READER’S GUIDE

•

Reader’s Guide

•

FREEZELL SERIES SEQUENCE

(1st Generation

• FIVE BULLETS)

1 . My Possessive Fake Husband [Completed]

                  a. Partners In Crime (MPFH Side

             Story) [Complete

d]

    

2. My Naughty Boastful Boss [Completed]

<EDITING

    

3. My Impulsive Ex Boyfriend [Completed]

    

4. My Stupid Runaway Groom [Completed]

My Short Tempered Husband

[C

ompleted

]

   

(2nd Generation - EIGHT GRENADES)

6. The Arrogant Client [Completed]

7. The Secretive Professor [Completed]

8. The Distressed Raced [

Completed

]

9. The Vicious Agent [Completed]

10. The Indecent Suitor [

Completed]

              a. Instances and Chances

              (Side Story) [Completed]

11. The Untamed Actor [Completed]

12. The Nasty Rancher [On-going]

13. The Fierce Manipulator [Soon]

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

Freezell #5: My Short Tempered Husband

Aeickel Lavria Freezell, kilala bilang tahimik, mapanganib at isang gwapong babaeng secret agent. She is a naturally born woman but she has the charm of a handsome man that makes women mistake him as a man of their dreams.

Isang araw ay nai assign siya para bantayan ang isang short tempered bachelor slash band member slash CEO slash ex boyfriend ng kakambal niya na si Nigel Iñigo Ricafort. Binusisi niyang mabuti kung paano siya makakalapit dito at nalaman niyang isa itong misogynist. She took that bait and applied as his male secretary. Hindi  naging mahirap sa kanya ang pagpasok dahil simula bata pa lamang siya ay napagkakamalan na siyang isang gwapong lalaki lalo na’t hindi siya nagpapahaba ng buhok.

Naging maayos ang relasyon nila ng boss niya, at nang minsan siyang ayain nitong mag-inom ay pumayag siya. Kapwa sila nalasing at humantong sa isang hindi inaasahang kasalan na babago sa tahimik na buhay ni Aeickel. Paano na ang misyon niya rito? Paano na kapag nalaman ng amo niya isa pala siyang babae at matagal na silang kasal? At paano niya mapagsasabay ang pagbabantay niya rito at ang unti-unti niyang pagkahulog?

Freezell Series #5

PROLOGUE

~ FREEZELL SERIES #5

“DAMN IT JACEN!”

Halos lahat ng aplikante na narito sa waiting area ay parang nahintakutan sa pagsigaw na iyon maliban sa akin. Inaral ko na ang ugali ng taong iyon bago pa ako nagpunta dito.

“I told you, I fucking need a male secretary and not a fucking slut!”

Halatang kulang na lamang ay maputol ang litid nito sa leeg sa ginawa niyang pagsigaw.

“Alis na kaya tayo, frend? Nakakaloka naman pala ’yung magiging boss natin. Wit ko bet kahit pa yummy siya. Yay!”

Hindi na ako nagtakha sa naging reaksyon na iyon ng bakla at babaeng katabi ko. Mabilis silang umalis kasabay ng mga iba pang aplikante bukod sa akin.

“Sir?” napalingon ako doon sa babaeng tumawag sa akin. Maliit lang siya at parang kinikilig pa siya sa pagtawag niya sa akin.

“Yes?” pinilit kong gawing natural ang boses ko na hindi ako mahahalata na babae ako.

Yes. This is my plan. Nagpanggap akong lalake upang makapag apply dito sa Ricafort Agency at upang mapalapit sa lalaking kanina pa sigaw ng sigaw sa loob ng opisina.

Hindi naman naging mahirap sa akin ang pagpapanggap dahil mula bata ako ay lagi akong napagkakamalang lalaki dahil ’di umano sa taglay kong kagwapuhan.

“Mr. Aeickel Van Lou, you’re hired. You can start tomorrow para sa evaluation sa’yo ni Jacen. Makaka alis ka na,” ni hindi ko na nakuhang magsalita. Basta pinaalis na ako nito na sinunod ko naman.

---

KASALUKUYAN kaming nasa bar nitong boss ko na hindi ko naman pwedeng pabayaan. Bukod pa sa dahilan na nagpasama siya sa akin dito.

“Magpakasal tayo,” he said while we’re drinking. Tinatamaan na din ako ng alak kaya’t hindi na gaanong pumapasok na utak ko ang pinagsasasabi niya.

“Hindi dahil brokenhearted ka ay mag aaya ka nalang ng kung sino sinong babae na papakasalan ka,” sagot ko naman dito.

“Bakit, babae ka ba?” saka pa ito tumawa ng nakakaloko dala ng pagkalasing nito. “Look dude, wala namang masama sa same sex marriage. Let’s just do this thing! Hindi na din siguro masama kung sa’yo ako magpapakasal, tutal kamata mo naman ’yong babaeng nanakit sa akin.”

Masyado siyang madaldal kaya’t kinaladkad ko na siya palabas ng bar na iyon. Lasing na din ako at damang dama ko ’yon.

Hindi na ako nagtatakha sa sinabi niya na kamata ko ang babaeng nanakit sa kanya, kakambal ko ’yon e! Si Leickel ’yon, pero wala siyang ka alam alam.

Dinala ko siya sa kilala kong judge. Kinatok ko pa nga ang bahay nito.

“Oh Aei!?” halos di makapaniwalang saad ng judge na ’to. He’s Judge Guio Lou. My uncle.

“Please, ikasal niyo kami.”

Hindi na ako nagdalawang salita dito. Ang asawa niya na si Tita Sapphire at si Eliara na pinsan ko ang nagsilbing witness namin ni boss sa kasal na ito.

Natapos ang gabing iyon na may pinirmahan akong marriage contract. A legal marriage contract.

---

“AEICKEL bring me some coffee here in my dressing room!” I heard him shouted. I’m currently working as his personal assistant and not just his office assistant. Well, he’s an actor singer slash business man. He has a band named RAIN .

Agad akong pumasok sa dressing room niya at inilapag ang kapeng hiniling niya.

Nakatutok lang siya sa magazine na binabasa niya at hindi ininda ang pagpasok ko. Ano pa nga bang aasahan ko sa taong ubod ng sungit at lamig? Tinalo pa ang ugali ko na walang pakielam sa tao.

“What are you still doing here?” he asked as he raised his left eyebrow nang bahagyang mapatagal tagal na ang pagtayo ko doon.

I immediately left his dressing room without saying any word.

I’m Aeickel Lavria Lou- Freezell and he’s Nigel Iñigo Mendoza- Ricafort ,

MY SHORT TEMPERED HUSBAND

.

(Sa mga hindi readers nito at bagong salta, please don’t be confuse. It’s AEICKEL LAVRIA LOU-FREEZELL, pero dahil parang nagkaphobia na sa babae si Nigel, hinire niya si Aeickel without knowing na babae pala ito dahil mukha itong napakagwapong lalaki.)

One

Aeickel’s P.O.V

Nagmamasid lang ako habang busy ang bandang RAIN sa paghahanda. Kanya-kanya silang pagbutingting sa mga instrumento nila maliban lamang kay Nigel na nakatingin sa kawalan.

“Eyy, ’tol!” Gulat sa kanya ni Iro.

“Stay away from me motherfucker,” tanging sagot lang ni Nigel kay Iro.

I don’t know what’s with this person’s personality, though I don’t want to dig inside. I’m afraid to get too attached. I know myself more than anyone else.

“Sir,” pagkuha ko sa atensyon ni Nigel. Tinignan lamang ako nito ng tingin na walang emosyon. I’m used to that stare, it doesn’t bother me anymore. “The performance will start in ten minutes. I’ll just check everything before you enter the stage,” wika ko dito na tanging tango lamang ang isinagot niya sa akin.

Lumakad ako paalis ng preparation room at nagsimulang inspeksyonin ang paligid. Ikinabit ko na din ang earpiece at mouthpiece ko na connected sa ibang mga agent.

“Flame, this is Night. Standy by, our client will be performing in,” saka ko tinignan ang relo ko. “In seven minutes. Check everything before I send them up stage,” utos ko.

“Copy commander in chief,” sagot nito na alam kong may halong kapilyohan.

“We’re not fucking playing here. Focus,” sagot ko.

Naglakad-lakad ako sa paligid at walang tigil sa paglinga. Kailangang suriin kong mabuti ang bawat sulok ng lugar. Hindi ko alam kung kailan aatake o gagawa ng aksyon ang assailant ni Nigel.

May napansin akong kahina-hinalang lalake na papunta sa backstage. Akmang susundan ko ito nang bigla na lamang may nabangga akong isang malambot na bagay.

Babae!

Agad ko itong sinalo nang mukhang matutumba ito sa sahig. “Ayos ka lang ba miss?” Pinalaki ko ng bahagya ang boses ko.

“Ang….gwapo?” Wika lamang nito na nakatitig sa mukha ko. Tila siya namahika sa klase ng pagtitig niya sa akin.

Itinayo ko siya dahil natatakot akong maging tama ang iniisip ko. Kung iintindihin ko ang sitwasyon, this girl is an agressive one. This type of girl is what I hate the most. They are stupidly clingy for no fucking reason.

“If you’re okay, I’ll take my leave now,” saka pa ako marahang yumuko sa kanya at naglakad na, ngunit gaya ng inaasahan ko, hinatak nito ang kamay ko.

“Hey handsome, you don’t wanna have some fun with me? I’ll scream and cum for you the way you want me to,” saka pa ako nito nginitian ng mapang akit na ngiti.

See? Hindi ako nagkamali ng pagkilatis sa kanya. I was trained for this. I knew how to deal with different people.

Kinuha ko ang kamay niyang nakahawak sa kamay ko at saka ko siya kinabig palapit sa akin na naging sanhi ng pagkakasubsob niya sa dibdib ko. “Feel that?” Tanong ko.

Napatingala siya sa akin ng nakangiti. “Ohhh, I like your aggressiveness,” sagot niya. This stupid woman is kicking my inner self out of my body.

Imbes na sagutin siya agad, inilagay ko na lamang ang kamay niya sa dibdib ko. Alam kong hindi niya ako titigilan kung hindi ko gagawin ’to. Umumang ako sa tenga niya at bumulong.

“Feel my mountains sis, they may be smaller than yours, but they are way much lovelier. May hiwa din ako sis, huwag kang papalinlang,” I said as I smirked and stormed out of her sight.

Serves her right. I’m not into same sex relationship. I’m fuckingly straight woman.

“Can I also feel those small mountains?” Tinig iyon ni Scorpio. Isa sa pinakamalokong agent na kasundo ni Flame.

“Wait ’til we’re done here, I’m gonna put holes in your not so gorgeous body,” sagot ko.

“Ohhh, I just cringed,” saka pa ito tumawa na ikinailing ko na lamang. Ayaw na ayaw kong magkasama sila ni Flame kapag nasa misyon dahil puro katarantaduhan ang alam niya kaya’t pati si Flame ay nahahawa.

“Is everything okay?” Tanong ko sa kanila dahil sila ang nakaview sa lahat ng cctv ng lugar maging ang mga installed spy cams.

“Yes. But something bothers me,” wika ni Flame na agad kong ikina alerto.

“What is it?”

“There is something in the way you look at him,” seryosong wika ni Flame sa akin.

“Fuck you. Just focus! Enough of teasing me,” saka ko pinatay ang earpiece at mouthpiece dahil alam kong hindi nila ako titigilan sa mga katarantaduhang naiisip nila.

Naglakad na ako pabalik ng preparation room at nakita ko na paakyat na din ang RAIN ng stage.

Nagkatinginan kami ni Nigel. “Everything is clear, Sir. No fan will cling unto you,” wika ko na tanging sinagot lamang niya ng tango.

Nang makaakyat na sila sa stage ay bumaba naman ako at pumwesto sa pinakaharap para kung may mangyari man na hindi inaasahan ay agad akong makakaresponde.

For him, I’m his secretary, but for his Dad, Mr. Harrold Ricafort, I’m his son’s personal bodyguard. It’s fine with me being an undercover as long as there is no conflict. Mr. Harrold asked us not to tell his son about this bodyguard thing because this is what Nigel despise the most, being tailed and being monitored. Who wouldn’t be, right? But it’s my job. I have no other choices.

Natapos ang performance nila. Nagpapasalamat ako na walang gulong naganap hindi gaya ng mga dati nilang performance. Tipong may bigla nalang umaakyat na mga fan sa taas ng stage at biglang mangyayakap o manghahalik.

Natapos na silang mag-ayos ng mga gamit nila para sa pag-uwi at gayon din ako mga gamit ni Nigel. Ininspeksyon ko ang bawat kagamitan niya dahil baka mayroon na palang nailagay na hindi magandang bagay dito at nakalusot sa sekyuridad ko.

“Sa akin ka sasabay,” napatingin ako kay Royze sa sinabi niyang iyon. Bahagya din napakunot ang noo ko dahil sa akin siya nakatingin.

“Ako po ba?” Tanong ko.

“Oo, along the way lang naman ang condo mo, hindi ba?” Lalong kumunot ang noo ko sa sinabi niya. Wala akong natatandaan na sinabi ko kung saan naroroon ang condo ko, at mas lalong wala akong sinabihan na sa isang condo unit ako nakatira.

“No Sir. I can manage,” saka ako ngumiti ng bahagya dito.

“I insist–”

“Sa akin siya sasabay. Ako ang amo niya, hindi ikaw,” naputol ang dapat na sasabihin ni Royze sa pagsabat na iyon ni Nigel.

“Fine,” tanging naisagot ni Royze sa huli.

Hindi na ako nakisali sa komusyon nila kahit na ako ang pinag-uusapan. Ayoko lang na mabaling ang atensyon nila sa akin. I hate attention the most when it comes to this kind of thing.

Bumaba na kami sa basement parking lot kung nasaan ang mga sasakyan nila. Inilagay ko ang mga gamit ni Nigel sa backseat.

“You drive,” saka niya inihagis sa akin ang susi na mabilis ko namang nasalo.

“Where are we going, Sir?” Tanong ko nang kapwa na kami nakasakay.

“Go to a club in Cavite,” kumunot ang noo ko sa sinabi niya.

“Cavite? Sir, mayroong mga club dito sa Batangas.”

“Sino bang amo? Ikaw o ako?” That words shut my mouth.

“Noted,” saka ko na inarangkada ang sasakyan.

I’m fucking tired, and this stupid broken man wants to drink his heart out! Can this day get any better?

“ANOTHER BOTTLE!” Sigaw niya sa bartender. Hindi ako maawaing tao, pero nakuha kong naawa sa binatilyong bartender dahil kanina pa walang humpay na bulyaw ang nakukuha nito mula sa amo ko.

“Ito po, Sir.” Saka inabot ng bartender ang isa pang bote ng tequila. Kung bibilangin ko ay pang apat na bote na niya iyan. Ako naman ay hindi umiinom dahil alam kong magdadrive ako. I am in an organization, I can’t take the risk of getting caught.

“Hey Aeickel,” napalingon ako sa ginawa niyang pagtawag sa akin.

“Yeah?” Pagsagot ko.

“Can you sell me your eyes?” Napaismid ako sa sinabi niyang iyon at napalaro ng dila ko sa loob ng bibig ko. Ito nanaman siya. Sisimulan nanaman niya ako.

“We’ve talked about this Sir Nigel for over a hundred times,” saka ako napailing.

“I can’t fucking get over her,” saka siya tumungga ng alak na iniinom niya. “It’s been three years, kasal na din siya at may anak na pero hindi pa din siya mawala dito,” saka niya pa itinuro ang dibdib niya na pumapatungkol sa puso niya.

“Sir it’s not the fact na hindi niyo siya makalimutan, the problem is within you. Your love is too aggressive that you are already detroying yourself,” sagot ko.

“You’re wrong, Aeickel. You’re insanely wrong,” he then again took a sip in his drink. “You don’t truly love someone until they’ve hurt you and you still think of them as the greatest person in the world. You see, love is the most violent act.”

Gusto kong maawa sa kanya pero hindi naman niya iyon kailangan. Isa pa, hindi ko din masisisi ang kakambal ko sa pag-iwan sa kanya. Leickel just chose her heart and happiness. No one has the right to blame her for that.

“If that is what you believe in, Sir.”

“Do you know why I don’t like looking at you? Because you resembles her eyes so much, you always remind me of her. Tell me, are you two related?” Nanlamig ako sa tanong na iyon ngunit hindi ko pinahalata.

“I don’t even know who the girl you are talking about, Sir.”

“Ohhh. Right, right. You were not my secretary back then,” patango-tango pa siya habang sinasabi iyon.

Bahagya akong napahinga ng malalim dahil nailusot ko iyon. I am also trained in lying. So fucking ironic, right? I hate people who lies, but then I am trained to do so. How fuck this life is.

“Hey!” Sigaw niya nanamang muli sa bartender. “Here’s my payment, and here is your tip,” nag iwan siya ng mga lilibohing pera sa counter. Kung susumain ay nasa trenta mil din siguro iyon. “Let’s go,” aya niya sa akin.

Hindi ko siya inalalayan palabas ng bar at papunta ng sasakyan dahil nakikita ko namang nasa ayos siya kahit sobrang dami niyang nainom.

Saktong bubuksan ko na ang driver’s seat nang bigla niyang pigilan ang pagbubukas ko sa pinto. “I’ll drive.”

“No way,” muntik na aking pumiyok sa sinabi kong iyon. Hindi ko lang talaga inaasahan ang sinabi niya. Hindi pa din ako handang mamatay lalo na kung aksidente ang dahilan.

“I’m fucking fine!”

“No you’re not, Mr. Ricafort. I’ll drive,” maotoridad na wika ko.

“Talaga bang makikipag kulitan ka sa’kin?” Saka niya ako biglang isinandal sa kotse habang ang isang kamay niya ay nasa gilid ng ulo ko, at ang isa naman ay nasa balikat ko.

“Hindi ko hahayaang mamatay ako ng hindi man lamang nakakapag-asawa,” sagot ko na tila nagpakalma sa kanya.

“Ohh, right.” Saka niya ako binitawan at nagtuloy sa passenger’s seat.

Habang daan ay hindi siya natulog kahit na alam kong malakas ang naging tama ng alak sa kanya. Nakatingin lamang siya sa mga puno at mga ilaw na nadadaanan namin.

“I devoted my love to her,” bigla ay basag niya sa katahimikan sa pagitan namin.

“Yeah. You did,” sagot ko.

“But she told me that I was just a brother to her and all she felt for me was just a pure brotherly love,” saka pa siya napatawa ng mapait. This is the first time that he actually shared his memories with Leickel to me. I’ve been his secretary for years now, but this is really the first time. Dati kapag nag-inom siya ay tulog na agad siya sa sasakyan.

“I can’t comment anything, Sir.” Tanging naisagot ko.

“You don’t have to. I’m having trouble forgetting her because of that stupid reason. How can she treat me like a brother? Am I not enough to be her lover?”

“Pain causes you to completely destroy yourself as well as your heart, but only acceptance is the key to a painless story,” sagot ko.

“You and your stupid alien language. I hate that about you, you know? I hate the way you talk when you could just tell it straight to the point.”

Hindi ko na siya sinagot dahil narating na namin ang condo unit niya.

Bumaba siya ng sasakyan, ngunit muntik na siyang natumba kaya’t mabilis akong napaalalay sa kanya.

“I didn’t think that I am this drunk,” saka pa siya tumawa ng marahan.

“Ihahatid na kita,” wika ko saka na kami tumungo sa elevator patungo sa unit niya.

Nasa harapan na kami ng unit niya nang mapahinto ako dahil hindi ko alam ang passcode niya. “It’s her birthday,” tila ba ay narinig niya ang iniisip ko.

705. Wala sa sarili ay napindot ko ang kaarawan namin ni Leickel, at biglang bumukas ang pintuan.

Fuck! That was such a careless act.

“How did you–”

“Naihatid na din kita dati noong lasing na lasing ka,” palusot ko saka ko na siya ipinasok ng condo unit niya.

Dineretso ko siya sa sofa. Inihiga ko siya at inalisan ng sapatos. Tumungo din ako sa kusina niya at ikinuha siya ng tubig.

“Uminom ka muna,” at iniupo ko siya. Mabuti naman at uminom siya ng wala ng pilitan na naganap.

Akmang isasaoli ko na ang baso sa kusina nang bigla na lamang niyang hatakin ang kamay ko kaya’t napasubsob ako sa matigas niyang katawan.

“I… miss… you,” saka niya iminulat ng kaunti ang mga mata niya at ngumiti sa akin.

“I’m not her,” sagot ko sa kanya saka ako nagakmang tatayo ngunit pinalupot niya ang mga braso niya sa katawan ko.

“Of course you’re not her…

…

…

…

…

…

…

…because it is you, my wife.“

–

JL’s Note: Oh teka! Kalma. HAHAHAHA. Magcomment kayo. Para alam ko kung maayos ’tong unang chapter ni Aeickel. Nakakatakot kumain ng bala ng armalite mula sa inyo e. Alam ko favorite niyo siya, ako din e. HAHAHAHAHA!

~ Ciao

Two

Aeickel’s P.O.V

Sa sobrang gulat ko sa sinabi niya ay nagamit ko na ang pwersa ko na talagang mayroon ako upang makaalis sa ibabaw niya.

“Stop fucking kidding me!” Bulyaw ko sa kanya at sa galit ko ay bigla na lamang siyang tumawa ng malakas. This is the vry first time I saw him laugh.

“Look at your face,” at napahawak pa siya sa tyan niya sa kakatawa. “Did you really believe that? We’re both male for fuck’s sake!”

Gustong gusto ko siyang iheadbutt dahil sa ginawa niyang ito sa akin. No one dares messing with me, for I will easily slit off their tongues. Sila Flame at Scorpio lang talaga ang malakas ang tama sa ulo na nakakagawa no’n.

“That’s not a really good joke, Sir. Aalis na po ako.” Pagpapaalam ko.

“Okay, I’m sorry. You may go,” sagot niya naman at hilong tumayo sa sofa saka naglakad patungo sa kwarto niya.

Kalmado akong lumabas ng condo unit niya at inayos ang nagusot kong damit.

I’m not hypocrite. The truth is, for that instance I did really wished that he remembers me… the woman he married two years ago. But no, I don’t feel anything towards him. I don’t even have an idea about his mysterious personality.

NANG marating ko ang condo ko ay napataas ang kilay ko dahil nandoon si Royze at naghihintay sa harapan ng pintuan ko.

“What are you doing here?” Tanong ko saka nagsimulang maglakad papalapit sa kanya.

“We need to talk,” sagot naman nito.

Tinapunan ko lamang siya ng isang emosyong tingin bago ko binuksan ang condo unit ko. “Get inside.”

Hindi na ako natatakot na makita niya ang mga larawan namin ni Leickel dito dahil alam kong alam na niya kung sino ako. This man seems to be so interested in me, or is it for another reason?

“Tama ba ako ng hinala sa’yo?” Hindi pa siya nakakaupo sa sofa ay binanatan na agad niya ako ng katanungan.

I smirked straight to his face and sat down in my sofa with my boyish way of sitting. “Hinala lang ba talaga?”

“I tried digging a lot of things about you but there’s no enough data. I barely got your condo unit’s address after digging for almost two years.”

“Then walang silbi ang mga hinire mo,” sagot ko at tinignan siya direkta sa mata. “Whoever you hired to investigate me will never get enough information.”

“If you’re that confident, you must be influential?” He asked.

“I am not just merely influential, Royze Kael Villafranca,” pagbigkas ko ng buo sa pangalan nito. “You’re a former professor at West Windle University. Your girlfriend Aira Franco broke up with you two years ago because she saw you making out with random stranger in the street. Since then you never had any serious relationship.”

Kitang kita ko ang gulat sa mukha niya. “H–How did you know all of that?”

“You’re not that good in hiding your files, Sir.” I told him as I grinned.

“You’re not good either,” saka niya tinuon ang mata niya sa larawan namin ni Leickel na magkasama. “You are her twin sister, so why are you hiding your beautiful face in a man’s character?”

“Did you really think that I let you in not knowing that you might see those photos? I showed it to you for a purpose.”

“Are you a spy? Pababagsakin mo ba ang kompanya ni Nigel? Missy if that’s what you are thinking–”

“Mayaman ako, higit pa sa kompanya ni Nigel ang kaya kong pabagsakin kung nanaisin ko, but luckily, I’m not into business,” putol ko dito.

“Kung gayon, anong pakay mo?”

“It is not for you to know Royze, and it is not my story to tell. My job is to keep you all protected, and I am hoping that you will never be an obstacle or hindrance in what I do,” saka ko siya tinaliman ng tingin. “Because if you do, I will not think twice to kill you.”

Nakita ko na tila nahintakutan siya sa sinabi ko ngunit pinanatili niya ang ayos ng tindig niya upang hindi ko iyon mahalata. Too bad, I’m good at reading a very very very small gesture.

“If you’re here to protect us, then you wouldn’t dare lay a finger to me,” he said proudly.

“I just said na proprotektahan ko kayo, iyon ay dahil lagi niyong kasama si Nigel, but if you became an obstacle to overcome, I won’t hesitate removing you from this not-so-awesome world,” sagot ko sa kanya. Wala lang mababakas na pag-aalinalangan sa tono ko. Dahil kapag sinabi ko, ay sinabi ko.

“You’re truly frightening gaya ng nasabi ng imbestigador ko.”

“I’m not just frightening Royze, I can even fold you into ten right at this moment if you wish me to,” wila ko na ikinatawa naman nito ng payak.

“Fine. I will leave you all alone, just don’t hurt Nigel nor fall in love with him. I am begging you, I don’t want my brother to fall for a Freezell again, then get hurt. It will be too much to handle. He may be strong, but he’s fragile.” Litanya nito sa akin na tanging tango lamang ang sinagot ko.

Falling in love is the very least thing I want to do.

“BRING me all the documents that need to be sign asap,” tinig mula sa intercom.

“Noted,” sagot ko saka inayos na ang mga papeles na kailangan niya.

Kumatok lang ako ng tatlong beses bago ko binuksan ang pinto. Tutok na tutok lamang siya sa laptop niya.

“This is what you asked for, Sir.” Ibinitaw ko ang mga papeles sa table niya. Akma na akong aalis nang bigla siyang magsalita.

“Did I tell you to leave?” Nice. He and his stupid temper.

“But you didn’t ask me to stay either,” hindi ko napigilang sagot ko. I am not born to be conquered, I am born to do the opposite.

“Can you just fucking stay if I didn’t ask you to leave!?” Hindi nalang ako sumagot at naupo nalang sa sofa sa loob ng opisina niya para lamang hindi na humaba ang diskosyunan namin.

“Ano po bang ipagagawa niyo?” Tanong ko na lamang.

“There is this small room in the 67th floor, go there and bring a huge trashcan with you. Anything that is not related to the company, throw it all away. Now, you may leave!” Saka niya padabog na sinara ang laptop niya at napahilot sa sintido niya na animo isa akong malaking problema.

Lumabas na nga ako at sinunod ang gusto niya. I want to call him names but that would be so unprofessional and so out of my league. Siguro kung si ate Aiyie, ate Vance o si Leickel ang nandito, tinawag na nila siya ng BUGNOT, BUGOK, GAGO, KUPAL, EPAL, SIRA ULO, at kung anu-ano pang katawagan. He’s lucky enough that I’m not that type of typical woman.

Nang maka akyat na ako sa 67th floor ay bumungad nga sa akin ang isang maliit na silid. This is the last floor in this building. I guess this is where he placed his documents.

Binuksan ko ito and I am so surpirsed. It is full of pictures in large frames. Pictures of Leickel and him.

I walk towards those picture frames and stare at it intently. One frame caught my attention, it is his picture and mine. Yes, you read it right, mine. It is a photo in which I was the one who received the food he delivered for Leickel since Lei was having a painful menstruation that time.

---

“Twin!”

“What do you want?” I am preparing this kid’s hot compress.

“Dadating ’yong manliligaw ko! Dadalan daw ako ng pagkain,” sigaw niya nanaman.

“So?”

“Hindi ako haharap sa kanya ng ganito! Kung ayaw mong butasin ko ’yong gulong ng motor mo Aei ikaw ang kukuha no’n!”

“What!?” Hindi makapaniwalang saad ko. This brat is getting in to my nerves!

Lumabas ako ng kusina at hinarap siya. Nakahiga siya sa sofa habang nanonood ng tv, ohh, nakabaluktot din pala siya dahil sa sakit ng puson niya.

“My wig sa kwarto ko, pinagawa ’yon ni Lila base sa itsura ng buhok ko kaya magagamit mo ’yon.” I just hissed. Wala na akong choice dahil baka talagang butasin niya ang motor ko. This bratinella twin of mine will really do that if I declined her request– no that’s not a request, that’s a command.

Paalis na ako gayak ang mga pinasuot niya sa akin at mga koloreteng ipinatong niya sa mukha ko nang bigla niya akong tawagin. “Twin, hindi ko pa ’yan nakikita. Nakakachat ko lang ’yan, sabihan mo ’ko kung gwapo ha?” Saka pa siya tumawa ng nakakaloko.

Sinunod ko ang lahat ng inutos niya at hinarap ang manliligaw daw niya.

“Are you Nigel?” Tanong ko sa lalaking nadatnan ko sa may visitor’s lounge.

“Is it you, Leickel?” Nakangiting wika sa akin nito. Marahan naman akong tumango dahil baka mautal ako kapag nagsalita pa ’ko. I’m not Leickel for pete’s sake. How can I justify the question if incase na magtanong siya? “This is for you,” inabot niya sa akin ang bulaklak at maging ang box ng cupcake na dala nito.

“Thank you,” tangi kong naisagot. Bigla akong nailang dahil nakatitig lang siya sa mga mata ko na animo nagayuma. “Ahmm, is there something wrong in my face?” Tanong ko in a girly tone. I doubt na hindi pa sila nagkausap sa telepono ni Lei. I have to be extra careful.

“No, nothing.” Napakamot pa siya sa ulo niya. “It’s just that, I couldn’t resist your charm.”

Ngumiti lang ako sa sinabi niya kahit ang totoo ay ilang na ilang na talaga ako. Hindi ako sanay magpacute at humarap sa lalake. Mabuti pa nga ang mga babae napaglalaruan ko gamit ang karisma ko sa pagiging mukhang lalake, pero ibang usapan kapag ganito. Parang nababano ang mga kakayahan ko.

“Can I go now? Medyo hindi talaga maganda ang pakiramdam ko,” pagpapaalam ko dito.

“When can I see you again?” Walang ka abog-abog na tanong nito. He’s too straight forward.

“I’ll see you when I see you,” tanging naisagot ko at tuluyan ng umalis sa paningin niya.

---

Napabalik ako sa reyalidad ng may papel na nilipad patungo sa paa ko. Dala siguro ng hangin sa nakabukas na pinto. Pinulot ko ito.

January 23, 2017

I saw her. I knew that moment that she’s the one I’m looking for.

Ipinagkibit balikat ko na lamang ang sulat na iyon. Isa-isa ko na din nilagay sa dala kong malaking kahon ang mga larawan na iniutos niya sa akin na itapon.

Marami-rami na din na ang nailalagay ko sa kahon nang makaramdama ako bg presensya sa likod ko. At tulad ng madalas kong gawin sa ganitong sitwasyon ay napahawak ako sa baril na nasa tagiliran ko at humarap.

Nakahinga ako ng maluwag nang makita ko na si Nigel ito. Mabuti na lamang at hindi ko binunot ang baril dahil ayoko na din magpaliwanag kung bakit mayroon akong baril.

“Did I startle you?” Tanong niya sa akin habang nakapamulsa. Kung alam niya lang na muntik ko na siyang barilin ay baka hindi maging ganyan kacool ang postura niya.

“No, Sir. I’m almost done here.” Sagot ko naman sa kanya.

Tumango lamang siya at kumuha din ng mga frame na may larawan ni Leickel at inilagay din sa kahon na dala ko. “Am I creepy? I treasured these pictures because these are the last things I have.”

“If being creepy is as romantic as this, I prefer being creepy.” I almosy cringe for what I said. That sentence was too unecessarily needed but I decided saying it since desperate times, call for desperate measures. I can tell that it is the sentence he wants to hear.

“You thought so?” Gustong gusto kong umiling ngunit hindi ko ginawa.

Hindi na ako sumagot sa halip ay tinapos ko ang ginagawa namin. Saktong natapos kaming mag-ayos ng mga frame nang bigla na lamang pabagsak na sumara ang pinto. Hindi ko alam kung dahil sa hangin o dahil sa kung ano.

Sinubukan kong buksan ito, ngunit hindi ito maipihit. Tila ba ay nakalock na ito mula sa labas.

“Hindi mo mabuksan?” Tanong niya sa akin. Bumaling siya sa pinto at sinipa ito ng pagkalakas-lakas ngunit hindi pa din ito bumukas.

Gustong gusto kong subukan na sipain ito dahil alam kong kayang kaya ito ng pwersa ko ngunit hindi ko ginawa. Ayaw kong bigyan siya ng dahilan para paghinalaan ako, lalo na noong nakaraan na tinanong niya ako kung nag gygym daw ba ako ay sumagot ako ng hindi. Dadag pa niya na napakanipis daw ng katawan ko. Hindi pwedeng isugal ko ang propesyon ko dahil lang sa nailock na pinto.

“Maghintay na lamag po tayo na mag-roving po si Henry.” Pagtukoy ko sa security guard na in charge sa roving na building.

Naupo na lang kami katabi ng mga kahon ng mga frames.

“I’m sorry for what I did last night. I went overboard.” Basag niya sa katahimikan sa pagitan namin.

“That’s fine with me Sir, as long as hindi na po mauulit.” Sagot ko naman.

“To tell you the truth, I have this very blurred memory– though I doubt if it is really a memory or just merely a dream of mine….

…

…

…

…

…

…

…

…I am married with someone of the same sex of mine. Funny right?“

Fuck!

–

JL’s NOTE: At dahil maulan, here’s an update. COMMENT OY! HAHAHA. Thank you so much. 😊

~ Ciao

Three

Aeickel’s P.O.V

Hindi ko mahanap ang mga salitang isasagot ko sa kanya. Hindi ko magawang umamin, una sa lahat, hindi ko pa nareresolba ang misyon ko sa kanya. Pangalawa, paniniwalaan niya ba ako kung sasabihin kong babae ako? At pangatlo, paano kong ipapaliwanag sa kanya na kasal siya sa kakambal ng ex niya? I’m not really good at explaining complicated scenarios.

“You find me crazy, don’t you?” Muli niyang tanong sa akin.

“No, Sir. It’s just that, your story is too impossible for me to believe.” Tanging naisagot ko.

“I can’t remember the scenes clearly, kaya ang hinala ko ay kung hindi ako lasing na lasing no’n, ay panaginip ko iyon.” Wika niya sala tumayo sa pagkakaupo.

Ilang saglit pa ay nakarinig na kami ng mga yabag papalapit sa maliit na kwarto. “Henry?” Pukaw ko sa atensyon nang kung sino mang nasa kabilang banda.

“Sir Aeickel?” Tawag naman nito pabalik.

“Pakibuksan ang pinto mula dyan sa labas. Nalock kami ni Sir Nigel dito.” Utos ko at ilang saglit lang ay nabuksan na ito.

Naunang lumabas si Nigel at tumango lang ito kay Henry bago nagtuloy-tuloy lumakad paalis.

“Salamat. Pakitulungan ako sa pagbubuhat ng mga ito.” Tukoy ko sa mga kahon ng picture frames.

Agad naman itong sumunod at kapwa namin nilisan ang floor na iyon.

Matapos kong maitapon lahat ng pinatatapon niya ay tumuloy ako sa lamesa ko at sinimulan ang mga papeles na pinatatrabaho niya noong nakaraan. Abalang abala ako sa pag-oorganisa ng mga papel nang makarinig ako ng tunog ng takong na papalapit sa kinaroroonan ko.

“Good day Ma’am. What can I do for you?” Tanong ko sa malumanay at kalmadong paraan.

“Hi!” Masiglang bati nito sa akin saka ngumiti. “I’m Gillian Haydes.” At inabot pa nito ang kamay niya sa akin na kinuha ko naman.

“I am Aeickel Van Lou, Mr. Ricafort’s scretary.” Pagpapakilala ko.

“Ang gwapo mo.” Saka pa ito tumawa ng mahina. Binawi ko na din ang kamay ko na tila ayaw niyang bitawan. “By the way I came here as a representative of Haydes Corporation, gusto ko sanang makausap si Mr. Ricafort.”

“I’ll ask him about this.” Saka ko ini on ang intercom.

“What is it?” Tinig sa kabilang linya.

“There’s a representative from Haydes Corporation that wants to have a meeting with you.” Pagpapa alam ko ng sitwasyon.

“Send him–”

“The representative is a woman.” Pagtatama ko sa kanya.

“Fine.” At nakarinig pa ako ng buntong hininga sa kabilang linya. “Send her in.”

“You may enter the office Ma’am Gillian.” Wika ko dito.

Ang alam ko ay paalis na siya sa harapan ko ngunit nagulat na lamang ako nang bigla nitong hatakin ang necktie na suot ko kaya’t nagkalapit ang mga mukha namin.

“Are you single?” Walang kaabog-abog na wika nito.

Bago ako sumagot ay hinawakan ko ang kamay niya na nakahawak sa necktie ko at inialis iyon. Nginisian ko siya at tinignan sa mga mata.

“Yes, I am.”

“Wow, that’s good. We’ll have our dinner date–”

“But he’s not available.” Tinig mula sa pintuan ng opisinan ni Nigel. Nang makita ko siya ay napaderetso ako ng tayo. “Get inside Miss. I can’t be wasting time waiting for you.” Saka na ito muling pumasok sa opisina.

Bumuntong hininga ang babae bago muling tumingin sa akin. “I’ll get back to you later, handsome. Isesettle ko lang muna itong boss mo.”

Nang makaalis na ito ay ako naman ang napabuntong hininga. Yes, I did tell her that I am single, pero wala akong balak na idate siya. I’m a woman for fuck’s sake!

Ilang minuto din nagtagal ang meeting nila sa loob ng opisina ni Nigel, nang marahang bumukas ang pinto at iniluwa noon si Gillian kasunod naman nito si Nigel.

“Hi! I already talked to your Boss. Isasama ka niya. Please be there, handsome.” Wika nito nang madaan sa harap ng lamesa ko.

Kunot noo man sa hindi ko malaman kung anong sinasabi niya ay napatango na lamang ako at bahagyang ngumiti. “Take care, Ma’am.”

Nang makaalis na sa paningin ko si Gillian ay doon ko lang naramdaman na may isang pares pala ng mata na nakatingin sa akin. “I didn’t expect that you’re that attractive.” Blangko ang ekspresyon na turan sa akin nito.

“I didn’t know either.” Sagot ko at nakipagsukatan ako ng tingin sa kanya.

“You’re not allowed to date her.” Bahagya akong nagulat sa sinabi niyang iyon.

“I have no plan dating her, Sir.” Sagot ko naman.

“Mabuti na ang malinaw. Ayoko na mayroong magiging problema sa kompanya dahil lang sa idedate mo ang anak ng isa sa mga shareholder.” Saad naman niya na animo sinisigurado na hindi ko gagawin ang iniisip niyo.

“Rest assure that I won’t do anything that will hurt the company, Sir. I treasure my job.” Sagot kong muli sa kanya.

“Good. Now, you have to go home early and preapre your things. We’ll be out of the town for five days.” Gulat man sa sinabi niya ay hindi ko ipinahalata.

“Where are we about to go?” Walang hinay na tanong ko. I have to know the location para makapaglaan na ako ng tauhan at masigarudo ang seguridad ng lugar. I can’t take the risk.

“We’re going in Zambales. Gusto ni Jeremy Haydes na doon ganapin ang shareholder’s meeting and his 60th birthday party at the same time.” Pagpapaliwanag nito.

“I–”

“I don’t need your questions anymore. Just go!” Malamig na wika nito na animo itinataboy ako. Hindi nalang ako nagsalita at nagsimula ng mag-ayos ng gamit ko para sa pag-uwi. Nakita ko naman na bumalik na siya sa opisina niya.

Nasa sasakyan na ako pauwi nang makatanggap ako ng tawag mula kay Flame.

“I heard you’re leaving.” Wika nito sa kabilang linya.

“So fast.” Saka ako tumawa ng nakalaloko. “Locate the exact place of Jeremy Haydes at kung sino pa ang mga inimbita niya para sa kaarawan niya. Maglagay ka din ng tao na titingin sa buong lugar. Siguraduhin na walang kahina-hinalang tao o bagay ang naroon.”

“Noted. By the way Night, do you really have to spend five days with him?” Usisa nito sa akin.

“I don’t have a choice. Gusto mo ikaw ang sumama kay Nigel at ako ang haharap dyan sa computer, that would be a good deal for me.”

“Kung pwede lang. Babalian ko na din siya ng buto–”

“Stop your nonsense behaviour Eulyssis!” Pagtawag ko sa totoong pangalan niya. Napatahimik naman siya sa kabilang linya. Alam niya na seryoso na ako kapag ginawa ko ’yon.

Ibinaba ko na ang tawag ng hindi ko na siya hinintay na makasagot pa. I don’t know what’s with him, pero mainit talaga ang ulo niya kay Nigel kahit noon pang unang beses naming hinawakan ang misyon na ’to.

NARITO ako ngayon sa isang parke malapit sa opisina. Dito namin napagkasunduan ni Nigel na pick upin ako. Dala ko din ang isang maleta at isang itim na bag kung saan nakalagay ang mga gamit kong personal.

Ilang minuto lang ay dumating na siya lulan ng sasakyan niya. Binuksan ko ang backseat at inilagay na doon ang mga gamit ko. Bumaba naman siya ng driver’s seat at iniabot sa akin ang susi, pahiwatig na ako ang magmamaneho.

Habang binabagtas namin ang kalsada ay walang umiimik sa amin. Nilagay ko na din naman sa navigator ang address ng pupuntahan namin kaya’t siguro naman ay hindi kami maliligaw.

Ipinagpapasalamat ko na matibay ako sa puyatan at antok dahil kung hindi ay baka naaksidente na kami. Itong katabi ko naman ay tulog lamang.

Hindi ko mapigilan ang sarili ko na mapasulyap sa kanya ng ilang beses. Alam kong mali ito at hindi tama ngunit nakakaramdam ako ng paghanga sa taglay niyang kagwapuhan ngayong tulog siya.

Mahaba ang pilikmata ni Nigel ngunit hindi ito nakapilantik. Ang kanya ay nakadukdok na nakakapag papungay sa kanyang mga mata. Matangos ang kanyang ilong na bumagay sa mahubog at katamtamang laki niyang mga labi.

“Bakla ka ba?” Napakislot ako nang bigla siyang magsalita.

I have to stop myself. I already know where is this thing going. I don’t have the time to entertain this. Love is my least priority. It can be a weakness, and I don’t want that to happen.

“Tinitignan ko lang kayo dahil nahuhulog ang ulo niyo.” Duda ’ko kung paniniwalaan niya iyon. Mabuti na lamang at nagkibit balikat na lamang siya.

“Malayo pa ba tayo?” Tanong niya.

“Malapit na base sa navigator.” Sagot ko naman dito.

Nagmamaneho lang ako ng payapa nang bigla na lamang gumewang ang sasakyan tanda na nabutasan ito ng gulong. Mabilis akong nagpreno at iginilid ang sasakyan. Mabuti at hindi ganoon kabilis ang pagpapatakbo ko lalo na’t nasa isa kaming zigzag road.

Kapwa kami bumaba ng sasakyan at tinignan ang nangyari. May nadaanan na isang malaking dos por dos na may pakong tres.

“So fucking unlucky.” Bugnot na saad ng lalaki sa tabi ko.

“I’ll fix this, Sir.” Sagot ko.

“Don’t bother. Wala akong spare tire.” Bumuntong hininga siya. “Just let it be. May tent ako sa likod ng sasakyan, I also have digital lamp. Kunin mo ’yon at pumunta muna tayo doon.” Turo niya sa isang parte ng bundok na maaliwalas. May mga puno ngunit may parte na animo maaaring pag picnic’kan.

Sinunod ko ang sinabi niya. Mag aalas otso na din kasi ng gabi. Hindi na siguro siya umaasa na may mararaanan pa kaming maaaring tumulong sa amin. Sa totoo lang, kaya ko itong gawan ng paraan ngunit maaari niya akong mapaghinalaan, kaya hindi ko itinuloy.

Binuksan ko ang digital lamp at naaninagan ko siya na nakatingin sa kawalan.

“I’ve been here before.” Pagsasalita niya kaya’t nabaling ang tingin ko sa kanya.

“Really?”

“Yeah. I was so fucking broke that time. Dito mismo ’yon that’s why I told you, this is so fucking unlucky.” Sinundan niya pa iyon ng pagtawa ng mapait. “Didn’t ever thought na dito pa tayo masisiraan.”

Sinimulan ko ang pag-aayos ng tent at tinulungan naman niya ako. Nang maayos na namin ay inilagay ko ang lamp sa gitna ngunit hindi sapat ang init nito sa lamig ng hangin kaya’t nagpasya ako na gumawa ng maliit na siga.

“Maghahanap lang ako ng kahoy.” Pagpapaalam ko sa kanya. Tango lamang ang isinagot niya sa akin.

Nilabas ko ang cellphone ko at ginamit itong pang-ilaw sa daraanan ko. Madali lang naman akong nakakita ng mga kahoy. Mabuti at tuyo ang mga nakita ko, hindi mahirap paapoyin. Nasa mahigit bente na din ang hawak ko nang bigla akong madulas at tumama ang balakang ko sa isang malaking bato.

Halos napangiwi ako sa sakit at nabitawan ko ang mga kahoy at ang cellphone ko. Mas matindi pa ang sakit nito kaysa sa inabot kong sakit sa training namin sa organisasyon.

Ilang minuto na din ang nakakalipas ngunit hindi ko pa din magawang igalaw ang balakang ko na animo nalamog. Tuwing susubukan kong gumalaw ay tila ako papanawan ng ulirat sa sakit. Mas nanaisin ko pa ang sumalo ng bala ng baril kaysa sa sakit na ito.

Sinubukan kong bumangon at kumapit ako sa puno na nasa tabi ko, pero tila mali ang naging desisyon ko. Dumulas lang ako lalo pababa, mabuti na lamang at napahawak ako sa ugat ng puno kung hindi ay deretso na akong malalaglag sa bangin.

Pinilit kong ikalma ang sarili ko. Walang mangyayari sa’kin, lalo lang akong mamamatay kung uunahin ko ang kaba.

“Aeickel!” Sigaw na bumuhay ng pag-asa sa dibdib ko.

“S–Sir!” Sigaw ko pabalik. Halos magpasalamat ako nang marinig ko ang yabag na papalapit sa akin.

“DAMN IT!!” Iyan ang naging ekspresyon niya pagkakita niya sa sitwasyon ko. Naaninagan ako ng lamparang dala niya. “HOW THE FUCK DID THAT HAPPEN!?” Ramdam ko ang tensyon sa bawat salitang binibitawan niya.

Ibinaba niya ang lampara at nagsimulang gumawa ng paraan upang maiangat ako. Inabot niya ang mga kamay niya at sinimulan akong hatakin pataas.

“T–Thank you.” Wika ko ng matagumpay niya akong maiakyat.

“DON’T YOU EVER DO THIS STUPID THING EVER AGAIN!” Galit na saad niya sa akin.

Nakahiga lang ako sa damo at hindi sumasagot. Inilagay ko ang braso ko sa mata ko at napahinga ako ng malalim. Muntik na ako doon.

Narinig ko na naglakad na siya palayo ngunit muli siyang huminto. “What are you still doing there? Bumalik na tayo sa tent!” Bulyaw niyang muli sa akin.

Gustohin ko mang tumayo ay hindi magawa dahil parang hinahati ang balakang ko sa sakit.

Naramdaman ko ang paglapit niya sa akin at ang paghawak niya sa braso ko. Hinatak niya ako patayo.

“FUCK!!” Napasigaw ako sa sobrang sakit. Alam ko… Alam na alam ko… pumiyok ako.

“WHAT THE HELL IS WRONG!?”

“I–I am injured.” Pagpapalit kong muli sa timbre ng boses ko.

Kinapa niya amg katawan ko na sobrang ikinailang ko. He’s the very first man, aside from my Papa, that ever touched me. Napakislot ako nang dumako ang kamay niya sa balakang ko.

“How stupid can you be!?” Galit nanamang usal niya. “Namamaga ito!”

“Kung ayaw mong mangyari sa akin ’to, ipapaalam ko lang sa’yo na mas ayaw ko.” I hate it when someone calls me stupid. My IQ is way higher than what they think.

Bigla na lamang niya akong binuhat na tila bagong kasal. Kahit na napapangiwi pa ako sa kirot ay tiniis ko na lamang.

“You’re too light for a man.” Wika niya habang maingat na naglalakad.

“And your muscles are not well-toned for a gym addict, Sir.” Sagot ko naman na alam kong ikakapikon niya.

“Stop messing with me. Iiwan kita dito!”

“But you messed with me first.” Then I smirked.

Hindi nalang niya ako pinansin. Narating namin ang tent at dahan-dahan niya akong binaba. Tumungo siya sa sasakyan, at may kukuhanin daw.

Ilang saglit pa ay bumalik siya na may dalang first aid kit.

“Let me take a look at your injury.” Kalmado na niyang sabi sa akin.

“No.” I firmly refused.

“Pareho tayong lalake, anong kinahihiya mo!?”

“Ako nalang, Sir. I can manage. Lumabas nalang muna po kayo ng tent.” Pagtataboy ko dito.

Wala naman siyang nagawa kaya’t sinunod niya din ako.

Kinuna ko ang ointment, bandage at ang iba pang maaari kong magamit. Hinubad ko ang damit ko at sinimulang ipahid ang ointment kahit pa hirap na hirap ako.

Inilalagay ko na ang bandage nang….

“Aeickel–”

SHIT!!

–

Four

Aeickel’s P.O.V

Muntik na akong mapamura ng matindi sa ginawa niyang pagpasok sa tent. Nagpapasalamat ako at naka breast binder ako.

Matapos kong ilagay ang bandage ay hirap akong lumabas ng tent. Mabuti na lamang din at may muscle spray siyang dala na kahit papaano ay nakapagpagaan ng sakit na nararamdaman ko.

“Ano po bang kailangan niyo?” Tanong ko nang makalabas na ako ng tent.

“Itatanong ko lang sana kung kailangan mo ng agua oxinada dahil naiwan sa sasakyan.” Sagot niya sa akin nang hindi man lamang ako nililingon. Sinigaan niya na pala ang kahoy at patuloy niya itong pinaliliyab.

Napapaisip ako sa hindi niya paglingon sa akin. Nalaman na kaya niya ang totoo? Hindi naman kaya pinaghihinalaan na niya ako?

“Sir, may gusto ka bang itanong bukod sa kasasabi mo lang?” Walang kagatol-gatol na anas ko sa kanya. Kailangan kong makita ang reaksyon niya.

Bumaling naman siya sa akin sa sinabi kong iyon ngunit mayroon siyang blankong ekspresyon. “I won’t ask you anything.” Sagot nito saka ako tinignan mula ulo hanggang paa. “Pero kung mayroon kang sasabihin, hindi iyon problema.”

Tinignan ko lamang din siya sa blangko ding ekspresyon gaya ng ginawa niya. Napupuno ng iba’t-ibang haka-haka ang utak ko dahil hirap na hirap akong basahin siya. Tila siya isang nakasaradong libro.

“Nakita mo ba?” Deretsong tanong ko.

“That you have a gunshot scar?” Deretso din niyang sagot sa akin. Hindi yon ang inaasahan kong itatanong niya. Ang inaasahan ko ay tatanungin niya kung bakit ako naka breast binder ngunit tila hindi iyon ang napansin niya.

“I got it when I was 18 years old.” Pagsakay ko nalang sa kaalaman na meron siya.

Tumango tango siya sa akin saka muling ibinaling ang atensyon sa sinisigaang kahoy. “I don’t care how you got that scar, but I don’t want that to happen again while you’re still working for me. As a band vocalist, I can’t let anyone take advantage of me regarding nonsense issues.”

Hindi ko siya sinagot, sa halip ay muli akong pumasok sa tent at nahiga. Hinanap ko pa ang komportableng pwesto na hindi mabibigatan ang nalamog kong balakang bago ako tuluyang dinalaw ng antok.

Ilang minuto lang siguro ang naging pag idlip ko nang makarinig ako ng mga kaluskos sa malapit. Napabangon ako ng mabilis. Muntik pa akong mapasigaw dahil nakalimutan ko na mayroon nga palang masakit sa akin.

Luminga ako sa paligid at nakita ko si Nigel na tulog na din sa tabi ko. Maingat akong lumabas ng tent upang alamin kung anong kaluskos ang naririnig ko.

Kahit na napakasakit ng balakang ko ay payuko ang naglakad. Inaalam ko kung saan nanggagaling ang kaluskos.

Napatingin ako sa isang malaking puno ng mahogany at nakita ko ang isang anino na nasisilawan ng liwanag ng bilog na buwan. Dahan-dahan akong lumapit dito.

Nang makalapit na ako ay bigla kong hinaklit ang taong nagtatago saka ko tinapatan ng balisong na kinuha ko sa sapatos ko.

“Who the fuck are you?” Matigas na tanong ko.

“Calm your motherfucking patience!” Pamilyar ang boses kaya’t mabilis ko itong binitawan.

“Poison!” Halos hindi makapaniwalang saad ko.

“The ever gorgeous, Night.” Sagot naman nito sa akin at nagflip hair pa mismo sa harap ko.

“Anong ginagawa mo dito? I almost killed you for pete’s sake!” Napahawak pa ako sa kilay ko dahil sa frustration na nararamdaman ko.

“Nasabi sa akin nila Flame at Scorpio na mayroon daw kayong kliyente for three years na at wala pa din kayong lead kung sinong gustong pumatay sa kanya.” Mahabang turan nito sa akin.

Poison, or Stella Montelibano, is a young agent. Despite her age, isa siya sa mga hinahasa kong agent na alam kong maaaring pumalit sa akin pagdating ng araw. Ipinadala siya ni Lola Cassandra sa Guatemala para sa isang misyon kaya’t nagtatakha ako kung anong ginagawa niya dito.

“Pinadala ka ba ng dalawang iyon dito? You know more than anyone else, na kayang kaya ko ang sarili ko.” Walang emosyong wika ko dito.

“Oh my gosh Night, you and your patience. Can you just calm down?” Saka niya pa ako inismiran. “Gusto lang naman masiguro ni Flame na walang gagawing masama sa’yo ’yang amo mo. Is that a bad thing?”

“Yeah. Lalo na kung ikaw pa ang ipapadala nila para lang alamin ang lagay ko.” Sagot ko dito sa tuwid na tono. Alam kong alam na ni Poison kung anong gusto kong iparating.

“Fine. I surrender.” Saka pa nito itinaas ang dalawa niyang kamay. “I’m sorry. Hindi ko naman alam na tulad pa din ng dati ang talas ng pakiramdam mo lalo na’t halos dalawang daang metro na ang layo ko sa’yo.” Saka na ito naglakad palayo. “Bye!”

Napapailing nalang na bumalik ako sa tent. Maingat akong humiga muli kahit na parang nilalagari ang balakang ko sa sakit.

Napatingin ako sa lalaking katabi ko ngayon. Hindi talaga maitatago ang taglay niyang kagwapuhan kahit na sa ano pang anggulo. Siya ang unang lalaking nakatabi ko ng ganito kalapit, dahil kahit na may nakakasama akong mga lalaking agent sa isang misyon ay hindi sila naglalakas loob na tumabi sa akin.

Pilit kong kinakapa sa dibdib ko ang galit at pagsisisi ko sa pagpapakasal sa kanya ngunit wala akong makapa. Wala akong maramdaman na kahit anong pagsisisi sa naging desisyon ko. Maybe, I am that type of woman? Paninindigan at paninidigan ang desisyon at ipipilit na iyon ang tama. Ako mismo, hindi kilala ang sarili ko minsan. Nagugulat nalang ako na naglalabas na ako ng isang bagong emosyon na hindi ko naman nararamdaman dati.

Gumalaw siya kaya’t bigla kong ipinikit ang mga mata ko upang hindi niya ako maabutan na nakatingin sa kanya kung mumulat man niya ang mga mata niya.

“Aeickel?” Dinig kong pagtawag niya sa akin ngunit nagpanggap pa din akong tulog at walang naririnig, hanggang sa may lumapat na kamay sa noo ko. “Fuck! You’re burning.” Pabulong niyang wika.

Kaya pala tila ako nahihilo at hindi maaliwalas ang pakiramdam. Lagnat na pala.

Nararamdaman kong gumagalaw siya sa tabi ko ngunit hindi pa din ako tuminag. “Aeickel?” Muli niyang tawag.

Gumalaw ako kunwari ng bahagya at marahang iminulat ang mga mata ko. Nagulat pa ako dahil iilang pulgada lang pala ang layo ng mukha namin.

“Sir?”

Bigla siyang lumayo nang magsalita ako. “You’re fucking burning. Drink this.” Saka niya ako inabutan ng bote ng tubig at gamot. Sinunod ko nalang ang gusto niya.

Naupo siya sa tabi ko at ako naman ay umayos din ng upo. Nakatingin lang kaming pareho sa kawalan, bukas kasi ang pinto ng tent.

“Do you feel okay now?” Tanong niya nang hindi lumilingon sa akin.

“Pilay lang po ito. Mabilis lang mawawala ang lagnat ko.” Sagot ko.

Muli ay tumango lang siya at tumahimik. Sa tantya ko ay alas dos o alas tres na din ng madaling araw.

“After I went here, gustong gusto kong gumanti sa kanya. Gusto kong ipamukha sa kanya kung sinong sinayang niya.” Nagulat ako nang bigla nanaman siyang magsalita. Alam kong pumapatungkol nanaman ito kay Leickel.

“But you chose not to?” Sagot ko.

Tumingin siya sa akin. “The first time I hired you, I was too curious about you, about your name to be exact. Then I saw your eyes, the same eyes with hers. I told myself that if you’re related to her, then I will take my revenge through you. But as I investigated, there’s nothing related between the two of you. Your names are just coincidences, and your eyes?” He paused for a second. “Your eyes are way much colder than hers. Hindi ko nakita iyon agad sa kagustuhan kong gumanti.”

Tumawa ako ng mapait at napayuko. Hindi ko kayang salubungin ang mata niya lalo na’t puro kasinungalingan ang alam niya tungkol sa akin. “Kaya pala ang sungit mo sa’kin una palang.” Wika ko.

“Yeah, my bad. Kung tinuloy ko sana ang iniisip ko baka sobrang sisi ko ngayon. You’re a very trustworthy secretary.”

You’re definitely wrong. I’m sorry.

“Did you learn something?” Usisa ko. Bahagya kong inangat ang ulo ko at nakita ko ang pagtango niya.

“Maturity is when you learn that not everything will always be in your favor. It starts when you outgrew your selfish old self. It begins when you change from being hypocrite to being understanding. It happens when you got hurt but didn’t initiate revenge. Maturity is just within you.” Saka siya huminga ng malalim na animo pinakakawalan ang bigat na dala niya.

PASADO alas nuebe na ng umaga nang marating namin ang villa ng mga Haydes. Tumawag ako kay Gillian gamit ang calling card na iniwan niya sa opisina ni Nigel at sinabi dito ang problema. Nagpadala agad ito ng tutulong sa amin kaya’t napabilis ang tulong.

Sinamahan kami ng mga receptionist patungo sa kanya-kanya naming kwarto. Marami na din ang tao sa villa. Mga bigating mga investor, at ang iba naman ay mga malalaking tao sa mundo ng politika.

Magkatabi lang ang silid namin ni Nigel, base na din sa request ko. I need to be with him 24/7, hindi ako maaaring magluwag ng seguridad lalo na’t hindi ko kilala lahat ng taong narito, maging ang kanilang mga iniisip at pakay sa pagdiriwang na ito.

Ibinaba ko ang maleta ni Nigel sa kwarto niya at gaya ng nakaugalian ko ay nilibot ko ang buong kwarto at naghanap ng mga bagay na alam kong makasisira sa kanya.

Hindi ako nagkamali dahil nakakuha ako ng pitong spy cam at anim na mouthpiece sa iba’t ibang parte ng kwarto. Inilapag ko lahat iyon sa harap niya.

“I’m done here. Aayusin ko na ang silid ko.” Pagpapaalam ko. Tumango naman siya at nakita kong dinampot niya lahat ng spy tools saka ito dinala sa banyo. Doon ay nakarinig ako ng pagflush ng bowl bago ako lumabas.

Ginawa ko din sa kwartong kinaroroonan ko ang ginawa ko sa silid niya. Mayroon din akong nakuha ngunit hindi kasing dami ng kanya.

Business world is nothing but an untrustworthy world to live in. Wala kang maaaring pagkatiwalaan kung hindi sarili mo lang dahil ano mang oras ay pwede kang banggain ng taong ituturing mong kakampi.

Napangiti ako ng mapait sa naisip kong ’yon.

Inayos ko lang din ang mga gamit ko bago nagpasyang lumabas. Hindi na masakit ang balakang ko at wala na din akong lagnat. Nakatulong ang muscle spray at ang gamot na ipinainom niya sa akin.

Saktong paglabas ko ng pintuan ng silid ko, ay ang paglabas din ng silid ni Nigel. “Where are you going?” Tanong niya sa akin.

“Magpapahangin lang.” Tipid na sagot ko.

“I’ll join you.” Wika naman niya. Ayaw ko man ay wala na akong nagawa.

Naglakad-lakad kami. Paminsan-minsan ay napapahinto dahil may kakilala siyang nararaanan namin.

“Okay na ba ang pakiramdam mo?” Tanong niya sa akin. Tumango naman ako sa kanya bilang tugon.

Nasa gilid kami ngayon ng dagat. Maganda ang villa na mga Haydes dahil may naglalakihang puno ng niyog at mangga, dagdag mo pa na nasa tabi ito ng dalampasigan.

Magpapasya na sana akong maupo sa buhanginan nang may marinig akong pamilyar na tinig.

“Aeickel!” Napalingon ako at nakita ko si Gillian na malawak ang ngiti sa akin.

Hindi pa ito nakuntento sa pagngiti sa akin, tumakbo pa ito palapit sa akin. “Uhmm, hi?” Wika ko dito.

“Akala ko hindi ka talaga makakarating, dahil kagabi palang ay naghihintay na ako.” Wika nito sa akin na animo hindi niya napansin si Nigel na nasa tabi ko.

“Salamat nga pala sa ipinadala mong tulong.” Pagpapasalamat ko dito.

“Wala ’yon. Ikaw pa? Ang lakas mo kaya sa’kin. Tell me what more do you want, I will gladly give it to you.” Nakangiting wika nito saka kumindat pa sa akin.

I forgot to tell you that she’s wearing a two piece swimsuit.

“Give your share to him.” Biglang saad nitong katabi ko. Punong puno ng kasarkastikohan ang pagkakasabi niya.

“Ain’t talking to you Mr. Ricafort.” Saka pa siya inismiran ni Gillian.

“I’m good Ma’am. I don’t need anything as of the moment.” Sagot ko nalang dito upang hindi na sila magkadiskusyonan pa.

“Would you mind coming with me? Inom lang tayo ng light drinks.” Paanyaya nito sa akin.

“He’s not allowed. May tatapusin kaming papeles.” Sabat nanaman ni Nigel.

“Ah opo Ma’am Gillian, may aayusin kaming papeles.” Wika ko nalang kahit ang totoo ay hindi ko alam kung anong papeles ang aayusin namin lalo na’t na organisa ko na lahat ng kailangan niya para sa meeting na gaganapin dito.

“Oh. I’m sorry. Sige see you later nalang, puntahan ko na muna ang mga kaibigan ko.” Pagpapaalam nito. Nginitian ko naman siya bago siya tumakbo paalis.

Ibinaling ko ang atensyon ko kay Nigel ngunit malayo na ang nalalakad nito. Pabalik na siya ng kwarto. Para siyang isang batang hindi nabilhan ng laruan ng magulang.

THREE hours na kaming narito sa loob ng silid niya ngunit wala pa din siyang pinaaayos na papeles sa akin. Nanonood lang kami ng netflix sa malaking tv screen.

Patapos na ang pinanonood namin nang may kumatok sa pinto. Agad ko naman iyong tinungo at binuksan.

“FLAME–”

“Hi Sir, I am Fred, one of the organizer of the event. Pinapupunta po kayo ni Mr. Haydes sa social hall.” Nakangiting wika sa akin ni Flame. He’s in an undercover uniform.

“Hindi mo bagay.” Pabulong na anas ko dito. Pinandilatan naman niya ako ng mata.

Tinawag ko si Nigel at sinabi sa kanya ang pinasasabi ni Haydes. Nagbihis lang siya at kapwa na namin tinungo ang social hall.

Napakadaming tao, tila ito paunang event para sa limang araw na pagstay namin dito. May liveband na nakapwesto sa gitna.

Narito ako sa may isang table at nagmamasid lang sa mga tao. Si Nigel naman ay nakikipag-usap sa mga kakilala niya.

Nagsimulang tumugtog ang banda at kumanta na din ang vocalist. Magsisinungaling ako kung sasabihin ko na hindi ito magaling, ngunit sigurado ako na mas maganda ang boses ni Nigel dito.

Nagmamatyag pa din ako sa paligid nang makarinig ako na isinisigaw na ng madla ang pangalan ni Nigel.

“NIGEL! NIGEL! NIGEL! NIGEL!” Tinig ng iba’t ibang narito.

Sa tingin ko ay nais siyang pakantahin ng mga ito. Hindi lingid sa kaalaman nila na vocalist si Nigel ng bandang RAIN.

Umakyat naman siya sa entablado. Natahimik ang lahat ng magsimula na siyang kumanta. Maging ako ay tila nahalina sa boses niya.

WHY CAN’T IT BE

You came along, unexpectedly

I was doing fine in my little world

Oh baby, please don’t get me wrong

’Cause I’m not complaining

But you see, you got my mind spinning

Why can’t it be?

Why can’t it be the two of us?

Why can’t we be lovers?

Only friends

You came along

At the wrong place, at the wrong time

Or was it me?

Nang kantahin niya ang chorus ng kanta ay hindi ko alam kung nag iilusyon lang ba ako o nakatingin siya sa akin. Pirmi sa mata ko ang mga mata niya.

Baby, I dream of you every minute

You’re in my dreams

You’re always in it

That’s the only place I know

Where you could be mine

And I’m yours only till I wake up

Why can’t it be? (Why can’t it be?)

Why can’t it be the two of us?

Why can’t we be lovers?

Only friends

You came along

At the wrong place, at the wrong time

Or was it me?

That’s the only place I know

Where you could be mine

And I’m yours but only till I wake up

Binawi ko ang mga mata ko mula sa pagkakatingin sa kanya dahil hindi ko gusto ang kabog ng dibdib ko. Natatakot ako na nahahalata na niya ang totoong katauhan ko kaya’t ganyan siyang umakto sa harapan ko.

Why can’t it be, why can’t it be?

Why can’t it be the two of us?

Why can’t we be lovers?

Only friends

You came along

At the wrong place, at the wrong time

You came along

At the wrong place, at the wrong time

Or was it me?

Why can’t it be?

Nang matapos ang kanta niya ay mabilis akong umalis sa kinaroroonan ko at naglakad palayo. Kailangan kong ikalma ang puso ko. Hindi ko nagugustuhan ang pintig nito. Hindi ko nagugustuhan ang isinisigaw nito.

I’m not in the right time, and in the right place to feel this. Not with him, not when his life is still in danger. I can never let this feeling be a hindrance to protect him. Never.

–

Five

Aeickel’s P.O.V

Narating ko ang isa tila abandonadong pavilion sa tagong bahagi ng villa. Nilibot ko ang paningin ko at masasabi kong wala talagang katao-tao.

Naglakad ako patungo sa isang balon na puro lumot. Kung iinspeksyonin, tila ako nasa isang lugar na maaaring pagdausan ng mga taping. Maganda ang lugar, lalo na kung gusto mong makapag-isip at makahinga ng maayos mula sa magulong mundo. Hindi ko alam kung paano akong nadala ng mga paa ko dito.

Napayuko at napatago ako sa isang estatwa nang makarinig ako ng kaluskos, o mas tamang sabihin na mahihina at maiingat na yabag.

Pinakiramdaman ko kung saan ito nagmumula. Napalingon ako sa gawing kanan ko. Nakita ko na may lalaking nakasuot mg itim na mask ang bigla na lamang lumitaw. Mabuti na lamang at mabilis akong nakapagdako sa kabilang gilid.

Luminga-linga ito sa paligid na animo ba may hinahanap. Hindi nga ako nagkamali dahil lumapit ito sa isang lumang estatwang aso at iniangat iyon. Nanlaki ang mata ko nang makakita ako ng kulay lilang kemikal sa isang maliit na boteng iniangat nito at isang silencer gun.

Humawak ito sa tenga niya na sa palagay ko ay may earpiece. “I got the chemical and the gun, Sir. Tell me what should I do next?” Pamilyar ang boses nito ngunit hindi ko maapuhap kung saan ko ba ito narinig.

Tumango lamang ito at mabilis na naglakad paalis. Pinaka isipan ko muna ang susunod kong hakbang bago ako kumilos.

Ini on ko ang relong suot ko at nilagay ko ito sa agent mode. Naglitawan sa mini map ang mga agent malalapit lang sa akin. Hindi lang pala si Flame at Poison ang narito. Nandito din si Tungsten, Pieces, at ang kambal na si Vega at Alistair. Mga agent sila na limang taon na sa organisasyon.

Pinindot ko ang

agent alert

sa relo upang matanggap nila ang mensahe ko na may kahina-hinala dito sa lugar.

Nilisan ko ang pavilion at tinungong muli ang social hall. Wala namang hindi magandang nangyayari sa mga oras na ito ngunit hindi ko maaaring luwagan nalang basta ang seguridad.

Nakita ko si Nigel sa bar counter ng social hall at tila naghihintay ng alak na itinitimpla para sa kanya.

“Sir.” Wika ko dito nang makalapit na ako.

“Where have you been?” Bakas sa boses niya ang iritasyon kahit na pinipilit niyang maging kalmado.

“Nagpahangin lang.” Sagot ko sa kanya na tila hindi niya nagustuhan dahil bigla niyang hinampas ang bar counter at tumayo.

By his action, he’s a little tipsy. I knew him when it comes to alcohol tolerance.

“You’re fucking my brain.” Pinilit ko mang intindihin ang sinabi niya ay hindi ko ito maabot lalo na’t bigla nalang niya akong tinalikuran at naglakad palayo.

Sinundan ko siya hindi dahil gusto ko, kung hindi dahil ayokong magkaroon ng tsansa ang magtatangka sa buhay niya, kung tama man ang kutob ko.

“Sir.” Pagtawag ko dito.

“Fuck off.” His immature side is invading his system again. Hindi na lamang ako nagsalita at sinundan nalang siya kung saan man siya pupunta.

Narating namin ang tabing dagat. Mauupo na sana ako sa tabi niya nang pigilan niya ako.

“Leave me alone for fuck’s sake!” Bulyaw niya sa akin.

“Ano bang ipinaggaganyan mo!?” Nauubusan na ako ng pasensya. I can be a cold person but I have a very very bad temper.

“Just fucking leave.” Saks siya yumuko habang dalawang braso niya ay nasa tuhod niyang nakatupi.

“I can’t do that, Sir.” Matigas na saad ko.

“Sinong masusunod? Ikaw o ako?”

Hindi ako sumagot. Bagkus ay tinalikuran ko siya at naglakad palayo. Kinuha ko ang earpiece sa bulsa ko at kinabit iyon sa tenga ko. Inilagay ko naman ang mouthpieace sa kwelyo ng suot kong damit.

“Alistair, be alert. You’re the nearest agent to Nigel.” Wika ko dito.

“Noted, Night.” Sagot naman nito.

“Night, someone is trying to hack our system. I think at long last, they are starting to make a move.” Tinig iyon ni Flame.

“How close?” Tanong ko.

“33%.”

“Let them in.” Tipid na pahayag ko.

“WHAT!? ARE YOU INSANE?” Tinig iyon ni Scorpio.

“Hindi kayo tanga, alam nating pare-pareho ’yon.” Sagot ko na alam kong makukuha nila ang ibig kong sabihin.

“Noted. Everyone be prepared.” Utos ni Flame.

“Give me signal if you are all ready to give way.” Utos ko naman sa kanila.

“The clone system is always ready to be launch, Night. Just put the code.” Tinig naman iyon ni Vega.

You read it right. We made a clone system as a bait for them. We waited three years for them to make a move, we’ll surely not miss this chance.

“Launch.” Utos ko saka ko na ini off ang earpiece at mouthpiece ko.

Taon ang binilang bago kami magkaroon ng lead sa kung sino itong gustong pumatay kay Nigel. Hindi ako maaaring magkamali ngayon. I need to be extra careful for my every decision.

Pabalik na ako sa kinaroroonan ni Nigel nang bigla na lamabg umilaw ang relo sa kulay na pula kaya’t agad akong naalerto. Muli kong ini on ang mga spy tools na suot ko.

“Report!” Halo ang nararamdaman ko sa ngayon.

“We cannot tracd the client.” That was Pieces.

“WHERE IS HE ALISTAIR!?” Pinipilit kong ikalma ang sarili ko dahil hindi maaaring matabunan ng kung anu-ano nag pag-iisip ko.

“I’m sorry Night, mabilis ang pangyayari. May inabutan lang ako ng juice na guest, bigla pagbaling ng mata—”

Hindi ko na pinatapos ang sasabihin niya. Mabilis akong tumakbo patungo sa huli kong pinagkitaan sa kanya. Nagugulo ang kalooban ko.

Nang hindi ko siya makita ay inutusan ko ang lahat ng agent na hanapin siya at tigilan kung ano man ang ginagawa nila. Sinubukan ko siyang tawag ngunit nakapatay na ang telepono niya.

I hate this fucking situation.

GABI na ngunit hindi ko pa din siya nakikita. Nalibot ko na ang buong villa maging ng ibang agent ngunit wala pa din kaming lead kung nasaan siya. Inalerto ko na din pati ang mga agent sa headquarters pero dahil malayo kami ay nahihirapan ang locator.

Nagpasya ako na bumalik sa kwarto na inookupa ko, ngunit sa pinto pa lamang ay napahinto na ako dahil mayroon doon papel.

If you’re looking for me, stop. I went somewhere to breathe. I am very familiar with this place. Don’t worry.

• Nigel

Pinakatitigan ko ang mensahe, dahil gustong magduda ng pakiramdam ko, ngunit nang pagmasdan kong mabuti ang mensahe ay napagtanto ko na sulat kamay niya nga ito, even the crucial technicalities are his.

Napabuga ako ng hangin. Kahit papaano ay napakalma ako ng mensahe na ito.

Agad kong sinabihan ang mga agent na bumalik na sa kani-kanilang ginagawa. Ako naman ay nag ayos ng gamit ay nilagay ito sa isang itim na bagpack. Kung tama ang hinala ko, alam ko kung nasaan siya base sa mensahe.

“Sir, saan po kayo pupunta?” Harang sa akin ng isang gwardya sa exit point.

Tinignan ko ito sa blangkong ekpresyon. “May iniutos sa akin si George.” Pagtukoy ko sa head organizer.

Madali namang naniwala sa akin ang gwardya. Tumuloy ako sa magubat na parte ng lugar kung saan sinabi ni Poison na nakapark ang motor niya. Agad ko naman itong nakita at pinaandar ito.

I’m going in a cove. Nagsasa cove to be exact. I saw the picture of this cove in his desk yesterday as I get Gillian’s calling card.

Umupa ako ng bangkero upang dalhin ako sa lugar na pinaghihinalaan kong kinaroroonan niya.

HINDI ako nahirapan sa lugar dahil ito ang gusto ko. I am really fond of traveling and adventure.

Malayo layo na din ang nilalakad ko nang may mamataan akong liwanag na tila isang siga.

“Nigel.” Walang galang na pagtawag ko dito.

“How did–” Hindi niya na natuloy ang sasabihin niya dahil sinapak ko siya. Yes, I did punch his face. This is the very first time I used my fist to hurt someone who didn’t iniate a fight. “What the fuck is that for?” Galit na saad niya habang hawak ang panga niya.

“For worrying me.” Malamig na tugon ko sa kanya saka naupo sa harap ng pinaaapoy niya.

Hawak niya ang panga niya na naupo sa tabi ko. “I left a note.”

“Huli ko ng nabasa.” Sagot ko.

“Dapat ikaw ang suntukin ko. It is your fault for not reading the note earlier.” Napatingin ako sa kanya sa sinabi niyang iyon. Seryoso ang mata niya.

“Punch me.” Saka ko pa iniumang ang pisngi ko sa kanya.

Nagulat ako nang ilapit niya ang mukha niya sa mukha ko. Tila ako natuod. “I think I’m gay.” Lalo akong nawala sa sarili sa ibinulong niya sa aking iyon.

Itinulak ko siya ng malakas palayo sa akin. “Not a good joke, Sir.” Iiling iling na wika ko.

Tinawanan niya lang ako ng malakas. Tawa na hindi ko pa nakitang ginawa niya, at tawang mapipikon ka talaga.

Hindi nalang ako nagsalita muli kaya’t itinigil na niya ang pagtawa. He seems to be enjoying the calmness and peacefulness of the place.

“I didn’t thought that you would really look for me. When Jacen was still my secretary, kapag sinabi kong gusto kong mapag-isa, he will give me all the time in the world. Pero ikaw? You’re bugging me in every aspect.” Mahabang wika niya sa akin.

“I’ve been a secretary of yours for three years now. Hindi kaya ng konsensya ko kapag hindi ko nagampanan ng maayos ang ttabaho ko.” Bato ko naman sa kanya.

Nagkibit balikat lang siya sa itinuran ko. Maya-maya pa ay may isang binata ang dumating. Nakasuot ito ng boardshorts at polo. Mukhang isa itong empleyado ng beach resort.

“Sir Nigel, pinatatawag po kayo ni Ma’am Gabby.” Wika nito.

Sa ikli ng oras na narito siya ay mayroon na siya agad nakilala? This man is really so unpredictable.

“Coming.” Sagot naman niya saka tumayo at sinundan ang lalaki. Sumunod din ako sa kanya dahil wala naman akong gagawin dito.

Nakaratimg kami sa isang malaking restaurant na may mga lalaki din na ang suot ay kagaya ng lalaki kanina. They are serving foods and drinks. Palinga-linga lang ako sa paligid at nakita kong sinalubong si Nigel ng isang babaeng matangkad, mestiza, at may kahabaan ang buhok.

“Oh? Mag-isa ka lang kanina ah?” Pagtukoy nito sa akin.

“He’s my secretary.” Sagot naman ni Nigel dito.

“He?” Kinabahan ako sa tono ng babae. Iba ang pakiramdam ko sa kanya. Iba, na animo may alam siya sa akin.

“Yeah. He’s Aeickel.” Pagpapakilala ni Nigel sa akin kaya’t itinaas ko ang kamay ko pakiwari na nakikipag kamay ako.

“I’m Gabrielle Elizalde, but you can call me Gabby. Nigel’s childhood friend.” Wika nito at inabot naman ang kamay ko.

“I’m Aeickel Van Lou.” Pagpapakilala ko ngunit sinuklian lamang ako nito ng isang makahulugang ngiti.

“By the way Nigel,” baling niya sa isa. “The center stage is ready, the guitar you requested is at my office. Just tell Aldrin to get it for you.”

Umalis si Nigel at pinuntahan ang Aldrin at inutusan ito. Ako naman ay umalis sa harap ni Gabby dahil hindi ko gusto ang paraan ng pagtingin at pagngiti nito sa akin. Alam ko ang mga ganoong dating. She has the same aura with ate Avrein. The beauty and very observant type.

Pumwesto ako sa pinakaharap mismong table na kaharap ng stage.

Umakyat si Nigel dala ang gitara niya at naupo sa isang high stool. Nagsimula na siyang tumipa sa gitara. Lahat ng narito sa kinaroroonan namin ay napahinto sa ginagawa nila nang magsimula na siyang kumanta.

The Way You Look At Me

No one ever saw me like you do

All the things that I could add up too

I never knew just what a smile was worth

But your eyes say everything

Without a single word

‘Cause there’s somethin’ in the way you look at me

It’s as if my heart knows

You’re the missing piece

You make me believe

That there’s nothing in this world I can’t be

I never know what you see

But there’s somethin’ in the way you look at me

Nagrigodon sa kaba ang puso ko nang bigla na lamang niyang ibaling ang mata niya sa akin. Ganitong ganito ang tingin na ipinukol niya sa akin kanina noong kumakanta din siya.

If I could freeze a moment to my mind

It’ll be the second that you touch your lips to mine

I’d like to stop the clock make time stands still

’Cause, baby, this is just the way

I always wanna feel

Ginugulo niya ang isip ko. Ayokong mag-isip ng ibang bagay na pumapatungkol sa nararamdaman ko ngayon kaya’t pinipilit kong iiwas ang mga mata ko sa kanya.

‘Cause there’s somethin’ in the way you look at me

It’s as if my heart knows

You’re the missing piece

You make me believe

That there’s nothing in this world I can’t be

I never know what you see

But there’s somethin’ in the way you look at me

But his gaze is like a magnet. They are pulling my eyes towards them. Hindi ko alam kung bakit hindi ko mapigilan ang sarili ko. Estranghero sa akin ang emosyon na ito.

I don’t know how or why

I feel different in your eyes

All I know is it happens every time

Naramdaman ko nalang na may tumabi sa akin kaya’t napalingon ako dito.

“Miss Gabby.”

Ngumiti muna siya sa akin. “He has a very angelic voice ’no?” I just nod with what she said. “Alam mo bang dati, kapag kumakanta si Nigel lagi lang iyan nakatingin sa kawalan na animo walang nakikita.” Pagkwento niya na sinabayan pa ng maarteng pagtawa.

“Really?” Tangi ko lamang naisagot dahil ayaw pa din putulin ni Nigel ang mga mata niyang nakatitig lamang sa akin.

“Yeah. He did change a lot.”

‘Cause there’s somethin’ in the way you look at me

It’s as if my heart knows

You’re the missing piece

You make me believe

That there’s nothing in this world I can’t be

I never know what you see

But there’s somethin’ in the way you look at me

Patapos na ang kanya niya nang tumayo si Gabby at lumapit sa akin. In my ear to be exact.

“I’m a manager. I know a lot of people in the entertainment world, I also know how to deal with different people in different gender. A piece of advice, don’t hold your feelings…..

…

…

…

…

…

…

…

…

…

….Ms. Freezell. Baka magsisi ka nalang, hindi pa napapasayo pero nawala na.“

–

Six

Aeickel’s P.O.V

Gabrielle knows. I think she’s one of ate Leyvance’s colleague. Kaya siguro ganoon ang mga ngiti niya nang ipakilala ako sa kanya ni Nigel.

“I gotta keep your secret, I think?” Saka pa siya kumamot sa baba niya at ngumiti sa akin.

Tinignan ko lang siya sa blangkong ekspresyon. “It’s up to you. I don’t care whether you tell him or not.”

“Ohhh.” Umakto pa itong tinatakpan ang mga labi. “I’m not the enemy, missy. I am actually a friend.”

“I don’t trust easily.” Nginitian ko pa ito ng nakakaloko. “A friend today can be an enemy tomorrow.”

“Okay. If that’s what you believe.” Saka pa ito tumango-tango. “But please, do take my advice. I saw how your eyes sparkle. I once had those sparkling eyes, but sadly, it can no longer be seen.” Saka pa ito ngumiti ng mapait.

Tumango na lamang ako hudyat ng pag-sang ayon.

Natapos ang kanta ni Nigel at bumaba ito sa entablado. Lumakad ito palapit sa akin ng nakatingin mismo sa mga mata ko kaya’t mabilis kong iniiwas ang mga mata ko.

“Did I sing awfully?” Tanong nito, ngunit hindi ko alam kung kay Gabby o sa akin.

“No! Of course not. You sang really, really, really good.” The way Gabby said the word really alam kong may laman ito, at may pinatutungkulan. “Right, Mr. Lou?”

See? I told you.

Lumingon ako sa kanya at binigyan siya ng makahulugang tingin. “I heard his voice for about a hundred times.”

“So you’re no longer mesmerized?” Hindi ko alam ang isasagot ko sa itinanong niya.

Sa halip na sumagot ay tumayo ako at pinagpagan kunwari ang suot kong pantalon. “Hindi pa ba tayo babalik sa villa?”

Tinignan ako ni Gabby at ngumiti sa akin na animo nais niya akong tudyoin sa pag-iwas na ginawa ko sa tanong ni Nigel. “Don’t you want here in my resort, Mr. Lou?”

“Of course I do. Maybe we can go back here some other time Ms. Elizalde.”

“Why not stay?” Talagang sinusubukan niya ang pasensya at talas ng utak ko.

“I can stay here Ms. Elizalde, if that’s what you want.” Saka ko pa biglang hinaplos ang kamay ni Gabby na nasa ibabaw ng mesa.

Let us see Elizalde, kung sinong mananalo sa ating dalawa.

Babawiin na sana niya ang mga kamay niya na hinahaplos ko nang may gumawa na no’n para sa kanya. Of course, no other than Nigel. Lihim tuloy akong napangisi.

“Babalik na kami sa villa ni Haydes, Gab. See you when I see you.” Saka niya ako biglang hinatak palayo ng lugar na iyon.

Nagpatianod lang ako sa paghatak niya. Wala din naman akong balak na gawin dahil ito naman ang gusto ko, ang mawala sa napaka awkward na sitwasyon na iyon at bumalik na sa villa nang hindi na kami nagpipilitan pa.

Bahagyang napa arko ang kilay ko nang iwasiwas niya ang kamay ko at pabagsak akong binitawan. “What the hell is wrong with you!?”

“What the hell is wrong with you?” Pagbabalik ko ng tanong niya sa akin.

“I told you not to flirt–”

“Sir, you’re my boss and definitely, not my mother.”

“Fuck!” Saka pa siya napahawak sa ulo niya na animo nagpipigil na suntukin ako. “You keep on hitting the shit in me, Aeickel. Gusto mo bang sisantehin kita?”

“Wala akong ginagawa sa’yo.” Buong loob kong wika dito. Wala akong kahit na anong nararamdaman. Takot? Pangamba? WALA.

“You’re hitting on my friend for fuck’s sake!”

“And?”

“And!!?” Pag-ulit niya sa sinabi ko na may halong galit.

“Is that a bad thing?” Painosente kong wika na animo gusto ko talagang makasama si Gabby.

“Fuck it, bro!” Saka niya ako tinalikuran at nauna ng maglakad.

Pikon.

“SAAN BA KAYO NANGGALING!?” Galit na tinig ni Flame ang sumalubong sa akin pagpunta ko ng kitchen area at hinatak niya ako papunta sa dirty kitchen kung saan walang tao.

“Where I went absolutely has nothing to do with you.” Malamig na wika ko dito.

“Can’t you just tell me!?” Halata mo ang pagkapikon sa tinig nito.

“Ano naman kung sasabihin ko sa’yo? It has nothing to do with the mission we have, Flame. You’re fucking overreacting and it is so irritating. Stop nagging me.” Malamig at punong puno ng pagbabanta kong wika dito.

Bumuntong hininga muna siya bago nagsalita. “Sorry. I went too far.”

Hindi na ako sumagot pa. Nilisan ko ang lugar na iyon at kinuha ang dapat na kukunin ko sa kitchen saka na ako tuluyang bumalik sa kwartong inookupa ko.

Kasalukuyan akong nagbabasa ng libro nang bigla na lamang may pumasok na mensahe sa relong suot ko.

The hacking in the clone system is completed.

Mabilis akong napatayo at kinuha ang laptop ko. Kinalikot ko ang dapat kalikutin saka ko tinawagan si Nebula. Ang head chief ng security department sa organisasyon.

“Night?”

“I got the IP address. Locate the exact adress. This can be the hole we’ve been waiting for.” Hindi ko na ito hinayaang sumagot. Agad kong pinatay ang tawag at napatitig sa laptop.

Inililigpit ko ang laptop nang biglang umilaw ng pula ang relo ko at lumitaw ang mensaheng…

The assailant attacked Gillian Haydes.

Mabilis akong tumakbo patungo sa silid ni Nigel.

“Fuck!” Napamura siya dahil basta ko na lamang pinasok ang silid niya ng wala man lamang akong ginawang pagkatok. Nadatnan ko siyang nakatapis lamang ng tuwalya ang ibabang bahagi ng katawan.

Kinalma ko ang sarili ko dahil sa nakikita ko bago nagsalita. “Sir, Miss Gillian Haydes was attacked by an unknown assailant.”

“What!?” Mabilis niyang dinampot ang pang itaas niyang damit sa kama at isinuot ito. Nang isusuot na niya ang pang-ibaba niya ay kunwari akong may kinalikot sa cellphone. I can remain calm in this situation, but I am still a woman for goodness sake.

“Saan po kayo pupunta?” Tanong ko nang tila lalabas siya ng silid.

“I need to know the situation.” Walang gatol na saad nito sa akin.

“Are you insane?” Gusto kong mapatampal sa noo ko. Here I am protecting him, tapos siya walang armas na susuong sa gera. This man is really so ignorant. He may be cold, short tempered, intelligent businessman, but he’s so fucking naive.

“She’s the daughter of Jeremy Haydes, and one of the shareholders.” Saka niya mabilis na binuksan ang pinto kaya wala akong nagawa kung hindi ang sundan siya.

Habang nasa likod niya ako ay mabilis kong ini on ang mga spy tools na suot ko at inactivate ang agent mode sa relo.

“Be alert. This can be a very very very long night.” I warned them.

Nakita kong isinakay na sa ambulansya si Gillian at walang tigil naman sa kakamura ang ama nito na si Jeremy Haydes.

Lumapit si Nigel kay Jeremy kaya’t mabilis din akong sumunod dito. Hindi ako maaaring umastang wala lang sa ganitong sitwasyon.

Lahat ng nakiki usyoso ay bigla na lamang napayuko at napatakip sa ulo nang may limang sunod-sunod na putok ng baril ang umalingawngaw sa paligid.

Sigawan at kanya-kanyang pulasan ang mga tao. Ako naman ay mabilis na tinawid ang pagitan namin ni Nigel saka mabilis ko itong niyakap at kinuha ang baril ko sa tagiliran.

“Let’s go.” Pag-aya ko dito saka mabilis na inakay siya paalis ng lugar na iyon.

Dinala ko siya sa tagong parte ng lugar kung saan naroroon din ang motor ni Poison na hiniram ko at ginamit namin pabalik mula sa beach ni Gabby hanggang dito sa villa.

“Are you asking me to ride that thing again?”

“We’re in a hury!” Bulyaw ko dito.

“I’ll drive.” Punong puno ng otoridad na utos nito. Gustong gusto ko siyang patulugin sa suntok upang hindi na kami magtalo pero hindi ko ginawa. Iniabot ko na lamang sa kanya ang susi.

Mabilis niyang pinaandar ang motor at umangkas ako. Wala kaming dalang mga gamit bukod sa suot namin at baril ko.

“Vega. Keep my things and Nigel’s safe. I trust you with my laptop.” Bulong ko sa mouthpiece na suot ko habang busy si Nigel sa pagmamaneho.

“Don’t worry. They are in good hands.”

“Good.”

“I caught the one who fired the gunshots.” Tinig iyon ni Alistair.

“Who?” Tanong ni Flame.

“Just another guest who’s so motherfuckingly drunk. He wanted so much attention.” Saka pa ako nakarinig ng pagsuntok sa linya ni Alistair. Mukhang hawak niya ang nagpaputok ng baril.

Bahagya akong nakahinga ng maluwag nang malaman ko na powertripping lang pala ang pagpapaputok na iyon ng baril.

Hindi ko mapahinto si Nigel sa pagmamaneho. Hindi ko masabi sa kanya na hindi isa sa suspek ang nagpaputok ng baril dahil siguradong tatanongin niya ako kung paano ko ito nalaman, o kung kanino ko ito nalaman. Isa iyon sa mga tanong na hindi ko maaaring sagutin.

“Where are we going?” Tanong ko na lamang dito.

“Just shut your mouth.” Ginawa ko nga ang sinabi niya at hinayaan siyang magmaneho.

Mahigpit ang kapit ko sa likuran ng motor kahit pa kung anu-anong pagpapatakbo ang ginagawa niya. Halatang gumaganti siya sa ginawa kong pagmamaneho noong angkas ko siya.

---

“Hey! Are you saying that we’re riding a motorcycle?”

“Wala ng sasakyan sa ganitong oras. Pwede naman tayong dumito nalang hanggang bukas–”

“Then what!? Harap-harapan mong lalandiin si Gabby? Fuck it.”

“Why? Do you like her?”

Sa halip na sagutin ako ay sumakay siyang bigla sa motor kaya’t wala na akong nagawa kung hindi ang sumakay at sinimulang paandarin ang motor.

Sa pagbagtas namin sa daan ay naiisip ko pa din na hindi niya sinagot ang tanong ko kung gusto ba niya si Gabby kaya’t napagbuntonan ko ang manibela.

Estranghero sa akin ang nararamdaman ko. Kahit minsan sa buhay ko ay hindi pa ako nakaramdam ng inggit at panibugho sa kahit na sino. Kuntento ako sa kung anong meron ako. Enviness never existed in my vocabulary.

Sa mga pakurbang daan ay hindi ako nagbabagal ng takbo, bagkus ay tila binbanking ko ito na talaga namang alam kong ikakainis niya.

“Drive fucking carefully!”

---

Narating namin ang isang maliit na kubo dito lang din sa Zambales. Nakakapagtakha na mga konkretong bahay ang mga katabi nito ngunit ang hinintuan namin ay isang kubo. Hindi ko alam kung anong ginagawa namin dito.

Sa maliit na kahoy na gate ay huminto si Nigel at tumawag. “Tatang Puroy!” Tawag niya sa ngalan ng tila isang matandang lalake.

Sa halip na matandang lalaki ang lumabas, isang magandang babae na may katamtamang taas at nakasuot ng bestidang kulay dilaw na hanggang tuhod ang haba ang bumungad sa amin.

“King!” Sigaw nito at masaya kaming sinalubong.

Nakakapagtakha lamang na gising pa ang mga ito sa oras na ito. Pa alas dose na din ng gabi.

“Queen.” Pagtawag naman ni Nigel pabalik dito. “Gising pa ba si Tatang Puroy at Inang Adelia? Pasensya ka na sa biglaan kong pagpunta.”

Binuksan no’ng Queen ang gate at pinapasok kami. Pagtingin nito sa akin, na mukhang ngayon niya lang ako naaninagan, ay tila ito natulala.

“Sino ka?” Tanong nito na animo manghang mangha sa itsura ko.

“He’s my secretary, Queen. Pumasok na tayo.” Matigas na pahayag at utos ni Nigel.

Mabilis kaming pumasok sa loob at tumambad sa akin ang isang magandang disenyo. Kubo pala ang labas ngunit isa itong magandang tahanan sa loob.

’’Maupo ka secretary.“ Pagpapa unlak sa akin no’ng Queen.

“Pwede mo ’kong tawaging Aeickel.” Wika ko dito.

“Ako naman si Queen Fernando. Isa sa mga naging kasambahay ng mga Ricafort ang Inang ko. Si Nigel ang nagpatayo nitong bahay namin nang magretiro ang Inang ko sa kanila.” Napatango na lamang ako sa itinuran niya. Hindi ko inaasahan na mabilis siyang magkwekwento ng buhay niya sa akin.

“Queen!” Pagkuha ng atensyon ni Nigel sa babaeng kumakausap sa akin.

“Yes, King?”

“Pakigising mo na muna si Tatang Puroy.” Utos niya sa babae. Agad namang tumalima ito at tumungo sa isang silid.

Lumabas sa silid na pinasukan ng dalaga ang tila nasa edad sitenta na lalaki. “TATANG PUROY!” Sigaw ni Nigel kaya’t napatingin ako dito.

“NIGEL, IHO. IKAW PALA. ANONG GINAWA MO DITO SA DIS ORAS NG GABI!?” Sigaw naman pabalik ng matanda. Doon ko napagtanto na may problema ito sa pandinig.

Imbes na sumagot si Nigel ay kinuha nito ang inabot ni Queen na papel at pentelpen saka mukhang isinulat ang sasabihin sa Tatang Puroy niya.

Dito po kami magpapalipas ng gabi ng sekretaryo ko dahil nagkaroon ng gulo sa villa ng mga Haydes na tinutuluyan namin.

Nang mabasa ko na may salitang sekretarya ay mabilis akong tumayo.

“ITO PO ANG SEKRETARYO KO.” Sigaw nanaman ni Nigel.

“Ako po si Aeickel.” Pagpapakilala ko.

“ANO!? AYKEL?” Tila gustong magpanting ng tenga ko sa narinig ko dahil ayaw na ayaw kong nagkakamali sa pangalan ko. Tila nakakawala ng respeto sa nagbigay.

“Aeickel po.”

“ANO KAMO!? KE GWAPO MONG BATA E KE HINA-HINA NG TINIG MO!” Sigaw nanaman nito sa akin.

Hinablot ko ang sulatan kay Nigel at nagsimulang magsulat dito.

Aeickel po. Kapag binasa niyo EYKEL hindi po AYKEL.

“AHH. AEICKEL. NICE TO MEET YOU IHO!” Saka na ito bumaling kay Nigel. “SIGE DITO NA KAYO MAGPALIPAS NG GABI. NAKA AYOS NAMAN ANG ISANG BAKANTENG SILID DYAN.”

“SALAMAT PO!” Sagot naman ni Nigel dito.

Muli ng pumasok ang matanda sa silid niya at si Queen na ang nag aasikaso sa amin.

“Nais niyo ba munang kumain?” Tanong ni Queen sa amin.

“Busog ako. Ikaw?” Tanong ni Nigel sa akin.

“I’m fine, Sir.”

Nauna ng nagpaalam sa amin si Nigel at tinungo niya ang silid na inihanda ni Queen para sa amin. Oo, isang silid para sa aming dalawa.

“Matanda ako dyan kay Nigel ng apat na taon.” Panimulang pagkwekwento ni Queen nang maiwan kaming dalawa sa sala. “Tinawag ko ’yang King dahil ayaw akong tawagin na ate Queen.”

“Magkababata kayo?”

“Parang ganoon, pero parang hindi. Mailap kasi sa babae si Nigel. Iilan lang ang napalapit na babae dyan. Iyong isa ay si Gabrielle, nakakalaro niya iyon dahil may pagkaboyish si Gabby, ako naman ang isa. Hanggang magbinata iyan, sinasabi niya na hindi daw siya magtitiwala sa babae lalo na sa babaeng gaya ng Mommy niya. Sinungaling daw at manggagagamit. Sumama kasi sa ibang lalake ang Mommy ni Nigel.” Mahabang pahayag nito.

“I see.”

“Alam mo ang gwapo mo.” Biglang sabi nito na hindi ko alam kung saan nagmula.

Ngumiti ako dito. “Lagi akong nasasabihan ng ganyan.”

“Pero may iba sa’yo na hindi ko mawari.” Bigla naman akong kinabahan sa itinuran niya. Ganito ba ang mga babaeng malalapit kay Nigel? Iba ang mga pakiramdam?

“Wala namang iba sa akin.” Kalmadong tugon ko.

“Hindi! Meron talaga.”

“Kung gayon, ano?” Tanong ko. Hindi ko pinahahalatang kinakabahan na ako.

“Iyang mukha mo…. mukha kang, magiging jowa ko.”

Muntik na akong mapasampal sa noo ko sa sinabi niya. Nakahinga hinga naman ako ng maluwag.

Nagkunwari nalang akong natawa sa sinabi nito, pero nagulat ako ng kuhanin nito ang kanang kamay ko. “Ang lambot ng kamay mo.”

“Inborn–”

Hindi ko na natapos ang dapat na sasabihin ko dahil bigla na lamang itong kumandong sa akin!

“Aeickel— What the fuck are you two doing!?” Galit na tinig iyon ni Nigel.

Mabilis kong naitulak si Queen na muntik pa nitong ikinasubsob, mabuti na lamang at hindi.

Tinungo ko ang nagngingitngit na si Nigel. “May problema ba Sir?”

“You’re my fucking problem! You have always been!” Saka ako nito tinalikuran at tinungo ang tila likurang bahagi ng bahay na animo maliit na garden.

Sinundan ko ito sa hindi ko malamang dahilan. Basta ang alam ko lang ay nais siyang sundan ng mga paa ko.

“Why the fuck did you follow me?” Halata ang iritasyon sa kanya.

“These past few days you’ve been so easily irritated to me kahit wala akong ginagawa.” Pagpapahayag ko ng katotohanan dito. Isa nanamang bagay na hindi ko ginagawa ang ginawa ko. Magsabi ng totoong iniisip.

Humarap siya sakin at hinawakan ang isang balikat ko. “You’re fucking my brain, Aeickel.”

“I have never done anything bad to you, Sir. All I want is your safety—”

“Fuck it! I keep telling myself that I’m not. I keep telling myself that I will never be. I keep telling myself that I am a normal human being. But how the fuck am I like this now? Is this what I got for hating women?” Naguguluhan ako sa tinuran niya. Mas lalo pa akong naguluhan nang…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

“I must be insane for falling inlove with you Aeickel Van Lou. Yes, I fell inlove with you! Now tell me, is it normal for a man to fall for its same sex? Normal pa ba ako? Normal pa ba na sobrang tindi ’tong nararamdaman ko sa’yo?”

–

Seven

Aeickel’s P.O.V

“I must be insane for falling inlove with you Aeickel Van Lou. Yes, I fell inlove with you! Now tell me, is it normal for a man to fall for its same sex? Normal pa ba ako? Normal pa ba na sobrang tindi ’tong nararamdaman ko sa’yo?”

Natulala ako sa mga salitang narinig ko. Halos hindi makuhang maabsorb ito ng utak ko. Tila ako nabibingi sa mga salitang binitiwan niya. Tipong, para itong mga bomba na hindi ko alam kung paano defuse.

“A–Are you insane?” Ito ang mga tanging salita na lumabas sa labi ko.

“YES! I THINK I AM, MAN! I REALLY THINK, I AM!” Ang bigat ng bawat paghinga niya sa mga katagang kabibigkas niya lamang.

“You’re just fucking confuse, Nigel. Stop this insanity!” Hindi ko napigilan ang pagtaas ng boses ko.

Hindi siya sumagot agad, sa halip ay inilagay niya ang isa niya pang kamay sa isa ko pang balikat. “I’ve been keeping this feeling to myself for no one knows how long.” Tila hirap na hirap siyang aminin iyon sa sarili niya.

Inalis ko ang mga kamay niyang nasa mga balikat ko at humakbang patalikod. “I thought you’re still inlove with your ex— so how?”

“I don’t know, I don’t freaking know. I don’t have any idea. Kung iyan ang iniisip mo, iyan din ang iniisip ko. Trust me. I really thought that it is still her all this while, but the moment I saw you flirt with someone, I feel like I am reaching my boiling point. I feel like I wanna drag you away from everyone. I wanna have you all by myself.” Napahawak siya sa ulo niya at napayuko matapos niyang sabihin ang mga salitang iyon.

“Trust me you’re just confuse. How can you fall in love with me? You’re just confuse, Nigel. Just too fucking confuse.”

Tumingin siya sa akin at ngumiti ng mapait. “Ganoon ba ako kahirap paniwalaan?”

“No. Alam ko lang na confuse ka lang sa ngayon dahil lagi mo akong kasama–”

“BULLSHIT!” Hindi niya pinatapos ang sinasabi ko. “Laging kasama? I’ve been with Royze, Iro and Aljin all these years but I never fell inlove with them. I never felt this romantic feeling. Don’t tell me what to feel Aeickel, kasi ako lang ang nakakaalam at nakararamdam nito.”

“I’m not asking you not to fall inlove with me, Nigel. I’m asking you to clear your feelings. Hindi ako isang taong pwedeng gustohin mo nalang bigla dahil gusto mo lang. Be sure of yourself.” Saka ko na siya tinalikuran at pumasok sa loob ng bahay.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Oo, galit ang mga binitawan kong salita sa kanya, ngunit hindi iyon ang nararamdaman ko. Tila ba ako nagagalak sa narinig ko, ngunit nakararamdam din ako ng takot at pangamba na baka naguguluhan lang siya.

“I heard everything.” Napatingin ako sa nagsalita. Nakita ko si Queen na nakangiti sa akin.

“Eavesdropper?” Iritado kong sabi ngunit hindi ko pinahalata. Lumapit siya sa akin saka hinatak ang kamay ko. “Where are we going?”

“In my room.” Wala na akong nagawa nang dalhin niya ako sa silid niya. “Remove your clothes.”

Halos mapatanga ako sa narinig kong iyon. “You don’t have any rights.”

Bigla niyang sinunggaban ang damit na suot ko ngunit mabilis kong nahawakan ang kamay niya at ipinilipit ito.

“Ouch!” Mabilis ko naman siyang pinakawalan nang marinig ko ang pagdaing niya.

“Don’t do that again.” Wika ko sa kanya kasabay ng matalim na tingin.

“You’re a woman.” Tila ako natuod sa itinuran niyang iyon sa akin.

“Queen.” Nauubusan na ako ng lakas. Samu’t sari na na ang nangyayari.

“I’m sure of that. Unang kita ko sa’yo kanina, alam ko na. Nakakamangha na may taglay kang kagwapuhan, pero alam kong babae ka. I’m a woman too, yah know!” Doon na tuluyang bumagsak ang mga balikat ko. Tama ang hinala ko. Alam kong may napansin siya sa klase ng pagtingin niya sa akin.

“You know, but you acted like you don’t.”

“Simply because the moment I saw Nigel, I knew he’s clueless about you.” Nakangiting wika niya sa akin.

“Thank you.” Wika ko dito.

“Do you like him too?” She asked out of the blue.

“Can I dodge the question for now?” Nakangiti lamang itong tumango sa akin.

NAKABALIK na kami dito sa opisina mula sa Zambales. Kung itatanong niyo kung paano niya ako pakitunguan ngayon, nevermind.

“Come to my office.” That was his voice from the intercom.

Kinuha ko ang maliit na notebook ko na listahan ko ng mga pinagsasasabi niya bago tumungo sa opisina niya.

“Buy a new curtain for my window, a new study table for my penthouse, a welcome plant for my condo and all kitchen tools.” Halos ayaw niyang nagtatagal ako sa opisina. Mayroon at mayroon siyang iuutos para umalis ako at mawala sa paningin niya.

“Is that all?” Tanong ko matapos ilista lahat ng nais niyang ipabili. Kababalik ko lamang mula sa isang furniture store dahil pinabili niya ako ng mga bagong mwebles para sa bahay ng kanyang ama.

“Did I ask you to talk?” Iritableng wika niya sa akin. “I don’t want to hear your voice. Get out.”

Ganyan niya ako kung ituring. Tila ba iritado siya sa akin, tila ba hirap na hirap siyang makita ako, at tila ba ako isang sakit na hindi dapat makasama sa loob ng isang kwarto. Hindi ko alam kung pinandidirian niya ba ako matapos niyang umamin na mahal niya ako. He’s the one confusing me. His words are definitely a total opposite of his actions.

Lumabas ako ng opisina niya at tumuloy sa elevator. Dala ko naman ang card niya kaya’t wala na akong ibang kailangan pa.

Saktong pasakay ako ng elevator nang may bumaba mula dito. “Aei!” It was kuya Dreik, my ate Leyvance’s husband.

“Kuya? Anong ginagawa mo dito?”

“Ahh. Kinukuha kasi ni Nigel na endorser ng gatas si Leik. We will be talking about the contract.” Napatango naman ako. Mabilis akong sumakay ng elevator.

“Mauna na ’ko.” Tumango naman din siya sa akin.

Wala akong sinabihang kahit sino sa pamilya ko na may misyon ako kay Nigel. Ang alam lang nila ay sekretarya ako nito at wala ng iba. Although, Lola Casaandra knew it.

Nakarating ako sa tindahan ng mga halaman. Kasalukuyan kong tinitignan ang mga welcome plant na maaaring ilagay sa condo niya nang mapansin ko na tila may nakasubaybay sa akin. Iba ang pakiramdam ko. Alam kong may sumusunod sa akin sa bawat galaw ko.

Kinuha ko ang cellphone ko at nagkunwari na nananalamin ako dito ngunit ang totoo ay nais kong malaman kung mayroon bang tao sa likuran ko.

Hindi ako nagkamali. I saw Nigel, intently observing me from behind.

Nagkunwari ako na hindi ko siya nakikita at pumili na ng welcome plant. Tila pa naiihi ang babaeng inabutan ko ng card dahil sa pagpapapansin nito sa akin.

“Thank you, Sir. Please do come again.” Malapad ang ngiting wika nito sa akin.

Tumango ako at lumabas na ng store na iyon. Ibinigay ko naman na ang address kung saan nila idedeliver ang halaman.

Sunod kong tinungo ay ang bilihan ng mga kitchen tools. Alam kong nakasunod pa din siya sa akin.

Dumako ako sa bilihan ng mga kutsilyo. “Yes, Sir. What knife do you prefer?” Wika ng sales lady sa tabi ko.

“All kinds of knife, please.” Agad naman itong tumalima at nagpakita sa akin ng iba’t ibang kutsilyo.

“Sir itong brand po na ito ang pinakamabenta these days.” Sala niya inalis sa kahon ang kutsilyo at iniabot ito sa akin.

Agad ko naman itong kinuha ngunit nagulat ako nang natatarantang nahatak ito ng babae. Alam kong hindi niya sinasadya dahil para siyang natutuliro sa mga pagtitig ko sa kanya. Nahiwa ng maliit ang palad ko ngunit dahil sa talim ng kutsilyo ay malalim ang naging hiwa kaya’t medyo madugo.

“Damn it!” Tinig iyon mula sa likuran ko. Naramdaman ko na lang na bigla niyang hinawakan ang kamay ko. “Stupid!”

Tinanggal niya ang suot niyang kurbata saka ito ipinalupot sa kamay ko. “Hindi naman ’yan masakit. I’m fine–”

“There’s blood, sasabihin mo hindi masakit? Sabagay, manhid ka nga pala.” Makahulugang sagot niya sa akin.

“Sir, sorry po.” Kabadong paghingi ng paumanhin ng babae sa akin.

“Okay lang, Miss–”

“He may be handsome, but you have to pay more attention in your job if don’t want to get fired!” Bulyaw niya sa babae nang hindi man lamang pinatatapos ang sinasabi ko. He loves to cut me off.

“Sorry po talaga. Sorry po.” Pag-ulit ng babae.

“Tsss. Your sorry won’t heal–”

Hinatak ko siya palabas ng store na iyon. Nahihiya ako dahil pinagtitinginan kami ng mga tao. Lalo na’t nagtaas pa siya ng boses.

“Can you just calm down?” Nuubusan na ng pasensya na wika ko sa kanya.

“How can I calm down if your stupidly hurt!?” There goes his infamous nasty temper.

“I’m not hurt. I’m fine. You don’t have to overreact.” Pikon na wika ko sa kanya. Pakonti-konti ng napapatid ang pasensya ko sa kanya.

“I’m not overreacting.” Bigla naman ang paglamig ng tinig niya na animo may nais iparating. “I’m so simple Aeickel. Hindi ko alam bakit hirap na hirap kang intindihin ako.”

Napa arko ang kilay ko sa itinuran niyang iyon sa akin. It is confirmed. Mayroon talaga siyang nais na iparating.

Nagsimula akong maglakad patungo sa parking lot ng mall, at nakasunod siya sa akin.

“Lagi mo nalang bang tatakasan ang mga sinasabi ko?” Napalingon ako sa kanya sa bigla niyang pagsasalita.

“Hindi kita tinatakasan, if that’s the way you see it.” Malamig na tugon ko sa kanya.

“Then what?”

“Hindi mo ba naiintindihan? Lalaki ka, alam kong nalilito ka lang.” Hindi ko alam kung ano bang dinadahilan ko para sa nararamdaman niya. Ako mismo ay naguguluhan dahil hindi ko alam ang nararamdaman ko sa mga oras na ’to. This situation is too strange for me, as well as the feeling and the person in front of me. Para ba akong nasa isang balon na hindi ko alam kung paano makaka ahon.

“If you’re a riddle, you’re the worst and the most complicated riddle I’ve ever encountered, Aei.” That’s the first time he called me by my nickname.

“I’m not a riddle, Nigel.” Saka pa ko ngumiti sa kanya ng mapait habang umiiling. “I just don’t settle unto something unsure. It’s not my deal to complicate my life.”

“Life itself is complicated. Don’t try to act like everything in your life is well-organized.” Saka niya tinawid ang pagitan naming dalawa. Nalaman ko na lang na tatlong pulgada na lamang ang layo namin sa isa’t isa nang marinig ko ang paghinga niya ng malalim. “Tell me, am I not worthy of your feelings? I can feel it, Aei. You like me too.”

Gusto kong mapanganga sa bilis ng mga pangyayari at sa bilis ng bawat pag aanalisa niya ng sitwasyon.

“You don’t know what you were talking about! Lalaki tayong pareho!” There. My patience just got torn.

“Really?” Saka siya ngumisi sa akin ng mapait. “Will you still deny what you feel towards me?”

“You and I can never be together. We can never be and we should never be together, Nigel. You must have known me for three years, but you only know one percent of my story.” Mapait na tugon ko sa kanya. Nasasaktan ako sa sinasabi ko sa kanya ngunit pinipilit kong maapuhap ang dahilan.

Imbes na sagutin ako ay bigla na lamang niyang hinatak ang batok ko at hinalikan ako ng marahas. Halik na tila nagpaparusa.

Pinilit kong kumawala, pinilit kong itulak siya ngunit hindi naging sapat ang lakas ko. Tila nanghihina ang tuhod ko, tila ako nauubusan ng dugo sa katawan.

I tried pushing him once more, but he only added more force between his lips and mine.

I got tired protesting so I let him taste my lips the way he wanted. I am already lost in a world only he, can introduced.

Naramdaman ko nalang na kusa ko ng ipinulupot ang mga kamay ko sa batok niya. My body wants more. My lips are craving for more. This strange feeling is easily invading my system.

I am lost once more when he slid his tongue inside my mouth. This is my very first kiss. I don’t know what to do, so I followed his every move as if he is a king that I needed to obey.

We’re in the middle of this intimate scene when I heard tiny foot step getting closer and closer.

“TITA AEICKEL!?” Dahil sa tinig na iyon, buong lakas at tapang kong naitulak si Nigel palayo sa akin.

“A–Ayler.”

“HI TITA AEICKEL! Of course it is me, Ayler Liam Freezell– Mondragon. I’m not Ayce Lander, don’t get confuse po ha. I miss you Tita Aei!” Saka ito biglang yumakap sa mga hita ko.

I’m busted.

–

Eight

Aeickel’s P.O.V

Inilayo ko si Ayler mula sa pagkakayakap sa akin at lumuhod upang maging kapantay niya. Ayler Liam is one of the twin son of my cousin, ate Aiyell. “Where’s your Mom?” Tanong ko dito sa natural na boses ko. Mawiwirduhan ang pamangkin ko kung gagamitin ko ang boses na ginagamit ko kapag kaharap si Nigel.

Alam ko na din naman na hindi na lulusot ang kahit ano pang sasabihin ko kay Nigel kaya’t wala na din akong ginawa upang pagtakpan ang sitwasyon.

“She’s probably in the next elevator with Ayce, Tita Aei.” Paliwanag naman nito sa akin. Ayce is his twin brother.

“AYLER!” Tinig iyon ni ate Aiyie.

Napatayo ako mula sa pagkakaluhod at mabilis naman tumago sa likod ko si Ayler. “Mommy.”

“You’ll be death of me,” saka pa napahinga ng malalim si ate Aiyie. “Tumakbo nalang bigla ’yang batang ’yan. Mabuti at dito dumeretso. At mabuti Aeickel nandito ka.”

“Say sorry to Mom.” That cold little voice is Ayce.

“Sorry, Mommy.” Saka na umalis sa likod ko ang paslit at tumungo sa Mommy niya at humalik dito. “I saw Tita Aeickel in one of the stores that’s why I followed her. I also saw that man,” bigla niyang tinuro si Nigel. “He is eating tita Aeickel’s lips like an ice cream.”

Tila ako natuod sa itinuran na iyon ni Ayler. Alam kong pulang pula na ang mukha ko sa hiya. Ito ang kauna-unahang beses na naranasan ko ang ganitong pagkapahiya sa harap ng pinsan ko.

Nakita ko ang makahulugang tingin sa akin ni Ayce. “It is just your wild imagination. Let’s go home Mom. I think Ayler needs a rest.”

“Aei, mauuna na kami ha?” Pagpapaalam ni ate Aiyie at akay ang dalawang bata na lumisan.

“Care to explain?” Wika ng lalaki sa tabi ko na alam kong kanina pa naguguluhan sa nangyayari.

“You just saw what it was. Do I still have to explain?” There. I used my real and natural voice.

“So that’s it?” Saka nanaman siyang nagsimulang lumakad papalapit sa akin.

“Stop.” Walang takot na pagbabanta ko dito.

Huminto naman siya nang tatlong hakbang nalang ang layo namin sa isa’t isa. “Tell me, are you gay, transexual or…. a woman?”

“If I tell you the truth, will you believe me?” Sabay ako nakipagsukatan ng tingin sa kanya.

“If you tell me something, it is when I judge if it is the truth or not,” sagot naman niya sa akin.

“If you’re not ready to hear me out, the let’s just go back in the office. But if you want to learn why did I do such things to deceive you, then come with me.”

“You admit that you did deceive me?” Saka pa ito ngumiti ng mapait.

“Yes. I won’t deny such facts. Now, choose.” Wala akong pakielam kung anong iisipin niya sa akin. I’m good with any of his choice. I can still go with any plan I have.

“I’m coming with you.”

There. We rode the car all the way to the organization.

“YOU DO KNOW HOW MUCH I TRUST YOU! BUT THIS ONE, I DON’T GET WHAT YOU ARE THINKING.” It is my Lola Cassandra. Nigel is at the waiting area.

“I have to tell him how did I end up in his company. The more he knows, the better. We can get information directly from his tongue. No more investigation, lesser things to do.” Matigas na saad at pagpapaliwanag ko.

“I built you just right, but I don’t know if your heart is as hard as how it should be,” makahulugang wika ni Lola. “You have been swayed, Aeickel. You’re not the usual you.”

“I know, Lola.”

“Then do something about it,” kalmado na nitong saad. “I didn’t leave Phyrric Organization in your hands just to get ruined.”

Phyrric Organization. Yeah, that is the name of the organization.

“I can’t say sorry, for I know I haven’t done anything to get you mad nor feel this way. I have my ways to push through anything I set my mind to. Trust me,” sagot ko ng walang pag-aalinlangan.

Nginitian ako ni Lola Cassandra na animo mayroon itong alam ukol sa akin.

“Ingénue,” pabulong na wika nito bago iiling iling na lumabas ng opisina niya.

Hindi ko na inintindi ang huli niyang sinabi. Lumabas na din ako ng opisina niya at tinungo si Nigel sa waiting room. Naabutan ko na may hawak siyang styro cup at akmang iinumin niya na ito nang bigla kong patakbong tinawid ang pagitan namin at tinabig ang baso sa kamay niya.

“AEICKEL!” Sigaw niya sa akin dahil sa gulat.

“WHO THE FUCK GAVE HIM THIS DRINK!?” Galit na galit ang kalooban ko dahil alam ko kung anong inumin ang nasa loob ng ganoong klaseng styro cup dito sa Phyrric.

“Me.” It was Lola Cassandra again. “I just confirmed something,” wika nito bago na tuluyang nawala sa paningin namin.

Nang maikalma ko ang sarili ko ay bumaling ako kay Nigel. “Come with me.”

Dinala ko siya sa sarili kong opisina dito. My office is just as plain as black and white. Halos puro papeles lamang ang laman nito.

“You have your own office, you must be a high profile person.” Wika niya habang nagmamasid masid sa paligid ng opisina ko.

“I am an agent, Nigel. Chief agent at that.” Panimula ko bago naupo sa swivel chair.

“Obviously, you are. I saw how this organization works while you are away,” he answered while looking directly into my eyes.

“That’s why you can’t have me nor love me. It may sound rude, but we will never work out,” walang patid na tugon ko dito.

Sa halip na masaktan ay ngumisi siya sa akin. “You being an agent, is different from you being my secretary.”

“But me being an agent and a secretay is part of the story. I am hired by Mr. Harrold Ricafort to keep you safe,” pag amin ko dito.

“Dad?”

“Yeah. He hired me to keep you secured and safe from someone who wants to get you killed. You’ve been having death threats these past years, haven’t you wondering how did they stop three years ago?” Saka ko pa hinawi ang maiksi kong buhok pataas. “Because I stopped it, but recently they made another move.”

“Alam kong may mga threats ako, but that’s not enough for my Dad to hire such meticulous organization–”

“It is because your Dad thinks that it is your own mother who wants to kill you,” nakita ko ang pagkabigla niya sa mabilisang rebelasyon ko. Hindi ko maaaring pagaanin ang sitwasyon dahil lang sa mararamdaman niya. He wants the truth, then give him what he wants.

Napatayo siya mula sa pagkakaupo. “This is fucking insanity. Tell me you are lying!”

“You told me that you will judge if I am telling the truth or not. Now tell me, do I look like making stories?”

Napakislot ako nang bigla niyang hampasin ang lamesa. “I swear, I am gonna fucking punish every inch of you if I caught you lying and making stories, Aeickel.” Pabulong niyang wika ngunit alam kong punong puno ng pagbabanta.

“I am a woman, not gay, not transgender. Pure woman,” saka din ako tumayo at umikot sa lamesa papalapit sa kanya. “Now tell me, do you still feel the same feelings towards me?” Saka ko pa pinagapang ang kamay ko sa balikat niya. I can be the teaseful type if he persue this kind of game.

Nagulat ako nang bigla na lamang siyang humarap sa akin at hinapit ang bewang ko. Ang isang kamay naman niya ay humahaplos sa pisngi ko. That was the wrongest move I’ve ever done.

“That is one more reason to pursue you, Chief.”

Tila ako nanlalambot sa hawak at haplos niya. Idagdag mo pa ang mga mata niya na animo punong puno ng alab.

“S–Stop intimidating me,” I forced myself to gain my composure.

Sa halip na pakawalan ako ay inilapit niya ang mga labi niya sa tenga ko. “I am not intimidating you, but if you see it that way, then maybe, I am.”

Itinulak ko siya ng buong pwersa at lumayo sa kanya.

“You’re unpredictable,” tanging nasabi ko nang makalayo na ako sa kanya.

“It won’t be fun if I am,” sagot naman niya sa akin saka pa niya inilagay ang dalawang daliri niya sa mga labi niya na animo pinupunasan ang mga ito.

“Nigel, you have to act like you still think that I am a man. Your life would be in danger if the person who wants to kill you knows that your secretary is just a woman and not a strong man,” pagpapaintindi ko sa kanya ng sitwasyon.

“Who cares? All I want for now is to express my feelings,” he said seriously.

“This side of yours is the very reason why your ex left you. You always do what you think is right and not what really is right. You cannot be selfish everytime,” iiling iling na wika ko sa kanya. I have to make him understand that this is not a freaking game.

“It is my life that will be in danger, not yours.” Matigas na saad niya sa akin.

“It is your life that I protect. Kung ipagpipilitan mo ang gusto mo, I can resign now as your secretary and pull off the contract I have with your father.” I said firmly without even hesitating. This is the only way I know to make him obey me.

“You’re trying to manipulate me,” saad niya saka sumandal sa lamesa sa likod niya. “Try harder, Aeickel. I want you to pursue me harder.”

“Hindi ko alam kung saan ka papunta. Isa lang ang hinihiling ko sa’yo–”

“But not me, Aei. Definitely, not me. Hindi lang isa ng hinihiling ko sa’yo,” then he showed me his infamous boyish smile.

“Can you fucking focus!? It is your life we are talking about,” nauubusan na ng pasensya na wika ko sa kanya.

“My mother wants to kill me, her own flesh and blood, so why would I still think of my precious life?” Saka pa ito tumawa ng mapait.

There it goes. Lumabas din ang dahilan ng ipinaggaganito niya. Hindi lang dahil gusto niyang ituloy ang nararamdaman niya sa akin, gusto niyang magrebelde matapos niyang malaman na maaaring ina niya ang may pakana ng pagpapapatay sa kanya.

“The investigation isn’t over yet. Hindi pa sigurado kung Mommy–”

“Bullshit!” Saka niya sinipa ang isang paso ng halaman ko na naroon sa gilid ng mesa ko. “Do I have to wait? She even abandoned me without hesitation!”

“Your own dilemma has nothing to do with me, Nigel.” Prangkang tugon ko sa kanya. “All I am concern with, is your situation. Kung hindi mo kayang magpanggap na lalaki pa din ako sa paningin mo, then I can resign. I can protect you from afar without the need of being your secretary.”

“Fine. You won.” He said as he raised his hands up in the air as if he is really surrendering.

Lumakad ako at tumungo sa table ko saka kumuha ng ballpen at papel.

“I will write a new contract between you and me,” wika ko saka na ako nagsimulang sumulat dito.

Nang matapos ako ay inaabot ko ito sa kanya, na kanya namang binasa.

1 .

You will still treat me as your MALE secretary.

“You left me with no choice with this,” he said as if he is hesitating to approve the first one.

2. You should always prioritize your safety over anyone else.

“Only if you’re not the one who’s hurt.” Napapa ismid ang mga mata ko sa idinagdag niya.

3. You must obey me in any situation regarding your safety.

“Only if you will also obey me–”

“Just fucking approve it! Stop making edits!” Ubos na talaga ang pasensya ko sa kanya.

“Fine,” saka niya pinirmahan ang ikatlong rule.

4. Always be with me at all cost. Never go anywhere alone.

“This is my favorite of all.”

5 . You can never be intimate with me.

“When we are in public. But, it will be different when we are alone.” Matigas na wika niya saka siya mismo ang nagsulat ng mga katagang sinabi niya.

Wala na akong nagawa dahil pinirmahan na niya ito at nilagyan ng thumbmark.

“Will you still pursue me after everything you learned about me?” Kung may tunog panghahamon man ang mga sinabi ko, hindi ko iyon sinasadya. Hindi ko alam ngunit tila gusto ng isip ko na malaman.

“Your question just gave me another reason for me to go on,” saka pa siya ngumisi sa akin. “I’ll make you mine, Aeickel. By whichever or whatever way is it. I’ll surely make you mine. I know you’re just hiding your feelings towards me.”

“You’re too full of yourself,” sagot ko.

“You gave me reason to be, when you let my tongue slid inside your mouth, Chief. You’re the one who gave me this confidence.”

Alam kong ikinapula ng pisngi ko ang pagpapaalalang ginawa niyang iyon.

“You’re an asshole,” kalmado ngunit mapanganib kong saad sa kanya na tinawanan lamang niya.

“Are we done here?” Tanong niya ng nakangisi sa akin.

Umiling ako at tumayo mula sa pagkakaupo saka ako dumukwang palapit sa tenga niya.

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

“I am Aeickel Lavria Lou– Freezell.”

–

Nine

Aeickel’s P.O.V

“I am Aeickel Lavria Lou– Freezell,” saka ako lumayo sa kanya at bumalik sa pagkakaupo ko.

Nakita kong napanganga siya sa sinabi ko. Halatang gulat na gulat siya at hindi mahanap ang dapat na salitang nais niyang bitawan sa akin. “Y–You are what?”

“I am Aeickel Lavria, twin sister of Leickel Avria. Your ex girlfriend,” I said looking straightly to his eyes.

Instead of answering, he chuckled sarcastically. “What a really really perfect situation.”

Nakipagsukatan siya ng tingin sa akin na animo pinipilit niyang alamin mula sa mga mata ko kung totoo ba ang lahat ng sinasabi ko sa kanya.

“Is it a bomb that suddenly exploded in your face?” I said coldly.

“No. Actually it was a firecracker that suddenly made this situation worth looking forward to,” saka niya pa binasa ang pang ibabang labi niya gamit ang dila niya.

“Aren’t you awkward? I am your supposed to be sister-in-law, but now—”

“I have no intention of marrying Leickel,” ako naman ang tila natuod sa itinuran niyang iyon.

“You told me you love her. You even acted that you love her wholeheartedly,” depensa ko. Is he just trying to trick me?

“Just like you said, it was probably my confusion and illusion. Maybe, I just got use to her presence kaya nang mawala siya, akala ko mahal ko siya,” sagot niya sa akin.

“How can I trust your love, if you can change your heart as fast as the speed of light?” Panunuya ko sa itinuran niya sa akin.

Tumayo siya mula sa pagkakaupo at lumapit sa sliding window ng opisina ko. Sa ngayon ay nakatalikod siya sa akin.

“I fell with Leickel’s cold eyes the very first time I saw her, but those unexpressive eyes were gone the next time I met her,” saka niya binuksan ang bintana at humarap sa akin. “Tell me Aeickel, was it you?”

“What?” Maaaring may mga bagay akong nalalaman ngunit tila ako nabobobo kapag si Nigel ang kaharap ko.

“The woman I met for the first time in the waiting lounge at Sapphire Condominiums. Was it you?”

Doon tila nanlambot ang mga tuhod ko. Nagpapasalamat ako at nakaupo kung hindi ay baka bumagsak na ako. “W–Why?”

“So it was you,” saka siya mabilis na naglakad papalapit sa akin.

Bawat paghakbang niya ay tila ako napapagutan ng hininga. Hindi ko alam kung anong tumatakbo sa isip niya o kung anong binabalak niya sa ngayon.

Nagulat ako nang hinawi niya ang lahat ng laman ng lamesa ko saka niya ako binuhat na animo isa lamang akong papel at iniupo sa lamesa.

Inilagay niya ang dalawang kamay niya sa magkabilang espasyo sa gilid ko. Tinitigan niya ang mga mata ko ng mga mata niya na animo nagmamakaawa at punong puno ng pangungulila.

“Only God knows how much I missed you,” saka niya ako siniil ng isang maalab na halik.

It is a strange feeling that I kept on ignoring. It is strange behavior that I don’t want to entertain. Is it what they call…. love? The thought of surrendering yourself, the feeling of slow motion, the abnormal thumping of heart, and the undescribable happiness?

Wala sa sariling tinugon ko ang halik niya, at hinayaan kong igupo ako ng alon at apoy na pumapailanlang sa pagkatao ko ngayon.

“ANO!?” Matinis na boses iyan ni Leickel. Dumalaw ako ngayon dito sa kanya.

“I guess, you heard me loud and clear,” saka ko pa siya binigyan ng iritadong tingin.

“Hindi ko kasi naman magets, twin! Bakit mo jinowa ’yong ex ko?” Eksaheradong wika niya sa akin.

“Did I say that he’s my boyfriend?” Kunot noong sagot ko.

“Hindi nga! Inasawa mo lang!” Napa angat ang ulo ko sa sinabi niya.

“Where did you get that information?” Walang emosyong wika ko.

“Eliara told me. Hinihintay ko lang naman na magsabi ka,” she’s refering to our cousin Eliara that has been a witness in that so called wedding of mine.

“Disregard that husband thing, he doesn’t know the we’re married,” sagot ko sa kanya.

“What!? Inamin mo na ngang kapatid kita, nakipagtukaan ka na, hindi mo pa inamin na mag-asawa na kayong dalawa!?” Punong puno ng enerhiya na pagsermon nito sa akin.

“Look here, Lei. Kasasabi ko lang sa kanya ng katotohanan kung sino talaga ako at ang dahilan ng paglapit ko sa kanya, palagay mo ba matatanggap agad ng pagkatao niya na kasal na pala siya ng hindi niya alam?” Kalmadong paliwanag ko sa kanya ng sitwasyon.

“Twin naman, tinuka ka na nga e!”

“Why do you keep in repeating that word?” Iritadong wika ko sa kanya. “Do you miss his lips?”

“We never kissed!” Depensa naman ni Leickel. Sa narinig kong iyon ay tila may parte sa akin ang masaya?

“I am her first kiss,” tinig iyon ni Whynter na mukhang katatapos mag-ayos ng mga halaman dahil puro pa ito lupa. Dumeretso naman ito sa banyo.

“See! Kaya ’wag kang bibintang-bintang dyan, twin!”

“Just don’t tell anyone about my situation. I just told you about it as a sign of respect. Ayokong isipin mong hindi ko nirerespeto ang naging relasyon–”

“What Nigel and I had, couldn’t really be called a romantic relationship. It was more of a sister and brother relationship for me, twin. I never loved him, and I know, hindi din niya ako minahal. Whenever we were together, he looks at me as if he’s looking for something else, though I couldn’t figure out what is it.”

He’s probably looking for me.

“Aalis na ’ko. May aayusin pa ako. Ikamusta mo nalang ako kay Laeven pagkagising niya,” paalam ko saka na tumayo. Laeven Azer Freezell– Villafuerte is my nephew, he’s Leickel and Whynter’s only son.

MAY gig ang bandang RAIN dito sa isang malaking club sa Manila kaya’t narito kami ngayon. Sinundo lang ako ni Nigel, kahit pa sinabi kong kaya ko naman sumunod.

Nagpapasalamat ako na nasa ayos ang pagtrato niya sa akin. Sumusunod siya sa kontrata.

“Flame nakapwesto na ba kayo?” Tanong ko sa mga agent na kasama ko ngayon.

“Yeah,” malamig na tugon ni Flame. Mula nang dalhin ko si Nigel sa Phyrric ay hindi pa kami nagkausap ni Flame.

Tumungo ako sa backstage kung saan naghahanda ng umakyat ang apat. Nilapitan ko si Nigel.

“Nakahanda na ang lahat ng agent na naririto. Just do what you are suppose to do,” bulong ko sa kanya.

“Cheer me up, Chief.” Seryoso niyang sabi sa akin.

“Stop calling me Chief,” bantang bulong ko sa kanya.

“Okay, wife.”

“NIGEL!” Napataas ng bahagya ang boses ko sa sinabi niya kaya’t napatingin sa amin ang tatlo. “What the fuck are you talking about!?” Bulong kong muli. Aaminin ko na iniisip ko na baka may alam na siya.

“Magiging akin ka din naman, I’m just claiming it the soonest possible,” saka pa niya ako kinindatan bago tuluyang umakyat ng stage.

Nagpapasalamat ako na naka off ang mga spy tools dahil kung hindi ay baka kung anu-anong salita na ang narinig ko sa ibang agent.

Gaya ng dati ay pumwesto ako sa pinakaharap ng stage at nagmatyag. Una nilang kinanta ay ang original piece nilang may titulong ‘Waiting For Her’.

Matapos ang kanta ay may umakyat na lalaking organizer at may inabot na maliit na pirasong papel dito. Agad namang akong naging alerto.

“Someone just requested a song,” tinig iyon ni Nigel mula sa mic.

Kumalma naman ako na isa lamang pala itong song request. Nagsimula na si Aljin sa pag beat ng drums.

Just The Way You Are

Oh, her eyes, her eyes make the stars look like they’re not shinin’

Her hair, her hair falls perfectly without her trying

She’s so beautiful and I tell her everyday

Yeah, I know, I know when I compliment her she won’t believe me

And it’s so, it’s so sad to think that she don’t see what I see

But every time she asks me “Do I look okay?”

I say

It is not just my imagination. Talagang nakatingin siya sa akin.

When I see your face

There’s not a thing that I would change ’cause you’re amazing

Just the way you are

And when you smile

The whole world stops and stares for a while

’Cause WIFE you’re amazing

Just the way you are

Yeah

Hindi maaaring magkamali ang pandinig ko. Talagang pinalitan niya ng liriko ng kanta.

“Girl narinig mo ’yon? Pinalitan ni Nigel ’yong lyrics!” Saka pa sinundan ng tili ng babaeng nagsalita ang sinabi niya.

“Napansin mo ba dito siya nakatingin?” Wika naman ng isa sa likod ko.

Her lips, her lips, I could kiss them all day if she’d let me

Her laugh, her laugh she hates but I think it’s so sexy

She’s so beautiful, and I tell her everyday

Oh you know, you know, you know I’d never ask you to change

If perfect’s what you’re searching for then just stay the same

So don’t even bother asking if you look okay, you know I’ll say

Hindi niya inaalis ang mga mata niya sa akin na animo napako na ang mga ito sa mukha ko.

When I see your face

There’s not a thing that I would change

’Cause you’re amazing

Just the way you are

And when you smile

The whole world stops and stares for a while

’Cause, WIFE, you’re amazing

Just the way you are

Muli nanaman niyang pinalitan ang liriko. Napapailing man ako ngunit may maliit na ngiti ang gustong gumuhit sa mga labi. Hindi ko mapigilan ito, lalo na’t ngayon ko lamang naranasan ito.

The way you are

The way you are

WIFE, you’re amazing

Just the way you are

Nigel is changing. Hindi siya ganito ka expressive na tao base sa pagkakakilala ko sa kanya.

When I see your face

There’s not a thing that I would change

’Cause you’re amazing

Just the way you are

And when you smile

The whole world stops and stares for a while

’Cause, WIFE, you’re amazing

Just the way you are

Natapos ang kanta at puro tilian ng mga babae ang naririnig ko.

Bumaba sila ng stage at mayroong mga babae ang humaharang sa kanila at nag-aabot ng kung anu-ano kaya’t mabilis kong hinarang ang katawan ko, ngunit sa gulat ko ay bigla na lamang niya akong inakbayan at hinigit papunta tabi niya.

“NIGEL!! THIS IS FOR YOU!” Tinig ng isang babae at sapilitan nitong isiniksik ang sarili niya sa mataong kumpol saka biglang yumakap kay Nigel.

Tila naman may sariling utak ang mga kamay ko. Dinakot ko ang damit ng babae mula sa likuran at sapilitan ko itong ikinalas kay Nigel. Hindi naman iyon napansin ng karamihan dahil tila sila mga uhaw na uhaw sa pagpapapicture sa tatlo pang iba.

“Fuck off,” bulong ko sa babae. “You wouldn’t want to see me angry,” alam kong nakakatakot at punong puno ng pagbabanta ang itinuran kong iyon ngunit wala akong pakielam. Para sa akin ito ang dapat gawin sa sitwasyon.

Nagkumumahog namang umalis ang babae. “I never knew you are like this when you are jealous,” ang bulong na iyon sa punong tenga ko ay nakapagpataas ng balahibo ko.

Nilingon ko siya at muntik ng magtama ang mga ilong namin dahil napakalapit pala ng mukha niya sa akin. “I’m not jealous.”

Nagkibit balikat lamang siya at nagsimulang maunang lumalad patungong dressing room kahit pa maraming humahabol sa kanya.

Mabilis ko siyang sinundan, ngunit parang mali yata ang ginawa ko dahil dalawa lang kami ngayon dito sa dressing room niya.

“Lalabas na muna ako–”

“Rule number four, I have to be with you always, at all cost,” pagpapaalala niya sa akin na animo ayaw lang talaga niya akong paalisin.

“Hindi ka mapapano dito, lalo na’t mag-isa ka lamang,” wika ko.

Sa halip naman na sagutin niya ako ay lumakad siya papunta sa pinto at nilock ito. Binigyan ko siya ng tingin na animo nagtatanong kung bakit niya inilock ang pinto na mukha namang nakuha niya.

“Magbibihis ako. Baka may biglang pumasok–”

“LALABAS AKO!” Matigas kong sabi nang malaman ko ang nais niyang gawin.

“Rule number one, I still have to act in front of everyone that you are my male secretary. Kapag lumabas ka, ano kayang iisipin nila?” Saka niya pa ako nginisian na animo alam na niyang nagwawagi siya dahil unti-unti ng bumabalik sa akin ang mga sinulat ko sa kontrata.

Dahil wala na akong magagawa ay tumalikod na lamang ako at pinakiramdaman siya sa mga ginagawa niya.

Sa palagay ko ay tapos na siyang magbihis nang may marinig akong mga yabag papalapit sa pinto ng dressing room. Agad naman akong naging alerto.

Kumatok ito. “Sino ’yan?”

“Royze,” nang mabosesan ko ito ay mabilis kong binuksan ang pinto at pinapasok si Royze.

Inaayos ko ang mga damit na ginamit ni Nigel nang bigla na lamang maghubad si Royze na hindi alintana kung tatlo man kaming narito sa loob.

Tinignan ko si Royze at pinaningkitan ko ito ng mata. Alam niyang babae ako, alam niya kung sino ako, alam kong may dahilan bakit niya ito ginagawa. My mind must be clouded theses past few days because of Nigel, pero hindi pa kumukupas ang talas ng pandama at instinct ko.

Ngumisi siya sa akin na animo talagang may binabalak siya.

Nang topless na siya ay lumakad siya sa gawi ko. “Aeickel, pwede mo bang tignan kung may langgam dito sa likod ko?”

Nang malapit na sa akin si Royze ay bigla na lamang hinatak ni Nigel ang kamay ko kaya’t nalaglag ang mga nakahanger na damit na dala ko.

“Ipapahugas ko sa kanya ang buhok ko. Ask others to look it for you,” seryosong pahayag niya kay Royze saka na niya ako hinatak papasok ng banyo.

“Nigel, I told you to act–”

“Don’t test my patience, Aeickel. I am not just jealous, I’m also territorial.”

–

Ten

Aeickel’s P.O.V

“Don’t test my patience, Aeickel. I am not just jealous, I’m also territorial,” saka niya ako pinangko sa pintuan ng isang cubicle. “I want your eyes only mine. Call me possessive or whatever you want to call it, but the day I told you I love you, you became mine.”

Para akong nagyelo sa sinabi niya. Nawalan yata ako ng dila. Hindi na ako ’to.

“Talk or I’ll kiss you–”

“What!?” Nagpipigil na wika ko sa kanya.

He chukled as if he won. “Naiintindihan mo naman ako, hindi ba?”

Umalis ako sa pagkakapangko sa pintuan ng cubicle at hinarap siya. “Don’t claim me as if you have every right to own me, Mr. Ricafort. As far as I can remember, I haven’t gave you any assurance that we’ll end up together,” saka ko na siya tinalikuran ngunit hinawakan niya ako sa braso.

“I have all the right to own you, Aeickel Lavria Freezell. The moment you responded to my kisses and you let me in your life, you gave me not just an assurance, but also the satisfaction of pursuing you every freaking day of your life,” it sounded more like of a warning to me than a romantic confession.

“Being possessive does not work for me, Nigel,” saka ko inalis ang kamay niya sa braso ko. “It will never be enough to put a giant hawk in a small cage,” dagdag ko sa kanya na animo naghahamon ngunit hindi iyon ang tunay na intensyon ko.

Kung nasubaybayan niyo kung paano ako mag-isip, malalaman niyo na mabulaklak ang utak ko at marami akong bagay na kayang palabasin sa bawat salita ko.

Ngunit tila nagkakamali ang mga kalkulasyon ko dahil sa halip na masindak ay lumapit siya sa akin at yumuko sa punong tenga ko. “I’m not trying to catch a giant hawk here, wife. Iba kasi ang diskarte ko, pinaaamo ko muna bago hulihin,” at sa pagkabigla ko ay naramdaman ko na lamang na may malambot na bagay ang nakadapo sa tenga ko. It is his lips!

Itinulak ko siya na kanya lang ikinatawa. “You’re perfectly putting me in a situation that you know you’ll never lose. Sigurado ka ba?”

“Kung hindi ako sigurado, wala tayo dito ngayon, Aei. I’m pretty sure na ikaw ang gusto ko, ikaw ang mahal ko at mas lalong ikaw lang ang hahabulin ko,” he then flashed his boyish smile.

Hinawi ko ang buhok ko paitaas at tumingin sa mismong mga mata niya. “Be aware that if ever I ended up falling for you too, kahit kailan hindi mo na ko matatakasan. You’ll be forever tied with me. Kaya binibigyan kita ng pagkakataon ngayon,” saka ako naglakad palapit sa kanya at hinaplos ang dibdib niya na walang pang itaas. “Either you continue to pursue me, or stop now. Your choice, Ricafort. No hard feelings.”

Kinuha niya ang kamay ko na kasalukuyang gumagapang sa dibdib niya at kinabig ito kaya’t napasubsob ako sa dibdib niya. “Can you hear my heartbeat? It got faster as I heard that I’ll be tied up with you forever,” saka niya pa hinalikan ang ulo ko. “Hindi ko papakawalan ang pinakaunang babaeng minahal ko. I won’t let you slip away from me again. Either I forcibly make you mine, or you’ll fall for me naturally.”

Tama nga ang pagkakaintindi ko. Ako ang unang babaeng minahal niya at hindi si Lei.

“ANG sarap ng pagkain, grabe.” Saka pa napahawak si Iro sa tyan niya.

Nag-aya kasi si Iro at Aljin na kumain muna bago bumalik sa hotel suites nila.

“Butad ka na, gago!” Pang-aasar naman ni Aljin sa kanya.

“Kupal! Si Royze nga iniwan ng syota inasar ko ba?” Paborito ng dalawa na ’yan na pagkaisahan si Royze.

Ngumiti lang naman ang huli sa kanila na animo wala nalang sa kanya ang pinagsasasabi ng mga ito.

“Wow ’tol, hindi rumebat si Royze! Naka moved on na yata,” pang aasar namang muli ni Aljin.

“I did,” lahat kami ay napatingin sa kanya sa isinagot niyang iyon, maging si Nigel na hindi pa tapos kumain. Nasaksihan naming lahat gaano siya nabaliw sa ex girlfriend niyang si Aira.

“W–Weh?” Alanganin ang tawang iyon ni Iro dahil seryoso ang pagkakasagot ni Royze sa kanila.

“I’m inlove with somone else now,” saka ito biglang lumingon sa akin.

Sinagot ko din naman ang ginawa niyang pagtitig. I knew it, sinasadya niyang gawin ang mga ito. I can read him, he’s not inlove with me, he’s playing with me. I think he knows about how Nigel feels for me.

“Gago ’tol, huwag mong sabihin inlove ka kay Aeickel!? Mukha lang may feminine side ’yan pero lalaki—”

Natigil ang dapat sasabihin ni Iro sa pagkakabagsak ng kubyertos ni Nigel. “Naiwan ko ang wallet ko sa sasakyan.”

“Ako nalang magbabayad ’tol–”

“Don’t bother. Aeickel, kindly get it.” Putol niya kay Aljin saka hinagis sa akin ang susi.

Lumisan ako sa mesa nila, ngunit nakita ko ang pagngisi ni Royze na animo nagtagumpay siya sa naging plano niya.

Tumungo ako sa kotse at kinuha ang wallet niya ngunit pagharap ko ay narito na din siya sa tabi ko.

“Stop that attitude of yours,” kalmado ngunit may pagbabanta niyang wika sa akin na ikinakunot naman ng noo ko.

“What attitude?” Sagot ko naman sa kanya saka isinara ang pinto ng sasakyan.

“Staring,” sagot naman niya sa akin.

“It is part of my personality. Hindi ko maiaalis sa akin iyon,” depensa ko naman sa kanya.

“Ako lang ang pwede mong titigan at basahin,” punong puno ng awtoridad na wika niya sa akin.

“You can’t tell me what to do. It is never part of the contract I have with you and your father’s as well,” matigas na wika ko sa kanya. I was trained to observe people, how the fuck can I remove that just becuse he doens’t want me doing it.

“I already told you, Aeickel. What belongs to me, only belongs to me. I want you mine alone. Sa ating dalawa, hindi ako ang matatali, ikaw ang hindi makakawala sa akin,” he replied as if he’s talking to my soul. “Hinayaan mo akong halikan ka ng hindi lang isa o dalawang beses, I suppose that’s enough assurance for me na mapupunta ka din sa akin, hindi ba?”

“It is my choice to kiss anyone–”

“But I am your first. Sigurado ako,” saka niya ito sinundan ng pagkagat sa pang ilalim na labi niya.

Nag-iinit ang pisngi ko sa itinuran at iginagawi niya, ngunit pinipilit kong maging maayos at panatilihin ang ekspresyon na mayroon ako.

Umiling muna ako bago siya tinignan sa kanyang mga mata. “I don’t owe you anything, Nigel. Let me tell you this,” saka ako naglakad papunta sa kabilang espasyo. “I don’t have any plan of falling for someone now, I don’t have any plan of falling for you now, and I don’t have any plan of having any relationship that can affect my profession.”

“Your actions tell me the opposite,” he said confidently. “Telling me that you have no plan of falling for me won’t stop me for falling for you everyday. I had enough of keeping this feeling all for myself, I had enough of the self torture. Two years is enough, wife. Hindi ko na kaya kung hindi ko pa din ipararamdam sa’yo ’to, gayong alam kong hindi mali ’tong nararamdaman ko.”

It is a confession, at hindi ko alam paano ko ito sasagutin.

Tinago niya ang nararamdaman niya para sa akin sa mga nagdaang taon dahil lang sa inakala niyang bawal na pag-ibig ’to. That is more than enough reason for me to give him a chance pero hindi ko alam kung paano. I’m not into this thing. Hindi ko alam kung paano ko kukumbunsihin ang sarili ko na may nararamdaman akong pagmamahal. Call me naive, freak, cold blooded, numb, and an alien, but this thing is really strange for me.

I have no alter ego like ate Avrein, I have no childhood sweetheart like ate Aiyie, I have no ex boyfriend like ate Vance, I have no charming personality like Leickel that anyone can fall for. I am just me. The freak, mysterious, cold, and analytic Aeickel. I have to trait that involves love to begin with. Can I pity myself for that?

“The truth is,” saka ako huminga ng malalim bago muling nagsalita. “I’m not sure if I am capable of loving someone. I may know a lot of advices about love, jealousy and insecurity but it is all base on the textbook form,” whenever I am with him, I can’t stop myself from being so honest. Another strange trait of me that came out of nowhere.

Hindi siya nagsalita, bagkus ay hinatak niya ako palapit sa kanya saka niya ako niyakap ng napakahigpit.

“Ako ng bahalang magmahal, ang gagawin mo lang ay tumanggap. Just accept every love I give. You’ll learn it that way. Smooth yet monstrous,” ramdam na ramdam ko ang sinseridad ng bawat salita niya. Kumikirot ang dibdib ko hindi dahil sa hindi ko alam kung paano magmahal, kung hindi dahil hindi ko alam kung paano ko tutugunin ang ganitong klase ng pagmamahal na inaalay niya.

“I am sorry,” tuluyan ng lumambot ang pagkatao ko, ngunit iba ang sinagot niya sa pagsosorry ko.

“I love you too…. I love you too.”

SAAN -saan na ako naghanap ngunit hindi ko pa din makita ang papeles na ukol sa pagrerenew ng isang talent. Halos baliktarin ko na ang opisina niya ngunit wala pa rin.

“Dyan ko lang talaga ’yon nilapag, Sir Aeickel.” Nanginginig na ang tinig ni Ixara sa takot dahil alam niyang siya ang sisisihin ni Nigel sa pagkawala no’n. They knew his short tempered attitude.

“Don’t worry, maghanap ka lang dyan. Kung hindi makita, gagawan ko nalang ng paraan,” pagpapakalma ko dito. Isa siya sa mga empleyada ng recruitment department.

“Salamat po, Sir.” Wika nito sa akin.

Maya-maya ay may biglang pumasok sa opisina ni Nigel. Ito ang sa palagay ko ang pipirma ng hinahanap naming bagong kontrata.

Nakasuot siya ng kinulang sa telang kulay pulang damit at mataas na takong na sandalyas. Puno din ang mukha niya ng matingkad na koloreta na kahit paano ay bumagay sa kanyang mukha.

“M—Ma’am Vanessa,” pagtawag ni Ixara dito.

“Where’s Mr. Ricafort?” Mababanaag mo sa sopistikadang tinig nito na hindi ito basta basta.

Inayos ko ang nagusot kong damit at humarap dito. “I am Aeickel, Mr. Ricafort’s secretary. He’s in a meeting, he will be here in ten minutes. Take a sit for a while Ma’am.” Pagpapaunlak ko dito.

Ngumiti lamang ito ng payak sa akin saka na upo.

“Ixara, go back to your department. Ako ng bahala dito,” tumango naman ito at nagmamadaling umalis.

“The last time I check, Jacen is Mr. Ricafort’s secretary,” wika nito kaya’t napabaling ako sa kanya.

“I replaced him three years ago,” kaswal na sagot ko dito.

“I see. Sabagay, I last signed a contract with Nigel was about four years ago, but we usually see each other in a date every month,” hindi ko man gusto ay nabigla ako sa sinabi niya, nakaramdam din ako na tila may karayom sa dibdib ko na huli kong naramdaman nang malaman kong pumanaw ang pamangkin kong si Leir na anak no ate Vance.

It was not as what Queen told me. Hindi lang pala silang dalawa ni Gabby ang babae sa buhay ni Nigel.

“You used to date?” Kunwari ay wala lang sa akin ang tanong na iyon ngunit tila ako sinasakal na hindi ko alam ang dahilan.

“No,” saka niya hinawi ang mahaba niyang buhok. “We are still dating.”

Hindi ako nakapagsalita at nakagalaw sa narinig ko.

“By the way, I like your face. You should be an artist too. Sayang naman, pasok ka for a leading actor,” pagpapatuloy nito nang hindi ako sumagot.

“I have no interest in acting,” sagot ko.

“But you are good at it,” naweirdohan ako sa sinagot niyang iyon sa akin kaya’t itinuon kong mabuti ang mga mata ko sa kanya.

“You’re good at it too,” sagot ko saka ngumisi sa kanya.

“Oh really? Thanks for the compliment,” sagot naman niya at nginisian din ako.

“You know the five bullets,” deretso kong wika dito na biglang ikinatawa nito na puno ng kasarkastikuhan.

“Yeah, yeah. Leyvance once stole a project from me,” saka ito tumayo at inikutan ako. “I’ve heard about the last unsetteled Freezell, but I didn’t know that you’re this gorgeous. Akala ko sabi-sabi lang na may kagwapuhan kang taglay, but it turns out na totoo pala.”

Hinawakan ko ang braso niya upang tumigil siya sa kakaikot at kakatingin sa kabuuan ko. “You must have also knew that I am the most dangerous one,” saka ko winasiwas ang braso niyang hawak ko. “I don’t know your intentions but I can sense your boiling character. It is somewhat smelly,” panunuya ko sa kanya. Nakita kong gumuhit ang iritasyon sa mukha niya.

Sasagot na sana siya nang pumasok mula sa pinto si Nigel.

“Iñigo!” Pagtawag niya dito.

Aalis na sana siya sa harap ko ngunit nabasa ko sa mga mata niya ang binabalak niyang gawin. Poor girl, I’m good at reading people and their obvious moves.

Mabilis kong hinawakan ang balikat niya saka siya hinatak patalikod, at ako ang sumalubong kay Nigel…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

Ng halik.

“Vanessa—” nahigop niya yata ang dapat na sasabihin niya dahil sa ginawa ko.

Pinakawalan ko ang mga labi niya nang maramdaman ko ang kabiglaan nilang dalawa sa ginawa ko.

Inilapit ko ang bibig ko sa tenga ni Nigel at bumulong.

“I am also territorial.”

–

Kapag ito hindi ka kinilig, kakabugin ko angkan mo. HAHAHAHA.

Join our group for updates. ❣

Eleven

Aeickel’s P.O.V

“I am also territorial.”

Hindi siya agad nakahuma sa ginawa ko, maging si Vanessa ay kitang kita kong nakaawang pa din ang labi.

“D–Did you just—” Putol-putol na wika ni Nigel.

“Oo, gusto mo bang ulitin ko?” Saka ko pa itinaas ang isang kilay ko. Hindi ko mawari kung anong klaseng pwersa ang sumasakop sa pagkatao ko ngayon at hindi ko mapigilan ang sarili ko sa mga ninanais kong gawin, sabihin at iakto. This strange thing is slowly eating my flesh.

“HOW DARE YOU!?” Mukhang nawala na ang pagkabigla ni Vanessa dahil nakasigaw na ito sa akin.

Humarap ako sa kanya saka ngumisi ng nakakaloko na alam kong lalo niyang ikakapikon. “Yeah, how dare me.”

Sinugod niya ako, at kung babasahin ang igagawi niya, halatang sasampalin niya ako kaya’t inunahan ko na siya.

Napaliko ang mukha niya sa lakas ng sampal ko. She wouldn’t want to receive the same slap she just had, kasi baka sa susunod humiwalay na ang ulo niya sa balikat niya. I am an agent, just a simple reminder.

“A–Anong ginawa mo sa’kin!?” Halatang halata sa boses niya ang panginginig sa galit sa akin.

“I slapped you. Gusto mo bang ulitin ko?” Saka ako akmang lalapit sa kanya ngunit bigla siyang napaurong.

“No one messes with Vanessa Vicente—”

“Oh no girl, I just did.” I told her as I grinned.

“NIGEL!” Baling naman niya sa lalaking nasa likod ko na tila natuod na sa nangyayari. “Sinampal ako ng sekretaryo–”

“Sekretarya, Vanessa.” Pagtatama pa ni Nigel sa kanya na ikinailing at ikinangisi ko pa lalo.

“You knew?” Tanong niya habang hawak ang pisngi niya na namaga yata sa lakas ng sampal ko. Lucky her, I chose to slap her instead of punching her.

“Yes,” walang pag-aalinlangan na sagot naman ni Nigel dito.

“Don’t tell me you like her?” Puno ng panunuya ang pahayag niyang iyon.

“Yes I do. Do I have to explain every bit to you?” Nigel replied confidently.

“Ganoon nalang iyon?” Saka pa siya lumakad papalapit kay Nigel at hinawakan ang braso ng huli. “Pagkatapos ng nangyari–”

“Walang nangyari Vanessa. You’re a lunatic,” saka pa tinapos ni Nigel ang braso niyang hawak ni Vanessa at biglang kinuha ang braso ko at inilapit ako sa kanya. “This woman is my everything, kung hindi mo tanggap iyon, the hell I care.”

Napanganga si Vanessa sa sinabing iyon ni Nigel. “You’re a freak, Nigel. Alam mong ako lang ang nakapagtyaga sa’yo. Even her twin sister couldn’t stand your fucking flaw!” Sigaw nito kay Nigel na ikinakunot ng noo ko. I am trying to analyze her every word. There is something inside it. Something that I couldn’t figure out as of the moment.

“Shut your mouth, Vanessa. One more word, I will ruin you. Believe me, I will.” Hindi ko man gustohin ay tila nakakatakot ang salita ni Nigel na iyon.

“Your ultimate flaw will only bring her pain, Nigel. You knew that more than I do,” pahayag nito na hindi man lamang nahintakutan.

“Leave,” punong puno ng awtoridad na wila niya.

Umalis si Vanessa at hindi na nagsalita pa. Hindi ko nasundan ang pinag-uusapan nila ngunit alam kong may itinatago si Nigel na kailangan kong malaman kung ano.

“Lalabas na muna ako,” pagpapaalam ko sa kanya.

“Where are you going?” Tanong niya. Nawala na ang maawtoridad niyang tinig na pumapailanlang kanina sa buong silid.

“Magpapahangin,” simpleng sagot ko.

“I can give you air,” saad naman niya na animo walang nangyaring diskusyonan.

“I can get it myself,” I replied as I smirked.

“Pero may utang ka sa akin,” doon naman muling napakunot ang noo ko.

“Utang? I don’t remember being indebted to you.”

“Nakalimutan mo na agad?” Wika niya sa akin ng nakangisi. “Hinigopan mo ako ng hangin, can I get it back?”

“What the—” and before I could finish the sentence I felt his lips in mine.

Itinulak ko siya ng malakas kaya’t nakawala ang mga labi ko sa labi niya. Tinignan ko siya ng matalim na kung maaari lang ay paulanan siya ng libong patalim.

“Why?” May panunuksong pahayag niya.

“We need another contract about this thing, Mr. Ricafort. I can’t be a kissing machine for you,” I said straightly looking at his eyes.

“Is that so? Hindi naman ako nagreklamo no’ng ikaw ang nanghalik kanina,” at muli nanaman siyang ngumiti na animo nagugustohan niya ang pagkairitang nararamdaman ko.

“I did that because Vanessa will kiss you if I don’t,” maikling paliwanag ko na tinawanan lamang niya.

“Really? But your kiss a while ago is full of passion, or just so I thought?”

“You’re delusional, Mr. Ricafort.”

“Ain’t delusional, Ms. Freezell. Baka mayroon ka lang talagang naiparamdam sa akin na hindi mo namamalayan,” saka nanaman siya lumapit sa akin na animo hindi nakatikim ng malakas na pagtulak kani-kanina lang.

“I already told you, I am not capable of loving someone–”

Hinawakan niya ang baba ko at itinaas ito kaya’t napahinto ako sa pagsasalita at mataman na nagtama ang mga mata namin. “Don’t worry. You are already doing good. In no time, you’ll learn it naturally.”

Inalis ko ang kamay niya sa pagkakahawak sa baba ko. “Don’t expect too much. Your expectation might go down the drain.”

“I don’t think so. Natutunan mo na nga ang humalik dahil sa kakahalik ko sa’yo, ang mahalin pa kaya ako?” Then he smirked.

NATATARANTA ang mga empleyadong nadaanan ko sa front desk kaya’t napahinto ako.

“Razzel anong problema?” Tanong ko sa receptionist.

“Sir Aeickel, may nakulong daw pong bata sa elevator ng sixteenth floor. Kasama daw po yata ng isang talent ’yon sa pagpunta dito.”

“May umakyat na ba para asikasuhin?” Muli kong usisa dito.

“Tinawagan ko na po sina Nurse Sab at Nurse Janette na nakaduty po ngayon,” sagot naman nito.

“Good, aakyat na ’ko.” Wika ko dito saka na ako tumalilis ng takbo papuntang hagdanan.

Inakyat ko ang sixteenth floor at bumungad nga sa akin ang malakas na palahaw ng isang batang babae habang kinakausap itong pilit ng mga nurse na narito.

“What’s the situation?” Usisa ko.

“Severe. We need to get her out as soon as possible,” sagot ng nurse na may Isabel sa nameplate niya. Maybe she’s Nurse Sab.

“Her guardian told us that she has severe asthma,” saad naman sa akin ni Nurse Janette.

“Nasaan ang guardian niya ngayon?”

“Nasa clinic po dahil hinimatay.”

“Sir Aeickel,” napalingon ako at nakita ko si Trina na humahangos papunta sa gawi ko. Kasama niya si Angela na nangangasiwa din sa Planning Department. Sila ang nakaoffice dito sa floor na ito kaya’t siguro sila ang unang rumesponde. Puro halos babae ang nagoopisina dito sa floor na ito kaya’t hindi ko sila masisi kung bakit hindi pa nareresolba ang sitwasyon.

“Nasiraan daw po ng sasakyan ang maintenance na sasaklolo sa bata,” halata ang kaba sa bawat salita ni Angela. Natatakot silang managot sa problemang ito, dagdag pa na alanganin ang sitwasyon ng bata.

“Move,” matigas na wika ko sa kanilang lahat saka ko hinubad ang suot kong suit.

“Sir ano pong gagawin ninyo?” Bakas sa tinig ni Trina ang pag-aalala.

“Gugustohin niyo bang magkaroon muna ng bangkay ng bata bago may kikilos?” Tanging isinagot ko sa kanila bago ako tumakbo sa cleaning cubicle at naghagilap doon ng maaari kong magamit.

Nakahanap ako ng isang mahabang bakal at tali. Agad ko itong kinuha at tumakbo sa nakasaradong elevator.

Ikinalso ko ang bakal sa pinakabukana ng elevator at buong lakas itong pinilit na buksan.

“Sir, kailangan niyo po ba ng tulong–”

“Just don’t talk to me,” putol ko sa sasabihin ni Isabel. Nakakapagod na ang ginagawa ko, mas madadagdagan pa ang pagod kung sasayangin ko ang lakas ko sa pagsasalita.

Ilang saglit pa at tuluyan ko na rin nabuksan ang elevator, ngunit kinabahan ako sa nakita ko. Hindi pala nakasakto ang mismong elevator sa bukana. Nasa mas ibaba pa itong parte.

Hindi na ako nagsayang pa ng oras, kinuha ko ang lubid na nakita ko saka ko ito itinali sa isang poste at ang kabilang dulo naman ay itinali ko sa katawan ko.

“I’m going down there,” wika ko sa mga babaeng narito. “Kapag sinabi kong hatakin niyo na, hatakin niyo na. Naiintindihan niyo ba?” Sabay-sabay naman silang tumango sa akin.

Mabilis akong tumulay sa mga bakal at pader na may maliit na espasyong maaaring paggapangan. Mahigit limang minuto rin ang ginawa kong pagtulay bago ko narating ang ibabaw na bahagi ng elevator.

Buong lakas ko itong binuksan gamit lamang ang mga kamay ko at bumungad sa akin ang isang paslit na hirap na hirap ng huminga.

“M—Mommy,” nanghihinang wika nito. Agad ko siyang kinuha at kinarga sa posisyon na alam kong makakagaan sa paghinga niya.

“HATAK!” Sigaw ko. Mabilis naman na hinatak ng mga babae ang lubid.

Malapit na kami sa bukana at inuna ko ng iakyat ang bata. “Give her first aid,” utos ko na mabilis naman ikinatalima ng dalawang nurse.

Saktong iaangat ko na ang sarili ko nang maramdaman ko ang pagluwag ng lubid sa katawan ko at unti-unting pagkakalagot nito na hinahawakan ko.

Pumosisyon na ako para sa hindi gaanong masakit na pagbagsak ngunit may mga kamay na kumapit sa akin.

“Bullshit!” Sigaw niya sa nag-aalalang tinig.

Napatingala ako sa kanya saka ko siya nginitian. “It took you so long.”

“This is fucking bullshit, Aeickel! This is so fucking bullshit!” Ramdam ko ang sobrang pangamba niya ngayon.

“Bitawan mo na ’ko,” utos ko sa kanya dahil unti-unti na din dumudulas ang hawak niya sa akin. Manipis akong tignan ngunit hindi biro ang timbang ng muscles at buto ko.

“Are you fucking insane!?” Wika niya sa akin sa hindi makapaniwalang tinig.

“I’m serious. I am an agent trust me,” saka ko pa pinakita sa kanya ang mga mata kong nagpapatunay na seryoso ako sa sinabi ko.

Iniangat ko ang kaliwang kamay kong hindi niya hawak at pilit kong inalis ang kamay niyang kaunti na lamang ang hawak sa kanang braso ko.

“AEI!!”

Naghanda ako sa pagbagsak ko sa elevator. Naramdaman kong sumabit ang likod ko sa nakausling bakal bago ako tuluyang bumagsak sa binuksan kong elevator kanina.

“FUCKING FIX THIS MOTHERFUCKING ELEVATOR!!!” Galit na galit na tinig niya ang narinig ko mula sa kinauupuan ko. Hindi gaanong masakit ang naging bagsak ko, masakit lang ang mukhang may kahabaang sugat ko sa likod.

Ilang saglit pa ay gumalaw na ang elevator at unti-unti na itong umangat.

Nang makarating ito sa pinakabukana ay isang mahigpit na yakap ang sumalubong sa akin.

“Fuck,” ramdam ko ang panginginig niya. “Don’t ever fucking do that again, wife.”

“Stop calling me wife, they might hear you.” Pagbabawal ko sa kanya.

Hindi na siya nagsalita pa at binuhat ako saka isinakay ako sa stretcher na naroon na pala.

“Kung pwede lang parusahan kita sa ginawa mo, I’ll do it right here.” Bulong niya sa akin.

“Sadly, you can’t.”

“Don’t try me,” muli niyang bulong na nginisian ko nalang.

“GIVE her the most painful treatment, Nurse Jethsy.” Utos niya sa nurse na kasalukuyang gumagamot sa akin dito sa ospital.

“Her?” Dudang tanong ni Nurse Jethsy sa kanya kaya’t napasipa ako sa paa niya.

“Yeah, her. She’s my wife, and she’s so fucking hardheaded. Give her the pain she wants,” derederetso niyang wika sa babae. Kung nasa normal kaming sitwasyon baka napalipit ko na ang dila niya.

“Babae ka pala Ma’am, akala ko po lalaki ka kasi ang gwapo mo,” tila kinikilig pa ito sa akin.

“Don’t be fooled, Nurse Jethsy. Babae ’yan. She even have bigger and better bumper than you—”

“What the fuck are you talking about?” Nanggagalaiting wika ko sa kanya. Where did he get that shitty information?

Sinenyasan niya ang nurse na gumagamot sa akin na lumayo ng bahagya na mabilis naman nitong ginawa. Lumapit siya sa akin at bumulong. “You’re wearing a hospital gown and the nurse is treating your back without you wearing a bra, how can I assure you that your bumper won’t be shown and I wouldn’t be attracted?”

Halos maibuga ko lahat ng hangin na mayroon ako sa katawan dahil sa sinabi niyang iyon.

“Stop.” Pigil na pigil ang salita ko. Nawawala ang kalmadong ako sa ginagawa niya sa akin.

“No worries. Walang ibang makakakita at makakahawak niyan bukod sa akin,” paglalaro niya pang lalo sa emosyon ko kaya’t binago ko ang ekapresyon ng mukha ko base sa laro na gusto niya.

Hinatak ko ang necktie na suot niya saka inilapit ang mga labi ko sa tainga niya. “Stop playing with a Freezell, Ricafort.”

“I am absolutely not playing with you, wife. I am telling the whole truth. Akin ka lang.” Sagot niya.

“You’ll regret it one day,” saka ko pa lalong hinatak ang necktie niya upang lalo pa siyang mas mapalapit sa akin.

“Sasairin ko lahat ng meron ka. Umaayaw ka na, pero ako gumugusto pa.” Muli kong bulong bago ko siya tinulak palayo. Kitang kita kong napanganga siya sa sinabi ko, ngunit kalaunan ay napangisi nang mapagtanto niya ang itinuran ko.

Not a Freezell, Nigel. And definitely not me, not Aeickel.

–

Twelve

Aeickel’s P.O.V

Pagabi na at narito ako ngayon sa rooftop ng isang building na katapat ng building na pinagdarausan ng meeting nila Nigel na hindi natuloy sa villa ni Haydes.

Iniinda ko pa din ang kasing haba ng braso na sugat sa likod ko lalo na’t hindi pa tuyo ang tahi nito at hindi pa ako bumabalik sa doctor para sa pag-alis ng sinulid.

“Everyone’s in position, Night.” Tinig iyon ni Alistair mula sa kabilang dako.

“Observe each person inside the room,” utos ko naman sa kanila.

Hindi alam ni Nigel na narito ako ngayon. Pinagpapahinga niya ako pero mas pinili kong gawin ang trabaho ko bilang hired agent para sa kanya.

“Sigurado ka ba Flame na isa sa telepono ng mga narito ang nalocate niyong IP address?” Paniniguradong tanong ni Scorpio.

“We wouldn’t be wasting time kung hindi ako sigurado dito, Vernel.” Pagtawag niya sa totoong pangalan ni Scorpio. Alam na alam na seryoso si Flame dahil dito.

“Enough of doubting, lahat naman tayo nagbabaka sakali lang dito. Nothing here is precise and hundred percent confirm,” awat ko sa kanila.

Pinosisyon ko ang dala kong sniper rifle upang makita ng maayos ang nagyayari sa loob ng meeting room.

Mas madali sana itong ginagawa ko kung pinayagan niya akong sumama sa kanya at magtrabaho. Ang hirap lang niyang pilitin.

---

Hinatid niya ako sa condo ko matapos akong gamutin sa ospital. Pagkapasok namin sa loob ay agad niyang kinuha ang mga larawan namin ni Leickel na nakapatong sa ibabaw ng side table.

“Hindi nga kayo magkamukha,” wika niya habang pinagmamasdan ang larawan.

“We always hear that,” sagot ko saka naupo sa sofa.

“Paano mo siya naging kamukha noong unang beses kitang makita?” Tanong niya nang humarap siya sakin at binitawan ang larawan.

“Inayusan nila ako noon,” maikling paliwanag ko.

“Gladly I remembered your eyes.”

“May gusto ka bang inumin? Tea lang ang meron ako dyan pero pwede akong tumawag kung may gusto—”

“Ikaw lang ang gusto ko,” putol niya sa sinasabi ko.

“Can’t you be serious?”

“Ikaw lang ang sineryoso ko ng ganito,” saka pa niya ako ngisian na animo talagang hindi siya titigil.

“I’m not asking for that. Kung wala ka ng gagawin, makakauwi ka na.” Kung tono mang pagtataboy ang ginagawa ko, siguro nga iyon ang nais kong iparating.

“I want something else,” saka siya lumakad patungo sa akin at naupo sa tabi ko.

“Don’t dare telling me nonsensical ideas or things, I might just destroy your stupid mouth,” babala ko sa kanya na ikinatawa niya ng malakas.

“Ganoon na ba ako kamanyak para sa’yo?” Saka pa siya ngumiti ng nakakaloko na animo naghahamon.

“Who wouldn’t think na ganoon ka? After you talked about my boobs—”

“It’s bumper,” he said correcting me.

“It’s the same. Pinaganda mo lang.”

Iritadong sagot ko sa kanya.

“Kapag lalaki, manyak? How about what you said to me at the hospital? Isn’t that counted?” Saad niya sa may naghahamon na tono.

“Hindi ’yon kamanyakan—”

“Ano palang tawag doon?”

“You love to cut me off,” saka ko siya binigyan ng blangkong tingin. “Hindi ’yon kamanyakan, sinagot ko lang ang kamanyakan mo sa’kin.”

“Revenge?”

“I’d rather call it revenge than kamanyakan,” sagot ko sa kanya.

“I would love to receive that revenge, wife. Kailan ba? Iyong sasairin mo ko hanggang sa umayaw na ’ko, pero ikaw patuloy na gumugusto,” saka niya ako tinignan ng isang makahulugan at nakakalokong tingin.

Kung pwede ko lang talagang busalan ang bibig niya ay ginawa ko na. Talagang inulit niya pa ang mga salitang sinabi ko na ako mismo ay hindi ko alam saan ko nakuha.

“Tigilan mo ang kakapahiya mo sa’kin,” deretsong wika ko sa kanya.

“Hindi kita pinapahiya, if that’s what you think my wife. I just find your words so thrilling,” saka siya dumukwang papalapit sa tainga ko. “Hindi ko kasi alam kung kailan ka seryoso at kailan ka nagbibiro. Nahihirapan akong basahin ka kaya hindi ko alam kung kelan ba ako uurong, at kung kailan naman ako susulong.”

Umisod ako sa sofa dahil sa sobrang lapit niya. Damang dama ko ang mainit at mabango niyang hininga.

“I am always serious, Mr. Ricafort.”

“So kailan mo ’ko sasagutin?” Walang gatol na tanong niya sa akin. Hindi man lamang siya nag-alangan sa pagtatanong kahit na katiting.

“Nanliligaw ka?” Nilagyan ko ng kasarkastikuhan ang tono ko upang mapikon siya.

“Hindi ako aware na sinagot mo na pala ako,” napakunot ang noo ko sa isinagot niyang iyon.

“Don’t twist my words, hindi ako nakikipaglokohan sa’yo.”

“I ain’t twisting your words, wife. It is you who’s twisting mine. Binabalik ko lang, is that a bad thing?” At umisod nanaman siya palapit sa akin.

“Nigel for goodness’ sake, stop.”

“I will. Sabihin mo lang kung kailan mo ako balak sagutin ng oo,” muli nanaman niyang ungot sa akin.

“Kapag umulan ng bala,” sarkastiko kong sagot na tinawanan lamang niya.

“I am fine with anything as long as I can be with you,” saka niya ikinawit ang kanang braso niya sa bewang ko. “I can touch you,” iniharap niya ako sa kanya kaya’t nagtama ang mga mata namin. “And I can kiss you,” at bigla na lamang niya akong kinintalan ng mabilis na halik.

“You’re the very first person na may lakas ng loob na gawin sa akin ang mga ito,” saad ko deretso sa mga mata niya. “No one ever dare touching me, or worst kissing me. Ikaw palang. You’re so freaking privilege.”

“Maybe because I knew that you like me too?” Patanong iyon ngunit ang tono nito ay naninigurado.

“I told you I’ll answer you kapag umulan na ng bala,” saka ako tumayo sa sofa. “Magpapahinga na ako, umuwi ka na. May pasok pa tayo bukas.”

“Pasok? No. You won’t come to office tomorrow. I want you to rest.”

“Pero Nigel—”

“You just became a hero to that kid, anong sasabihin ng mga empleyado ko kung makikita nila na pinagtatrabaho kita kahit na injured ka?”

Hindi na ako sumagot sa pagdepensa niyang iyon. Napapagod ako. Kailangan ko na ng pahinga dahil tila na ako sasabog.

“Fine. You may go,” tanging nasabi ko na lamang at hinatid siya sa pinto.

“Good night, wife. Don’t dream of me. I can be your reality.” Huling banat niya bago nawala sa paningin ko.

---

Tatlumpong minuto na siguro ang nakakalipas buhat nang magsimula ang meeting nila. Wala pa din kahina-hinalang kilos kaming napapansin.

Lumipat ako ng pwesto at lumayo ako ng konti. Inilipat ko din ang rifle.

Saktong pagsilip ko sa optical scope ay may nabanaag akong maliit na kulay pulang bagay na umiilaw sa ilalim ng mesa malapit sa kinauupuan ni Nigel.

Mabilis akong napatayo mula sa pagkakasipat ko at kinuha ang telepono ko. Dinial ko kaagad ang numero niya.

“Vega, stand by. I can see something,” mukhang nakita na din ni Alistair dahil tinawag na nito ang pansin ni Vega na nasa mismong building na kinaroroonan ni Nigel.

Makailang ulit na akong dumial sa telepono niya ngunit hindi niya ito sinasagot. Binubundol na ako ng kaba.

Sa huli ay pinakinggan ko ang tawag ng sitwasyon. Binitawan ko ang rifle at tumakbo paalis ng rooftop.

Hindi ko na nakuhang hintayin pa ang elevator kaya’t tinakbo ka na lamang ang hagdanan. Hindi ako nakakaramdam ng pagod, bagkus ay purong kaba at takot ang pumapailanlang sa pagkatao ko. Kumikirot man ang likod ko ay hindi ko na ininda.

“Where the fuck are you going, Aeickel!?” Galit na tinig ni Flame ang nangibabaw sa earpiece ko kaya’t pinatay ko na lamang ito.

Nasa glass door na ako ng building nang harangin na lamang ako ng tatlong nakaitim na lalaki.

“Let me in,” matigas na wika ko sa mga ito.

“Boss, matataas na tao ang nagmimeeting dyan ngayon. Hindi kami pwedeng magpapasok nalang ng kung sino.” Sagot sa akin ng isa sa kanila.

“I am Mr. Nigel Iñigo Ricafort’s secretary. May ipinapadala siya sa aking file,” at mabilis kong inilabas ang flashdrive na kanina ko pa naihanda.

“Ricafort?” Kunot noong tanong nito sa akin.

“Yeah,” tipid na sagot ko.

“Walang Ricafort sa itaas.” Singit ng isa na ngayon lamang nagsalita. Tinitigan ko ito at mababanaag mo sa mukha nito na may itinatago ito.

Inilabas ko ang telepono ko at mabilis na hinack ang security camera sa mismong conference room na kinaroroonan ni Nigel.

“This is Nigel Ricafort,” saka ko pa itinuro si Nigel sa screen.

“Paano mo nagawa ’yan!?” Galit na sigaw sa akin ng isa.

“It doesn’t matter. Papasukin niyo ako, kailangan ako ng boss ko.” Ubos na ang pasensyang wika ko sa mga ito.

“Matigad ka sa nipis mong ’yan, bossing.” Panunuya ng isa sa akin.

Hindi na ako sumagot. Bagkus ay kinuwelyuhan ko na ang nagsalita saka ko tinuhuran ang sikmura.

“Tang ina!” Sigawan ng iba. Isa-isa na silang nagsisugod sa akin.

Blangko lang ang ekspresyon ko habang isa-isa nila akong sinusugod. Suntok at sipa ang natatanggap nila mula sa akin ngunit hindi naman nila ako mahuli.

Nang mapatumba ko ang pangatlong lalaki ay may bigla na lamang pumalo sa likod ko ng isang matigas na bagay. Hindi ko mapigilan ang mapaigik sa sakit lalo na’t tinamaan ang sariwang tahi na meron ako.

“You’ll regret it,” banta ko dito saka ko tinawid ang pagitan namin at sinalubong ng sipa ang sikmura niya. Nang mapaupo na ito ay saka ko siniko ang likod nito bago tinuhod ang mukha niya.

Nang wala ng sumugod sa akin ay tumakbo na ako paakyat sa kung nasaan si Nigel. Kung tatanungin ako sa kung anong nararamdaman ko, hindi ko alam. Ang gusto ko lang ay maligtas siya sa oras na ’to.

Malapit na ako nang sumalubong sa akin si Vega. “Night!”

“Situation?”

“Galit na galit si Flame—”

“JUST FUCKING TELL ME THE WHOLE SITUATION!” Putol ko sa sasabihin niya ukol kay Flame.

“We are suspecting that it is a bomb—”

Hindi ko na pinatapos ang sinasabi niya. Tahasan kong pinasok o mas tamang sabihin na sinipa ko ang pintuan ng conference room para lang makapasok.

Tinginan ang lahat ng narito sa akin ngunit wala akong pakielam. Mabilis kong tinungo si Nigel na nakatanga lang at mukhang biglang bigla sa ginawa ko.

Hinawakan ko ang kamay niya at iginiya siya patayo. “WHERE ARE WE GOING!?”

Hindi ko siya sinagot, bagkus ay humarap ako sa lahat ng narito. “Leave this place now, baka madamay kayo.” Iyon lang ang tanging sinabi ko ngunit ang matataas na taong narito ay nag animo mga langgam na nagpulasan. Mga duwag para sa buhay nila.

Hinatak ko si Nigel at ibinigay siya kay Vega. “Bring him out of this building or might as well dumeretso kayo sa sasakyan. I’ll check the thing .”

Agad namang tumango si Vega sa akin ngunit hindi si Nigel. “Anong titignan mo!? Can you not be a hero this time!?” Halata sa boses niya na nag-aalala siya sa kung ano mang binabalak kong gawin.

“Bring him or I’ll kill you,” banta ko kay Vega kaya’t mabilis niyang hinatak paalis si Nigel kahit na wala itong tigil sa kakapasag.

“AEI!” Sigaw niya ngunit pumasok na akong muli sa conference room.

Tinignan ko kung saan nanggagaling ang pulang ilaw na nakita ko kanina. Yumuko ako at kinuha ito mula sa ilalim ng mesa, ngunit may nakapa akong papel na nakadikit dito.

Hindi ito isang bomba, tanging pulang ilaw lamang ito na may kaakibat na sulat. Binuksan ko ng sulat at nagulantang ako sa nabasa ko.

HAHAHAHA. It’s a prank. The real deal is in the parking lot kung saan papunta ngayon si Vega at Nigel. Tama ako hindi ba? Papunta sila sa parking lot. I know how you think Aeickel Lavria. I know how you think.

Napalamukos ako sa hawak kong papel at mabilis na tumakbo upang habulin sina Nigel at Vega. Hindi ko alam kung anong nangyayari, kung paano akong nakilala ng tao na ito, kung paano nito nalaman na isa akong babae, kung ano bang tangka nito sa buhay ni Nigel, kung paano nito nalaman ang mga balak ko. Kailangan kong malaman lahat ng ito.

Naabutan kong pasakay na sila ng sasakyan nang sumigaw ako. “VEGA!”

“Night?”

“Don’t ride that fucking car!” Mabilis naman niyang inilayo si Nigel sa sasakyan at tumungo sa gawi ko.

“Anong nangyari?” Usisa ni Vega sa akin.

“I’ll bring Nigel with me. Puntahan at sabihan mo sila Flame na walang bomba. Ang dapat nilang tignan ay ang sasakyan na ’yan ni Nigel. Mag-iingat kayo.” Wika ko at hindi ko na hinintay sumagot si Vega. Hinatak ko na ang kamay ni Nigel palabas. mismo ng building na iyon.

Tinungo namin ang kabilang building kung nasaan ang motor ko. “Saan tayo pupunta? Ano bang nangyayari? Hindi ba’t dapat ay nagpapahinga ka ngayon?”

“Ride this first. Mag-usap tayo kapag alam kong nasa ligtas ka ng lugar,” saka ko inistart ang motor na siya namang pagsakay niya.

Palabas na kami ng parking lot nang mayroong dalawang kotseng itim ang humarang sa amin. “Fuck!” Bulong ko. Nakita ko ang logo sa harapan ng sasakyan na kapareho ng logo sa mga suit na suot ng mga lalaking sumugod sa akin kanina.

“Hold tightly, please.” Nagmakaawa ang tono ko ngunit hinahanap ko ang tamang dahilan kung bakit. I never beg anyone before.

Humawak naman siya sa akin saka ko inarangkada ang motor. Isiningit ko ito sa gitna mismo ng mga kotseng nakaharang sa amin.

“Aei, you’re bleeding.” Dinig kong wika niya.

“I’m okay as long as you are safe,” saka pa ako bumuntong hininga. “May baril sa bewang ko, kunin mo.” Utos ko na mabilis naman niyang ginawa.

Kung tama ang hinala ko, hindi lang basta pagharang ang gagawin sa amin ng mga ito. Hindi biro ang lakas ng mga lalaki kanina na sumugod sa akin kaya’t alam kong hindi lang basta ang mga haharapin namin ngayon.

Nakalabas kami ng parking lot ngunit mabilis din kaming sinundan ng mga sasakyan. At hindi ako nagkamali, bigla nalang akong may nakitang nag-umang ng baril sa bintana ng sasakyan mula sa side mirror.

Binilisan ko pa ang pagpapatakbo dahil pinapaulanan na kami ng mga ito ng bala. I’m so glad that I am well-trained for this kind of situation. Si Lola Cassandra pa ang bumabaril noong nagtetraining ako kaya’t napakadaling iwasan ng mga balang pinapakawalan nila na wala sa tamang asinta.

“Stay calm,” wika ko sa kanya.

“I will. Let’s both be safe,” sagot naman niya sa akin.

Lumusot ako sa iba’t ibang eskinita hanggang sa abutin namin ang mabundok na bahagi ng daan. Mabilis kong pinatay ang headlight ng motor ko at ipinasok ito sa mismong mga puno.

Kapwa kami bumaba ng motor at nakahinga na ng maluwag nang mapagtanto namin na nailigaw na namin ang mga humahabol sa amin.

Mabilis kong ininspeksyon ang katawan niya kung mayroon ba itong tama ng bala o ano.

“I’m okay, wala akong tama. Ikaw ang dumudugo ang sugat sa ating dalawa,” wika niya saka hinawakan ang magkabilang balikat ko at itinalikod ako sa kanya saka niya tinignan ang sugat ko sa likod.

“It’s nothing, Nigel.” Saka ko inayos ang damit ko na bahagya niyang nilislis dahil sa pagtingin niya sa sugat. Humarap ako sa kanya at sa pagtatakha ko ay nakangiti siya sa akin. “Why?”

“Nothing. I just saw how beautiful you really are, inside and out.”

“Stop,” utos ko dahil kahit na nasa ganitong sitwasyon na kami ay balak nanaman yata niya akong simulan.

“No, wife. It’s not what you think,” saka niya ako biglang kinabig at niyakap. “Thank you for saving me, and also thank you for being safe.”

“It’s part of my job—”

“No. I saw how you really cared for me.” Saka pa niya hinaplos ang buhok ko.

Itinulak ko siya ng bahagya upang malayo ng kaunti sa akin at magtama ang mga mata namin. “Honestly, I don’t know why did I act so impulsively like a while ago. It’s not so being me. It is not my nature.”

“You’re learning, wife. You’re slowly learning, but….” sinadya niyang bitinin ang sinasabi niya.

“But what?”

“But you promised me…….

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…..na kapag umulan ng bala, sasagutin mo na ’ko.“ Saka pa siya ngumisi sa akin.

Tila naman naumid ang dila ko sa narinig ko dahil parang nagbackfire ang sinabi ko sa kanya.

“Yes.” Tanging sinabi ko.

“Yes?” Paninigurado niya.

“Yes, Nigel. YES.”

–

Thirteen

Aeickel’s P.O.V

“Yes, Nigel. YES.” Bigla na lamang niya akong niyakap ng mahigpit.

Hindi ko alam anong nangyayari sa akin. Napapayag niya akong maging kami, napapayag niya akong yakapin niya ako ng ganito, napapayag niya akong halikan ako kung kailan niya gusto, at ito ngayon, kusang yumakap ang mga kamay ko sa kanya na sinasagot ang paraan ng pagyakap niya.

“I love you so much. Thank you for this chance,” saka niya ako inilayo sa kanya. “You don’t know how happy I am for giving me this chance.”

“Kahit na inulanan tayo ng bala?”

“Kung kapalit naman ay magiging akin ka, kahit na bomba pa ang umulan at makaligtas tayong dalawa, ayos lang.”

Ngumiti siya sa akin ng makahulugan at bigla na lamang inilagay ang kamay niya sa batok ko saka ito kinabig palapit sa kanya.

Pinaglapat niya ang mga labi namin. Malambot ang mga labi niya na tanging ngayon ko pa lamang yata napagtanto. Iginalaw niya ito at unti-unti niyang sinakop ang pang ibabang labi ko. Sinundan niya pa ang bawat paggalaw na animo nilalasahan niya ang bawat parte ng labi ko.

“Move your lips, wife.” Wika niya sa pagitan ng aming halik. Tila naman ito mahikang mga salita na agad kong sinunod.

Ginaya ko ang paggalaw ng mga labi niya. Doon ko na ipinalupot ang mga braso ko sa batok niya.

I pulled him closer to me as if asking him for a full access of his masculinity. I can’t explain how am I so enchanted with his kisses. I just can’t get enough of the taste of his lips in mine, the smooth and warm sensation that it gives. The unrecognizable feeling that it shed in my soul. I am out of myself and I am so much aware of it.

I am starting to go out of breath so I pushed him. “Let me breathe,” I said innocently. Nagulat ako na tinawanan niya ng malakas ang sinabi kong iyon.

“God, this is the reason why I love you so much,” lumapit siya sa akin at kinintalan ng halik ang noo ko. “Fix yourself, uuwi na tayo,” utos niya na sa hindi ko malamang dahilan ay agad kong sinunod.

“Ako pa rin ang magmamaneho, we need to be sure,” wika ko sa kanya.

“Akala ko maiuuwi na kita sa amin,” bulong niya na dinig na dinig ko naman dahil sa katahimikan ng paligid.

“NIGEL!” Sita ko sa kanya na ikinatawa lang niya.

“Baka lang makalusot,” sagot pa niya.

Seryoso ko siyang tinignan at nginisian. “Mabubulok ’yang alagad mo sa’kin. I won’t let him see my world. I won’t let him taste the delicacies of Bataan.”

“Wife!” Siya naman ang napasigaw sa akin ngayon. “Where did you get those vulgar words!?”

“You taught me, aren’t you aware? I thought you are proud that you are my teacher?” Hindi lang mga salita ko ang maaaring magbackfire sa akin. He also have to taste his own poison in order to find his own medicine.

“I never taught you vulgar words, wife. You kept on evolving, I am afraid that the next time, I’ll find you more aggressive than how you should be,” turan niya na akala mo ay totoong nilelecturan niya ako.

“Wouldn’t you be proud if that happens?” I said sarcastically. I am trying to annoy the hell out of him.

“I am only trying to teach you how to love, how to desire, how to be passionate, how to kiss, how to be love, but not those things!” He defended his way of teaching as if he really is a teacher of this course. Gusto kong matawa pero mas pinili kong tumikhim.

“Bumper. Kiss. Tongue. Mauuwi. Wow, you really didn’t intend to teach me those things. I do believe you, trust me.”

“Aeickel Lavria!” Pagtawag niya na alam kong naiinis na siya sa akin. “You’re twisting me again,” saka siya napabuga ng hangin.

Nginitian ko siya ng nakakaloko. “Why?”

“You’re trying to annoy me, right? You’re doing perfectly fine, wife. But…”

“What?” Paghahamon ko.

“If you insist on teasing me, iuuwi talaga kita.”

Doon na naumid ang dila ko dahil sa seryoso ng pagkakasabi niya. Animo kapag may sinabi pa akong isang bagay na hindi niya magugustuhan ay mabibilanggo na lang ako sa bahay niya kaya’t napatahimik na lamang ako. This is the first time that Aeickel Lavria was force to shut her lips.

NASA opisina kami at madami siyang kausap na pulis sa ngayon. Sinabihan ko na siya na hindi kailangan ng mga pulis pero ipinilit niya ang sa kanya.

“Investigate every person I am with during the meeting. No one will be exempted,” utos niya sa imbestigador na may kagandahan ang postura at mukha. Tumango naman ito agad sa kanya at may inilista sa dala nitong notebook.

I don’t trust the police. Someone can be an enemy at any moment. They tend to betray someone with the same uniform as them, that’s my perception towards them. Hindi din ako lubos na nagtitiwala sa mga kasamahan kong agent for I know the fact that with money and power someone will eventually betray one another. I am sorry, I was taught not to trust easily.

Nang matapos niyang kausapin ang mga pulis ay lumapit siya sa akin.

“Where do you want to eat?” Tanong niya.

“I told you not to tell the officers but you insisted,” kunot noong turan ko sa kanya.

“I did it for you. Para makabawas sa trabaho mo,” sinsero niyang wika.

“You’re wrong. Dagdag trabaho ’yan because I have to coordinate with them.”

“You mean, you’ll meet with that investigator eventually?” May hindi maganda sa tono ng pagkakasabi niya no’n.

“Of course, I have to act accordingly.” Sagot ko.

“He’s so fucking handsome and I know you saw that too!” His voice intensifies.

“So? Bakla ka ba talaga?” Nakaarko ang kilay na tanong ko.

Napabuga siya ng hangin bago pa ako sinagot. “I am afraid that you’ll like him.”

Hinatak ko ang kurbata niya palapit sa akin at upang magpantay na rin ang mga mukha namin. Napayuko siya at napatingin sa mga mata ko. “Kung gugusto din pala ako ng iba, hindi na sana ako umoo sa’yo. Don’t think so lowly of yourself. I chose you despite of everything. Be confident enough.”

Bigla na lamang siyang ngumiti na animo maiihi sa kilig kaya’t bigla kong binitawan ang kurbata niya. “You don’t really know if you’re capable of loving sa lagay na ’yan? You’re hitting my sensitive part, wife. Gusto kitang halikan sa tuwa at kilig na nararamdaman ko.”

Humakbang ako palayo dahil sa sinabi niya. He meant every word he said, ganoon siya mag-isip. “Uulitin ko kahit nasabi ko na ’to. I am not your kissing machine, Mr. Ricafort.”

“But you are mine now, wala ng hahadlang pa doon na salitang no label.” Talagang ipinipilit niya ang kanya. Nakangiti siya na animo nasa alapaap at masaya sa mga narinig mula sa akin.

“I am not fully yours. Sinabi ko na bang mahal din kita?” Sandaling napaawang ang labi niya sa itinuran kong iyon ngunit agad rin naman siyang nakabawi.

“Maybe not now, but soon you’ll say those words to me. I can feel it, it will be very very very soon.”

“So confident?”

“You told me to,” sinadya niyang ibalik sa akin ang sinabi ko sa kanya. “You chose me so I will be. Not everyone is privilege to chosen by a Freezell, most especially by Aeickel Lavria, the most mysterious and aloof of all.”

Umiling nalang ako sa kanya dahil para siyang batang lalaki na sa wakas ay nakausap na ang crush. He’s like a boar brought out to the wild.

“Gutom ka ba?” Pag iba ko sa usap namin.

“Can I eat you?”

“Ricafort!” Gusto kong mapatakip ng tainga at mapasampal sa noo sa mga sinabi niya.

“I am kidding,” saka pa siya tumawa. “Let’s go to the nearest restaurant.” Paanyaya niya.

Tumango na lamang ako at nakapamulsang nagpatiunang maglakad sa kanya.

“I’ll ready the car—”

“Let’s tell everyone who you really are and tell them know that you’re naturally born as a woman. Ayoko ng magselos pa sa mga babae.” Napahinto ako sa sinabi niyang iyon kaya’t muli akong lumingon pabalik sa kanya.

“Tell me you’re kidding again,” blangkong saad ko sa kanya.

“This time I am seriously telling you my plan,” he said with a serious face and tone.

“Napag-usapan na natin ’to. I don’t want anyone to know–”

“But my killer already know who you are. There’s no reason to hide anymore.”

Nakukuha ko ang pinupunto niya, at sa totoo lang hindi ko alam paano ko iyon sasalungatin.

“I just want the way I am—”

“Ayoko. I want them to know you are mine,” he said firmly.

“Bakit ba ang hirap mong paliwanagan? Hiwalayan kaya kita.” Wala sa wisyong turan ko sa kanya.

“That’s not a good joke, wife.”

“I ain’t joking.”

Huminga siya ng malalim saka ako tinignan. “Fine.” Saka na siya naglakad at nilagpasan ako para lang huminto ulit. “But if I get the chance to tell the world that you are mine, just know that I will grab that opportunity whether you like it or not.” Tuluyan na siyang naunang lumabas.

The type of men that I hate the most are the ones that I am having a hard time dealing with. He’s absolutely one of them. Hayst.

NAKAORDER na siya nang makabalik ako mula sa pagkuha ng naiwan kong telepono sa sasakyan niya.

“I ordered the dishes you like,” saad niya na ikinakunot naman ng noo ko.

“How did you know the foods I like?” Dudang tanong ko sa kanya.

“Your father told me.”

“You met him?” Malamig kong tugon sa kanya.

“Not yet. I just ask him a while ago through phone. Actually he’s the one who called me.”

Knowing my father and Leickel, nag-usap na ang dalawang iyon. Wala akong maitago sa kapatid ko.

Hindi nalang ako sumagot. Bagkus ay hinintay ko na lamang na dumating ang mga pagkain.

Ilang sandali pa ay hinahapag na sa amin ng babaeng waitress ang mga pagkain. Masama ang tingin dito ni Nigel dahil tila kinikilig sa akin ang babae.

“Eyes off her, kung ayaw mong masisante.” Banta niya dito kaya’t tinignan ko siya ng masama.

“Sorry, Sir. Ang gwapo po kasi niya,” sagot naman ng waitress na lalong ipinagngitngit nitong lalaki sa harap ko.

“She’s woman, Miss. Hindi mo ba nakikita? She’s way sexier than you—”

“Nigel!” Pigil ko sa kanya. Kung anu-ano nanaman ang lumalabas sa bibig niya.

Hanggang makaalis ang waitress ay masama pa rin ang tingin niya.

“Refrain from acting so manly infront of girls,” wika niya bago sumubo ng pagkain.

“That is my nature. Hindi ako nagpapakalalaki lang. I am born with this traits. Anong magagawa ko?” Kibit balikat kong wika saka ko inalis ang takip ng pagkain na nasa harap ko.

Gusto kong magalit at magdabog sa nakita ko sa harapan ko. He ordered me buttered vegetables and adobong pusit.

“Bakit ganyan ang mukha mo? Don’t you like your food?”

Mukhang talagang sinadya ni Papa na gawin sa akin ’to. He knew how much I hate these foods!

Hindi ako sumagot sa kanya, sinimulan ko nalang kainin lahat ng pagkain na para sa akin na nasa mesa. Hindi rin kami nagkikibuan habang kumakain.

“I’m done. Punta lang ako sa banyo,” paalam ko.

Nang nasa banyo na ako ay agad kong kinuha ang phone ko at tinawagan si Papa.

“Sinadya mo ’yon.” Hindi na ako naghello pa.

“Hello my dear baby.” Naririnig ko pa ang pagtawa niya sa kabilang linya.

“Don’t ever do that again, Pa. Isusumbong kita kay Mama.” Malamig ang tono ngunit puno ng pagbabantang turan ko. Napatigil siya sa pagtawa na mukhang natakot siya sa sinabi ko.

Pinatayan niya nalang ako bigla ng tawag kaya’t pumunta na ako sa labatory ng banyo. Naghugas ako ng kamay at nagmumog ng bibig. Kung maaari ko lang din isuka lahat ng kinain ko, ay ginawa ko na.

Pabalik na ako ng mesa namin nang mapatid ako sa isang paa na nakaharang sa daraanan ko.

“I’m sorry, dear!” Sigaw ng babae at agad akong dinaluhan kahit hindi naman ako natumba.

Iniangat ko ang mukha ko at bumungad sa akin ang isang pamilyar na mukha.

“Celine?” Tanong ko sa hindi makapaniwalang tono.

“Van?” Pagtawag naman nito sa akin.

She’s Celine Remualdez. My former mission.

“Yeah? How are you?” Alanganin kong wika. Napatingin din ako sa mesa na kinauupuan niya kanina at nakita ko si Dion Francisco na siyang naghire sa akin para kay Celine, na nakangiti sa akin.

Talagang maaliwalas ang ngiti niya dahil naging asawa niya lang naman si Celine dahil sa ginawa ko.

Nagulat ako nang bigla akong niyakap ni Celine. “I missed you, Van. I missed you so much.”

Balak ko siyang ilayo sa akin nang may gumawa na no’n para sakin. “She’s mine. Stop treating her as if she’s a man!” Ubos ang pasensyang wika ni Nigel na nasa tabi ko na.

“I know!” Nakangiting wika ni Celine sa kanya.

“Huh?” Kunot noong turan ni Nigel.

“I know she’s a girl. Ang seloso mo naman po, Sir.” Pang-aasar ni Celine sa kanya, kaya bago pa siya tuluyang mapikon ay hinatak ko na siya paalis sa mesa na iyon at nagpaalam kina Dion at Celine.

Hinatak ko siya hanggang sa sasakyan. “Stop that kind of act, Nigel. Please.”

“How can I? Nakakaapak ng pagkalalake na mas gwapo pa sa akin ang girlfriend ko. Nakakaapak ng pagkalalake na imbes na lalaki ang kaaway ko sa girlfriend ko, ito ako at mga babae ang sinisinghalan.”

“Do you think that you’re in an abnormal relationship now?” Saka ako humalukipkip at ngumisi sa kanya.

“No.” At bigla na lamang niyang hinawakan ang magkabilang balikat ko at isinandal ako sa pintuan ng sasakyan. “I find it so thrilling, exciting and unique.”

“Nigel, we’re in public.” Pagbabanta ko sa kanya sa kung ano mang binabalak niyang gawin.

“So?”

“Let me go.”

“Ayoko.”

“Masasaktan ka kung hindi mo ’ko papakawalan.” Banta ko na sa kanya.

“I’m okay with it.”

Bumuntong hininga ako saka ako na mismo ang kumabig sa batok niya upang mabigyan siya ng mabilis na halik.

“There. Is that good as an assurance na ikaw lang ang ginugusto ko?” Nakita kong nagulat siya sa iginawi ko ngungit pinakalma niya ang sarili niya.

“No.” Saka pa siya umiling-iling sa akin.

“Then what?”

“Marry me.” Napangisi ako sa isinagot niya sa akin.

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

“I cannot marry the same person twice.”

–

NOTE: PLEASE KAPAG INADD NIYO KO SA PERSONAL FB KO, IMESSAGE NIYO MUNA PO AKO. HUHU. HINDI AKO NAG AACEPT NG ’DI KO KILALA. 🙃

Fourteen

Aeickel’s P.O.V

“I cannot marry the same person twice,” ibinulalas ko na ikinakunot ng noo niya.

“What do you mean?” Nagtatakhang tanong niya sa akin.

“Nothing,” I replied as I smile teasefully.

“I can’t follow. What do you mean by you cannot marry the same person twice? I’m fucking confuse,” tila ubos na talaga ang pasensyang turan niya sa akin.

“Patience is a virtue,” saka ako biglang pumasok ng sasakyan niya.

“Aeickel!” Pagtawag pa niya na hindi ko na pinansin.

Nang makasakay na din siya ng sasakyan ay agad ko itong minaneho patungo sa opisina. Makailang beses niya akong kinulit sa sasakyan ngunit mas pinili kong hindi kumibo at hayaan siyang mag isip. Gusto ko rin na kusa niyang maalala ang lahat. It is just a matter of time before he could recall everything, I can sense it.

Nakababa na siya ng sasakyan at kitang kita ko ang nguso niya na nagkakanda haba sa hindi ko pagkausap sa kanya pati na din sa pag iisip ng mga itinuran ko.

“Mr. Ricafort,” salubong sa kanya ng hindi pamilyar na lalaki sa akin.

“Mr. Madrigal,” tawag naman niya dito na animo magkakilala talaga sila.

Naalerto ang pagkatao ko ngunit mas pinili ko ang tumahimik at hindi na muna kumilos. Pinakikiramdaman ko pa ang sitwasyon dito.

“Ms. Vanessa Vicente asked me to talk to you regarding–”

“Aeickel, mauna ka na sa itaas.” Putol niya sa sinasabi ng lalake para lamang kausapin ako.

Tinignan ko siya na animo binabasa ko ang iniisip niya. Bahagya akong kinabahan nang iiwas niya mismo ang mga mata niya sa akin na tila mayroon siyang hindi nais ipabatid.

“I’m fine, Sir. I’ll stay,” pagmamatigas ko. Nakita ko na bahagyang nagkaroon ng pagkabalisa ang galaw niya. Mayroon talaga siyang itinatago na hindi niya nais na malaman ko.

“Please, there are more important matters in my office than this.” Nasa tono niya na nais na niya akong pumayag sa gusto niya kaya’t hindi na ako nagprotesta pa.

“Fine. Mauuna na ’ko,” wika ko saka na ako nagpatiunang maglakad.

Labag man sa kalooban ko ay binagtas ko ang daan paakyat ng opisina niya.

Saktong nasa pintuan na ako ng elevator nang may dalawang babae ang nagsalita sa likod ko.

“Attorney ni Ms. Vanessa Vicente ’yon, hindi ba?” Naging matalas ang tainga ko sa narinig kong iyon mula sa babae.

“Oo. Ang alam ko lumalabas lang iyong attorney na iyon ng mga Vicente kapag may naagrabyado sa kanila,” sagot naman ng isa.

Kung tama ang suspetsa ko, maaaring may laman talaga ang mga sinabi ni Vanessa sa opisina ni Nigel. Hindi ko pa nalalaman kung ano ito, ngunit kung mabibigyan ako ng pagkakataon ay gagawin ko ang kaya ko upang malaman ito. It may not be my business as an agent, but it is my business as his girlfriend, or as his wife rather.

Imbes na tumuloy ako sa elevator ay mabilis kong nilabas ang telepono ko at tinignan ang cctv kung saan ko huling iniwan si Nigel. Naroon pa rin sila ng lalaking kausap niya kaya’t nagdesisyon akong dumaan sa likurang bahagi ng building at tumungo na muna sa Phyrric.

Sakay ako ng motor na lagi kong ipinapaiwan kay Vega sa basement ng building na iyon para kung kailan ko kailanganin patungo sa Phyrric.

Tumambad sa akin ang okupadong mga agent. Nagtetraining ang iba, ang iba naman ay may mga hawak na papel na alam kong mga misyon nila.

Tinungo ko ang opisina ni Flame at deretsong pumasok dito ng hindi man lamang kumakatok.

Napamulagat ang mata ko nang madatnan kong may hawak siyang black letter.

“To whom is that for?” Malamig at walang emosyong wika ko sa kanya.

“Aeickel!” Napasigaw siya sa gulat sa pagkakakita sa akin.

“Fucking tell me, to whom is that for!?” Puno na ng galit ang tinig ko.

“For me,” bigla ang paglitaw ni Poison sa harap ko na nakaputing bestida na punong puno ng dumi at may mga sugat siya sa mukha at iba pang parte ng katawan.

Tinawid ko ang pagitan namin at mabilis kong hinawakan ang mga balikat niya dahil wari na siyang tutumba. “Tell me, anong nangyari ng wala akong nalalaman?” Pinipilit kong ikalma ang sarili ko lalo na sa nakita kong sitwasyon niya.

“I’m sorry, Night. Binigo kita. Patawarin–”

“JUST FUCKING TELL ME, STELLA! WHAT HAPPENED TO YOU!? BAKIT MAKAKATANGGAP KA NG BLACK CARD!?” Tuluyan na akong tinakasan ng pagtitimpi lalo na at nakikita ko ang paghihirap niya.

Black cards are for traitors of the organization.

“She’s the one who set you up,” tila ako binuhusan ng malamig na tubig sa narinig ko. Nabitawan ko siya kaya’t tuluyan na siyang natumba sa sahig.

“Hindi kita tatanungin kung totoo ba ang narinig ko kay Flame, Poison. I want to hear your reason? Fucking tell me o ako mismo ang papatay sa’yo,” walang gatol kong wika sa kanya. Kinakitaan ko naman ng pagkatakot ang mga mata niya ngunit may iba roon. Hindi iyon takot para sa buhay niya. Ibang takot na makikita mo lang sa mata ng mga taong may kinakatakutan na mawala sa kanila.

“Hindi na ako magsasalita pa, Night. Just kill me.”

Kinuwelyohan ko siya saka ko siya itinayo at sinuntok ko ang labi niya.

“You know me, Stella. I am the one who trained you. Kilala kita. I know how you think, and if you are fucking thinking na kung ano man itong desisyon na ginawa mo ay para sa mas ikabubuti, then you’re wrong. I’ll dig for the truth, and once I find the reason and it is exactly as what I expect, I swear, ako na ang papatay sa’yo!” Saka ko inagaw kay Flame ang black card na hawak niya at pinunit ito.

“Night! Anong ginagawa mo—”

“Give her red card instead. I will issue her the black card she deserves once I clarify everything,” wika ko kay Flame. Wala siyang nagawa kung hindi ang mapabuntong hininga at sundin ako.

“Masusunod.”

“And never issue a fucking black card without my permission,” saka ko tinalikuran sina Flame at Poison.

Red cards are for isolation. Ipapadala ang mga nabigyan nito sa lugar kung saan magmimistula itong hindi nag eexist sa mundo.

Kung tama ang hinala ko, hindi totoong si Poison ang nagset up sa akin sa nangyari kay Nigel sa meeting room, maging ang pagpapaulan ng bala. Someone is trying to blackmail her, or maybe, just maybe, Stella is acting in front of me to make me believe that she’s not the traitor. There are so many what if’s and instances. I need to analyze quickly and thoroughly.

Bumalik ako sa opisina nang hindi ko nagagawa ang totoong isinadya ko sa Phyrric.

“WHERE have you been?” Iyan ang sumalubong sa akin pagdating ko.

“Nagpababa lang ng kinain,” sagot ko naman na alam kong hindi niya paniniwalaan.

“Have you gone to the hardware store?” Tanong niya na hindi ko makuha.

“What do you mean hardware store?” Tanong ko naman pabalik sa kanya.

“In the organization. Let’s call it hardware store from now on to avoid others from noticing,” sagot niya.

“Yeah. May inasikaso lang,” tipid kong sagot.

“Are you mad at me?”

“Why would I?” Walang emosyon kong sagot sa kanya.

“I asked you to leave me there with Mr. Madrigal,” sagot niya sa akin.

“I’m not, it is now my business anyway.”

Bigla na lamang niya akong hinatak at niyakap. “I’m sorry, Aei. I will tell you about it soon.”

“Don’t bother telling me. I am pretty sure it is none of my business,” saka ko siya itinulak palayo sa akin.

“It is definitely your business since you are my girlfriend,” kita ko ang sinseridad sa mata niya ngunit mas pinili kong hindi iyon pansinin.

“By the way, Mr. Ricafort. I want to inform you na tuloy ang party ni Mr. Montano this evening, you have to come whether you like it or not.” Wika ko sa kanya.

“I’ll bring you as my date—”

“Secretary.” Pagtatama ko sa kanya na ikinairita niya.

“Can I not have that spot just for tonight? Can I not have that moment where I can tell anyone that I am the proud boyfriend of Aeickel Lavria?” Wika niya sa akin na puno ng pagrereklamo.

I am more than just a girlfriend, Nigel. I am more than that.

“Enough. You choose, I’ll join you as your secretary or I will not come at all.”

“Is that even a choice?” Ang tinig niya ay alam na alam na iritado na sa sitwasyon.

“Susunduin nalang kita–”

“Treat me as your boyfriend even just for this thing! Hayaan mong ako naman ang sumundo sa’yo,” gusto kong matawa sa reaksyon ng mukha niya. Gusto niyang ipagpilitan ang pagiging nobyo niya sa akin.

“Fine, fine. I’ll go ahead.”

“Can I have—”

“No,” this kissing retard wants it. Kitang kita sa mga mata niya.

“Aeickel!” Sa halip na pakinggan pa siya ay lumabas na ako nang may maliit na ngiti sa mga labi.

NAKARATING kami sa venue ng kaarawan ni Mr. Montano. Ang mga mata ng mga kababaihan ay nasa aming dalawa ni Nigel lalo na nang lumakad kami sa pasilyo patungo sa pinakapusod ng selebrasyon.

Nauuna siyang naglalakad sa akin kaya’t bahagya akong kinabahan nang binagalan niya ang paglalakad ay sumabay sa akin.

Bigla niyang iniumang ang ulo niya sa tainga ko at bumulong. “You are wearing a suit, but you are way prettier than them.”

“Act accordingly,” bulong ko din sa kanya ng may pagbabanta.

“I love you,” biglaan niyang sabi kaya’t bahagya akong napahinto sa paglalakad. Nakita ko naman na may gumuhit na ngiti sa labi niya dahil sa nakita niyang epekto sa akin.

Binati niya si Mr. Montano at nakipag usap dito. Ako naman ay tumungo sa isang bilog na mesa at doon umupo. Wala akong kasamang ibang agent ngayon dahil sa nangyari sa pagitan naming tatlo nila Flame at Poison kaya’t mas kailangan kong maging alerto ngayon.

Napapakuha ako sa inumin na mga alak ngunit hindi ko sinasagad ang sarili ko sa inom dahil alam kong nasa misyon pa rin ako kahit pa isa lamang itong kaarawan.

Nagmamasid lang ako nang may lumapit na babae sa akin.

“Hi!” Masayang bati nito sa akin at naupo pa sa tabi ko. Ngumiti lamang ako dito at luminga na muli sa paligid. “I am Rubielyn Alonzo! Only daughter of Victor Alonzo. You are?”

“Aeickel Van Lou, secretary of Mr. Nigel Iñigo Ricafort,” pagpapakilala ko din dito.

“Ang gwapo mo naman para sa isang secretary,” walang hiya hiya nitong wika sa akin.

“Been hearing that a lot these past few days,” I said as I showed my boyish smile.

“Ihhh! Huwag mo ’kong ngitian, kinikilig ako sa’yo,” ani nito saka pa tila naiihi sa kilig.

Hindi ako nakasagot dahil nagtama bigla ang mga mata namin ni Nigel at matalim ang mga tingin niya sa akin na animo nais niya akong paulanan ng patalim. Kung nakamamatay lamang ang tingin ay iisipin kong pinaglalamayan na ako ngayon.

Ipinagsawalang bahala ko ang mga tingin niya sa akin at patuloy na nakipag usap dito kay Ms. Alonzo, ngunit bigla na lamang may kamay na naglayo sa akin sa mesa na iyon.

“I said act accordingly!” Pigil na bulong ko sa kanya ngunit wala siyang pakielam sa akin.

Hinatak lang niya ako hanggang sa marating namin ang parking lot kung nasaan ang sasakyan niya.

“Sakay,” buo at galit na wika niya.

“Can you calm down–”

“Bullshit! Sinabi ng sumakay ka,” biglang binundol ng kaba ang dibdib ko sa paraan ng pagkakasabi niya na iyon. Dagdag pa na umaalingasaw ang amoy ng alak mula sa bibig niya.

Napagtitinginan na kami ng iba pang narito sa parking lot kaya’t sumakay ako sa passenger’s seat at siya naman ang nagmaneho.

“Calm down before you start driving, kung ayaw mong maaksidente tayo,” pagpapaalala ko sa kanya na mukhang hindi niya lang lalong nagustuhan.

Inarangkada niya ang sasakyan kaya’t napapikit na lamang ako. Nagpipigil ako na magsalita ng hindi maganda at umaksyon ng hindi naaayon. Hindi ko maaaring patulan ang nakainom na ’to.

Huminto ang sasakyan at pagkita ko ay narito kami sa building ng condo niya, at hindi ng sa akin.

“What are we doing here?” Ngunit hindi niya ako sinagot. Sa halip ay bumaba siya ng sasakyan at umikot papunta sa pintuan na kinaroroonan ko ay binuksan iyon.

“Baba,” tanging salitang sinabi niya. Sumunod ako at sinundan siya.

Nang nasa loob na kami ng condo niya ay tumuloy siya sa bar counter at doon ay nagsalin ng alak sa may kopita ay mabilis iyong nilagok.

“Hindi ka pa pala nasiyahan sa nainom mo sa party, sana hindi ka pa nagdesisyon na umuwi.” Pikon na wika ko sa kanya.

Tinignan niyo ako ng masama na animo nais niya akong saktan.

“Nakakalalake,” isang salitang binitawan niya kaya’t lalong hindi ko naalis ang mga mata ko sa kanya. “Nakakalalake, wife. Para akong walang kwenta, parang wala akong silbi sa’yo.”

“Aalis na ako, ayokong kausapin ka. Mag-aaway lang tayo.” Saka ako tumayo mula sa sofa at tumungo sa pintuan ng condo niya.

Ipipihit ko na ang knob nang pigilan niya ako at bigla akong isinandal sa pinto.

“You’re making me insane,” saka pa siya tumingin sa mga mata ko na animo hinahalukay ang pagkatao ko mula rito.

“Aalis na ’ko–”

“You’ll stay or I will make you remember that you’re a woman? Choose. Choose wisely.”

“You cannot scare me with this threat,” saka ako lumusot sa mga kamay niya nasa magkabilang gilid ko upang makawala sa pagkakasandal sa pinto. Tumungo ako sa gilid niya at humalukipkip.

“I ain’t joking this time, wife.”

“I am not either,” saka pa ako nakipagsukatan ng tingin sa kanya.

Tila naman alam niyang hindi niya ako kakayanin sa sukatan ng tingin kaya’t nauna na siyang nagbaba ng tingin.

“Nahihirapan ako sa sitwasyon na ’to. Gusto ko lang naman malaman ng lahat na akin ka. I am an only child, I want things just mine alone. Walang kahati. Walang umaagaw.”

Bumuntong hininga ako at lumapit sa kanya saka hinawakan ang magkabilang pisngi niya. Iniangat ko ang ulo niya at pinagtama ang mga mata namin.

“Nigel Iñigo Mendoza– Ricafort, I am all yours. There’s no need for you to be afraid nor scared. After all….

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

I am Mrs. Aeickel Lavria Freezell– Ricafort. Your wife for almost three years now.“

–

Fifteen

Aeickel’s P.O.V.

“Nigel Iñigo Mendoza– Ricafort, I am all yours. There’s no need for you to be afraid nor scared. After all I am Mrs. Aeickel Lavria Freezell– Ricafort. Your wife for almost three years now.”

Nakita ko ang pagkagulat sa mukha niya. Gulat na animo hindi niya mapaniwalaan lahat ng sinasabi ko ngayon sa kanya.

“A–Are you for real?” Halos awang pa ang labi niya sa pagkakasabi niya ng mga katagang iyan.

“Do I look like joking to you?” Sagot ko sa kanya. Alam kong nahihirapan siyang paniwalaan ako pero hindi naman siguro ako magbibiro ng ganito, hindi ba?

Bigla siyang napahawak sa ulo niya na akala mo ay sasabog na ito anumang oras sa gulo ng sitwasyon. “I—I mean, how!?”

Napataas ang boses niya kaya’t napakunot ang noo ko sa kanya. “Are you shock or mad?”

“No. No, of course not. I—I’m speechless.”

“Then just remain speechless, aalis na ’ko.” Malamig kong pahayag sa kanya at humakbang papalapit sa pinto, ngunit muli lamang niya akong pinigilan.

“Wife, please. Let me absorb things. I’m so fucking confuse and clueless right now,” ramdam ko sa tinig niya ang pagmamakaawa sa akin.

Lumakad ako at tumungo sa sofa saka naupo. Binunot ko ang wallet ko sa bulsa ko at may kinuhang isang itinuping papel mula roon.

Binigay ko sa kanya ang maliit na papel at kanya naman itong binuksan.

“That’s our marriage contract. I kept it,” tukoy ko sa papel na hawak niya.

Mabilis niya itong binasa at ganoon ang panlalaki ng mata niya nang makita niya ang pangalan at pirma niya rito.

“This is for real, right?” Wala sa sariling wika niya sa akin habang titig na titig sa papel na hawak niya.

“I won’t pull such stunts just to prank you,” malamig na sagot ko sa kanya.

Inilipat niya ang mata niya sa akin at tinignan ako ng mataimtim. Palagay ko ay iniisip niya kung paano nangyari ang lahat at kung paano kong naitago ito mula sa kanya.

“I believe you. I always do.”

Nangingiting umiling ako sa kanya. “Hindi ko masabi kung masaya ka ngayon na nalaman mong matagal ka ng kasal sa akin, o hindi, dahil matagal na palang tapos ang pagkabinata mo.” Pang aasar na tugon ko sa kanya.

Bigla niya aking hinatak patayo ng sofa at niyakap. “I’ve always dream of marrying you not knowing that I am really married to you,” hinagkan pa niya ang buhok ko. “If this is just a dream, please don’t wake me up.”

“If this is just a dream, siguro itinulak na kita palayo?” Ipinalupot ko ang mga kamay ko sa bewang niya na kabaligtaran ng itinuran ko.

“God, I may not remember how did our marriage happens but I am so thankful that I did the right thing during that time. I am glad that I agreed to marry—”

“Agreed?” Sagot ko at itinulak siya ng bahagya. Kinurot ko ang magkabilang pisngi niya. “You were not the one who agreed, you were tho one who forced me to marry you!”

“And why did you say yes?” Gumuhit ang pilyong ngiti niya kahit pa batak ko ang magkabilang pisngi niya.

“I have no choice during that time!”

“No, of course that was not the reason,” saka niya kinuha ang mga kamay ko sa pisngi niya at inilagay ang mga ito sa tapat ng labi niya saka hinalikan. “You like me too. Even before, gusto mo na ’ko.”

“How conceited of you.”

“I could feel it,” saka niya unti unting ibinaba ang mga labi niya patungo sa pisngi ko at kumintal ng halik dito. “You have feelings for me all along. I wouldn’t be surprise if I find out that you love me first before I do fell for you,” pagbibida niya.

Sinuntok ko ng mahina ang dibdib niya. “Don’t be too full of yourself, Mr. Ricafort–”

“You gave me permission, Mrs. Ricafort.”

Tila nag iinit ang mukha ko pagkarinig ko ng mga salitang iyon mula sa kanya. Hindi ko naisip na darating ang araw na malalaman niya ang totoo.

O baka mas tamang sabihin na hindi ko din naman naisip na darating ang araw na mapapalapit ako ng ganito sa kanya.

Hindi ako magpapaka hipokrita sa kahit na sino. May nararamdaman akong bago sa sarili ko ngunit hindi ko pa ito matukoy sa ngayon o hindi ko alam ang paraan kung paano ko ito tutukuyin.

“Shut your mouth,” tanging itinuran ko sa kanya.

“Can you shut it?” Sagot niya sa akin.

“Oo, susuntukin ko ’yang nguso mo.” Seryosong saad ko na ikinatawa niya lamang.

“All this while, I have all the rights and privilege to call you wife without knowing it. You’re so sly,” saka niya pa hinaplos ang mukha ko.

“But please, Nigel. Can we not tell–”

“No.” Hindi ko pa man natatapos ang sasabihin ko ay lubos na ang pagtanggi niya.

“Patapusin mo muna kaya ako?” Iritadong wika ko sa kanya.

“And? You’ll ask me not to tell anyone that you are my wife? No, my wife. A big no.”

Napayuko ako at napabuntong hininga. “Fine.”

“Fine what?”

“We will tell the whole wide world that we’re married and we will tell every cell of every person that you own me,” ubos pasensyang wika ko sa kanya na tinawanan lamang niya.

“You are so beautiful to be kept. I will never do it to you, I will never let others think that they have chance towards you. You are all mine,” he firmly said as if I am a treasure that needs to be exhibited with the permission of the owner.

“Ikaw ang masusunod, but I just want you to know na hindi normal ang pamilya na mayroon ako kung dadating man ang araw na kikilalanin mo na sila.”

Ngumiti siya sa akin at tumango. “I am always ready for them, wife. Basta para sa’yo, handa ako.” Saka niya ako muling niyakap.

(WARNING! R-18)

Amoy ko man ang alak mula sa kanya ay hindi ko iyon ininda. Mas nangingibabaw para sa akin ang init ng yakap niya sa akin.

“I love you so much,” wika niya habang humahagod ang kamay niya sa likod ko.

“Nigel.” Iba ang pakiramdam ko sa ikinikilos niya.

“I love you, wife. You don’t know how much this love is burning inside of me,” saka ko naramdaman ang mainit niyang hininga sa balikat ko.

“Nigel, if you’re thinking–”

“Of owning you? I always dream of that everynight. I always wanted to wake up with you beside me,” at humigpit pa ang pagkakayapos ng kamay niya sa bewang ko.

“I don’t know if I could give the thing you desire,” I said honestly. Nararamdaman ko kung saan papunta ito ngunit hindi ko alam kung tama ba.

Naramdaman ko ang mainit niyang hininga sa tainga ko na patunay na naroon ang mga labi niya. “You don’t have to think, you just have to feel me.” Mapang akit ang tinig niya na animo kahali-halina sa pandinig ko.

Itinulak ko siya ng bahagya at tumingin sa mga mata niya. Mga mata na punong puno ng pagnanais na mapunan ang pagmamahal na ninanais nito. Mga mata na animo nagmamakaawa na ibigay ang bagay na makapagbibigay kasiguraduhan sa isang bagay. Mga mata na kakikitaan mo ng pagnanais na umangkin. Love and desire is so much visible.

“Are you sure?” Hindi ko alam bakit iyon ang tinanong ko sa kanya gayong ako mismo sa sarili ko ay hindi ko alam kung tama ba itong ginagawa ko.

“I am more than sure, wife. I am more than sure,” saka niya na lamang biglang sinunggaban ng halik ang mga labi ko.

Ang mga halik niya ay mapaghanap at mapusok na agad ko namang tinugon. Nakakalunod ang klase ng paghalik niya.

“N–Nigel,” gusto kong kumawala mula sa halik na iyon dahil nauubusan na ako ng hangin ngunit hindi niya ako pinahintulutan.

Sa halip ay binuhat niya ako at inilagay niya ang mga ko binti sa magkabilang gilid ng bewang niya.

I am heavy but he carries me as if I am a lightweighted woman. He didn’t budge when I tried to escape from his kisses, instead he pulled me closer for a full access.

“I can’t get enough of these lips,” he said between our kisses.

I strongly pulled his hair as I felt his kisses went down in my jawline. “NIGEL!” He is now in my neck and trying to tickle me with his tongue! God, what is he thinking!?

He left my neck and looked at my eyes. “You’re so damn sweet and tasty, wife. Can I just store you here in my house as an appetizer?” He said teasefully.

It is not in my nature to lose an argument. I touched his lips using my finger and smiled teasefully. “I am not an appetizer, Nigel. I am the main course. I am not someone that will quickly remove your cravings, rather, I am someone that will fully satisfy your hunger.”

I saw how the desire in his eyes lit a little more. He is like a burning candle waiting to be blown.

Hinalikan niya akong muli at gaya kanina ay muli nanaman akong nalunod sa mga halik niya. Halos hindi ko na namalayan na nakapasok na pala kami sa silid niya. Naramdaman ko na lamang ay ang pagbaba niya sa akin sa malambot na kama.

Tumingin ako sa kanya ngunit may iba sa mga mata niya.

“Wife, I can stop now. Please stop me now while I still can,” there is something bothersome in that sentence.

“You’re hiding something, Nigel. Tell me.” Hindi ko alam kung may himig nagmamakaawa sa tono ko ngunit nais ko talagang malaman kung ano ito.

“Aei..”

“Tell me. I’ll tell you my decision after you tell me what’s stopping you from taking me.”

“Aeickel, I am a sadist in bed.”

Bahagya akong napasinghap sa narinig ko.

“Was that what Vanessa’s holding against you?” Tanong ko at bahagya siyang tumango.

“I confessed this to her and to Leickel as well, but only Vanessa accepted my situation.”

Kitang kita ko ang sakit na gumuguhit sa mga mata niya.

“I can accept any of your flaws, even this.” Saka ko siya nginitian.

“I can only assure you my soft side the first time, but not the second time.” Alanganing tugon niya sa akin.

Hindi na ako sumagot pa. I pulled his nape and claim his lips.

I’ll treat him with all I have.

He responded to what I did. He lied me down with him on top of me while his lips are still in mine.

I am drowning to this kind of unexplainable feeling. I am drowning in the thought of him and me becoming one.

He quickly removed my suit and unbotton my polo without leaving my lips. I can sense the enjoyment he feels as he unintentionally touched my right mountain covered with my brassier.

As his kisses went down to my neck, I arched my body to give him the permission in unclasping my bra.

Hindi ko mapigilan mapasabunot sa buhok niya nang maramdaman ko ang unti unting paglalakbay ng mga labi niya patungo sa dibdib ko habang ang kanang kamay niya ay naglalakbay sa suot kong pang ibaba.

He is planting tiny kisses in my mountains as if marking them as his.

“Shit!” I exclaimed as he suddenly claimed one of my nipples.

“Fuck, wife. Don’t cuss, it is turning me on more,” he said as his other hand touched the other mountain and fondly massaging it.

I felt him stopped so I opened my eyes. I saw him intently looking at my mountains as if they are a beautiful scenery for him.

“W–Why?”

“They are just so fucking lovely,” he answered.

He removed his eyes from my mountains and focused his attention in removing my pants and underwear.

“I can look them all day, if you’d let me.” He said as if singing a line from a song.

“Stop teasing me and remove your clothes,” I said impatiently.

Tumawa siya ng bahagya bago ako sinagot. “I guess I’m wrong. I think you are the sadist.”

“Just fucking remove your clothes,” wika ko na hindi ko alam saan ko kinukuha ang lahat ng lakas ng loob.

Mabilis niya itong ginawa ngunit parang gusto kong pagsisihan ang mga pinagsasasabi ko kanina pa. I am regretting everything I said as I saw his ready and hard shaft!

“Amazed?” He said as he grinned so teasingly.

“W–Why are you so fucking huge?” Those sentence just suddenly came out of nowhere without me noticing.

He laughed and pushed me back to the bed so wildly. “Don’t worry, wife. He’s so much thankful to finally meet you.”

“I–Is that huge thing gonna fit in?” I am so brave a while ago before we ended up here, and now I am fucking stuttering.

“Don’t be so nervous. I’ll let you feel the ecstacy and cloud nine with this.”

He then kissed me again. I could feel that huge thing poking my stomach. I cannot compose myself not to be so arouse because upon seeing that huge thing, my mind just got blown up.

“Can I play with it?” I don’t exactly know what is he pertaining to but I nod.

I instantly arched my body as I felt his fingers in my core. They are playing in it as if they are so happy to finally meet it.

“Ahh..” I groaned. I tried to shut my mouth off but that groan came out unexpectedly.

“Moan, wife. I want to hear it from you.”

I was knocked off down to my smallest patience as I felt him slid one finger inside.

“N–Nigel, damn!” I cannot contain the arousal feeling building inside of me.

“Fuck! I wanna hear more of it, wife.”

I cannot comprehend what is he saying because the feeling inside of me is starting to manipulate my body and thinking. I am fucking lost!

“Nigel…” I moaned as he touched the weakest part of my core…. my clit. He is fucking playing with it as if it is a tiny marble waiting to be played. “Agghhh..”

When I was about to reach the peek of my dream, he pushed and pulled his finger more faster! It is making me insane, shit.

“NIGEEEELLL…!” I exclaimed as I reached the peek of it. It was truly unexplainable.

As I thought that we are done, he suddenly positioned himself towards my opening.

“No more turning back, you will be mine tonight,” and with one swift move he is already inside me.

“AGGGHHHHH!” Fuck! I am so fucking hurt.

“I told you, I am a sadist,” I saw the guilt in his eyes so I pulled his nape and planted a tiny kiss in his lips.

“I am fine, go on.” He slowly pulled off, trying not to hurt me anymore.

“I’ll wait ’til you adjusted,” he said as he entered again, this time much way smoothly and softly.

He just stayed inside of me for about a minute. “Go on, I’m good.”

It is such a magic word for him. He started to push and pull his huge thing inside of me.

I can feel his hardnest in and out of my opening. When he was about to reach his climax he suddenly stopped.

“I’ll put all my juices inside of you, whether you allow it or not. I want to get you pregnant, wife.”

I nod. I fucking nod with those words without even minding the real meaning of it. I’m sorry, I’m so lost.

He continued his moves, and with few more moves I felt my core covered with his juices.

“Welcome to married life, Mrs. Aeickel Lavria Ricafort. I love you so much.”

–

Sixteen

Aeickel’s P.O.V

Naglalakad ako ngayon patungo sa opisina. Halos lahat ay nagtitinginan sa akin dahil sa ayos ko na alam kong ipinagtatakha ng lahat o mas tamang sabihin na hindi nila nakikilala kung sino ako.

Sumipol ang isang gwardya nang madaanan ko kaya’t tinaliman ko ito ng tingin. Bahagya namang itong napaurong na animo nakikilala nito ang talim ng mga mata ko.

“Sorry po,” paghingi nito ng paumanhin na hindi ko naman pinansin.

I am wearing a fitted v-neck royal blue shirt and a fitted pants. Hakab na hakab ang hugis ng katawan ko sa suot ko na pinartneran ko pa ng three inches high heels.

He wanted to tell the world that I am his wife, then I shouldn’t disappoint him in my appearance.

Pinagtitinginan ako ng mga empleyado nang makapasok ako sa palapag kung saan sila naka opisina. May kailangan akong sa taong nagsususpervise ng model employment.

Diretso akong tumungo sa opisina ni Mr. Rafael Silva. Tinangka akong habulin ng sekretarya nito ngunit mabilis kong ipinakita ang ID ko.

“Sir Aeickel—”

“It’s Ma’am Aeickel,” pagtatama ko at nakita ko ang amusement sa mukha niya.

Pagpasok ay bumungad sa harap ko si Mr. Silva na may kandong na isang modelo. Tinignan ko lamang ang dalawa ng walang ekspresyon. Gulat naman na umalis ang babae sa kanlungan nito at nagkukumahog na umalis.

There are girls out there that would go under the table just to chase their dreams.

“Who are you?” Wika nito sa hindi magandang tono.

“Give me all the files regarding the supervision of the newly hired models,” ani ko rito na ikinakunot ng noo niya.

“Who the fuck are you barge in and ask for the my private files—”

“It is not yours to begin with. It is the company’s. Sapat nang nagpakasasa ka ng ilang taon sa kumpanyang ito, Mr. Silva.” Saka ko hinagis sa kanya ang mga litrato niya kung saan iba’t ibang modelo ang kasama niya sa mga hotel at maging sa mga club.

Napatayo siya at iniangat ang kamay upang sampalin ako, ngunti agad kong kinuha ang kamay niya at pinalipit ito patungo sa likod niya.

“Sino ka bang hayop ka!?” Nanggagalaiti na ito sa galit sa akin.

“Stop fucking with me, maiksi ang pasensya ko. Kayang kaya kong lumpuhin lahat ng pag-aari mo sa oras na gustuhin ko,” bulong na banta ko dito.

“Magpakilala kang hayop ka,” at nagpipilit pa siyang kumawala sa pagkakapilipit ko sa kamay niya.

“I am Aeickel Lavria Freezell…”

“Y—You’re a Freezell?”

“Ricafort,” pagtatama ng tao na kapapasok lang ng opisina ni Silva.

Itinulak ko ito kaya’t napasubsob ito sa lamesa niya.

“Mr. Ricafort,” nangingig ang tinig nito sa pagtawag niya kay Nigel. “Tulungan niyo po ako.” Biglang lumuhod ito sa harapan ni Nigel at yumakap sa tuhod niya.

“Bakit ngayon ka lang?” Malamig na wika ko dito.

“I’m sorry, wife. Sobrang traffic.” I told him na magkita kami sa opisina nito ni Silva dahil gusto kong malaman niya ang katarantaduhang ginagawa ng isa sa mga empleyado niya.

“Wife?” Tinig iyon ni Silva at napaangat ng tingin.

“Yes, my wife. Aeickel Lavria Freezell– Ricafort.” Iba talaga ang kabog ng dibdib ko kapag sa kanya nanggagaling ang mga salitang iyan.

“Y–You are married?” Halos hindi makapaniwalang usal nito.

Sinipa siya ni Nigel at naupo sa arm rest ng sofa. “Aeickel told me everything you did in my company. The nerve of you to ask for my help?”

“Anong sinabi mo sa kanya!?” Tumayo ito at bigla akong lalapitan ngunit mabilis ko siyang sinuntok sa panga kaya’t muli itong natumba.

“Don’t fucking dare come near me, only Ricafort can touch me,” madiin at malamig na wika ko dito. Nakita kong nahintakutan ito sa itinuran ko.

“You sell newly hired models just for the sake of money, you sell half of your share without informing me, and you raped an aspiring model. Are you even a human? You’re a fucking demon!” Galit na bulalas sa kanya ni Nigel ng mga nalaman niya mula sa akin.

Noon pa man ay hindi ko na gusto ang timplada nitong si Silva ngunit kailangan ko siyang obserbahan. Gumamit ako ng mga tao na ikahuhulog niya sa patibong. Inimbestigahan ko siya nang hindi alam ni Nigel.

Isang pitik ko lang ay pumasok ang mga tauhan ng Phyrric upang damputin siya.

“My organization will be the one to deal with this arse, leave it to me.” Wika ko kay Nigel na agad naman niyang ikinatango.

Nang makaalis na ang mga tauhan at si Silva ay lumapit sa akin si Nigel saka hinapit ako sa bewang.

“We are in the office. In someone’s office to be exact, Mr. Ricafort.” May pagbabantang wika ko dito.

“You know what is so amusing about you, wife?” Tanong niya sa akin.

“What?”

“To tend to be so cold and impeccable in front of others, but when it comes to me, I can see your burning attitude and flaws. I can see the real you.”

Tinanggal ko ang kamay niya sa bewang ko at naglakad. “I’ll go first,” wika ko.

“Wife, what is wrong with the way you walk?” He said so freaking teasefully.

Lumingon ako sa kanya at tinignan siya ng mapang usig na tingin. “I am wearing high heels, can’t you see?”

“I can,” he replied.

“But that’s not the reason, Ricafort. You’re huge thing made me so fucking sore that I barely able to walk properly,” I told him so honestly then I stormed out of that office.

“LET us start this company meeting,” wika niya sa mikropono sa harap niya.

Nasa general assembly room kami ngayon at pinatawag niya lahat ng empleyado ng buong kumpanya para sa meeting na ito.

“You have an announcement, Sir?” Wika ng ni Mr. Argente, isa sa matataas na tao sa kumpanya.

Lumakad siya papunta sa akin at iginiya ako patayo, saka kami bumalik sa harapan.

“You know her, right?” Wika niya at kitang kita ko sa mukha ng ibang empleyado ang pagkalito.

“Her?” Tanong ng isa.

“Yes, her.” Nakangiting sagot naman ni Nigel dito.

“Si Sir Aeickel po ba ’yan Sir, o kakambal niya po? Ang ganda.” Wika ng naman ng isa.

“She’s Aeickel Lavria Freezell,” pagpapakilala niya sa akin sa mga ito. Kita ko kung paano halos mapanganga ang karamihan lalo na ang iba matataas na tao na kilala ang apleyido ko.

“THE LAST BULLET!” Sigaw ni Ms. Victorina. Account executive dito.

Ngumiti ako dito at tumango. “Yes, she’s the last bullet of Mrs. Cassandra Ysabelle Freezell.”

Napa ‘ohh’ ang mga tao na halos hindi nila mapaniwalaan na narito ako sa harap nila.

“Pero bakit po lalaki ang pagkakakilala namin kay Sir— Ma’am Aeickel po?” Kunot noong tanong ng isa.

“You do know that I hate a slutty secretary, so she decided to make me believe that she’s a man,” saka pa niya pinisil ang kamay ko. “Gwapo siya, hindi ba? That is her nature. Even I, cannot say anything about that,” at bahagya pa siyang tumawa. “But I asked you all to be here today not because of that announcement, but because this Freezell in front of you is my wife for almost three years now. This Freezell, is already a Ricafort.”

Doon ay tila halos magkagulo sa loob assembly room.

“Kasal ka na, Sir?”

“Unfortunately, yes—” Napahinto siya sa pagsasalita dahil sa matalim na tingin ko.

“Pwede naman tayong magpa annul kung hindi ka masaya,” bulong ko sa kanya.

“I’m just joking,” ganting bulong niya. Muli siyang bumaling sa mga empleyado. “I want you to treat her the same way you guys treat me. And girls,” he specified the women. Alam ko na kung anong kasunod nito. “Avoid staring at my wife, avoid fantasizing her as the man of your dreams, she’s a natural born woman. You can never change that.”

Nagtawanan ang mga babae dito ako naman ay nagmamasid lang. Para kasing nakaka ewan ang sinabi niyang iyon. Hindi pang normal na lalake.

“SI SIR SELOSO, YIE!”

“POSSESSIVE NAMAN, MR. RICAFORT.”

“MA’AM AEICKEL MAY KAPATID PO BA KAYONG LALAKE?”

Madami pang bulong-bulungan at nakangiti lang akong nagkibit-balikat sa kanila.

“Don’t smile. Even your slightest smile was reserved for my eyes only,” bulong ng lalaki sa tabi ko.

NAKASANDAL siya ngayon sa pintuan ng sasakyan niya habang ako naman ay naglalalad palapit sa kanya. Sinundo niya ako ngayon buhat sa condo ko.

“Anong kailangan mo?” Tanong ko sa kanya dahil kita ko ang malapad na ngiti niya sa akin.

“You. Always you,” pamimilosopong sagot naman niya sa akin.

“I ain’t kidding with you. Ano ngang kailangan mo? Marami akong kailangan tapusin ma trabaho sa organisasyon,” I may sound rude but that’s the truth. Marami akong inaayos at inaalam na mga bagay ngayon lalo na patungkol sa kumpanya.

“I just want to see you,” nakita ko ang pagguhit ng sakit sa mga mata niya na mabilis naman niya inalis. Nakaramdam ako ng guilt dahil dito.

Bumuga ako ng hangin at hinawakan siya sa kamay. “Fine, let’s go.” Saka ko siya iginiya sa paseenger’s seat at ako naman ay tumungo sa driver’s seat.

“Where are we going, wife? Nakapambahay ka lang at tsinelas.” Tanong niya at pagtukoy sa suot ko.

“I’m good with anything I wear, kinakahiya mo ba ’ko?” Tanong ko at nagsimula na akong paandarin ang sasakyan.

“Of course not, I always finds you so beautiful in your not so ordinary way,” tugon naman niya. Tila ako naiinitan sa narinig ko kaya’t itinodo ko ang aircon ng sasakyan.

“I will let you meet people I trust with all of my heart,” tugon ko sa kanya.

Inihinto ko sandali ang sasakyan at nagtipa sa telepono ko, saka ko muling ininadar ang sasakyan patungo sa isang lugar.

Nakarating kami sa LY’ARÈ bar na pagmamay-ari ng pinsan kong si ate Leyvance. Bumaba ako ng sasakyan at ganoon din siya.

“Here?” Tanong niya kaya’t kinuha ko ang kamay niya at hinila siya papasok sa loob. Walang mga costumer, mukhang pinaalis ng may ari dahil sa text ko.

Pagpasok namin ay nadatnan ko si Ate Aiyell, ate Avrein at ate Leyvance na nagkakasiyahan na.

“OH MY FUCKING HELL!” Wika ni ate Leyvance pagkita sa akin at kay Nigel na magkahawak kamay.

Binigyan ko lamang siyang blangkong tingin sa pang aasar niyang iyon.

Naupo ako sa tabi ni ate Avrein at si Nigel naman ay naupo sa tabi ko.

“Meet my cousins, Ate Aiyell, ate Avrein and ate Leyvance,” saka ko sila isa isang itinuro.

“Hi there dear Nigel, I am Aiyell Lyanne Freezell, and now a Mondragon. A mother of two little boys,” pagpapakilala ni ate Aiyie saka siya nakipagkamay na tinaggap naman ni Nigel.

“I’m Avrein Laiclei Freezell, now a Montealegre. A mother of one miraculous boy,” nakangiting pagpapakilala naman ni ate Avrein sa kanya.

“Hi handsome! I’m Leyvance Azarei Freezell! Never been married, never been touched, nevee been kissed—”

“LOVE!!” Tinig iyon ni kuya Dreik kaya’t napangisi ako. “Anong pinagsasasabi mo dyan kay Nigel!?”

“Nagbibiro lang po, alam mo namang kilala tayo ni Nigel mula bumbunan haggang talampakan. Kalmahan mo lang, Mister. Baka ipa annul ko kasal natin, iyak ka dyan.” Ganting pang asar ni ate Vance kay kuya Dreik kaya’t napapailing ako.

I am glad how happily settled ate Vance is after what happened to her life before.

Naramdaman ko ang pangsisiko sa akin ni ate Avrein kaya’t napalingon ako sa kanya. Kapwa blangko ang mga mata namin ngunit iba ang ipinahihiwatig ng titig niya sa akin ngayon.

“Tell me. Don’t play with me, ate Avrein.”

“You just got devirginized,” deretso niyang saad kaya’t tila may naghahabulan biglang kabayo sa dibdib ko.

“WHAT!!?” Kilalang kilala ko ang matinis na tinig na iyon.

“Lei,” tawag ko rito na kadarating lang. Karga pa niya si Laeven. Mabilis niyang inabot si Laeven kay Hannah at lumakad ng mabilis papunta sa amin.

“LEI!!!” Sigaw naming halos lahat dahil bigla na lamang niyang sinampal ng malakas si Nigel.

“Hannah bumalik kayo sa sasakyan ni Laev!” Sigaw niya kay Hannah at muling binalingan si Nigel.

“What did you do to her!? I FUCKING KNOW YOU, NIGEL! WHAT THE FUCK DID YOU DO TO MY SISTER!?” Lahat ng narito ay windang sa sinabi at iginawi ni Leickel ngunit hindi ako.

“Stop,” matigas na wika ko kaya’t napalingon sa akin si Lei.

“Don’t tell me to stop, I have to fucking protect you with everythinh I have!” Sigaw niya sa akin.

“You don’t have to do that, I can protect myself and I am in a safe hands, Lei. Believe me.”

“How can you be in a safe hands if this guy in front of me is a sadist!” Lumapit ako kay Nigel at hinawakan siya sa kamay.

“I am–”

“She’s my healer,” putol ni Nigel sa sinasabi ko. “She’s my healer, Lei. Believe it or not.”

Tila naman kumalma si Lei sa narinig niyang iyon sa kay Nigel. “I don’t trust you enough.”

“You don’t have to, dahil kung tiwala lang, mas nanaisin ko ang tiwala mula sa babaeng mahal ko,” saka niya pinisil ang kamay ko. “As long as Aeickel believes in me, there is nothing I can’t conquer.”

“Just please do take care of her. She’s my treasure,” kalmado na niyang wika.

“I will.”

Ang mga salita niyang iyon ang tila nagpakalma sa sitwasyon.

Huminga ako ng malalim at humarap sa mga ate ko nang maupo na si Leickel sa tabi nila.

“Nigel is my husband. We’ve been married for years now,” pag amin ko sa mga ito.

Si ate Vance at ate Aiyie ay gulat na gulat ngunit hindi si ate Avrein. “Congrats, baby sis.” Wika niya sa akin.

“So when will be the baby come?” Napatingin ako ng masama kay ate Aiyie sa sinabi niyang iyon.

“It is not in my plan.”

“On the way.”

Sabay ang naging sagot namin ni Nigel kaya’t napatawa ang mga narito, kahit na si Leickel na kanina ay galit na galit. Mababaw lang talaga ang kapatid ko.

“Not in the plan, Aei? Girl nakipagyugyugan ka tapos not in the plan? Tirisin kaya kita!” Pang aasar na wika ni ate Aiyie sa akin.

“Mouth ate,” saka ko siya pinukulan ng malamig na tingin.

Someone’s P.O.V

“Kasal na siya?” Hindi ako makapaniwala sa narinig ko.

“Oo. Anong susunod na hakbang natin? Hindi na tayo sigurado kung mapapasakamay mo pa ang mga ninanais mo ngayon,” wika niya sa akin na animo nagmamagaling.

“Ako ang magdedesisyon kung paano ko makukuha ang ninanais ko. Kaya kong manipulahin ang mga bagay,” sagot ko sa kanya.

“Itutuloy pa rin ba natin ang mga pagbabanta at tahasang pagkitil sa kanya sa mga oras na ’to?”

“Hindi ako maaaring umurong lalo na sa ngayon. Kung kasal na siya ay may natitira na lamang akong dalawang buwan. Kailangan kong maisakatuparan ang mga ninanais ko sa palugit na iyon,” sagot ko sa kanya.

“Makakaasa ka.”

“Huwag mo akong biguin. Dahil kapag nalaglag ako, tiyak kong idadamay kita.”

–

HAPPY 20k READS AEICKEL AND NIGEL! 😊

PS. Baka gusto niyo na po basahin ang prologue ng simula ng 2nd generation. Freezell Series #6. Nasa profile ko entitled “THE ARROGANT CLIENT”. THANK YOU PEOPLE.

Ps. Hindi ko lahat nireplyan ’yong comment last chapter. Nahihiya po kasi ako. HAHAHAHAHA

Seventeen

Aeickel’s P.O.V

“Anong inaasikaso mo?” Pukaw ko sa atensyon ni Flame nang madatnan ko itong sobrang busy sa pagtipa sa laptop niya.

“Nothing,” tipid niyang sagot na ikinakunot ng noo ko.

“I ain’t fucking with you,” turan ko sa seryoso at malamig na tono. Nag angat siya ng mukha at nagtama ang paningin namin.

“I’m verifying your marriage license!” May tono ng galit sa iniusal niya ngunit hindi ko iyon gustong patulan.

“Everything about my marriage is real,” sagot ko rito.

“How the fuck did you keep it? Kaya ba laging ikaw ang nag-aasikaso ng mga files mo at walang sinumang nakaka access sa’yo?” Diretso sa mata ko ang bawat salita niya na animo nang uusig.

“Why, Flame? Naaaccess ba namin ang data mo?” Sarkastiko kong sagot.

“You know that you can, Night.”

“But I chose not to,” sagot ko sa kanya.

“Then it’s your choice—”

“Because I respect your privacy,” putol ko sa kanya. “You have a part of you that you never want to show nor let other’s find out.”

“But your marriage is a different thing. We’ve been friends—”

“I’ve never been friends with someone. You, assuming things has nothing to do with me,” nakita ko ang pag-awang ng labi niya sa narinig niya mula sa akin.

“I didn’t know you’re this cold,” saka pa siya tumawa ng sarkastiko sa akin.

“I’ve always been this cold, but I’ve never know that you’re this intriguing,” nakataas ang kilay na sagot ko sa kanya.

“Hindi mo ako masisisi. I saw how elusive you are. I saw your sides that your husband haven’t seen yet. Nakakagulat na naikasal ka ng hindi namin nalalaman.”

Lumapit ako sa kanya at kinuha ang folder na nasa ibabaw ng printer. Binuksan ko ito at binasa. “You haven’t seen the deepest of my darkest world, Flame. Don’t assume that you have an idea about a part of me.”

“I’ve never said that—”

“But I have an idea of the deepest and darkest part of you,” saka ko siya binigyan ng matalim na tingin. “Among the agents here, I trust you the most with my utmost respect. Don’t let me down, Flame.”

Nagtakha ako ng nakita ko ang pagguhit ng pagkalito sa mga mata niya. Mukhang tama ako.

“What are you saying?” Saka niya kinuha sa mga kamay ko sa ang folder.

“Nothing. Just verifying things,” saka ako lumakad patungo sa pinto. “Just know that if I am torn between you and my husband, I’ll choose him over you.”

Naglakad ako paalis hanggang sa mawala sa paningin niya. Alam kong naguguluhan siya sa mga itinuran ko ngunit kailangan kong gawin iyon upang mapatunayan ko sa sarili ko na akin si Flame, na hindi siya ang dapat kong tignan bilang kalaban. Ngunit hindi pa rin ako dapat makampante sa mga narinig ko. Visual proofs are always and will always be better than verbal proofs.

“Why are you here?” Napataas ang tingin ko at nakita ko si Lola sa hindi kalayuan na nakatingin sa akin.

“I verified some file, why?”

“Have you informed your parents about your marital status?” Hindi na ako nagtakha sa tinanong niyang iyon sa akin. She is Mrs. Cassandra Ysabelle Freezell, founder of Phyrric. The most influential people in the business world, at ang nagpahirap sa mga Freezell with her nonsense love challenge.

“I’ll let them know once my husband is ready,” sagot ko sa kanya na ikinatango niya. “Can I ask you a favor?” Walang takot na pahayag ko sa kanya.

“You are my very first grandchild to ask for a favor without hesitance,” saka niya pa ako nginisian. “What is it?”

“Don’t include me and Nigel in your so called love challenge. My marriage life is already confusing and messy for you to interfere,” walang emosyon at diretso kong wika sa kanya.

Unti unting sumilay ang ngiti sa mga labi niya. “Hindi ko naisip na ganito kita katapang na napalaki,” then she tapped my shoulder. “I trust you enough with your decisions.”

Pinaningkitan ko siya ng mata dahil may iba sa ginagawi niya. “You trust me enough but your eyes says otherwise. They looked like that they want to play with the shit out of me.”

Bigla niyang ginulo ang buhok ko at lumakad palayo ngunit may pahabol siya. “Silly child, you’ve always been the younger version of me. I don’t have an idea what are the things you can’t conquer on your own.”

Those words didn’t even put me at ease. She’s my grandma, I knew how her mind changes everytime she wanted.

NAGISING ako sa walang tigil na doorbell sa unit ko. Kaya’t bumangon ako at tinignan ko ang oras at nakita kong alas onse palang ng gabi.

Tinungo ko ang pinto at nakita ko si Nigel na animo inip na inip na sa kahihintay na mapagbuksan.

“Ginagawa mo dito?” Walang emosyong tanong ko nang mabuksan ko ang pinto.

“How welcoming of your aura, wife.” He said full off sarcasm.

Hindi ko pa man siya pinapapasok ay kusa na niyang inimbitahan ang sarili niya sa loob.

“Ano kakong ginagawa mo dito?” Tanong ko nang makita kong nakaupo na siya sa sofa ko.

“Just wanna see you. I don’t think giving you a day off is such a good thing. I missed you so much,” walang kagatol-gatol na wika niya sa akin.

Pabagsak akong umupo sa pang isahang upuan saka tumingin sa kanya. “Atleast let me rest during my day off, but you’re here, bugging the hell out of me,” saka pa ako naghikab.

“Mali bang mamiss ka?”

“Ang mali, mang istorbo ka ng ganitong oras. You should’ve come a little earlier,” saka ko hinawi ang buhok ko pataas.

“Noted,” saka pa siya ngumisi. Parang doon ko napagtanto ang sinabi ko sa kanya.

“But let me know first if your coming,” pagtutuwid ko sa paniniwala niya.

Bigla siyang tumayo mula sa mahabang sofa at siniksik ang sarili niya sa kinauupuan ko. “I’m your husband, dapat nga sa isang bahay na tayo nakatira.”

“I don’t wanna be with you alone,” saka ko siya itinulak, ngunit hindi siya natinag kaya’t ako na ang tumayo at lumipat sa mahabang sofa.

“Hindi naman kita pipilitin!” Depensa niya na ikinakunot ng noo ko.

“Pipilitin? May sinabi na ba akong dahilan bakit ayokong kasama ka?” Saka ako umiling iling. “See, wala pa akong sinasabi but you’re already thinking of your stupid moves!”

Nakita ko kung paano siya namula sa sinabi ko. “I just can’t get enough of you, is that a bad thing?” Bulong niya na dinig ko naman.

“Can’t get enough of me?” Saka ako ngumisi. “Then tell your huge thing to adjust a little smaller.”

Tila naman nagliwanag ang mukha niya sa sinabi ko. Honestly, I didn’t have any idea I have such teaseful side on me. “Wife, I can’t control that. He gets so excited when he visits you,” sagot niya sa sinabi ko na bigla kong ikinailang.

“Perv!”

“Ikaw ang nauna,” wika niya habang tumatawa.

“Ano ba talagang kailangan mo at nandito ka?” Pag-iiba ko ng usapan.

“To see you not wearing a bra, hindi nga ako nagkamali,” doon pumasok sa isip ko na wala nga akong suot na undergarment pang itaas dahil mag-isa lang ako dito sa bahay.

Tinaliman ko siya ng tingin dahil nakagago ang pagkakangisi niya sa akin. “Can I kill you? I am always ready to be a widow at an early age.”

“Nakita ko naman na ’yan,” pagpapatuloy pa niya na parang nagpapainit ng pisngi ko.

“Shut your fucking—”

“You want to fuck—”

“Aren’t you going to shut up?” Saka ko mabilis na kinuha ang baril sa drawer na nasa gilid ko. Nakita kong nahintakutan siya nang ikasa ko ito.

“I’M KIDDING HERE! GOD! I’M YOUR HUSBAND FOR HEAVEN’S SAKE!” Napalakas ang boses niya kaya’t lalo kong nahalata na natakot siya.

Napatawa niya ako, kaya’t mabilis kong dinisassemble ang baril sa harap niya. “It has no ammunation. Calm yourself, ain’t gonna kill you now,” tumatawa kong wika.

“This is not a good joke, Aeickel.” Nakanguso niyang pahayag. “Kiss me, bumawi ka.”

“Kiss lang? Hina mo naman.”

Nakita ko kung paanong nanlaki ang mga mata niya sa narinig mula sa akin. If you want to ask me kung bakit nagkakaganito ako kapag si Nigel ang kaharap? The answer is that I don’t know and I don’t have an idea. Sa harap ng ibang tao, I’m the usual Aeickel, but in front of him, I am my different me.

“Wife!” Ngisian ko lang siya.

“Umuwi ka na, magkita tayo bukas. Dadalhin kita sa Isla Cassandra.”

“Can we not—”

“I don’t like weak wishing men. Sana kanina mo pa inalok, baka pumayag ako.” Saka ako tumayo at dumiretso sa pintuan ng kwarto ko. “Text mo ’ko kapag nakauwi ka na.”

“Tigang na, natigang pa.” Dinig kong bulong niya bago ako tuluyang nakapasok sa kwarto na ikinangisi ko.

“KILALA MO BA ’KO?” Si Papa na ngayon ay kaharap si Nigel.

“I bet we already talked—”

“NASA PILIPINAS KA KUTONG LUPA, MAGTAGALOG KA,” halata ang pananakot niya kay Nigel sa paraan ng pagsasalita niya.

“Kayo po ang nakausap ko sa telepono—”

“TINATANONG KO BA ’YON?” Napapakamot ako ng batok sa ginagawa niya.

“Sir, pwede niyo po ba akong patapusin magsalita—”

“AY! PALADESISYON. ABA MAGALENG,” he’s really fucking with Nigel.

Siniko ako ni Nigel na animo nanghihingi ng tulong sa akin. “Papa,” may pagbabanta sa tono ko.

“Yes, baby?” Mabait niyang wika sa akin. Gusto ko nalang mapasapok sa noo ko sa ginagawa niya.

“Behave accordingly, Lexir!” Tinig iyan ni Mama na may bitbit na juice.

“I am trying to be a good and strict father here, bakit ganyan kayo?” Saka pa siya nakangusong tumingin kay Mama.

“You can always be a good father, without being a strict one,” sagot naman ni Mama sa kanya.

“HELLO MA! NAWALA NA ANG BUNSO KO, TAPOS ’TONG KUTONG LUPA NA ’TO, PINAKASALAN ANG PANGANAY KO HABANG LASING!” Sigaw niya saka biglang bumaling kay Nigel. “GUSTO KITANG TIRISIN!” Saka niya pa minuestra ang daliri na animo nagtitiris ng kuto.

“Papa, we’re good.”

“Ikaw good, ako ba tinanong mo?” Wika niya na animo nagtatampu-tampuhan kaya’t napaikot ko ang mata ko.

“Sir, mahal ko po ang anak niyo—”

“Eh ikaw, mahal ka ba?” Saka niya pa biglang dinilaan si Nigel na animo bata kaya’t napasampal si Mama sa hita niya.

“Lexir!”

“Itong umasawa sa anak mo—”

“Papa, your words!”

“Inasawa ka naman talaga ng kutong lupa na ’yan ah!” Nakanguso niyang sagot sa akin na ikinailing ko na lamang.

“Sir, she may not love me now but I promise I’ll make her fall for me,” singit ni Nigel na ngayon lang nakatapos ng pagsasalita.

“Make her fall, make her fall ka pang nalalaman. Ihulog kita sa bangin eh,” I don’t know why my father is as childish as this.

“I promise that, Sir.”

“Don’t english me, I’m no porenjer!” Napahinga ako ng malalim sa inaasal niya.

Biglang lumapit sa akin si Mama at bumulong. “Pagpasensyahan mo na ang Papa mo, ngayon lang iyan mangingilatis dahil si Whynter noon, kaibigan na talaga ng pamilya natin,” tukoy niya sa asawa ng kakambal ko. Tumango lang ako kay Mama.

“Sir, may galit ka ba sa’kin?” Gusto kong matawa sa itinanong niyang iyon kay Papa ngunit mas pinili kong maging seryoso ang mukha.

“Kung galit ba ako sa’yo, ipapa annul mo ba ang kasal niyo?” Nagulat ako sa itinanong ni Papa na iyon lalo na nagseryoso ang tinig niya.

“Hindi po,” sagot naman nitong isa.

“Kung gayon, anong gagawin mo?”

“I’ll remove you with our family registry—”

“NIGEL!” Hindi ko napigilang napasigaw sa kanya sa isinagot niyang iyon. Nakita ko rin na tila umuusok na ang ilong ni Papa.

“Let me finish. Is this family’s nature to cut off someone while speaking?” Turan niya sa akin. “I’ll remove him from our family registry, then I’ll marry you again with his proper consent. Maybe when that day comes, tanggap na niya ako.”

Nakita ko kung paanong nangiti ang ina kong matatawag na isang hopeless romantic sa itinuran na iyon ni Nigel.

“How sweet of you naman, ’nak.” That’s my mother.

“I’ll do everything to make you accept me, and at the same time, make Aeickel fall for me so hard that she’ll never think of leaving me,” parang may nangyayaring kakaiba sa kaliwang parte ng dibdib ko sa sinabi niyang iyon.

I don’t want to name it yet until it became so clear to me and properly definable.

Napalingon ako kay Papa at tila hindi siya natuwa sa narinig niya. Bagkus ay nakanguso siya na animo may nais sabihin. Tinignan ko siya sa mata at bigla akong binundol ng kaba nang may mabasa ako doon….

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

“Fall!? Bubu mo, kutong lupa. Inlove na sa’yo ’yang batang ’yan. Kung hindi ’yan inlove sa’yo noon pa, hindi niya kakainin ’yong mga pagkain na pinaka inaayawan niya dahil lang ikaw ang namili. Don’t me, don’t you, don’t us. Slow.”

“PAPA!”

–

I LOVE YOU ALL. :)

Eighteen

Aeickel’s P.O.V

“PAPA!”

Napatingin siya sa akin na animo wala siyang sinabing mali at wala siyang nagawang kasalanan. Mabilis akong lumingon kay Nigel at nagtama ang mga mata namin. Nakatingin na pala siya sa akin habang may ngiting nakasilay sa mga labi niya.

“Bakit? Totoo naman ah,” matulis ang ngusong sagot ni Papa.

“Lexir, let Aeickel–”

“Ma, kung hindi inlove ’yang anak mo, baka hindi lang pagtawag sa cellphone ang ginawa sa’kin niyan. I know your daughter. She could have wrecked my neck for what I did,” parang batang wika pa niya kay Mama.

“Pa, just please,” saka muna ako bumuntong hininga. “Let me live the way I want to.”

“You’ve been living on your own for way too long, baby. Can’t Papa be your guide, just for this?” Nakaramdam ako ng guilt dahil sa sincerity niya ngunit hindi ko iyon ipinakita.

“I know what I’m doing Pa, you built a very strong independent daughter. Trust me. I’ll properly tell Nigel, when I fell inlove with him completely and not just because you told me.”

Tumango-tango siya sa akin ngunit hindi sa paraang sobrang kumbinsido.

“Kutong lupa, hindi ako magbibigay ng ultimatum sa’yo. Hindi kita sasaktan kahit sakta mo pa ang anak ko, pero hindi ko kayang mangako sa parte niya,” saka siya tumayo at hinawakan sa balikat si Nigel. “She can kill you anytime, if she wants to.”

Pinaningkitan ko ng mata si Papa dahil sa sinabi niyang iyon. Hindi ko alam kung kailan niya ba balak magseryoso. Malayong malayo ang ugali naming dalawa kaya’t hindi ako vocal kay Papa, hindi gaya ni Leickel.

“Stop threatening your son-in-law.” Pigil sa kanya ni Mama.

Padabog sanang aalis si Papa dahil sa kinagalitan nanaman siya ni Mama nang dumating bigla si Laeven.

“PAPALO! MAMALA!” Sigaw ng pamangkin ko at patakbo pang yumakap kina Mama at Papa.

“Apo kong mahal!” Sigaw naman pabalik ni Papa.

Naramdaman kong may pares ng matang nakatingin sa akin kaya’t muli akong lumingon dito. “He’s my nephew,” wika ko sa mga mata niyang nagtatanong.

“Leickel’s son?” Pabulong niyang turan.

“Yeah,” hindi ko man gustong idepina ngunit nababanaag ko sa mga mata niya ang pagnanais para sa isang bata.

Tumayo ako at kinuha ang kamay niya. “Ma, Pa, babalik din po kami dito ni Nigel may pagdadalhan lang po muna ako sa kanya dito sa isla.”

Mabilis naman pumayag ang mga magulang ko dahil nalilibang na sila sa apo nila. Si Nigel naman ay nagpatianod lang sa paghatak ko nang makasalubong namin sa bukana ng bahay sina Whynter at Leickel.

“Twin!” Gulat na wika nito.

“Mamaya na tayo mag-usap, pagbalik namin,” saka ko na muling hinatak si Nigel kahit na balak pa sana kaming pigilan ni Lei.

“Saan ba tayo pupunta?” Wika niya habang nakasunod sa akin.

Huminto ako at humarap sa kanya. “Kanina hindi ka nagtatanong, you just saw my twin, you twist your thought. Still inlove?” Saka ko siya nginisian.

Tinawid niya ang pagitan namin at mabilis akong kinintalan ng halik sa labi. “Jealous wife?”

Imbes na patulan siya ay muli ko na lamang siyang hinatak paalis.

DINALA ko siya dito sa lugar kung saan itinuturing ko na isang sanktwaryo para sa akin.

“You own these?” Tukoy siya sa mga spy tools na narito na ako mismo ang nag imbento.

“Yeah,” akmang hahawakan niya ang isang bagay nang pigilan ko ang kamay niya. “Not that thing, Nigel.”

“Why?”

“We’ll explode quickly,” nakita kong tila nahintakutan siya sa sinabi kaya’t mabilis akong lumapit sa kanya at hinawakan siya sa balikat niya saka iniharap sa akin.

“W–Why?” He said stuttering.

“Were you traumatized in these kinds of equipments?” Kung tama ang nakikita at pagkakaintindi ko, may mali sa mga iginagawi niya kapag may nakikita siyang ganoong bagay.

“No,” saka niya marahang inalis ang mga kamay ko na nasa balikat niya at mabilis akong niyakap. “If it is you, I will always trust. Kahit na anong mangyari sa akin, ipagkakatiwala ko pa rin sa’yo.”

“So, you were.” That wasn’t a question.

Hindi niya binitiwan ang pagkakayapos sa akin bagkus ay mas lalo niya pa itong hinigpitan. “There’s a blurry memory of me where I faced a gun when I was still young. Someone pulled the trigger but luckily I got saved for I don’t know who.”

Hindi ko alam kung anong nagtulak sa akin na ilayo siya at pakatitigan siya sa mga mata. “I may be a woman, but I can be your savior now. I won’t let anyone harm you, I won’t let any sufferring come near you. I’ll be your knight in shining glass slippers,” saka ko biglang kinabig ang batok niya upang salubungin ng mga labi niya ang mga labi ko.

Ramdam ko ang galaw ng labi niya na animo ingat na ingat na hindi ako masaktan at halik na puno ng pagmamahal at paggalang.

We are in this intimate scene when I heard small foot steps, kaya’t napalayo ako sa kanya ng mabilis.

“Joelle!” Tawag ko sa dumating. Mabilis naman itong tumakbo palapit sa akin saka ako dinamba at dinilian sa mukha. “How are you, buddy?” Saka ko hinimas ang ulo nito.

“A–Are you hugging a tiger?” Wika ng lalaki sa tabi ko na animo takot na takot. Joelle is my tigress.

“She’s my pet, calm down. She won’t hurt you not unless you hurt me,” nakangiti kong wika na ikinaliwanag ng mukha niya.

“Always smile. It suits you so perfectly,” he said out of the blue.

“I am not used in smiling. People always take advantage of a happy person.”

“But whenever you are with me, you always do so,” sagot naman niya.

“Becasue it is you,” saka ako tumayo at pinalabas muna si Joelle bago muling bumaling kay Nigel. “Because it is you, I can smile without minding that I’ll be at a disavantage.”

Bigla siyang yumuko upang magpantay ang mga mukha namin. “I love you,” he said out of the nowhere that I know made me blushed. “I don’t care if you don’t love me now. Mahal kita, sapat na ’yon.”

“Stop your cheesy act,” I silently thank the cat for not taking my tongue.

“I can only be like this to you. I’ve never done this to other women,” he answered.

“Not even with Vanessa?” I asked.

“Not even with Vanessa,” he replied.

“Not even with Leickel?” I then again asked.

“Definitely not with your twin sister, my jealous wife,” he answered as he flicked his finger in my forehead. “Silly. I already told you that you’re my first love, and absolutely my last. Don’t get jealous with other women, for me you’re the only one. If it is not you in the end, I’ll just be better off dead.”

“Who gave you the idea that I’m jealous?”

“You’re unexpressive eyes expresses the jealous emotion just now. It is not only you who can read me, I can read you too, though not totally.”

“Nigel, are you longing for a son?” Nakita kong nabigla siya sa tanong na iyon na bigla ko nalang ibinulalas mula sa kung saan.

“Why?”

“I saw how you looked at Laev a while ago. I am asking, are you longing for a son?”

Tumayo siya ng matuwid saka ngumiti sa akin. “I want a little me to give him the love I am looking for when I was a child. I want a little Aeickel that would irritates me to death unlike her unexpressive mother. I want a little us to show the world how capable of a parents we are.”

Ngumiti ako ng mapait saka ako nagbaba ng tingin. “I am a Freezell,” nagpapasalamat ako na nasabi ko iyon ng hindi nanginginig ang boses ko. Totoo pala ang sinasabi ng mga pinsan ko na oras na dumating ka sa punto na papangarapin mo na ang isang pamilya, magkakaroon ka ng takot sa maraming bagay. Higit sa lahat, ang sumpa ng isang Freezell na isang beses lang manganganak at magkaka anak.

“What’s wrong with being a Freezell?”

“Haven’t Leickel told you?”

“No, what is it?”

“We were destined to get pregnant only once in our life. If we failed to take care of our first pregnancy, no more child will cross our way.”

Nakita ko ang hindi niya makapaniwalang mukha sa mga narinig niya mula sa akin.

“What—”

“So if you still think of me as the mother of your future child, think twice. I may not be able to give you the family you wish of having.”

Bigla niyang tinawid ang pagitan namin at panahiran ang mukha ko. May luha na palang naglandas dito.

Ako na hindi nagpapakawala basta ng emosyon ay napaiyak sa harap ng isang Nigel Iñigo Ricafort dahil lamang sa simpleng pag-amin.

“ I don’t care whether you give me the child I want, the family I wish of having, or the life I portray of living. You are more than enough for me. If you don’t believe me, then just kill me so we can both suffer,“ aniya saka marahang hinaplos ang pisngi ko.

I’m sorry, Nigel.

NAKABALIK na kami sa trabaho matapos ang pamamalagi sa isla ng tatlong araw.

“Ma’am Aeickel,” napaligon ako sa nagsalitang iyon. Malinaw na kahit na nalaman na nilang isa akong babae ay tila nabibighani pa rin sila sa akin.

“Issue?”

“I—Iyong pinapa email po kasing file ni Sir Nigel hindi ko po nagawa,” wika nito saka napayuko na animo na nahihiya sa mga tingin ko.

“I’ll look for it. Bumaba ka na, baka masigawan ka lang niya,” sagot ko dito saka ako tumutok sa desktop na nasa harapan ko.

Nakaalis na ang empleyada ngunit may nararamdaman akong pagkabalisa na animo may mali sa paligid.

Nasa malalim akong pag-iisip ng sitwasyon nang umilaw ang relo ko kaya’t mabilis kong inilagay ang earpiece ko.

“Night! Nigel is missing. Hindi siya matrack,” Tinig iyon ni Tungsten na siyang nakaduty sa linggong ito para kay Nigel.

Samu’t saring emosyon ang mabilis na rumagasa sa pagkatao ko. Nagpaalam siya sa akin na may kikitain lang na kliyente sa baba dahil umano matanda na ito at hindi na magagawang makaakyat. Nakiusap din siyang huwag ko siyang samahan dahil ayaw niya ang pakiramdam na sinusundan siya tapos ganito ang mangyayari!

Mabilis kong iniwan ang mesa ko at inilabas ang telepono ko para ako ang sumubok na maglocate sa kanya.

Ramdam ko ang panginginig ng kamay ko habang sinusubukan kong ihack lahat ng cctv sa malapit at alam kong maaari niyang daanan. Nakakaramdam ako ng takot na ni minsan hindi ko pa naranasan sa buong buhay ko.

“Try locating Flame. He said he will meet your husband,” tinig naman iyon ni Scorpio.

Lalo akong binundol ng takot sa narinig ko, ganitong hindi ko pa nasisiguro ang lagay ni Flame para sa akin. Hindi ko pa nalilinaw at hindi pa klaro sa akin ang totoong kinatatayuan ni Flame. Marami pa akong pagdududa.

Mabilis kong hinahap ang tracking device na mayroon si Flame. Nakita kong nasa isa siyang bayan na malayo dito. Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at tinungo ko iyon.

Nang marating ko ang eksaktong lugar ay naikuyom ko ng matindi ang kamao ko dahil nakita kong kausap ni Flame si Nigel sa isang hindi mataong restaurant.

Kung hindi ako nagkakamali, si Flame ang nagpatay ng tracking device ni Nigel kaya’t hindi ito malocate nila Tungsten.

Nakamasid lang ako sa kanila nang sabay silang tumayo at tumungo sa likuran ng restaurant. Mabilis akong sumunod sa kanila.

Bumungad sa akin ang kainan din ngunit walang mga tao. Puro lamang mesa, bangko, at sina Nigel at Flame lang ang narito.

Nagulat ko nang maunang maglakad si Nigel at nasa likod nito si Flame nang biglang may inilabas na baril si Flame. Hindi na ako naghintay pa na itutok niya kay Nigel ang baril. Mabilis kong tinawid ang pagitan namin ni Flame saka ko sinipa ng malakas ang baril na hawak niya.

“Fuck— Night!?” Gulat na wika ni Flame. Nakita kong napalingon si Nigel sa amin.

Imbes na sagutin ko si Flame ay mabilis ko siyang sinugod at sinuntok na naging dahilan ng pagkatumba nito.

“Aeickel!” Tinig naman iyon ni Nigel. “What are you doing!?” Dadambahin ko sanang muli si Flame ng pigilan ako ni Nigel. “Calm down!!”

“He’s going to fucking kill you—”

Hindi ko natapos ang dapat na sasabihin ko dahil bigla na lamang akong binuhat ni Nigel at inilabas sa mapunong parte ng lugar.

“He’s not going to kill me—”

“He’s holding a fucking gone while you are in front of him! Fuck your trusty hormones!”

“Believe me, wife. He’s not.”

“Fuck it–”

“Believe me, please. Naghahanda ako ng sorpresa para sa’yo kaya’t may pekeng baril na hawak si Eulyssis. Ibabagay ko sana sa personalidad mo ang tema,” gulat na gulat ako sa ipinapaliwanag niya.

Napasalo ako sa ulo ko na animo kanina pa gustong sumabog. Naghahalo ang emosyon sa dibdib ko. Para akong puputok dahil hindi ko matukoy ang tunay na nararamdaman ko. Nabobobo ako sa sitwasyon na ito. Hindi ko alam kung takot ba, kaba o kung ano man ito.

“Damn it Nigel, mahal na nga yata kita.”

–

Nineteen

Aeickel’s P.O.V

“BABAE KA!?” Halos magkapanabay na gulat na wika ni Iro at Aljin. Tumango lamang ako sa mga ito bilang sagot.

“Paanong nangyari ’yon!?” Turan ni Aljin na ininspeksyon pa ang kabuuan ko. “Sheeet! Mas gwapo ka pa sa’kin, brad! Paano nangyari ’to?”

“Ipinanganak akong babae, do I have to explain every detail?” Taas ang kilay na sagot ko dito.

“Yes– I mean no, pero pakenengshet! Paano ka naging ganyan kaganda at kagwapo? HOW!?” Si Iro naman ang nag uusisa ngayon sa akin.

“I am the twin sister of Nigel’s ex-girlfriend,” doon na halos nalaglag ng tuluyan ang panga ng dalawa maliban kay Royze.

“Teka– Puro ka revelation, hayaan mo naman akong makahinga,” wika ni Aljin na hawak pa ang dibdib nito.

Tinignan ko ng masama si Royze. Siya ang nagdala sa akin dito sa dalawa niyang kaibigan upang mapaliwanagan. Unang una, ayoko sa lahat ang nagsasalita sa ibang tao. Pangalawa, hindi ko ko gusto na haharap sa tao para lang patunayan ang kung ano mang meron ako.

“I am also married to Nigel for almost three years now,” doon na tuluyang nahulog si Iro sa inuupuan niya.

“Are you trying to prank us? Because if you do, it so fucking effective,” wika naman ni Aljin.

“You can ask him if you want the real answer,” saka ko itinuro si Royze na animo gustong matawa sa dalawang kaibigan niya.

“Totoo ba ’tol?” Talagang tinanong pa ni Iro habang nanlalambot itong sumusubok tumayo.

“I ain’t no prankster, brother.” Isinagot naman nitong isa sa kanya.

Nasa kalagitnaan kami ng diskusyunan nang biglang bumukas ang pinto at iniluwal noon ang taong isang araw na buhat ng huli kong nakita. Ipinabantay ko siya kay Alistair.

“Nigeeeeel!” Saka pa payakap na dumulog sina Iro at Aljin sa kanya. “Si Aeickel ’tol, kung anu-anong pinagsasasabi sa amin! Sinusuportahan pa ni Royze!” Pagpapatuloy na wika ni Iro kaya’t sinamaan ko ito ng tingin.

“Ano bang sinabi nilang dalawa sa inyo?” Tanong ni Nigel sa kanila habang inaalis ang pagkakayapos ng dalawa sa kanya.

Nang maialis na niya ay bigla niyang tinawid ang pagitan namin saka ako hinapit sa bewang upang mapalapit sa kanya.

“’Tol!”

“What did my wife tells you?” Gusto kong hawiin ang kamay niya na nasa bewang ko dahil hindi ko nagugustuhan ang rumaragasang boltahe ng kuryente sa pagkatao ko sa simpleng pagkakadikit lamang ng mga balat namin.

“SHIT! TOTOO NGA!” Mabaliw-baliw na pahayag ni Iro.

Kasalukuyang nagdadrama ang dalawa nang ilapit niya ang mga labi niya sa tainga ko. “Why are you hiding from me?” Bulong niya sa akin.

Who wouldn’t?

---

“Damn it Nigel, mahal na nga yata kita.”

Hindi ko namalayan na iyon ang mga salitang lumabas sa mga labi ko. Wala akong ideya na tila ako ay naging kontroladong makina.

“W–What did you just say?” Hindi makapaniwalang tanong niya sa akin.

“Nothing is clear yet. Ako mismo sa sarili ko ay naguguluhan sa inaasal ko.”

“Pero anong sinabi mo ngayon lang? Please repeat,” wika niya na ikinailing ko naman.

“Once is enough,” nakangising sagot ko.

“No. It will never be enough. Please wife, say it again,” may pagmamakaawang turan niya sa akin.

“Nigel—” hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil mabilis niyang kinuha ang kamay ko at hinatak ako paalis ng lugar na iyon. Narating namin ang sasakyan niya at mabilis akong ipinasok doon.

“Saan tayo pupunta? Si Flame–”

“We will talk,” matigas nitong wika na animo kahit ako ay hindi maaaring baliin iyon.

Nakarating kami sa isang tabing dagat ngunit hindi mataong lugar.

“Spill,” basag ko sa katahimikan sa pagitan naming dalawa. Imbes na sagutin ako ay inalis niya ang pagkakalock ng seatbelt niya saka biglang kinuha ang batok ko at hinalikan niya ang mga labi ko.

Ang mga labi ko ay tila may sariling isip at kaluluwa dahil kusa na itong tumugon sa klase ng paghalik ni Nigel sa akin. Mapusok ngunit naroon pa rin ang pag-iingat at pagmamahal. Maging ang mga kamay at braso ko ay tila nalunod na rin sa sensasyon na ipinararanas niya sapagka’t gumalaw ang mga ito na alisin ang seatbelt ko at ipalupot ang mga ito sa leeg niya.

Nagsimulang naging mapaghanap ang halik niya. Kung kanina ay nilulunod lamang nito ang mga labi ko, ngayon ay bumaba na ito sa leeg ko.

“Tell me, what did you say at the restaurant?” Namamahika ako ng tinig niya.

Lalo akong nagpaubaya sa kanya at sumagot. “I—I think I love you, but not fully.”

I want to curse myself for spilling it to him so easily. His kisses were like a drugs that would bring you to cloud nine. His kisses were like liquors that would make you forget everything.

Hindi siya nakuntento na halikan lamang ako, gumalaw na ang mga kamay niya at nagsimula ng maghanap ng hindi malamang bagay sa katawan ko.

His kisses went down my collarbone while his right hand landed in my left breast. I’m still wearing my clothes but his hands were more than experts! They can make you feel the ultimate sensation without extreme effort.

Tila na ako nawawala dahil ipinapaubaya ko na sa kanya ang lahat. Lalo pa at mas lalong naging mapaghanap ang kamay niya sa katawan ko.

Nang hindi siya makuntento sa paghawak sa dibdib ko mula sa labas, ay mabilis niyang ipinasok ang kanyang kamay sa loob ng damit ko kasabay ng pagbalik ng halik niya sa mga labi ko. Gustohin ko mang magprotesta ay hindi ko magawa dahil muli nanaman akong nalulunod sa kakaibang sensasyon na bumabalot sa pagitan namin.

“I will never let you go, not now, not forever.” He said between our kisses.

Bumaba ang kamay niya sa suot kong pantalon at akmang aalisin na niya ang butones nang pigilan ko ang kamay niya dahil sa pagbalik ng utak at katawan ko sa reyalidad.

“N–Nigel,” tinatawag ko lamang siya. Hindi ko inaasahan kung ano man ang magiging dating sa kanya no’n.

“Wife, please.”

“M–Meron ako ngayon,” hiyang-hiyang wika ko saka ko mabilis na inalis ang kamay niya sa loob ng damit ko at itinulak siya palayo.

---

Now tell me, who wouldn’t? I’m so ashamed for what happened.

“You left me with a very very huge boner,” gusto kong lisanin ang lugar na ito sa patuloy niyang pagbulong at pang-aasar sa akin.

“I can kill you now if you want me to,” nagpipigil na wika ko sa kanya na pabulong din.

“Saan mo ’ko papatayin? Sa sarap?”

“Can you stop fucking with me–”

“Wala pa ’kong ginagawa,” hindi ko ugaling mapikon pero talagang inuubos niya ang bait na mayroon ako.

“Royze, Iro, Aljin, can you please leave the room?” Baling ko sa tatlo.

Mabilis na napabitaw sa akin si Nigel dahil naramdaman niya ang kaseryosohan sa tinig ko. Mabilis na tumalima ang dalawa habang si Royze naman ay nginisian muna ako bago tuluyang lumabas.

“Ngayon mo sabihin ang problema mo sa’kin,” hamon ko kay Nigel na ngayon ay nakalayo na ng isang metro sa akin.

“I’m just kidding, bakit ba ang seryoso mo?”

“Ayaw mong sineseryoso kita?” Paglalaro ko sa salitang binitawan niya.

“Gusto ko–”

“Gusto mo pala. Then why are you acting like I am going to eat you?” Saka ako nagsimulang humakbang patungo sa kanya.

“Stop teasing me, Mrs. Ricafort.” Napahinto ako sa paghakbang dahil sa sinabi niyang iyon. Napansin niya na naapektuhan ako kaya napangisi siya sa akin.

“Babalik na ako ng opisina,” tanging nasabi ko saka ko siya mabilis na iniwan doon.

Itong klaseng laban lang sa kanya ang hindi ko matagalan at mabilis kong urungan.

KASALUKUYAN akong naghahanda para sa gaganapin na board meeting dito sa kumpanya. Sa akin niya ibinigay ang mga powerpoint na ifaflash sa monitor mamaya. Walang nagbago sa mga utos niya sa akin maliban sa mga pang-aasar niya.

May kumatok sa mesa ko habang nakayuko ako kaya’t napa angat ako ng tingin sa kanya.

“Hi!” Pagbati nito sa akin. Hindi siya pamilyar at alam kong ngayon ko lang siya nakita rito.

“Yes, Ma’am? What can I do for you?”

“Is Mr. Ricafort around? May ipinapaabot si Mr. Venegas sa kanya,” saka pa nito itinaas amg envelope na hawak niya.

Iminuwestra ko sa kanya ang pintuan ng opisina ni Nigel. “Pumasok na po kayo, wala po siyang ginagawa sa kasalukuyan.”

Nakita ko ang pagpasok ng babae sa pinto ng opisina. May masama akong naiisip sa babaeng iyon ngunit natatakot ako na baka sumasanggi lamang ang nararamdaman kong kung ano para kay Nigel sa paghatol ko ng katangian at galaw ng babae. Umaasa ako na mali lang ako ng iniisip.

Nagpatuloy ako sa ginagawa ko nang makarinig ako ng animo nabasag na salamin mula sa loob kaya’t hindi na ako nagdalawang isip pa, mabilis akong tumungo roon. Hindi na ako kumatok pa, diretso kong binuksan ang pinto at nagulat ako sa nakita ko.

Nakaupo ang babae sa lamesa ni Nigel habang nakaharap ito kay Nigel ng bahagyang nakabuka.

Kitang kita ko ang gulat sa mukha ni Nigel nang makita niya ako. Hindi ko alam ang nararamdaman ko, ang tanging ibinigay ko lamang sa kanya ay blangkong tingin.

“Aeickel, it’s—”

“Don’t fucking talk,” mahina ngunit mapanganib kong saad sa kanya.

Inilipat ko ang tingin ko sa babae at nakatingin na rin pala ito sa akin.

“I don’t think, a mere secretary has any right to barged in without the owner’s permission,” wika nito sa akin kaya’t binigyan ko siya ng malamig na tingin.

“Get off that table, hangga’t maayos pa akong nakikiusap sa’yo,” wika ko nang hindi ko inaalis sa mga mata niya ang mga mata ko.

“Sino ka para utusan ako?” At bumaba pa siya ng mesa saka kumandong kay Nigel. “Even the owner doesn’t want me to leave.”

“Hindi ka makukuha sa pakiusapan?” May pagbabanta na sa tono ko. Nagagalit ako sa sarili ko dahil hindi ako makapag isip ng tama lalo na ngayon na mayroong nakakakandong at may ibang balat na nakadikit sa kanya.

“So?”

Lumakad ako hanggang sapitin ko ang harapan ng mesa ni Nigel na animo napipi na sa sitwasyon.

“I. AM. THE. OWNER. OF. THE. OWNER.” Matigas ang bawat salitang binitiwan ko. “Ako ang nagmamay-ari sa may-ari ng kumpanyang ito. The man you are seducing is mine. The man you are sitting in is my territory.”

Hinablot ko ang damit ng babae sa harapan ko at sapilitan ko siyang iniangat sa ere saka ko siya ibinato sa sahig.

Nakita ko ang takot sa mga mata niya dahil sa ginawa ko. “W–Walanghiya ka.”

“May mas iwawalanghiya pa ’ko,” ramdam kong rumaragasa na ang galit sa katawan ko.

Tumayo ang babae at may ilalabas sana ito sa bag niya ngunit mabilis ko iyong nasipa saka ko inilabas ang baril ko na nasa bewang ko.

“Shit!”

Itinutok ko ito sa kanya. “Sinong nagpadala sa’yo rito?”

“Put your fucking gun, down!”

“Sagutin mo ang tinatanong ko bago mangati ang kamay ko at makalabit ko ’to,” nauubusan ng pasensya na turan ko dito.

Naramdaman kong tumayo si Nigel na nasa tabi ko at hinawakan ang kamay ko na may hawak ng baril. “Calm down.”

“Ms. Vicente told me to seduce Mr. Ricafort,” pangungumpisal ng babae. Tama ang hinala ko. Hindi pa rin titigil si Vanessa.

“Umalis ka na rito, baka kung ano pang magawa ko sa’yo,” tinig iyon ni Nigel bago tuluyang kinuha ang baril sa kamay ko.

Mabilis na umalis ang babae at si Nigel naman ay hinawakan ako sa balikat saka iniharap sa kanya.

Tinignan ko siya sa mga mata niya at alam kong may nais siyang sabihin. “Sesermonan mo ’ko, huwag mo ng ituloy.”

“Don’t be so impulsive, wife. You could have killed her. Kitang kita ko kung gaano ang galit mo kanina.”

“I can control myself. I did that to threaten her,” paliwanag ko sa kanya ngunit maging ako ay hindi kumbinsido sa itinuran ko.

“Are you sure? You’re no good in lying, wife.” Tinapos ko ang kamay niya na nasa balikat ko dahil nga mukhang alam niyang alanganin ang isinagot ko.

“You do know, because you are good at it,” I said full of sarcasm.

“You’re not just good at hiding it. Tell me the truth, you were jealous that’s why you did that. Right?”

Hindi ako sumagot. Bagkus ay kinuha ko ang baril at ipinutok iyon sa ilalim ng mesa niya kung saan ako may nakitang kulay pulang ilaw na sa wari ko ay isang listening device.

Nakita kong napatalon siya sa lakas ng putok na iyon.

Hinagis kong muli sa kanya ang baril na mabilis naman niyang nasalo.

“Hindi lang basta selos ang nararamdaman ko….

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

“Sana masalo mo rin ako, dahil hulog na ’ko sa’yo. Mahal na kita.”

–

Twenty

Aeickel’s P.O.V

“Nalaman na nila na clone system ang napasok nila,” kapwa kami napalingon ni Scorpio sa sinabing iyon ni Vega.

“Hindi nila nalaman, matagal na nilang alam,” walang emosyon kong tugon dito.

“Paano mo nasabi iyon?” Tanong ni Scorpio.

“Hindi ako tanga, at mas lalong hindi tayo uto-uto. May traydor sa organisasyon na ito,” nakita kong napalaki ang mata at nagulat ang lahat ng agent na nasa harap ko ngayon.

Ipinulong ko sila dahil nakararamdam ako ng ibang galaw sa kumpanya. Idagdag pa na animo pumipirata na ng kakampi mula sa kumpanya ang nais pumatay kay Nigel. Una ng halimbawa si Silva.

“May nakalap ka bang ebidensya?” Diretsong tanong ni Flame sa akin. “Baka natatabunan na ang paghatol mo ng bagong nararamdaman mo,” saka siya ngumisi sa akin. Alam kong pinatutungkulan niya ang ginawa kong pagsuntok sa kanya.

“If you’re not serious enough to discuss this matter with me, leave the room. I don’t need anyone who wants to play games with me. I’m too busy to play,” malamig at walang emosyon na sagot ko kay Flame. Nakita ko naman na naramdaman niya ang kaseryosohan ko.

“I’m sorry—”

“Let’s proceed,” saka ko ikinlick ang remote na hawak ko upang lumipat ang slide. “Ito ang clone system na hindi mo aakalaing isang clone dahil exact copy ito, yet they didn’t bother penetrating it,” paliwanag ko sa kanila.

“Why do you think so?” Tanong ni Alistair.

“First, they find it hard to crack the code. But in my opinion, that’s impossible. Second, they can’t reach the heart of the system because they couldn’t penetrate the first block. Lastly, they didn’t bother penetrating it because someone in this room told them that it was just a clone system at wala silang mapapakinabangan dito.”

Nagtinginan sila sa isa’t isa na animo lahat ay kriminal para sa kanila. “Are you sure about the last choice? Hindi ba’t opinyon mo lang—”

“I never tell my opinions and conclusions without a basis and not unless they are reliable. If you think my opinions and conclusions are bias, then give me another choice why the unknown enemy didn’t bother discovering what’s inside the clone system,” sagot ko kay Pieces.

“Hindi kami ang kalaban, Night. Calm yourself,” turan naman sa akin ni Tungsten.

“Kung hindi niyo matutuklasan ngayong araw na ’to kung sinong traydor sa organisayon, ako ang kikilos. I just want to warn all of you that if ever I find who you are, I am going to fucking kill you. I’ll tear every bit of you, before finally stop you from breathing,” babala ko sa kanila na alam kong alam nila na hindi ko gagawing biro.

“Poison, is our prime suspect. She’s already isolated,” wika ni Flame sa akin. Tinapunan ko siya ng makahulugang tingin.

“You, more than I, knew that Stella will never do something that will make her out of this organization. You saw how she almost lost her life for this organization, Flame. Ikaw ang kasama niya nang matadtad siya ng bala sa misyon niyo sa Zimbabwe. Hindi ko maintindihan kung paano ka na mag-isip ngayon,” iiling iling na wika ko sa kanya. Lahat ng inilahad ko ay totoo. Isa si Poison sa pinagkakatiwalaang agent ng Phyrric, maging ni Lola Cassandra.

“I’m just—”

“I’ll give you until four pm to give me the details about the traitor. Meeting adjourned,” pahabol ko. “Vega, come with me.”

Tinungo ko ang opisina ko at nakasunod naman sa akin si Vega. Nagulat ako dahil nakita kong narito si Nigel, nakaupo sa sofa na animo normal lang na narito siya.

“What are you doing here!?” Hindi ko maiwasan na hindi ipakita sa kanya ang inis ko.

“Lola Cassandra welcomed me here,” nakangiti niyang turan sa akin. Mabilis kong kinuha ang kamay niya saka hinatak siya patayo.

“Wait for me here, Vega.”

Kinaladkad ko si Nigel papasok ng kwarto kong rito sa loob mismo ng opisina ko. Isinandal ko siya sa pader matapos naming makapasok.

Mataman ko lang siyang tinignan sa mga mata. “Am I not welcome? Pwede naman akong umalis—” I kissed him quickly to shut his mouth from talking. Nakita ko ang gulat sa mukha niya.

“I missed you,” hindi ko napigilang naibulalas. Tatlong araw na mula nang huli ko siyang makita dahil sa pag-aasikaso ko sa kaaway niya. Si Vega at Pieces ang salitan na nagbabantay sa kanya. “You are more than welcome to come here, but I am in a meeting with Vega as of the moment. Wait for me here,” saka ko siya muling hinalikan ng mabilis bago siya iniwan. I just can’t resist those lips lalo na at matagal ko siyang hindi nakita.

Akmang hahabol siya ngunit naisara ko na ang pinto at nailock na iyon mula rito sa labas.

“Why did you ask for me here, Night?” Tanong ni Vega nang makaupo na ako sa harap niya.

“You have the most animalistic instinct, alam kong pareho tayo ng tao na pinagdududahan,” saad ko sa kanya. Nakita ko naman siyang napangisi.

“Akala ko pumalya ka na mula nang magmahal ka, hindi pa rin pala.” Sagot niya sa akin.

“I’ll go at six in the evening. I don’t need you as my backup. All you have to do is look after Nigel for me. I promise to comeback alive,” pahayag ko sa kanya. Nakita ko ang pag-aagam niya na pumayag sa nais ko.

“Night, babae ka pa rin—”

“Babae na mas malakas sa’yo?” Sako siya nginisian na ikinangiti niya lamang sabay ikinailing.

“Can I tell Alistair about it?” He said asking about the knowledge of his twin.

“Why bother? He’s listening through the device he placed here in my office,” I said as I grinned at Vega. Nanlaki ang mata niya sa narinig niya mula sa akin.

Mabilis niyang kinuha ang telepono niya at mukhang inalam niya kay Alistair kung totoo ang sinasabi ko.

“I’m sorry for what Alistair did, Night.” Paghingi niya ng paumanhin ngunit umiling ako.

“May tiwala ako sa inyo. After all what you did to my grandmother—”

“No, Night. Malaki ang utang na loob namin kay Madam Cassandra. Hinding hindi kami gagawa ng ikamamatay namin matapos niya kaming kupkupin,” nakangiting sagot nito sa akin.

“Alistair, make sure to erase whatever is recorded here in my office or I’m going to tell Freya that you like her,” wika ko na alam kong maririnig niya mula sa listening device.

Ilang saglit pa ay marahas na bumukas ang pinto ko at pawis na pawis na iniluwa no’n si Alistair. “Don’t do it, Night. I’m begging you.”

Nginisian ko lang siya saka na sila itinaboy na magkapatid palabas ng opisina ko.

Mabilis akong pumasok sa silid kung saan naroon si Nigel. Naabutan ko siyang nakaupo sa maliit kong kama na naroon at tinitignan ang mga tropeyo at certificate na nakasabi sa dingding ng silid.

“Can you look at me now?” Pukaw ko sa atensyon niya.

Nakangiti siyang tumingin sa akin. “I missed you too, wife.”

“Just merely saying it means nothing, you have to prove it to me,” mapaglaro kong wika sa kanya.

“Kung ganito ang magiging ugali mo kapag hindi mo ’ko nakikita, then I’ll better not show myself to you for a month. Baka mas matindi pa rito ang makuha ko,” wika niya saka lumapit sa akin saka ako niyakap.

I missed him so much. After I told him I love him, I became indulge in the mission that I forgot about me and him.

“We can eat wherever you want,” turan ko sa kanya. Mag aalas dose na rin ng tanghali.

“Can I eat whatever I want?” Tanong niya na ikinatango ko. “Are you sure?” Muli akong tumango.

Nagulat na lamang ako nang bigla niya akong binuhat na animo ikakasal saka marahan na ibinaba sa maliit na higaan na narito.

“W–What are you doing? Nigel, gutom na ’ko.” Turan ko habang nasa ibabaw ko siya.

“I’m way hungrier, wife. Hindi mo alam gaano ako kagutom,” namula ako sa sinabi niyang iyon nang mapagtanto ko ang nais niyang sabihin. “Sa’yo nanggaling na kainin ko ang kahit na anong gusto ko. Nataon naman na ikaw ang gusto kong kainin ngayon.”

Tila nililindol ang puso ko sa mga pinagsasasabi niya sa akin. “Stop teasing me,” saka ko siya mabilis na hinawi at tumayo mula sa pagkakahiga.

Nakita ko ang disappointment sa mukha niya. “Why?”

“I’ll give you your prize for not trying to reach me for the last three days, but not now, not here in my office.”

Nakita kong nangiti siya sa sinabi kong iyon.

UMORDER na ako at siya naman ay titig na titig lamang sa akin.

“Staring is rude,” walang emosyong wika ko sa kanya.

“Gusto ko lang bawiin ang oras at araw na hindi kita natignan,” sagot naman niya sa akin.

Ilang saglit pa ay dumating na ang mga inorder ko. Kumain lang ako habang siya ay kahit na kumakain na, hindi pa rin inaalis ang pagkakatingin sa akin.

“I missed your lips, your scent, your mountains, your soft body, your heavenly moan. I missed you so much, wife.” Nakaramdam ako ng pagkailang. Diretso siyang nakatingin sa mga mata ko habang binibigkas ang mga salitang iyon.

“Can I atleast finish my food?” Gusto kong matawa dahil ramdam na ramdam ko ang pagkukulang ko sa kanya sa paraan ng pagtingin niya sa akin at pagkagat niya sa ibabang labi niya.

“Go on, para pagkatapos ako naman ang busugin mo—”

“Nigel!” Tinawanan lamang niya ako sa naging reaksyon ko.

Nang matapos kaming kumain ay tumuloy kami sa condo ko. Hindi upang ibigay ang nais niya, kung hindi may ituturo ako sa kanyang escape route ng building ng opisina na ginawa ko kung sakaling magkagipitan sa gagawin ko mamaya. Wala akong pinagsabihan nito. Nais kong siya lamang ang makaalam.

“This is the exact blue print of the escape route. You have to save yourself. I won’t be there for you this evening, please be vigilant,” paliwanag ko.

“Ano bang binabalak mo?” Aniya sa akin.

“Just trust me, Nigel.”

“I always do, wife. But please, be careful. Alam kong hindi ikaw ang tipo na magpapapigil sa gagawin mo, kaya’t ang nais ko lang ay ingatan mo ang sarili mo.”

“Babalik ako ng buo sa’yo,” nakangiti kong turan sa kanya. “Ibibigay ko pa kasi ’yong prize mo,” mabilis naman napawi ang agam-agam sa mukha niya at napalitan ng maalwang itsura.

“Hindi ba pwedeng iadvance?”

Mabilis ko siyang kinintalan ng halik sa labi. “Downpayment muna ngayon.”

MATAGAL na rin akong narito sa basement two. Kanina pa ako naghihintay ng kakagat sa pain na ginawa ko.

Hindi ako nagtalaga ng magbabantay kay Nigel ngayon. Alam kong maaaring malagay sa peligro ang buhay niya ngayon kaya inihanda ko ang escape route na iyon.

Ilang saglit pa ay may nakita na akong progreso. Nakita ko sa cctv footage mula sa telepono ko na mayroong pumasok ng building na isang kahina-hinalang nilalang.

Ilang minuto lang at mabilis nitong narating ang opisina ni Nigel. Nakita ko ang galit nito nang wala siyang maabutang Nigel sa loob ng silid.

Inalerto ko na ang sarili ko dahil alam kong anumang oras at darating na rito ang taong iyon.

Nag-iwan ako sa Phyrric ng pekeng blueprint ng escape route ni Nigel na magdadala sa kanya sa basement two. Tahasan ko ring hinayaan na malaman nila na kasama ko si Vega sa pagtuklas ng traydor, ngunit ang totoo ay wala ako sa investigation room. Si Nigel naman ay mga dalawampung minuto na buhat nang pinadaan ko sa escape route niya.

Inihanda ko ang M14 rifle na hawak ko ngayon. Madilim sa basement, ngunit kanina pa ako narito kaya’t nakapag adjust na ang mga mata ko.

Mayroon akong narinig na kaluskos. Mabilis kong tinungo iyon at nakita ko ang pamilyar na bulto ng tao na nakikita ko ngayon.

Tinawid ko ang pagitan namin at itinutok sa kanya ang hawak kong baril.

“P–Poison?” Hindi makapaniwalang pahayag ko rito nang lumingon ito sa akin.

Mapait itong ngumiti sa akin. “Kill me now, Aei.”

Hindi maproseso ng utak ko ang nakikita ko. “Paanong ikaw ang narito!?”

“Ako ang traydor, Night—”

“Fuck it!” Ibinaba ko ang hawak kong baril at akmang hahawakan na siya nang may limang magkakasunod na putok ng baril ang pumailanlang sa basement.

Mabilis akong nagtago, ngunit nang ibalik ko ang tingin ko kay Stella ay nakahandusay na ito sa sahig.

“POISON!!” Para sa kanya ang lahat ng putok ng baril.

Naiwasiwas ko na ang hawak kong baril saka dumulog sa duguan niyang katawan.

“N–Night,” pinilit abutin ng kamay niya ang pisngi ko. “S–Salamat sa pagiging ate,” hirap na hirap siyang magsalita.

“Napakagago naman Poison! Sabihin mo sa’kin sinong nasa likod nito?” Nanginginig na wika ko.

Ngumiti siya sa akin muli ng mapait at animo hirap na hirap. Inilinga niya ang mata niya sa paligid saka may itinuro. Nakita ko na isa itong sticker na pumapatungkol na isang army personnel ang may-ari ng sasakyan.

“Army!?” Mabilis siyang tumango saka itinuro ang kable ng kuryente.

Army power?

Hinawakan niyang muli ang mukha ko na sinasabing pakinggan ko siya.

“B–Bag, locker, Night–” hindi na nakuhang natapos ni Poison ang sinasabi niya dahil narinig ko na ang huli niyang paghinga.

Namatay sa kamay ko ang itinuring kong nag-iisang babaeng kaibigan. Ang babaeng itinuring kong kapatid. Inihimlay ko si Poison saka ko pinunasan ang luhang naglandas sa mata ko.

Tumunog ang telepono ko kaya’t binuksan ko ito at binasa.

From unknown number:

Hindi ba’t sinabi kong kabisado ko ang galaw mo? Huwag kang mag-alala. Isusunod ko na ang mahal mong asawa.

Sinimulan niyo ’to, tatapusin ko kayo.

–

Twenty-one

Aeickel’s P.O.V

Wala sa sariling nilisan ko ang lugar na iyon. Tila pagod na pagod ang isip ko at katawan ko sa nangyari.

This is the very first time I lost my closest colleague. It’s a pain in my whole system. It’s like a torture.

Nang makalabas ako ng building ay bumuhos ang napakalakas na ulan, ngunit hindi ako nag-abala na sumilong. Sa palagay ko ay nakikiisa sa akin ang langit sa pagluluksa ko sa pagkawala ni Stella.

Kinuha ko ang telepono ko at tinawagan si Flame.

“We lost Poison,” tanging mga salitang lumabas sa labi ko.

“W–What do you mean?” Ramdam ko ang gulat sa boses niya mula sa kabilang linya.

“You isolated her, and yet the traitor got her. We lost her. We fucking lost her in this battle,” pinipigilan kong kumawala ang hikbi mula sa akin.

“Putang ina! Anong ibig mong sabihin!?” Natataranta ang tinig niya sa kabilang linya.

“She’s dead. I failed to protect her. I prioritized my safety over her, and now she’s gone,” napakabigat para sa akin ng mga binibitawan kong salita.

“You went on a mission all by yourself!? Are you fucking insane!?”

“It’s my fault that we lost her,” huli kong tinuran bago ko pinatay ang tawag.

Gustong gusto kong sisihin ang sarili ko. Nagkamali ako ng kalkulasyon, at sa pagkakamali na iyon ay nasakripisyo ang buhay ni Poison. Napakasakit sa dibdib nito.

Lumakad lang ako ng lumakad hanggang sa hindi ko inaasahan kung saan ako dinala ng mga paa ko.

Narito ako ngayon sa harap ng condo ni Nigel. Kusang umangat ang kamay ko upang magdoor bell.

Tumutulo ang damit ko dahil sa pagkakabasa ko mula sa ulan ngunit tila wala akong nararamdaman ginaw.

Bumukas ang pinto at gulat na mukha ni Nigel ang bumungad sa akin.

“AEICKEL!” Mabilis niya akong hinatak papasok. “Anong nangyari?”

Nakatungo lang ako habang pinagmamasdan ang patak ng tubig na nagmumula sa buhok ko. Gusto kong sumabog sa sakit na nararamdaman ko.

“Wife, please talk to me,” saka niya hinawakan ang baba ko at itinaas ito. “I hate to see you like this, please tell me what happened.”

“I lost her,” napakagat ako sa pang ilalim na labi ko dahil pinipigilan ko ang pagkawala ng isang hikbi. Nakakapanghina ang sakit na nararamdaman ko sa pagkamatay ni Poison.

“Who!?”

“My colleague,” bigla niya akong niyakap. “I lost her, Nigel. Sa kagustuhan kong maprotektahan ka, nawalan ako ng isang taong itinuring kong kaibigan.”

“I–I’m sorry,” akmang kakalas siya sa akin ngunit pinigilan ko siya.

“Don’t be. It’s my goddamn fault. Ako ang dapat sisihin. Nagkamali ako,” doon na pumatak ang luhang kanina ko pa pinipigilan na dumaloy.

“Wife,” saka niya ako marahang inilayo at pinunasan ang pisngi ko kung saan naglalandas ang masagang luha. “Maaari ka ng tumigil sa pagtuklas sa taong nais pumatay–”

“Not now. Kailangan nilang pagbayaran sa akin ang ginawa nila kay Stella at kailangan ko silang singilin ng mas mahal sa inutang nila,” puno ng galit ang sakit ang bawat salitang binitawan ko.

“How about me? How about us?”

Hindi ko siya sinagot. Bagkus ay lumayo ako sa kanya at nagtuloy sa bar counter ng condo niya. Binuksan ko ang mga cabinet at bumungad sa akin ang mga nais ko sa mga oras na ito.

Nilabas ko lahat ng alak na naroon at pinagbubuksan ang mga ito. Wala akong tigil sa paglagok ng mga ito.

“Aeickel, please.”

“I’m begging you, Nigel. Let me forget this night,” puno ng pagsusumamo ang tinig ko dahil alam kong nais niya akong pigilan.

Sa halip na tugunin ako ay inilang hakbang niya ang pwesto ko saka ako mabilis na kinabig saka niya ako siniil ng halik.

Halik na nagbibigay sa akin ng permiso na kalimutan ang lahat sa oras na ito. Halik na animo magdadala sa akin sa lugar na walang galit, sakit at pangamba.

Mabilis kong ipinalupot ang mga kamay ko sa batok niya. I’m asking for more. I want more. I need this to forget that tragic moment.

[WARNING SIGN!! R-18]

He is kissing me with purity but I turned that kiss into a wild one. Halik na mapaghanap, at halik na nagnanais ng isang mundo ng kasukdulan.

Bahagya siyang lumayo sa akin nang kapwa namin kailangan sumagap ng hangin.

“I’ll make you forget that nightmare,” saka niya ako binuhat at iniupo mismo sa bar counter. Hinawi niya lahat ng nakapatong doon. Tila naging magkapantay lamang ang mukha namin dahil sa taas niya.

Hinawakan niya ang batok ko at marahang hinatak iyon upang magtagpong muli ang mga labi namin. Nilalasap niya ang mga labi ko habang ang mga kamay niya ay malayang nakapaglalakbay sa katawan ko.

Gaya ng ginagawa niya sa kamay ko ay pinaglakbay ko rin ang mga kamay ko sa parte ng katawan niya. Hindi ako nagprotesta ng tanggalin niya ang basang damit pang itaas ko.

Humiwalay siya sa akin. Tumambad sa kanya ang mga dibdib ko at nakita ko kung gaano niya kanais na sambahin ang mga ito.

“I want you,” he said with his husky voice.

“Take me,” I said as if I am hungry of his attention.

Bigla niyang sinunggaban ang leeg ko at binigyan ito ng mga mapaghanap na halik. Napapa arko ang katawan ko sa ibinibigay nitong sensasyon lalo na nang mabilis niyang natanggal ang kawit ng bra ko.

Tila ako nalulunod at walang makakapitan kaya’t napapahawak ako sa buhok at ulo niya.

“Ahhhh…” A moan came out from my mouth.

I felt his lips travel down to my collarbone leaving tiny wet kisses in it. I then again arc my body in pleasure as I felt his mouth covering one of my nipples.

He’s sucking and licking it, while his hands are busy traveling down to my pants.

“Nigel,” I said calling out his name.

“Moan for me, wife. Damn!”

Mabilis niyang natanggal ang suot kong pants kahit hindi pa rin niya iniiwanan ang dibdib ko. Nakaramdam ako ng kilabot sa buong katawan ko nang himasin niya ang hita ko na ngayon ay lantad na lantad sa paningin niya.

“Fuck—”

“How can I get enough of these?” He said as he fondled my other breast. His sucking the right one while fondling my hips. He even give it some squeezes as if he’s so thrilled about them.

“You’re tickling me,” I exclaimed as I felt his tongue playing my nipple.

“Damn! You’re turning me on,” he answered as he continue.

Halos magprotesta ako nang iwanan ng labi niya ang dibdib ko. Naninibago ako sa sarili ko. Nagiging mapaghanap at mapagtuklas ako.

Bumaba ang mga halik niya sa tiyan ko habang nag iiwan ng mga halik na animo nagnanais na markahan ang kanya.

Nang mapagtanto ko kung saan papunta ang halik niya ay hinawakan ko ang pisngi niya.

“A–Are we really doing it here in the bar counter?” Nag aagam-agam kong tanong.

“I want to explore you here, wife. Like a new liquor,” sagot niya na animo nagpakabog sa dibdib ko na tila bago sa lahat ng kaganapan.

Ibinalik niya ang halik niya sa tiyan ko hanggang sapitin nito ang lace ng panty na suot ko. Nagulat ako ng kagatin niya ito at unti-unting ibinaba. Napakalakas ng kabog ng dibdib ko lalo na nang tuluyan na niya itong naibaba.

Tila ako isang bagong silang na sanggol sa harap niya. Wala akong kahit na anumang saplot na natira.

Lumayo siya sa akin at pinagmasdan ang kabuuan ko. “How can you be this beautiful?”

Bigla akong nakaramdam ng hiya sa itinuran niya kaya’t akmang tatakpan ko ang mga ito nang pigilan niya ang dalawang kamay ko.

“No. They are made for me. Please don’t,” saka niya ako nginitian.

“Nigel—”

“I’m starting to like the new me that you built. The semi sadist,” biglang bumalik sa ala-ala ko ang sinabi niya noon sa akin.

Umalis siya sa harap ko at tumungo sa ref saka may kinuha roon. Nais ko siyang tanungin ngunit walang lumabas na mga salita mula sa labi ko.

Nang makabalik siya ay may dala siyang ice cubes. Napakunot ang noo ko, ngunit hindi ko na nagawang magtanong dahil mabilis niyang hinubad ang pang itaas niya at inalis ang sinturon niya.

Lumapit siya sa akin at kinuha ang dalawang kamay ko. “I promise, I won’t hurt you. I promise to make you feel the ecstatic feeling in this love making.”

Nagpatianod ako sa ninanais niya. Hindi na ako nagprotesta nang marahan niya akong ihiga sa bar counter at inilagay ang dalawang kamay ko sa taas ng ulo ko saka niya ito tinalian ng sinturon.

“Please, Nigel.” Hindi ko mawari kung anong ipinagmamakaawa ko sa kanya.

Tumambol sa kaba ang dibdib ko nang makita kong naglagay siya ng yelo sa labi niya na animo kagat-kagat ito.

Lumapit siya sa akin ngunit hindi tumuloy sa mga labi ko. Pinadaan niya ang yelo sa leeg ko na nagpaarko ng husto sa katawan ko. Damn this sensation he’s giving me!

His mouth with an ice travel down to my right breast and doing circles in it. Damn! I’m can feel the fire burning even more!

While his mouth with an ice is busy encricling in breast, I felt his hand travel down my core. He’s playing with it like a beed.

“Shit, Nigel!” I can’t control myself. He’s giving me ecstasy!

The coldness of the ice in my body and the fire burning inside me are two contradicting things but feels like they are made for each other.

His mouth travel down to my tummy, then down to my womanhood.

“FUCK!” I lost almost all of my sanity as I felt the coldness of the ice in my core.

“Easy. I’m just beginning,” he teasefully told me.

Hindi ko alam saan ko ibabaling ang ulo ko sa iba’t ibang sensasyon na ibinibigay niya sa akin. Idagdag pa na hindi ko magawa ang nais ng mga kamay ko sapagka’t nakatali ang mga ito. Nakakabaliw na may gusto kang gawin ngunit hindi mo magawa dahil hindi ka binigyan ng permiso.

I arc my body as I felt him play with my clit through his mouth with the ice.

“Fuck it, Nigel! S–Stop—”

“You want me to stop?” I saw how teaseful his eyes were.

“No– Fuck it!”

He spit the ice for I don’t know where before he came back in my womanhood with his baremouth.

He placed my two hips in his shoulders to get more access to my core. I almost shout his full name as I felt him aggressively tasting— no, he’s fucking eating me!

My body stiffened as I felt him slid one finger inside me while still eating and sucking my womanhood. How can he be this fucking good in exploring?

“N–Nigel, I want you inside me now.” Puno ng pagmamaka awa ang wika ko sa kanya ngunit hindi niya ako sinunod.

Sa halip ay unti-unti niyang binilisan ang paglabas at pagpasok ng daliri niya sa loob ko na animo nais niyang patapusin na ’ko.

Hiniwalay niya ang mga labi niya sa pag-aari ko saka nagsalita. “Cum now, wife.”

“No!” Protesta ko.

“Silly,” aniya saka hinugot ang daliri sa loob ko at hinubad ang kanyang pang ibabang damit.

Muling tumambad sa akin ang ari niya na animo nagmamalaki sa paraan ng pagkakatayo nito. I guess this is way bigger than the last time. Fuck!

“W–Will it fit again this time?” Puno ng kainosentehang tanong ko.

Sa halip na sumagot ay ibinaba niya ang mga hita ko mula sa balikat niya saka ako giniya paupo. Kinuha niya ang mga kamay ko at inalis ang pagkakatali ng mga ito.

Inabot niya ang kanang kamay ko at sa gulat ko ay bigla niya itong dinala sa kanyang sandata na buhay na buhay.

“Feel it, wife. He’s so much ready for you,” gusto kong bawiin ang kamay ko ngunit hindi ko na nagawa nang maramdaman ko ang katigasan nito at pagmamalaki sa akin.

I stroked my hand up and down, but he suddenly stop me.

“I’m not up for a handjob,” he said as he smirked.

Bigla na lamang niya akong binuhat mula sa pagkakaupo. Iginiya niya ang mga binti ko na ipalupot sa bewang niya ang mga ito.

Halos takasan ako ng lahat ng bait ng biglain niya ang ginawa niyang pagpasok sa akin.

“NIGEL!” Bulalas ko.

Nakita kong natawa siya sa pagsigaw ko. “I’m so glad I made this condo unit soundproof.”

His hands were at my buttocks. They are guiding my moves in his cock. They are the one responsible for moving me up and down.

Sinunggaban niyang muli ang leeg ko habang abala ang mga dalawang kamay niya sa pagsalo sa akin at pagiya sa paggalaw ng katawan ko.

We are doing sex while standing for fuck’s sake!

Naging pabilis na ng pabilis ang paggalaw niya sa akin kaya’t alam kong malapit na ang katapusan. Sumabay ako sa saliw ng tugtugin na siya ang naggagabay. Pabilis ng pabilis at tanging mga ungol lamang namin ang maririnig at nangingibabaw.

“Nigel, I’m so fucking near!” Mas binilisan pa niya ang paggalaw.

“Fuccck!” Bulalas niya saka ko naramdaman ang mainit na likido na pumuno sa pagkababae ko.

Hihingal hingal kaming pareho bago niya ako binaba.

“I love you,” ako na ang naunang nagbitiw ng salita.

Nakita kong napangiti siya saka ako hinalikan sa pisngi. “Mas mahal na mahal kita. Hindi ako titigil hangga’t hindi ko nalalaman na nabuntis na pala kita.”

–

[

PLEASE BE A VERY VERY RESPONSIBLE READER. THIS IS THE MOST EXTREME BS I EVER DID. Yata? Hindi ko sure. Hahaha]

Twenty-two

Aeickel’s P.O.V

Nagising ako dahil pakiramdam ko ay may nakatitig sa akin. Pagmulat ng mga mata ko ay mata ni Nigel na nakatitig sa akin ang nabungaran ko.

“Good morning, wife.” Pagbati nito sa akin ng nakangiti.

“Morning,” sagot ko saka bumangon para lang muling bumalik sa pagkakahiga.

Narinig ko ang tawa niyang nakakaloko. Nawala sa isip kong wala akong anumang saplot, at alam kong namumula na ngayon ang mukha ko.

“Gandang pa almusal naman po, misis.” Sinagad niya pa talaga ako sa pang-aasar kaya’t tinaliman ko siya ng tingin.

“Where are my clothes?” Tanong ko na mas lalong nagpangiti sa kanya kaya napakunot ang noo ko.

“I removed it at the bar counter, maybe they are still there,” ayon na yata ang tuluyang nagpainit ng mukha ko kaya’t nabato ko siya ng unan na nasa tabi.

“C–Can’t you be fucking serious!?”

Sinalo niya ang unan saka ako tinawanan. “Wife, I’m serious here. Ikaw lang ang sineryoso ko ng ganito.”

“Nigel!” Tumawa lang siya ng tumawa hanggang sa nagdesisyon siyang bumangon.

Mabilis akong napatalukbong ng kumot dahil naglakad siya sa harap ko ng walang saplot at animo ipinagmamalaki ang mayroon siya.

“Shy wife,” then he hissed. Naaaninag ko mula sa loob ng kumot na mayroon siyang kinakalkal sa cabinet.

“Magdamit ka,” banta ko sa kanya.

“I’m done,” wika niya kaya’t inalis ko na ang pagkakatalukbong ng kumot. Nadatnan ko na may inaabot siyang damit na kulay puti kaya’t kinuha ko ito.

“How about my underwear—”

“Wear that first, mamaya na natin problemahin ang pang ibaba,” putol niya sa akin saka ako kinindatan.

Sinunod ko ang sinabi niya at sinuot ang damit. Ang manggas nito ay lagpas sa siko ko at ang laylayan naman ay hanggang tuhod ko. Napakalaki niyang tao.

Nauna na siyang lumabas at ako naman ay tumungo sa banyo upang maghilamos ng mukha.

Napatingin ako sa salamin nang matapos kong magsabon ng mukha at bumungad sa akin ang sunod-sunod na kiss mark sa leeg ko pababa hanggang dibdib ko.

Mabilis akong tumungo sa kusina kung nasaan siya para lamang bigyan siya ng matatalim na tingin.

“Why?” Tanong niya na animo inosente siya sa ginawa niya.

“Mapagsamantala!” Bulyaw ko sa kanya. I always forget that I’m Aeickel Lavria whenever he’s infront of me. I can be so nagger and talkative in front of this person.

Natawa siya nang tila mapagtanto niya ang tinutukoy ko. “Calm yourself, wife. Come here, kumain ka para mawala ang init ng ulo mo,” saka pa niya ako ipinag urong ng upuan.

Naupo ako roon at naglagay siya ng plato sa harap ko. Nilagyan niya ito ng kanin, pritong itlog, at bacon bago siya naupo sa harap ko.

“Aren’t you going to work?” Tanong ko saka nagsimulang kumain.

“How can I? My wife and secretary is here with me. I don’t think, I would be that functional without her.”

“Stop flirting, I’m eating.” At binigyan ko siya ng blangkong tingin.

“I will let you eat first, tapos ako naman ang bubusogin mo,” saka ako nakaramdam ng paang humahagod sa hita ko papunta sa—

“RICAFORT!!!” I’m not wearing any underwear and his freaking foot is going the wrong way!

Tinawanan niya lang ako saka dumukot ng pagkain mula sa plato ko. “I love you.”

Sinamaan ko lang siya ng tingin. “Sa Phyrric ako didiretso ngayon,” pag iiba ko sa kalokahan niya.

Napasimangot naman siya sa narinig. “Why?”

“I need to report what happened last night, and I also need to find the traitor as soon as possible.”

“Traitor?” Wala nga pala siyang alam.

“It’s out of your business. Just let me do my thing for this day,” sagot ko sa pang uusig niya.

“I will let you do your business, but you have to be home by 6pm.”

“Hindi mo ako kailangang orasan. Walang curfew ang condo na tinutuluyan ko,” turan ko sa kanya saka nagsimula kong iligpit ang kinainan ko.

“Sa condo mo wala, pero dito sa’kin meron. Dito ka uuwi, dito sa akin,” maawtoridad niyang wika sa akin na animo hindi ko ito magagawang baliin.

“Who gave you the idea that I’ll obey you––”

“Our marriage contract,” saka siya tumayo at kinuha ang platong hawak ko at siya ang naglagay sa lababo. “Whether you like it or not, sa akin ka uuwi. Ayokong parusahan mo ang sarili mo kapag naiwan kang mag-isa sa condo mo.”

Napayuko ako sa sinabi niyang iyon. Unti-unti niyang nakikilala ang katauhan ko at hindi ko ito nagugustuhan dahil nagagamit niya ito upang manipulahin ako.

“Don’t think that I am manipulating your every move, I just love you enough not to let you be alone and hurt yourself for unspecified reason,” napaangat ang tingin ko patungo sa kanya sa sinabi niyang iyon.

“You don’t understand it, Nigel. It really is my fault for doing things my own way—”

“It is no one’s fault except for the person who killed your colleague,” sagot niya sa akin na nagpabalik ng alaala ko kagabi.

Naikuyom ko ang kamao ko ngunit mabilis niya itong hinawakan saka ipinulupot sa bewang niya. Naramdaman ko nalang na nasa loob na ako ng mga bisig niya.

“Huwag mong parusahan ang sarili mo sa hindi tiyak na bagay. You are more than that kaya nga mahal na mahal kita,” saka ko naramdaman na hinagkan niya ang ulo ko.

“T—Thank you,” tanging mga salitang nasabi ko.

“I will always be here for you. Always comeback for me and to me. Maghihintay ako lagi,” at hinagod niya ang likod ko na animo kinakalma niya ako.

I’m glad I fell inlove with this kind of man.

ISANG malakas na sampal ang natanggap ko kay Scorpio nang makarating ako sa Phyrric.

“TUMIGIL KAYO!” Sigaw ni Lola Cassandra nang makita niya kami.

Mabilis kong binunot ang baril ko at itinutok ko ito sa sintido ko. “I can die too, kung iyon ang makakapag palubag sa loob niyo,” wika ko sa mga taong nasa harapan ko ngayon.

Kung kanina ay puro mapanuyang tingin ang pinupukol sa akin nina Flame, Tungsten, Pieces, Alistair at Vega ngayon ay nagbaba sila ng tingin.

“Ibaba mo ’yan Lavria!” Sigaw ni Lola sa akin ngunit nagmatigas ako.

“They looked at me as if I’m the one who killed Poison, and now that I’m about to kill myself their eyes were full of guilt!” Sigaw ko sa mga ito ng hindi pa rin binababa ang baril.

Lumapit sa akin si Flame at siya mismo ang kumuha ng baril. “Stop, Night. This is not what we meant.”

“We’re mad because you went in a battle all by yourself,” wika naman ni Tungsten.

“I didn’t go there all by myself,” saka ako ngumisi sa kanilang lahat. “I’m with the traitor who killed Poison.”

“What do you mean?” Tanong ni Scorpio na hanggang ngayon ay matalim ang tingin sa akin.

“Poison went there with the fucking traitor from this organization. She even gave me a clue kung sinong kalaban natin,” nakita kong napasinghap sila sa ibinulalas ko.

“And the traitor killed her?” Tanong ni Vega na ikinatango ko.

“What’s the clue then?” Tanong ni Alistair.

“It’s for me to know and for you to find out. From now on let’s not trust each other. Individual carrying of mission will be directly reported to me and no other than me,” matigas na wika ko sa kanila na nakita ko namang ikinatango ni Lola. “No mission shall be carried out without my approval, and even your whereabouts must be reported to me every hour.”

“How about you? How would we know that you’re not the traitor––”

“I will kill her myself,” biglang sabat ni Lola Cassandra sa sinasabi ni Pieces. Natahimik sila sa winikang iyon ni Lola. “Wala sa dugo ko ang traydor ngunit kung magkagayon man, ako ang papatay sa sarili kong apo sa harapan niyo mismo,” pagpapatuloy niya saka kami tinalikuran at naglakad palayo.

Nagtinginan lang kaming lahat. “You may now go back to your respective areas.”

Nagsialisan na sila ngunit naiwan si Scorpio. “I’m sorry—”

“Sa susunod na lalapat ang kamay mo sa katawan ko, sisiguraduhin kong walang matitira sa’yo,” walang emosyong wika ko sa kanya.

“Alam mong mahal ko si Stella,” napangisi alo sa itinuran niyang iyon.

“Dapat sa kanya mo ’yan sinabi. Hindi sa’kin. Kasalanan mong naging duwag ka,” sagot ko.

Napayuko siya. “Hindi ko na masasabi pa.”

Tinalikuran ko siya at lumakad paalis. Kailangan kong puntahan ang locker ni Stella.

Nang makarating ako sa mga locker ay agad ko namang nahanap ang kanya dahil tatlong locker lang ang layo nito mula sa locker ko.

May passcode ito kaya’t sinubukan ko ang mga posibleng passcode na maaari niyang ilagay.

Nasa tatlumpong minuto na ako rito ngunit hindi ko pa rin ito mabuksan dahil puro mali ang nailalagay ko. Metikulosa si Poison sa numero kaya’t imposibleng pumapatungkol ito sa sarili niya na madaling tuklasin.

Sumuko ako at nagpasyang umalis nalang muna. Kailangan kong pag-isipan ito ng husto. Hindi uubra sa mga locker ng Phyrric ang hacking at pagsira. Hindi ito gagana. Masusunog lamang ang laman ng locker sa loob kung susubukan itong ihack o sirain. Ganoon ito iprinogram ni Lola Cassandra.

Sumakay ako ng motor ko at tumungo na lamang sa opisina ni Nigel dahil wala pa akong magagawa sa ngayon.

Naabutan ko siyang nakatambak ang dapat pirmahan. Napaangat ang tingin niya sa akin at biglang umaliwalas ang mukha niya nang mapagtanto na ako ang nasa harap niya.

“I missed you,” saka niya ako iminuwestra na lumapit sa kanya.

Lumapit naman ako at nagulat dahil bigla na lamang niya akong hinatak upang mapakandong sa kanya.

“Wala pa tayong limang oras na hindi nagkikita,” sagot ko sa kanya.

“I have a business meeting now, aalis na ako maya-maya. Pwede bang sulitin mo ang natitira kong sampung minuto?” At sa hindi ko inaasahan ay bigla na lamang niyang kinabig ang batok ko at sinagibsib ng halik ang mga labi ko.

Tila naman ako nahipnotismo at nagpaubaya sa paghalik niya.

Hindi pa sana matatapos ang halikan namin kung hindi pa kami nakarinig ng magkakasunod na pagtikhim.

Napaayos ako ng tayo nang makita ko si kuya Dreik at ate Leyvance kasama si Leik na nakatakip ang mga mata.

“We’re here for the signing of contract,” nahihiyang wika ni kuya Dreik pero si ate Vance naman ay may nakaguhit na mapang-asar na ngiti sa mga labi.

Sa hiya ko ay mabilis akong lumabas ng opisina nang hindi na nagpaalam sa kahit na sino sa kanila. Naring ko pa si Leik na tumawag ng tita ngunit hindi ko na ito pinansin pa.

NARITO ako ngayon sa isang lugar kung saan ko pinaghihinalaan na nagtatago ang kung sino mang traydor ng organisasyon.

Nahihirapan ako sa pagtukoy ng traydor hindi dahil magaling siyang magtago, kung hindi dahil maraming kilos sa mga agent ang kahina-hinala at nahihirapan akong himayin kung alin ba doon ang para sa pagtatraydor.

May narinig akong kaluskos ngunit kasabay nito ay ang pagring ng telepono ko.

“What are you doing there?” Tinig ito ni Nigel ngunit napakunot ang noo ko sa tipo ng tanong niya.

“Alam mo kung nasaan ako?”

“You’re in front of me, wife.” Napalingon ako sa likod ko at nakita ko ang bulto niya sa tabi ng isang malaking puno. Kabisado ko ang katawan na iyon kahit pa madilim dahil iyon pa lamang ang katawan ng lalaki na nahawakan at nakaisa ko sa buong buhay ko.

Tinawid ko ang pagitan namin at maingat na lumapit sa kanya. “What are you doing here!?”

“Sinundan kita,” gusto kong mapasampal sa noo sa isinagot niya.

“You told me that you’ll just wait for me, bakit sinundan mo ’ko? Hindi mo ba alam gaano kadelikado dito? At paano mong natakasan ang bantay mo!?” Mahabang turan ko dahil hindi niya alam gaano kadelikado ang sitwasyon namin ngayon.

“I took the route you gave me—”

Hindi niya natapos ang sasabihin niya dahil tinakpan ko ang bibig niya sapagka’t may nabanaag akong dalawang anino na papalapit sa bahay na binabantayan ko.

Malapit ng dumaan ang mga ito sa may silaw ng liwanag nang bigla na lamang may nalaglag na sanga mula sa punong kinaroroonan namin kaya’t napahinto ang mga tinitignan ko sa paglalakad at mabilis na nagsibunot ng baril. Kumpirmado! Mga agent sila ng Phyrric sa paraan ng pagkilos nila.

Ginagap ko ang kamay ni Nigel at hinatak ko siya paalis ng lugar na iyon dahil kasabay ng pagtakbo namin ay ang pagpapa ulan sa amin ng bala ng mga taong iyon.

“Fuck!” Mura ng lalaking hatak ko.

“Ang tigas kasi ng ulo mo!”

Nagpatuloy lang kami sa pagtakbo nang maramdaman ko na nadaplisan ng bala ang balikat ko.

“Aeickel—” mabilis ko siyang hinatak para takpan ang bibig niya saka kami nagtago sa isang abandonadong bahay na naraanan namin.

“I’m fine––”

“How can you be fucking fine!? May tama ka—” Mabilis kong sinakop ang labi niya upang mapatahimik siya.

Nang pinakawalan ko ang labi niya ay sumilip ako sa siwang ng bintana na narito at hindi ko inaasahan ang nakita ng mga mata ko.

…

…

…

…

…

…

…

…

…

Si Freya na itinatangi ni Alistair ang may hawak ng baril at tila naghahanap sa amin.

Bakit Freya?

–

Twenty-three

Aeickel’s P.O.V

“DAHAN-DAHAN NAMAN!” Bulyaw ni Nigel sa doktor na gumagamot ng balikat ko ngayon dito sa condo niya. Wala naman akong reaksyon kaya’t nakapagtatakha na binubulyawan niya ang doktor.

“Ikaw ang kumalma,” saka ko siya binigyan ng matalim na tingin dahil nanginginig na ang kamay ng doktor sa kakabulyaw niya mula pa kanina.

“Ayokong nasasaktan ka—”

“Baka nakakalimutan mong sa kakasunod mo sa akin kaya meron akong ganito ngayon?” Naipinid niya ang mga labi niya sa itinuran ko.

“Sorry,” bagsak ang balikat na sagot niya.

Mabilis na tinapos ng doktor ang ginagawa niya sa balikat ko at ininom ko ang mga gamot na ibinigay niya habang si Nigel ay nakamasid lang sa amin.

Nakalabas na ang doktor ng condo at ako naman ay hinarap ang lalaking animo nakagalitan ng magulang.

“Hindi ko sinabing hindi kita mahal, huwag mo kong artehan,” wika ko saka naupo sa tabi niya. “Mula ng mahalin mo ’ko, nawala ang Nigel na nakilala ko. Para kang naging bakla,” diretsong sabi ko saka lumingon sa kanya at nakita kong nakatitig na rin pala siya sa akin.

“The day I started feeling something for you, I started to get afraid and scared. Natatakot akong mahalin ka, hindi dahil mas lalaki ka pa sa’kin,” huminto siya at hinawakan ang pisngi ko. “Natatakot ako dahil alam kong hindi kita maaaring itali sa sa’kin. You’re like a free bird, hindi ko maaaring ikulong dahil lalo lang masasaktan.”

Ngayon ko lang narinig ang mga salitang ito sa kanya.

“You just have to stay where you are, kusa akong pupunta sa’yo at kusa akong babalik sa’yo. Don’t be afraid of my circumstances, dahil papasukin ko lang naman ang isang sitwasyon kung alam kong makababalik ako,” sagot ko sa kanya.

Inakbayan niya ako saka ako inilapit patungo sa kanya kaya ngayon ay nakasandal ang ulo ko sa dibdib niya. “I can’t bear to lose you, parang hindi ko kakayanin. Bakla na kung bakla, pero kapag ikaw ang nawala parang titigil na ang buhay ko.”

Iniangat ko ang ulo ko saka ko siya tinaliman ng tingin. “If something happens to me, I want you to fall inlove again—”

“Hindi na ako magmamahal kung hindi rin lang ikaw,” saka niya pinitik ang noo ko.

Kumalas ako sa kanya at tumayo. “My profession is like an unfinished book, I don’t have any idea what will come next. Kung ngayon daplis lang ng bala, paano sa susunod? I want you to learn standing on your own ground, ’yong hindi na dumedepende sa akin.”

Ginulo niya ang buhok niya na animo naiinis sa mga sinasabi ko. “Stop. Ayoko ng makarinig ng kahit ano na para bang namamaalam ka!” Saka niya ako tinalikuran at tumungo ng kusina.

He doesn’t get my point. I’m giving him possibilities.

Sinundan ko siya at naabutan ko siyang umiinom ng tubig. “Nigel—”

“I said, stop.” Puno ng kaseryosohan ang tinig niya.

“I will be gone for days,” napalingon siya sa akin dahil sa itinuran ko.

“What do you mean?”

“Kaninang sinundo mo ang doktor, tumawag sa akin si Vega.”

---

“Night?” Tinig ni Vega ang bumungad sa akin matapos kong sagutin ang tawag.

“I got some clues,” sagot ko sa kanya.

“I know. Flame and I, tracked your whereabouts a while ago,” hindi na ako nagtakha sa sinabi niya. “It is Madam Cassandra’s command.”

“I understand. So what’s the deal?” I asked.

“I called you because we will be in a mission this 3am. You, Flame and me. We will try to penetrate the hidden quarter you just saw. From Madam Cassandra’s point of view, being meticulous about this matter won’t give us the benefit. Their moves were unpredictable, so we have to follow their lead faster than what we intend to.”

“You mean Lola Cassandra decided for this mission?”

“Yeah. She even told us not to tell anyone except us three. Flame is getting ready with the equipments. Call me from where point do we pick you up,” wika niya bago pinatay ang tawag.

Mabilis kong idinial ang numero ni Lola. Her unpredictable decision makes me nervous. Not because of the dangerous instances but because I’m having a doubt. She might have decided this to give me the test and I don’t want it. Not in my entire existence.

“No,” wala pa akong nasasabi ngunit may sinabi na siya sa akin. “Whatever you are thinking now, it’s a no. This is a pure mission.”

Kilala niya ako. Alam niya kung saan patungo ang mga hinala ko. “I’m clarifying things. I already told you to take me out of your hopeless romanticness.”

Narinig kong tumawa siya mula sa kabilang linya. “I trust you enough, my dear granddaughter. All you have to do is learn who the real traitor is,” may iba sa himig ni Lola Cassandra.

“You already know who the traitor is, why bother deploying us in a dangerous situation?” Mga salitang dumulas sa labi ko.

“We cannot just detain that person just because I knew that he or she is the traitor, Lavria. You know more than anyone that there was a huge root about the mess in Nigel’s life. We have to get nearer to that root to completely destroy it. Just merely detaining the traitor in our organization will not make us nearer. It will only alert them to have better plans that what they originally have.”

Pinatayan na niya ako ng tawag at hindi na hinintay na makasagot. Naiintindihan ko na ang ipinupunto niya. Nais niyang gamitin ang traydor upang mas mapalapit pa kami sa ugat ng lahat ng ito…. ang totoong may pakana.

---

“So you’re going?” Bakas sa tinig niya ang pag-aalala. Nawala na ang inis na ngingibabaw sa kanya kanina.

“I have to,” bigla kong naramdaman ang yakap niya. Hindi na ako kumontra kahit pa natamaan nito ang daplis sa balikat ko.

“Hindi ko maaaring sabihin na tumigil ka na sa pagiging agent, but please wife, be careful. I’m begging you,” ramdam ko ang sinseridad ng tinig niya at ang pangamba na nakapaloob rito.

“Babalik ako sa’yo. I promise,” saka ako yumapos din sa kanya.

“SINONG inilagay niyo na magbabantay kay Nigel?” Tanong ko kay Flame habang nag-aayos ako ng mga equipment gears.

“Si Alistair,” si Vega ang sumagot sa akin kaya’t napatingin ako sa kanya. “Hindi niya pa alam ang tungkol kay Freya.”

“So, you knew?”

“At first, hindi. Hanggang sa may nakitang kahina-hinala si Flame sa mga daily log niya. May mga saktong oras ang pag-alis niya na napaka imposibleng mangyari dahil sa mga unpredictable missions. She’s consistent in her ins and outs,” sagot sa akin ni Vega.

“But the wound I got yesterday wasn’t from her,” ngayon ay napatingin naman sa akin si Flame.

“What do you mean by that?” Usisa niya. Bakas ang pagtatakha sa mukha niya.

“Kung hindi ako eksperto sa pag-ilag, that gunshot would’ve penetrated my heart. Luckily, I’m good at dodging,” napaawang ang labi ni Flame.

“So you mean––”

Pinutol ko ang dapat na sasabihin ni Vega. “The traitor will only be between you, Flame, Tungsten, Pieces, Scorpio and Alistair, the well-known elites. Freya was just an accomplish, and not the real traitor.”

Naihulog ni Flame ang hawak niyang earpiece. “This is a total nonsense.”

Tinignan ko siya ng mataman maging si Vega. “Alam niyo at may hinala kayo kung sinong traydor. Hindi pa lamang natatanggap ng pagkatao niyo,” sagot ko sa kanila saka tumalikod. “Tayo na. Tatapusin natin ito o sila ang tatapos sa sa atin. Better act faster than them,” saka na ako naglakad patungo sa sasakyan.

Flame’s P.O.V

I love her–– maybe beyond that. Hindi ko matanggap nang malaman kong nakatali na siya ngunit pinilit ko dahil nakikita ko kung gaano siya kasaya. I may love her this intense, but the happiness she was looking for belongs to Ricafort.

Nagmamaneho ako ng sasakyan pagawi sa hidden quarter at sila naman ni Vega ay naghahanda sa backseat. Si Vega ang mauunang papasok sa right wing ng lugar at si Night naman sa kabila. Napagdesisyonan na ako ang magiging mata sa ngayon.

“Mag-iingat kayo,” wika ko nang maiparada ko na sa hindi kalayuan ng hidden quarter ang sasakyan at nagpasya na silang bumaba.

“Be alert with the cameras,” bilin sa akin ni Vega habang si Night ay tinanguan lamang ako.

Nakita kong isinuot na nila ang army necklace na mayroong hidden camera sa pendant bago tuluyang umalis.

Nagmamasid lang ako sa screen na nasa harap ko.

“Vega, stay alert. May tauhan na paparating sa kaliwang pasilyo. Magtago ka sa estante,” wila ko mula sa mouthpiece.

Sunod ko namang tinignan si Night at hindi pa rin siya pumapalya na pahangain ako. Magaling magtrabaho si Night sa mga ganitong bagay. Wala kang masasabi sa kanya kung kaya’t sa mga oras na pumapalya siya, alam kong hindi siya ang may kagagawan.

Tila siya magnanakaw sa galing niyang umiwas sa mga cctv cameras na mararaanan niya. Malakas din ang pakiramdam niya sa mga paparating sa gawi niya. Gusto kong kapartner si Night sa mga misyon dahil hindi ako napapagod sapagka’t kaya niyang gumalaw ng siya lamang.

“Vega, turn left.”

“Noted.”

“Night—”

“I know,” sagot niya dahil sasabihin ko na may paparating sa gawi niya.

Hindi ko alam bakit nakaramdama ako bigla ng matinding kaba kahit pa wala naman akong nakikitang kahina-hinala——!

Fuck!

Vega’s P.O.V

Biglang nawala si Flame sa kabilang linya kaya’t tila ako nakaramdam ng kakaiba.

Paliko-liko lamang ako sa mga pasilyong inaral namin kanina ni Night. Hindi ako gumagawa ng kahit anong ingay.

Nasa dulong pasilyo na ako nang bigla kong itinutok ang baril ko sa taong nasa harap ko. Nagkagalutan kami dahil nakatutok na rin ang baril niya sa akin.

“Tama ako,” wika niya sa akin. “This was a fucking trap,” it was Night.

“Paikot lamang ang lugar na pinasok natin. Wala tayong mapapala dito,” sagot ko sa kanya saka ibinaba ang baril na hawak ko.

“At first I thought it has a calm environment because of the time, but now I’m sure that this was just a trap to lure us––”

“BINGO!” Kapwa kami napatingin sa nagsalita. Nakita namin si Freya na nakangisi sa amin at mayroon siyang mga kasama na ngayon ay nakapalibot na sa amin. “Akala ko pa naman Night mas matalino ka sa’kin?” Panunuya niya kay Night.

Sa pagtatakha ko ay imbes na masindak ay ngisian pa siya ni Night. “You think so?”

“Huli ka na nagmamatapang ka pa,” wika nito sa kanya.

“You’re nothing. Sabihin mo sa tarantadong kasamahan mo na huwag siyang gago na nagtatago sa saya mo,” nagulat ako sa sinabing iyon ni Night.

Tila nanggigil si Freya sa sinabi ni Night at dinakot niya ito sa kwelyo. “I can kill you now, like what we did to Poison,” pagbabanta nito.

“I can kill you too,” gusto ko siyang pigilan sa pagpoprovoke kay Freya ngunit alam kong hindi siya magpapapigil. I just hope na may plano siya.

“You’re fucking iritating!” Saka niya sana sasampalin si Night ngunit nasalo ang kamay niya ng huli.

“Freya, dalhin na natin ang dalawang iyan––” Hindi na natapos ng lalaking may nakatutok na baril sa amin ang sasabihin niya dahil mabilis ng umaksyon ni Night. Sa isang iglap lang ay may napatumba na siyang apat na lalaki habang si Freya ay nasa sahig at nanghihina.

Maagap akong sumunod sa ginagawa niya at umiwas sa mga bala ng baril at nagsimulang pataubin ang mga kalaban.

Mayroon akong binabanatan na isang tauhan nang maramdaman kong bigla akong hinatak ni Night. “We’re retreating,” matigas na wika niya.

Magkapanabay kaming tumakbo. Malapit na kami sa bukana ng quarters nang bigla na lamang may tumutok ng baril sa ulo ko.

“A—Anong gagawin natin?” Bulong ko kay Night. Nakakaramdam ako ng hindi magandang pangyayari.

“Trespassing means killing,” wika ng lalaki na nakaumang ang nguso ng baril sa ulo ko.

Naramdaman kong may inilagay si Night sa bulsa ng pantalon na suot ko. “Tell him, I’m sorry,” huling katagang sinabi niya bago ako itinulak ng malakas at may humablot sa akin palayo sa lugar na iyon.

Narinig ko ang mga palahaw ni Night habang papalayo ako, at magkakasunod na putok ng baril.

“PUTANGINA!” Sigaw ko saka ko iniwas ang kamay ko sa humahatak sa akin nang marating namin ang sasakyan.

“We have to fucking leave Vega!” Sigaw sa akin ni Flame na siya palang humatak sa akin.

“TANGINA PARE SI NIGHT!” Parang pinipiga ang puso ko. “TANGINA!” Iniligtas niya ako, tangina.

“This is her decision, it is part of the oath we took,” ramdam ko ang sakit sa tinig ni Flame. Matagal na niyang mahal na mahal si Night ngunit maging siya ay wala ring magawa.

Nanlulumo na napasandig ako sa upuan ng sasakyan pagkasakay ko.

Malayo na ang nababagtas namin nang magvibrate ang bulsa ko, kaya’t mabilis ko itong kinuha.

Cellphone.

“…tell him, I’m sorry…”

Nakarehistro ang numero ng tumatawag sa ngalang SHORT TEMPERED HUSBAND kaya’t napagtanto ko na si Nigel ito.

“WIFE!” Tinig mula sa kabilang linya.

“Mr. Ricafort,” pinigilan ko sa tinig ko ang panginginig dahil ramdam ko sa tinig niya ang kasabikan na makausap si Night.

“Sino ka? Nasaan ang asawa ko? Nasaan si Aeickel!?” Bakas na sa tinig niya ang pag-aalala.

“I’m one of her colleague. She told me to tell you she’s sorry. Mr. Ricafort….

…

…

…

…

…

…

She’s gone. Aeickel Lavria is gone.“

–

Ilang beses kong sinabi sa gc at group that Aeickel’s story wouldn’t be like the previous Freezells. I’m sorry.

Twenty-four

IBIBIGAY KO NA FOR THE 1ST TIME.

Nigel’s P.O.V

Kanina pa ako hindi makapag focus sa pagpirma ng mga papeles sa harap ko. Tila ako nababalisa. Hindi ko alam kung ano bang nararamdaman ko at hindi ko maipaliwanag ang pagkabalisang bumabalot sa akin.

Mula ng matanggap ko sa sarili ko na mahal ko si Aeickel, napuno na ng pangamba ang puso ko. Una, sa kadahilanang inakala ko na isa siyang lalaki, ikalawa, ngayong nalaman ko ang tunay niyang trabaho. Tila bawat oras na kasama ko siya ay mahalaga. Naaalala ko pa noong araw na hindi ako mapakali dahil iba na ang paraan ng pagtingin ko sa kanya.

---

“Oy ’tol! Tulala ka dyan?” Mabilis kong sinamaan ng tingin si Aljin na inaabala ako sa ginagawa kong pagtitig sa kanya. “Oh bakit?”

“Fuck off, ayaw ko ng kausap,” wika ko sa kanya at nakita ko naman na napangiwi siya.

“Royze! Ikaw nga ang kumausap sa mainitin na ulo na ’to. Akala mo babaeng may regla!” Baling ni Aljin kay Royze. Lumapit naman sa akin ang huli ng nakangisi kaya’t napakunot ang noo ko. Tila mapanuya ang mga ngisi niyang iyon na hindi ko nagugustuhan kung saan pumapatungkol.

“You’re starting to fall,” saka niya hinawakan ang balikat ko ngunit mabilis kong tinapos ang kamay niya.

“The fuck are you saying?”

“You can deny but it’s not your forte to lie, brother. We grew up together, you can’t fool me,” wika niya sa akin saka naupo sa tabi ko.

Kumabog ang dibdib ko na tila may nakatumbok ng nararamdaman ko. “I must be fucking insane,” iiling iling habang nakayukong turan ko kay Royze.

“It’s love, not insanity. Bear in mind that feeling that way is a human nature,” animo nagpapayong saad niya sa akin.

Hindi ako sumagot, sa halip ay tinitigan ko lang ang lalaking nag aayos ng mga gamit ko ngayon. Ang maiksi niyang buhok na bumagay sa bulto ng katawan niya, ang mata niyang animo nagtatago ng mga hindi maipaliwanag na emosyon, ang bawat kilos niya na tila may ayaw ipatuklas na kung ano man. He’s so damn beautiful for me. I must be really fucking insane for falling for this guy.

Gustong gusto kong pigilan ang nararamdam ko. Gustong gusto kong tumigil dahil alam kong mali ito. Hindi ako dapat ganito. I’m a fucking straight guy for Pete’s sake!

“I must be insane for falling inlove with you Aeickel Van Lou. Yes, I fell inlove with you! Now tell me, is it normal for a man to fall for its same sex? Normal pa ba ako? Normal pa ba na sobrang tindi ’tong nararamdaman ko sa’yo?”

Isang araw na hindi ko mapigilan ang selos sa babaeng lumapit sa kanya ay napaamin ako ng nararamdam ko. Tila kusa ng lalabas sa dibdib ko ang puso ko kung hindi ko pa sasabihin ang nararamdaman ko para sa kanya.

“A–Are you insane?”

“YES! I THINK I AM, MAN! I REALLY THINK, I AM!”

“You’re just fucking confuse, Nigel. Stop this insanity!” Pagpigil niya sa akin ngunit may iba akong nakikita sa mga mata niya. Animo may nararamdaman at nais siyang gawin ngunit gusto niyang pigilan.

“I’ve been keeping this feeling to myself for no one knows how long.”

“I thought you’re still inlove with your ex— so how?” Turan niya na kahit ako ay iyon ang paniniwala.

“I don’t know, I don’t freaking know. I don’t have any idea. Kung iyan ang iniisip mo, iyan din ang iniisip ko. Trust me. I really thought that it is still her all this while, but the moment I saw you flirt with someone, I feel like I am reaching my boiling point. I feel like I wanna drag you away from everyone. I wanna have you all by myself.”

---

Kaya’t nakakabakla man pakinggan, halos wala akong pagsidlan ng saya nang malaman ko na isa siyang babae at lalo na nang malaman ko na matagal na kami kasal. I’m so fucking lucky and I couldn’t express how glad and fortunate I feel. I must have done something good in my previous life for God to give me my wife, my Aeickel.

I’m scared of losing her, not now that I love her so much. Hindi ko alam kung anong mangyayari sa akin. Nais kong pigilin siya sa mga balak niya ngunit alam kong hindi maaari. I will steal her passion from her? No. Hindi iyon kakayanin ng konsensya ko. Isa pa, nangako siyang babalik siya sa akin.

“SIR!” Napalingon ako sa taong nasa harap ko. Bahagya akong nagulat sa pagbulyaw niya sa akin.

“Anong problema Ixara?”

“Kanina pa po ako narito Sir ngunit hindi niyo po ako pinapansin,” wika ng isa sa mga empleyado ko saka inabot ang papel sa akin ngunit imbes mahawakan ko ito ay dumulas ito sa mga kamay ko at tumama sa larawan ni Aeickel na nasa ibabaw ng mesa ko na naging sanhi na pagkahulog at pagkabasag nito.

Ang pangamba na nararamdaman ko kanina ay lalong umigting kaya’t mabilis kong binunot ang telepono ko upang tawagan siya. Kung alas syete na ng umaga ngayon, sa palagay ko ay tapos na ang misyon nila na naganap ng alas tres ng madaling araw.

“WIFE!”

“Mr. Ricafort,” naramdaman ko ang panginginig ko nang ibang tinig ang narinig ko sa kabilang linya.

“Sino ka? Nasaan ang asawa ko? Nasaan si Aeickel!?” Bulalas ko. Punong puno na ng iba’t ibang senaryo ang utak ko. Ayokong payagan ang pagpasok ng mga ideya ngunit wala akong magawa.

“I’m one of her colleague. She told me to tell you she’s sorry. Mr. Ricafort . She’s gone. Aeickel Lavria is gone.”

“Anong sinasabi mo!? Linawin mo putang ina!” Garalgal na ang tinig ko. Hindi ko alam ang nararamdaman ko.

“Our mission failed. She saved me. She received the gunshots for me,” ramdam ko ang paggaralgal ng tinig sa kabilang linya ngunit hindi ko na halos iyon inintindi. Nabitawan ko ang telepono at nanlumo ako sa narinig ko.

Nabablangko ako. Puro sakit at pangungulila ang nararamdaman ko ngayon. Nanginginig ang buong katawan ko at tanging mga luha lamang ang makakapagpaliwanag ng sakit at pighati.

“S—Sir Nigel? Ano pong namgyayari sa inyo?”

“I lost her,” mga salitang tanging nabitawan ko.

“PAKAWALAN NIYO SIYA!” Isang sigaw ang pumailanlang at nagpatigil sa mga taong nakahawak sa akin ngayon.

“Madam Cassandra, sinisira niya po ang mga dekorasyon!” Sigaw sa kanya ng isang lalaking humawak sa akin kanina.

“WALA KAYONG ALAM SA NARARAMDAMAN KO! GIVE ME BACK MY WIFE!” Sigaw ko sa kanilang lahat. Naglakas loob akong tunguin ang Phyrric matapos ng mga nalaman ko sa kasamahan niya sa telepono.

“Ricafort,” tawag sa akin ni Lola Cassandra. Hindi ako nag atubili na lumapit sa kanya at lumuhod sa harap niya.

“I love her so much. Give her back to me,” nagmamakaawa kong turan.

Hinawakan nito ang ulo ko na animo sinasabing tumayo ako ngunit ginagap ko lamang ang kamay niya.

“Give my wife back. Kaya kong isuko lahat, kaya kong magpaka layo layo, kaya kong iparaya kahit buhay ko, ibalik niyo lang ang asawa ko. Lola, she’s my life now. Hindi ko alam paano ako magpapatuloy ngayong wala na siya. Parang awa niyo na ibalik niyo siya sa akin. I want to see her, kiss her, touch her, tell her I love her. I miss her smile na sa akin niya lang ipinapakita, her boyish grin, her sweet scent. Huwag ganito, hindi ko kaya,” tuluyan ng pumatak ang mga luha ko.

“You can take anything you want from me, even my life, but not my wife. Not her. She’s everything I have, she’s everything I want, she’s everything I need. Hindi ko kailangan ng iba, siya lang. Give her back to me. Give my wife back to me. G—Give Aeickel back to me. She’s all I need to keep me feeling alive.”

Lumuhod si Lola Cassandra para magtama ang paningin namin. “I want to give her back to you as much as you want. I want to make her happy by allowing her to be with you. I want to see her having her own kids with you. I want all the best for her since she suffered from my hands when she was a little kid. I want you to make her the happiest girl alive, but I can no longer give her back to you,” nakita ko ang pagdaan ng sakit sa mata ng isang Cassandra Ysabelle Freezell. Lumuluha na rin siya sa harap ko gaya ng ginagawa ko. “I can’t bring a person back from the dead.”

“…I can’t bring a person back from the dead…”

“We will search for her body,” wika ni Flame.

Tumayo ako at pinunasan ang mga luha ko. “I’ll go with you. I want to see her dead body in front of my eyes to believe that she’s gone.”

NAKARATING kami sa lugar kung saan ko siya sinundan noon. Bawat hakbang namin patungo sa lugar na iyon ay iba ang kabog mg dibdib ko.

Marami kaming agent na kasama ngayon. Lahat sila ay naghahanap at nagbabaka sakali.

“Huwag kang gaanong lumayo sa akin. Nakareceive kami ng tip na wala na dito sila Freya ngunit maganda pa rin ang nakakasiguro,” wika ni Flame sa akin.

“Paano mo nagagawang kumalma, Flame? We both lost her. I know you love her,” wika ko sa kanya at napahinto siya sa paglalakad at lumingon sa akin.

“Kung mapapatunayan ko mismo sa mga mata ko na wala na siya, doon ako magsisimulang sisihin ang sarili ko. She’s our Aeickel, she has more capabilities than anyone who could ever imagine. You must know that more than I do,” sagot niya sa akin.

“I can’t lose her. Nagsisimula pa lang kami.”

“Ngayon palang humihingi na ako ng tawad sa’yo sa ginawa naming pag-iwan sa kanya sa gitna ng laban na iyon,” tinig ni Vega na nasa gilid ko. Napag alaman kong siya ang tumawag sa akin ukol sa pagkamatay niya.

“If only I didn’t allow her,” nasabi ko sa sakit na dumadaloy sa ugat ko.

“I would have been dead,” wikang muli ni Vega. “If you didn’t allow her to join us, ako ang napatay, ako sana ang sumalo ng mga balang iyon, ako sana ang hinahanap ang patay na katawan ngayon. I failed to protect the chief agent. She protected me instead. Hindi ko alam paano ko pa haharapin ang mga taong nagmamahal sa kanya. They lose her para lang sa isang walang kwentang gaya ko—”

Nagkagulatan kami nang bigla siyang suntukin ni Flame. “Night chose your life over hers. Huwag mong tawagin na walang kwenta ang sarili mo dahil ako mismo ang papatay sa’yo. Ginagawa mong walang kwenta ang naging sakripisyo niya para sa’yo!”

Natahimik ang lahat at nagsimula ng lumakad si Flame paalis. Sumunod ako ngunit nang papasok na kami sa bukana ng lugar ay halos hindi ko na marinig ang paligid sa pagtambol ng puso ko.

“Where did you leave her?” Tanong ko.

“I last saw her in the third statue of the left wing,” sagot niya. Wala na akong sinayang na oras. Kahit naririnig ko pa ang malakas na pagpigil sa akin ni Flame ay hindi na ako huminto pa.

Tumakbo ako patungo sa sinabi niyang lugar at nakakita ako ng apat na katawan. Gusto kong masuka sa amoy ngunit kailangan kong suungin ito upang makumpirma ko na wala siya rito. That she’s not yet dead.

Pawang hindi makilala ang mukha ng apat na bangkay dahil may mga tama sila mismong mukha o hindi naman kaya ay sa sentido.

Nakuha ng isang bangkay ang atensyon ko dahil sa bulto ng katawan nito. Naging mabagal ang bawat paghakbang ko. Tila nagyeyelo ang bawat galaw ko. Nanginginig ang buong katawan ko sa kaba at pagnanais na ialis sa isip ko ang hinala ko.

Nang nasa tapat na ako ng katawan ay halos pagbagsakan na ako ng mundo.

Lumapit ako dito at napaluhod saka iniangat ang katawan nito.

They have the same body built. The candle like fingers. The white skin.

This is the type of her hair cut. She’s wearing the earring I gave her. She even has the kiss mark I placed on her neck the last time we made love. She has the lips I always wish to kiss.

Hindi ko na maitatanggi. It’s her. She’s really gone. I lost her. I lost my wife. I lost my life. I lost Aeickel.

–

Hope you still read the next chapters after this. I hope you still love me, and I do hope you still trust me.

Twenty-five

Flame’s P.O.V

Gusto kong saktan ang sarili ko. Awang awa kaming lahat sa kanya. Awang awa kami na nakikita siyang hawak ang bangkay ni Night ngunit wala kaming magawa. Kami mismo ay nasasaktan. Kami mismo ay sising sisi sa ginawa naming pag-iwan sa kanya.

“Flame? Ano ng susunod nating hakbang?” Pukaw sa atensyon ko ni Dan, isa sa mga trainee agent.

“Hindi ako makapag-isip ng tama ngayon. Mabuti pa dalhin natin ang bangkay ni Night sa Phyrric. Mas makakabuti kung iveverify ito ni Tungsten,” wika ko kay Dan.

“Pero wala si Tungsten sa Phyrric ngayon Flame. Hiningi niya ang araw na ito para sa kamatayan ng ina niya,” sagot ni Dan sa akin kaya’t lalo akong nahirapan sa magiging desisyon ko.

“Dalhin pa rin natin siya sa Phyrric. Madam Cassandra’s verification is enough,” suhestyon ni Vega na nasa gilid ko.

Tumango ako at sinunod ang sinabi nila.

Nilapitan ko si Nigel at batid ko na hanggang ngayon ay hindi rin niya matanggap ang nakikita at nahahawakan niya. Kung ako ang nasa posisyon niya ay hindi ko rin masasabi kung anong sakit ang mararamdaman ko o kung ano man ang maaari kong magawa.

“Nakahanda na ang sasakyan,” tinig iyon ni Scorpio.

Nagtulong kaming buhatin ang katawan niya pasakay ng sasakyan. Hindi ko maatim na tignan ang mukha niya. Hindi ko kayang ito ang huling mukha niya na rerehistro sa isip ko. Hindi ko kayang tanggapin.

Makalipas ang ilang oras ay narating namin ang Phyrric ngunit hindi namin inaasahan ang nadatnan namin rito.

Si Madam Cassandra, kasama niya ang magulang ni Night na sila Ma’am Guia at Sir Lexir maging ang kakambal niyang si Leickel. Alam ko ang lahat ng impormasyon ukol kay Night dahil kami nila Scorpio, Pieces, Tungsten, Vega, at Alistair ang magkakasama at magkakasabay na pumasok bilang agent at kasalukuyan palang din siyang nagsisimula noon ngunit masasabi kong higit siya sa amin sa lahat ng bagay.

Ibinaba namin ang katawan ni Night at si Nigel ay tulala lamang na nakasunod sa amin.

Mabagal ang naging paglakad ng ina ni Night patungo sa kanya na tila hindi nito kakayanin ang maaari niyang makita at ang kakambal naman ni Night ay nakayakap sa isang lalaki na ang alam ko ay asawa niya at walang humpay sa pag-iyak.

Nang mailapag na namin sa harap nila ang katawan ni Night ay bigla na lamang yumakap dito si Sir Lexir.

“Nak? Alam mong mapagbiro ang Papa, pero hindi ganito. ’Nak tayo na dyan. Hindi na ’ko natutuwa sa’yo,” garalgal ang tinig nito na animo ano mang oras ay babagsak ang mga pinipigil na luha.

“Aei? Ang sabi ni Mama noon pa ’nak huminto ka na, ’di ba? Kaya namin kayong buhayin magkapatid kahit hindi ka magtrabaho, lalo at ganitong klaseng trabaho,” wika ng ina ni Night saka nito hinawi ang buhok ni Night.

“Ma,” baling ni Sir Lexir kay Madam Cassandra. “Fucking tell me who did this to my daughter! I’m going to kill him!” Nakita ko ang pag alab ng galit mula sa mga mata nito tanda ng anumang bagay ay maaari niyang gawin dahil sa nangyari sa anak niya.

“Patawarin niyo po ako,” tinig ni Nigel ang biglang nangibabaw. “If only I am strong enough to defend myself from the one who wants to get me killed, my wife wouldn’t have done something like this. Sana buhay siya ngayon, sana kasama natin siya ngayon,” awang awa ako sa kanya ngunit wala akong magawa.

“No one’s blaming you. We will update you about her burial, umuwi ka na muna at magpahinga,” tinig iyon ni Madam Cassandra.

“Madam, you have to verify that this is really her body for us to proceed with the official procedure of declaring an agent as deceased,” wika ni Scorpio na ikinatango ko.

“I, Cassandra Ysabelle Freezell, hereby declare that the body in front of me is Aeickel Lavria Freezell also known as Night’s body. As the highest leader of Phyrric organization, I’m more than heart broken to announce that she’s no longer with us. May her strong soul rest in peace.”

“LOLA!”

“Lei, anak, tanggapin na natin. We lost your sister.”

Nigel’s P.O.V

Ayokong tanggapin. Hindi ko kaya. Ayokong mag isip ng kahit ano. Hindi siya mawawala sa akin. Ilang beses siyang nangako. Ilang beses niyang sinabi sa akin na babalikan niya ako, na sa akin at sa akin pa rin siya babalik. She will never let me down. Her strong attitude will never break a promise.

“’Tol? Magsalita ka naman,” pukaw ni Aljin sa akin. Nalaman nila mula kay Royze ang nangyari. Inalam ni Royze kung bakit bigla akong nawala at sinabi ni Alistair na siyang nagbabantay sa akin ang nangyari.

“Nigel you have to talk. Kailangan mong mabawasan ang sakit na ’yan,” segunda ni Iro na ngayon ay inaabutan ako ng baso ng alak. Mabilis ko itong kinuha at binato sa kung saan na naging dahilan ng pagkabasag nito.

“You don’t have any idea how this fucking reality pains me. It pains me so much that it numbs my whole system,” pigil ang galit na tugon ko. “Mas tatanggapin ng utak ko kung nagmahal na lamang siya ng iba. Mas matatanggap ng puso ko kung sinabi nalang niyang hindi niya ako mahal. Mas nanaisin ko pang inilayo niya ang sarili niya sa akin kaysa ganito. I can no longer see her, touch her and tell her everything she wants to hear from me. It is so fucking painful that I want go after her. It is so fucking devastating that I want to be with her by any means. It is so fucking painful that I can no longer be with the only woman I loved. This pain is eating me alive,” there, I broke down in front of them. I let out all my tears. I can’t express the pain without crying.

“Hindi gugustuhin ni Aeickel na nagkakaganyan ka—”

“Then tell her to come back to me! Tell her to bring herself in front of me this moment! Tell her to be alive again! Tell her that I fucking love her and I can’t imagine living a life without her!”

I tried to fight this feeling but I know I’m not that strong. I’m so scared right now. I feel so helpless. Hindi ba maaring bumalik nalang siya sa akin? Hindi ba pwedeng maging masaya na lang kami?

My wife, if you’re not coming back, I can go to where you are.

Someone’s P.O.V

Mataman lamang kaming nakamasid sa kanila. Wala silang kaalam-alam na nasa tabi-tabi lang ang sisira sa lahat ng pinaplano nila.

Kung inaakala nilang mauutakan nila ako, nagkakamali sila. I’m way smarter than any of them. Hindi sila maaaring magmalaki sa akin.

While they are thinking that they were three steps ahead, they were actually five steps behind. I’m not someone that they can easily fool. I’m not someone that they can easily catch. I’m sly as fox. I’m faster than a cheetah. I’m stronger than a lion. My soul is way powerful than of a devil’s. If they thought that they could beat me, they have to think twice.

“Anong balak mong gawin ngayon?” Tanong ng lalaking katabi ko.

“Hindi tayo magpapadalus-dalos, kailangan nating timbangin ang sitwasyon,” sagot ko rito.

“Kung gayon, ngayon na ba natin itutuloy ito? Tapos ka na ba sa pagmamasid?”

“Killing them so easily will not give me the satisfaction. We have to make them suffer. We have to let them live and make them regret living,” matigas na wika ko sa taong ito.

“You didn’t tell me your plans, mabuti na lamang at agad akong nakasunod sa mga gusto mong mangyari,” nakangising wika niya sa akin.

“I believe in your capabilities even before. Actually I am more than satisfied in your works. You’re sophisticated and meticulous. You do know when to act and when to surrender,” turan ko sa kanya na alam kong nais niyang marinig.

“I’m glad you trusted me. And I’m glad you chose me,” nakangisi niya muling wika sa akin.

“I chose you now because I trust you. I chose you because you’re the only person I could think of when it comes to this kind of fast thinking things. You are the well recommended person,” natawa siya sa sinabi ko saka umiling.

“Sssshhhh,” sala niya inilagay ang hintuturo niya sa labi niya na nagsasabi na huwag akong magsalita.

Ibinaling ko ang paningin ko sa mga taong pinagmamasdan namin ngayon. Mababanaag mo sa kanila na tila may hinihintay sila at anumang oras ay darating na ito dahil kita ang pagkalito at tuliro sa mga mata nila.

That’s what they get for not doing a clear and clean mission. In this world we live in, once you fail you’re no longer trustworthy, you’re no longer someone they can look up to, and you’re no longer usable.

“I think they are coming,” wika ng tao sa tabi ko.

Mabilis akong naghanda ay iniayos ko ang mga dalahin namin. Panahon na para ipakita sa kanila kung sino ba talaga kami at ipaalala sa kanila kung sino ang binangga nila.

“Amo!” Wika ng mga tauhan sa taong kapapasok lamang ng senaryo. Sumaludo pa ang mga ito sa kanya.

Nakakatawa silang panoorin. Wala silang alam sa matinding delubyong parating. Uubusin ko sila, hanggang sa umabot ako sa mismong pakay ko. Uubusin ko sila hanggang sa hindi na nila magawa ang mga dapat nilang gawin. Uubusin ko sila, at ako ang matitirang magpapaikot kay Nigel sa mga palad ko. Ako at walang iba.

“May matagumpay na nagawa ngunit hindi ito ang lahat,” wika ng taong kapapasok na ikinangisi ko.

“Ano pong ibig sabihin amo?”

“Mayroon pa tayong huling misyon na dapat isakatuparan,” sagot nito sa katanungan.

“Handa ka na ba?” Pagbibigay babala ko ng pagsugod sa taong katabi ko. Naging maluwang ang pagkakangiti nito sa akin na animo sinasabi na anumang oras ay handa na siya.

“Just give me your instructions, I am more than oblige to obey you,” sagot niya sa akin.

Itinuro ko sa kanya ang daraanan niya at mabilis naman niyang sinunod. Wala pang dalampung segundo ay nasa magkabilang gilid na kami ng pakay namin.

Sinenyasan ko siya at nagsimula siyang magpaputok ng baril kaya’t isa isang nagtumbahan ang mga tauhan na kanina lamang ay masayang sumalubong sa amo nila.

“PUTANG INA! SINONG NAKAPASOK? HANAPIN NINYO ANG PINANGGALINGAN NG PUTOK!!” Malakas na sigaw nito. Nagkatinginan kami ng kasama ko at sabay kaming ngumisi sa narinig namin.

“AMO! UMALIS NA PO KAYO! KAMI NA PO ANG BAHALA––” Binaril ko na ito bago pa man ito makatapos ng ninanais niyang sabihin.

“PUTANG INA MAGSIKILOS KAYO! HINDI KO KAYO BINABAYARAN NG MALAKI PARA LAMANG SA GANITO! IKUTAN NINYO ANG LUGAR!” Takot at balisa ang rumehistro sa mukha nito na animo hindi sanay sa ganitong bagay.

Nais ko pang makita ang pagkalito sa mukha niya. Nais ko pang makita sa mukha niya na hindi siya nagtititwala sa kahit na sino sa mga oras na ito. Ang bigat ng tiwala na ibinigay ko sa kanya at umaasa akong siya ang katulong kong magsasakatuparan ng mga binabalak ko ngunit tinarantado niya ako.

Nakita kong bumunot na siya ng baril at iniikot na niya ang mga mata niya sa paligid. Alam kong magaling siya sa pakiramdaman ngunit tila ngayon ay nabobo na siya.

Tinignan ko ang lalaking kasama ko at sa palagay ko ay nakuha niya ang ipinupunto ko. Mabilis siyang tumalon patungo sa lugar na kinatatayuan ng taong kinasusuklaman naming pareho.

“PUTANG INA!” Sigaw ng isa sa mga tauhan ng tutukan na ng lalaking kasama ko ang taong nais nilang protektahan.

Mabilis akong tumakbo papalapit sa mga natitira pa at isa-isa silang pinaputukan. Kitang kita ko sa mata ng amo nila ang gulat nang isa-isa sila nagsitumba ng hindi nakikita ang kinaroroonan ko.

“A–nong ginagawa mo dito?” Tanong ng taong iyon sa lalaking kasama ko habang may nakaumang na gatilyo ng baril sa ulo nito.

“Putang ina mo, iyon lang ang masasabi ko,” napangisi ako sa matapang na isinagot na iyon ng lalaking kasama ko at kasabay noon ay ang pagsipa niya sa baril na hawak ng taong takot na takot na ngayon.

“S—Sinong kasama mo? S—Sino pang narito!?” Garalgal ang tinig na wika nito kaya’t doon na ako nagpasya na lumabas mula sa pinagkukublian ko.

“Anong pakiramdam ng ikaw naman ang mautakan Khalil Vergara….

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

also known as Scorpio?“

Nanlaki ang mata niya nang makita ako. Napangisi ako sa reaksyon niya.

“A–Anong ginagawa mo dito?”

“I, Aeickel Lavria Freezell— Ricafort, is alive and I’m going to fucking kill you. Mark my words. I’ll tear your every inch apart.”

“She’s alive and still kicking, brother.”

“Thanks to you, Tungsten.”

–

NEXT CHAPTER WILL BE THE ELABORATION OF THIS CHAPTER. CONGRATS KUNG PAREHO TAYONG MAG-ISIP, better luck next time kung hindi. Muah! 😘

Twenty-six

Aeickel’s P.O.V

“P—Paanong narito ka!?” Sigaw niya sa akin sa hindi makapaniwalang tinig.

Hindi ako isang tanga na agad mapababagsak at mas lalong hindi ako isang bobo na kakagat sa bitag.

“Did you really think you could beat me with that cheap acting of yours? Scorpio, I’m way way way smarter than what you could ever imagine,” saka ko siya binigyan ng nakakalokong ngiti.

“Putang ina mo! Niloko mo kami!?” Nanggagalaiting wika niya ngunit hindi siya makapasag dahil nakaumang ang nguso ng baril ni Tungsten sa kanya at nanginginig na itong kumalabit ng gatilyo.

“Sa iyo pa nanggaling ang salitang niloko? Wow Scorpio, mahiya ka naman sa balat mong hayop ka,” sabat ni Tungsten.

“A traitor is a traitor, how do you want me to kill you? Slowly? Or with a loud bang?” Saka ako naglakad palapit sa kanya at itinutok ang baril sa noo niya. “O tatadtarin kita ng bala gaya ng ginawa mong pagpatay kay Poison?”

Nakita kong tila nanigas si Tungsten sa narinig niyang isiniwalat ko. Ngayon niya lang narinig ito dahil ang nakakaalam lamang ng teyorya ko ukol sa pagkamatay ni Poison ay sina Flame at Vega.

“I–IKAW ANG PUMATAY KAY STELLA!?” Nakita ko ang panginginig ng kamay ni Tungsten. Tinuring niyang nakababatang kapatid si Poison gaya ni Flame.

“PUTANGINA MO NIGHT! ANG DAMI MONG ALAM BAKIT HINDI KA PA NAMATAY!” May pagka garalgal ang tinig niya. Alam kong natatakot siya sa naging reaksyon ni Tungsten. Napangisi ako lalo sa kanya.

“Tang ina Night, hindi ba maaaring ako ang dumurog sa hayop na traydor na ’to?” Ramdam ko ang galit at pagkamuhi sa tinig ni Tungsten. Alam ko ang nararamdaman niya dahil ganyan din ang nararamdaman ko sa mga oras na ito.

“Let him know first why did we end up knowing that he’s a traitor,” malumanay kong pahayag.

---

Nang makaalis ako sa bahay ni Nigel ay hindi ko agad tinawagan si Vega at Flame upang sunduin ako. Tinungo ko ang Phyrric nang walang nakakakita at walang nakakaalam.

Una kong pinuntahan ang work area ni Tungsten at nakita ko siyang busy sa pag iinspeksyon ng mga cloned bodies na madalas naming gamitin sa mga misyon na nangangailangan ng pagtakas at pag-iisip. Napangiti ako kung gaano siya ka metikuloso sa pagbusisi ng mga cloned bodies. Si Tungsten ang taga verify namin sa mga katawang nakukuha namin sa mga crime scenes dahil nga sa pagiging eksperto niya. Ang mga gawa niya ay hindi mo iisipin na isang clone sa pagiging perpekto.

Nilampasan ko siya at tinungo ko ang locker ni Poison. Kung tama ang iniisip ko nasabi rin niya sa akin ang password nito bago siya mawala. Ipinuwesto ko ang sarili ko sa harap ng pinaglalagyan ng code at inilagay ko ang codename kong NIGHT, at gaya ng inaasahan ay bumukas ito.

Ang ipinagtatakha ko ay isang bag na may lamang bote ng tubig ang nasa loob ng locker niya at sa palagay ko ay isang panyo o mas tamang sabihin na isang lampin.

Agad kong kinuha ang mga ito at nilunod ko ang sarili ko sa matinding pag-iisip. Matagal ko ng pinag-iisipan na si Scorpio ang traydor ng organisasyon at alam kong ganoon din si Vega ngunit ngayon ko ito napatunayan dahil sa bote ng tubig. Kung tama ang pagkaka-alala ko, Scorpio is water sign that derives the strength it has from the emotional and psychic realm.

Ang lubos kong inaalala ngayon ay ang lampin na nakuha ko sa locker ni Poison. Anong ibig sabihin nito?

Tinungo ko si Tungsten muli na ngayon ay nagkakape na lamang habang may tinitignan sa desktop niya.

“Night?” Napahinto siya sa paghigop ng kape niya nang makita niya ako.

“Kailangan kita,” diretsong tugon ko sa kanya.

“Ha?”

“Clone me. Exact copy, no more, no less,” bahagya siyang napanganga sa sinabi ko.

“Aanhin mo? Sasabak ka nanaman bang mag-isa sa misyon? Ikaw babae ka tatamaan ka na sa’kin talaga!” Tanong nito na may halong sermon.

“No. You’ll come with me on my own cue,” sagot ko at nakita kong kumislap ang mata niya sa tuwa.

“Noted! Kailan?”

“Tonight,” halos masamid siya sa narinig niya sa akin ngunit tumango na lamang siya.

Kailangan kong patayin ang sarili ko upang maisa-ayos ko ang mga plano ko at upang malaman ko kung sino ang ang puno’t dulo nitong katarantaduhan na ito. Hindi ako makagagalaw ng maraming matang nakamasid sa akin.

Nagsimula ng maghanda si Tungsten at ako naman ay pumunta na sa lugar kung saan namin napagkasunduan na dadaanan ako nila Vega at Flame.

Sa una palang ay alam ko ng isa itong patibong dahil sa katahimikan ng paligid at ang napakadali naming pagpasok. Hindi ito normal at alam kong naramdaman iyon ni Flame kaya’t bigla siyang nawala sa kabilang linya ay para na rin tunguin kami ni Vega.

Nang itulak ko palayo si Vega ay bigla akong tumingin sa sinabi kong pwestuhan ni Tungsten at nakita ko siyang nag thumbs up sa akin. Isa-isa niyang pinagbabaril ang mga tauhan na may nakaumang na baril sa akin at ako naman ang bumaril sa iba.

May nagtangkang umabot ng balikat ko mula sa likod ngunit mabilis akong umikot at sinipa ito sa sikmura saka ko ito pinaputukan.

Asintadong tunay si Tungsten, karamihan ng tinamaan niya ay sa sentido.

Nang wala ng dumarating na mga armadong lalaki ay minuwestra ko si Tungsten na bumaba na upang makuha namin ang clone na ginawa niya. Naipwesto namin ito katabi ng tatlo pang tinamaan ni Tungsten kanina.

Napalingon ako at narinig ko ang yabag ng mga paparating maging ang tinig ni Freya na mukha nakahuma na sa ginawa kong pagbunsol sa kanya. Pasalamat siya’t hindi ko pa siya pinatay.

Agad kong hinatak si Tungsten sa isang tagong bahagi at nakita namin na nagdidiwang sa kasiyahan sina Freya nang makita ang bangkay ko ’di umano.

---

“Hindi kasing bobo si Night gaya ng inaakala mo Scorpio. Sa lahat ng agent, ikaw ang silaw na silaw sa pera. Bakit? Kulang ba ang sinusweldo mo kada buwan? Putang ina ’tol, isang million sa isang buwan, bakit parang hindi ka pa kuntento!” Saka siya biglaang sinuntok ni Tungsten sa panga.

“Tungsten, tama na.”

“Hindi Night, kung maaari lang na patayin ko ang hayop na ’to gagawin ko na!” Sagot niya sa akin.

“S—Sigurado ka bang si Night ka? Hindi kaya ikaw ang kakambal niya? Binerepika ni Madam Cassandra ang katawan mo!” Sigaw naman sa akin ni Scorpio. “Sabihin mo? Tanga rin ba ang Lola mo o kinuntsaba mo siya!?”

Bigla akong tumawa sa sinabi niya. “My Lola? You’re too stupid to think that you could fool her. No one in this entire world could ever fool Cassandra Freezell, definitely not a low cockroach like you,” nakita ko ang panginginig niya sa galit sa itinuran ko.

“Umiyak siya sa harap ng asawa mo!”

“Bobo! Iyon ’yong hindi pa nakikita ni Madam ang clone na katawan ni Night! Huwag mong pairalin ang pagiging tanga mo Scorpio, parang gusto kong pandirian na nakasama ka sa mga elite agents!” Bulyaw sa kanya ni Tungsten.

Bigla akong nakaramdam ng nguso ng baril sa batok ko at doon ko naramdaman na may tao sa likod ko.

“Sinasabi ko na nga ba’t buhay kang hayop ka. Masama kang damo kaya matagal pa bago ka mamamatay!” Tinig iyon ni Freya.

Hindi ako nag-aksaya ng oras at mabilis akong umikot at pinaputukan ang paa niya. Nakita ko ang pag-ngiwi niya at mabilisang napaupo dahil sa nangyari.

“GAGO KA NIGHT!!” Sigaw niya. “KAPAG MAY NANGYARI SA ANAK KO PAPATAYIN KITA!” Tila ako nanginig sa narinig ko at kasabay nito ay may umagos na dugo sa binti niya. “KHALIL! K–KHALIL ANG ANAK NATIN!”

“PUTANG INA MO NIGHT!” Akma akong susugurin ni Scorpio ngunit pinigilan siya ni Tungsten. “HINDI MO ALAM ANONG SINAKRIPISYO KO PARA SA ANAK KO!!”

Pinanatili ko ang blangko kong ekspresyon kahit ang totoo ay nagulat ako sa nalaman ko.

“We even killed Stella for this child, putang ina mo Night. Hayaan mo na ’ko! Si Scorpio ang parusahan niyo, huwag kami ng anak ko,” may panghihina sa tinig niya. “Buntis—”

“FREYA!! HUWAG KANG MAGSALITA!” Pigil ni Scorpio dito.

Mabilis kong kinasa ang baril ko at tinutok ito sa ulo ni Freya. “Fucking speak or I’ll kill you with you unborn child?”

“BUNTIS SI STELLA NANG MAMATAY SIYA! Inanakan siya ni Khalil!” Gulantang ang buong pagkatao ko sa narinig kong iyon. “Nahuli niyang si Scorpio ang magtatraydor sa Phyrric, at nang nais na niyang sabihin sa inyo ay nalaman namin na buntis siya kasabay ng pagbubuntis ko! Binantaan namin siya na kapag hindi niya inako ang pagtatraydor ay papatayin namin sila ng anak niya. Alam namin na lalambot ang puso mo sa kanya at red card ang ipapataw mo kaya’t hindi siya papatayin at hindi nga kami nagkamali.”

“NAPAKAWALANG HIYA NIYO! NAGDUSA MG HUSTO SA KAMAY NINYO SI STELLA!” Puno ng hinanakit na wika ni Tungsten.

“Hindi dapat namin papatayin si Stella kung hindi ka gumawa ng paraan upang huliin si Scorpio! Kasalanan mo ito! Kasalanan mong siya ang ipinadala namin sa basement na iyon!!”

“Lavria,” lahat kami at napatingin sa nagsalitang iyon at nakita namin si Lola na matamang nakatingin sa amin at kasama niya ang mga noble agents na hindi lumalabas kung hindi kakailanganin.

“M—Madam?” Tinig ni Tungsten.

“Isakay ang mga traydor sa sasakyan at gamutin ang buntis. Lahat ng tauhan na narito ay patayin. Wala kayong ititira,” matigas na utos niya na alam kong walang sino man ang maaaring bumali.

Hinawakan na ng mga noble agents si Scorpio ngunit nagsalita pa ito. “Hindi dito natatapos ang lahat Night, mamamatay ang asawa mo lalo na’t hindi mo pa rin alam sinong nais na magpapatay sa kanya,” nakangisi nitong baling sa akin.

“Not anymore. Army power ,” tila natuod siya sa narinig sa akin.

TATLONG linggo na akong nakakulong sa interrogation room. Parusa ko ito sa ginawa kong pagpaplano ng hindi ipinadaan kay Lola Cassandra. Alam kong napaniwala ko rin siya ng pagkamatay ko noong hindi pa natatagpuan ang pekeng bangkay. Pagkakita lamang niya sa pekeng bangkay ay doon lamang niya nalaman na buhay ako.

Dinalaw na rin ako nila Mama at Papa, maging si Leickel, Whynter at maging si Laeven na kapwa galit na galit sa akin sa ginawa ko. Muntik pa daw ipalibing ni Papa ang clone na kahit kailan ay hindi naman nagawang huminga.

Ngayon ang huling araw ko sa parusang ito. Nangangati na akong makita siya. Gustong gusto ko ng makita ang asawa ko. Hindi ako tuod na walang pakiramdam, miss na miss ko na siya at higit sa lahat nais kong malaman niya na buhay ako. Mabuti at maigi ang ginagawang pagbabantay sa kanya ni Tungsten na araw-araw na nag-uulat sa akin ng mga kaganapan sa buong maghapon niya. Kung minsan ay may mga nagagawa umanong bagay si Nigel ngunit mabilis itong napipigilan ni Tungsten. Madalas ay nakagagalitan na ni Lola si Tungsten pagkausap niya sa akin. Malaki ang pasasalamat ko kay Tungsten.

“Night!!! Waaaaaahh!” Bigla akong niyakap ni Vega. “Sa wakas makakausap na kita––”

“Save that for the next time. Hindi kayo ang gusto kong makita,” malamig na wika ko sa mga ito. Nakangiti sa akin si Alistair at si Flame naman ay nahihiya. “Saka na tayo magkamustahan, kailangan kong magpakita sa asawa ko,” wika ko sa kanila saka na ako tumalilis ng alis sa Phyrric.

Pasakay na ako ng sasakyan ko nang tumunog ang teleponong binigay sa akin ni Vega kaninang bago ako umalis.

“NIGHT! Night ikaw na ’to, hindi ba? Ngayon ang labas—”

“Tell me straightly what do you want, Tungsten.”

“Tangina buti na lang,” bulong niya sa hangin. “Night ’yong asawa mo biglang nawala sa paningin ko!”

Bigla akong nakaramdam ng matinding kaba. “Ikutan mo ang building. Papunta na ’ko!” At mabilis kong pinatay ang tawag at pinaandar ang sasakyan.

Mabilis akong naghanap sa maaari niyang puntahan. Sa rooftop, sa bar, sa opisina, sa condo niya. Nauubusan na ako ng ideya nang biglang sumagi sa akin ang minsang pagrereport ni Tungsten.

“…noong minsan nga ay muntik na siyang hulihin ng mga security guard kasi nagpupumilit siyang pasukin ang condo mo noong lasing siya, mabuti na lamang ay pinakita niya ang marriage contract niyo kaya binigyan siya ng spare key ng building owner…”

Walang pag-aatubili na tinungo ko ang condo ko.

Dumaan ako sa likod kung saan may sliding window dahil nang pindutin ko ang passcode nito ay hindi tinanggap. Palagay ko ay pinalitan niya.

Nang nasa sliding window na ako ay nakita kong madilim sa loob, mabuti na lamang at maliwanag ang sinag ng buwan. Kahit paano ay aninag ko ang loob.

Nakakita ako ng isang bulto na nakaupo sa sahig at nakasandal sa pader habang nakatupi ang isang tuhod at nakapatong dito ang isang kamay niya na animo may hawak na patalim.

Siya iyon. Kabisadong kabisado ko ang katawan na iyon. Hinding hindi ako magkakamali sa pagtukoy ng bulto niya.

“Please, wife. Come back to me,” mahina ngunit dinig kong wika niya dahil bahagyang nakabukas ang sliding window. “Kung hindi ka babalik maaari na akong sumunod sa iyo.”

Awang awa ako sa itsura niya. Mababanaag mo na hindi siya lasing o nakainom ngunit bagsak na bagsak ang balikat niya na animo puno ng pighati at sakit ang dala.

“Hindi nila ako hinayaan na samahan ka sa huling hantungan mo. Sinabi ng Papa mong wala akong karapatan sa’yo,” napapailing ako sa naririnig ko mula sa kanya. Alam na ni Papang buhay ako ngunit sinadya niyang pahirapan si Nigel!

Naalarma ako ng itapat niya sa dibdib niya ang patalim kaya’t mabilis akong pumasok sa loob.

“Kapag itinuloy mo ’yan, mas lalo mo akong hindi makakasama,” nakita ko kung gaano siya kagulat na makita ako.

“W–Wife?”

Hindi ako sumagot sa halip ay mabilis ko siyang dinamba ng isang mahigpit na yakap.

“I’m back for you. I’m alive. I didn’t break my promise to you.”

Imbes na sagutin ang mahigpit kong yakap ay itinulak niya ako ng marahan palayo. “Tell me hindi panaginip ito?”

Ngumiti ako sa kanya at umiling. “Ikaw at ikaw lang ang babalikan ko. Hindi ako mawawala sa’yo.”

Akmang hahalikan ko na siya nang mabilis siyang nawala sa harap ko at tumakbo patungo sa banyo at doon ko narinig ang kukumpirma ng mga hinala ko noong nakaraang isang linggo.

A Ricafort is on the way.

–

Twenty-seven

Aeickel’s P.O.V

Tinungo ko siya sa banyo at nakita kong walang humpay ang pagsuka niya na wala namang inilalabas.

Hinagod ko ang likod niya at inabot ko sa kanya ang baso ng tubig na kinuha ko bago tumungo rito.

Mabilis niya itong kinuha at ininom. “I—I’m sorry wife, these past few days I’ve been feeling sick,” saad niya sa nanghihinang tono.

Inalalayan ko siya at dinala sa sala saka ko binuksan ang ilaw. “Are you okay now?” Tanong ko saka naupo sa tabi niya.

“Totoo bang nasa harap na kita?” Hindi makapaniwalang tanong niya nang malinaw niyang masilayan ang mukha ko.

“One more doubt and I’ll be gone for real,” nakita kong nahintakutan siya sa itinuran ko kaya’t mabilis ko siyang niyakap. “I’m sorry, I’m just kidding.”

Nakaramdam ako ng guilt sa nakita kong ekspresyon ng mukha niya. Tila siya natrauma sa pagkawala ko.

“I can’t bear to lose you again,” at niyakap niya ako ng mas mahigpit. “Hindi ko na kakayanin. Sa nakalipas na mga linggo para na akong tatakasan ng bait. I’m functional but not entirely functional. Kulang na kulang ako,” bigla kong naramdaman ang pagyugyog ng balikat niya at ang pagkabasa ng balikat.

“I’m sorry for not telling you about my plans. I’m sorry for making you feel this way,” saka ko siya marahang inilayo at tinignan siya sa mga mata niya na may mga naglalandas na luha. “You’re being too emotional,” nakangiti kong pagpapatuloy saka pinunasan ang luha niya.

“You’re making me like this,” saka pa tumaas ang kilay niya sa akin. I’m done. I think it is already starting even without him knowing.

“Pupunta tayo ng ospital bukas,” rumehistro ang pagtatakha sa mukha niya sa narinig sa akin. “Kailangan mong magpa check up,” dagdag ko.

“I’m fine, and I’m finally back to my sanity because you’re now here,” sagot niya sa akin.

“No, you’re not. Trust me,” saka ako ngumisi na ikinakunot ng noo niya.

“I said no!” Nagulat ako sa bigla niyang pagsigaw at padabog na pagtayo. “Marami kang kailangang ipaliwanag sa akin at hindi natin lilisanin ang building na ito na hindi ka nagpapaliwanag! I’m so tired of understanding your secretive personality Aeickel Lavria!”

Gusto kong mapasampal sa noo ko sa sudden outburst niya lalo na nang nailagay niya ang palad niya sa bibig niya na animo hindi niya sinasadya ang mga nasabi niya. How does this curse works? This Freezell thing is such a pain in the ass.

“Sit down!” Matigas na utos ko na agad naman niyang ikinatalima ng upo.

“I–I’m sorry,” saka pa siya nag puppy eyes sa harap ko. I never thought that the ever migthy and short temepered Nigel Iñigo Ricafort would do this.

“I’ll tell you everything but not now. All you need to know is that I’m alive and I already caught the traitor in our organization,” nakita kong napatango-tango siya na animo batang nasasabihan.

“But we don’t have to go the hospital—”

“We have to!” Matigas na salungat ko sa kanya.

“I hate hospitals!” Pagmamatigas niya. Tila ako nakikipagtalo sa batang paslit sa kanya.

“You wouldn’t want to hear the reason whu I’m asking you to go the hospital, Nigel. You wouldn’t want,” babala ko dahil alam ko ang susunod na mangyayari.

“Just tell me! I told you I hate your secretive personality—”

“I think I’m pregnant—”

Blaaaaag!

Napapailling na lamang ako sa naging reaksyon niya. Ang tigas kasi ng kokote.

“ISA pang beses na himatayin ka, I swear maiiwan ka dito sa waiting area!” Singhal ko sa kanya. Nasa limang beses na siyang hinimatay mula kaninang dumating kami ng ospital dahil sa kakakulit niya sa akin ukol sa palagay ko na pagdadalang tao ko.

“I–I’m sorry, wife. I just cant—” at tila muli nanaman siyamg hihimatayin ngunit mabilis ko siyang nasalo.

“Isa, Nigel!” Tila naman nabalik siya sa ulirat sa bulyaw kong iyon. Nauubusan na ako ng pasensya sa kanya. Kanina pa siya.

---

“Wife,” pukaw niya sa atensyon ko habang nagmamameho ako ng sasakyan. Napagdesisyonan ko na ako ang magmaneho dahil baka kung anong gawin niya kapag siya ang nasa manibela.

“What!?”

“Are you pregnant for real?”

“It’s just my theory but I think I’m right—”

Blaaaag!

Tumama ang ulo niya sa salamin ng sasakyan dahil bigla na lamang siyang pinanawan ng ulirat.

Narating namin ang ospital at mabilis ko siyang ginising saka na kami pumasok sa loob.

Nasa information desk kami dahil itatanong ko ang schedule ni Tita Yna na mommy ni ate Vance, at sa kanya ko balak maunang humingi ng diagnosis nang magsalita nanaman ang lalaking katabi ko.

“Wife, are we hear to check you pregnancy?”

“Yes—”

*Blaaaaag!“

Hiyang hiya ako sa mga nurse at mga pasyente na nararaanan kami. Para kaming may emergency case dahil todo ang paypay ko sa kanya. Gustong gusto ko na siyang buhusan ng malamig na tubig ngunit pinipigilan ko ang sarili ko.

Nakanganga pa siya na animo ang pagkahimatay niya ay itinuloy na niya sa pagtulog.

Nakakalimutan ko ang totoong personalidad ko dahil sa taong ito. Sana hindi mamana ng magiging anak namin ang sumpang ito dahil baka hindi ko kayanin kung dalawa silang alagain ko na ganito ang sistema.

---

“Mrs. Ricafort, maaari na po kayong pumasok,” hindi ko pa rin nakakasanayan ang apelyido niya. Nakakaramdam pa rin alo ng pagkailang—

“Huwag kiligin wife,” kala mo ay nawala ang sakit sakitan niya at bigla akong binigyan ng nakakalokong ngiti.

“Pumasok na tayo o patutulugin kita sa suntok,” inis na sagot ko saka ako nagpatiuna sa pagpasok.

Nakita ko si Tita Yna na matamang nakatingin lamang sa akin. “I’m glad you’re back,” malamig na wika niya sa akin.

“I’m sorry for worrying you,” sagot ko sa kanya ngunit umiling siya.

“I never believe anyone who told me that you’re dead. I know how you work and I am aware of your capabilities,” wika sa akin ni Tita Yna.

“Ehem,” may biglang pagtikhim kaming narinig na ikinalingon namin.

“Ah Tita, he’s my—”

“I know,” napatango na lamang ako sa pagputol niya sa akin. “Mahiga ka na,” sako tinungo ang hospital bed at nahiga.

“Pwede po ba ako sa loob?” Tanong ni Nigel.

“Ikaw ba ang iuultrasound?” Masungit na wika ni Tita Yna dito.

“Hindi po, pero ako ang bumuntis at akin tanim ’yan—”

“NIGEL!!” Gigil na sigaw ko sa narinig kong sinabi niya. Nahihiya na ’ko especially to Tita Yna.

Gulat na gulat ako nang bigla itong tumawa. My Tita Yna doesn’t know how to laugh.

“Fine, young man. Get inside,” saka niya iminuwestra na pumasok na si Nigel na mabilis namang ginawa nang huli.

May inilagay na malamig na gel sa tiyan ko si Tita Yna at itinapat niya ang apparatus na pang ultrasound.

“How was it Tita?”

“It’s confirmed. You are pregnant—”

Blaaaag!

“Don’t mind him, nakuha niya na ang sumpa,” nahihiyang pahayag ko.

“Yes you are four weeks pregnant,” turan niya sa akin.

“Ilan siya o sila?” Maagap na katanungan ko.

“Do you really want to know?” Bigla akong binundol ng kaba sa tanong na iyon ni Tita Yna.

“No,” sagot ko.

“That’s good, but Aeickel you have to very extra careful,” muli ay nakaramdam ako ng kaba sa narinig ko.

“Why, tita?” May kaba sa tinig ko.

“You were trained as an agent since you were young, you have a low mattress that can lead to miscarriage. I’m telling you this not to scare you but to warn you for possibilities,” kalmado ngunit alam kong nangangamba niyang turan sa akin.

Tumango ako sa kanya at napagpasyahan ko na lisanin na ang lugar na iyon. Wala akong dapat ikabahala, ang dapat ko lang gawin ay mag ingat.

NARITO kami sa mall at sa palagay ko ay nakamove on na siya sa salitang buntis, pregnant, o pagdadalang tao.

Masaya siyang nagtitingin-tingin ng mga gamit ng baby lahit na isamg buwan palang naman ang anak niya at dugo pa lang.

“Sir, ano pong hanap niyo? Pang regalo po?” Biglang lapit sa akin ng tatlong saleslady at akala mo kinikiliti sa lawak ng ngiti at kilig sa pagtingin sa akin.

“No, I’m just doing some window shopping,” sagot ko sa mga ito at naglakad na ngunit muli akong sinundan.

“Buntis po ba ang asawa niyo, Sir? Para po sa anak niyo?” Tanong naman ng isa.

“No,” saka ako ngumiti ng tipid ngunit lalo lang sila tila naiihi sa kilig.

“Single po kayo?”

“Beke nemen, Sir.”

“Pwede pong makuha number niyo kung wala pa kayong asawa—”

“Layuan niyo ang asawa ko!” Lahat kami ay napatingin kay Nigel na ngayon ay halatang nagngingitngit ang kalooban sa nakikita habang may yakap yakap siyang mga bote ng gatas at baby bathtub.

“A—Asawa?” Alanganing nangiti sa akin ang mga salesladies.

“Babae ako,” tipid na sagot ko sa mga ito at naging animo sila hihimatayin sa narinig sa akin.

“A–Ang gwapo niyo pong babae?”

Biglang may naglaglagang mga gamit at nakita ko nalang si Nigel na nakahapit sa bewang ko. “Nabuntis ko na ’to. Akin siya. Mukha lang lalake ’to sa kagwapuhan niya pero may matris siya at nataniman— ARAY!”

Kinurot ko ang tagiliran niya. Hiyang hiya ako sa mga pinagsasasabi niya. Hindi ko alam kung iniisip pa ba niya ang lumalabas sa bibig niya.

“Shut your mouth, Ricafort!” Bulyaw ko.

“Make me shut my mouth, Mrs. Ricafort!” Bulyaw niya pabalik na lalong ikinainit ng mukha ko.

Mabilis akong nagwalk out sa store na iyon. Sobrang nakakahiya ang ginagawa niya.

Malapit na ako sa isang fastfood nang bigla niya akong tinawag kaya’t napalingon ako sa kanya.

“Hindi mo na ’ko mahal! Iniiwan mo na ’ko,” nagulat ako maiyak-iyak talaga siya.

Wala akong nagawa kung hindi lapitam siya. “Nigel,” may pagbabanta sa tinig ko. “Hindi ko kayang itolerate ’yang ganyan mo, hindi ako gaya ng mga pinsan ko sa asawa nila.”

“What do you mean?” Takhang tanong niya.

“Ikaw ang maglilihi sa atin dalawa,” nakita ko ang pag awang ng panga niya sa narinig niya mula sa akin. “Isa rin iyan sa sumpa ng isang Freezell. Lalaki ang naglilihi sa amin, sila ang may cravings, sila ang may pregnancy sickness, at mabilis silang mahimatay.”

Tila siya naging zombie sa paraan ng pagtango niya sa akin. Animo inaaalala ang mga nangyari sa kanya noong nakaraan.

Nang hindi siya sumagot ay hinatak ko na siya papunta sa parking area lung saan namin iniwan ang sasakyan. Tila pa rin siya lutang at sabaw.

Nang bubuksan ko na ang pinto ng sasakyan upang isakay si Nigel ay may napansin ako at naramdaman na hindi maganda. Kanina pa ito sa ospital ngunit pinili kong hindi pansinin dahil baka hormonal imbalance lang ito ng pagbubuntis ngunit ngayon ay nakatitiyak na ako. Nakakakita ako ng mga anino sa paligid na anumang oras ay dadamba sa amin.

“Nigel,” ngunit tila wala pa rin siya sa sarili. “FUCK IT, NIGEL! GET BACK TO YOUR SENSES, WE’RE IN A FUCKING DANGER!”

Bigla na lamang may humatak kay Nigel mula sa tabi ko at kasabay no’n ay may tumakip na panyo sa ilong ko.

Mukhang alam na niyang kilala ko na siya kaya’t nauna na siyang gumawa ng hakbang.

HINDI ako hinimatay sa ginawa nilang pagtatakip sa ilong ko. Alam ko kung paano kontrahin ang ganoon. Sa halip ay nagpanggap akong nakatulog upang maging madali na ang pagkikita naming tatlo.

Nagsend na ako ng mensahe sa mga agent sa pamamagitan ng relo ko nang malingat ang mga bantay na nasa sasakyan. Ang mali nila ay hindi niya ako piniringan.

Narating namin ang lugar at si Nigel naman ay tulog sa tabi ko. I have to keep my husband and baby safe so I need to act and move very carefully.

Nang ibaba kami ng mga tauhan ay itinali nila kami sa mga bangko.

Ang katangahan na ginawa niya ang magdadala sa kanya sa pagtatapos niya. Pinili pa niya ang mismong tahanan niya na pagdalhan sa amin.

Iminulat ko ng bahagya ang mata ko at nakita ko na may isa pang taong nakatali rin sa hindi kalayuan na tagong bahagi na lung hindi mo tititigan ay hindi mo mapapansin ngunit hindi ko ito nakikilala.

Nakita kong nagising na si Nigel at agad na ako ang hinanap ng mga mata niya.

“Wife are you okay? Is our baby okay?” Bulong niya na marahan kong ikinatango.

“Tawagin si Mr. H, gising na ang mga ito!” Sigaw ng isa sa kanila.

Ilang saglit pa ay may pumasok na malaking lalaki sa silid na kinaroroonan namin at nakangisi sa amin. Nakita ko ang gulat na gulat na ekspresyon ni Nigel, ngunit hindi ako.

Ngumisi ako pabalik sa kanya at nakita kong nawala ang pagkakangisi niya. “Alam mo na,” walang gatol na wika niya sa akin.

“Of course. Poison gave me a hint about your name,” matapang na pahayag ko rito.

Ramdam ko ang sakit na bumalatay sa mukha ni Nigel na naging dahilan ng hindi niya pagsasalita. Naiintindihan ko ang sakit sa kalooban niya.

“What hint?”

“Your name. Your name symbolizes army power…….

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

MR. HARROLD RICAFORT.“

–

WALA NA SES! AKO LANG TALAGA NAKAISIP NIYAN. HAHAHAHA.

NEXT CHAPTER WILL BE THE ELABORATION OF THIS CHAPTER. Mag eexceed kasi ako ng number of words kapag dinugsong ko.

Twenty-eight

Aeickel’s P.O.V

Lahat ng sakit na maaaring bumalatay sa mukha ni Nigel ay nakikita ko ngayon. Maging ako naman nang mapagtanto kong siya ang tinutukoy ni Poison ay halos hindi ko mapaniwalaan at pinilit kong humanap ng iba pang ebidensya na hindi magtuturo sa kanya ngunit nabigo ako.

“I can’t believe it’s you,” mapait na turan ni Nigel sa mismong ama niya.

“It’s been me all along son,” nakangising wika nito. Nakamasid lang ako hindi dahil wala akong magawa upang makaalis, mayabang man pakinggan ngunit walang kwenta ang ginawang pagtatali na ito sa akin. Nais ko lang marinig ang mga sasabihin pa ni Harrold dahil may mga natirang palaisipan sa utak ko kung bakit niya ito ginagawa.

“Why are you doing this?” Ramdam ko ang poot ng bawat pagbitiw niya sa mga salita.

“Of course, all about money. Pinalaki kitang matalino, bakit parang lumaki ka yatang bobo?” Mapanuya nitong sagot.

“I’m your son for fuck’s sake!” Bulalas ni Nigel rito at nagpilit na kumawala sa pagkakatali niya.

“Anak nga kita, ang tanong dito, minahal ba kita? Son, not all the time blood is thicker than water, sometimes money is way way thicker than any of them,” at humalakhak pa ito ng nakakaloko. Nakita ko ang pagtagis ng panga ni Nigel sa narinig niya mula sa ama.

“I can’t fucking believe your insanity. You’re fucking obsess with money and it made you insane! Baliw ka na! Wala kang kwentang tao—”

Bigla siyang sinampal ni Harrold na nagpatigil sa kanya sa pagsasalita. “TONTO! IKAW LANG ANG TANGA! MAS INUNA MO ANG PAGBABANDA KAYSA ANG PAGPAPAYAMAN KAYA’T HUWAG MO AKONG SUMBATAN!”

Ibinalik ni Nigel ang nanlilisik niyang tingin sa ama niya na nawala kanina nang sinampal siya nito. “I can give you all the money you want, just let me go with my wife. I don’t need money, just let me have my family! Ibigay mo naman sa akin ang bagay na matagal niyong ipinagdamot,” ramdam ko ang sakit. He already suffered from his broken family, and now his Dad wants him dead.

“Family? Bakit? Buntis na ba ang asawa mong hilaw? Gwapong gwapo pa naman ako sa Phyrric agent na iyan, babae pala, at asawa mo pa!” Humalakhak ito ng walang patna.

“Tapos ka na?” Nakangisi kong pagpukaw ng atensyon niya.

“May katapangan ang asawa mo Nigel,” wika nito.

“Hindi lang ako matapang, mas mautak rin ako sa’yo,” matapang na pahayag ko at tinapunan ko ito ng ngiting nakakaloko.

“WIFE! Don’t provoke this old shit!” Sigaw sa akin ni Nigel.

“No son, let your brave wife speak for herself.”

“Don’t call me son, you’re no longer my father!” Tinawanan lamang nito si Nigel.

“This is not just about the money and Nigel, Mr. Ricafort. Tell us the truth, stop romanticizing your words about money,” wika ko rito na nakita kong ikinagulat niya.

“D–Don’t be a clown. I’m not going to buy your cheap acting unlike what Freya and Scorpio did,” wika niya ngunit alam kong may kaba ang iilan sa mga salitang binitiwan niya.

“Hindi ba’t may kontrata kang nais ipapirma noon kay Nigel ngunit nagawa kong harangin,” nakita ko ang pagkatuod niya. “The document was disguised as a very very very attractive business proposal but if you elaborate the meaning of the whole document, it will only give you rights about a certain island.”

Tuluyan ng napamulagat ang mata niya sa itinuran ko.

“TONTA! PAKIALAMERA!” Nanggagalaiti ito sa pagsigaw niya sa akin ngunit ngumisi lamang ako. Si Nigel naman ay tila walang alam sa mga sinabi ko, dahil totoong hindi umabot sa kanya amg dokumento na iyon dahil simula pa lamang na mahawakan ko iyon ay iba na ang pakiramdam ko.

“You’re a gambling lord, and oh…. a drug lord at that,” nakita ko ang pag-awang ng mga labi niya sa itinuran ko. “Mr. Ricafort, you chose to hire us, Phyrric agent, pero hindi mo inaasahan na malalaman ko ang mga ito? Hindi kaya ikaw ang bobo?”

Akma akong sasampalin nito ngunit mabilis akong nakatayo at nakailag. Kanina ko pa natanggal ang pagkakatali ng mga kamay at paa ko nang walang nakapapansin.

“HAYOP KANG BABAE KA!”

“You hired us dahil akala mo lahat ay mabibili mo. Sorry to tell you but you chose the wrong agent. Scorpio was the most foolish and the weakest among the elites. You should’ve done some surveys before choosing,” dagdag ko pa saka ko mabilis na binunot ang baril ko na nakaipit sa sapatos ko.

Itinutok ko ito sa kanya at mabilis naman na bumunot ng baril saka itinutok sa akin ang mga tauhan niya.

“AEICKEL!”

Lumingon ako kay Nigel dahil sa ginawa niyang pagsigaw at kinindatan ko siya. Nais kong iparating na ayos lamang ako at ayos ang lahat.

“Wala kang alam sa Phyrric, sa palagay ko ay puro mali ang impormasyong nakalap mo ukol sa amin. Hindi kami simple at maliit na organisasyon, kayang kaya naming hukayin ang lahat ukol sa’yo. Honestly, at first I don’t care if you’re a fucking drug lord or a gambling lord, it’s your life anyway, but everything changes when I found out about the island you were dying to have.”

“PATAYIN NIYO ANG BABAENG—” Hindi niya pa natatapos ang nais niyang sabihin ay isa-isa ng nagtumbahan ang mga tauhan niya hudya’t na narito na ang ibang elite agents. Napatingala ako at naroon si Vega at may dalang sniper rifle saka nag okay sign sa akin.

“Dapat mas inalam mo pa kung sino ako at kung sino kami, Mr. Ricafort.” Saka ako lumapit sa kanya at itinutok ang baril sa mismong sintido niya. Naramdaman ko ang panginginig niya.

“H–HINDI MO AKO MATATAPOS DITO—”

“Dahil hawak mo si Adelle Ricafort?” Saka ako tumawa sa harap ng mukha niya mismo.

“H–Hawak mo si Mommy?” Utal na wika ni Nigel habang kinakalagan siya ni Flame.

Akmang sisikmuraan ako ni Harrold ngunit mabilis akong naka iwas at siya ang binigyan ko ng sipa sa sikmura na naging sanhi ng pagluhod niya.

“H–Huli na kayo,” tumatawang wika niya habang namimilipit sa sakit ng sikmura.

Kinabahan ako ngunit hindi ko ipinakita. “Nasaan ang detonator ng bomba!?” Diretso kong saad at hindi na lumigoy pa. Ang babaeng nakita kong nakatali at nakatago sa hindi kalayuan ay ang ina ni Nigel. Ngayon ko ito natiyak nang sinabi niyang hindi matatapos ang lahat dito. Nakita ko rin ang maliit na pulang ilaw na patay sindi sa ilalim nang kinauupuan ni Adelle.

“Bakit ko sasabihin?” Hirap na wika nito saka nagtangkang tumayo.

“Dahil kapag hindi mo sinabi, sisiguraduhin kong sa talahiban ka pupulutin at maging ang babaeng ibinabahay mo na ngayon ay nagdadalang tao ay kasabay mong mawawala,” malamig na turan ko. Pinipilit niyang ilabas ko ang demonyong sinisikil ko sa pagkatao ko.

“TONTA—”

“NASAAN SI MOMMY AT NASAAN ANG DETONATOR!?” Galit na boses ni Nigel ang pumailanlang.

Nakita ko ang naging paggalaw ng mata ni Harrold at mabilis kong napagtanto ang kinalalagyan ng detonator.

“Tungsten, check his car,” saka ko itinuro ang sasakyan na abot ng tingin ko.

“Demonyo ka Freezell!”

“Mas may idedemonyo pa ’ko para sa satanas na gaya mo,” saka ako ngumisi at binigyan siya ng isang malakas na suntok sa mukha na naging dahilan ng pagkawala nito ng malay.

Nakabalik si Tungsten na may dalang detonator. Mabilis kong itinuro sa kanya ang kinalalagyan ni Adelle ngunit pinigilan ko naman si Nigel sa paglapit sa sarili niyang ina. Hindi ko pa nasisiguro ang sitwasyon.

“Alistair, Pieces, dalhin niyo si Harrold sa Phyrric. Si Lola ang bahalang magdesisyon sa dapat gawin sa kanya,” utos ko sa kanila at mabilis akong dumulog kay Nigel na tila ngayon at gulong gulo sa sitwasyon.

Ilang saglit lang ay dumarating si Tungsten na may akay na matandang babae na puro pasa at sugat, idagdag pa na sobrang payat nito.

“M—Mom?”

“Check her first,” utos ko kay Tungsten na mabilis niyang ikinatango. Nag-aalala ako na baka may nakatagong bomba sa katawan niya.

“Clear,” mabilis na tugon ni Tungsten. Doon ay hinayaan ko na siyang makalapit sa ina niya.

“Night, dalhin na namin ito,” paalam nila Alistair at dala si Harrold na umalis.

“Mom!” Dinig kong wika ni Nigel saka yumapos sa ina niya. Ako naman ay lumakad palapit sa kanila.

“I can’t say nice meeting you, because we are in this situation, but I’m glad that you are okay, Ma’am Adelle,” malumanay na pahayag ko.

“I’m glad meeting you too, my smart daughter-in-law. I heard everything. Thank you will never be enough, but I want to thank you anyway,” nakangiting pahayag nito nang bitiwan siya ni Nigel.

“Mom, I thought you leave me with Dad–”

“No son. Your Dad is a devil. He only loves money and drugs,” mapait na sagot nito. “He tortured me when I wrote a will that the island I got from my parents will be left for you and no one else but you. Ninanais niyang mapasakamay ang isla na iyon para paglagyan niya ng drug factory na nais niyang ipagawa,” pagsasalaysay nito. “Patawarin mo ako na hindi kita nagawang ipaglaban sa ama mo. Patawarin mo na naging mahina ako.”

Muling yumapos si Nigel sa ina. “Forgive me for hating you all these years. I believed Dad’s lies that you ran away with your lover. I believed his own version of story without hearing yours,” alam kong umiiyak na ang asawa ko sa paraan ng pagsasalita niya.

“All theses years ay itinago lamang niya ako, hindi ako umalis at mas lalong wala akong sinamahang lalaki dahil anak sapat ka na sa akin. Kaya kong paikutin ang mundo ko sa’yo,” madamdaming sagot nito.

“You can do that to your grandchild now,” pukaw ko sa atensyon niya saka ngumiti. “I’m four weeks pregnant with Nigel’s baby.”

Nakita ko ang pagliwanag ng mga mata nito. “Really?”

“Yes, Ma’am. We confirmed it today,” sagot ko.

“WHAT!? TOTOO BA!?” Sabat naman ni Tungsten dahil siya ang pinaka malapit sa amin na nakaririnig ng usapan.

“Shut up. I ain’t talking to you,” saka ko siya pinukulan ng masamang tingin.

Aayain ko na sana silang lisanin ang lugar na iyon nang humahangos na tumatakbo patungo sa amin si Vega.

“I spotted someone coming this way. She’s skilled,” kinabahan ako sa ibinalitang iyon ni Vega.

“Be alert, let’s all leave this place safe,” wika ko na ikinatango nila. Nauna ng umalis sina Flame at Vega.

Hinawakan ko ang kamay ni Nigel at si Tungsten naman ang umakay kay Ma’am Adelle.

“Kabisado mo ba ang lugar na ito?” Tanong ko kay Nigel.

“No, this is the first I saw this hideout of my devil father,” napatango na lamang ako. “Why?”

“I need the journal of the other drug involved individuals. It will help Phyrric achieve it’s private mission about drug syndicates,” sagot ko.

Palabas na kami nang may humarang sa aming babae na nanlilisik ang mata sa galit at may kalakihan na rin ang tyan.

“VANESSA!?” Gulat na turan ni Nigel ngunit hindi ako.

“Don’t worry, that’s not yours. Ako lang ang maaari mong anakan. That kid inside her is your sibling. Siya ang ibinabahay at ang babaeng nabuntis ng ama mo,” wika ko kay Nigel na gulat na gulat sa narinig.

Nagkagulatan kami nang bigla itong may itinutok na baril sa amin. Nasa harap sina Tungsten at Ma’am Adelle kaya’t kinabahan ako.

“Hindi ko na hiniling na mahalin at panagutan mo ’ko Nigel, pero bakit pati si Harrold kukuhanin niyo pa sa akin!” Tila baliw na ito sa paraan ng pagsasalita nito.

“Vanessa, let’s talk this out. We don’t want to hurt you,” wika ni Nigel at ako naman ay nilingon ni Tungsten saka kami tila nagkaintindihan sa tingin na iyon.

“Ma’am, ibabalik po namin si Harrold sa inyo,” saka binitawan ni Tungsten ang ina ni Nigel at nagsimulang maglakad ng marahan patungo kay Vanessa.

“T–Talaga?” Tama ako. Iba na ang takbo ng utak niya. Sa palagay ko ay pinagamit ito ng droga ni Harrold.

“Yes Ma’am,” wika ni Tungsten at tuluyan ng nakalapit kay Vanessa. Hawak na niya halos ang baril. “Sinabi pa nga po ni Harrold na balak ka niyang pakasalan,” dagdag pa niya na sa palagay ko ay hindi nakabuti dahil bigla itong tuliro na napalayo.

“SINUNGALING! KASAL SI HARROLD SA MATANDANG BABAENG IYAN! PAANO NIYA AKO PAPAKASALAN!” Bigla ay ipinutok niya ang hawak na baril sa ina ni Nigel na ikinabuwal nito.

Gulantang lahat sa nasaksihan lalo na si Nigel na hindi na makagalaw at makapagsalita

Tumalon si Tungsten upang agawin ang baril ngunit isang putok nanaman ang napakawalan sa pag-aagawa nila ng baril at tumama ito sa malaking chandelier sa itaas at nagsimula itong umuga na animo babagsak.

Hindi ako nagdalawang isip na tunguin ang ina ni Nigel saka ako dumamba patungo rito upang protektahan ito.

Napapikit na lamang ako sa sobrang sakit nang maramdaman ko ang tuluyang pagbagsak nito sa katawan ko at ang pagbaon ng mga bubog sa akin kasabay ng pagsakit ng tyan ko na animo pinipiga ito.

This time I don’t know if I did the right thing. I’m sorry baby.

“AEICKEL!!”

–

Twenty-nine

Nigel’s P.O.V

“AEICKEL!!” Sigaw ni Tungsten ang pumailanlang sa paligid at ako ay nananatiling tulala at hindi alam ang gagawin. Takot na takot ang pakiramdam ko.

“BRING THEM IN THE NEAREST HOSPITAL!!!” Isang boses na malakas ang nakapag palingon sa akin at nabungaran ko si Lola Cassandra na bakas ang galit at pangamba sa mukha.

Tila bumalik ako sa sarili ko at mabilis na dumulog sa asawa ko na ngayon ay wala ng malay at sa ina ko na nawalan na rin ng malay dahil sa tama ng bala.

Inalis ni Tungsten ang malaking chandelier at nang akmang bubuhatin ko na ang asawa ko ay may dalawang malalaking lalaki na ngayon ko lang nakita ang bumuhat sa kanya at sa ina ko.

Sinundan ko sila hanggang sa maisakay ng isang sasakyan.

Walang nagsasalita at ako naman ay umuusal lamang ng tahimik na panalangin. Hindi ko kakayanin kung mawawala sila sa akin.

“SHE’S BLEEDING!!” Sigaw na Tungsten na bumasag sa katahimikan kaya’t napatingin ako kay Aeickel at nakita kong may dugong naglalandas sa pantalon niya.

“FASTER DYLAN!” Sigaw ni Lola Cassandra sa driver at sa loob lang ng halos tatlong minuto ay nasa ospital na kami at nasa loob na ng emergency room si Mommy at Aeickel.

Nakayukong nakasandal lang ako sa pader malapit sa emergency room kasama si Tungsten. “Bro, alam kong kakayanin ’yan ng Mommy mo at lalong lalo na si Aeickel. Hindi niya hahayaang mawala ang anak niyo,” saka pa ako nito tinapik sa balikat.

“I can’t bear to lose her again,” pinipigilan ko sa paggaralgal ang boses ko. “Hindi ko kakayanin kung pati anak namin mawawala sa amin. Habang buhay kong sisisihin ang sarili na wala akong ginawa para sa kanilang mag-ina, same goes with my mom. She was shot in front of me and I couldn’t move even an inch to protect her—”

“It is really your goddamn fault!” Saka ako nakatikim ng nakakabinging sampal sa taong kadarating lang.

“AVRIA!” Sigaw ni Lola rito.

“If I ever lose my sister, I swear I’m going to kill you!” Banta sa akin ni Leickel na siya rin na sumampal sa akin.

“Hurt me, deserve ko lahat ng sakit,” mapait kong sagot sa kanya. “If we never met, if I wasn’t meant to be killed by my own father, then she must be in her own pace doing what she likes. Definitely not tied with me and not in this fucking situation.”

“Exactly! You should’ve have stayed away from my sister—”

“Avria kapag hindi ka tumigil ipapakaladkad kita paalis,” matigas na banta ni Lola Cassandra sa kanya. “Hindi ka pinalaki na mapaghanap ng butas sa ibang tao. It’s your sister’s choice to be in love and to be married with that man you were blaming. It’s you sister’s choice to protect her mother-in-law. It’s her choice and even if you cried yourself out and turn the universe upside down, it will be your sister who to blame. She analyzes the situation and took the choice she thought will best fit the scenario.”

Napayuko si Leickel sa sinabi ni Lola Cassandra. “I’m afraid of losing my sister. She’s the strongest and most secretive. She always keeps everything to herself. She suffers alone, she cries all by herself, she never asked for anyone’s help except in extreme situations, she always thinks about the welfare of others over hers. My sister is ought to be happier, not like this,” Leickel brokedown in tears.

Dumating ang asawa ni Leickel na humahangos kasama ang mga magulang nila at ang Tita Yna niya na nakilala ko sa ospital.

“Sinabi ko ng hinatyin mo kami!” Sigaw ng asawa niya sa kanya saka niyakap siya.

Naglakad ako palayo sa kanila at naupo sa may pinakamalapit na maaaring pahingahan. Pagod na pagod ang katawan at isip ko sa dami ng nangyari at nangyayari. Pakiramdam ko kasalanan ko lahat kung bakit narito kami sa sitwasyon na ito ngayon.

“Don’t blame yourself, son.” Napatingala ako sa nagsalita at nabungaran ko si Tito Lexir.

“Patawarin niyo po ako—”

“Hindi kita sinisisi. Alam ko gaano katigas ang ulo ng anak ko at alam ko gaano siya maprinsipyo. Hindi no’n hahayaan na may mapahamak sa harap niya, hindi baleng itaya niya ang sarili niya,” wika nito sa akin saka naupo sa tabi ko.

“If only I acted faster, hindi sana siya ang naroon sa loob ngayon,” wika ko na nakita kong ikinailing niya.

“No son, if you acted faster she would’ve pushed you at siya pa rin ang sasalo ng sakit. That kid will never let you be harmed. She loves you so much. Mas hindi ko nanaisin kung ikaw ang nasa loob at ang anak ko ang narito ngayon at pinapatay ang sarili niya sa sakit na mararamdaman niya.”

Sasagot na sana ako nang bumukas ang pintuan ng emergency room at iniluwa noon ang doktor na sumalubong sa amin kanina.

“Sino po ang kaanak ng matandang pasyente?” Wika nito sa hindi magandang tono kung kaya’t kinabahan ako ng sobra.

“Ako po ang anak niya,” mabilis kong sagot saka pumunta sa kinaroroonan ng doktor. “A–Ano pong lagay ng Mommy ko?”

Umiling ito sa akin na tila nagpagunaw ng mundo ko. “She has severe complications that triggered the gunshot wound in her chest. I’m sorry but the patient didn’t make it.”

Kung may mas masakit pa sa mga salitang iyon ay hindi ko na alam. Kakakita lang namin matapos ang ilang taon at ngayon naman ay mabilis siyang nawala na animo hangin lamang siya na muling nagparamdam sa akin.

“I’m so sorry for your lost son,” wika ni Tito Lexir na nasa tabi ko na.

“K–Kamusta naman po ang mag-ina ko?” Utal at gulong-gulong tanong ko. Kung pati sila ay mawawala sa akin mas nanaisin kong mawala na lang rin.

“She’s still fighting for her baby. She’s still battling for their lives. We’re hoping that they’ll make it through. Dra. Yna took over as I went out,” tukoy niya sa Tita ni Aeickel na kasabay dumating nila Tito Lexir.

“Thank you so much,” kahit paano ay nabawasan ang sakit na nararamdaman ko sa narinig kong iyon mula sa doktor.

Aeickel’s P.O.V

“Wife, please kumain ka naman.”

Walong buwan na, walong buwan na mula ang malagim na pangyayaring dumating sa buhay ko o mas tamang sa sabihin na sa buhay naming mag-asawa ngunit hindi ko pa rin magawang makalimot.

Araw-araw ay nagsisisi ako sa naging aksyon ko. Araw-araw ay nagsisisi ako kung bakit huli na ang mga naging pag-aanalisa ko sa sitwasyon. Araw-araw na pinapatay ako ng konsensya ko sa mga naging desisyon ko.

Alam kong nasasaktan si Nigel hanggang ngayon ngunit pinipilit niyang maging matatag para sa akin. This is the first time I felt this emotional breakdwon. It makes you insane. For the past eight months, wala akong gana sa mundo, wala akong gana kahit sa trabaho kaya’t hinayaan ako ni Lola Cassandra na magpahinga muna.

Pakiramdam ko napaka wala kong kwenta. Pakiramdam ko lahat ng napag-aralan ko sa trabaho ay hindi ko na nagamit at tila ako naging ignorante at walang silbi.

“Wife please, you cannot go on being like this. We all have to move on. Wife it’s been how many months. Please,” pakiusap niya sa akin ngunit binigyan ko lamang siya ng malamig na tingin.

“Mas dapat mo akong maintindihan dahil sa ating dalawa ikaw ang mas nawalan, Nigel.” Wika ko saka ko siya tinalikuran at tumungo ng kusina upang uminom ng tubig.

“There are things that can’t be undone, that’s why we have to keep moving. We have to keep living for those who sacrifices,” sagot niya sa akin.

Araw-araw naming pinagtatalunan ang bagay na ito. Araw-araw na tipong ako mismo ay nais ng humiwalay sa kanya ngunit lagi niyang sinasabi na hindi niya kakayanin kung pati ako ay mawawala sa kanya. Tanggap na daw niya ang sitwasyon na mayroon kami at hinding hindi niya ako sinisisi sa lahat ng nangyari.

“Hindi maaaring ganito, wife. Please naman!” May himig na ng galit sa tinig niya kaya’t naitaas ko nag kilay ko sa kanya.

“ANO!? NAPIPIKON KO NA SA PAGIGING EMOSYONAL KO!?” Hindi ko napigilan ang pagtaas ng boses ko.

“Wife, since you entered the second trimester of you pregnancy pinahihirapan mo na ako ng husto sa pagpapakain sa’yo. Lagi mo pa akong pinagbubuntunan ng nangyari kay Mommy,” nagmamakaawang wika niya sa akin saka tumingin sa bilog na bilog kong tiyan.

“KUNG NAPIPIKON KA DITO MAS NAPIPIKON AKO! ISIPIN MO KAILANGAN KONG BITBITIN ANG GANITO KALAKING TIYAN ARAW-ARAW TAPOS IKAW CHILL LANG!?” Mula nang malampasan naming mag-ina ang napaka delikadong sitwasyon noon ay naging mas masalita at palasigaw ako. Sa palagay ko ay dala ng pagbubuntis ko dahil naging mas emosyonal ako sapagka’t lagi kong naiisip ang naging kamatayan ni Tita Adelle.

“Sorry wife, sorry.”

“Alam mo Nigel, parang ganti ko nalang nga ito sa lahat ng pinaggagawa mo sa akin noong ikaw ang naglilihi! Isipin mo kakalabas ko sa ospital kung anu-anong hinihingi mo sa akin!”

Nakita ko ang pamumula ng mukha niya sa narinig niya mula sa akin.

---

“I’m more than glad that you made it with our baby, wife.” Wika niya sa akin nang makauwi na kami sa condo matapos ang isang buwan kong pamamalagi sa ospital.

“Mas maganda siguro kung kasama natin ang Mommy mo,” nakita ko ang paglungkot ng mukha niya ngunit ngumiti siya sa akin.

“Maybe my Mom already accomplished her mission here on Earth kaya’t kinuha na siya ng Diyos upang hindi na masaktan pa,” wika niya saka pumasok na ng kwarto dala ang mga gamit.

Mga ilang minuto ang nakalipas ay sinundan ko siya at hindi ko inaasahan ang nakita ko. SINISINGHOT NIYA ANG BRA KO NA NASA CLOSET!

“Anong ginagawa mo, Nigel!?” Pukaw ko sa atensyon niya at nakita kong napakislot pa siya sa boses ko.

“I missed your smell. Hindi ko talaga pinalaba ito para maaamoy pa rin kita–”

“Napakababoy!”

“Wife, the doctor said we can’t have sex after you were discharged from the hospital for one fucking week. Hindi pa ba sapat na tigang na ako ng isang buwan? I want you,” nakita ko ang pagkislap ng mata niya.

Naikwento ko kay tita Yna ang pagiging sex maniac ni Nigel dahil kahit noon sa ospital ay umuungot siya sa akin mabuti at napipigilan ko, sinabi ni tita Yna na maaaring sa sex hindi umano naglilihi ang asawa ko.

“I want you too,” pang-aasar ko sa kanya na lalong ikinakislap ng mata niya. “But I have to rest for one more week to secure our baby’s safety,” pagpapatuloy ko na ikinalaglag ng balikat niya.

---

Two weeks passed at ngayon ay nagluluto ako ng nais niyang kainin. He’s asking for pork sinigang sa santol na nilagyan ng ketchup, repolyo, at

broccoli

. Hindi ko magawang tikman ang niluluto ko ngunit siya ay mukhang takam na takam.

Kumakain siya nang bigla siyang tumingin sa akin. “Wife, I want you now. Can we have it here in the dining table—”

“NIGEL IÑIGO!” I know he’s a sadist but his extremities were out of my imagination!

“Kung ayaw mo, we can do it in the veranda while standing, in the sofa while you are sitting on top of me, or we can do it the bathtub as I shower your womanhood with my juices—”

Napahampas ako sa lamesa kaya’t napatigil siya sa pagkain. Ramdam ko ang pamumula ko dahil ayokong magsinungaling, he’s talking in a very seductive way and I can fucking imagine his dream scenarios!

“Tapusin mo na ang pagkain mo,” dadalaw tayo sa puntod ng Mommy mo.

---

“Wife?” Mabilis akong nagising sa pagtawag niyang iyon.

“Can I have next round?” Mabilis akong napabalikwas sa sinabi niyang iyon at napahawi sa buhok ko.

“You took me for about eight times, Nigel! Please let me rest and sleep. Pagod na pagod na ’ko,” may pagmamakaawa sa tinig ko ngunit imbes na sagutin ako ay bigla kong naramdaman ang kamay niyang naglalakbay sa katawan ko na walang saplot sa ngayon dahil hindi na ako nag-abala kung sisirain niya rin at tatanggalin.

“Please,” he said in a very seductive tone.

Unti-unti niyang inilapat ang labi niya sa leeg ko, and there, I forgot that I’m tired. I’m insane when it comes to him, he craves for me as I crave for him.

---

“Alam mo naman na sa’yo ako naglilihi noon,” wika niya saka biglang yumakap sa akin ngunit bumangga lamang siya sa malaki kong tiyan.

“Kabuwanan ko na, maghinay-hinay ka. I can no longer tolerate your exhibitionist attitude,” nakita kong bumalatay ang disappointment sa mukha niya.

“You’ll be the death of me, Aeickel Lavria.”

“No worries, my dear husband. You’ll always be the cause of my death too if ever,” sagot ko sa kanya ng nakangisi.

“Papatayin kita sa pagmamahal,” mapang-asar niyang tugon.

“Don’t bother.”

“Let’s get married again,” he said out of the blue that made my eyes widened in shock.

“NIGEL!”

–

ONE MORE CHAPTER THEN EPILOGUE.

PS. Kung iniisip niyong diretso ang ligaya, think twice.

Pps. HAPPY ONE MONTH AEICKEL. ANG BILIS KITANG NATAPOS. Sabi sa inyo babawi ako. July 11 ko ito sinimulan. Hehehe.

Thirty

Aeickel’s P.O.V

Naglalakad-lakad ako dito sa mall at pinag-iisipan ko kung papasok ba ako sa shop na iyon o hindi. Kanina pa nangangati ang mga paa ko, pero natatakot ako kay Nigel na mukhang balak ipasara ang shop.

Akmang lalakad na ako papasok nang pigilan niya ako sa braso. “You can’t go in there, wife. I’m warning you,” may pagbabanta sa tono niya na animo ano mang oras ay kalaladkarin niya ako paalis.

“I told you, hindi ako sanay ng—”

“But I don’t want your boyish haircut! Napagkakamalan kang lalaki! That long curly hair perfectly suits you!”

Tama kayo ng nabasa, ayaw niya akong papasukin sa loob ng salon para magpa iksi ng buhok. Ayaw niyang ipabawas ko ang nakakairitang mahabang buhok na ito para hindi daw ako napagkakamalan na lalaki.

“Can’t I be the one to decide about my hair? It’s mine anyway—”

“And your mine, so I’ll be the one to decide about what’s mine,” binigyan ko siya ng malamig na tingin sa itinuran niya kahit ang totoo ay parang tinambol ang puso ko sa pinagsasasabi niya.

“Kung ayaw mong hayaan ako then at the very least, let me tie this hair,” saka ko akmang imemessy bun ang buhok ko ngunit pinigilan nanaman niya ako. “What now!?” Pigil na pigil ako sa iritasyon sa kanya.

“Magmumukha kang gwapong lalaki with a a bun kapag ginawa mo ’yan—”

“My god! Paano pa akong mapagkakamalang lalaki kung malaki pa sa anim na nilulon na pakwan ang tyan ko,” ubos na ang pasensya na wika ko sa kanya at sa inis ko ay nginisian lamang niya ako.

“And I’m proud that I’m the one who planted that big watermelon. I’m such a good farmer,” at sinundan pa niya ng nakakalokong ngiti. Talagang hinahamon niya ang pasensya ko na mas pinaikli ng pagbubuntis na ito.

Kung may nakakarinig na ibang tao sa amin ay iisipin na napakahalay ng bibig niya.

Akmang papalakad na ako paalis sa pagkainis sa kanya nang makaramdam ako ng masakit na masakit na paghilab ng tyan ko. Agad kong kinuha ang telepono ko upang tawagan ang mga pinsan at kapatid ko dahil alam kong sensyales na ito na manganganak na ako, idagdag pa na mukhang pumutok na ang panubigan ko dahil basa na ang pang ilalim ko. Alam kong wala na akong aasahan sa asawa ko na ngayon ay namumutla na dahil sa nakita niyang paghawak ko sa tyan ko at sa sakit sigurong bumabalatay sa mukha ko.

“Nigel, please don’t faint. You have to help me first,” mukhang naiintindihan niya naman ako ngunit alam kong wala na siya sa sarili niya. Hindi ko na makitang buhay ang mga mata niya. Nanginginig ang mga tuhod na nilapitan niya ako.

Hinawakan niya ako sa braso at inalalayan. “Medusa, darna, babaeng hinugot sa aking tadyang, babaeng tuod, amihan, alena, danaya, pirenang kontrabida, bathalumang ether, panatilihin niyo po akong gising parang awa niyo na,” bulong niya na animo anumang oras ay papanawan na ng ulirat.

“D–Dalhin mo na ako sa sasakyan, Nigel.” Hirap na wika ko at nagsimula kaming maglakad.

“Alamat ni Nigel, alamat ng pakwan, alamat ng uniqlo, alamat ng bench, alamat ng mango, alamat ng toy kingdom, alamat ng—”

“NIGEL!” Sigaw ko dahil muntik na kaming bumangga sa isang poste mabuti at nakabig niya ako palapit sa kanya. Mabilis kong tinakpan ang bibig niya dahil lahat na lamang ng madaanan naming store ay binibigyan niya ng alamat kaya’t napagtitinginan na kami. “Shut your mouth please,” may pagmamakaawa sa tono ko na mukhang nakuha niya naman dahil tumango siya kaya’t binitawan ko amg bibig niya.

“Aeickel!” Halos mapausal ako ng panalangin nang makita ko sina ate Aiyie, ate Avrein, ate Vance at si Leickel na humahangos papunta sa akin.

Palagay ko ngayon ay ligtas na ako at nasa mabuti na akong mga kamay.

Leickel’s P.O.V

“MA!” Pagtawag ko kay Mama na narito na pala nang matapos namin maipasok si twin sa delivery room.

“Ayos na ba ang kapatid mo?” Tumango naman ako.

“Tita Guia, bakit po narito sila?” Tinig ni ate Avrein ang nakapagpalinga sa akin sa paligid at doon ko natagpuan ang buong pamilya namin na narito. Ang quadruplets na sina Papa, tito Loard, tito Led, at tito Leriz kasama ang kanilang mga asawa, maging si Lola Cassandra na tahimik lang sa isang sulok.

“Nagpumilit na nais daw makita ang kahuli-hulihan nilang apo at nagbabakasali daw na masaksihan nila,” sagot ni tita Vhrea.

“I bet kung talagang masasaksihan nila,” nakangising wika ni tita Geneve.

Hinanap ng mga mata ko si Nigel at natagpuan ko siya na nakaharap sa pader at marahang inuuntog ang ulo niya at naghehead bang na animo si Bamboo! Napailing na lamang ako.

“Papasok na ako sa loob,” paalam ni tita Yna na nakasuot na ng doctor’s gown.

“Aano ka?’ Tanong ng asawa niyang si tito Loard.

“Magpapaanak,” napaka insensitive talaga ni tita Yna alam naman niyang….

Blaaaag!

Blaaaag!

Blaaaag!

Blaaaag!

“Mahihinang nilalang,” wika niya pa bago tuluyang pumasok ng delivery room.

“Nakalabas na ba ang baby?” Lahat kami ay napalingon sa nagsalita. Si kuya Cloak, kasama sina kuya Vience, kuya Dreik at ang asawa kong si Whynter! Anong ginagawa nila dito!? Makakadagdag lang sila sa magiging pasanin ng kababaihan. Huhuhu.

“BABY!?” Sigaw ni Papa na animo isang bangkay na bumangon mula sa hukay.

“BABY!?” Sigaw rin ni Nigel at nag animo robot na naglakad papalapit sa amin.

“Magsisimula na sila,” paniniguro ni tita Geneve.

Bigla na lamang silang pumila na tila militar at animo ba nagkakaintindihan silang lahat sa mga dapat nilang gawin.

“Oh my gosh! ’Yong mga papables at macho dancers!” Rinig kong wika ng isang nurse na mukhang isa sa mga laging nakakasaksi ng paggaganito nila.

“ARE YOU READY KIDS!?” Wika ni Papa na nasa pinakaunahan ng pila.

“AYE AYE CAPTAIN!” Sagot naman ng lahat maging ng mga asawa namin na kanina lang ay ayos pa ngunit ngayon ay nakipila na rin at wala na sa sarili.

“1, 2, 1, 2, 3 GO!” As if sa cue na iyon ni Papa ay bigla silang nabuhayan.

“Baby shark, doo, doo, doo, doo, doo, doo Baby shark, doo, doo, doo, doo, doo, doo Baby shark, doo, doo, doo, doo, doo, doo Baby shark! WOOOOOHHHHH!” At sinayaw pa nila ang choreo nito kasabay ng pagkendeng kendeng ng bewang nila.

Bigla silang bumaling sa aming mga kababaihan at pinagtuturo kami bago sila nagsimulang gumiling giling at kumanta.

“Mommy shark, doo, doo, doo, doo, doo, doo Mommy shark, doo, doo, doo, doo, doo, doo Mommy shark, doo, doo, doo, doo, doo, doo Mommy shark! WOOOOOOHHH!” Kaya pala nila kami itinuro. Jusme.

“GO NIGEL!” Sigaw ni papa at tila cue ni Nigel upang mauna sa pila. Bigla na lamang nilang pinagtuturo ang sarili nila ng harapan.

Si Papa kaharap si Nigel, na ginaya naman ng iba. Magpares-pares sila sa paggiling. Hiyang hiya na kaming lahat sa mga ginagawa nila ngunit wala kaming magawa upang pigilan sila.

“Daddy shark, doo, doo, doo, doo, doo, doo Daddy shark, doo, doo, doo, doo, doo, doo Daddy shark, doo, doo, doo, doo, doo, doo Daddy shark! WOOOOOOHHH! GET GET AWWW!” Nag animo sexbomb dancer pa sila sa isa’t isa. Napapayuko na lamang kami sa kahihiyan.

Lahat ay gulantang nang bigla nilang paikutan si Lola Cassandra.

“Grandma na kasi ’yong lyrics,” tuwang tuwang wika ni ate Aiyie sa tabi ko. Mukhang naliligayahan siya sa paghohosto ng asawa niya sa harap niya.

“TIGILAN N’YO AKONG LAHAT O PAGBABABARILIN KO KAYO!?” Sigaw ni Lola Cassandra na nagpatuod sa kanila.

Napasalampak bigla sa sahig ang quadruplets saka nagsisipa na animo mga batang nagtatntrums. “MAMA KJ!” They said in chorus.

“DOON KAYO SA DELIVERY ROOM MAGHASIK NG LAGIM! PINASADYA KO NG PALAKIHAN IYON PARA SA MGA KABUGOKAN NIYO,” lahat kami ay napamulagat sa sinabi ni Lola.

“MA!” Sigaw ng mga nanay namin.

“LOLA!” Sigaw naman naming mga bullets.

Muli silang pumila na para bang hindi nag iyak iyakan!

“Chutchurutchutchu dora. Chutchurutchutchu dora. Chutchurutchutchu dora. Chutchurutchutchu dora. Dora, dora, dora the expolorer!” Pamumuno ni kuya Vience na animo signature niya ito.

“Nasiraan na talaga ng ulo,” wika ni ate Avrein na iiling iling.

“C’mon vàmonos , everybody let’s go! C’mon let’s get do it. I know that we can do it!” Sabay sabay nilang sigaw habang parang mga bibeng kumekendeng kendeng.

“Where are we going?” Si tito Led

“To Pogi!” Sagot ni Papa.

“Where are we going?” Si tito Led muli.

“To Poging Aeickel nga! Kulit mo ba Led!” May gigil ang sigaw ni Papa pero alam kong wala pa rin siya sa sarili.

Nang makapasok na sila sa loob ay napapailing nalang kaming lahat. Paano ba mababasag ang sumpang iyan na nagdadala ng kahihiyan sa pamilya namin.

“Ganyan din kalala ang mga asawa natin noong tayo, kaya sundan na lamang natin.”

Nang sundan namin sila sa loob ay nagulat kami sa nadatnan namin.

Si kuya Claw, kuya Veince, kuya Dreik, Whynter at Nigel ay animo nag oorasyon na nakapalibot kay Aeickel. “Yu Mo Gui Gwai Fai Di Zao. Yu Mo Gui Gwai Fai Di Zao. Yu Mo Gui Gwai Fai Di Zao!”

“Ayon iyong pangkukulam ng tito ni Jackie Chan hindi ba!?” Si ate Aiyie na nasa tabi ko na pala. Tumango ako dahil tanda ko rin iyon.

Si tito Leriz naman ay nakasandal sa pader na animo baliw na at pinapatay sindi ang ilaw, si Papa na nakaupo sa sahig at nilalaro ang gulong ng hospital bed, si tito Loard na nakatitig sa dextrose na animo mapapagalaw niya ito with psychokinesis, at si tito Led na nagwawalis ng sahig.

“Tinamaan na ng mga lintek,” boses ni Lola.

“MANGANGANAK NA AKO, PARANG AWA N’YO NA, PABAYAAN N’YO AKONG MAPAANAK NG MATIWASAY!” Sigaw ni twin na animo nagpabalik ng kamalayan nila.

Bigla silang pumila paharap ng isang hanay saka sumaludo kay twin. Mali ako, hindi pa pala sila nakakabalik sa malay tao nila. “MASUSUNOD MASTER!”

Isinara na ni tita Yna ang kurtina na hudyat na magsisimula na siya. Sana lamang kayanin ni twin.

Aeickel’s P.O.V

“AS you feel the contraction, push.” Paalala ni tita Yna na ikinatango ko.

Naramdaman ko ang paghilab kaya’t napa ire ako.

“AHHHHHHHHHHHHH!!” Matigas na pag ire ko.

“WAAAAAAAAAAHHHH!” Tinig iyon ni Nigel.

“Push Aei!”

“AHHHHHHHHHHH!” Sobrang sakit at hapdi ang dinaranas ko ngayon.

“WAAAAAAAAHHHHH!” Halo halong tila sa kabilang kurtina.

“AHHHHYOKO NAAAAAA!” Hindi ko mapigilang bulalas ko.

“GUSTO MO PAAAAAAAAAAAA!” Sagot nilang lahat.

“Palabas na, push!”

“PALABAS NAAAAAAAAAAA NIGEL!!!!” Sigaw nila.

Biglang nangibabaw ang tinig ng isang sanggol na umiiyak at tila napawi lahat ng sakit na nararamdaman ko ngunit kasabay nito ay ang pagkalabog ng mga nagbagsakang tao sa kabilang kurtina.

“Aei,” wika sa akin ni tita Yna. “You have to push more,” nanlaki ang mata ko sa sinabi niyang iyon.

“You mean–– AHHHHHHHHHHHHHH!!” Ire ko sa biglang paghilab ng tyan ko.

“MERON PA, PAPA! BANGOOON!” Tinig iyon mi Nigel na animo ginigising si Papa.

Muling nangibabaw ang matinis na iyak ng isang sanggol.

“Aei, last push.” Nanlaki ang mga mata ko sa sinabing iyon ni tita Yna. “They are triplets.”

“AHHHHHHHH! FUCK IT NIGEEEEEL!!” Ire ko.

“TANG INA TATLO NAAAAAA! ANG LAKAS KOOOOOO!” Hiyaw niya.

At muling pumailanlang ang tinig ng isang sanggol. Pagod na pagod ang pakiramdam ko. Pagod na pagod na pagod.

NAIDILAT ko ang mata ko dahil sa halo-halo na boses sa paligid ko.

“I will name all of them,” tinig iyon ni tito Led.

“No! I am her father!” Tinig ni Papa.

“Ako ang pinakamatanda sa ating lahat, ako ang magpapangalan,” sabat naman ni tito Leriz.

“Asawa ko ang nagpaanak, ako ang magpapangalan!” Sabay naman ni tito Loard.

Sinamaan ko silang lahat ng tingin at nakita kong kinabahan sila. “I have names for them. Don’t experiment their names,” malamig na turan ko sa kanila.

Isa-isang inilapag nila Mama sa tabi ko ang mga anak ko at nagulat ako sa nakita ko.

Dalawang lakake, at isang babae.

“Yes, sa ating lahat ikaw lang ang nagka anak ng babae.”

Hindi ko alam ang nararamdaman ko. Nagagalak ako ng sobra o kulang ang salitang galak. Kulang ang salitang masaya, at kulang ang salitang kumpleto. I’m more than complete now that I held them in my arms.

“I’m glad na nagready ako ng pangalan ng babae,” nakangiting wika ko sa anak kong babae.

“She’s the middle. Pangalawa mo siyang nilabas. Ang panganay mo ay iyang lalaking hindi ngumingiti at nakuha ang kilay ni Nigel, at ang bunso mo ay iyang batang may manipis na labi,” paliwanag ni tita Yna.

“The older boy will be, Aeignn Lev , the only girl will be, Aeiryn Lez , and the youngest will be, Aeidan Lex. “

(Pronunciation: Aeignn [Eyn], Aeiryn [Eyrin], Aeidan [Eydan].)

“ Aeignn Lev Freezell– Ricafort, Aeiryn Lez Freezell– Ricafort, and Aeidan Lex Freezell– Ricafort, “ pag uulit ni Nigel na animo ba ay nabighani sa mga pangalan ng anak niya.

“If the first generation were called, Five Bullets, let’s call this generation, EIGHT GRENADES ,” wika ni Lola na nakangiting nakamasid. “Ayler Liam, Ayce Lander, Axel Leindeyl, Leik Andrey, Laeven Azer, Aeignn Lev, Aeiryn Lez, and Aeidan Lex will be the dominator of their own generation.”

We all agreed in chorus.

–

EPILOGUE POSTED KASABAY NITO. ❤

EPILOGUE

Aeickel’s P.O.V

     

Nagising na lamang ako na nasa isa akong madilim na silid na animo pinamumugaran ng mga sindikato.

     

Naramdaman kong nakatali ang kamay pati paa ko at pinilit kong kalagin ito sa paraan na alam ko. Inaral namin sa Phyrric ang pag-alis ng mga ganitong pagkakatali. Nakakalipas na ang ilang minuto ngunit hindi ko pa rin ito natatanggal, at doon ko napagtanto ang sitwasyon na kinaroroonan ko.

       

It is the most complicated knot na sinukuan ko noong nag-aaral pa ako sa organisasyon. The only person who could tie and untie this kind of knot is no other than…

      

“Lola Cassandra, show yourself,” malamig na wika ko.

       

Walong buwan na ang nakakalipas buhat nang makapanganak ako at ngayong araw na ito ang araw ng kasal ko.

        

“Alam ko naman na malalaman mong ako ito,” saka siya lumabas mula sa pinagkukublian niya.

        

“What do you want? This is my wedding day—”

      

“Exactly,” putol niya sa nais kong sabihin. “If you think that you are an exception, better think twice my dear Lavria. No one in this family will be exempted from my love test,” saka pa ito ngumiti sa akin na animo masaya siya sa mga ginagawa niya.

      

“Ayaw mong maikasal ako? Ayaw mong magkaroon ako ng matiwasay na pamilya?” Mapanuyang turan ko sa kanya.

       

“Of course not. I want to challenge your husband kung gaano ka niya kakilala bilang ikaw,” bigla akong kinabahan dahil natatakot din ako sa katotohanan na baka nga hindi pa ako lubusang nakikilala ni Nigel.

      

“You should’ve told me your plan para hindi mo na ako kinailangan pang kidnapin at talian—”

      

“Oh no, no, no my dear granddaughter. I knew how much you love your dearrest husband at hindi ka sasang-ayon na maghirap siya sa paghahanap sa’yo. You can fool even your parents, but definitely not me,” napailing na lamang ako dahil alam kong may punto siya.

     

“So by what means are you going to challenge Nigel?” Usisa ko.

      

“I left a note that you left him, that you chose your career over your family, but inside that note is a clue that you are here with me. Kung kilala ka talaga niya, dapat alam niya kung paano ka mag-isip at paano ka magmahal. I want to know if he’s trustworthy enough, na kahit kailan ay hindi niya pagdududahan ang klase ng pagmamahal na kaya mong ibigay sa kanya,” madamdamin niyang turan.

      

“Are you having fun doing this to us? To your sons and granddaughters?” Tanong ko.

       

“No my dear. The only thing I like about this test is the assurance I get from your partners. Natitiyak ko sa mga klase ng mga pagsubok na ginagawa ko kung gaano niyo pinapahalagahan ang pagmamahal at pagtitiwala. Natitiyak ko na naipapaubaya ko kayo sa mga tamang tao na kahit anong mangyari ay hindi kayo bibitawan, at higit sa lahat natitiyak ko na mawala man ako sa inyo ay kung maranasan niyo mang masaktan, hindi gaya ng sakit na magpapamanhid sa inyong kaibuturan. I only want the best for my family, and I only want the best for you.”

       

Hindi ko napigilan ang pagpatak ng luha ko sa mga narinig ko sa kanya.

      

“I’m sorry for calling your tests as shitty. I’m sorry for misundertanding your motives. I’m sorry for the misinterpretation, Lola.” Napayuko ako dahil alam kong may kasalanan ako. All this while I thought she’s doing it for fun, that she’s doing it just because she wanted to see us suffer, but no, inihahanda lamang niya kami sa mas mabibigat pang hamon. Ang ginagawa niya lamang ay patatagin kami.

       

Nabasag ang katahimikan namin nang biglang bumukas ang silid at iniluwa noon si Nigel na pawis na pawis at animo sumuong ng iba’t ibang klase ng pagsubok sa daan.

         

“Passed,” wika ni Lola sa kanya. “You may now take my Lavria. Take care of her, give her the best, and be the best version of yourself for your family.”

        

“P–Passed?” Hindi niya makapaniwalang saad.

        

Lumapit siya sa akin at iniabot ang maliit na papel. “Hindi mo ako iiwan, hindi ba? You gave me this address kaya’t dito ako pumunta.”

      

Ngumiti ako sa kanya at tumango saka ko binasa ang note.

     

Hi, Nigel. I’

m lEaving you now, 1 can no longer toLerate your laPse2. It’s My fau1t, I’m donE. - Aei

      

“Paano mo dinecode ’to?”

     

“Help me. 121 east, 159 street,” nakangisi niyang pahayag sa akin at doon ko napagtanto ang sinasabi niya. “Alam kong hindi mo kami iiwan ng mga anak mo,” saka niya ako mabilis na siniil ng halik sa harap mismo ni Lola.

      

“You two, go back to your wedding ceremony!”

        

   

   

    

   

 

“SINONG nagsabi sa’yong pumayag ako sa honeymoon na ito!?” Tumaas ang boses ko dahil iniwan namin ang triplets kina Mama at Papa tapos ito siya ngayon at kinaladkad ako sa isang lugar na hindi ko alam sa kanya kung saan.

         

“Wife, please. Just this once, let me be the boss.”

      

“You’ve always been the boss, Mr. Ricafort. You’ve always been the dominator, and you’ve always been the….”

      

Hindi ko magawang ituloy ang nais kong sabihin dahil napangisi siya sa akin. “What wife? Ituloy mo,” mapang asar niyang wika na ikinapula ng mukha ko.

       

“S–Shut you mouth,” banta ko sa kanya ngunit nautal naman ako.

      

“Let me eat my favorite, kusa ng tatahimik ang labi ko sa pagsasalita—”

     

Binato ko siya ng unan sa tabi ko. “H–Hindi ka ba titigil!?” Naiinis na ’ko dahil kahit ayoko ay tuloy ang pagka utal mg mga salita ko.

       

“Come, I’ll show you something.”

     

Sumunod ako sa kanya hanggang sa marating namin ang isang farm!

      

“This is a honey farm. No worries wife, wala ang mga bubuyog dito. Pinakuha ko muna kina Queen at Tatay Puroy,” paliwanag niya.

      

“A–Anong gagawin natin dito?” Hindi ko nagugustuhan ang pumapasok sa isip kong senaryo lalo na at may nakikita akong isang malaking higaan sa gitna ng farm.

      

“You’re no longer pregnant, my dear wife. We can be the best exhibitionist now,” at bigla na lamang niya akong kinabig at siniil ng halik.

      

[Warning! R-18]

   

Ang mga halik niya ngayon ahy hindi gaya ng mga halik na ipinalalasap niya sa akin sa mga nakalipas na buwan. Ang mga halik niya ngayon ay halik na nagnanais na magpakilala sa akin ng bagong pakiramdam. Malayo ito sa pagiging magaan, bagkus ay mapusok ito at mapaghanap!

      

“Ahh..” pag ungol ko nang bigla na lamang niyang pisilin ang dibdib ko na hindi ko namalayan na naipasok na pala niya ang mga kamay niya sa loob.

       

Ang marahang pagpisil kanina ay napalitan ng pagpisil na may panggigigil na animo gusto niya itong angkinin at walang ibang maaaring humawak nito kung hindi siya lang.

       

“You’re breast perfectly suits my palm,” he said as his kisses went down my neck.

      

Sasagot na sana ako nang bigla siyang humiwalay sa akin saka marahas na pinunit ang manipis na puting damit na suot ko.

      

“Pakaunti na ng pakaunti ang mga damit ko sa kakapunit mo, Nigel Iñigo!” Saka ko tinakpan ang dibdib ko na ngayon ay nakalantad sa kanyang kumikislap na mata. Yes, I’m not wearing any brassiere, maybe at the back of my mind I’m also ready for this honeymoon adventure.

       

Nakita kong sumilay ang pilyong ngiti sa mga labi niya at bigla akong binuhat saka marahang inilapag sa kama na nakita ko kanina.

       

Umalis siya sa harap ko at kinuha ang damit ko na pinunit niya para lamang pala gawing panali sa akin.

      

Kinuha niya ang dalawang kamay ko saka inilagay sa ulohan ko at itinali niya ang mga ito sa headboard ng kama.

      

“You know that I can easily remove this knot if I want too,” wika ko sa kanya at nakita kong imbes na magulat ay ngumiti lamang siya sa akin.

      

“But you’ll not do that, wife. I know that you are more than excited for me than I am to you,” ikinainit ng mukha ko ang sinabi niya sa akin.

        

Dumidilim na ang paligid at muli siyang umalis para lamang sindihan ang isang maliit na lampara at may dala siyang isang maliit na garapon.

        

“W–What is that for?” He’s holding a jar of honey!

     

“You’ll now very soon my wife,” at inalis niya ang lahat ng saplot niya sa katawan.

        

Hindi ko alam ngunit sa tuwing makikita ko ang mapagmalaki niyang alagad ay tila ako namamangha kung paano niya iyon napagkakasya sa pagkababae ko! That thing is getting bigger and bigger everytime! That thing gets more excited everytime it shows itself!

       

Tinanggal niya ang suot kong pang ibaba at wala siyang itinira. Binuksan niya ang garapon at pinahiran niya ako na animo isa akong tinapay na anumang oras ay handa na niyang kainin.

     

Naiarko ko ang katawan ko nang maramdaman ko ang mga labi niya sa hita ko at nagbibigay ng malilit na kagat dito.

      

“Nigel…” hindi ko mawari kung ang himig ko ba ay nagmamakaawa o himig na humihingi ng mas higit pa.

       

“Honey is my favorite spread, but a honey in my wife’s body is the best,” saka niya pinaglakbay ang kamay niya sa katawan ko.

     

Nararamdaman ko ang panlalagkit ngunit mas nangingibabaw sa akin ang sarap ng mga labi niya sa katawan ko, maging ang ibinibigay nitong kakaibang pakiramdam sa akin. My sadist husband is an expert in this field of experimentation.

       

Dumako ang mga labi niya sa dibdib ko at nilagyan niya pa ito ng ilang patak ng pulot na animo mas magpapagana sa kanya sa paglasap ng dunggot ko. He’s playing with my nipple through his tongue and this feeling leads me to insanity. Walang magawa ang kamay ko kaya’t puro pag arko lamang ng katawan ang magagawa ko.

      

Mas halos mabaliw ang pagkatao ko nang dumako ang kamay niya sa pagitan ng mga hita ko. Walang sabi-sabi na ipinasok niya ang daliri niya rito. He’s finger fucking me with a very fast thrusts! He’s really making me insane!

    

“FUCK IT NIGEEEEEELL…..” I moaned in pleasure. Yes, yes, and another yes! He’s so good that I want to explode!

        

His kisses went down my navel, and he even encircled his tongue in it.

      

Gustong gusto ko ng tanggalin ang sa pagkakatali ko ngunit pinigilan niya ako saka biglang tinungo ng mga labi niya ang pagkababae ko!

      

“Ahhhhh…. N–Nigel….!” I can’t deny it, I love the way he gives me pleasure, and I love his exhibitionist way of making me feel the ecstacy.

         

He savour my womanhood along with the drops of honey in it. “Fuck! Your sweetness blends well with honey, I can never get enough of this!”

       

Nang tila lalabasan na ako sa ginagawa ng dila niya sa pagkababae ko ay bigla na lamang siyang humiwalay sa akin na ikinadismaya ko.

       

“It’s the king’s turn,” he said and with one swift move, he’s already inside me and feeling the warm welcome of my womanhood to his.

        

“Ahhhhh…” I moaned as he thrust faster… and faster… and faster.

     

Puro ungol namin ang nangingibabaw sa paligid ngunit wala kaming pakialam. This is just more than pleasure and ecstasy, it is love. This more than just experimentation and exhibition, this is love making.

       

       

       

       

      

     

“MOM,” napalingon ako sa pagsasalita ni Aeignn at nakita ko nanaman ang seryosong mukha niya.

         

“Why?” Sagot ko sa kanya. There is something in my son’s eyes. It may be a Freezell’s eyes but those eyes is hiding something. I once saw that thing in his father’s eyes, I just hope that he’s not what I think he is. I don’t want him to follow his father’s foot steps. I don’t want him to be sadist.

       

“Aeiryn and Aeidan ate my food,” kalmado niyang wika.

       

“Kuyaaaaa!” Wika ni Aeiryn sa kapatid saka niya ito inambaan ng suntok. My dearest Aeiryn is the gangster type of child. Hindi siya nagpapa api khit kanino. Medyo tahimik siya kumpara sa madaldal na si Aeidan ngunit hindi mo siya nanaisin na magalit.

       

“Mom, can we buy another toy?” Wika naman ni Aeidan sa akin nang makalapit na siya.

     

“Tell your Dad,” saka ko ginulo ang buhok niya. Ang bunso kong anak ang pinakamabait sa kanilang tatlo. Siya rin ang pinakamadaldal at pinakapasensyoso. Lagi itong nakangiti na animo walang problema. Kahit ibully siya ni Aeiryn at hindi siya gumaganti.

        

Lumapit siya sa Daddy niya ay agad naman siyang sinundan ni Aeiryn habang si Aeignn naman ay naiwan sa harap ko. “Bakit hindi mo sila pinagalitan?” Tanong niya na ikinakunot ng noo ko.

       

“Do you want me to?”

     

Tumango siya sa akin. “Justice is justice. They ate what’s mine, you should tell them not to do it again,” napasuko ako sa sinabi niyang iyon.

      

“Noted,” sagot ko at nawala na siya sa paningin ko.

        

Nakatingin ako sa kawalan nang may mga kamay na pumulupot sa katawan ko. “Thank you for this not so small family of ours,” wika niya saka ako hinalikan sa leeg.

       

“Kailangan na nating kausapin ang mga anak mo about reality and the world, nagsisimula na silang magka isip especially Aeignn,” wika ko at humarap sa kanya.

        

“Lev is unique, he’s the younger version of me. Ngayon palang ihihingi ko na iyon ng tawad sa’yo,” he loves calling our children by their second names.

      

“Just be a good father, that’s all I ask. Subaybayan natin ang paglaki nila,” nakangiti kong turan.

      

Bigla na lamang niyang siniil ng halik ang mga labi ko at mabilis din itong pinakawalan.

       

“Thank you for loving me,” he said with his fiery eyes.

       

“Thank you for holding unto me,” saka ko ipinulupot ang mga braso ko sa batok niya.

       

“Your coldness fades away because of my warm love.”

     

“Really?” May paghahamon sa tinig ko.

      

“Let me show you the king’s vengeance for teasing him,” at bigla na lamang niya akong binuhat.

       

“NIGEL!!”

       

My Short Tempered Husband will always be and the only reason I dream of having this life. I can’t resist Nigel Iñigo Ricafort’s charm. I guess…. this is my fate. Getting married while drunk wasn’t really a bad idea after all.

     

–

The End~

SALAMAT SA LAHAT NG UMABOT DITO. SALAMAT SA PAGMAMAHAL NA IBINIGAY NINYO SA 1ST GENERATION NG FREEZELLS! WALA NA AKONG MASASABI PA KUNG HINDI SALAMAT.

NATAPOS KO ITO SA LOOB LAMANG NG ISANG BUWAN AT ISANG ARAW. ❤

Next Story: Start of the 2nd Generation of Freezells. Start of the EIGHT GRENADES!

➡️ THE ARROGANT CLIENT

    Aeickel Lavria and Nigel Iñigo are now signing off.

Special Chapter: The Conquered and The Conqueror (Announcement)

AEICKEL

JACEN

smiled at me as he brought his things with him. “Aaalis na ’ko, ikaw na ang bahala sa kaniya, Mr. Lou. Pagtiisan mo na lang ang init ng ulo,” he said and I only nodded without smiling.

“Ingat,” I replied simply and he stormed his way out of the office.

Inayos ko ang mga papel na naibilin niya sa akin. I acted as if I was really clueless about these things when I am really not. I am running Phyrric in behalf of Lola Cassandra and I am very and much familiar with these paper works.

Nigel Iñigo Ricafort is hard to deal with. He’s aloof. The hardest part was that, I am not someone who loves to give comforting and soothing words just to get closer to someone. I ought to distance my own world from everyone. In short . . . we’re almost alike and we’ll never be compatible to make things work.

Biglang umilaw ang office intercom na senyales na tumatawag siya sa akin. “Yes, Sir?” I asked as I answered the call using a low tone voice.

“Come here in my office immediately,” utos nito sa akin at hindi na ako sumagot pa. Ibinaba ko ang tawag at agarang tumungo sa opisina niya.

Pagpasok ko ay bumungad sa akin ang amoy lalaking pabango. I also use this kind of perfume, not for my disguise, but for my own preference.

I stared at him while he’s typing at his computer. “What can I do for you, Sir?” I asked trying to catch his attention away from his computer.

“Call Attorney Antonio. I’ll make him pay for what he did,” utos niya sa akin.

Imbes na sumagot ay sinubukan kong inspeksyonin ang mukha niya. Blangko lamang ito pero ramdam ko na may malaking galit na kasalukuyang nakakubli sa mga mata niya. He’s a business tycoon despite of being a band vocalist kaya parang ang hirap paniwalaan ng inilalabas niyang klase ng ugali. He’s supposed to be a socialite not an anti-social one. He’s aloof based from my observation and research before applying to be his secretary.

Tumango lamang ako at akmang tatalikod na sa kaniya nang makita ko na umarko ang kilay niya. “What’s with your eyes?” tanong niya sa akin na bahagyang umalarma ng pagkatao ko.

My twin sister was his ex-girlfriend and our eyes were so much alike. Hindi ko maitatago ang bagay na ito kahit na ano pang gawin ko. These eyes were the eyes of a Freezell.

“I don’t see anything wrong with my eyes, Sir,” diretso kong sagot sa kaniya.

Akala ko ay hahayaan na niya akong makaalis ngunit mali ako. Tumayo siya mula sa pagkakaupo sa upuan niya at naglakad patungo sa akin. “Don’t fool me using those eyes while looking directly to my eyes. Your eyes were set to tell truths . . . not lies. Tell me, Aeickel Van Lou . . . who are you?”

     📌 📌 📌 📌 📌

. . . at hanggang diyan muna po tayo. Teaser lamang po ito para sa ilalabas na libro. Yes! Magkakaroon po ito ng short story (SPECIAL CHAPTER) consisting of 20k words. Ipapakita ko sa inyo kung ano ang mag-asawa sa nakaraan (bago pa sila nahulog sa isa’t isa at ora-oradang magpakasal) at sa kasalukuyan. This special chapter will have TWO POINT OF VIEWS. One from Aeickel and one from Nigel. AT OPO, HINDI PO MAWAWALA ANG MALOLOKONG SENIOR ELITE AGENTS (FLAME, TUNGSTEN, VEGA, ALISTAIR).

The said short story will be a part of a collaboration from WRS Authors. Kaniya-kaniya kami ng short story na ilalagay, and yes, dahil paborito natin si Aeickel/Master/Amo/Chief, I chose to retell her and Nigel’s story. Those untold scenes, sa libro n’yo na po mababasa (most especially, their beginning).

“

TO DO IS TO DARE“

(Pre-order period: September 25, 2021 - October 30, 2021)

BOOK CONTENTS:

• side story from PrincessThirteen00’s

Funtes Next Generation Tetralogy

• side story from thexwhys’

Action Hidden Whore

• side story from Ice_Freeze’s

Freezell Series (MSTH)

• side story from vampiriaxx’s

The Politician Series

• side story from LegendArie’s

The Jerk’s Bitch

• side story from TheMargauxDy’s

Grecco Series

• side story from Lena0209’s

Prios Series

BOOK DETAILS:

▪️ collection of short stories ▪️ Trade Paperback (size: 5.5x8.5) ▪️ Smooth cream paper ▪️ Matte laminated cover

INCLUSIONS:

• 1 Book with illustrations inside • 2 Bookmarks • 2 Postcards • Free special collectibles for the first ten buyers (details on the form) • Special acknowledgment for the first batch of buyers with special order codes

Price: 695.00 Php + Shipping Fee

ORDER FORM LINK: https://forms.gle/yi6f4LFcM7VYzbLW8

KUNG HINDI PO NINYO MA-CLICK AND ORDER FORM, PM ME HERE ON WATTPAD.

Payment Methods:

Bank transfer | Gcash | Paymaya | Remittance centers

THANK YOU SO MUCH FOR YOUR UNENDING SUPPORT!

**

To

My Dearest Havres,

Hindi kailangan pilitin ang sarili kung wala po tayong mailalabas na pambili. I do understand your situation/s. Lahat tayo ay dumadanas po ng pandemya. Alam kong mahal ninyo ako, pero hindi kailangan ipilit kung hindi kaya. Those who can afford the book, thank you so much and sobrang naa-appreciate ko po ang pagtangkilik at pagmamahal and sa mga hindi, maraming salamat pa rin po. Sapat ang pagmamahal ninyo lagi at pagsuporta sa akin.

Mahal ko kayo lagi . . . palagi-lagi.

• Mayora 🥀

Special Chapter I

Note: I will be posting TEN special chapters here. Ito po ang mababasa sa To Do Is To Dare na physical book. Maraming salamat sa mahal kong Havres sa pagpayag na mabasa ng iba ang TEN SPECIAL CHAPTERS na ito. Mahal na mahal ko kayo.

–

• HER EYES •

A

EICKEL

SENIOR elite agents were busy preparing their materials for the seminar. Nakatingin lamang ako sa kanila dahil kanina pa naman nakaayos ang mga gamit ko.

“Bakit kasi isasama mo pa?” nakangusong anas ni Flame sa akin.

“Hindi ganoon ang bonding, Night. Ikaw, may love life, tapos kami, nganga sa sulok? Daydream ganoon? Mag-hallucinate na lang ng jowa?” sabat naman ni Vega.

I hissed at them and made them shut their mouths. Masyadong marereklamo.

“E, kung hindi ba naman kayo mga isa’t kalahating tanga, bakit ba hindi kayo magsipag-asawa na? ’Tatanda n’yo na, e. Umay na umay na rin nga ako sa mga pagmumukha ninyo sa araw-araw!” singhal naman ni Tungsten sa kanila.

“Wow, ’tang ina! Nagsalita ang bulok na ang semilya!” ganting sagot naman ni Alistair sa kaniya.

“Gago! Kung sa akin, bulok na, iyong sa ’yo, agnas na agnas na!” hindi magpapatalo na singhal pabalik ni Tungsten.

Hindi ko maiwasang mapangisi sa naririnig kong palitan nila ng asaran. Sa aming lima, ako pa lamang ang pamilyado. Ang inuungot nila mula pa kanina ay bakit isasama ko si Nigel sa seminar na dapat sana ay para sa aming lima lang.

Hindi ko maiiwan ang isang iyon. He’s like a sticky lizard. Gusto ay lagi na lang nakadikit. Siya rin ang nag-ayos ng mga gamit na dadalhin ko para maisiksik niya ang sa kaniya. Yes, he was that eager to join kahit pa sinabi kong siya na lang muna ang magbantay sa triplets…lalong-lalo na kina Aeignn at Aeiryn. Among my children, those two were the hardheaded ones. As for Aeidan, he was bubbly and loved playing with his toys. Wala akong problema sa kaniya, pero sa dalawa, malaki.

Aeignn tended to be so bossy. He inherited that attitude of his father and…his sadistic side, too. He was still a kid, but I could already see that side of him. Aeiryn? She inherited some of my negative traits, and I didn’t like it. It felt like I was looking at the younger version of myself, though they all got the facial features of their dad, except for the eyes—they got the eyes of a Freezell.

“Wife!” Awtomatiko akong napalingon sa tinig na iyon.

There, I saw my husband grinning at me while holding a plastic bag. Based on his expression, he was up to something naughty, and I had to stop him now. Ayaw kong makatanggap ng mas nakapipikon pang kantiyaw mula rito sa apat.

“O, nandiyan na ang legal at orihinal. Tumabi ang mga nagmamahal lang nang palihim at sad boy slash broken boy!” sigaw ni Tungsten na halata namang si Flame ang pinariringgan.

Nagkantiyawan pa sila at ako naman ay naglakad na papalapit kay Nigel na may blangkong ekspresyon sa mga mata. Hindi ko puwedeng ipakita kay Nigel na naiintimida ako sa kaniya dahil lalo lang niya iyong gagamitin para paganahin ang pagkapilyo niya. He didn’t change as years went by— oh no, he did. He became naughtier and wilder.

“I don’t like your eyes right now, Mrs. Ricafort,” he stated as I stood in front of him.

“These eyes were the eyes that made you fall for me, Mr. Ricafort,” I replied and it was followed by a smirk.

I was caught off-guard when he suddenly wrapped his right arm around my waist and pulled me closer to his body. “And those are the same eyes that I’d fall for every freaking day, wife,” he whispered that made me shiver. He really knew how to mess with my system.

I tried pushing him away dahil baka mapansin pa kami ng apat at umani pa ako ng mas higit pang pang-aasar.

“Nigel, may ibang tao—”

“And those are the only eyes I’ll always long for,” he whispered again, cutting me off. I closed my eyes and took a deep breath. We had been together for years now pero hindi pa rin ako nasasanay sa mga inaakto niya. He’s really unpredictable…even since the beginning.

• • •

“

TWIN

!” Leickel shouted that I almost dropped the kettle.

“What do you want?” I asked with a straight face as I turned around just to let her hear my voice.

I was in the kitchen, preparing this kid’s hot bath. She had a mild fever, pero dahil masyadong naging bunso nina Mama at Papa, akala mo, batang maliit kung magkasakit.

“Darating ang manliligaw ko! Dadalhan daw ako ng pagkain!” sigaw niyang muli sa akin.

“So?” I asked with a blank expression. May hindi ako magandang nababasa sa awra niya ngayon. May binabalak siyang hindi maganda sa akin.

“Hindi ako haharap sa kaniya nang ganito! Kung ayaw mong butasin ko ang gulong ng motor mo, ikaw ang kukuha ng mga ibibigay niya sa akin mula sa kaniya, Aeickel!” matatas na sagot niya sa akin na para bang wala akong karapatang tumanggi sa gusto niyang mangyari.

 “Are you out of your mind?” This brat was slowly getting into my nerves. She needed to be disciplined.

Lumabas ako ng kusina at hinarap siya. Nakahiga siya sa sofa habang nanonood ng TV. Nakabaluktot din pala siya dahil sumabay sa lagnat ang sakit ng puson niya.

“No, I am not out of my mind. Susundin mo ang gusto ko o butas ang gulong ng motor mo? Wala ka namang ibang pagpipilian,” banta niya sa akin. “May wig sa kuwarto ko. Pinagawa ’yon ni Lila base sa itsura ng buhok ko kaya magagamit mo ’yon,” patuloy niya nang hindi ako sumagot sa pagbabanta niya.

I just hissed. Wala na akong choice dahil baka talagang butasin niya ang gulong ng motor ko. This bratinella twin of mine would really make that mess if I tried declining her request—though it wasn’t a request, it was a command.

Wala akong nagawa kundi sundin ang gusto niya. Gumayak ako kahit na labag sa loob ko ang bagay na ito. Kung hindi ko lang sobrang pinahahalagahan ang seguridad ng motor ko, I would never do this thing, not ever.

Paalis na ako gayak ang mga ipinasuot niya sa akin at mga koloreteng ipinatong niya sa mukha ko nang bigla niya akong tawagin. “Twin, hindi ko pa ’yan nakikita. Nakaka-text ko lang ’yan. Sabihan mo ’ko kung guwapo, ha?” aniya saka pa siya tumawa nang nakakaloko.

Bumaba na ako mula sa condo niya at nagtungo sa visitor’s lounge.

May nakita akong lalaking matipuno, matangkad, maputi, naka-long-sleeved navy blue polo shirt na ang manggas ay nakataas hanggang siko, at masasabi kong may dating kumpara sa tipikal na mga kalalakihan.

“Are you by any chance…Nigel Iñigo Ricafort?” tanong ko nang makalapit na ako sa kaniya. Pinilit kong pasayahin ang tono ng boses ko na gaya ng kay Leickel. It was hard doing it at first, but acting and lying were some of my main fortes due to the nature of my job.

Hindi ako nakararamdam ng hiya. Wala naman iyon sa bokabularyo ko.

“Is it you, Leickel?” he asked while smiling. Yes, he was smiling, but I could sense that he was just trying to hide something…maybe the awkwardness? He seemed not like the usual type. He was anti-social, I could sense it.

Marahan akong tumango sa tanong niya dahil baka mautal ako kapag nagsalita pa ako. I’m not Leickel, for Pete’s sake! How can I justify the question if in case na magtanong siya?

“This is for you,” aniya at iniabot sa akin ang bulaklak maging ang box ng cupcake na dala niya.

“Thank you,” tangi kong naisagot. Bigla akong nailang dahil nakatitig lang siya sa mga mata ko na animo’y nagayuma o nahumaling siya sa mga ito. “Ahm, is there something wrong with my face?” tanong kong muli gamit ang pambabaeng boses. Imposibleng hindi pa sila nagkausap sa telepono ni Lei. I had to be extra careful.

“No…I mean, nothing.” Napakamot pa siya sa ulo niya matapos sumagot. “It’s just that…I couldn’t resist your charm.”

Ngumiti lang ako sa sinabi niya kahit ang totoo ay ilang na ilang na talaga ako. Hindi ako sanay magpa-cute at humarap sa mga lalaki. Mabuti pa nga ang mga babae, napaglalaruan ko gamit ang karisma ko sa pagiging mukhang lalaki, pero ibang usapan kapag ganito. Parang nababano ang mga kakayahan ko.

“Can I go now? Hindi talaga maganda ang pakiramdam ko,” pagpapaalam ko sa kanya.

“When can I see you again?” walang kaabog-abog niyang tanong. He was too straightforward!

“I’ll see you when I see you,” tanging naisagot ko at tuluyan nang umalis sa paningin niya.

Hindi ako tumungo sa may elevator dahil ayaw kong makita niya kung anong floor ang pipindutin ko. Tumungo ako sa may hagdanan para makaiwas na makuhanan ng impormasyon. It was an agent thing that only a secret agent would understand.

Paakyat na ako sa pang-apat na baitang ng hagdan bitbit ang mga bigay ni Nigel nang bigla na lamang may humatak sa braso ko. Lahat ng pagpipigil ay ginawa ko huwag ko lamang pilipitin ang braso ng humawak sa akin.

Lumingon ako at nakita ko si Nigel na pawis na pawis at mukhang hinabol talaga ako.

“Lei….”

Biglaan ang naging pagkabog ng dibdib ko kahit pa ayaw ko dahil sa ginawa niyang ito na hindi ko inasahan. Titig na titig siya sa mga mata ko na para bang ayaw na niya akong pakawalan pa.

“Ano’ng kailangan mo?” tanong ko habang pinipilit na patigilin ang puso ko sa pagtibok nang malakas. Para akong nabibingi sa bawat kabog nito.

“Tell me when can I see you again? I need to know just so I could take your captivating eyes off my mind and proceed with my undone works at my office smoothly,” sagot niya sa akin na lalong nakapagpadagdag ng kabog ng dibdib ko.

Nang pakiramdam ko ay lulukubin na ako ng sobrang lakas na tibok ng puso ay inunahan ko na ang kabog nito ng paggalaw ko. I need to take over this heart before it takes over me.

Inilipat ko ang hawak kong bouquet ng bulaklak sa isa kong kamay kasama ng box ng cupcake saka ko marahang kinuha ang kamay niyang nakahawak sa braso ko. Hinigit ko siya papalapit sa akin at hindi siya nagprotesta. Nakita kong nabigla siya sa ginawa ko kaya’t sinamantala ko iyon at isinandal siya sa railing ng hagdanan sa gilid ko.

Ang awkward ng puwesto naming dalawa. Nasa harap niya ako at halos dalawang pulgada lang ang layo ng mga mukha at katawan namin, pero wala akong pakialam. Kailangan kong umakto nang ganito dahil ayaw kong kung saan pa mapunta ang lakas ng kabog ng puso ko.

Iniumang ko ang mga labi ko pababa sa tainga niya na mukhang lalong gumulat sa kaniya. “I clearly told you that I’ll see you when I see you…Nigel,” bulong ko.

Ang inakala kong inakto ko na makapagpapasuko sa kaniya ay naging dahilan pa para lalong lumakas ang loob niya. Hindi ko inasahan nang bigla na lamang niyang ipinalibot ang braso niya sa baywang ko saka ako hinapit papalapit. Bahagya akong nakaramdam ng gulat pero hindi ko maiwasan ang mamangha. If only he knew that I am the legendary Aeickel Lavria, he wouldn’t do such a thing, because before he does…pinaglalamayan na siya.

Siya naman ngayon ang umumang ng mga labi niya sa tainga ko saka bumulong. “The more you make me wait, the more you make me fall for your eyes. They are as cold as ice, but they are as mesmerizing as when the flowers bloom. Don’t make me wait longer, Lei. I’ll see you the soonest,” bulong niya at hindi ko maiwasan ang mapangisi.

Leickel found an interesting guy. Sadly, I was not fond of taking other people’s belongings.

See you soon, Nigel Iñigo Ricafort. Nararamdaman kong magkikita tayong muli.

  

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

Kung kilala ninyo ako at sanay kayo sa style ko, ang mga naka-italicized word ay flashback/pagbabalik-tanaw.

9 special chapters to go. 😊

Special Chapter II

• HER MISSION •

A

EICKEL

KEEPING

my cool while sparring must be one of my greatest strengths dahil itong ka-sparring ko, mukhang kanina pang napipikon sa akin.

“Mahina ka talaga, Scorpio. Scorpio pa naman ang code name mo pero hindi mo man lang matalo si Night,” dinig kong pang-aasar ni Tungsten kay Khalil, one of the elite agents of Phyrric.

“You shut up. Sa cloning ka lang naman magaling,” pikon na buwelta nito kay Tungsten.

“Enough, Tungsten,” awat ko sa isa dahil mukhang hindi siya magpapatalo at patuloy na mang-aasar. Bumaling ako kay Scorpio na mukhang susugod na at umiling ako rito nang sunod-sunod. “Let’s end this here. Kailangan kong pumunta sa training room. Ipinatatawag ako ni Lola Cassandra,” deretsong paalala ko at wala itong nagawa kundi ang tumango na lang sa akin.

Hinubad ko ang suot kong sparring gears saka ako nagpunas ng pawis at tumuloy na agad sa training room ng Phyrric.

Pagpasok na pagpasok ko pa lamang sa loob ay sumalubong sa akin ang tatlong balisong na mukha ko ang puntirya na agad ko rin namang naiwasan. At the dark side of the room, I saw Lola Cassandra looking at me with her cold eyes.

“Good reflexes. Akala ko, nakalimutan mo nang umiwas,” sarkastiko niyang wika sa akin. This was how the high and mighty Cassandra Ysabelle Freezell trained her grandchild—me.

“I already defended myself to you. I was shot because I was trying to save the kid from hurting,” sabi ko sa kaniya sa malamig na tono. Wala akong ipinakikitang kahit na anong emosyon.

She was mad because I was shot on my left arm the other day on a mission. I was saving a kid from a hold-upper when the man’s accomplice suddenly popped out of nowhere and shot me from my blind spot. Daplis lang naman dahil gumana agad ang agent instinct ko, pero hindi iyon nagustuhan ni Lola. She got mad and told me that she would train me in a more aggressive way. And maybe…those flying knives were her definition of ‘more aggressive way’.

Kinuha ko ang mga balisong na inihagis niya sa akin saka ako lumapit at iniabot ang mga iyon sa kaniya.

“I’m deploying you in a long-term mission. I have here two different missions, and you get to choose what do you like to take,” aniya nang kunin sa akin inaabot kong mga balisong.

“Spill.”

“The first one is a high-profile government official. You have to keep him safe and…shoot his head afterwards. He asked for our protection and I agreed despite knowing that he’s a drug dealer and a protector. Protect him for now, know all his transactions, then kill him,” she instructed, and that was an evil mission but a very satisfying one.

“How about the other one?” I asked.

“He’s a band vocalist working as a company CEO. His life is at high risk. Someone wants to kill him. His father asked for our service to protect his son.”

I grinned. I knew what my grandmother was thinking. She wouldn’t accept this kind of deal, not unless there was an interesting deal involved.

“What’s the catch here?”

“Let’s presume that the ‘someone’ who wants to get him killed is…his own blood. Let’s say one of his parents.”

“You think it’s his father?”

She menacingly grinned and raised her brow. “It’s for you to find out.”

Hindi ko naiwasan ang mas mapangisi pa sa narinig ko. I felt the excitement rushing through my veins. “I’ll pick the second one.”

“Good. I talked to his secretary to file for an immediate resignation and you’ll replace his position as the new executive assistant. Don’t worry, I already settled things just so you could join the company without any suspicion.”

When she said ‘talked’, she already settled things between them in her ‘own special way’.

 

   

JACEN smiled at me as he brought his things with him. “Aalis na ’ko. Ikaw na ang bahala sa kaniya, Mr. Lou. Pagtiisan mo na lang ang init ng ulo,” he said, and I only nodded. Kaka-hire ko lang noong nakaraang linggo at ngayon ay papalitan ko na ito sa puwesto.

“Ingat,” matipid na sagot ko at ngumiti naman ito sa akin bago tuluyang lumabas ng opisina.

Inayos ko ang mga papel na naibilin nito sa akin. I acted as if I was really clueless about these things when I was really not. I was running Phyrric on behalf of Lola Cassandra, and I was very familiar with this paper work.

Nigel Iñigo Ricafort was hard to deal with. He was aloof. And the hardest part was that I wasn’t someone who loves to give comforting and soothing words just to get closer to someone. I ought to distance my own world from everyone. In short…we’re almost alike, and we’ll never be compatible to make things work.

I had never forgotten about him. Tama nga ang hinala ko, muli kaming magkikita . . . at sa ganitong sitwasyon pa.

Biglang umilaw ang office intercom, senyales na tumatawag siya sa akin. “Yes, sir?” I asked as I answered the call using a low tone voice.

“Come here in my office immediately,” utos niya sa akin at hindi na ako sumagot pa. Ibinaba ko ang tawag at agarang tumungo sa opisina niya.

Pagpasok ko ay bumungad sa akin ang amoy lalaking pabango. I also use this kind of perfume, not for my disguise, but for my own preference.

I stared at him while he was typing at his computer. “What can I do for you, sir?” I asked, trying to catch his attention away from his computer.

“Call Attorney Antonio, Aeickel. I’ll make him pay for what he did,” utos niya.

Imbes na sumagot ay sinubukan kong inspeksyonin ang mukha niya. Blangko lamang ito pero ramdam kong may malaking galit na kasalukuyang nakakubli sa mga mata niya. He was a business tycoon despite being a band vocalist kaya parang ang hirap paniwalaan ng inilalabas niyang klase ng ugali. He was supposed to be a socialite, not an anti-social one. He was distant, based on my observation.

Tumango lamang ako at akmang tatalikod na sa kaniya nang makita kong umarko ang kilay niya. “What’s with your eyes?” tanong niya sa akin na bahagyang umalarma ng pagkatao ko.

My twin sister was his ex-girlfriend, and our eyes were so much alike. Hindi ko maitatago ang bagay na ito kahit na ano pa ang gawin kong pagpapanggap. These eyes were the eyes of a Freezell. Yes, they already broke up probably a year ago. And from what I could see, he was still not over Leickel. He was like a man stuck with his past.

“I don’t see anything wrong with my eyes, sir,” deretso kong sagot sa kaniya.

Akala ko ay hahayaan na niya akong makaalis ngunit mali ako. Tumayo siya mula sa kinauupuan at naglakad patungo sa akin. “Don’t fool me using those eyes while looking directly to mine. Your eyes were set to tell truth… not lies. Tell me, Aeickel Van Lou…who are you?”

I was stunned for a second. I didn’t expect him to say those words. Hindi niya ako kilala para maglabas siya ng ganooong mga salita na magpapailang sa nararamdaman ko.

I stared at him blankly. I needed to act normal. I needed to act as if I wasn’t aware of anything. “I am who you think I am, sir. I need a job and you need a secretary. I am here for work and not for anything else,” I replied coldly and he just shrugged his shoulders.

“Fine, you may leave. Don’t forget to call Mr. Antonio,” aniya na parang wala siyang ginawa, saka ako tinalikuran at bumalik muli sa kinauupuan niya kanina.

Matagal ko naman nang naiisip na maaari niyang maipagkumpara ang mga mata namin ni Lei. Idagdag pa na noong unang beses na dapat magkikita sila ni Leickel, ako ang naroon…ako ang una niyang nakita, ang unang nakilala…mga mata namin ang unang nagtagpo. Matalino si Nigel kaya’t hindi na ako magtataka sa mga mapapansin niya pa sa mga susunod na araw.

Tumungo na ako sa opisina ko at tatawagan sana si Attorney Antonio na mukhang may atraso sa kaniya nang maisip kong tawagan na muna si Flame. I needed more information about this situation para malaman ko kung sa paanong paraan ko siya mapoprotektahan kung sakaling magkaroon ng problema.

Kinuha ko ang telepono ko para makausap muna si Flame tungkol sa abogadong iyon.

“O?” aniya mula sa kabilang linya na sinundan pa niya ng paghikab.

“Do you have any information about Bradley Antonio? He pissed my boss. And from what I had observed, Nigel is up to something dangerous,” paliwanag ko sa kaniya.

Narinig ko mula sa kabilang linya ang ilang pagtipa, marahil ay sa laptop niya. Mabilis kumilos si Flame. Ito ang gusto ko sa kaniya kahit noon pa. Madalas na natatapos nang maaga ang mga misyon dahil sa agap niyang kumilos.

“Nag-aalala ka ba sa amo mo? Aeickel, ex siya ng kapatid mo at misyon mo siya—”

“Stop with the nagging, Eulyssis,” putol ko sa kaniya. “I’m doing this out of my curiosity. Don’t be stupid. Hindi lahat ng kilos, kailangang may rason at dahilan.”

Narinig ko siyang nagbuntonghininga mula sa kabilang linya bago siya nagsalita ulit. “I’m sorry. I got carried away. It was the first time I saw you this serious towards a certain mission.”

“I have always been this serious in all my missions, Flame. Buhay ang nakasalalay sa mga kamay ko,” sagot kong muli sa kaniya.

“Again, I’m sorry, Night. Hindi na mauulit—”

“I need the info now.”

“Bradley Antonio, twenty-eight, an attorney specializing in land acquisition. He has various cases involving physical injuries towards the opposing party. He once assaulted a client for not giving him a share of the land they agreed on in a deal, and that client was Nigel’s former employee, Ayesa Santos. He tried involving Nigel and this man’s business ventures in the said issue to take his revenge. Bradley Antonio is a dumbass and a total fucker.”

Matapos ang mga narinig ko ay agaran ko nang pinatay ang tawag. I reached for my other phone and dialed Antonio’s number. No one messes with any of my clients. Hangga’t sa akin nakaatang ang misyon, hindi sila maaaring mapahamak.

“Who’s this?” asked the man from the other line.

Napangisi ako nang matipid. Tunog kagalang-galang ang boses pero demonyo.

“You don’t know who you are messing with, Antonio. Stop your dirty tactics before you lose everything you worked for,” banta ko ngunit tinawanan lamang ako nito na tila ba sanay na sanay na ito sa mga ganoong uri ng pagbabanta.

“At sino ka para isipin mong matatakot ako? Diyos ka ba—”

“No, I’m not God, but I could be the devil who will let you experience hell,” putol ko sa kaniya at sandaling natahimik ang kabilang linya. “If you’re thinking of locating me while we’re still talking, think twice. Bago mo pa ako makilala, baka patay ka na,” dagdag ko saka agarang pinatay ang tawag.

Pabalik na sana ako sa upuan ko nang bigla na lamang akong makarinig ng isang baritonong tinig. “Sino’ng pinagbabantaan mo?”

Nigel.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

Sobrang ma-appreciate ko kung magko-comment kayo. 😊❤

Special Chapter III

• HER CHOICE •

AEICKEL

IT’S

been three months since I got hired as his secretary slash assistant. He was really hard to deal with but I was easily adapting to his lifestyle.

Papasok siya nang alas-otso, ako naman ay alas-siyete. Uuwi siya nang alas-singko at ganoon din ako. May mga araw na nagpapasama siyang uminom para may magmaneho para sa kaniya at pinagbibigyan ko naman. It was still a part of my mission, not my job. I needed to supervise him twenty-four-seven.

We were at a bar now, and he was drinking again for the nth time.

“Sir, tama na ho iyan—”

“I get to say when I will stop and when I will not. You’re not entitled to tell me what to do, Aeickel,” he said, cutting me off. The hardheaded and short-tempered man…tss. “Drink with me, tatawag na lang ako ng magmamaneho para sa ’tin,” he continued and took another full shot of liquor.

Napapailing akong tumitig sa kaniya at bigla na lamang siyang tumitig pabalik sa akin. Titig na titig siya sa mga mata ko na wari bang gusto niyang magpaalipin sa mga ito.

“Sir—”

“I’m fucking falling for them again,” aniya, deretso ang tingin sa mga mata ko.

Sa tuwinang nakakasama ko siya sa mga inumang ganito, makailang beses niya nang nababanggit na nahuhulog siya…sa mga mata ko. Minsan, napapaisip ako kung sa mga mata ko ba siya nahuhulog o sa mga mata ni Leickel na patuloy niyang naaalala.

Alam ko kung ano ang tinutukoy niya, pero pinili kong ngisihan lamang ang sinabi niya sa akin. Hindi ako maaaring makaramdam ng kahit na ano sa mga salitang iyon, pero…totoong nakadadala ang pagiging sinsero ng mga mata niya sa itinuran niyang iyon sa akin.

Nauna siyang magbawi ng tingin at pinaabutan niya ako ng alak mula sa bartender. Tinanggap ko iyon kahit pa bawal sa amin ang uminom habang nasa misyon dahil alam ko naman na kayang-kaya ko ang sarili ko kung saka-sakali.

“Have you ever fallen in love?”

“No,” tipid na sagot ko saka lumagok sa basong hawak ko.

“Have you ever dreamt of falling in love?” muli niyang tanong sa akin.

“No. That’s a nuisance.”

Nakita ko siyang napangisi sa akin at tiningnan akong muli sa mga mata na wari ba’y nais niya na namang magpagupo sa akin. “I am falling even deeper with those eyes. I feel like I want to stare at them for the rest of my life.”

Imbes na sumagot ako sa sinabi niya ay muli lamang akong lumagok ng panibagong tagay ng alak. Kilala ko ang sarili ko at alam ko ang kapasidad ko, pero hindi ko alam kung bakit iba ang nararamdaman ko ngayon. Parang totoong nanghihiram ako ng lakas ng loob sa alak na hindi ko naman dating ginagawa.

Tumitig ako pabalik sa mga mata niya gaya ng pagtitig niya sa mga mata ko. Parang may hindi nakikitang koneksyon sa mga mata namin ngunit wala akong balak na palawigin iyon. Hindi ngayon, hindi bukas, at mas lalong hindi sa mga oras na ito na tila gumagapang na ang espiritu ng alak paakyat sa ulo ko.

“Stop staring, Mr. Ricafort,” pambasag ko sa lumalalang tensyon sa pagitan naming dalawa.

Imbes na sumagot siya sa akin ay nginisihan niya ako. Lumagok siya sa hawak na baso nang hindi inaalis ang titig sa mga mata ko. Hindi rin naman ako nagbaba ng tingin dahil ayaw kong magpatalo. I was not Aeickel Lavria for no reason.

Pinasadahan niya ng dila ang pang-itaas na labi niya bago nagsalita. “I am really getting drunk. You look more of a woman than a man now, fuck it.” Inangat niya ang kamay para lamang hawiin ang iilang hibla ng buhok ko na bahagyang bumagsak sa harapan ng mata ko. “You look so damn beautiful and gorgeous,” bulong pa niya sa akin na biglang nagpakabog nang matindi sa dibdib ko. Hindi ko inaasahan ang mga narinig ko mula sa kaniya.

Umisang lagok muna ako sa alak na hawak ko bago ako nagsalita. Kailangan nang matapos dito ang usapang ito o baka kung ano pa’ng susunod kong marinig at maisagot.

“You’re getting too drunk, sir. Umuwi na po tayo—”

“Magpakasal tayo,” aniya nang seryoso, deretso sa mga mata ko. Tinatamaan na rin ako ng alak kaya’t hindi na gaanong pumapasok sa utak ko ang pinagsasasabi niya. Nakailang sunod-sunod na lagok din ako ng tequila.

“Hindi dahil brokenhearted ka ay mag-aaya ka na lang sa kung sinong babae para pakasalan ka,” sagot ko naman sa kanya. Literal na akong naiinis sa sarili ko. Hindi ko na mawari kung anong klaseng mga salita ang lumalabas sa mga labi ko.

“Bakit? Babae ka ba?” tanong niya na sinundan pa ng tawang nakakaloko. “Look, dude, wala namang masama sa same-sex marriage. Let’s just do this thing! Hindi na rin siguro masama kung sa ’yo ako magpapakasal. After all, I’ve fallen for your eyes… since it looks like hers.”

He was pertaining to my twin sister’s eyes. He was longing for her eyes…not mine.

Hindi ko alam kung anong sumapi sa akin, basta’t kinaladkad ko na lamang siya palabas ng bar na iyon. Lasing na rin ako at damang-dama ko iyon.

Kapwa kami sumakay ng sasakyan at ako ang nagmaneho. Dinala kami ng agresibo kong pagmamaneho sa kilala kong judge. Kinatok ko pa nga ang bahay nito nang hindi ito magbukas ng pinto nang mag-doorbell ako.

“Aei?!” di-makapaniwalang saad ng judge na ito. He was Judge Guio Lou—my uncle.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Alam ko ang mga gusto ko, desidido ako sa mga plano ko, kalkulado ko ang bawat galaw ko, pero sa mga oras na ito . . . nangingibabaw ang padalos-dalos na mga desisyon ko na alam kong wala namang maidudulot na mabuti sa akin.

Shit!

“Please, ikasal n’yo kami,” pakiusap ko sa tiyo ko at alam kong hindi nito inaasahan ang mga narinig mula sa akin dahil kilala ako nito at may ideya ito tungkol sa ugali ko.

Hindi na ako nagdalawang-salita rito. Ang asawa nitong si Tita Sapphire at ang pinsan kong si Eliara ang nagsilbing mga witness namin ni Nigel sa kasal na iyon.

Nawawalan na ako ng irarason sa sarili ko kung bakit humantong sa ganoon ang mga desisyon ko. Basta ang alam ko lang ay…nangibabaw ang kagustuhan kong makilala niya ang mga mata ko…ang mga matang una naman talaga niyang nasilayan.

Natapos ang gabing iyon na may pinirmahan kaming marriage contract—a legal marriage contract.

   

ALAM

kong isa sa pagkakamali ko ang gabing iyon, pero wala naman akong nakakapang pagsisisi sa sarili ko. Kung ano ang dahilan, hindi ko rin alam. Isa pa, hindi naaalala ni Nigel ang lahat ng nangyari nang gabing iyon. Sinubukan kong alamin kung nagpapanggap lamang ba siya pero hindi, wala talaga siyang naaalala. Lupaypay na rin siya nang ihatid ko siya sa condo niya nang gabing iyon.

“Give me my phone,” utos niya sa akin habang inaayusan siya ng makeup artist para sa concert nila maya-maya.

Sinunod ko ang utos niya at agad na ibinigay sa kaniya ang telepono. Ngunit ang makeup artist niya, naramdaman ko na tila sinadyang ibangga ang dibdib sa braso ko. Napangisi ako at tinitigan ito sa mukha.

Tumingin ang babae pabalik sa akin na tila kinikilig pa. Halatang nawala ang focus nito sa pag-aayos kay Nigel dahil umabot hanggang noo ang lagay nito ng gel.

Imbes na ang babae ang pagbuntonan ng init ng ulo ni Nigel ay bumaling siya sa akin at tinapunan ako ng matalim na tingin.

“Don’t flirt with my makeup artist, Aeickel,” utos niya kaya hindi ko naiwasan ang magbigay ng blangkong ekspresyon.

Sa tuwinang mangyayari ang ganito ay laging ako ang dehado. Sa akin ang bagsak ng init ng ulo niya kahit pa wala naman siyang sapat at balidong rason para magalit sa akin.

“I am not flirting with anyone, sir. Your makeup artist was trying to seduce me,” sagot ko sa kaniya na mukhang hindi naman niya nagustuhan.

Tinapik niya ang kamay ng babae palayo sa buhok niya saka siya tumayo mula sa  kinauupuan.“Leave, Madelyn,” utos niya rito na agad namang tumalima sa kanya.

Matapos makaalis ng babae ay naglakad siya papalapit sa akin na para bang mayroon akong malaking kasalanan sa kaniya.

Dahil normal na matigas ang loob ko ay hindi ako umurong at hinayaan ko na halos magdikit na ang mga mukha at katawan namin.

“Are you testing my patience—”

“I am not testing anyone’s patience, Mr. Ricafort. Kung may problema po kayo sa itsura ko, hindi ko na kasalanan iyon. Inborn po akong guwapo at hinahabol-habol ng mga babae,” putol ko sa dapat na sana’y sasabihin niya dahil mayroon na akong ideya kung ano na naman ang binabalak niyang ipamukha sa akin. I was really good at reading people.

Hindi nawala ang talim ng tingin niya sa akin na sinagot ko rin sa kaparehong intensidad. “You cannot just mess with me and act all cool, Mr. Lou. I am telling you to stop flirting with women and focus on your work.”

May ibang dating ang paraan ng panenermon niya sa akin at ayaw kong bigyan iyon ng pangalan. Dahil oras na ginawa ko iyon, alam kong malalagay na naman ang utak at mga desisyon ko sa alanganin.

Sandali akong nagbaba ng tingin at agad ding nag-angat. Tinapunan ko siya ng blangkong tingin sa mukha bago ako muling nagsalita. “Mr. Ricafort, are you by any chance…jealous?” tanong ko sa kaniya at sapat na ang nakita kong reaksyon mula sa kanya para masagot ang katanungan kong iyon. “Oh, I see,” patuloy ko at nakita ko siyang tila nangangapa ng sasabihin sa akin.

“Why would I be jealous—”

“Because you’re falling for my charisma, too, Mr. Ricafort,” putol ko sa kaniya at nakita kong nanlaki ang mga mata niya.

“I am not a gay!” galit na wika niya na ikinangisi ko.

“No one said that you are, sir,” tudyo ko saka ko bahagyang pinagdikit ang mga noo namin na hindi naman niya inalmahan. “Kahit lalaki, nahuhulog sa akin. Ganoon ako kaguwapo,” bulong ko saka ako humakbang patalikod para makalayo sa kaniya.

Nginisihan ko siya nang magkaroon na kami ng distansya habang seryoso lamang niya akong tinitingnan. Nawala na ang tila pangingilag niya sa akin na nakita ko kani-kanina lang.

“Just do as I say, Aeickel. Tigilan mo ang pakikipaglapit sa kahit na kanino lalo na sa oras ng trabaho,” seryosong turan niya sa akin saka ako biglang tinalikuran.

Palabas na sana siya ng pintuan nang muling umiral ang ugali ko na ayaw ng nagpapatalo. “Sabihan mo ang makeup artist mo. Sa dami ng puwede niyang pagbanggaan ng dibdib niya, bakit sa braso ko pa?” singhal ko at tinapunan muna niya ako ng matalim na tingin bago siya pumihit at muling lumapit sa akin.

Hindi ako kinabahan sa paglapit niya, pero ramdam ko na may kakaibang dating ang bawat hakbang niya patungo sa akin. Pero gaya ng nakagawian ko, ayaw kong bigyan ang pakiramdam na ito ng kahit na anong pangalan…delikado.

“Hinahamon mo ba talaga ang pasensiya ko?” tanong niya nang tuluyan na siyang makalapit sa akin.

“Nagpapahamon ba ang pasensiya mo?” tanong ko pabalik sa kaniya. “Naaapakan ba ang pagkalalaki mo na mas pansinin ako kaysa sa ’yo? Na mas habulin ako ng mga kababaihan? Na mas gusto ako?” sunod-sunod na tanong ko sa kaniya na ang akala ko ay ikapipikon niya ngunit mali ako. Ngumisi siya sa akin at biglang hinaklit ng kamay niya ang kaliwang braso ko.

“Walang naaapakan sa pagkalalaki ko, dahil kumpara sa atensiyon ng kahit na sino…mas gusto ko ang sa ’yo,” buwelta niya pabalik na tuluyang nakapagpatahimik sa akin.

’Tang ina.

  

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

Special Chapter IV

• HER FALL •

AEICKEL

NAG-AAYOS kami ng mga gamit ni Nigel ngayon. Kararating lang namin sa presidential suite na ibinigay ng coordinator ng seminar na walang iba kundi si Tito Loard—daddy ni Ate Leyvance. Siya ang may pa-seminar tungkol sa self-defense and cloning na dito gaganapin sa isang malawak na resort sa Siargao City. New knowledge ito na maipapasa namin sa susunod na henerasyon kaya’t pumayag akong dumalo sa seminar.

“Wife,” dinig kong tawag ni Nigel sa akin. Nilingon ko siya at nakitang hawak ang two-piece swimsuit na inilagay ni Leickel sa backpack ko. Kahit kailan talaga ay pakialamera ang isang iyon. “Are you trying to flaunt your sexiness that’s only meant for me with these?”

Tinapunan ko siya ng malamig na tingin. “Nigel, triplets na ang iniluwal ko, ano pa ba’ng gusto mo?”

“This is one of the reasons why I chose to join you here kahit pa may ongoing concert tour kami—”

“Para bantayan ako?” putol ko sa kaniya at bahagya ko pang itinaas ang kaliwang kilay ko.

Sunod-sunod siyang umiling sa akin saka ako tiningnan nang seryoso. “No, wife. I am here to make everyone jealous of me…to make them see how lucky I am for having you as the mother of my children. I want them to see me with you, and make them think how perfect of a couple we are despite our flaws. Gusto kong inggitin ang mundo…na sa dami ng babaeng naghahabol sa ’yo, at sa dami ng lalaking gustong sila ang nasa posisyon ko, ako ang pinili mo,” mayabang na pahayag niya saka ako kinindatan.

Ngumisi ako sa kaniya at nakita kong alam niyang bubuweltahan ko siya ng hindi maganda dahil agaran niya akong nginusuan. “Kaya nga noong nalaman mong matagal na akong kasal sa ’yo, kulang na lang ay magbunyi ang lahat-lahat sa ’yo,” pang-asar ko sa kaniya.

“You forced me to marry you, wife. Lasing ako n’on—”

“Excuse me, Mr. Ricafort? I forced you? You were the one who forced me to marry you! Stop making our story twisted—hmp!” Bigla na lamang niya akong ninakawan ng mabilis na halik sa labi na nakapagpahinto sa akin sa pagsasalita.

“Aminin mo na kasing mahal mo na ako noon pa kaya ka rin pumayag na magpakasal sa akin,” pang-aasar pa niya. “Alam ko naman po na noon pa lang sa hagdan, nahulog ka na rin sa akin sa parehong paraan kung paano ako nahulog sa mga mata mo,” dagdag pa niya at bigla akong ikinulong sa mga braso niya.

“Tss,” I hissed. “Hulog ka sa akin pero nagtagal kayo ni Leickel—”

“Dahil inakala kong kapag nagtagal kami, muli kong masisilayan ang mga matang iyon na totoong kinahumalingan ko at bumihag sa akin. Malay ko naman na magkaibang tao pala kayo,” aniya, saka ako tinitigan nang maigi sa mga mata. “Kung alam ko lang na ibang tao pala ang may-ari ng mga matang iyon noon pa, palagay mo ba, pakakawalan pa kita?

Palagay mo, hindi kita hahanapin hanggang sa mahanap—“

“But when you saw me again, hindi mo ’ko nakilala,” putol ko sa kaniya, saka ako naman ang ngumisi.

“It was because you were in disguise. Isa pa, hindi ko matanggap sa sarili ko na nakararamdam ako ng isang bagay na ayaw ko nang muli pang maramdaman, and to think na sa isang lalaki pa. I was so devastated with my breakup with Leickel that I almost hated everyone. Ayaw ko nang magmahal…but then your eyes tortured my system,” sagot niya sa akin at naramdaman ko ang paghigpit ng pagkakayapos niya sa akin. “I am really glad you came at the most perfect timing and gave me three angels.”

Kahit na anong tigas ko sa kahit na kanino, kahit na anong istrikto ko sa lahat, kapag si Nigel na ang napag-uusapan, hindi ko mapigilang lumambot…na ibigay ang lahat kahit wala nang matira sa akin.

I once told myself that risking and sacrificing for love was stupid. But then, when I got to experience the real meaning of it, I found that love has to be selfless . . . that love has to be painful and meaningful. The pain, happiness, ups, and downs are all part of it.

“May tanong ako,” basag niya sa sandaling katahimikang namayani sa pagitan namin.

“Hmm?”

“Kailan…kailan mo naramdaman na totoong mahal mo na ’ko? Kailan mo naramdaman na kahit anong gulo ng sitwasyon na mayroon ako, ako pa rin ang pipiliin mo?”

It was that day…that day when I thought that Flame was going to kill him, and the other one was when a woman tried to seduce him. Hindi ko makontrol ang sarili ko. Basta kapag siya na ang pinag-uusapan, nakalilimutan kong matalino ako.   

“NIGHT

, Nigel is missing! Hindi siya ma-track,“ tinig iyon ni Tungsten mula sa kabilang linya na siyang naka-duty sa linggong ito para kay Nigel.

Agad na gumapang ang kaba sa akin dahil sa narinig ko. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko habang sinusubukan kong i-hack ang lahat ng CCTV sa buong area at sa alam kong maaari niyang daanan. Nakararamdam ako ng takot na ni minsan, hindi ko pa naranasan sa buong buhay ko.

Sa mga oras na ito…unti-unti kong nakukumpirma ang mga hinala sa isip ko, sa bawat pagkabog ng dibdib ko, sa bawat pagbagal ng mundo ko…nahuhulog na ako at hindi ko alam kung paano ko pang pipigilan ang ganito.

“Have you tried looking for him? Goddamn it, Tungsten! Simpleng pagbabantay lang naman ang gagawin mo, bakit . . . fuck!” hindi ko napigilang sentimiyento ko kay Tungsten.

I knew I shouldn’t blame Tungsten, but it wasn’t my mind who was blaming him…it was my emotion. It overpowered my way of thinking and it was becoming a nuisance. I hated acting like this, but Nigel’s involvement was the reason. If it wasn’t him, mas kaya kong mag-isip nang tama at mas naaayon.

“Try locating Flame. He said he will meet your husband,” tinig naman iyon ni Scorpio na marahil ay narinig ang pagsigaw ko.

Alam ko kung ano’ng nararamdaman ni Flame para sa akin, at alam ko kung ano ang panibughong nararamdaman niya kay Nigel kaya agad naalarma ang buong sistema ko nang marinig ang sinabing iyon ni Scorpio. Idagdag pa na matindi pa rin ang mga hinala ko sa kaniya ukol sa traydor na bumabaliktad sa Phyrric.

Mabilis kong hinahap ang tracking device na mayroon si Flame. Nakita kong nasa isa siyang bayan na malayo rito. Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at nagtungo roon.

Nang marating ko ang eksaktong lugar ay naikuyom ko nang mahigpit ang kamao ko dahil nakita kong kausap ni Flame si Nigel sa isang di-mataong restaurant.

Kung hindi ako nagkakamali, si Flame ang nagpatay ng tracking device ni Nigel kaya’t hindi ito ma-locate nina Tungsten.

Nakamasid lang ako sa kanila nang sabay silang tumayo at nagtungo sa likuran ng restaurant. Mabilis akong sumunod at bumungad sa akin ang kainan din ngunit walang mga tao. Puro mesa, bangko, at sina Nigel at Flame lamang ang naroon.

Nagulat ako nang maunang maglakad si Nigel, nasa likod nito si Flame na biglang naglabas ng baril. Hindi na ako naghintay pa na itutok nito kay Nigel ang armas. Mabilis kong tinawid ang pagitan namin ni Flame saka ko sinipa nang malakas ang baril na hawak niya.

Natatakot ako. Sobrang nanginginig ako sa takot na hindi ko maipaliwanag. Pakiramdam ko ay wala akong dapat na sayanging sandali lalo pa at buhay ni Nigel ang nakasalalay.

“Fuck—Night?!” gulat na wika ni Flame. Nakita kong napalingon si Nigel sa amin.

Imbes na sagutin ko si Flame ay mabilis ko itong sinugod at sinuntok na naging dahilan ng pagkatumba nito.

Lalo kong napatutunayan ngayon sa sarili ko na nangigibabaw sa akin ang pagprotekta kay Nigel—hindi dahil sa misyon ko siya kundi dahil…may nakahihigit pang rason na tanging ako lang ang nakararamdam at nakaaalam.

“Aeickel!” Tinig naman iyon ni Nigel. “What are you doing?” Dadambahin ko sanang muli si Flame nang pigilan niya ako. “Calm down!”

“He’s going to fucking kill you, and I am going to kill him—”

Hindi ko natapos ang dapat na sasabihin ko dahil bigla na lamang akong binuhat ni Nigel na tila sako ng bigas at dinala sa mapunong parte ng lugar.

“He’s not going to kill me—”

“He’s holding a fucking gun while you are in front of him! Fuck your trust hormone, Nigel!”

“Believe me, wife. He’s not.”

“Fuck it—”

“Could you please stop cursing? Believe me, please. Naghahanda ako ng sorpresa para sa ’yo kaya’t may pekeng baril na hawak si Eulyssis. Ibabagay ko sana sa personalidad mo ang tema,” paliwanag niya na ikinagulat ko.

Napasapo ako sa ulo ko na animo’y kanina pa parang gustong sumabog. Naghahalo ang mga emosyon sa dibdib ko. Para akong puputok dahil hindi ko matukoy ang tunay na nararamdaman ko. Nabobobo ako sa sitwasyong ito. Hindi ko alam kung takot ba, kaba, o kung ano man ito. Ramdam ko na…narito na ako, tanggapin ko man o hindi, pero narito na ako. Ayawan ko man, wala na akong magagawa…wala na akong takas…wala na akong mapupuntahan.

“Damn it, Nigel…mahal na nga yata kita.”

Nakita ko kung paano siya magulantang sa narinig niya mula sa akin dahil ako mismo ay nagulat din sa mga nasabi ko. Hindi ko iyon inaasahan. Wala akong balak na umamin pero nagawa ko dahil lang sa paghahalo-halo ng mga emosyon ko.

HIGIT

pa sa salitang nakakapikon ang nadatnan ko sa opisina ni Nigel. Gusto kong awtomatikong manakit sa nasasaksihan ko.

Nakaupo ang babae sa lamesa ni Nigel habang nakaharap ito sa kaniya at bahagya pang nakabukaka. Umakyat yata ang lahat ng dugo ko sa ulo kahit na hindi ko gusto.

Naikuyom ko ang mga kamao dahil gusto kong manakit.

“Aeickel, it’s—”

“Don’t fucking talk,” mahina ngunit mapanganib kong saad sa kaniya.

Inilipat ko ang tingin sa babae at nakatingin na rin pala ito sa akin.

“I don’t think a mere secretary has the right to barge in without the owner’s permission,” matatas na wika nito sa akin kaya’t binigyan ko ito ng malamig na tingin.

“Get off that table hangga’t maayos pa akong nakikiusap sa ’yo,” banta ko nang hindi inaalis ang paningin ko sa mga mata niya.

“Sino ka para utusan ako?” buwelta niya sa akin at bumaba pa sa mesa saka kumandong kay Nigel. “Even the owner doesn’t want me to leave,” pagpapatuloy niya at nginisihan pa ako na animo’y nang-aasar talaga.

Nilingon ko si Nigel at napansin kong tila masaya pa siya habang inoobserbahan kung hanggang saan ang pasensiya ko. Pasensiya na siya, hindi ganoon kahaba iyon sa mga oras na ito.

“Hindi ka makukuha sa pakiusapan?” May pagbabanta na sa tono ko. Nagagalit ako sa sarili ko dahil hindi ako makapag-isip nang tama, lalo na ngayon na mayroong nakakandong at may ibang balat na nakadikit sa kaniya.

“So?”

Lumakad ako hanggang sapitin ang harapan ng lamesa ni Nigel na animo’y namamangha sa kung ano pa ang ilalabas kong emosyon sa mga oras na ito.

“I…AM…THE…OWNER…OF…THE…OWNER!” Matigas ang bawat salitang binitiwan ko.

“Ako ang nagmamay-ari sa may-ari ng kompanyang ito! The man you are seducing is mine.

The man you are sitting on…is my territory.“

Hinablot ko ang damit ng babae sa harapan ko at sapilitan ko siyang iniangat mula sa kandungan ni Nigel, saka ko siya ibinalibag sa sahig. Nawawalan na talaga ako ng rason para magpigil ng galit at pagkapikon.

Nakita ko ang takot sa mga mata niya dahil sa ginawa ko. “W-walanghiya ka!”

“May mas iwawalanghiya pa ’ko,” sagot ko sa kaniya. Ramdam kong rumaragasa na ang galit sa sistema ko.

Tumayo ang babae at may ilalabas sana mula sa bag niya ngunit mabilis ko iyong nasipa saka ko inilabas ang baril na nasa baywang ko.

“Shit!” sigaw niya sa akin nang itutok ko sa noo niya ang baril.

“Sino’ng nagpadala sa ’yo rito?”

“Put your fucking gun down!” hiyaw ng babae.

“Sagutin mo ang tinatanong ko bago mangati ang kamay ko at makalabit ko ’to,” nauubusan ng pasensiyang turan ko.

Nagkamali siya ng lalaking nilandi. Hindi ako pasensiyosang asawa, at kapag teritoryo ko, teritoryo ko!

Naramdaman kong tumayo si Nigel na nasa tabi ko at hinawakan ang kamay kong may hawak ng baril. “Calm down, wife. I’m begging you.”

“Ms. Vicente told me to seduce Mr. Ricafort,” pangungumpisal ng babae.

Tama ang hinala ko. Hindi pa rin titigil si Vanessa.

Nakita kong bumaling si Nigel dito saka nagsalita. “Umalis ka na rito. Baka kung ano pa’ng magawa ko sa ’yo,” aniya bago tuluyang kinuha ang baril sa kamay ko.

Nagkukumahog na umalis ang babae at si Nigel naman ay hinawakan ako sa balikat saka ako iniharap sa kaniya.

Tiningnan ko siya sa mga mata at alam kong may nais siyang sabihin. “Kung

sesermonan mo ’ko, huwag mo nang ituloy. I am not in the mood, Nigel.“

“Don’t be so impulsive, wife. You could have killed her. Kitang-kita ko kung gaano ka kagalit kanina.”

“I can still control myself. I did that to threaten her,” paliwanag ko sa kaniya ngunit maging ako ay hindi kumbinsido sa itinuran ko. Alam kong mapapatay ko ang babaeng iyon kung nagkataon.

“Are you sure? You’re not good at lying in front of me, wife.”

Tinapik ko ang kamay niyang nasa balikat ko dahil mukhang ramdam nga niyang alanganin ang isinagot ko. “You know because you are good at it,” sarkastikong sagot ko.

“You’re jealous that’s why you did that, right?” aniya kaya tinapunan ko siya ng seryosong tingin.

Hindi ako sumagot, bagkus ay kinuha ko ang baril mula sa kaniya at ipinutok iyon sa ilalim ng mesa niya kung saan ako may nakitang kulay pulang ilaw na sa wari ko ay isang covert listening device.

Nakita kong napatalon siya sa lakas ng putok na iyon at marahil ay sa kabiglaan na rin.

Hinagis kong muli sa kaniya ang baril na mabilis naman niyang nasalo.

“Hindi lang basta selos ang nararamdaman ko . . . sana masalo mo rin ako dahil hulog na ’ko sa ’yo. Mahal na kita.”

Kung may hihigit pa sa salitang gimbal ay marahil iyon ang mababasang reaksyon sa mukha niya sa mga oras na ito.

“W-what did you say?” nauutal na tanong niya saka niya inilapag ang baril sa mesa at tumungo palapit sa akin.

“I didn’t fall just to get broken, Mr. Ricafort. Siguraduhin mong sasaluhin mo ’ko.”

“W-what? C-come again?” nauutal pa ring tanong niya na parang hindi masabayan ang mga isinisiwalat ko.

“I won’t repeat my words, Nigel—shit!”

Bigla na lamang niya akong hinapit sa baywang saka ako iniangat sa ere at iniupo sa mesa katabi ng baril. Pinagpantay niya ang mga mukha namin saka niya ako tinitigan nang mariin sa mga mata.

“Repeat those words, wife. It took me years to hear those words from you. Please, Mrs. Ricafort…say those words again—”

I cupped his face and kissed him that stopped him from talking. I savored his lips the same way he did to mine.

I pulled away and stared at his eyes for a while before I finally spoke. “I love you, Mr. Ricafort. I have badly fallen in love with you. Mahal na kita…nang buo at nang walang ibang rason. Mahal na kita…mahal na mahal na kita.”

Bigla niya akong kinabig at niyakap nang mahigpit na para bang ayaw na niya akong pakawalan pa kahit na kailan. “If only I knew that your jealousy could lead to your confession, sana noon pa kita pinagselos,” dinig kong bulong niya kaya’t marahas ko siyang itinulak papalayo sa akin.

Matalim ang tingin ko sa kanya na ikinatawa niya. “I’m not good at handling my jealousy,

Nigel, because I’m territorial. Isa pang beses na maulit ito—“

“What?” putol niya sa akin habang nakangisi na para bang mas tumaas pa ang confidence niya lalo na ngayong naikumpisal ko na sa kaniya na mahal ko na nga siya. “Annulment papers ang haharapin mo,” banta ko saka ako naman ang ngumisi sa kaniya dahil nakita ko ang unti-unti niyang pamumutla sa sinabi ko.

“Don’t joke around, Aeickel Lavria,” seryosong aniya kaya sunod-sunod akong umiling sa kaniya.

“I don’t fool around, Mr. Ricafort. Kilala mo ’ko, at kapag sinabi ko, talagang ginagawa ko,” sagot ko saka ako bumaba sa mesang kinauupuan ko at naglakad papalapit sa wine shelf niya.

Sinundan niya ako at kinuha ang bote ng wine na dapat sana ay kukuhanin ko. “Don’t joke about annulment papers dahil wala akong balak na pakawalan ka kahit na kailan,” seryosong aniya nang magtama ang mga paningin namin. “You are mine, Mrs. Ricafort. Kahit na ano’ng gawin at sabihin mo, sa akin ka sa mata ng batas, ng Diyos, ng mga tao…at sa batas ko. You are mine alone, and annulment will never be a choice of yours,” mahabang turan niya na ikinangisi ko.

“Ang dami mong—”

“Hindi mo ’ko puwedeng iwan, hindi kita hahayaan. Inaakala ko pa lang na lalaki ka, mahal na mahal na kita. Palagay mo ba, hahayaan ko pang makawala ka? No, my wife. You are mine…heart, body, and soul,” putol niya sa akin at kinindatan pa ako saka muli akong hinapit papalapit sa katawan niya. “Anak na lang ang kulang, gusto mo na ba?” bulong niya nang halos magkaisa na ang mga katawan namin sa sobrang lapit sa isa’t isa.

I smirked before answering which made his brows furrowed. “Papalag ka ba? Pumapalag ako, Nigel, pagiging agresibo mo na lang ang kulang,” pagkasa ko sa pang-aasar niya at naramdaman ko ang unti-unting paghagod ng kamay niya sa likod ko.

“Don’t test me, Mrs. Ricafort. I only want you. And if my aggressiveness could suffice our

hunger, then tell me that you’ll willingly give in to me. Tell me, wife…tell me.“

Ngumisi ako sa kaniya at pinagapang ang kanang kamay ko sa dibdib niya. “Ngayon pa ba kita uurungan…kung kailan mahal na kita? Let’s do it, Nigel. I have freely accepted my fall.”

“Damn! I love you, too…I love you, too, Mrs. Aeickel Lavria Freezell-Ricafort.”

M A Y O R A

I C E _ F R E E ZE

VOTE | COMMENT

Special Chapter V

• HER CONQUEROR •

AEICKEL

KASALUKUYAN akong naghahanda ng mga gagamitin kong patalim at baril para sa training at seminar, pero ang lalaking ito, kulang na lang ay hindi ako lubayan sa pangungulit.

“Nigel, isa…” banta ko at mas humigpit pa ang pagkakayapos niya sa baywang ko.

“No. Have a date with me first and I will let you attend your seminar,” sagot niya sa akin kaya gusto ko na talagang pilipitin ang mga braso niya sa mga oras na ito.

Tito Loard informed me that Mr. Valenciano Amagozo—the most influential and the greatest martial artist of all time—is our guest, and I couldn’t contain my excitement. But this husband of mine wanted me to have a date with him over Mr. Amagozo. Parang gusto ko na lang talagang manakit bigla sa pinagsasasabi at pinaggagagawa niya.

Sinubukan kong humarap sa kaniya pero wala. Mas hinigpitan pa niya ang pagkakakapit sa akin na kulang na lang ay i-lock niya ako hanggang sa kaloob-looban niya.

“Nigel, hindi madaling magpa-appointment kay Mr. Amagozo. I want to learn from him. I want to learn from the best and the expert—”

“Expert din naman ako sa pinakagusto mong bagay. Don’t you want to learn from me, too? Mas marami akong alam na alam kong gusto mo rin. Do you want an extension of our honeymoon scene—”

“NIGEL IÑIGO RICAFORT!” putol ko sa kaniya dahil unti-unti ko nang nararamdaman ang pagragasa ng hiya at init sa mukha ko.

Alam na alam niya kung paano ako hihiyain, masunod lang ang gusto niya.

Imbes na pakawalan ako ay tinawanan lamang niya ako nang malakas na para bang sinasabi niya na nagtagumpay na naman siya kumpara sa akin.

Totoong napipikon na ako kaya’t mabilis kong kinuha ang dalawang braso niya saka ito kinalas sa baywang ko. Naramdaman ko ang gulat niya sa pamumuwersa ko pero wala akong pakialam. Iniinis niya ako kung kailan mayroon akong mahalagang lakad!

Mabilis ko siyang itinulak pahiga sa kama saka ako kumubabaw sa kaniya. Kinuyom ko ang magkabilang pupulsuhan niya saka ko itinaas ang mga iyon sa magkabilang gilid ng ulo niya.

Tinitigan ko siya nang mariin sa mga mata bago ako nagsalita. “Stop teasing me, Nigel—”

“I am not teasing you,” seryoso niyang putol sa akin. “I am really craving for your attention right now.” At sa isang iglap ay napagpalit na niya ang mga puwesto namin. Ako na ngayon ang nasa ilalim niya at siya na ang nakahawak sa mga pupulsuhan ko na nasa magkabilang gilid ng ulo ko.

“What are you doing?” malamig na turan ko ngunit sinagot lamang niya akong muli ng

seryosong tingin. “I am asking you. What the actual fuck are you doing, Nigel—”

“Why am I falling for you more and more and more each day, Aeickel? Why are you doing this to me? What did you do in the past to make me fall for you this hard? Minus Lev, Lez, and Lex, mahal na mahal pa rin kita…mas lumalala pa,” mahabang turan niya sa seryosong tono. Hindi ko masabayan ang inaakto niya. Kanina lang ay nang-aasar, tapos ngayon ay sobrang seryoso na niya.

There is a valid reason why I fell for you so damn hard, too, Nigel.

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko saka ko sinabayan ang diin ng titig niya sa akin. “I did nothing to you, Nigel, even in the past. Kusa kang nahulog sa akin, kusa mo ’kong minahal, kusa kang sumuko sa akin. You were the most unpredictable man I’ve ever met, but the thing I’ve always like about you is…” Sinadya kong bitinin ang sinasabi ko dahil gusto kong malaman ang reaksyon niya.

Nakita kong nangunot ang noo niya na wari bang hinihintay ang kasunod kong sasabihin.

“What is it?”

“Say you love me first,” sagot ko sa kaniya saka ako ngumisi.

Lalong kumunot ang noo niya saka ako pinaningkitan ng mga mata. “What is it, wife?

What do you like about me the most?“ pangungulit niya.

“Say you love me first, Nigel, and I’ll tell you about it,” muli kong sagot.

Nakita ko siyang bumuntonghininga at nawala na ang pangungunot ng noo niya. Nakatitig na siya ngayon deretso sa mga mata ko. “I love you, Aeickel Lavria. I always do. I always will,” seryso niyang anas sa akin.

Ang ngisi ko ay unti-unting naging ngiti. Ngiti na madalas kong ipagdamot sa iba pero madalas kong ipakita sa kaniya. Ngiti ko na nagiging tunay kapag siya na ang kaharap ko.

“That’s what I like the most about you, Nigel. You are always sure about your love towards me. I never doubted your love, not even a single second. I always trust the way you love and cherish me. Mahal mo ’ko kahit na gaano ako hindi sigurado sa sarili ko. Mahal mo ’ko kahit hindi ako sigurado sa pagmamahal ko sa ’yo. You always loved me…you never asked for something I couldn’t give…you were always contented with what I could only give and offer you. That’s it. I’ve always like that most about you…iyong lagi mo ’kong mahal, sa kahit na anong sitwasyon, sa kahit na anong pagkakataon.”

Nakita kong unti-unti niyang ibinaba ang mga labi niya patungo sa noo ko hanggang sa tuluyan na ngang dumampi iyon. Ang pagdampi niyon ay napakagaan na para bang idinuduyan ako ng pagmamahal niya at respeto.

Bumaba ang mga labi niya buhat sa noo ko, pababa sa leeg ko. Ibinaon niya roon ang mukha niya saka ko naramdaman ang mainit niyang hininga.

“Hindi mo alam kung gaano ako kasaya sa mga oras na ’to. Hearing those words coming out of your lips could be a painless death. Sobrang sarap sa pakiramdam. It was like hearing an angel confess,” bulong niya sa akin.

Pinagapang ko ang kaliwang kamay ko pahaplos sa buhok niya at mas ibinaon ko pa siya sa leeg ko. “I never regretted surrendering my whole being to you, Nigel. Thank you for conquering my life…thank you for driving me this crazy. I love you…my conqueror.” I didn’t hear a word from him; instead, I felt his heavy breathing in my neck. He has fallen asleep.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

There are FIVE more special chapters to go, and that will be NIGEL IÑIGO’s POV.

Post ko po ito mamayang gabi ulit. 😊

Special Chapter VI

• HIS DILEMMA •

NIGEL

SHE

was here beside me, but I couldn’t feel the contentment. Para bang may hinahanap ako pero hindi ko makita at mahanap sa kaniya. I love her . . . I had fallen deeply in love with her eyes since we first met pero may kulang talaga. May mali pero hindi ko magawang matukoy.

“Saan mo ba gustong kumain?” masaya niyang tanong sa akin.

She was jolly, she was bubbly, and she was fun to be with. There were no dull moments with her, but I was not contented. Hindi ko alam kung sa akin ba may mali o sa kaniya.

Sandali kong inalis ang tingin sa daan at nilingon ko siya. I saw her innocent face again. Her face that I would want to stare at every day of my life since the first time I saw her but . . . not anymore. Parang sa bawat araw na dumaan sa buhay ko kasama siya, hindi ko maramdaman sa kaniya ang babaeng kinahulugan ko. Hindi ko makita ang mga matang hindi nagpatahimik sa akin at ang mga matang kinahuhumalingan ko. Nahihirapan ako.

“Anywhere, as long as you’re happy, I’m all good,” sagot ko sa kaniya at muli ko nang itinuon ang mga mata ko sa daan.

“Nigel, is there something wrong with us?” bigla niyang tanong sa akin. Mabuti na lamang ay naiwasan ko ang mapapreno.

“No, I’m just tired, Leickel. May problema sa ibang stocks,” sagot ko na alam ko namang isang kasinungalingan lang.

I was not an asshole fucker enough to tell her out of nowhere that I was slowly losing the interest and spark. Pinipilit kong ipaintindi sa sarili ko na mahal ko siya, na siya ang gusto kong makasama, na siya lang ang gusto kong iharap sa altar. Pinipilit ko naman.

“I see. I’m sorry for asking,” sagot niya sa akin at lumingon na sa kabilang bahagi ng bintana.

Nakaramdam ako ng guilt nang tila mapahiya siya kahit hindi ko naman intensiyong iparamdam sa kaniya ang bagay na iyon.

Nagpatuloy lang ako sa pagmamaneho at hindi ko na sinubukang magsalita pa dahil baka kung ano pa ang mapansin niya na hindi ko na mabigyan ng katuwiran.

Nakarating kami sa isang restaurant at kasalukuyan kaming umo-order nang bigla na lamang tumawag sa akin si Jacen, ang secretary ko.

“I’ll just take this call, Lei,” paalam ko kay Leickel na kasalukuyang nagba-browse sa menu.

Ngumiti siya sa akin at tumango. “Okay, I’ll just wait here,” aniya at tumayo na ako para lumabas ng restaurant pansamantala.

Sinagot ko ang tawag ni Jacen, at hindi pa man ako nagsasalita ay nagsalita na ito. “Sir, are you still going to propose to her? If you were to ask me, don’t do it if you’re unsure and confused. Naaapektuhan po ang preparation namin sa pagdadalawang-isip n’yo.”

It was like . . . I am the boss, but I am receiving the sermon from my secretary.

“I don’t know, Jacen. I couldn’t find a reason to go on, but I couldn’t find a very valid reason to leave as well. Nahihirapan ako. It seems like I love her, but I don’t. It seems that I want to fall more deeply in love with the thought of loving her, but . . . I couldn’t,” seryosong sagot ko.

Narinig ko ang pagbuntonghininga ni Jacen sa kabilang linya bago pa ito muling nagsalita. “Sir, just cancel it and tell Ms. Freezell your own sentiments. Be open with her. Baka pareho palang ayaw n’yo na pero nagtitimbangan lang kayong dalawa,” payo nito sa akin.

Hindi na ako sumagot pa at mabilis kong pinatay ang tawag.

Bumalik ako sa lamesa namin ni Leickel at nagdalawang-isip kung magsasalita ba ako o hindi. Kung sasabihin ko ba ang kasalukuyang tumatakbo sa isip ko o hindi.

“Lei, I have something to tell you-”

“Let’s break up, Nigel. I don’t love you . . . I never did,” putol niya sa dapat na sasabihin ko.

“W-what do you mean?” hindi ko maiwasang tanong sa kaniya.

Ngumiti siya sa akin at sunod-sunod sa umiling bago nagsalita. “I never loved you. Well, I did, but it was just pure brotherly love. I do care about you, but I never actually fell for you. Wala akong ganoong naramdaman. I never saw a future with you. Hindi ko gustong saktan ka, pero iyon ang totoo,” mahaba niyang paliwanag sa akin.

Natulala ako at hindi ko malaman ang iaakto sa narinig ko. May kirot sa dibdib ko na hindi ko mawari. May masakit pero hindi ko matukoy kung iyon bang pakikipaghiwalay ni Leickel sa akin ang dahilan, o ang katotohanang hindi ko na muling masisilayan pa ang mga matang iyon . . . ang mga mata na siyang nakapagpahulog sa akin.

“Are you serious?” I asked knowing that her answer would still be the same.

“Doon na rin naman ang punta natin, Nigel. Besides, I could never accept your secret. Ilang araw ko nang pinag-iisipan pero hindi ko talaga kaya. I could never accept that you’re a sadist. I am glad you confessed before we even came to that point. Please don’t be mad at me. I am just being honest with my feelings,” turan niya sa akin kaya napangiti na lamang ako saka tumango sa kaniya.

“I understand,” sabi ko at tumayo na mula sa kinauupuan ko. Inabot ko ang kamay ko sa kaniya at kinuha naman niya iyon.

I held her hand for the last time. I held her hand knowing that we needed to have our separate ways from now on. Alam ko ang kapalit ng pagpayag ko . . . alam ko kung saan patungo ito. May bigat sa loob ko, pero . . . para bang nakalaya na ako . . . parang bumitiw na ako nang tuluyan sa isang bagay na lubos na nagpapagulo sa akin.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

Nigel’s name is pronounce as NAY-JEL. Umabot kayo rito nang hindi alam bigkasin name niya!? Hahaha.

Special Chapter VII

• HIS INSECURITIES •

NIGEL

JACEN

told me he was going to resign for personal reasons and I allowed him. Who am I to control someone’s decision in life when I am not even sure with mine?

Today, I was hiring a new secretary, and I was slowly getting angry as time went on. These flirty women were everywhere. Couldn’t they just apply formally and without any hidden agenda?

I was about to burst in anger when a man suddenly entered my office. I didn’t know but this man emitted an unexplainable aura. Ang hirap ipaliwanag pero para bang palagay ang buo kong pagkatao sa kaniya pagpasok na pagpasok pa lamang niya.

“Good morning, Mr. Ricafort,” bati niya sa akin at nagtama ang mga mata namin.

Hindi ko mawari kung bakit, pero tila bumagal ang pag-inog ng mundo ko na huli kong naranasan noong unang beses na nagkita kami ni Leickel.

“Your name?” istriktong tanong ko na wari ba’y hindi ako apektado sa presensya niya, ngunit ang totoo ay tila may kung anong nagwawala sa sistema ko na hindi ko magawang maipaliwanag.

“Aeickel, sir,” sagot niya at matinding kabog ng dibdib ang naramdaman ko nang marinig ko ang pangalang binanggit niya.

“Aeickel? Aeickel—”

“Aeickel Van Lou, sir,” maagap niyang putol sa akin.

He was intimidating as hell, and I couldn’t grasp the thought of his superiority. Ang hirap niyang titigan dahil nakakaintimida siya pero ang sarap niyang titigan sa mga mata. Ang mga matang iyon ay pamilyar na mga mata…na noon ko pa hinahanap-hanap at sa kaniya ko lang nakita.

“Mr. Aeickel Van Lou, you’re hired. You can start tomorrow para sa evaluation sa ’yo ni Jacen. Makakaalis ka na,” sabi ko sa kaniya at nagkunwaring itinuon ang atensiyon ko sa laptop.

Sinadya kong hindi na lang siya interview-hin dahil ayaw kong mas matagal pa kaming magkausap o magkatitigan. Kilala ko ang sarili ko. Sa oras na hayaan ko ang sarili kong magpalamon sa mga mata niya, magkakaroon ako ng problema. Isa pa . . . hindi ako bakla.

 

  

AEICKEL’S

presence didn’t help me move on. Sa tuwing natititigan ko siya—lalo na sa mga mata niya— ay lalo lang akong nababaon sa kung ano-anong isipin.

Hindi ko na minsan maintindihan ang sarili ko. Sa tuwing makikita ko ang mga mata niya ay nami-miss ko si Leickel, pero ang gusto ko namang titigan ay si Aeickel Van. It was like I am wishing Aeickel to be a woman para magkaroon ako ng pagkakataon. It was like I want to see Aeickel as a woman having the same eyes.

Their names were almost the same, but as I tried investigating, they’re not related in any way. Magaling naman ang nakuha kong imbestigador pero wala itong gaanong nakalap na maayos at makatutulong na impormasyon. Nakapagtataka.

“Sir,” pukaw ni Agua sa atensiyon ko, isa sa mga bagong empleyado ko na nag-aasikaso ng stocks ng mga department store.

“Yes?”

Kumatok ba siya? Hindi ko man lang narinig dahil sa sobrang pag-iisip ko na naman kay Aeickel.

“Sir, I just want to ask—shit, ang guwapo!” bigla niyang tili nang lumabas si Aeickel mula sa banyo.

“Ms. Benedicto!” sita ko rito pero hindi sa ginawa nitong pagmumura kundi dahil sa ginawa nitong pagtili kay Aeickel na ikinagapang ng iritasyon sa sistema ko.

I was not jealous, but I was irritated with his handsomeness that could make every woman almost drop their jaws in amusement.

“S–sorry, Mr. Ricafort,” paghingi ng paumanhin sa akin ni Agua pero pinangunutan ko lamang ito ng noo.

“Get out,” utos ko rito at nagkukumahog itong lumabas ng opisina ko.

Hinarap ko si Aeickel at nakita kong seryoso lamang siyang nakatingin sa akin.

“Lalabas na po ako,” paalam niya at tangkang lalabas na ng opisina nang magsalita ako.

“Where are you going?” seryoso kong tanong.

Nilingon niya ako at tinapunan ako ng malamig na tingin. “Why? Pati ba sa akin ay magagalit ka? Nakigamit lang ako ng banyo dahil sira ang nasa labas,” blangko ang tonong sagot niya sa akin.

“Don’t flirt with any of your co-employee,” turan ko sa kaniya na hindi ko alam kung saan nagmula. Hindi ko rin malaman kung bakit ko iyon nasabi.

Naglakad siya papalapit sa akin at huminto sa harap ng lamesa ko. “With all due respect, Mr. Ricafort, I am not flirting with anyone. I don’t flirt. Hindi ko kailangang gawin iyon,” maangas na sagot niya sa akin. “Babae ang kusang lumalapit sa akin. Hindi ko sila kailangan pang landiin,” dagdag pa niya saka ako nginisihan nang nakakaloko.

“Your words, Mr. Lou—”

“Naiinggit ka ba?” mayabang na tanong niya sa akin. Hindi ko alam kung paano ko siyang sasagutin dahil hindi naman inggit ang nararamdaman ko sa kaniya. “O . . .”

Kumunot ang noo ko nang bitinin niya ang dapat sana’y sasabihin niya.

“What?” tanong ko dahil hindi mapalagay ang sistema ko. Alam kong may iba siyang iniisip ukol sa akin at ayaw ko ang paraan ng panghuhusga ng mga mata niya.

Dumukwang siya mula sa harap ng mesa ko papalapit sa mukha ko na ikinakaba ko nang sobra.

“. . . nagseselos ka?” pagpapatuloy niya at hindi ko napigilan ang sarili kong mapatayo mula sa pagkakaupo dahil sa ginawa niyang paglapit ng mukha niya sa mukha ko.

“What the fuck, Mr. Lou? What the hell are you doing?” bulalas ko at umalis siya mula sa pagkakayuko at tinitigan ako sa mga mata saka nginisihan.

“Wala pa nga akong ginagawa, nagseselos ka na. Baka kapag may ginawa ako at inangkin kong teritoryo kita, mangisay ka,” muli niyang turan na sobrang ikinabigla ko. Hindi ko na rin alam kung tama pa ba ang paghinga ko dahil sa mga sinabi niya.

Muli na siyang tumalikod sa akin at lumabas na ng opisina ko.

Aeickel Van Lou . . . sino ka bang talaga at bakit binabakla mo ako nang ganito?

   

“AEICKEL!

What the fuck are you two doing?!” galit na singhal ko nang maabutan ko si Queen, kababata ko, na nakakandong sa kaniya. We went here after a certain serious incident and he got the nerve to flirt?

Maagap niyang itinulak si Queen na animo’y nabigla sa pagsulpot ko. Hindi ko mawari pero para bang lahat ng dugo ko ay umakyat na sa ulo ko. Gusto kong magwala at magalit.

“May problema ba, sir?”aniya nang makalapit siya sa akin na para bang nag-aalala sa reaksyon ko.

“You’re my fucking problem! You have always been!” sigaw ko sa kaniya.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Nilulukuban na ako ng inis at ayaw ko ng ganito kaya’t minabuti ko na lang na umalis at talikuran siya. Natatakot ako na baka kung ano pa ang masabi ko at makaapekto sa komportableng pakikitungo namin sa isa’t isa.

Tumungo ako sa likurang bahagi ng bahay, ngunit paglingon ko ay natagpuan ko siyang nakasunod na pala sa akin.

“Why the fuck did you follow me?” iritableng wika ko sa kaniya. I have to distance myself or . . . I would end up losing control!

“These past few days, you’ve been so easily irritated with me kahit wala akong ginagawa,” seryosong wika niya sa akin.

I didn’t answer. I just stared at his eyes intently. I wanted to dodge that question. I wanted to vanish right at this moment. Ayaw kong mangapa ng mga sasabihin ko, for fuck’s sake!

A minute had passed and we were just staring at each other. It was as if we were both trying to read each other’s emotions.

I raised my hand and placed it on his left shoulder. “You’re fucking with my brain, Aeickel,” I confessed and gave him a blank stare. I was slowly losing my control and I was slowly getting insane the more he got closer.

“I have never done anything bad to you, sir. All I want is your safety—”

“Fuck it!” I exclaimed before he could even complete his answer. “I keep on telling myself that I’m not. I keep on telling myself that I will never be. I keep on telling myself that I am a normal human being. But how the fuck am I like this now? Is this what I got for hating women?” I could no longer stop myself. I was really about to say those words I’ve been hiding. “I must be insane for falling in love with you, Aeickel Van Lou. Yes, I fell in love with you! Now tell me, is it normal for a man to fall for the same sex? Normal pa ba ako? Normal pa ba na sobrang tindi nitong nararamdaman ko para sa ’yo?”

“A–are you insane?” aniya na mukhang hindi rin makapaniwala sa isiniwalat ko sa kaniya.

Kung ako ang tatanungin, hindi ko rin alam kung sa paanong paraan ko ipaliliwanag ang sinabi ko. Basta’t ang alam ko ay mahal ko na siya. Regardless of his status, gender, and situation, I was in love with him. I was not a gay, but I just could no longer contain my emotion . . . mahal ko na siya.

“YES! I THINK I AM, MAN! I REALLY THINK THAT I AM!”

Mabigat ang paghinga ko sa bawat bitiw ko ng mga salita.

“You’re just fucking confused, Nigel. Stop this insanity!”

I took a deep sigh before I placed my other hand on his right shoulder and looked straight into his eyes. “I’ve been keeping this feeling to myself for no one knows how long.”

He removed my hands on his shoulders and took a step away from me. “I thought you’re still in love with your ex . . . so how?” he asked and I just shook my head.

“I don’t know . . . I don’t freaking know. I don’t have any idea. Kung iyan ang iniisip mo, iyan din ang iniisip ko. Trust me. I really thought that it was still her all this while. But the moment I saw you flirt with someone, I felt like I was about to reach my boiling point. I felt like I wanna drag you away from everyone. I wanna have you all to myself.”

I held my head and bowed. I no longer knew why I felt this way.

“Trust me, you’re just confused. How can you fall in love with me? You’re just confused, Nigel… just too fucking confused.”

I raised my head and met his eyes. I smiled bitterly. “Ganoon ba ako kahirap na paniwalaan?” I asked. His words of disbelief were like knives aimed at me.

“No. Alam kong nalilito ka lang sa ngayon dahil lagi mo akong kasama—”

“Bullshit!” I bursted out. “Laging kasama? I’ve been with Royze, Iro, and Aljin all these years, but I never fell in love with any of them. I never felt this romantic feeling. Don’t tell me what to feel, Aeickel, kasi ako lang ang nakakaalam at nakararamdam nito!”

Why did he keep on insisting that I was just confused when I knew to myself that I was not? He was stepping on my fucking ego!

“I’m not asking you not to fall in love with me, Nigel. I’m asking you to clear your feelings. Hindi ako isang taong pwedeng gustohin mo na lang bigla dahil gusto mo lang. Be sure of yourself,” he replied in a very cold tone and went back inside the house.

Tumingala ako sa mga bituin sa kalangitan at napangiti na lamang nang mapait. Sa dami ng tao na puwede kong ipakahulugan, bakit sa kaniya? Bakit sa isang lalaki pa? Bakit sa taong matigas pa sa yelo kung makitungo? I was not a gay, but he was making me one. Fuck it!

–

M A Y O R A

I C E  _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

Okay lang ma-in love kay Aeickel, pero please lang, MAG-COMMENT KAYO. Iyan lang kaligayahan ko. HAHAHAHA.

Special Chapter VIII

• HIS POSSESSION •

N

IGEL

A

lot had happened to us. We fell in love with each other. I was informed that we had been married for years . . . that she was a woman, that she was a secret agent who was assigned to secure my safety for years now, and . . . that she died in an ambush during a mission.

Aeickel Lavria Freezell-Ricafort died, and the thought of not seeing her again made me taste the pit of hell.

It was her burial. Her father and her sister, Leickel, didn’t permit me to attend my wife’s burial. They pushed me away, knowing how lost I felt for losing my wife.

Gusto kong magwala habang pinagmamasdan ko mula sa malayo ang pagbabaon ng kabaong niya sa lupa, pero wala akong magawa para malapitan siya. It was my fault. She died protecting me from those people who wanted to kill me. She died trying to complete her mission and obligation for me.

Sa tuwing iisipin kong nawala siya dahil sa akin, gusto kong mawala na lang din. I could never go on with my life without her. She was my life, the only reason why I chose to keep moving and going . . . and now she was gone? Hindi ko na alam.

“Nigel, ayusin mo naman ang sarili mo. Hindi gusto ni Night ng ganito. Kung buhay lang siya, sigurado akong—”

“But she’s not, Eulyssis, and she will never be. I lost my wife, and you guys want me to act all cool about it? I want to beg the whole universe to give me back my wife but that would be the most impossible thing ever,” putol ko sa kaniya at muli akong lumagok ng inumin sa baso kong puno ng alak. “Walang makakaintindi ng nararamdaman ko sa kahit na sino sa inyo dahil hindi pa kayo nawalan ng minamahal—”

“Mali ka,” ani Eulyssis sa akin. “When Night married you, you took her away from me. When she confessed to me that she’s already in love with you, you took her away from me for the second time, and . . . when she died, I lost my first love. Hindi lang niya nasuklian ang pagmamahal ko hindi gaya ng sa iyo, pero nawalan din ako,” he explained, and I couldn’t help but smile bitterly.

Sa dami ng mga lalaki at babaeng naghahangad sa kaniya, she chose me, and what did I do in return? She was killed because of me. I was the most irresponsible, fucked-up, and senseless man. Kung sana nga…kung sana nga hindi na lang ako ang pinili at minahal niya, baka nabubuhay pa rin siya hanggang sa ngayon.

Tumayo ako sa bar stool at gegewang-gewang na lumakad palabas. Wala na akong pakialam sa kahit na sino sa ngayon. We were all fucked up in our own ways, but I was the most fucked-up one.

Sumakay ako sa sasakyan ko, at bago ko pa ito paandarin ay para bang nakita ko sa harap nito ang asawa ko. She was smiling at me…ang ngiti niyang hindi niya ipinakikita sa kahit na kanino kundi sa akin lang.

“Wife . . .” I whispered and I smiled at her. “. . . please, let me be with you.”

Pinaandar ko nang mabilis ang sasakyan hanggang sa dalhin ako ng pagmamaneho ko sa condo unit niya. Hindi ko alam kung bakit, pero dito ko talaga napiling pumunta.

Pagpasok ko ay bumungad sa akin ang pamilyar na amoy niya, at kahit saan ako lumingon ay nakikita ko siya. Alam kong lasing na lasing na ako, idagdag pa na hilong-hilo ako.

Lumapit ako sa lamesita at kinuha ang nag-iisang picture frame doon na ngayon ko lamang nakita. It was me and her when I sang Just The Way You Are in Zambales.

Napangiti ako. Hindi ko kasi alam na may feminine side siya. All I knew was she was strong, independent, responsible, organize, and strict.

“I miss you,” I whispered at the picture. Parang may nakabara sa lalamunan ko at hindi ko na napigilan ang mga luha ko sa pagpatak. “I miss you so much, wife. I want to beg for God and all the other saints to give you back to me. Gusto kong makiusap sa kanila na hayaan nila akong makasama ka pa nang matagal at maiparamdam sa ’yo na mahal na mahal kita. Why did they have to take you away? Why did they have to let you leave me without my permission? Hindi ba dapat payag na muna ako bago ka nila kunin? Hindi ba dapat may permiso galing sa akin bago ka mawala? You said you love and I am the only man you ever loved, but . . . why did you leave me?”

Masagana na ang mga luhang naglalandas sa pisngi ko. Dahil sa hilo ay naglakad ako patungo sa kusina ngunit natumba ako at napaupo sa sahig. Minabuti ko na lamang na maupo habang nakasandal ang likod ko sa pader, nakatupi ang isang tuhod ko at nakapatong doon ang kamay kong may hawak na retrato.

“Can you come back now, wife? Puwede mo na ba akong balikan? Hindi ko na kaya. Gustong-gusto ko nang makasama ka,” muli kong anas at binunot ang patalim na nasa bulsa ng pantalon ko saka ko binitiwan ang larawan naming dalawa. “Please, wife. Come back to me. Kung hindi ka babalik, maaari na akong sumunod sa ’yo.”

Itinutok ko ang patalim sa dibdib ko at akmang itutusok na ito nang bigla na lamang akong makarinig ng isang pamilyar na tinig.

“Kapag itinuloy mo ’yan, mas lalo mo akong hindi makakasama,” anito, at nang lingunin ko ang pinanggalingan ng boses ay hindi ako makapaniwala sa nakita ko.

“W–wife?”

Hindi niya ako sinagot, sa halip ay bigla na lamang niya akong dinamba ng isang mahigpit na yakap.

It felt so real. She felt like my wife . . . my Aeickel.

“I’m back for you. I’m alive. I didn’t break my promise to you,” she whispered to my ear, but I just couldn’t believe it.

I tossed myself away from her and looked straight into her eyes. “Tell me, hindi panaginip ito?”

Ngumiti siya sa akin at umiling. “Ikaw at ikaw lang ang babalikan ko, Nigel. Hindi ako mawawala sa ’yo.”

Para akong nananaginip pero parang hindi. Sinubukan kong haplusin ang pisngi niya at napagtanto kong tunay ang bawat dampi ng palad ko roon. I was not fucking hallucinating! She was really here! My wife was here! She came back for me! She didn’t break her promise, she came back . . . my wife came back.

She was about to put her lips on mine when I smelled something awful from her scent that made me want to vomit. Sobrang baho ng amoy at nakakairita!

Tumakbo ako patungo sa banyo. At kahit pa lasing at nahihilo ako, narinig ko pa ang huling ibinulong niya.

“Confirmed, a Ricafort is on the way.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

Special Chapter IX

• HIS GEMS •

NIGEL

NAKAUWI na kami buhat sa seminar nina Aeickel at ang sumalubong sa amin ay ang mga anak namin na may kaniya-kaniyang reaksyon sa mga mukha nila.

“Welcome home, Mommy! I missed you,” ani Aeidan Lex at yumapos pa sa tuhod ng mommy niya. He was the youngest among the triplets and our so-called ‘bunso’.

“Tss! Why don’t you tell Mom how you broke my toy, Aeidan?” ani Aeiryn Lez na ngayon ay masama ang tingin sa kapatid.

“Enough. The sermon won’t bring the toy back to its original form, Aeiryn. And doing baby talk won’t exclude you from being punished, Aeidan. Let us all get inside,” istriktong ani Aeignn Lev na itinuturing namin na pinakapanganay sa kanilang tatlo. He was strict. He must’ve inherited that trait from his mother.

“Let’s talk inside,” malamig na wika ng asawa ko at pumasok na nga kaming lahat sa loob ng bahay.

Naupo ang tatlong bata sa kaniya-kaniya nilang upuan sa sala. Kami naman ni Aei ay magkatabing naupo sa mahabang sofa sa harap nila.

“Have you three enjoyed being with your grandparents while we were away?”

“Yes!” masayang tugon ni Lex at pumalakpak pa.

“No, they only like Aeidan,” sagot naman ni Aeiryn at agad na lumingon sa mommy niya. “Oh no, Mom! I didn’t do anything wrong—”

“Really?” naghahamong putol dito ni Aeickel. She was at it again. “Then how did Aeidan break your toy?” dagdag na tanong niya kay Lez sa seryosong tono at nakita ko ang anak naming biglang namula ang mukha.

“She’s watching an adult movie,” ani Lex at doon na nangunot ang noo ko.

Hinarap ko si Lez at tinitigan nang mariin. “What did you do, Aeiryn Lez?”

“S–sorry, Dad. I was just curious, I didn’t know it contains pornography,” sagot niya sa akin at tumayo siya sa kinauupuan niya. She knew the drill.

Lumakad siya patungo sa harap ng lababo kung saan naglagay siya ng malilinis na kasangkapan. Kumuha rin siya ng bangko bilang tuntungan. Umakyat siya roon at nagsimula na siyang magsabon ng malilinis na plato habang nagsasalita.

“I promise not to make that kind of mistake again. I promise not to make Mommy and Daddy angry again. I promise not to be too stubborn. I promise not to do bad things again,” paulit-ulit niyang sinasabi habang naglilinis ng mga plato.

Iyan ang klase ng parusang ginagawa ko sa kanila dahil hindi ako namamalo ng anak. Ayaw na ayaw kong dadampi ang kamay ko sa kanila kaya’t sa ganiyang paraan ko sila dinidisiplina.

“How about you, Lev?” tanong kong muli ukol sa paglalagi nila sa bahay ng lolo at lola nila.

“No comment, Dad. I’m neither happy nor sad. Just neutral,” sagot naman nito sa akin at napatango-tango na lamang ako. He was different from other kids . . . and we had no choice but to accept his traits.

“Mommy! Papa Lexir told as an unusual story po,” ani Aeidan kaya’t napalingon kami ng mommy niya sa kaniya.

“What was the story all about?”

“You po, Daddy. Papa Lexir told me you had weird cravings while Mommy was pregnant with the three of us. Was it true, Dad?” sagot niya sa akin at hindi ko naiwasan ang biglaang pamumutla ko.

Nilingon ko ang asawa ko na ngayon ay nakatingin lang sa mga anak namin, ngunit mayroong nakakalokong ngisi sa mga labi niya.

“No—”

“No lying in front of the kids, Nigel, or you’ll sleep at the garage,” anang asawa ko at mas lumawak pa ang ngisi sa mga labi niya.

Umumang ako sa kaniya dahil ayaw kong marinig pa ako ng mga bata. “Mamaya ka sa akin, Mrs. Ricafort,” bulong ko sa kaniya saka ko bahagyang binugahan ng mainit na hangin ang tainga niya. “You don’t mess with me while I am being serious in front of the kids, wife. Why don’t you try messing with me in our bed? Doon ay papalagan talaga kita,” dagdag ko pa saka ako lumayo at matuwid na umupo.

Nawala ang pagngisi niya at tumalim ang tingin nang lumingon siya sa akin. It was like she was warning me na ‘mamaya ka rin sa akin’.

“I had weird cravings, yes, but not that weird, son,” sagot ko at narinig kong tumikhim si Aeickel sa tabi ko.

“Lola said, you like going to ferris wheels, Dad, while Mom was pregnant. What are you doing in there?” tanong naman ni Lev at gusto ko na lang takbuhan sila at takasan ang tanong. They were not yet at the right age para maintindihan ang naging paglilihi ko.

Naramdaman kong si Aeickel naman ang umumang sa akin at bumulong sa may tainga ko. “Ferris wheel? Oh, that was where you like doing missionary and dog style, Mr. Ricafort. Shall we tell the kids about it?” aniya at hindi ko alam kung paano ako magpipigil ng ngiti ko. She remembers .

I did really crave for sex while she was pregnant, and Tita Yna told us that it was pretty normal.

“Go inside your rooms now. Mag-uusap lang kami ng mommy n’yo,” utos ko at mabilis namang sumunod ang mga bata sa akin. Bumaling ako kay Aei na mayroong ngisi sa mga labi at kinindatan ko siya. “Ikaw naman ngayon ang tatanggap ng sermon ko.

“Good. I like that too.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

LAST CHAPTER NA PO ANG NEXT! ❤

Special Chapter X

• HIS CONQUEROR •

NIGEL

HINDI kami dumeretso sa kuwarto namin. Dinala ko siya sa secret room ng bahay kung saan naroon ang mga gamit niya as a secret agent at . . . ang mga personal na gamit ko na sa kaniya ko lang ginagamit.

Nakita kong naupo siya sa gilid ng kama saka ako tinitigan sa mga mata. “When was the last time we made love?” tanong niya sa akin na para bang cool lang siya sa bagay na iyon.

“Two weeks ago, before your last menstruation, wife. Ipon na ipon ’to. Lalahatin ko ’to,” pilyo kong sinabi sa kaniya.

“What if I refuse?”

“It’s okay. Forcing was never my forte.”

“Won’t you try seducing me?” muli niyang banat saka ako nginisihan.

“Magpapaakit ka ba?” tanong ko pabalik sa kaniya.

Tumayo siya mula sa pagkakaupo at tumungo papalapit sa akin. Inilapat niya ang kamay niya sa dibdib ko at nakipagtitigan sa mga mata ko. “Bakit? Magaling ka bang mang-akit—”

I didn’t let her finish. I immediately claimed her lips. Hindi ko lang napigilan ang sarili ko. I had been craving for my wife almost every day, but I do respect her. I never forced her. I wanted to make love with her at her own will.

We savored each other’s lips until we were both gasping for air. Bahagya ko siyang inilayo sa akin at muli siyang tinitigan sa mga mata. “Naaakit ka na ba?” tanong ko at nginisihan niya ako.

“I have always been craving for you, too, Nigel. I always just act all cool about it,” aniya at siya na mismo ang kumabig ng batok ko para magsalubong ang mga labi namin.

Marahan ko siyang binuhat habang hindi pa rin naghihiwalay ang mga labi namin at dahan-dahan ko siyang ibinaba sa kama.

Sandali akong humiwalay sa kaniya at pinagmasdan ang kabuoan niya. “I love you, Mrs. Ricafort,” anas ko saka muling sinakop ng labi ko ang labi niya.

I felt her hands slowly caressing my back. Walang nagbago, bawat dantay pa rin ng mga kamay niya sa katawan ko ay naghahatid sa akin ng kakaibang init. She was the only woman I would crave for . . . her hands were the only hands I want on my body and no one else’s.

My kisses went down to her cheeks, down to her jawline…then to her neck where I planted tiny and wet kisses. Her scent was so addicting. Her skin was so damn captivating. I wanted to be a slave of her body and soul forever if that means I would get to enjoy these things forever too.

Hindi ko na napigil ang mga kamay ko nang tila may sariling utak ang mga ito na nagsimulang gumapang sa katawan niya kahit na may suot pa siya.

“Mmm . . . Nigel,” I heard her moan when I sucked a tiny spot of her neck.

Hindi sana magiging madali ang pag-aalis ko ng suot niyang mga saplot ngunit siya na ang kusang nagtanggal ng mga ito para sa akin. Bahagya akong humiwalay sa kaniya at tinitigan ang kabuoan niya.

Ang tagal na naming mag-asawa, at malalaki na rin ang mga bata, pero alam kong sa tuwing tititigan ko ang kabuoan niya na walang kahit na anong saplot ay ginagapangan siya ng hiya.

“Look at me, wife,” utos ko dahil nasa ibang dako na naman ang mga mata niya.

Nilingon niya ako at nakita ko siyang napakagat-labi na lalong nagbigay ng kakaibang init sa akin. “Nigel, j–just go on,” utos niya sa akin ngunit ngumiti ako at sunod-sunod na umiling.

“I love everything about you, wife. You are beautiful. Every part of you is beautiful,” sabi ko saka ako yumukod sa visible stretchmarks niya banda sa tiyan at hinalikan ang parteng iyon. “I love these marks. They are the proofs of your sacrifices of giving me a family,” bulong ko. Inilipat ko ang labi ko patungo sa malaking peklat niya sa bandang balikat at hinalikan din iyon. “I love this scar. This is the proof of your willingness to save my mother’s life even if that means you’ll lose yours,” muli kong bulong at inilipat ko ang labi ko sa bandang braso niya kung saan may peklat gawa ng daplis ng bala at nag-iwan din ako roon ng maliliit na halik. “And I love this scar, too. It is a proof of your unconditional love for me . . . your unending sacrifices, and never-ending understanding of my flaws.”

Muli ko pa sanang hahalikan ang mga parte ng katawan niya na may bakas ng mga sakripisyo niya para sa amin, ngunit hinuli niya ang magkabilang pisngi ko ng mga kamay niya at pinagtapat ang mga mukha namin.

Tinitigan niya ako sa mga mata at hindi ko na nagawang maialis ang mga mata ko sa pagkakatitig sa kaniya. Her eyes . . . the main reason why I fell for her soul.

“I love you, Mr. Nigel Iñigo Ricafort. I will love you until eternity, and I will always trust you and your love no matter what the situation is. Mahal kita at patuloy kitang mamahalin hanggang sa dulo,” aniya sa akin na punong-puno ng sinseridad.

“You conquered me, Aeickel. I am not the only conqueror here . . . for you conquered my whole being too. I love you, my greatest conqueror. I love you and . . . it will always be you.”

Yes, I was awake when she said those words back at the seminar.

She smiled at me and pulled my nape to lessen the distance between our faces. “I love hearing your sincerity, Mr. Ricafort, but let’s get back to business . . . I’m already wet down there.”

“As you wished, Mrs. Ricafort . . . as you wished.”

I went down to our bed and took a handcuff from my tools. I saw her excited grin that lit a wild fire in me. My wife could be a valid reason for my death. Her mischievous grin was enough to arouse my whole body and soul. Ganoon katindi ang hatid niya sa akin.

Inabot ko ang kaliwang kamay niya at ipinosas iyon sa bed rail sa may headboard. She didn’t protest. As years went on, she learned how to control me in bed and not the other way around.

“Faster, Mr. Ricafort,” she said impatiently and I gave her a wink.

I pulled out a small bucket of ice cubes in my mini refrigerator and I saw her eyes widened.

Let’s see how wet you are down there, wife .

Inalis ko ang pang-itaas na damit ko at mabilis akong muling umakyat ng kama. Agad akong umibabaw sa kaniya habang bitbit ko ang maliit na bucket ng mga ice cube.

“You’re not thinking of doing me with those—”

“Yes, wife. I am thinking of doing you with these,” I said, cutting her off, and I saw how she slowly bit her lower lip. “Doing that only makes me hornier,” I said with the intent to tease and her cheeks slowly went red.

My dearest wife may look so damn hot and wild, but whenever I am taking over her, she’s like a guilty high schooler caught by her crush while sneaking a glance. She’s shy as fuck, but damn, she’s getting more sexier in my eyes.

I took one ice cube and bit it before I bowed down to her neck. She arched her body when she felt the coldness of it.

“Mmm. . . .” she moaned.

I tried teasing her with the coldness while my hands were freely moving on her upper body.

“N–Nigel!” she exclaimed as I slowly started massaging her left bosom while teasing her collarbone with the cold sensation.

She was really weak whenever she was aroused by this kind of love making. Kilalang-kilala ko siya. Alam ko kung paano ko siya huhulihin sa paraan na alam kong gugustuhin niya. Yes, only I could make Aeickel Lavria surrender.

I took the ice off my lips and placed it in the middle of her chest. I slowly continued massaging her left bosom by my right hand while slowly caressing her curvy waist with my left hand.

“You’re so damn hot, Mrs. Ricafort,” I murmured.

“W–what are you doing, Nigel?” she uttered, wondering why I placed the ice cube in the middle of her chest.

I winked at her and pulled her up a little. “Patience, wife,” I whispered.

She was about to say a word when the ice cube slid down her upper body. “Oohh . . .” she reacted as she felt the coldness of the ice cube traveling down.

I stopped caressing her bosom and waist, instead, I bowed down and followed the path of the ice cube using my lips. I went from the middle of her chest . . . down to her flat abdomen . . . then to her navel where the ice cube got stuck. I stopped for a second and pulled my head up just so I could meet her gaze.

“I am going lower, wife,” I stated. I was not asking for permission. I was telling her what I wanted to do.

“G–go on,” she replied.

I gave her a mischievous grin. She couldn’t do anything. She was handcuffed.

I traveled down— my lips rather . I could feel her shaking and I knew to myself that it wasn’t because of anything else . . . she was shaking because of excitement.

I spread her legs and her wetness welcomed me. Damn! She’s too ready for me!

“You’re indeed wet down here, wife,” I said with the intent to tease her. She was about to close her legs because of what I said, but I stopped her. “You’re beautiful…every part of you is so damn beautiful.”

I planted a kiss on top of it and she arched her body in arousal.

I took the small ice cube on her navel and bit it before I landed my lips on her wetness.

“O–oh my . . . God, N–Nigel!” she exclaimed as she felt the coldness in her womanhood. She was liking it. She was into it!

I was busy playing with her core when the ice cube melted. I didn’t bother getting a new one. I already felt her reaction and that was enough.

“Mmm. . . .” she moaned as I slowly played with her core using my tongue. I licked her wetness . . . I savoured her flavor.

She’s so damn sweet, for heaven’s sake!

I could feel my erection getting bigger as I felt her free hand on my hair.

“Mmm . . . N–Nigel . . .!”

Dama kong nadadala siya sa ibinibigay kong sensasyon dahil na rin sa unti-unting paghigpit ng pagsabunot niya sa buhok ko.

Hindi ako nakontento dahil sa nakuha kong reaksyon mula sa kaniya. She was making me naughtier!

I pulled off my lips a little and slowly inserted a finger in her core that made her moan wilder. “Mmm . . . f–fuck it . . . Nigel Iñigo!” she exclaimed as I started pumping my finger in and out.

She met every thrust of my finger as I went faster . . . and faster. I was so damn glad that she enjoyed what I was doing to her. I was more than glad that I could make her take her emotions out of her cold system.

As when I knew that she was about to explode, I bowed down again to her core and savoured her explosion.

“Sweet as ever,” I said, and she gave me a death glare that made me laugh.

Mapula pa rin ang pisngi niya dahil katatapos lamang niya pero tinatapunan na niya ako ng nakamamatay na tingin.

“Uncuff me,” she commanded and I shook my head.

“No. I am the dominant—”

“I’ll return the favor, Mr. Ricafort,” putol niya sa akin ngunit nginisihan ko lamang siya at muling kinindatan.

“I don’t want you to return the favor. I just want you to let me do you the whole night, wife. That would be the best favor you could ever return,” I replied using a sexy voice.

“Uncuff me and I will let you do me the whole night . . . in any position . . . in any way you want . . . using any tool you like,” she said, offering me a deal.

“Such a good offer, but . . . no, Mrs. Ricafort. Sa akin ka muna ngayong gabi. Ako muna ang masusunod. Let me drive you crazier for not being able to do what you like,” I replied and took my remaining clothes off.

I immediately went on top of her as I positioned myself for entering.

“I love you, Mrs. Ricafort,” I whispered before I finally entered my erection in her wetness.

“Mmm…I–I love y–you, too . . . oohh!”

That was the best ‘I love you, too’ I’d ever received. An . . . ’I love you, too ’ with a moan that only my Aeickel Lavria Ricafort could give.

I slowly penetrated her deeper but she seemed not contented. “F–faster, Nigel!”

She’s truly impatient.

“Noted, chief.” I said as I penetrated her deeper . . . faster . . . and wilder.

Aeickel Lavria Freezell–Ricafort . . . you’ll always be the death of me. Mahal na mahal kita kahit na madalas mas lalaki ka pa sa akin.

I love you . . . my legendary agent.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

AND THIS ENDS THIS NOVEL! MARAMING-MARAMING SALAMAT SA SUPORTA, AND I HOPE YOU ENJOYED THESE SPECIAL CHAPTERS! ❤

BTW, SA MGA TIKTOK USERS HEREEEE, I-MENTION OR TAG NINYO AKO KAPAG ITI-TIKTOK NINYO ITONG SILA AEICKEL AH? MUAAAAAAH!! ❤

Tiktok Account: @mayoraaaa_

(Apat ang letter A sa dulo)