa dulo ng pasilyo kung saan naroroon ang common toilet and bath.

Natitiyak niyang pareho pang tulog sina Eric at Louise. Louise was a late riser, dahil na rin sa uri ng trabaho nito sa Maynila. And Eric was drunk last night.

KASALUKUYAN niyang inihahanda ang almusal nang sumungaw sa pinto sa kusina ang dalawang lalaki.

“Mommy, tingnan mo!” Tumakbo ang bata sa kanya at ipinakita ang ilang shells na nasa kamay nito. “I found these.”

“Why, they’re beautiful, darling…”

“Daddy Luke said they also have a beach—”

“Daddy?” agap niya sa sinasabi ng bata, nakaangat ang mga kilay. Mula kay Andre ay inilipat niya ang tingin kay Luke na bale-walang nagtimpla ng kape sa mug.

“He said they also have a beach like this in Ca… Cap… Ano na nga iyon, Daddy?”

“Capistrano, Andre.” Then he shrugged as if the matter was no big deal. Lumakad ito patungo sa silya, hinila iyon at naupo at nagsimulang humigop ng kape.

“He said they have horses in the ranch. Real horses, Mommy! At sabi ni Daddy isasama niya ako roon at isasakay sa kabayo!” Andre turned to Luke. “Tell Mommy it’s true, Daddy?”

Tumango si Luke at masuyong nginitian ang bata.

Roseanne tensed for a few moments. Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman. Wala sa loob na binuhat niya si Andre at inilagay sa upuan. Pagkatapos ay nagsalin ng cereal sa bowl.

“Nawalan lang siya ng ama, Luke,” wika niya. Anger laced her voice. “You shouldn’t have indulged him that far. Hindi ko gustong masaktan ang bata sa sandaling—sa sandaling hindi ka na niya makakasama.”

Nakailang higop muna ito ng kape bago sumagot. “Tinanong niya kung payag akong tawagin niya akong ‘daddy.’ I couldn’t say no, could I?” mahinang sagot nito upang siya lang ang makarinig.

“You didn’t have to promise something you can’t—”

“I always keep my promise, Roseanne,” kalmanteng tugon nito, umabot ng bacon sa bandehado at isinubo.

Pagkatapos ay nilingon si Andre at kinindatan. “I am inviting you both to visit the ranch. We can go there anytime you want. In fact, kung may nagtatangka sa buhay mo, the ranch is the safest place for you to stay.” Tumingin ito sa kanya sa seryosong anyo. Na tila ba ang sinabi ay magandang ideya at kalutasan sa suliranin niya. “If you can start packing now, darating tayo sa Capistrano bago mananghalian.”

“No. Thank you.” Ni hindi niya binigyan ng timbang ang sinabi nito. “At huwag mong ibahin ang usapan. You could have explained to him that you can’t be his father!” Tumaas ang tinig niya. Nawala sa isip na nasa harap lang niya ang pinag-uusapan nila.

Tumingala si Andre sa kanya. “Why can’t he be my father, Mommy?”

Napatitig siya rito nang may ilang sandali bago sa banayad na tinig ay sinabi, “Because Luke’s not your father, darling, that’s why.”

Andre spooned his cereal, nilaro sandali na tila nag- iisip, pagkatapos ay muling tumingala sa kanya. “You’re not my mother either… pero mommy kita,” he said with a logic beyond his age.

She gasped. Sa sulok ng mga mata niya ay nakita niya ang marahas na pag-angat ng ulo ni Luke at ang biglang pagbagsak ng mug sa mesa.

She cleared her throat and refused to meet his eyes. “Huwag mong paglaruan ang pagkain mo, Andre.” Bagaman sinisikap niyang kumilos nang normal, her voice was strained. Itinulak niya sa harap ng bata ang cereal bowl nito. Lumakad siya patungo sa lababo at hinugasan ang tasa ng kapeng pinag-inuman.

“Bakit hindi mo subuan ang anak mo?” Luke said in mocking anger.She winced. Ipinagpatuloy ang ginagawa. Pinunasan ang tasa at platito at inilagay sa cupboard.

“I know it’s none of my business but I hate being made a fool,” patuloy nito.

“Hindi ko sinabi sa iyong anak ko si Andre,” she said in defense, almost whispering. “You assumed.”

Padarag na tumayo si Luke. Muntik nang matumba ang silya. “It was reasonable to assume. But you didn’t bother to straighten it out!”

“Daddy, are you angry?” Andre asked in a small voice.

Nahinto sa paghakbang si Luke at nilingon ang bata. Daddy, are you angry that I broke your favorite mug?

For a while, Luke’s face twisted in agony. Mukha ni LJ ang nakikita niyang nagsasalita. Humugot siya ng malalim na hininga, kinalma ang sarili, at pagkatapos ay humakbang siya patungo sa bata. Niyuko ito at masuyong pinahiran ng table napkin ang bibig at ginulo ang buhok.

“Hindi ako nagagalit, Andre,” he said gently. “May pinag-uusapan lang kami ng mommy mo.”

Nilingon ng bata si Roseanne. “Si Daddy Dennis at si Mommy… hindi sila nagtatalo.”

“Well, sweetheart, ikinasisiya ng mommy mo na magsinung—makipagtalo sa akin.”

She flinched. Alam niyang sinadya ni Luke ang pagkakamaling iyon.

“Now, finish your food,” utos nito at nag-angat ng katawan. Pagkatapos ay humakbang patungo sa kanya at hinawakan siya sa braso. “Anong katotohanan pa ang dapat kong malaman?” he hissed. Hinila siya patungo sa sala.

“B-bitiwan mo ako.”

“Was Dennis your husband or that was also a lie?”

“He was Andre’s father. I have told you as much. He was my fiancé. And you’re hurting me!”

“Damn!” he muttered. Binitiwan siya.

“Ano ba ang dapat ikagalit?” she hurled at him. “Kung hindi namatay si Dennis, we could have been married by now and Andre would be my legal son!”

“That is not the point,” he countered. “You lied to me. Pinaniwala mo akong mag-asawa kayo ni Dennis at anak mo si Andre!”

“I didn’t lie. Hindi ko sinabi sa iyong asawa ko si Dennis at—”

“It was lying by omission, and you know it!”

“Does it matter?” baling niya rito. “Kung nalaman mong hindi kami mag-ina ni Andre ay hindi mo kami tutulungan, ganoon ba?“Kumunot ang noo nito. Puzzlement in his eyes. “Ano ang ibig mong sabihin?”

“Tinutulungan mo kami sa pagnanais na huwag mangyari sa amin ang nangyari sa mag-ina mo. You are trying to redeem yourself through—” she stopped abruptly. Subalit huli na para bawiin ang mga salitang lumabas sa bibig niya.

Luke went dead still for a moment. His face went rigid.

“I-I am sorry… I didn’t mean to… to say that.” Hindi siya magkandatuto sa paghingi ng paumanhin.

“Siguro’y tama ka,” makaraan ang ilang sandali’y sabi nito sa tinig na kasinlamig ng yelo. “It vaguely crossed my mind. Though it was a stupid thought. What does one have to do with the other?” Pagkasabi niyon ay mabilis itong tumalikod palabas ng bahay.

Remorse was eating her. Nanatili siyang nakatayo roon nang patakbong lumabas mula sa kusina si Andre at hinabol si Luke.

“Daddy, wait up!” sigaw ng bata. “Sama ako.” Huminto si Luke at nilingon ang bata. Hindi nito malaman kung ano ang gagawin. Humakbang si Roseanne palabas. His eyes met hers. Walang emosyon ang mga matang nakatitig sa kanya.

“Go back inside, Andre,” he commanded. “And take care of your ‘mommy,’ just as I asked you to do.” The sarcasm was obvious that Roseanne winced.

Naupo siya sa may pintuan at sinundan ng tingin ang sasakyan ni Luke. Basa ang buhangin subalit nagtalsikan ang mga iyon sa marahas nitong pag-atras.

“Mommy, bakit nagagalit si Daddy Luke?” pahikbing tanong ng bata.

Kinabig niya ito. “Sshh. Hindi siya nagagalit sa iyo, Andre. May… may pinag… pinagtalunan lang kami.”

“Will he be back?”

“I… guess so.”

29

“Mag-isa ka lang dito. Bakit hindi ka pa sumama? Nancy invited you anyway,” ani Louise habang bumababa ng hagdan, naka-jacket ng maong at pantalong maong.

“Kasama ko si Andre, Louise. I’ll be fine.” Hindi niya sinabi rito ang tungkol sa nangyari nang gabing naroon si Luke. Hindi niya gustong maging dahilan pa iyon upang mapilitan si Louise na huwag ituloy ang lakad. Nakikita niyang gayon na lang ang pagnanais ni Eric na makarating sa Santo Tomas.

“What is there to worry?” ani Eric mula sa itaas ng hagdan, bitbit nito ang ilang gamit para sa overnight camping. “Tiyak na darating naman si Montañez dito, ’di ba?” sarkastikong sabi nito. 

“Be careful, Anne. Laging sinasamantala ng lalaking iyon ang pagkatakot mo sa imaginary stalker mo at pagdating nang laging wala kami. Why, for the past three days I haven’t seen him around!”

“Eric, ano ba!” singhal ni Louise sa nobyo. “What do you have against Luke? Ako’y nagpapasalamat na sinasamahan niya si Anne dito kapag nasa labas tayo.”

Umangat ang mga kilay ni Eric na nasa ibaba na ng hagdan. “Bantay-salakay, sabihin mo. Well, no matter what both of you say, I don’t like him. He is too arrogant. Typical sa mga filthy rich.”

“You don’t have to like him, Eric,” ani Roseanne. “At hindi mo ba naisip na baka ako ang nangangailangan at nananamantala sa kanya?” hamon niya. “Luke didn’t believe that I imagined my stalker. Iyon lang ay malaking bagay na. Iyong may naniniwala sa akin!” she hurled angrily.

Louise opened her mouth to say something, pero inunahan niya. She raised her chin to Eric. “Pag-alis ninyo ay pupuntahan ko si Luke kina Manang Felipa. Kailangan ko ng kasama ngayong gabi. Anyway, enjoy yourselves.” Tinalikuran niya ang mga ito at pinuntahan si Andre na naglalaro sa labas.

MALAYO pa sila ay napuna na niyang wala sa pinagpaparadahan nito ang four-wheel drive ni Luke. Unti-unting bumangon ang panlulumo sa dibdib niya.

Hustong pumarada ang tricycle ay lumabas naman ng bahay si Manang Felipa. Ang bandanang itinatali sa leeg ay nauntol. Nang makita sila ni Andre ay lumakad ito patungo sa kanila.

“Magandang umaga ho, Manang Felipa,” bati niya rito. Nginitian nito si Andre na pabulol itong tinawag. “Paalis ho ba kayo?”

Nangiti ang matanda. “Mamimiyesta sa kabilang bayan. May sadya ka ba, ineng? Halika at tumuloy ka muna.”

“Hindi ho ako magtatagal.” Bumaba siya ng tricycle pero pinaghintay niya ang driver. “W-wala ho ba si Luke?” alanganing tanong niya bagaman alam na niya ang sagot.

“Aba’y umuwi na ng Capistrano noong makalawa ng umaga pagkagaling sa inyo.”

Kinumpirma lang nito ang hinala niya. Tuluyan na siyang nanlumo. Nag-init ang magkabilang sulok ng mga mata niya. Hindi siya makapaniwalang aalis si Luke nang hindi man lang nagpapaalam. Sapat ba iyong pinagtalunan nila para tuluyan na itong umalis? Ganoon ba nito ikinagalit ang hindi niya pagtatapat sa relasyon nila ni Andre?

“Hindi ba nabanggit sa iyo?” marahang tanong ng matanda.

“M-may pinagtalunan ho kami nang umalis siya sa bahay,” pag-amin niya.Ilang sandaling tinitigan siya ni Manang Felipa. Tila pilit inaarok ang nasa puso’t isip niya. Pagkuwa’y, “Ito ang pinakamatagal na pagtigil dito ni Luke, Roseanne, mula nang ikasal sila ni Annie. Gusto kong isiping dahil sa iyo. Nang huli kang narito ay nakita ko ang kakaibang Luke. Ito iyong dating Luke na unang ipinakilala sa akin ni Annie. Masayahin at pilyo.” Napabuntong-hininga ito bago nagpatuloy. “Ikinatuwa ko ang pagbabagong iyon pero marahil ay napag-isip-isip ni Luke ang sinabi ko sa kanya…”

“A-ano hong sinabi ninyo?”

“Na sana’y huwag niyang sirain ang buhay mo. Isa kang may-asawang tao, ineng. Hindi sa hinuhusgahan kita pero…” Kusa nitong ibinitin ang sinabi.

Sa kabila ng lahat ay nangiti si Roseanne. “Wala po akong asawa, Manang Felipa,” aniya. “Si Andre ay anak ng kasintahan kong namatay. Iyon nga ho ang pinagtalunan namin ni Luke. Hinayaan ko siyang paniwalaang anak ko si Andre at asawa ko ang ama nito.”

Gumuhit ang pagkabigla sa mga mata ng matanda pero sandali lang iyon at nahalinhan ng ngiti. Tinapik siya sa balikat. “Kung ganoon ay huwag kang mag-alala, bukas-makalawa, tinitiyak ko sa iyong narito uli ang taong iyon. Nagpapalipas lang iyon ng galit.”

Tumango siya. Umaasang sana’y tama ito. “Tutuloy na ho kami ni Andre. Gusto ko hong bisitahin ang farm.”

“Aba, mainam at maganda-ganda ang panahon. Magpahatid ka riyan sa driver sa bahay ni Mang Isidro. Iyon ang katiwala ng papa mo noong araw pa man.”

Tinawag niya si Andre na naglalaro ng bato sa kalsada. Nagpasalamat siya at inutusan ang tricycle driver na paandarin na ang sasakyan. “Bye, Manang Fipa…” paalam ni Andre at sinabayan ng kaway.

Subalit bago makaalis ng tricycle ay natanaw niya ang pagdating ng pamilyar na jeep. Huminto ito sa mismong tapat niya. Bumaba sa jeep si Robert.

“Hi.” He smiled at her. Binati sina Andre at Manang Felipa.

Gumanti siya ng ngiti. “Hello, Robert. Paano mo nalamang narito ako?”


“Sa inyo talaga ang sadya ko. Pero nasalubong ko sina Louise at Eric. Nabanggit ni Eric na aalis ka rin daw at malamang na dito ang tungo.”

“Mabuti at narito ka, Robert,” ani Manang Felipa. “Kung wala kang ginagawa’y samahan mo si Roseanne sa bahay ni Mang Isidro.”

“Kung… kung papayag ho si Roseanne.” Niyuko siya nito. “I can tour you around… free of charge.”

Isang tawa ang pinakawalan niya. “Call. Ngayon pang wala akong sasakyan.” Binayaran niya ang tricycle at bumaba.

Si Robert ay binuhat si Andre at isinakay sa likod. Si Manang Felipa ay sa tricycle na binakante niya sumakay.

30

HINDI nagtagal ay nasa bahay na sila ni Mang Isidro. Nakatayo ang hindi kalakihang bahay nito sa gitna ng pataniman ng melon. Ipinakilala siya ni Robert sa matandang lalaki.

Sinulyapan niya ang maliliit pang bunga ng melon. “Hindi ho ba nakaapekto sa mga bagong sibol na bunga ang malimit na pagsama ng panahon nitong mga huling araw, Mang Isidro?” tanong niya matapos siya nitong bigyan ng kaunting detalye tungkol sa mga pananim.

“Hindi naiiwasan iyon, adeng,” sagot nito. “At wala tayong magagawa kung kalikasan ang kalaban. Tumatabang ang melon kapag ganitong inaabot ng ulan. Ang mga bulaklak naman ng kalamansi ay nahuhulog. Pero nitong nakalipas na dalawang taon ay maganda ang ani ng mga tabako. Kung nasasalanta man ang mga prutas ay napagtatakpan naman ng kinikita ng tabako.”

“Ano ho ang ibig ninyong sabihin? Paano hong kikita ang kakaunting tabakong tanim?”

Kunot ang noong tinitigan siya ng matandang kapatas na tila ba ipinagtataka nitong wala siyang alam doon.

“May palagay akong hindi alam ni Roseanne ang tungkol sa plantasyong binili ni Mayor Quentin bago ito namatay, Manong,” salo ni Robert. Nakasandal ito sa hood ng jeep. Si Andre ay nasa gitna ng taniman at pinaglalaruan ang ilang maliliit na bunga ng melon.

“Anim na buwan bago namatay ang lolo mo ay nabili nito ang karatig na lupain,” paliwanag ni Mang Isidro. “Pero sa halip na prutas ang ipapunla ay nagpatanim ng tabako ang papa mo. Pitong ektarya rin ang nadagdag sa dating tabakuhan.”

Hindi niya alam iyon. Bagaman iyon ang talagang produkto sa Norte, ang pagkakaalam niya ay hindi nag- concentrate ang lolo at papa niya sa pagtatanim ng tabako dahil sa dami ng kompetisyon. Kung may tabako man silang tanim ay alternate crop na lang at inaangkat ng ilang mangangalakal sa bayan ding iyon.

“At maganda ang naging resulta, adeng,” patuloy ni Mang Isidro. “Katunayan ay may mga tauhang nadagdag. At nitong nakalipas na taon ay may kausap na middle men si Mrs. Librado. Inilibot niya sa plantasyon.”

“Gusto kong makita ang plantasyon, Manong,” aniya at nagpatiuna nang sumakay sa jeep.

Hindi kalayuan doon ang pataniman ng tabako. At namangha siya nang makita ang lawak ng plantasyon. Ang huling pagkakataong nakita niya ang kapirasong pataniman nila ng tabako ay bago siya nagtungo sa Amerika upang mag-practice sa kursong tinapos. Nasa pataniman lagi ang papa niya at marahil ay nagplano na itong palawakin ang tabakuhan.

Sa buong panahong nasa Amerika siya ay nakaligtaang banggitin iyon ng mga magulang sa kanya. Though she really couldn’t blame his father. Siya at ang mama niya ay hindi nagpakita ng interes sa farm. Ang mama niya ay abala sa trabaho nito sa supermarket. Years ago, ang mama niya ay na-promote bilang assistant vice president ng chain of supermarkets sa pinagtatrabahuhan nito.

Makalipas pa ang limang minuto ay nagpaalam na sila kay Mang Isidro at muling sumakay sa jeep. Matagal siyang nanatiling tahimik at itinuon ang tingin sa dinadaanang naglalakihang mga dahon ng tabako.

“Saan mo gustong magtungo?” Robert broke the silence between them.

“Hindi ko alam ang tungkol sa plantasyon, Robert,” wika niya na nagpipigil ng galit. “Kung ang pagbabasehan ko ay ang sinabi ni Mang Isidro, wala akong dapat na nababasang lugi sa financial report na ibinigay mo sa akin. There is something wrong with the financial report!”

“Roseanne… Anne…” naiilang nitong sabi. “You saw the book. May nakita ka bang hindi dapat na—”

“Nothing!” pabagsak niyang sagot. “Pero narinig mo ang sinabi ni Mang Isidro. Kung nasasalanta man ang mga prutas ay na-offset naman ng kinita ng tabako. Normal lang na hindi magkakapareho ang kinikita ng farm pero hindi iyon babagsak sa halos kalahating porsiyentong kawalan!” Pagkuwa’y dahan-dahang ikinalma ang sarili. Ibinubunton niya ang pagdududa at inis kay Robert. Pero bakit hindi? Ito ang gumawa ng libro.

Robert cleared his throat of an imaginary lump. Nilinga ang dinadaanan nilang tabakuhan. “She hired me, Anne. She’s my employer. Isa pa, nagsisimula pa lang naman ang tabakuhan,” paliwanag nito na tila ba naisatinig na niya kung ano ang laman ng isip niya. And she could see guilt on his face. “Gayunman, ang maipapayo ko ay mag-usap kayo ni Mrs. Librado.”

“Thank you, Robert,” wika niya sa mababang tono kasabay ng pagtango. “I intend to do just that.”

She wanted to say she was sorry for taking it out on him. But she couldn’t utter the word. Dahil para na rin nitong inamin sa kanya na hindi tama ang nasa libro. Kahit na nga ba hindi siya ang employer nito kundi si Nancy Librado. Indirectly, he was responsible. But she could not accuse him. Wala itong inaamin at wala pa rin siyang napapatunayan.

Wearily, isinandal niya ang sarili sa upuan ng jeep. Nadaragdagan ang suliranin niya. Hindi niya alam kung paano sisimulan ang pakikipag-usap. She wasn’t trained for this. Buong buhay niya ay ang papa niya ang namalakad sa lahat ng ito. Her father never talked business at home. Hindi niya inisip na darating ang araw na kailangan niyang harapin ang negosyong iniwan ng mga Santillan sa kanya.

At hindi naman siya makatakbo kay Louise pagdating sa negosyo. Lalo nang walang alam ang tiyahin niya tungkol doon.

“Alam kong hindi madaling harapin ang trabahong hindi mo kinasanayan, Anne. Pero lahat ng bagay ay natututuhan,” ani Robert na tila nahuhulaan ang nasa isip niya. He turned to her and gave her an encouraging smile. “Kung kailangan mo ang tulong ko ay inirerekomenda ko ang sarili ko.”

Isang sapilitang ngiti ang pinakawalan niya. Pagdating sa bahay ay niyaya niya itong tumuloy subalit tumanggi ito. Nakita niyang nag-iiba ang kulay ng mukha nito.

“May dinaramdam ka ba, Robert? Isa akong doktor. I can—“Iwinasiwas ni Robert ang kamay at ngumiti. “Nalimutan kong uminom ng gamot sa ulcer. But I’ll be fine. Iinom ako pagdating sa bahay.”

Sinundan niya ito ng nag-aalalang tingin at saka pa lang siya pumasok ng bahay nang mawala ang sasakyan nito sa paningin niya.

ALAS-SIETE ng gabi. Naroon silang dalawa ni Andre sa harap ng dining table at naghahapunan. Kung paanong pinaglalaruan ni Andre ang hinimay niyang karne sa pinggan nito ay ganoon din ang ginagawa niya sa sariling pagkain.

Eating with only a three-and-a-half-year-old child as company had lost her appetite.

Walang ganang ibinaba niya ang kutsara at tinidor sa pinggan at tuluyang huminto na sa pagpipilit na kumain.

“Susubuan na kita,” aniya rito, kinuha ang kutsara nito upang subuan ang bata subalit muli nitong inagaw ang kutsara.

“Ako lang!” reklamo nito.

Nagbuntong-hininga siya, tumayo at dinala ang pinggan sa lababo at nagtimpla ng instant coffee. Sumandal siya sa counter at wala sa loob na pinanonood ang pagkain ni Andre. Naririnig niya ang langitngit ng mga sanga ng punong-kahoy sa paligid ng bahay. Bagaman hindi umuulan ay malakas naman ang hangin.

She thought of her stalker. Sa nakalipas na tatlong araw ay walang nangyayaring aberya. Marahil ay tama si Eric. Baka magkaibang tao ang sumalakay sa kanya sa Maynila at ang nananakot sa kanya rito sa Santa Clarita. Ang nangyari sa aso ay gawa lamang marahil ng taong may diperensiya ang isip.

At ang lalaking nakita niya sa bintana ay iyon din marahil ang pumatay sa aso at nakatuwaan siyang takutin. Isa sa mga araw na ito ay itatanong niya kay Manang Felipa kung may kilala itong ganoong uri ng taong gagala-gala sa resort at farm.

Muli niyang dinala sa bibig ang tasa ng kape nang makarinig siya ng kaluskos sa labas ng bahay. Napaungol siya. Wala yatang tunog na hindi niya naririnig at hindi siya napapaigtad. Nagiging paranoid siya.

Maliwanag ang paligid. Binuksan niyang lahat ang ilaw sa buong kabahayan at ikinandado niyang lahat ang mga bintana at pinto. Hindi siya makapaniwalang magagawa siyang pasukin ng iisang tao sa bahay niya. Sa pelikula lang nangyayari ang ganoon.

Subalit nagpatuloy ang kaluskos na naririnig niya. Humakbang siya patungo sa entrada sa pagitan ng sala at kusina at sinuyod ng tingin ang buong kabahayan. Ang antigong seradura ng pinto sa sala ang nakikita niyang umiikot. May nagbubukas.

Kinapa niya sa bulsa ng pedal pusher niya ang baril. Kanina pa iyon mabigat sa bulsa niya pero hindi niya iyon maihantad dahil kay Andre. She remembered her grandfather had a gun. Kanina, matapos silang maihatid ni Robert ay hinalungkat niya ang lahat ng drawers sa silid ng lolo niya. Nakita niya iyon sa maliit na drawer sa loob ng closet.

Her heart pounded on her chest. Maingat at walang ingay siyang lumakad palabas ng sala, Tuluyang inilabas ang baril. Dalawang kamay, itinuon niya sa malaking pinto ang baril.

Unti-unting bumukas iyon. Her finger tightened on the trigger. Umawang ang pinto.

31

Tuluyang bumukas ang pinto. Tumaas ang mga kamay ni Roseanne.

“Hey!”

“Luke!” bulalas niya. Relief flooded her.

Nanlulupaypay na ibinaba niya ang mga kamay na humahawak sa baril, and for the first time she realized that the metal was too heavy. Napasandal siya sa hamba ng entrada at tinitigan ito na ang mga mata ay nakatutok sa baril na nasa kamay niya.

Inexplicably, her breath lock in her throat. And she was astonished at the unexpected yearning squeezed in her heart. Gusto niyang tumakbo at pumaloob sa mga bisig nito, damhin ang init na nagmumula sa dibdib nito. But it was ridiculous and absurd.

Sa halip, nagkasya siya sa paghagod ng tingin sa kabuuan nito. He was dressed in his usual denim-colored shirt, the sleeves were rolled up to his elbow. Nakapaloob ang polo nito sa kupas na pantalong maong. The tight jeans moulded his thighs and legs.

Stubble growth darkened the ruggedly handsome face. And he looked tired.Bahagya pa siyang nagulat nang tumakbo palabas si Andre at matabig siya.

“Luke!” sigaw ng bata at tuloy-tuloy kay Luke.

He smiled, yumuko at kinarga si Andre. “Hello, pal? Did you miss me a bit?”

“I miss you a whole lot!” bulalas ni Andre.

He laughed. “For that, you got yourself a brand new television.” Inginuso nito ang kahon sa may paanan na noon din lang napansin ni Roseanne. “Just as I promised.” Tuwang-tuwang kumawala sa pagkakakarga si Andre. Nagmamadaling pinabubuksan ang kahon. Sinulyapan siya ni Luke, winked at her tiredly at pagkatapos ay binuksan ang kahon at inilabas ang isang seventeen inches color television.

Nanatiling nakamasid sa dalawa si Roseanne habang inilalagay ni Luke sa isang mesa ang TV at inaayos. Si Andre ang namili ng palabas at hindi nagtagal ay nakadapa na ito sa sahig at nanonood nang tahimik.

Lumakad si Luke patungo sa kinatatayuan niya. His eyes ran over her hungrily. “I’m sorry if I startled you,” he said in that familiar raspy voice. And she realized how she missed him so much.

“I wasn’t expecting a visitor.”

Muling natuon sa baril ang tingin nito. “Saan galing ang baril na iyan? Do you know how to use that? Nakita ba ni Andre na hawak mo iyan?” sunod-sunod nitong tanong.At bago pa man lang makaisip ng isasagot si Roseanne ay nakuha na nito mula sa kamay niya ang baril. Sinuri iyon.

“Lumang uri ng baril, malaki at mabigat. If you aren’t trained to use this kind of gun, it’d kick you once you pull the trigger. Chances are, hindi ang target mo ang tatamaan mo kundi ang dingding o kahit na anong kasangkapan.” He sighed. “Anyway, it’s not loaded.”

She groaned, feeling like a fool using a useless weapon. Nakasimangot niyang binalingan ito. “It was only meant to scare a would-be intruder,” she said defensively. “Anyway, paano kang nakapasok sa pinto? Naka-lock iyan.”

“It wasn’t locked.”

Matalim ang tinging ibinigay niya rito. “Don’t lie, Luke. Kami lang ni Andre ang naiwan. Kaya bago humapon ay tiniyak kong nakakandado ang lahat ng pinto at mga bintana.”

“Nasaan ang dalawa? Napuna kong wala ang sasakyan nila sa labas…”

Sinabi niya rito kung nasaan ang tiyahin at nobyo nito.

“So you’re alone.” His voice suggestive.

Umiwas siya ng tingin at hindi pinansin ang pag-iinit ng pisngi niya. “Huwag mong ibahin ang usapan, paano kang nakapasok?”

Luke sighed. “I’m telling you, it wasn’t locked,” ulit nito, humakbang patungo sa pinto at sinuri iyon. “Tingnan mo. The lock’s not working. Dahil pinihit mo sa loob, inisip mong nakasusi na. At hindi mo ginamit ang malalaking barrel bolt.”

Sumunod siya rito sa pinto at tiningnan ang doorknob. Sinubukan iyon. He was right!Sandali siyang natilihan. Sa nakalipas na mga araw ay sira ang lock ng pinto at wala man lang nakapuna. Posible bang dahil sira ang lock kaya nakapasok ang kung sino mang nagpipilit buksan ang pinto niya?

At hindi ginamit ni Louise ang barrel bolt dahil nga nasa baybayin si Eric. At nang marinig ang pagpasok ni Eric ay agad itong tumalilis?

She shuddered. Mabilis na isinara ang pinto at ginamit ang dalawang barrel bolt.

“What’s going on?” Luke asked curiously.

Hindi niya gustong salubungin ito nang ganoong balita. Isa pa, apat na araw na mula nang nangyari iyon.

“What is it?” muling tanong nito sa seryosong tinig. “May nangyari ba sa nakalipas na mga araw? Panatag ang loob kong umalis dahil may kasama ka.” Umiling siya at nang akma siyang magkakaila ay inunahan siya nito. “Kabisado ko na ang ekspresyon ng mukha mo lalo kung natatakot, Roseanne. Ano ang nangyari habang wala ako?” Hinawakan siya nito sa braso at hinila pabalik sa kusina. “Sit down and tell me.”

“My goodness, you’re a dictator!”

“So I am.” A faint smile appeared on his lips. “Start telling me what happened, Roseanne.”

Naupo siya sa silyang inalisan niya kanina. Luke watched her intently. Naghihintay ng sasabihin niya.

“Actually, it happened the night before I went to see you four days ago…” In few words, she told him what happened.

“At nakaligtaan mong sabihin sa akin iyon!” he barked.

“But I could be wrong, Luke,” depensa niya. “Maaaring si Eric lang ang nasa likod ng pinto.”

“Pero nagduda ka nang ipakita ko sa iyong hindi gumagana ang doorknob?” he said grimly.Hindi siya sumagot. Nalilito na siya sa mga nangyayari. Iniba niya ang usapan. “Akala ko ba’y umuwi ka na ng Capistrano?”

“Hindi ako dumaan ng Capistrano. Noong umagang umalis ako rito, I went straight to Laoag and took a plane to Manila. I came back this afternoon via the same route.”

Tumango siya. “N-nagagalit ka pa ba?” she asked softly.Luke stared at her for a long moment. “Not for long. May dahilan ka marahil para hindi sabihin sa akin ang tungkol kay Andre.”

“Ang—ang ibig kong sabihin ay ang tungkol sa binitiwan kong salita tungkol sa pagtulong mo sa amin. I… I didn’t realy mean it, Luke…”

“I know,” he whispered. Itinaas nito ang kamay at pinaglandas ang mga daliri sa pisngi niya.She trembled at his touch. Isang malaking pagpipigil sa bahagi niya ang huwag yumakap at pumaloob sa mga bisig nito. Sa halip ay binalingan niya ang kapeng nasa mesa at ininom iyon. Napangiwi siya nang malasahang maligamgam na iyon.

“Kumain ka na ba? May pagkain akong niluto…” she offered.

“I’m hungry really. Dumaan lang ako kina Manang Felipa. Agad akong nagpunta rito nang sabihin niyang naroon ka kaninang umaga… kasama iyong accountant.” Nag-iba ang tono nito sa huling tatlong salita.

Hindi nakaligtas sa pandinig ni Roseanne ang tono nito. She wanted to fantasize that he was jealous. Lumakad siya patungo sa counter at umabot siya ng pinggan. Binuksan niya ang drawer at kumuha roon ng kutsara at tinidor.

“Inilibot ako ni Robert sa buong farm kahapon.” Hinila niya ang placemat niya sa harap nito at inilagay roon ang pinggan. Pagkatapos ay inilabas ang pagkain mula sa microwave.

“‘Inilibot ako ni Robert…’” he mimicked irritably. “You have a penchant for strangers.” Sa pagkakataong iyon ay hindi nito itinago ang disgusto sa tinig.

She smiled. Gusto niyang pahabain ang pantasya. Perhaps he really was jealous. “I actually enjoyed the tour with him. Ipinakita niya sa akin ang plantasyon ng tabako. Hindi ko akalaing may ganoon akong pag-aari. At hindi siya estranghero, Luke. Apo siya ni Manong Ponso.”

“Hindi ka lumaki sa bayang ito, Roseanne. Lahat ay estranghero!”

Her smile widened. Halos natitiyak na niyang nagseselos ito. Humarap siya at inilapag sa harap nito ang bandehado ng ulam at kanin.

“Robert’s a perfect gentleman. Walang dapat ipag- alala.”

“Gentleman, my ass…” he murmured almost to himself. Pero narinig ni Roseanne iyon.She laughed.

Luke released a hissing breath. A muscle flexed in his jaw. Matalim ang mga matang tinitigan siya bago nagsalita. “Dinala ko sa Maynila ang patalim na ginamit sa aso. Iyon ang dahilan kung bakit balikan ako sa loob ng mahigit dalawang araw. I haven’t got the result yet for fingerprints. Itatawag iyon sa akin ni Kiel.” Nagsalin ito ng pagkain sa pinggan.

“Oh!” Ibinagsak niya ang sarili sa silya. So much for her fantasy that he was jealous. Everything was all about his obsession to protect her and Andre.Ilang beses sumubo si Luke bago muling nagsalita. Dinampot ang linen napkin at nagpunas ng bibig. “May sinabi si Kiel tungkol sa patalim nang makita niya iyon.”

“What?” she almost snapped at him.

“Two and half years ago,” patuloy nito, “sa site ng aksidente ng mga magulang mo ay may natagpuang patalim na ganoong klase. Sa ugpungan ng blade at ng puluhan ay may maliit na tatak na E. Binale-wala iyon ng mga imbestigador sa pag-aakalang pag-aari iyon ng papa mo. Your father’s name was Ephraim, wasn’t it?”

Ni hindi makuhang tumango ni Roseanne. Pinanawan ng kulay ang mukha niya. Gumitaw ang isang patalim sa isip niya. Kumikislap iyon mula sa sikat ng araw. Bumubulag sa kanya.

Roseanne, nasaan ka! Roseanneee…!

Nahinto sa pagsubo si Luke nang mapuna ang pamumutla niya. Ibinaba nito ang tasa sa mesa. “What is the matter? Are you all right?”

Hindi niya makuhang sumagot. Ang eksena ng nangyaring aksidente sa kanila ng mga magulang niya ay unti-unting nagbabalik at lumilinaw sa isip niya. Sinapo niya ng dalawang kamay ang mukha.

Nilapitan siya ni Luke. “Oh, Roseanne, I’m sorry. Hindi ko gustong ipaalala sa iyo ang nangyari sa mga magulang mo. Hindi iyon ang intensiyon ko kaya ko sinabi ang—”

“Luke, I remembered…” usal niya sa gumagaralgal na tinig. “I remembered what happened that day!”

“I remembered the doctor said something about you not remembering exactly what happened.” Naupo ito sa silyang katabi ng sa kanya. “Pero ipinaalam sa iyo ng lahat iyon, Roseanne. Alam ng lahat kung paano nangyari ang aksidente.”

“I know my parents died in that road accident and I was with them. Natatandaan ko nang tumalon ako mula sa kotse at ang sakit na naramdaman ko nang bumagsak ako sa lupa. Pero iyon lang ang na-retain sa memorya ko. Iyon din lang ang alam ng lahat. What happened to me was called traumatic amnesia, Luke.

“Though I’m glad about it because it helped me forget what happened to my parents, I couldn’t escape the nightmares… mga malalaking trosong nag-uunahan at dinadaganan ang mga magulang ko. At sa panaginip ko ay may sumisigaw ng pangalan ko… hinahanap ako.Iniisip kong ang papa iyon.” Napahikbi siya. “You couldn’t imagine the nightmares I’ve been through for years. The guilt that was consuming me because I was alive and they were dead…”

Luke held her hand and said softly. “I know the feeling, Roseanne… I know…”

“I remember now, Luke,” aniya, looking in his eyes. What she saw there mirrored her own feelings. And she knew why. But she couldn’t linger on his pain. Not when she remembered something from her parents’ accident.

“The Chevy was… top-down,” she said in a trembling voice. “Ako ang katabi ng Papa sa harap. My mother decided to stay at the back because she wanted to stretch and take a nap for a few minutes. Lahat kami ay puyat dahil sa vigil ni Lolo but my mother had just recovered from flu when my grandfather died so she needed that rest…

“Habang natutulog sa likod ang Mama ay tuwang- tuwa ako. For the first time, na-appreciate ko ang view sa daan. At nililipad ang buhok ko ng malakas na hangin. Ang huling pagkakataong nakasakay ako sa Chevy ay noong manalo sa mayoral race si Lolo. We toured the town thanking the people. Ang sabi ko sa Papa, it was as if we were in the sixties and I was Olivia Newton John. Naupo ako sa sandalan ng upuan.

“My father laughed and indulged me and drove faster. I shrieked with glee. Nang lingunin ko ang pinanggalingan namin sa itaas ng burol, I saw a trailer truck.Puno iyon ng troso…” She took a deep breath, closed her eyes for a while. “I—I saw a man on top of the logs, sa trailer—”

“There was no other man, Roseanne! “ putol ni Luke. “It was only the driver. He made it to the hospital but he died later on. Wala siyang kasama. Malalaman namin kung mayroon.”

Umiling siya at kinontra ito. “It was only a passing glance, Luke. But I swear I saw a man. I remembered it now. Nakaupo siya at parang may tinitingnan sa mismong mga troso.” She shook her head, sinisikap alalahanin ang pangyayari. “Hindi ko matiyak kung ano ang ginagawa niya. Nasa itaas ng daang pinanggalingan namin ang trailer truck at nasa ibaba na kami, approaching the last part of the zigzag.

“We were halfway down the bend when my father gasped in horror and slowed down. Nakita ko siyang namutla at nakatingala. Gumugulong na ang mga troso paibaba sa daan… everywhere… and there’s no way he could avoid it!”

Tinakpan ni Roseanne ang bibig upang huwag makalabas ang pag-iyak. Hinawakan siya ni Luke sa mga braso. “There’s no need to go through with this, sweetheart…“Subalit ang mga alaalang matagal na nakatago ay nag-uunahan sa pag-alpas. “H-hindi makuhang magpreno ni Papa at umatras… dahil palusong ang daan and he couldn’t drove faster even more to beat the logs. Nag-uunahan ang mga troso sa paggulong sa mismong dadaanan namin. I saw death in my father’s face when he turned to look at my sleeping mother…” She made a controlled sob.

“Nilingon ako ng Papa and commanded me to jump and save myself. I was horrified I couldn’t even move. Dinukwang ng Papa ang door handle ng Chevy at binuksan iyon. He slowed down and shouted jump and I did, leaving them in their death…” Tuluyan na siyang humagulhol.

Luke pulled her in his arms. “It’s all right, love… it’s all right…“Nanatili siya sa mga bisig nito sa mahabang sandali, revelling the comfort of his arms. Ibinuhos niya sa dibdib nito ang lahat ng damdamin sa pagkawala ng mga magulang. Ang kamay ni Luke ay tumaas-baba sa likod niya, comforting her. Makalipas ang ilang sandali ay marahan siyang kumawala.

“Nagpagulong-gulong ako sa gilid ng daan paibaba. Kung wala ang mga pumupunong-damo ay baka nagtuloy-tuloy ako sa ibaba ng bangin. Bumingi sa akin ang ingay ng mga troso at ang pagtama ng mga iyon sa sasakyan ng mga magulang ko. Ang ibang troso ay nagtuloy-tuloy sa bangin hindi kalayuan sa mga damong pinagkakapitan ko.

“I ached everywhere and I know there were bruises all over my body. Pero gusto kong puntahan ang mga magulang ko. Ginapang ko ang pagpanhik habang kinakapitan ang mga damo… Nasa gilid na ako sa itaas nang makita ko ang lalaking iyon na tumatalon sa pagitan ng mga troso. I would have shouted for help had I not seen the knife in his hand. Kumikislap iyon sa sikat ng araw, blinding me. Sa nanlalabo kong isip ay nagtataka ako kung bakit siya may patalim.

“Huminto siya sa mismong wreckage ng Chevy, sumilip. Pagkatapos ay nagpalinga-linga. He shouted my name! Nag-echo iyon sa buong kabundukan. H-hinahanap niya ako, at the same time raising the knife he was holding. Pagkatapos ay bigla siyang natilihan. Kung binitiwan niya o nabitiwan ang patalim ay hindi ako nakatitiyak. Tumakbo siya pabalik sa pinanggalingan niya at nawala sa malalagong damo at puno. Makalipas ang ilang sandali ay may dalawang motoristang dumating…”

“Did you recognize the man, Roseanne?” tanong ni Luke sa professional na tinig. His face stark and bleak.

Umiling siya. “May dugong tumutulo sa mukha ko… may mga halamang nakalagay sa pilikmata ko. At ang repleksiyon ng araw sa patalim na hawak niya ay tila bumubulag sa akin.”

Dinampot ni Luke ang baso ng tubig at dere-deretsong ininom. Pagkatapos ay tumayo, nagpalakad-lakad. “Narito ang taong gustong pumatay sa iyo, Roseanne,” he said after a while. 

“The question is why? Ano ang motibo niya?”

Tired, weary, and very much afraid, she shook her head. “That’s a million dollar question, Luke.“May ilang sandaling tinitigan siya nito bago nagtanong. “If you die, kanino maiiwan ang minana mo sa mga magulang mo at sa lolo mo?”

She frowned. “Luke, it isn’t that much! Binabayaran ng kita ng farm ang lupang binili ni Lolo bago siya namatay, through the bank. Bagaman maganda ang takbo ng negosyo, kapag napabayaan ito ay guguho iyon at walang matitira. I realized that now. My parents were working people. Kahit si Lolo.”

Ngayon niya pinagsisisihang hindi niya inasikaso ang lahat ng ito nang mamatay ang mga magulang at lolo niya. Hindi siya dapat nagtungo sa Amerika.

“People kill for money, sweetheart. Even for less. And what you have here is enough to keep you comfortable for life.”

Tumayo siya. “No. This is ridiculous. Louise won’t even—” She stopped herself. Napatitig siya kay Luke. Nalito.

“Bakit naisip mo ang tiyahin mo?”

“S-she’s the only relative I have,” she stammered then shook her head violently. “No, Luke. Hindi ako maniniwalang gagawin ni Louise sa akin iyon! “

“Hindi ko sinasabi iyon, Roseanne. Gusto ko lang ilahad ang lahat ng posibilidad. Everybody is a suspect. At iisa lang ang maaari nating tukuyin kung bakit may nagtatangka sa buhay mo. Ang salaping minana mo mula sa mga magulang at lolo mo.”

Lumakad siya palabas sa sala, suddenly feeling very tired. “Ihahanda ko ang silid mo sa itaas. Tapusin mo na ang pagkain mo.”

“Hindi mo man lang ba itatanong kung gusto kong dito magpalipas ng gabi?”

She looked back and managed a taunting smile. “You could have left and forget that I exist. But you came back. I wish I know why…” She waited for a moment. Umaasa ng sagot nito. But he opted to keep silent. Huminga siya nang malalim at tumalikod. Ano man ang dahilan nito ay ipinagpapasalamat niya. She felt safe with him. Para itong magic shield na naglalaan ng proteksiyon sa kanya.

Sinundan ni Luke ng tingin ang pagpanhik ni Roseanne. He didn’t know either. Ang tanging alam niya ay laman ng isip niya si Roseanne sa nakalipas na dalawang araw.

At bagaman nabigla si Roseanne nang sumungaw siya sa pinto kanina ay agad nahalinhan iyon ng pananabik. He had this feeling that she wanted to run to him.

Lord, he would have welcomed her. Every cell in his body ached just to feel her softness, to kiss again those sweet, sweet lips.

32

Narinig niya ang mahinang yabag ni Luke sa labas. Ganoon din ang pagbukas ng pinto ng silid ng lolo niya. Binitiwan niya ang binabasang paperback at tiningnan ang relo sa nightstand. Alas-ocho y media ng gabi. Mahigit kalahating oras mula nang ipanhik niya si Andre at patulugin na.

Ngayon lang ba ito pumanhik?

Tumayo siya at lumabas ng silid. Sinulyapan niya ang silid ni Luke, bahagyang bukas ang pinto nito. Tinawid niya ang pasilyo patungo roon.

“Luke, gising ka pa ba?” marahang tanong niya bago iniawang ang pinto.

Luke was sitting on her grandfather’s rocker. He opened his eyes when she entered his room. 

“May problema ba?” tanong nito.

Kung hindi lang sa nakikita niyang pagsisikap ni Luke na huwag niyang makita ang pagdaing nito ay gusto niyang matawa sa tanong.

Lumapit siya at tumayo sa harap nito. “Hindi ba ako ang dapat na magtanong niyan?” she said softly. “There’s no need to hide your pain from me, Luke. Nasabi mo na sa akin ang tungkol sa likod mo. Sumasakit na naman ba?”

“Hindi na katulad ng dati,” sagot nito. “Sinunod ko iyong sinabi mo. Nakipagkita ako sa doktor ko nang magtungo ako sa Maynila and asked his prescription on mild painkillers.” Nilinga nito ang nightstand, naroon ang baso ng tubig na kalahati na ang laman.

“Puwede ko bang makita ang bote ng gamot?”

Umiling ito. Smiled grimly. “I only bought one damn tablet hoping I wouldn’t have to use it. But I’m tired. Malayo-layo rin ang Laoag dito. Nakita mo ang ibig kong sabihin? Sa susunod na sumakit ang likod ko ay babaling ako sa drug.”

“Okay. From now on, you will only take painkillers under my supervision. In my almost three years of practice, I have never yet got a patient addicted to drugs. At wala akong balak mag-umpisa sa iyo,” wika niya sa professional na tinig. “So don’t be pigheaded, pain will retard the healing of your back. Na siya nang nangyayari. Maliban na lang kung gusto mong kakambal ang sakit sa likod mo habang-buhay.”

“Message received, doc,” wika nito.

Roseanne noticed he was trying to ignore the pain while waiting for the painkiller’s effect. Yumuko siya at inilagay ang kamay sa likod nito.

“Halika, aalalayan kita patungo sa kama para maipahinga mo ang katawan mo nang maayos.“Subalit tumaas ang kamay ni Luke at hinawakan ang palapulsuhan niya. The grip was vice-like she could feel the pain.

LUKE stared at her and wanted to curse himself for getting caught again in one of his pains.

“Masakit lang ang likod ko dahil napagod ako sa pagmamaneho pero hindi ako imbalido, doktor,” he snapped.

“Well, Mister Montañez,” pahablot na binawi ni Roseanne ang kamay, “kung sino man ang magsasabing imbalido ka ay dadagukan ko! I was only trying to help you. Force of habit. Nasanay akong gawin iyon sa mga pasyente ko.”

He felt like laughing. She was like a mother hen glaring at him. There was no pity in her eyes. Yes. He could easily recognize that. Nang mangyari ang trahedya, kinasusuklaman niya ang mga naaawang tinging ipinupukol sa kanila ni Kiel ng marami. Oh, they were well-meaning friends. But he didn’t need their pity. He was furious as hell. He had wanted to kill the man who was reponsible for his family’s death.

He and Kiel had the chance. Subalit nanaig ang matinong kaisipan nila. Iyon ang kaibahan nila ni Kiel kay Flavio Guillermo. They weren’t criminals.

Humugot siya ng malalim na hininga at ibinalik kay Roseanne ang mga mata. She was wearing a chaste cotton pajamas. Kung iniisip ng babaeng ito na dahil pajama ang suot ay hindi mapupukaw ang damdamin niya, puwes nagkakamali ito.

Her scent alone was enough to reel his senses.

At nakita niyang nakalugay ang buhok nito sa kauna- unahang pagkakataon. Nakasabog iyon sa mga balikat nito. As curly and as wild as he imagined it to be.

“Did you know that it’s dangerous for you to be in this room with me?”

“Nakasunod sa akin ang panganib, Luke. You should know that by now,” she said boldly.He groaned. She didn’t know what she was talking about. Tumaas ang kamay niya at inabot ang buhok nito. Ipinaloob doon ang mga daliri. Her hair was soft.

“Your hair’s beautiful,” he whispered. “Hindi mo dapat laging itinitirintas o di kaya ay itinatali sa likod.”

Roseanne gasped. “I-I hate it. It’s curly and—”

“Untamable,” he said huskily and he was pleased the way she stammered. “I like untamable hair.” Tumaas ang isa pa niyang kamay sa likod nito at unti-unti itong hinila patungo sa dibdib niya hanggang sa mapaupo ito sa kandungan niya. Hindi tumutol si Roseanne.

Her face was pressed against the warm of the skin on his neck and he lost control. Oh, god. How it felt good to hold her like this. She was warm, alive, and he needed her!His pain doubled. The physical one he could ignore. Subalit hindi ang sakit na pinukaw ni Roseanne sa kanya.

He kissed her hair, while his fingertips massage her scalp softly. And then his lips found her temple, her eyelids, and then her lips, habang abala ang kamay niya sa pagdama sa katawan nito.

“I need you, Roseanne…” he whispered roughly. “I need you so much. Let me be inside you—“Hindi niya natapos ang sasabihin, Roseanne’s lips parted as she received the thrust of his tongue, roughly stroking hers. He moaned in his throat when Roseanne open her lips wider and kissed him back, thrust for thrust. He groaned savagely, hinila niya ito sa ibabaw niya, ipinadadama ang pagnanasang kahit siya ay hindi makapaniwalang ganoon katindi. Narinig niya ang pagsinghap nito at sinundan iyon ng mahinang ungol, as if in pain and then in pleasure.

Pinakawalan niya ang mga labi nito subalit nanatiling hawak niya ang likod ng ulo ni Roseanne, so that he could nip and suck her swollen and sweet lips. Oh, she would be sweet everywhere.

Roseanne whimpered again and pressed herself closer to him, feeling him. Kung mayroon mang bahagyang pagtutol ang isip at katawan ni Luke sa pagnanais na angkinin ito ay tuluyang naglaho. Nararamdaman niya, Roseanne wanted him as much as he wanted her.

Tumayo siya, taking Roseanne with her. He squeezed his eyes shut as sharp pain jammed into his back. He’d be damn. But no pain could stop what he wanted to do now!

Kumawala si Roseanne nang maramdaman ang pagpapakawala nito ng marahas na hininga.

“A-are you all right?”

“I will be if you stop worrying about me,” he drawled, hinila ito pabalik sa mga bisig niya at inihiga sa kama, toppling her.

Unti-unti, bumaba ang mga mata niya sa mga labi nito. Her lips already slightly parted and moistened with a maddeningly sensual sweep of the tip of her tongue.

“I want you, my lovely rose,” he murmured, “want you like hell on fire.” Ipinailalim niya ang kamay sa likod ng ulo nito at iniangat ito patungo sa kanya.

33

ROSEANNE had never been before pressed this intimately to a man. She had never thought that the bulge of his manhood pressed between her thighs could make her feel so weak with desire.

Idinidikta ng matinong kaisipan na tumayo siya at awatin si Luke sa ginagawa nito. But passion never before experienced imprisoned her senses. Pinaralisa ng pagnanasa ang anumang pagnanais na kumawala mula sa mga bisig nito.

When he wildly thrust his tongue once more, deeply, rhytmically, she moaned. She had never dreamed that a kiss could be so intimate and so arousing, or that something so near violence could be so erotic.

Hindi niya mapigil ang sariling hindi damhin ang dibdib nito, her fingers curled around the fine hairs on his chest. Then her fingers softly grazed his nipple. Luke gasped and then moaned with pleasure.

Hindi maipaliwanag ni Roseanne ang kasiyahang nadama. Hindi siya makapaniwalang kaya niyang ibigay ang ganoong kasiyahan dito tulad ng ginagawa nito sa kanya. Inulit niya iyon.

“Yes!” Luke hissed. “Touch me, darling. Anywhere… everywhere…” he commanded.

Huminto sa paghinga si Roseanne nang hawakan ni Luke ang kamay niya at igiya iyon pababa. Beneath his jeans, the steely-hard maleness was seeking to be freed.

“L-Luke…”

“Take me in, sweetheart… take me in…” he whispered roughly, fumbling the buttons of her pajama top. Itinaas ni Luke ang katawan mula sa kama. The desire to taste her… to take those twin buds in his mouth overrode the pain in his back.

He took one nipple in his mouth and softly kneaded the other and thought he would die of pleasure. Roseanne made him feel again. And to feel pain… hindi ang uring sakit na kasama na nito sa nakalipas na limang taong mahigit. It was a different kind of pain.

His mouth still fused with hers when he reversed their position. Then he broke the kiss, kneeled in between her legs and yanked his zipper down. Isinunod nito ang jeans kasama ng jockey briefs.

Sa propesyon ni Roseanne bilang doktor, human anatomy was as ordinary as breathing. She had seen naked male patients in their normal state, and then in their half-arousal… and full-arousal. But never in her life had she seen a man in full grip of desire.

Biglang nanuyo ang lalamunan niya. He was so… so big that suddenly she was scared. It probably wouldn’t work. Inihagis ni Luke ang pantalon sa ibaba ng kama. He lowered his eyes to her pajama, inabot ang garter nito kasama na ng briefs niya at ibinaba iyon sa mga binti niya.

“Beautiful…” usal nito sa namamaos na tinig habang pinaglalakbay ang mga mata mula sa mukha niya pababa. Pagkatapos ay ibinaba nito ang sarili sa kanya. Gathered her in his arms and kissed her hungrily.

Pinakawalan ni Roseanne ang mga labi mula sa pag-aangkin nito. And when he tried to catch her lips again, she held his face with her hands.

“Luke, please…”

“Oh, Roseanne darling,” he said in agony. “You won’t stop me now, will you?”

Bahagya na siyang umiling. The anguish in his face tore down her heart. Natitiyak niyang kapag tumanggi siya ngayon ay alam niyang hindi siya nito pipilitin. But she realized in that very moment that she loved this man. That she wanted to give him what he wanted if it would keep his demons away… if it would take his pains away.

“I want you, Luke…” she said and saw pleasure crossed his eyes along with his fierce desire to take her. “I’ve never felt this way with any man. But I want to tell you that Dennis—”

He muttered something unintelligible. “Hindi ko gustong makarinig ng pangalan ng ibang lalaki sa sandaling ito, Roseanne. I want to make love to you right this very moment or I would die.”

He nudged her thighs with his leg and before he could make a thrust, Roseanne said in a hurry. “I… I never had a man in my life, Luke…”

LUKE went dead still as the words registered in his passion-hazed mind. Disbelief in his eyes as he gazed down at her.

A virgin!

He closed his eyes tightly and clenched his teeth. Ibinagsak ang sarili sa ibabaw ni Roseanne. He groaned painfully as he gathered her in his arms. Kung may natitira mang pagpipigil sa sarili upang makawala sa kalagayang iyon ay sinikap niyang abutin.

But what she said didn’t even diminish his arousal.

A virgin, he repeated in his mind.

Sa ibang pagkakataon, he would appreciate her innocence. Amazed by it. Felt honored by it. Pero hindi sa sandaling iyon. Not after so many years of living in celibacy.

“Roseanne, I don’t think I can stop…” He made a strangled sound. Naglabasan ang mga ugat sa kamao niya nang daklutin niya ang unan sa ibabaw ng ulo nito.

“I don’t want you to stop, Luke,” Roseanne whispered lovingly, her fingers softly caressed his back. She felt him shuddered. “Y-you’re so big I just thought you should know…” She raised her hips to him.

Agad na napatid ang gahiblang pagpipigil sa sarili ni Luke. Hinagilap nito ang mga labi niya at mariin siyang hinagkan. Impatient hands swept over her body roughly. Gusto niyang pagbigyan ang sarili na damhin ang katawan nito… feel the soft and silky skin… feel the warm body.

Subalit kapag nagtagal pa siya ng isang minuto ay bibigyan niya ng kahihiyan ang sarili. Minsan lang nangyari sa buhay niya iyon—when he was fourteen—his first time.

He tried to gentle his movements for her but he could not. With one wild thrust he entered her and muffled her cry with his mouth. He thrust deeper and then stopped.

He heard her sigh of relief. He grimaced, hating himself for hurting her but there was no other way to do it. He drove again. And again… and again…

34

isang maluwag na paghinga ang pinakawalan ni Roseanne. Nakatitig siya sa kisame, while Luke’s heavy weight lay on her, his body still joined to hers giving her the feeling of uncomfortable fullness. She was a matured woman and a doctor for that matter. And she had known it had to hurt the first time.

Pero ikinamangha pa rin niya ang ganoong uri ng discomfort, and the feeling of being stretched too far.

Naramdaman niya ang pagpatak ng mainit na bagay sa balikat niya. Then Luke dropped to her side taking her with him.

Nakaunan siya sa dibdib nito. His body shook gently. She raised her head to look at him. His eyes were closed tightly and there were tears rolling down his cheeks.

Hindi ito nagmulat ng mga mata subalit kinabig siyang muli nito pahiga sa sariling dibdib. Ang kamay nito’y humahagod sa buhok niya at pagkatapos ay naramdaman niya ang mga labi nito sa ulo niya.

Hindi niya alam kung ano ang sasabihin. She was hurting all over. Tila pinaghati-hati ang katawan niya. And she was confused. Gusto niyang abutin si Luke at makihati sa dinaramdam nito. But she gave him the privacy of his sorrow. Umaasa siyang kahit paano ay nabawasan ang kapaitang nadarama nito.

The silent storm was brief and over in a while. Kinabig siya nito. “I didn’t mean to hurt you, Anne…”

Bahagya siyang tumango. Sa kauna-unahang pagkakataon ay binanggit nito ang pinaikling pangalan niya. Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman kung inusal ni Luke iyon habang nasa kainitan ito ng pag-aangkin sa kanya.

May palagay siyang hindi niya kakayanin ang sakit na idudulot niyon.Tumaas-baba ang dibdib nito sa paghinga nang malalim. Pinalipas muna nito ang ilang sandali bago muling nagsalita. “When we met, you asked me why I owned a gun…”

“Yeah.” It was the barest of a whisper. Tumaas ang mukha niya upang tingnan ito, he was staring at the ceiling.

“I work with the government,” wika nito, meeting her eyes.She frowned. “As what?”

“Undercover. Hindi alam ni Annie ang bahaging iyon ng trabaho ko. Si Kiel at ang ama namin lamang ang nakakaalam. Kahit ang Mama’y hindi alam iyon. The irony of it was that I protected other people’s lives. Inililigtas sila sa pagkapahamak pero hindi ko nagawang iligtas ang mga mahal ko sa buhay.”

“You weren’t there,” she whispered. “And if you were, hindi ka nakatitiyak sa maaaring mangyari. Maaaring walang nakaligtas sa inyong lahat.”

“I have wondered about that a million times. Many times in the past I wished I was with them that day… died with them.”

Naiintindihan niya ang damdaming iyon. Nang mamatay ang mga magulang niya ay halos kainin ang buong pagkatao niya ng guilt na buhay siya at namatay ang mga ito. That her father chose to die with her mother when he could have saved himself, too.

Dinugtungan nito ang sinabi makalipas ang ilang sandali. “LJ was not my son. Annie’s already pregnant with him when I married her. Alam iyon ng buong pamilya ko.”

She was genuinely surprised. Muli niya itong tiningala. Umangat ang ulo ni Luke sa pagkakahiga, inilagay ang mga kamay sa mukha niya at itinaas iyon. Then he gave her a tongue-kiss. Mabilis na muling nagningas ang apoy sa katawan niya subalit hindi niya gustong pansinin iyon. Luke was opening up.

“Nang magtrabaho sa amin si Annie ay may boy­friend na siya. Isa sa mga kilalang angkan sa Vigan kung saan siya nagtapos ng pag-aaral. When the bastard learned that she was pregnant, he went abroad. It broke Annie’s heart. Hindi ko siya miminsang nakikitang umiiyak.

“I was really attracted to her since day one. I like tall, voluptuous and big breasted women. And Annie was that. But I stayed away because of the boyfriend. When the jerk abandoned her, I offered marriage.” Huminto ito sandali sa pagsasalita na tila naghihintay ng komento niya sa bahaging iyon ng pagtatapat nito. But she kept her silence.

“I was young. Kabi-kabila ang girlfriends. But marrying Annie made me feel like a hero. Not to mention that I really had this big crush on her. She refused at first but she had no choice. She had no one. Maliban kay Manang Felipa dahil sa kumbento siya lumaki. At alam niyang lalaki ang anak niya na walang kikilalaning ama. Tinanggap niya ang alok ko. I gave my name to LJ and learned to love him, really love him as my own.

“And my attraction to Annie turned to love. Strange, but her sensual appearance was a contradiction to her character. She was quiet and submissive. Wala akong natatandaang kinontra niya ako. She was a homebody, too. All that represented everything I wanted in a woman. And she had learned to love me, too…

“But there are times when I doubted her love for me.” He gave a brief humourless laugh. “Hindi ko siya nakitang nagalit man lang sa akin… bawat sabihin ko ay batas para sa kanya. At bawat pagkakamali ni LJ sa akin ay kinagagalitan niya ang bata. Para bang hindi niya gustong magkamali silang mag-ina sa akin. It was as if they were both walking in a tightrope when I was around.” Niyuko siya nito, pero hindi niya kayang komentuhan iyon.

“It wasn’t normal. She knew I loved them both. Pero hindi ko miminsang naisip kung minahal akong talaga ni Annie o tumatanaw lang siya ng utang-na-loob dahil sa pagpapakasal ko sa kanya at pagbibigay ng pangalan kay LJ. O hanggang sa mga sandali ng kanyang kamatayan ay ang ama ni LJ pa rin ang nakatago sa puso niya…”

“T-that’s ridiculous…” Hindi halos lumabas sa bibig niya ang tinig. Hindi niya alam kung bakit sinasabi sa kanya ni Luke iyon. “May… iba’t ibang paraan ang mga babae sa pagpapakita ng pag-ibig, Luke. Annie was probably the passive type.” She reached for his hand and held it.

Luke’s fingers closed over hers. At dinala nito ang kamay niya sa bibig nito at hinagkan iyon. “You could be right,” he said in an uncompromising voice. “But when the tragedy happened, Annie was two months pregnant.” His voice broke.

Oh, god. Roseanne squeezed her eyes shut.

“I never told anyone about it, not even Kiel. Until now.”

She could imagine his sufferings. Naiintindihan niya rin kung bakit itinago nito na kasamang namatay ni Annie ang sana’y magiging anak nila. Hindi nito gustong higit na kaawaan. Hindi nito gustong malaman ng lahat na maliban sa mag-ina ay may isang buhay pang karamay.

“A week before the tragedy,” patuloy ni Luke, “the three of us were celebrating Annie’s pregnancy. LJ was so excited that he would have a baby brother or sister.” His voice broke. May ilang beses itong humugot ng hininga bago nagpatuloy. “And I stopped living since then… pinamanhid ko ang sarili ko… ang damdamin ko. I don’t want to lust or hunger or yearn. Pinanatili ko ang sarili ko sa kadiliman kung saan hindi ako maaaring makaramdam.

“Subalit parati ko silang kasama sa pagtulog ko. My son’s laughter haunts me in my dreams. Then followed by Annie’s face and a faceless child calling me for help. Then my father and mother would reach me… crawling and begging me to save them!”

Yumuko siya. Inihilig ang pisngi sa dibdib nito. Hindi niya gustong makita ni Luke ang pamumuo ng mga luha sa mga mata niya. He might mistook it for pity.

Isang mahabang katahimikan ang namagitan. Tanging ang pagtaas-baba ng dibdib ni Luke ang naririnig niya. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin. O kung paano niya maipadarama rito ang pagdamay. Luke was pulling her close against him as if he was wrapping her in his body and absorbing her into himself.

It was a while before he spoke again in a calmer and controlled voice. “After Kiel and I brought the man who was responsible for the murder of my whole family to justice, I took every dangerous assignments available. Isa sa mga iyon ang naging dahilan upang mapinsala ang likod ko.”

Doon siya napabangon. “Ang sabi mo’y sa construction site mo nakuha ang pinsala mo sa likod?”

“I half-lied. Hindi ko sinabi sa iyo ang buong detalye. I wasn’t ready to tell you all about my job.” Sinabi nito kung paano nabagsakan ng debris ang likod.

“You could have died!” Her voice filled with horror.

Luke smiled softly. “But I did not.” His eyes trailed her naked body from head to toes. Ang kapaitan sa mga mata’y unti-unting nahalinhan ng pagnanasa.

Pinamulahan siya ng mukha. Mabilis niyang itinaas ang mga binti at niyakap iyon upang takpan ang kahubaran. Nang makita ang nakatuping kumot sa ulunan nito ay inabot iyon pero inawat siya ni Luke. Inihagis nito ang kumot sa sahig.

“Leave it that way.” His fingers caressed her arm, pinaglalaruan ang balahibong-pusa niya sa braso. “It was your first time and all I did was hurt you.”

Umiling siya. “N-no… it was… it was…” Wala siyang maapuhap na tamang salita.

“I didn’t make it good for you.” Muli nitong hinagod ng tingin ang kabuuan niya. Flame flared in his eyes. “If only you weren’t too slim and fragile…”

A shy smile came out of her lips. “I took you all, didn’t I? And there is such thing as making it up.” She was astounded by her own boldness. “Malibang…” She let her voice trail off.

“Malibang ano?”

“Your back, Luke,” she said, biglang nag-aalala. “Baka nakasama ang—”

“Damn,” he swore savagely. Inabot siya nito at marahang ibinalik sa pagkakahiga. Pagkatapos ang kamay nito ay naglakbay patungo sa dibdib niya, kneading her breast softly one after the other.

Roseanne moaned sexily and then gasped when he laved one nipple with his tongue. The throbbing of his manhood in her thighs excited her as it started to swell.

Nagtaas ng mukha si Luke at tinunghayan siya. “Even if my back kills me, my little rose, I’ll make it up to you.” He closed the distance between their faces and kissed her lips.

35

NAGISING si Roseanne na pumapasok ang init ng araw sa silid niya. Napabalikwas siya. Iniikot ang tingin sa paligid. Nasa sariling silid siya. At suot na niyang muli ang pantulog niya. Binuhat ba siya ni Luke pabalik sa silid niya?

Where was he? Was it all a dream?

No. Ang nararamdaman niya sa katawan ay nagsasabing hindi panaginip ang nangyari kagabi. Her body was tender in some parts. A soft smile came out of her lips as memories of last night creeped into her mind.

True to his words, the pain in his back was less of his worries. She had learned the arts of love in one whole night. He was an excellent teacher and she was willing to learn for him.

It was hard to believe that a man could want a woman as insatiably as Luke had. It was as if he couldn’t get enough of her.

Nilinga niya ang relo sa nightstand. Alas-dos ng hapon! Iyon ang oras na ibinabadya ng relo. Patamad siyang bumangon.

Inayos niya ang sarili, nagbihis at lumabas ng silid at bumaba. Nagulat pa siya nang makita sa kusina si Louise. Hindi niya inaasahang nakauwi na ang mga ito.

Naghahanda ito ng mga ingredient para sa lulutuing pancake. Eric was nowhere around.

“Hi,” bati nito nang makita siya. Ang mga mata nito’y tumaas-baba sa kabuuan niya na tila nanunuri.

“Anong oras kayo dumating? How’s your overnight in Santo Tomas?” she asked, dumeretso sa cupboard at kumuha ng tasa upang magtimpla ng kape. It didn’t matter if it was two o’clock in the afternoon, but she had to have her morning cup of coffee.

“An hour ago.” Binasag nito ang tatlong itlog sa malaking bowl. “Eric enjoyed it immensely. He loved the place.”

“Where’s Andre?” Naupo siya, sipped her coffee.

“Nagyaya si Andre sa dagat. Mamumulot daw ng shells. Napuyat ka ba kagabi at hinapon ka ng gising?” she asked sarcastically. Tinitigan ang mga telltale signs sa mga balikat.Roseanne groaned her embarrassment. Kanina’y nakita na niya sa salamin ang buong katawan niya. Naging maingat si Luke na huwag mag-iwan ng marka sa bahagi ng katawan niyang nakahantad. But no part of her body was left untouched and unloved. Hindi niya naisip na nakauwi na sina Louise at Eric or else she would have worn something to cover her shoulder base.

“They’re not hickies anymore, Anne,” patuloy ni Louise na bahagyang nanlaki ang mga mata. 

“They’re almost bruises! Luke’s that wild, eh? I can imagine what’s underneath your clothings.” Her voice filled with malice.

“Shut up, Louise!” Kinakabahan siyang kung nasa paligid lang si Luke ay marinig nito ang sinasabi ng tiyahin. Tumayo siya, bitbit ang kape at binuksan ang pinto sa kusina at sumilip sa labas, expecting to see Luke outside. Subalit wala ito roon. Lumakad siya pabalik upang lumabas patungo sa sala.

“Oh,” Louise said with exaggeration, watching her intently. “Nakalimutan kong sabihin sa iyong nang dumating kami ay nagpaalam na rin si Luke. May importante raw siyang lalakarin, ipinapasabi sa iyo. Tatawagan ka na lang daw niya. He took your CP from your car and asked me to recharge it.” Lumingon ito sa sala. Naroon ang cell phone niya malapit sa TV at naka-recharge.

Hindi niya pinansin ang tono ng tiyahin. Bigla siyang nakaramdam ng panghihina at bumalik sa upuan. Hindi niya alam kung ano ang dapat asahan sa “morning after,” pero ang malamang wala na si Luke sa bahay matapos ang pinagsaluhan nila sa buong magdamag ay nagdudulot sa kanya ng sakit ng dibdib.

Had he felt guilt and remorse for what happened between them? Had he felt so exposed and defenseless last night after he told her about his anguish, his need, and the way he had lost control over her?

Inisip din ba nitong naging traydor ito sa sarili sa pagsasabi sa kanya kung ano ang trabaho nito na kahit si Annie ay hindi nalaman? O di kaya ay ang pagtatapat nito sa kanya tungkol sa nakaraan ni Annie bago niya ito pinakasalan?

May takot na nagdaan sa dibdib niya. Hindi takot para sa taong nagtatangka sa buhay niya. But she was afraid that Luke would vanish into thin air. That he would never see her again.

“Mayroon ka bang dapat sabihin tungkol sa relasyon ninyo ni Luke, Anne?” pukaw ni Louise sa pag-iisip niya. Pumormal ang tinig nito. “You can’t just sleep around.”

“‘Goodness’ sake, Louise, I am not sleeping around! You may not believe this but Luke’s the only man in my life and I don’t regret what happened between us last night!”

Hindi agad sumagot si Louise. Inabot ang lata ng gatas sa mesa at isinalin sa measuring cup. 

“Eric doesn’t like him,” wika nito sa malamig na tinig. “He considered Luke too mysterious and too arrogant. Alam mo naman si Eric, itinuturing ang sariling padre de pamilya sa ating dalawa. At iniisip niyang pinagsasamantalahan ka ni Luke. That Luke’s a man of the world, only a passing ship at night. At iyon ang ipinag-aalala ni Eric, Anne.”

“What about you, Louise? Ano ang opinyon mo kay Luke?” she challenged.Bahaw na tumawa si Louise. “He’s gorgeous, he’s rich…” Dinaanan nito ng tingin ang mga balikat niya. “And must be very good in bed. If I were ten years younger, I’d be your enemy…”

Napatitig sa tiyahin si Roseanne. Inulit sa isip ang sinabi nito. I’d be your enemy.

May doble bang kahulugan iyon? Was her aunt want her dead? Dito mapupunta ang lahat ng pag-aari ng mga Santillan sa sandaling mamatay siya dahil nag-iisa niya itong kamag-anak. At ngayong magreretiro ito sa pag-aartista sa television, magiging dependent na lang ito sa income ni Eric, which wasn’t enough, kung ang pag-uusapan ay ang pagiging maluho ni Louise.

Louise’s laughter vanished when she spoke again. “It’s probably none of my business, Anne. But you are my niece. At napag-isip-isip kong tama si Eric. Nananamantala lamang ang lalaking iyon. Bakit naririto siya sa tuwing wala kami ni Eric?”

Bigla siyang nakadama ng iritasyon. “Tama ka. It’s none of your business. Tulad din ng hindi ko pinakikialaman kayong dalawa ni Eric.” Itinulak niya ang kape palayo sa kanya.

Hindi sumagot si Louise at tinitigan lang siya. Pagkuwa’y itinuon na nito ang atensiyon sa pagluluto.

36

Nasa kalagitnaan na siya ng hagdan papanhik nang mag-ring ang cell phone niya sa sala. Inaasahan na niyang si Luke iyon. Nagmamadaling bumaba siya uli at halos takbuhin ang patungo sa kinalalagyan niyon.

“Hello…”

“Anne…” Hindi siya nagkamali, si Luke ang nasa kabilang linya. And her heart leaped at the sound of his voice.

“Where are you?” tanong niya.

“Sa bayan. How are you?” he asked huskily.Nag-init ang mukha niya sa tanong na iyon. “I-I’m fine…”

“I wish I were there when you woke up. I’d like to make love to you again in the morning, sweetheart… under the sun.”

Sa kabila ng pamumula ay hindi niya mapigilan ang mapangiti. Heat spread through her body down to the middle of her thighs. “This is an obscene call, Mr. Montañez, and it’s illegal!”

He laughed. “Anyway, listen to this. Bago ako umalis patungong Maynila ay may mga kinausap akong tao. Some I bribed to do little favors for me. Ang iba’y mga kakilala ng Papa noong nabubuhay pa ito. At may natuklasan ako tungkol sa mga Librado…”

Napasulyap sa kusina si Roseanne. Nasa lababo si Louise at nililinis ang mga ginamit sa pagluluto.

“Ano ang ibig mong sabihin?” kinakabahang tanong niya.

“Natuklasan kong bago namatay ang asawa ni Nancy Librado ay nakadispalko ito ng malaking salapi sa bangkong pinagtatrabahuhan.Napahugot siya ng hininga. Parang nahuhulaan na niya ang kasunod nitong sasabihin.

“Nancy was broke. Nakasangla ang bahay at lupa nila sa bayan,” patuloy nito. “Nalulong sa sugal ang asawa niya at naisangla ang lahat ng kabuhayan. You could be right in your hunch about the financial record kahit hindi ko pa nakikita. It was probably doctored. At alam ng tiyahin mo ang lahat ng ito, Roseanne. Kinaumagahan ng pagdating ni Louise sa Santa Clarita, sinamahan niya mismo ni Nancy Librado upang garantiyahan ito sa bangko upang hindi ma-foreclose ang property nito.”

Napaungol si Roseanne doon. Muling sinulyapan ang tiyahin sa kusina. She felt betrayed.Nagpatuloy si Luke. “At heto pa, kinausap ni Louise ang manager ng bangko dahil sa hindi pagbabayad ng amortization para sa lupang binili ng lolo mo. Ipinangako nito na sa sandaling makaahon ang farm ay babayaran din kaagad iyon. So there, alam na natin ngayon kung bakit hindi sapat ang remittances ni Nancy Librado. Higit sa lahat, magbabayad ka ng napakalaking interest sa bangko for late payment of amortization…”

“So Nancy embezzled money from the farm’s income…” Rage rose in her chest. Accessory ang sarili niyang tiyahin sa panloloko ni Nancy Librado. Hindi niya alam kung ano ang iisipin. Gusto niyang umiyak sa galit at sa sama ng loob sa tiyahin.

Nagpatuloy si Luke. “Hindi ko sinasabing may kinalaman sila sa nagtatangka sa iyo, Roseanne. 

Kailangan pa natin ng matibay na pruweba sa bagay na iyan. Pero gusto kong malaman mo ang tungkol sa embezzlement. May kakausapin lang akong tao at pagkatapos ay uuwi ako kina Manang Felipa at magpapalit ng damit. I’ll call you from there. And, darling…“ he paused, “be careful.”

Tinapos ni Luke ang pag-uusap nila. And she stood there like a statue, feeling scared as she had never before. Sapat ang mga dahilang sinabi ni Luke upang pag-isipan ng tiyahin niyang mawala siya sa landas nito.

Tama si Luke. Salapi ang dahilan kung bakit pinagtatangkaan siya. Mamanahin ni Louise ang ari-arian ng mga Santillan sa sandaling mawala siya. At natulungan pa nito si Nancy Librado. She knew they were more than friends. Parang magkapatid ang turingan ng dalawa. But for heaven’s sake, pamangkin siya ni Louise! Magkadugo sila! Isa rin itong Santillan.

At si Eric? Was he involved in this? Siya ba ang umatake sa kanya sa parking lot sa utos na rin ni Louise? Iyon ba ang dahilan kung bakit kilala siya ng attacker niya? At nang araw na matuklasan nila ang tungkol sa patay na aso sa kusina niya ay ang araw din ng pagdating nina Louise at Eric sa Santa Clarita!

She panicked. Patakbo niyang pinanhik ang silid niya sa itaas at kinuha ang susi ng kotse sa bag niya at nagmamadaling lumabas ng bahay. Narinig niyang tinatanong siya ni Louise kung saan siya pupunta pero hindi siya sumagot. Gusto niyang tumakbo palayo mula sa tiyahin.

But she had to get Andre. Kailangan muna niyang puntahan si Eric sa dagat. Kasama nito si Andre. Oh, god, hindi siya makapaniwalang magkakasabwat ang tatlo. But surely, they wouldn’t kill her in broad daylight.

May ilang tao siyang natatanaw sa dagat na naliligo. It was a private beach gayunma’y hindi maiwasang may naliligaw roon mula sa kabilang panig ng beach. That made her feel a little bit safe.

Pero hindi na niya kailangang magtungo sa dagat dahil natanaw niyang paparating sina Eric at Andre. Sinalubong niya ang mga ito at mabilis na kinarga si Andre. Pagkatapos ay bumalik patungo sa kotse niya. She was trying to act normal.

“Hey, saan kayo pupunta? Basa ang damit ni Andre!” sigaw ni Eric na nagsalubong ang mga kilay.

Hindi niya ito pinansin at binuksan ang pinto ng kotse niya. Bago pa niya maipasok si Andre ay narinig niyang isinigaw ni Eric na flat ang dalawang gulong.

She groaned in frustration. Magkasama ang galit, sama ng loob at takot na mabilis niyang tinunton ang daan patungo sa labas ng resort. Hindi ininda na mabigat ang batang karga niya. May tricycle na paroo’t parito sa lahat ng sandali. Kina Manang Felipa na lang niya hihintayin si Luke.

“Ano ang nangyari doon at bigla na lang tumalilis?” tanong ni Eric kay Louise na sumungaw sa may balkon. Ang mga mata ay nakasunod kay Roseanne na nagmamadali.

Nagsalubong ang mga kilay ni Louise na hinayon ang tinitingnan ni Eric. Naguguluhang nagkibit ng mga balikat.

37

HINDI pa gaanong nakakalayo si Roseanne nang masalubong ang paparating na jeep ni Robert. Hinintuan sila nito.

“Hey, saan kayo patungong dalawa?”

“Oh, you’re heaven sent, Robert!” bulalas niya na nakahinga nang maluwag. Biglang nakadama ng pagod sa ginawa niyang pagkarga kay Andre at pagmamadaling makalayo.

Umikot sa passenger seat si Roseanne. Inabot ni Robert mula sa kanya si Andre at pinapasok sa likod ng jeep. “Patungo talaga ako sa inyo at may sasabihin ako sa iyo.”

Isinandal niya ang sarili sa sandalan ng jeep. Tumaas-baba ang dibdib niya sa paghahabol ng hininga. Pagkatapos ay bahagya niyang nilingon ang pinanggalingan. Nakatayo pa rin sa harap ng bahay si Eric. Muli niyang ibinalik ang tingin sa dinadaanan nila.

“What’s wrong?” tanong ni Robert.

“Nothing.” Sapilitan siyang ngumiti. “Hindi ba ako makakaabala sa iyo kung magpapahatid kami ni Andre kina Manang Felipa?”

“Walang problema. Isa pa’y kailangan kitang makausap tungkol sa libro, Anne,” wika nito. Pagkatapos ay nagbuntong-hininga. “Hinihingi ko ng paumanhin ang pagpayag kong sundin ang gustong mangyari ni Mrs. Librado na baguhin ang mga figures sa libro.”

Napahugot ng hininga si Roseanne. Bagaman natitiyak na niya iyon matapos ang pag-uusap nila ni Luke. “Ano ang ibig mong sabihin, Robert?”

“Pinabago ni Mrs. Librado ang totoong figures sa financial statement,” wika nito, nilingon siya. Nasa mukha ang paghingi ng paumanhin. “Nang dumating ka’y minadali niya akong gumawa ng panibagong statement at pinalabas na mahina ang kinita ng farm nitong nakalipas na taon. Kung papayag ka ay daanan natin sa bahay ang totoong financial statement na ginawa kong una.”

Yes, why not? Kailangan niya ang ebidensiyang iyon sa pakikipag-usap niya sa manager niya at kay Louise.

She turned to him. “Let’s go and get the documents, Robert, then I’ll forgive you for being part of this fraud.” She could hardly contain her anger.

“Thank you, Roseanne.” He smiled, the kind of smile that didn’t reach the eyes. Iniliko nito ang jeep sa kabilang daan.

Maliban kay Andre na malakas na binibilang ang lahat ng punong-niyog na nadadaanan nila ay walang salitang namagitan sa dalawa. Robert’s concentration was on his driving. Si Roseanne ay abala ang isip kung ano ang gagawin niya at kung paano niya pakikitunguhan ang tiyahin. Saan siya kukuha ng ebidensiya na ang mga ito ang nagtatangka sa buhay niya?

Nasa unahan ng daan nakatutok ang tingin niya at malayo pa ay nakita na niya ang pagtawid ng isang aso sa daan patungo sa kabilang bahagi. Naramdaman niya ang biglang pagbilis ng jeep.Nanlalaki ang mga matang nilingon niya si Robert. “W-what are you doing? Slow down. Masasagasaan mo ang aso!”

Subalit hindi ito nagmenor. Tuloy-tuloy ito at iginilid ang sasakyan sa left lane upang sadyang masagasaan ang aso na malapit nang makatawid. The sound of the dog hitting the jeep’s bumper horrified Roseanne. Tinakpan niya ang bibig upang hindi mapasigaw.

“Mommy, we ran over the dog!” sigaw ni Andre mula sa likuran niya. Sindak nitong nilingon ang dinaanan nila.

Roseanne turned and held Andre’s hand. Ganoon na lang ang pasasalamat niya at malabo ang transparent na plastic sa gitna ng itim na trapal at hindi natanaw ni Andre ang nasagasaang aso. Pagkatapos ay galit na nilingon si Robert.

Kung ano man ang sasabihin niya ay napigil sa lalamunan niya nang makita ang anyo nito. Nanlilisik ang mga mata nito nang salubungin ang tingin niya.

“Kinasusuklaman ko ang mga aso, Roseanne!”

Pinanlamigan ng katawan si Roseanne. Humigpit ang pagkakahawak niya sa braso ni Andre. Pamilyar ang mga salitang sinabi nito. Memories from her childhood flashed her mind. She was twelve years old.

Kararating lang nila ng mga magulang niya mula sa Maynila upang makisaya sa pagkapanalo ng lolo niya bilang bise-mayor. There would be a party the day after tomorrow. Hindi siya sumama sa mga magulang niya sa munisipyo upang daluhan ang panunumpa ng Lolo Quentin niya.

Mula sa silid niya sa itaas ay narinig niyang may umiiyak na aso. Ang iyak ng aso ay tila yaong nasasaktan. Dumungaw siya sa bintana. Nakita niya ang isang batang lalaki. She knew the boy to be the son of her grandfather’s secretary who died a year ago. Inampon ito ni Mang Ponso, ang katiwala ng lolo niya.

May hawak itong malaking patpat na kawayan. Itinaas nito iyon at ipinalo nang ipinalo sa asong itinali nang kung paano na lang sa puno ng bayabas. Nanlaki ang mga mata niya sa pagkamangha at galit. Hindi niya kayang isiping may mananakit nang ganoon sa isang hayop.

Patakbo siyang bumaba at lumabas sa likod-bahay.

“Tumigil ka! Huwag mong saktan si Blackie! “

“Kinagat niya ako! Tingnan mo.” Ipinakita nito ang isang mahabang galos sa binti at nagdudugo.

“Marahil ay ginalit mo siya. Mabait at hindi nangangagat ang asong iyan,” pagtatanggol niya. Ang aso ay alaga ng mga katulong sa bahay ng lolo niya. “Bitiwan mo iyang patpat na iyan. “

Ngumisi lang ito. “Kinasusuklaman ko ang mga aso! Ang Tatay Elmo ko ay kinagat ng aso kaya hayun at hindi matino ang isip. Nahawa ng rabies.” Itinaas nito ang patpat at muling hinataw nang hinataw ang asong hindi na makagulapay sa dami ng palong tinanggap mula rito. Ni hindi na makaungol ang hayop.

Tinakbo ni Roseanne ang aso. Natamaan pa ang balikat niya ng kawayan sa huling hataw ni Robert. Hindi niya ininda ang sakit at kinarga ang hayop. Ganoon na lang ang sindak at panlulumo niya nang lumungayngay ang ulo nito at hindi na humihinga.

Nagdilim ang paningin niya. Robert was older and taller. But she was furious. Nilapitan niya ito at sinuntok sa mukha. Nabigla si Robert at napatihaya sa buhanginan. Dinampot niya ang patpat na nabitiwan nito at inihataw rito. Tinamaan niya ito sa braso na itinaas upang sanggahin ang palo niya.

“Tikman mo ang ginawa mo kay Blackie!” galit niyang sabi. Akma niya itong papaluin uli subalit pagapang na tumakbo palayo si Robert.

Nagpupuyos sa galit na sinundan niya ito ng tingin habang tumatakbong palayo.Nanghihilakbot na muling tinitigan ni Roseanne si Robert. Tahimik ito sa pagmamaneho subalit nananatiling nakaigting ang anyo.

Ang asong patay sa kusina niya, ito ba ang may kagagawan? Nanayo ang mga balahibo niya. Shock and fear started to grip her. Isinugba ba niya ang sarili sa apoy?

“I-ipara mo ang jeep, Robert,” utos niya sa nanginginig na tinig. “D-dito na lang kami ni Andre.” Lumingon si Robert sa kanya. Isang tila baliw na ngiti ang pinakawalan nito.

“Kukunin natin sa bahay ang dokumento, ’di ba, Roseanne? At pagkatapos ay patatawarin mo ako sa ginawa kong pagsunod kay Nancy Librado?”

“Ihatid mo na lang iyon sa bahay. Ipara mo sa tabi at bababa kami ni Andre!” Akma niyang hahawakan si Andre upang palipatin sa harap subalit malakas at biglang nagpreno si Robert at sumubsob siya, tumama ang ulo niya sa salamin.

Ni hindi niya makuhang sumigaw sa sakit. Umikot ang paningin niya at bago iyon tuluyang nagdilim ay narinig niya ang malakas na iyak ni Andre na sumanib sa halakhak ni Robert.

38

“Ang bango naman ng kape!” bungad ni Luke pagpasok sa kusina habang isa-isang tinatanggal ang mga butones ng polo shirt niya.

“Nariyan ka na pala, Luke,” ani Manang Felipa at inaalis sa kalan ang lagaan ng kape. “Ipagtitimpla kita ng kape. Gusto mo bang magminindal? Nagluto ako ng palitaw.”

“Maliligo lang ho muna ako sandali,” wika niya.

“Nariyan sa sampayan sa likod ang tuwalya mo. Nilabhan ko. Tuyo na iyan,” wika nito at inabot ang isang niyog. “Tamang-tama. Pagkaligo mo’y nakapagkayod na ako ng niyog.” Inabot nito ang isang di-kalakihang itak upang biyakin ang niyog.

“Ako na ang gagawa niyan.” Agad niyang kinuha ang itak mula rito. Then he frowned. May napuna siya sa puluhan ng itak. “Saan galing itong itak na ito, Manang Felipa?”

“Aba’y matagal na ang itak na iyan. Buhay pa si Elmo.” Patuloy ito sa paglalagay ng palitaw sa dahon ng saging na nakasapin sa bilao.

Lalong lumalim ang pagkakakunot ng noo niya. “Elmo? Sinong Elmo?”

“Iyong dating panday sa Kawayanan. Si Elmo ay asawa ng sekretarya ni Mayor Quentin na si Marita. Pareho nang patay ang mag-asawa.” Bahagyang tumawa ang matandang babae. “Ku, napakaraming kuwento sa mag-asawang iyon. Alam mo naman dito sa bayang ito, napakabilis gumawa ng kuwento ng mga tao. Pati iyong pagkamatay ni Marita nang maagasan ay nagawan pa ng malaking kuwento.”

Tuluyan nang napukaw ang interes niya. “Ano hong kuwento?” Patuloy siya sa pagsipat sa itak, gumagana ang isip. Dinama ng kamay niya ang letrang nakalagay sa may puluhan.

“Matagal na iyon, nalimot na ng marami,” sagot nito. “Nadulas sa hagdan ng mismong lumang bahay ni Mayor Quentin si Marita. Iyon ang sanhi upang maagasan ito at siyang ikinamatay. Nang madala sa klinika ay marami nang dugong nawala at malayo ang ospital. Humugong pa nga ang tsismis na anak ni Mayor ang nalaglag kay Marita. Noong panahong iyon ay bise-mayor pa lang si Quentin Santillan…”

Nilingon niya si Manang Felipa, sinisikap alisin ang sarisaring hinalang naglalaro sa isip niya. 

“May…” He swallowed a lump in his throat, “naiwan ho bang kamag-anak sina Marita at Elmo?”

“Aba’y oo. Si Robert. Anak ito ni Marita. Si Tandang Ponso na ewan ko ba kung saang lupalop nagtungo ay pamangkin si Marita. Natutuwa nga ako at maganda na ngayon ang kalagayan ng batang iyon. Aba’y kawawa iyang si Robert noong kabataan. Buhay pa ang ina’y pinagmamalupitan na ni Elmo ang anak. Pumapasok sa paaralan ang batang tadtad ng pasa. At nang mamatay naman si Marita ay wala nang nakapigil kay Elmo na pagmalupitan ang anak…“Luke tensed. Hindi niya gusto ang nararamdaman. Something was mortally wrong. Something was going to happen.

“Bale-bale kung bugbugin ni Elmo si Robert sa tuwing nalalasing dahil hindi raw niya ito anak… na anak daw ito ni Quentin Santillan. Aba’y ni hindi yata tumitingin sa salamin ang taong iyon noong nabubuhay pa. Magkahawig sila ni Robert, lalo na ngayong nagkakaedad itong huli. Ku, selosong sadya… Mabuti na lang at inampon ni Ponso si Robert at pinag-aral.”

Halos pabagsak na binitiwan ni Luke ang itak. Hinugot niya ang cell phone sa may pantalon. Idinayal ang number ni Roseanne. Naubos ang sampung ring nang walang sumasagot. He redialed. Matagal bago may sumagot. Si Louise.

“Louise, I want to talk to Roseanne, please,” nagmamadaling sabi niya.

“Wala rito, Luke. Nagtataka nga kami sa babaeng iyon at bigla na lang umalis at basta na lang dinala si Andre na basa ang damit at puro buhangin… hindi ko alam… Ten minutes or so ago… Natanaw ni Eric na sumakay sa jeep ni Robert—what? H-hindi ko alam…”

Ini-off niya ang cellphone na nagsasalita pa si Louise. Parang hindi siya makahinga sa takot at kabang pumupuno sa dibdib niya. Kaba at takot na hindi niya kailanman naramdaman sa buong buhay niya kahit na manganib siya sa mga assignment niya.

“Manang Felipa, nasa panganib ang buhay nina Roseanne at Andre,” wika niya sa matandang nabaghan. “Saka ko na ipaliliwanag sa inyo. Saan ko maaaring makita si Robert? Saan ito nakatira? Saan sa palagay ninyo maaari niyang dalhin si Roseanne?” Nag-uunahan ang mga tanong sa bibig niya. His hand grasped the gun in his waistband.

“May… nabili itong hindi kalakihang bahay sa bayan. Malapit kina Attorney Librado. Iyon ang alam kong tirahan ng taong iyon. O baka naman ipinasyal lang ni Robert sa plantasyon si Roseanne, Luke?” sabi nito, puno ng alinlangan ang mukha.

Ipinasyal? Umaasa siyang ganoon nga. Pero iba ang idinidikta ng damdamin niya. His gut never failed him when it came to danger.

Think fast. Don’t panic… damn it! he cursed himself. “Hindi niya dadalhin sa bayan si Roseanne, Manang Felipa. Hindi dadalhin ng isang mamamatay-tao—”

“Mamamatay-tao! “ bulalas ng matandang nanlalaki ang mga mata.

“Hindi dadalhin ni Robert sina Roseanne at Andre sa isang hantad na lugar. May alam ba kayong maaaring pagdalhan ni Robert sa dalawa na hindi matao?” Nagmamadali ang tinig niya. Kung magagawa lang niyang ugain ang matanda ay ginawa na niya.

Umiiling ito, naguguluhan. Sandaling nag-isip bago, “S-sa Kawayanan mismo!” bulalas nito. “Sa lumang bahay ng mga magulang niya. Kadikit lang din ng bahay ang maliit na bodegang dating kiskisan at pandayan ni Elmo noong araw.” Itinuro ng matanda ang daan.

He rushed to the door. Nasa Silverado na siya nang sumigaw ito. “Magsama ka ng kahit na sinong taong madadaanan mo para matunton mong madali, Luke. At mag-iingat ka!”

“BAKIT ka namumutla riyan?” tanong ni Eric kay Louise matapos nitong i-off ang cellphone ni Roseanne.

“Ayon kay Luke ay nanganganib si Roseanne kay Robert. And before I could ask him to explain, nawala na siya sa linya. Oh, Eric…”

“Naniwala ka naman.” He rolled his eyes. “At si Robert ang naisip niyang pagbintangan?”

Tumitig si Louise sa nobyo. “Eric, gusto kong maniwala kay Luke. There’s something about Robert that gives me a creep. May mga naaalala akong insidente sa nakaraan… he was just a young boy then. Isang beses ay narinig ko siyang nakikipag-usap kay Tiyo Quentin… nagmamakaawa. He was begging him to acknowledge him as Tiyo Quentin’s son…”

“What are you talking about?”

“And then one time,” patuloy niya na tila hindi nagtanong ang nobyo, “nang puntahan ko sa farm si Tiyo Quentin, nadaanan ko si Robert na ibinibitin sa puno ang isang asong itinali niya sa leeg—the dog!” Nanlaki ang mga mata niya nang maalala ang sinabi ni Roseanne tungkol sa asong patay sa kusina. Hinila niya sa kamay si Eric palabas ng bahay. “Let’s call the police! 

Itanong natin kay Nancy kung saan makikita si Robert.“

39

NANANAKIT ang mga braso niya. Bakit hindi niya maibaba ang mga iyon? Kumikirot ang ulo niya at nahihirapan siyang huminga. Gayunman, ang bahagyang hanging pumapasok sa ilong niya ay may masangsang at nakakasukang amoy.

What happened? Nang mula sa kung saan ay narinig niya ang mahinang iyak. Si Andre! Her eyes flew open. And it hurt even to open her eyes.

Unti-unting nagbalik sa isip ang nangyari. Nakasakay sila ni Andre sa jeep ni Robert nang sagasaan nito ang… umungol siya. Hindi niya gustong isipin ang tungkol sa aso. Pagkatapos ay ang pagpreno nito at ang paghampas ng ulo niya sa salamin ng jeep.

Oh, god!

She tried to put her arms down only to realize they were tied over her head. Tumingala siya. Nakabitin siya sa beam ng bubong na walang kisame.

At nakatali ang bibig niya! The gag was too tight it almost covered her nose. Iyon ang dahilan kung bakit nahihirapan siyang huminga. At humihiyaw sa sakit ang mga binti niya. Dulo lang ng mga daliri niya ang sumasayad sa lupa.

Umikot ang mga mata niya sa paligid. It was an old and dirty warehouse. Sira-sira na ang bubong dahil lumulusot sa butas ng bubong at dingding ang panghapong sikat ng araw.

Muli niyang narinig ang iyak ni Andre, papalapit. Napaungol siya. Gusto niya itong tawagin subalit ni hindi niya maigalaw ang bibig sa higpit ng pagkakatali niyon. At may pakiramdam siyang gustong humiwalay ng braso niya sa katawan niya sa pagkakabitin.

Mayamaya ay bumukas ang giray-giray na yerong pinto ng bodega. Pumasok si Robert na karga ang umiiyak na si Andre. He was smiling demonically at her.

“Nagkamalay na ang mahal na prinsesa,” wika nito. Inilapag si Andre sa isang luma at maruming silya. Pumalahaw ng iyak ang bata at tinatawag siya. Akmang bababa ng silya si Andre upang marahil ay takbuhin si Roseanne subalit umigkas ang kamay ni Robert at sinampal ang bata.

Roseanne screamed. Pero hindi lumabas ang tinig niya mula sa pagkakatali ng bibig niya. Nakita niyang nanlaki ang mga mata ni Andre sa takot at huminto sa pag-iyak.

“Ganyan nga,” ani Robert. “Maging masunurin ka sa akin. Maupo ka riyan at huwag kang maingay!” Pagkatapos ay iniwan nito si Andre at lumakad patungo sa isang malaking hasaan. Kinuha nito ang patalim na nakapatong doon at hinasa-hasa.

Natanaw ni Roseanne na sa isang bahagi ng yerong dingding ay may mga nakasabit na iba’t ibang uri ng patalim, itak, karit at kung ano-ano pang matatalim na bagay. She shuddered. Then she wiggled, trying to free herself, bagaman alam niyang imposible siyang makakawala. Gumiik ang marupok na kahoy sa itaas ng bubong. Nilinga siya ni Robert.

“Mahirap kang patayin, Roseanne,” wika nito, matalim ang mga matang itinuon sa kanya. “Pinahihirapan mo ako sa kamamasid sa lahat ng kilos mo sa Maynila at hanggang dito. At peste ang Montañez na iyon. Parang asong laging nakabantay. And I am running out of time. Malimit ang pagsumpong nitong lintek na ulcer ko. At dahil pinahirapan mo ako, bibigyan kita ng bonus. Hindi ka mamamatay kaagad… unti-unti. Unti-unting kamatayan ang gagawin ko sa iyo hanggang sa maubos ang dugo mo tulad ng ginawa mo sa nanay ko…”

Roseanne’s eyes were wide with shock. Marahas siyang umiling. “Hmmpp…”

Tumawa si Robert. “Gusto mong itangging ikaw ang pumatay sa nanay ko?” Pagkuwa’y tumalim ang mga mata nito. “Itinulak mo siya sa hagdan ninyo, ’di ba? I was there, Roseanne, sa likod ng poste. I saw you! Kasabwat ka ng lolo mong patayin ang Inay upang huwag mahantad ang kawalanghiyaan niya!” Pagkuwa’y humikbi itong tila bata.

Patuloy sa pag-iling si Roseanne. Ang ulo niya at ang punong-braso niya ay halos magpahinto ng paghinga niya sa matinding sakit.

“Ayon sa tatay ko’y anak din ako ni Quentin Santillan. Kaya lang ay hindi ako gustong kilalanin ng lolo mo!” sigaw nito. Nagliparan ang ilang ibong namumugad sa mga tahilan ng bodega.

“Matapos mong patayin si Inay… si Inay na siyang tanging nagmamahal sa akin, ay inampon ako ni Tandang Ponso upang iligtas sa mga kamay ni Elmo, ang tatay-tatayan kong baliw. Lagi akong sinasaktan palibhasa’y na-rabies ng aso…” tila batang sabi nito.

Roseanne was astounded when she realized that his voice had changed into that of a young boy. Kanina pa ito nagsasalita na tila bata!

“At ikaw, ano ang ginawa mo noong inampon ako ni Tandang Ponso? Natatandaan mo ba ang ginawa mo noong bakasyong manalo sa second term niya si Quentin Santillan bilang bise-mayor? Ha, Roseanne? Nang mas pahalagahan mo ang isang hayop kaysa sa akin?“Roseanne closed her eyes tightly even if it hurt. Tinutukoy nito ang pagkakita niya rito na pinapalo ang aso hanggang sa mamatay iyon. At ang pagganti niya ng palo rito.

“Aso lang iyon,” patuloy ni Robert sa boses-bata. “Pero sinaktan mo ako. At ako pa ang pinagalitan ni Quentin. Si Ponso ay pinagalitan din ako. Sinampal pa ako. Kasalanan ko raw, ayon sa kanya dahil pinatay ko iyong aso… Hah!” Naningkit ang mga mata nitong hinila ang buhok niya, napatingala siya at napaungol sa sakit.

“Inangkit ni Tandang Ponso na pinag-aral niya ako…” Humagikgik ito sa tinig-bata. “Iyon ang alam ng lahat. Ipinamalita niyang siya ang nagpapaaral sa akin kaya naman kailangan kong gawin ang mabibigat niyang trabaho sa resort at sa farm habang siya ang tumatanggap ng sahod mula kay Quentin Santillan. Alilang kanin ako ni Tandang Ponso, Roseanne!

“At tulad ni Elmo, munting pagkakamali ay hinahataw ako. Pero alam mo bang hindi ako makakatapos kung hindi dahil kay Quentin Santillan? Siya ang nagpaaral sa akin, hindi si Tandang Ponso. Akala ng matandang iyon ay hindi ko alam na sa kanya inaabot ng lolo mo ang salaping pampaaral sa akin. Pakonsuwelo ng lolo mo dahil hindi niya ako gustong angkining anak!”

Umungol si Roseanne. Umiling. Gusto niyang iparating dito na hindi iyon pakonsuwelo kundi talagang may mga pinag-aaral ang lolo niya. Sa pagkakaalam niya ay may tatlo pang recipient ng scholarship ng lolo niya noong araw. But her grandfather never acknowledged the good deeds. He had remained anonymous. Narinig niyang pinag-usapan iyon ng mga magulang niya minsan.

“At nang makatapos ako at makapagtrabaho, gusto ni Tandang Ponso na sa kanya lahat ang kinikita ko… utang-na-loob ko sa kanya ang edukasyon ko… ang buhay ko.” Tumalim ang mukha nito at pagkatapos ay ngumisi at nagkibit ng mga balikat. Binitiwan ang buhok niya. Nang muling magsalita ay sa boses na nito. “Well, tinapos ko ang pag-iingay at kalupitan ng matandang iyon…” Nanlaki ang mga mata niya. May kinalaman ba ito sa pagkawala ni Manong Ponso?

Ngumisi si Robert. Nilingon ang isang sulok. Sa kabila ng pananakit ng ulo at leeg ay sinundan ng tingin ni Roseanne ang nilingon nito. Mga lumang drum ang naroroon sa isang sulok at nakikita niya ang naglalakihang bangaw na aali-aligid doon.

Bile rose from her chest to her throat and choked with it. Humigit-kumulang ay alam na niya kung ano ang laman ng drum. Doon din nanggagaling ang masangsang na amoy na nalalanghap niya kanina pa.

At si Andre! Oh, God. Nalalanghap ni Andre ang bahong iyon ng nabubulok na katawan ng tao! Her eyes darted to the child. Andre was sobbing silently, his eyes wide as they focused on her. 

Naroroon ang tanong at pagkamangha sa mga mata ng bata.

Napaungol siya. Higit para kay Andre kaysa sa sarili niya.

“Kinasusuklaman ko kayong lahat!” hiyaw ni Robert. “Kung hindi dahil sa nakapaligid niyang mga bodyguard, matagal ko nang napatay si Quentin Santillan!” Pagkatapos ay tumitig sa kanya. Pumalatak. “Hindi ko nga alam kung paano kang nakaligtas sa mga troso. Buong akala ko’y nahulog ka sa bangin. Mapalad kang talaga. Pero kawawa naman ang boyfriend mo.” 

Lumamlam ang mukha nito. “Siya kasi, sukat ba namang basta na lang lumitaw. Gustong maging bida. ’Ayun… tsk…tsk…” Muli itong ngumisi. “But you’ll soon join them, Roseanne… soon. At panonoorin ko ang paghihirap mo!”

40

Limampung metro mula sa building ay tahimik na inihinto ni Luke ang four-wheel drive sa likod ng makakapal na punong-kawayan. Pinauwi niya kaagad ang binatilyong isinama niya para ituro ang lugar. Inutusang tumawag ito ng mga pulis.

Nakatago ang lumang bodega/pandayan sa makakapal na punong-kawayang nakapaligid. Sa harap ng babagsak nang bahay na kadikit ng bodega ay ang jeep ni Robert.

Hindi niya alam kung ilang minuto ang pagitan nila ni Robert. Sa shortcut na itinuro ng binatilyo sila nagdaan. At sa tantiya niya, sa bilis ng pagpapatakbo niya sa Silverado at sa sinabing oras ni Louise ay nahuli lang siya ng limang minuto. But anything could happen in a few seconds.No. Hindi niya dapat isipin iyon.

Muli niyang itinuon ang tingin sa bodega habang maingat na lumakad patungo roon. This would be too easy. Iisa lang ang kalaban niya. But Robert had Roseanne and Andre. And Luke was scared as he had never been before. Kung ano-anong pangitain sa isip niya ang gumuguhit sa maaaring nangyari kay Roseanne na gustong magpasabog sa dibdib niya.

Walang kalatis siyang umikot sa likod. Nauulinigan niya ang tinig ni Robert. Was he talking to her? Was she all right?

What about Andre? Ligtas ba ito? Hindi ba sinaktan ni Robert ang bata? Halos panlabuan siya ng isip sa matinding takot para sa dalawa. He prayed as he had never prayed in his whole life.

Just let them both be unharmed. He promised himself that he would never let Roseanne out of his sight again for the rest of his days. And Andre. Oh, god. He was just a little boy. Even younger than LJ. He shook his head violently. Cursing himself. Hindi siya maaaring magpadaig sa emosyon. He couldn’t get distracted by worrying about them.

Maingat at mabilis ang kilos niya na lumapit sa yerong dingding. Puno iyon ng kalawang at butas. May isang nakaawang na yero na makapapasok ang isang tao. Yumuko siya at inilusot ang sarili. Kumirot ang pinsala sa likod niya subalit bahagya na niyang ininda.

Nakapasok na siya at maingat na humakbang patungo sa maitim at lumang mga drum na nasa harap niya upang bigla ring mapaatras sa napakasangsang na amoy na sumalubong sa kanya.Gumawa ng ingay ang pag-atras niya dahil sa yero siya napaatras subalit sumabay iyon sa malakas na ingay na sanhi ng pagparada ng sasakyan sa harap ng bodega.May inaasahan ba si Robert na kasamang darating?

He held his gun tightly. Sinisikap niyang huwag maapektuhan ng masangsang na amoy. Sa uri ng trabaho niya, natitiyak na niyang nabubulok na katawan ng tao ang sanhi ng amoy na iyon.

Tension was drawing him tight. Sumilip siya sa pagitan ng poste at drum. Then he saw Andre first. Nakaupo ito sa silya at tahimik na umiiyak. His heart ached for the boy, cursing Robert at the same time.

Then he saw her. Nakatali. He saw her moved. She was alive! Subalit saglit lang ang kagalakang nadama niya dahil mabilis itong tinakbo ni Robert. Hinawakan sa buhok at hinila iyon patalikod at inilagay sa leeg nito ang patalim habang ang mga mata’y nakatutok sa pinto.

May pakiramdam siyang sasabog ang dibdib niya sa matinding takot at kaba na baka ibaon nito ang patalim sa leeg ni Roseanne. Pagkatapos ay bumalya ang yerong pinto ng bodega. Napaungol si Luke nang makita kung sino ang dumating.

“Pakawalan mo si Roseanne, Robert!” sigaw ni Eric. Sa likod ay si Louise na nang makita si Andre ay tinakbo ito at niyakap. Ang marahil ay pinipigil na iyak dahil sa takot ay kumawala. Pumalahaw ng iyak si Andre at yumakap kay Louise.

“Patigilin mo ang bata sa pag-iyak, Louise!” hiyaw ni Robert. “Maingay! Ayoko ng maingay!“Natatarantang pinatatahan ni Louise si Andre.

“May kasama kaming pulis, Robert,” patuloy ni Eric. “Hindi ka makakatakas.” Hindi pa nito natatapos ang sinasabi nang lumitaw mula sa pinto ang isang pulis at itinututok ang baril sa kung saan na lang.

Sa ibang pagkakataon, gustong pagtawanan ni Luke ito. It looked like a drill. But he couldn’t afford the luxury of a smile. The fools were endangering Roseanne’s life. At kinakabahan siyang sa halip na makatulong sa kanya ay makasama pa ang mga ito.

“Subukan ninyong lumapit at laslas ang leeg ng babaeng ito!” babala ni Robert.

“Robert, pakawalan mo si Roseanne, parang awa mo na,” Louise was begging him. “Ano ba ang kasalanan niya sa iyo?”

Isang halakhak ang pinakawalan ni Robert, idiniin ang patalim sa leeg ni Roseanne. Luke saw her whimpered in pain. He gritted his teeth. He raised his gun and focused it on his target. But he couldn’t get a good shot. Madadamay si Roseanne, kung hindi man sa baril niya ay sa patalim ni Robert.

Mula sa kinalalagyan niya ay nakatagilid sina Robert at Roseanne. Subalit gumagalaw si Robert at si Roseanne ay nakabitin at nagpipilit na abutin ng mga nakataling paa ang lupa.“Ipakikita ko sa inyo kung paano ko unti-unting papatayin si Roseanne tulad sa isang aso, Louise.” Tila baliw itong humalakhak.

Luke went rigid. Tulad ng mga nakaraang assign­ment niya, he faded into black. Into that abyss where he couldn’t feel. Walang ibang iisipin… walang emosyon. Maliban sa pagsupil sa kalaban.

Umayos siya ng puwesto at humigpit ang hawak sa baril. Isang gahiblang pagkakataon lang ang kailangan niya.

Roseanne, sweetheart, help me…

It was as if his plea communicated with her. Roseanne bent her head a scant of three inches that Robert didn’t even notice. Slowly, tulad sa isang slow motion ay muling ibinalik patingala upang ihampas ang likod ng ulo sa mukha ni Robert. Walang puwersa at lakas iyon para masaktan ito subalit nabigla si Robert. Bahagyang lumayo ang patalim mula sa leeg ni Roseanne.

Split second. Luke fired his gun straight into Robert’s right temple.

Louise screamed, hugged Andre to her chest tightly.

NAGKAMALAY si Roseanne kinabukasan na ng hapon sa ospital sa Laoag. Mukha ni Luke ang namulatan niya.

“Time you wake up, Sleeping Beauty,” wika nito, smiling faintly. “You were sedated for hours.”

“H-hi…” she croaked. Kinapa ang leeg, may benda roon.

“How are you feeling?”

“My… head hurts a little…” Tumaas ang kamay niya sa bahagi ng ulong masakit. Medyo namamaga iyon.

“Slight concussion,” ani Luke. “What happened?”

“B-bumangga ako sa salamin ng jeep nang biglang magpreno si… si Robert.“Tumiim ang mga bagang ni Luke. “You went through a battery of tests. No physical damage, maliban sa sugat mo sa leeg.” He took a harsh deep breath.

“Nasaan si Andre?”

“He’s fine, don’t worry. He was released this morning. He was shocked, but like a child that he is, he recovered fast. In time, he will forget all about it.” May ilang sandaling hindi siya kumibo, pagkuwa’y, “I-I was so scared, Luke,” her voice trembled.Inabot ni Luke ang kamay niya at mahigpit na ikinulong sa mga palad nito. “Me, too, sweetheart. Me, too,” he whispered.

“W-what happened to Robert? Siya ang umatake sa akin sa parking lot, siya rin ang—”

“Sshh…” Inilagay nito ang daliri sa bibig niya. “Forget him, Roseanne. He’s dead.” A muscle flexed in his jaw.Her eyes grew wide. “D-dead? B-binaril siya ng pulis?”

“My gun took care of it.”

“You—Oh, Luke.” Nanlumong napaungol siya. “But… but did you have to kill him?”

“You almost got killed and you worry about that bastard,” sagot nito, his voice sounding angry. 

“He was going to kill you! He tried to kill you many times. And he already killed five people, including your parents and the truck driver! And yes, I have to kill him. There’s no other way. Kung sa kamay na may hawak ng patalim ko siya patatamaan ay madadamay ka. Kung sa ibang bahagi ng katawan, he could still hurt you. He was too close, Roseanne. And he was so intent on killing you at all cost!”

“He was sick, Luke,” mahinang sabi niya, nakadama ng awa para kay Robert. “At one time, he was speaking like a boy. His voice was that of a boy. And he thought I killed Marita… he thought I pushed her mother down the stairs!”

“Forget it,” he commanded. “Walang dahilan para alalahanin pa ang nakaraan.”

Subalit nagpatuloy siya. “But he was so wrong!” Ipinikit niya ang mga mata, sinisikap alalahanin ang bahaging iyon ng kabataan niya. “Oh, it was so long ago… I was eleven I think. My grandfather’s room was open and I remember overhearing Marita talking to him. Masama ang pakiramdam ni Lolo nang umagang iyon at hindi nagtungo sa munisipyo.

“Humihingi si Marita ng tulong kay Lolo. Ang sabi niya’y papatayin siya ng asawa niya kapag nalaman nitong nagdadalang-tao na naman siya. Na hindi maniniwala ang asawa niyang anak nito ang dinadala dahil nagseselos ito sa Lolo.

“Nagalit si Lolo. Lahat na lang daw ng lalaki ay pinagseselosan ni Elmo. Sinabi ni Lolo na hindi niya gusto ang ganoong uri ng reputasyon at eskandalo, lalo at malapit na uli ang eleksiyon. 

Ayon kay Lolo ay may mga kumakalat nang usap-usapan dahil na rin sa seloso niyang asawa. 

Noon din mismo ay ibinigay ni Lolo ang termination paper ni Marita kasabay ng malaking halaga bilang retirement pay niya.

“When Marita came out of his room, I remember running behind the stairs. Lumalakad itong tila wala sa sarili. Nasa puno na ito ng hagdanan nang bigla nitong sapuhin ang ulo… pagkatapos ay bumagsak ito at nagtuloy-tuloy sa ibaba. Sa pagkamangha ko’y tumakbo ako sa puno ng hagdan, not knowing what to do. Nakita ko ang pagbagsak ni Marita… then there was blood.” Her voice broke.

“Sshh… it’s over, sweetheart,” ani Luke, kissing her hand. “Robert was mentally and physically ill. Kung hindi siya namatay sa baril ko, he would have died anyway.” Nagtatanong ang mga mata niyang tumitig dito. “He had tumor in his stomach, nasa late stage na. He’d probably live for another month or two. The doctor who autopsied his body told me an hour ago.”

Gumuhit ang matinding habag sa puso niya para kay Robert. Biktima ito ng malupit na kabataan at ng maling paniniwala.

Isang mahinang katok sa pinto ang narinig nila. Bumukas iyon at pumasok si Louise.

“So she’s awake,” wika nito. “Inayos ko na ang discharge paper niya. Maaari na siyang lumabas bukas.”

Tumango si Luke at tumayo mula sa pagkakaupo sa gilid ng kama. “Lalabas na muna ako at kakausapin ko ang doktor niya.” Niyuko siya nito. His finger touched her lips. “Kalimutan mo na ang lahat. The nightmare’s over.”

“Thank you.” No voice came. Only her mouth formed the words.Ngumiti lang ito. Then he walked towards the door and let himself out.

Si Louise ay humakbang patungo sa gilid ng kama at tinunghayan siya. “Kumusta na ang pakiramdam mo?”

She smiled a little. “If I hurt physically, it will pass. And I’m glad it’s all over.”

“Yeah, me, too,” wika nito na sinamahan ng buntong-hininga. “I’m sorry, Anne.”

Tahimik siyang tumango. Alam niya kung para saan ang paghingi nito ng paumanhin.

“Nang dumating ako sa Santa Clarita ay agad na nagtapat si Nancy sa akin. Nakiusap na huwag ko munang sabihin sa iyo hangga’t hindi siya nakagagawa ng paraan para mabayaran ang nadispalkong pera.” She sighed. “Hindi ko siya magawang tanggihan, Anne. Nagtapat siya sa akin. Hindi niya binalak na dayain kang tuluyan. Naipit siya, lalo na nang itawag kong darating ka.

“Sinikap kong matulungan siya. At naghihintay lang kami ng magandang pagkakataong kausapin ka. Hindi namin magawa ni Nancy iyon habang nag-aalala ka ng tungkol sa nagtatangkang pumatay sa iyo. Believe me, nang nasa Santo Tomas kami ay wala kaming pinag-usapan kung paano niyang ipagtatapat sa iyo ang tungkol sa perang nawala mula sa farm…“Hindi siya sumagot. Hindi niya masabi sa tiyahing mas madaling tanggapin ang ginawa nitong pagkakaila at pagtatakip kay Nancy Librado kaysa kung nagkatotoo ang hinala niyang ito at si Nancy ang nagtangka sa buhay niya. Ikinalulungkot din niyang pinaghinalaan niya ito.

“It was Nancy’s husband who embezzled the money, Anne. Maliban pa sa salaping nadispalko nito sa rural bank na pinagtatrabahuhan nito,” patuloy ni Louise. Her eyes flew to her aunt. “She showed me the farm’s record as far as two years back. At sinabi niya ring hindi inatake sa puso ang asawa niya. He took an overdose. Pilit niyang pinagtakpan iyon upang iwasan ang eskandalo.”

“Oh.”

“At si Nancy ang nagdurusa sa ginawa ng asawa niya. I hope you can forgive her…”

“Oh, I do,” wika niya sa pinasiglang tinig. “I am alive and Andre’s unharmed. I can afford to be magnanimous. I’ll give her an easy repayment terms. Mag-uusap kami paglabas ko rito.“Louise smiled faintly. “Oh, but she will be paying you soon. Kalahati kaagad ng perang nawala. At siya na rin ang magbabalikat ng interes sa bangko para sa late payment ng amortization. She is selling the vacation house in Santo Tomas. Hindi niya kailangan iyon. Sapat nang matubos niya sa pagkakasanla ang bahay niya sa bayan. Iyon ang dahilan kung bakit sumama kami ni Eric sa camping. Gustong makita ni Eric ang property. He was interested in buying it.“Tumaas ang mga kilay niya roon. “Eric’s that well-off?”

“You’d better believe it,” Louise said laughing. “He’s a miser and had been working and saving all his life. Kahit kotse ay ayaw bumili. But he will, soon. Malayo ang Santo Tomas para mag-commute. Kahit segunda-manong kotse.”

“Where is he?”

“Oh, outside. Inabangan ang paglabas ni Luke dito. He’s making his peace with him. Muntik na niyang ipahamak ang kaligtasan mo sa biglang pagsulpot sa bodega. But Eric cares for you, you know. For us. He really does…”

Tumango siya. A soft smile on her lips. “Padre de pamilya, hindi ba?“Both women laughed.

KINABUKASAN ng umaga ay inilabas ng ospital si Roseanne. Sina Louise at Eric ang nag-uwi sa kanya. Si Manang Felipa ay nasa bahay ng lolo niya at inaalagaan si Andre. Ayon kay Eric ay lumuwas na ng Maynila si Luke.

Gusto niyang manlumo. Tahimik na sumandal sa sandalan ng kotse sa likod at ipinikit ang mga mata.

Nagawa na ni Luke ang tungkulin nitong iligtas siya.

What does one have to do with the other? That was what Luke said. Yeah. It was stupid to think that he redeemed himself through her and Andre.

But he could have at least had the decency to say good-bye.

Nag-init ang sulok ng mga mata niya. The pain in her heart was too painful to bear. Pero sinikap niyang huwag bumagsak ang mga luha.I’ll get by.

41

“Andre, your dinner’s getting cold. Hindi ka kumakain.” Nakasilip siya rito mula sa kusina.Nakadapa si Andre sa sahig at nanonood ng cartoons. Sa tabi nito ay ang pagkain. “I am eating, Mommy…” balik-sigaw nito. Dumampot ng chicken bits pero hindi inaalis ang mga mata sa pagkakatutok sa TV screen. Isinubo nito ang chicken bits.

Umiling siya at itinuloy na sa lababo ang pagkaing hindi naman niya nagalaw. Apat na araw na ang nakalipas mula nang lumabas siya ng ospital. Marami na ang nangyari.

Kinausap at humingi ng tawad sa kanya si Nancy Librado para sa asawa nito. Tulad ng nasabi na niya kay Louise, pinatawad niya ito at pinanatili sa serbisyo. Inihayag niya rito ang pagnanais niyang manatili sa Santa Clarita at asikasuhin ang farm. And she needed Nancy to assist her.Isa pa, plano niyang magtayo ng clinic sa bayan. She was a surgeon. She could be a general practitioner. And maybe in the near future, she would specialize in another field. She took up reconstructive surgery because her grandfather joked her about it. Now she thought of specializing in psychiatry.

Magiging abala siya. Hindi magkakapuwang ang pag-iisip kay Luke. She sighed. Hinugasan ang pinggan. Walang sandaling hindi niya ito naiisip. But they say time heals all wounds. All she had to do was wait for that time. Kung kailan iyon, hindi niya alam. If ever she would forget him.

Bahagyang-bahagyang tunog ng makina ng sasakyan ang narinig niya sa labas. Nagbalik ba sina Louise at Eric? Pero kanina pa nakaalis ang mga ito. Eric decided to spend the weekend in Santo Tomas, a romantic place to discuss weddings and future plans—ayon dito.

She strained her ear to listen more. Pero mga panggabing kuliglig ang naririnig niya at ang ingay ng mga dahong hinahampas ng hangin sa bintana niya.

Nang marinig niya ang langitngit ng pagbubukas ng pinto. At bago pa siya makalingon ay sumigaw na si Andre.

“Daddy!”

“Hello, pet…” said the familiar raspy voice that was music to Roseanne’s ears.Kung posible lang na lumabas ang puso niya sa dibdib niya ay iyon marahil ang nangyari sa kabang nadarama.

Be still, my heart! she hissed to herself. May ilang sandaling nanatiling nakatayo siya sa lababo upang payapain ang sarili.

Napalingon siya nang marinig ang tinig ni Andre sa entrada. Nakasakay ito sa bisikleta.“Mommy, look!” pagmamayabang nito. “Dala ni Daddy…”

She smiled indulgently at Andre. Iniatras na nito ang bisikleta at nagpaikot-ikot sa sala. Tumaas ang mukha niya kay Luke. Nakasandal ito sa hamba ng entrada. In his usual faded blue jeans and denim colored shirt. But this time, he had shaved. Nakabakas pa sa mukha ang mangasul-ngasul na pinagdaanan ng pang-ahit.

“Hi,” bati nito.

“H-hi yourself.”

“You’re looking fine.” May pananabik nitong hinagod ng tingin ang kabuuan niya.

“Wala sina Eric at Louise—” She closed her mouth shut. Alam niyang iba ang magiging dating niyon kay Luke.

She was right. He was grinning devilishly. “What are you suggesting, sweetheart? I’m game. I’m not even tired. Dalawang oras at kalahati lang akong nagmaneho mula Capistrano. Ginamit ko ang Cessna ng kompanya sa pagparoo’t parito sa Maynila.”

“Ang ibig kong sabihin ay hindi ko gustong mag-isip na naman nang hindi mabuti sina Louise at Eric. Ayon sa kanila’y dumarating ka tuwing wala sila.”

Umangat ang mga kilay nito. Amusement lit his eyes. “Kasalanan ko bang mahusay akong kumuha ng tiyempo?”

She sighed. “Kumain ka na ba?”

“Hmm… that sounds very wifely. And I like that.”

“Oh, don’t tease,” wika niya. “Why have you come, Luke?”

Ilang segundo ang pinalipas nito bago sumagot. “Anong klaseng tanong iyan? I’m here because I want to see you. I want to be with you.”

“Ni hindi ka nagpaalam nang umalis ka patungong Maynila,” she accused.

“Bumalik ako nang gabing iyon pero tulog ka na. I didn’t have the heart to wake you up.” His eyes ran over her. “You know, when you were in that building, when you were in danger, I made a promise.”

“A promise?”

“That if you were not harmed, that if you came out of it alive, I promised not to let you out of my sight… for as long as I live.”

“I see,” aniya. What did he mean by that? Nang muli siyang magsalita ay binahiran niya ng sarkasmo ang tinig, “Gusto mong maging permanenteng bodyguard ko? Puwes, it’s over, Luke. Hindi ko kailangan ng bodyguard.”

Luke smiled at the insolence in her voice. “Come here, Anne.”

“Don’t call me that.”

He frowned. “That is your name.”

“You associate it with Annie,” she said with a sigh. “Huwag mo akong ipagkamaling siya, Luke.”

“Annie had always been Annie to everyone. She was never called otherwise. It was a faith’s joke that you had a name similar to hers. At hindi kita ipinagkakamali sa kanya, Anne. Not once… not in any way… and not ever.”

“Good. Because I am not her,” she snapped.

“Obviously,” he agreed. “She didn’t have hair like yours. She was also tall, five feet and eight inches. Voluptuous and with breasts many men would die for.” She flinched.

“Annie was a homebody… and very submissive. At sa pagkakatanda ko, nasabi ko na sa iyo na minsan man ay hindi niya ako pinagtaasan ng tinig. Ang bawat salita ko’y batas para sa kanya.” He stared at her. Waiting for her to speak.

But she refused to even meet his eyes. She was close to tears. Damn him for coming back and hurt her by comparing her to his dead wife.

Nagpatuloy si Luke nang manatili siyang hindi kumikibo. “Annie had straight and short silky hair. While you have curly, untamable hair that I love to run my fingers through. You are not tall. You are too slender, and yet when we made love you seemed to fit every angle and plane of my body as if you have been made for me…”

Napasinghap siya. Tumaas ang mga mata niya rito. He was gazing at her with what she thought as love in his eyes. May pag-asang umahon sa dibdib niya. Huwag nang idagdag pa ang init na nanunulay sa bawat himaymay ng katawan niya.

“You don’t have breasts men would die for. Fine. I don’t want any men oggling at your breasts or I will always be in trouble. Yours are firm and small. Yet, it was as if they were made exactly to fit my hands…”

“Y-you’re talking obscene…”

“Am I?” Passion flared in his eyes. He walked slowly towards her.

Umatras siya. “I-I am not submissive…” she challenged in a small voice.

“No, you aren’t. You’re stubborn.”

“Nor passive,” patuloy niya, huminto sa pag-atras nang maramdaman sa likod ang sink counter. 

“When you’re wrong, I’ll point it out to you and you must see reasons. And vice-versa. For me, relationship is a two-way lane.”

“I can agree with you.”

“As to being a homebody—”

“Can be compromised,” Luke finished for her. “But you are a good cook, you take care of Andre well and you love him. You have the makings of a loving and a wonderful wife…”

“Saan patungo ang usapang ito, Luke?” Her heart was pounding on her chest painfully.

Huminto si Luke sa paghakbang ilang pulgada mula sa kanya. His hands cupped her face and looked straight into her confused eyes.

“Annie was the embodiment of my idea of a perfect woman, sweetheart. And I loved her,” he said emotionally. “You are her exact opposite and yet I fell in love with you. And I don’t want you any other way. I love you just the way you are.”

She was dumbfounded. He loved her! Iyon lang ang tumitining sa puso at isip niya. Hindi na importante kung aling pag-ibig ang higit na mas matimbang o kung sino ang higit nitong iniibig. O kung sadyang minahal ito ni Annie nang totoo.

Annie was dead. She was alive and he loved her! She could love him with all her heart, body and soul. She would love him the way Annie hadn’t. That was all that matter.

“I love you so very much, Anne, that had you died in that warehouse I don’t want to live anymore.”

She was speechless. Warmth blazed her. She tried to open her mouth and say something but words wouldn’t come.

His eyes caressed her face as he confessed. “And you were the first woman I ever made love to since Annie and LJ’s death.”

Oh. She was genuinely surprised. “S-surely… that’s not true.”

“Hindi ko kailangang ipagsinungaling ang bagay na iyon. Sa nakalipas na halos limang taon, I confined myself in a maelstrom of torment, of rage, of ache and pain.” He paused. “Till I met you. Doon ko naramdamang gusto kong makawala sa pinagkulungan ko sa sarili ko. And suddenly, you became my lifeline.” His voice broke, mists formed his eyes.

Tumaas ang mga kamay niya sa mukha nito. Her fingers softly wiped the mists away. Luke got hold of her hand. Dinala iyon sa dibdib nito, sa tapat mismo ng puso nito.

“That must have been the reason why I cried when I reached my climax. You gave me back all that was lost, Anne.”

She wanted to burst into tears. Kanina pa ang mga iyon nakaamba sa mga mata niya. But she held herself. Luha man iyon ng kaligayahan ay hindi pa rin niya gustong umiyak. She had been doing that lately… and for the last two and a half years of her life.

May ilang beses siyang tumikhim bago nagsalita. Hinawakan ang lapel ng polo nito. “Ano na nga iyong pangako mo sa sarili mo nang nasa bodega ako?”

He frowned at her. “That I won’t let you out of my sight for as long as I live.”

“So okay, I retract what I said. I need a bodyguard, permanently.” Umangat ang mga kilay ni Luke. “And since you are a man of the law, you hate something illegal, don’t you?”

“You bet.”

“And I cannot have a bodyguard who wouldn’t let me out of his sight unless he was my husband. Am I correct?”

Unti-unting gumitaw ang ngiti sa sulok ng mga labi ni Luke. “You are so smart.”

She cleared her throat again. “This is difficult, Mr. Montañez. Hindi ko gustong sabihin sa mga apo ko na ako ang nag-propose sa lolo nila. So you better make it right. Start proposing now.”

His bark of laughter echoed around the room. Makalipas ang ilang saglit ay may dinukot sa bulsa, isang pulang cajeta. Itinaas iyon sa harap niya.

“This is one of the reasons why I went to Manila, sweetheart. I’ll tell you about my resignation from my job later. And I want to give you this.” Binuksan nito ang munting kahon at tumambad ang isang engagement ring. “Nasa kotse pa ang isang bote ng champagne and three yellow roses in a box. Dinaanan ko rin sa rancho ang dalawang antigong candelabra. I would have done the proposal the proper way. Pero apurado ka.” Isinuot nito ang singsing sa palasingsingan niya. 

“Will you marry me, Roseanne, and be the mother of my children, including Andre?”

Her eyes shone like stars in a spangled night. “Oh, Luke, yes! Yes! I’ll marry you!” She hugged his neck.

Gumanti ng yakap si Luke, mahigpit. At sa isang mahabang sandali ay nanatili siyang nakakulong sa mga bisig nito. And then he whispered in her ear, “I love you,” he said emotionally. “Thank you for coming into my life and making me live and feel again.”

She looked at him lovingly, and then said gently. “We have Andre, and we will have our own children, but they are not to replace LJ. And you will not forget Annie.”

His smile was tender, puno ng pagmamahal, that Roseanne felt like crying. “Naririto silang palagi sa puso ko, Anne. But I love you and I need you and I don’t think I could go through life without you. At anuman ang dumating sa buhay natin, kakayanin nating dalawa. Tell me you love me, too.”

“Oh, yes!” she exclaimed happily. “I do love you, Luke Montañez.”

Wakas

*********Sana nagustuhan n’yo ang kuwento ni Luke at ang mga aral na kanilang dala. Char hahahaha. Anyways . Maraming salamat sa inyong lahat mga beshie sana hindi kayo magsawa sa pagsuporta at pagbabasa. Love lots . Stay safe and God bless. - Admin A *********