Author’s Note

Warning:

Any resemblance to actual persons, living or dead, events, or locations is purely coincidental.

This work may contain explicit language, graphic situations, and sensitive topics that are not suitable for younger audiences.

Reader discretion is advised.

Plagiarism is a crime.

SPG

“RESPECT is what made Humans differ from Animals.”

---

This is the first installment of Hacienda Series.

HS #1: She Who Was A He

• transXstraight (under revision

HS #2: Chasing After A De Buenavista

• girlXboy (ongoing)

HS #3: Fall On to Knee

• girlXboy (on hold)

Other Stories:

Unfriendzoning

• gayXstraight (ongoing)

Prologue

“Woooooh! Come on! Let’s party, people!”

The DJ’s voice sliced through the chaos, an electric invitation that sent the dance floor into a frenzy.

The smoke twirled and spun, caught in the neon lights that flickered and glowed, painting the room in unnatural hues. The sharp, sickly-sweet scent of alcohol hung thick in the air, pushing everyone deeper into their madness. As the thumping bass rattled through the club, bodies moved violently, a rhythm of primal desire, punctuated by bursts of erotic giggles and unrestrained laughter.

Flashes from cameras exploded around the room, capturing moments of indulgence, while hands—sinful, reaching—were raised high, like worshippers paying homage to an anthem no one could truly understand.

I watched it all from the shadows, a mere observer, perched on the second floor of the VIP section. Slouched on the dark leather couch, I took another shot of vodka, the liquid burning down my throat, matching the fire in my veins.

Another wild, wild night in Vegas.

“Hey, Seffie! Can we dance?” A guy with striking bluish eyes asked as he approached our table, his voice dripping with confidence.

I glanced up at him, my expression blank. “Uhh, maybe later.”

“Oh… okay then. I’ll be willing to wait!” He shot me a playful wink, his tone sexier than it probably should’ve been.

I forced a thin smile, raising an eyebrow in response, as I watched him retreat. He returned to his table, the laughter of his friends following him.

“I told ya, bro. The news doesn’t lie, she’s a wild angel.”

“Gracious, Tyson! Your effect on women is deteriorating,” one of his friends teased, the sound of their laughter mixing with the booming music.

“I want her so bad,” I heard Tyson mutter, his eyes now locked onto me, a mix of frustration and desire in his gaze. He shook his head and playfully slapped one of his friends, but his focus never left me.

I didn’t even bother to acknowledge them. A bunch of horny male species, all the same. My eyes shifted back to my phone, my fingers scrolling absentmindedly.

“They never learn at all,” I muttered, half to myself, half to the chuckling Lance beside me.

“Pang-ilan na ba ’yan ngayong gabi, Lance? Nine? Ten?” Cheska teased, her arm draped casually over Lance’s shoulders. She flashed me a playful grin. “Lubusin mo na, Seffie. This will be your despedida party before your leave.”

“Thirteen,” Lienel chimed in, sitting parallel to me, his voice dripping with a mix of amusement and disbelief. “Minus that flirtatious waiter earlier. Imagine?” His eyes widened as he looked at me, almost as if it was a point of pride for me to have turned down so many offers.

I let out a small, almost imperceptible laugh, the Cheshire smile stretching across my lips. “Change the topic, please,” I said with a tilt of my head, signaling that I was done with the conversation.

“Seffie kung sinagot mo lang sana ako, tiyak walang mangahas na lalapit sa’yo.”

“Tsk! You’re such a flirt, Jendry! Kaya basted ka kay Seffie eh!” Lienel laughed, the group erupting in a chorus of chuckles.

“Whatever, Lienel. Damn! I’ll take her seriously, but no chances were given to me at all.” Jendry took a long gulp of his drink, his frustration clear.

“Yun na nga eh. Seffie has no plans for a serious relationship. That’s a big no.” Cheska added with a teasing grin.

“Saka takot mo lang kay Dustin!” Lance chimed in, his eyes mischievous.

“Shut up, Lance! That scary guy. Too serious, pero halata namang gusto niya si Seffie. Saan na ba yon?” Jendry added, almost with a teasing hint of jealousy.

“Oo nga! May pa-flowers pa araw-araw sa office ni Seffie. Kahit di niya aminin na nanliligaw eh, halata namang sa kanya yon! Takot lang niya mabasted.” Lienel was half-laughing, his face flushed from the alcohol.

I raised an eyebrow, my expression a mix of amusement and mild annoyance. “Dustin isn’t courting me, Lienel. He’s just a nice person. And we’re just good friends,” I pointed out firmly, though I couldn’t quite shake the sense that their teasing was more than just friendly banter.“In your angelic-devilish face girl! Di ko alam kong manhid ka o wala ka lang talagang ka amor amor sa katawan! Kawawa naman si Big Boss!” Hagalpak ni Cheska

“Tatlong taon na rin atang nagpaparamdam yon.”

“Seriously, Lance?” I said, raising an eyebrow.

“Oh, you don’t know how appealing you are. Sinners and saints can’t ignore that beauty from head to toe.” Jendry’s words dripped with a mix of admiration and malice, his gaze lingering.

“Besides, it’s the twenty-first century! People are more open-minded about different things,” Cheska added with a shrug, as if this somehow justified everything.

“That’s right, Ches! If I wasn’t in love with you, I might be one of those guys drooling over Seffie.” Lance and Jendry exchanged playful banter, their laughter echoing in the background.

I sighed, my patience thinning. “My point is, I have no time for a serious relationship. I just wanna enjoy, have fun, and explore.” I spoke with finality, making it clear that I wasn’t going to entertain their teasing anymore.

But they didn’t stop. They never did. Their conversation continued to revolve around me—dissecting every detail, assuming they knew exactly what I wanted and who I was.

I stayed silent, my thoughts drifting, and continued to knock back the remaining three shots of vodka. With a decisive motion, I stood up, the alcohol warming my insides. It was time to move.

“I’m off to the dance floor.” And I started to walk confidently. I’m kinda tipsy already.

Like a sultry fox amidst the wild jungle. My high heels made no sound as it kiss the floor and people I pass by glanced at me.

The tight black above the knee Louboutin dress hugged my voluptuous body. And I walk dangerously as I combed my long jet-black hair with my fingers.

A guy friend approach me. And slightly his mouth touched my ear.

“You’re all they’ve been waiting for Seffie.” He shouted but almost sounded like a whisper because of the booming sound.

“Come on Harley dance with me.” I smiled seductively.

“My pleasure.” Harley grinned and we both laugh.

Alcohol is in my vein and just like a wild night, I danced like a wild fire.

Later on I found myself grinding to some random guys. From one to another.

Until a guy pulled my arms at ipinulupot sa kanyang leeg.

Oh it’s the guy with a bluish eyes kanina.

“Dance with me please.” He said almost pleading.

I didn’t answer, instead I smiled and leaned my body towards him. As my breast met his hard chest, I felt heat on it and so it urged me to dance more sexily.

His mouth opened like an ‘O’.

This guy was totally turned on.

We danced, finding our rhythm amidst the pulsing beat of the music. His lips collided with mine, urgent and hungry. I kissed him back, for a moment lost in the heat of it. But it didn’t last—just as quickly as it started, I pulled away, letting out a small chuckle.

I spun back around, my back pressing against his chest as we continued to move. The music took over, and the sensation of his body close to mine grew more palpable. I ground my hips against him, feeling something hard press against my back, a clear indication of his growing desire.

Tsk! Nawalan na ako ng gana sa kanya so I walked away leaving him na pulang pula.

Another guy approach me and we dance but a hand grab my wrist. Yung lalaking may blue na mata kanina.

“Let’s go somewhere else babe.” He said

“Uhh. No thanks.” I smiled sarcastically.

“You heard her bro. Move.” Sagot naman ng lalaking kasayaw ko at hinila ang kabilang kamay ko papunta sa kanya.

I was about to turn to him when the Blue eyed guy punch him.

May mga napatili at huminto sa pagsayaw.

All eyes on us. Tumayo ang lalaki kanina at sinuntok ang lalaki. At nagsuntukan sila.

I stood there without a hint of shock nor fear. No remorse. No mercy. No hint of guilt then the bouncers do their work and drag them out.

“Na naman Seffie?” Halakhak ni Jendry na ngayo’y nasa tabi ko na kasama ang iba ko pang kaibigan. Unti unti naring bumalik sa kani kanilang ginagawa ang kaninang mga nag-uusyoso.

“Not quite a peacekeeper eh?”

“Shut up Lance! It isn’t a joke.” Cheska stated

“Umakyat na tayo at baka isumbong tayo ni Cheska kay Dustin.”

“Oh don’t worry Lienel. Club rule.” Cheska uttered.

“What happens inside the club… stays in the club.” At sabay pang naghagikgikan ang dalawa. I rolled my eyes at them.

“Let’s go hom-”

“Ihahatid na kita.” Putol ng lalaki sa likuran ko. I saw Lienel and the others’ eyes widened.

His deep voice attracted girls nearby na tila ba nakuryente sa kilig sa presensya ng lalaki. I look back only too see a guy with dark aura that reminds me of someone. Someone I buried a long time ago.

Dustin is standing tall on a white long sleeve, naka tuck in sa black pants din niya matching his clean-cut hair. An image that define power. He looked at me with his serious face.

“Uh- oh. Bye Seffie. Ikaw na bahala Dust.“at sabay na nag alisan ang apat na tila nagmamadali. Bumalik si Lienel at inabot ang aking purse.

“Bye.” Sabay takbo.

Bumaling ako sa likuran ko.

“Uuwi na ako. You can stay.” I excused.

“Ihahatid kita.“finality is in his words.

“No thanks Dust. I have my car you know.”

“I called a driver from the company drive your car. Ihahatid nalang sa condo mo. We’ll talk about the company. Now.“at humakbang na siya palayo at tumigil para lingunin ako.

Wala akong nagawa kundi sumunod sa kanya palabas ng club.

He is standing beside his Benz. His hands were on his pocket as his eyes were on me like a spy. A familiar image flashed at inilingan ko lang iyon.

“You okay?” He asked with brows up at tumango nalang ako. Dustin is different, he’s a good man, unlike that guy.

He open the car’s door beside the driver’s seat. Pumasok ako at sinarado niya ito at naglakad papuntang driver’s seat. Tumigil siya ar tumingin sa gawi ko na nakatingin lang sa harapan.

“Seatbelt please.”

“Oh.” I buckled it and he started driving. A long silence stretched.

“Sorry I had a long meeting.” He said while eyes on the road.

“It’s okay. We understand that you’re a busy person.”

Napabusangot ang kaniyang mukha.

“I’m sorry to you. Not to them.” mahina niyang sabi at nagpanggap akong di ko iyon narinig.

“I told you not to drink too much if I’m not around.” He added

“I’m not drunk. Besides I was just having fun.” I defended.

“You call it fun?” May diin niyang sabi.

“Boys are fighting over you.” I can feel irritation in it.

“Not my fault. I’m twenty- five for Pete’s sake!” I laugh without humor.

“My point is. You might be in danger.”

“Thanks for the concern Dust. But I’m not in danger. They are. You know that.”

Napabuntong hininga siya. His sad eyes bore into me

“Sometimes I regretted enrolling you in that Taekwondo class.”

I chuckled.

We remained quiet for a while until his eyes darkly gazed outside the window.

“Tell that agency to put that down.” sabi niya. So I look up to where he is staring.

I chuckled again.

“It’s been there for just five days.”

Talking about the big billboard of one famous clothing line of me wearing a see through dress peeking my red bikini and showing some cleavage. Mouth partly open na seryosong nakatingin sa camera.

“It’ll increase the accident rate here in Vegas you know.” Iritado niya paring sabi.

“Let it be. I always knew you’re a careful driver. Saka okay narin yon to keep my things confidential especially to company. I can’t spy anymore if everyone knows.”

Yes modelling is my part time habit. People thought I’m working as a manager of one of the banch of RCTI. A famous worldwide company that supplies construction materials who is owned by Dustin’s family. What they never knew was the fact that I am the biggest share holder of the the company. Only few were able to fish that information.

“Anyway, you filed a leave?” He shifted on his seat.

“Yeah three months.”

“You really need a break. Extend it if you want.”

“Who knows baka matagalan nga.” I smiled devilishly.

The atmosphere inside the car shifted, thickening with tension.

“Kailangan ba talaga?” His voice broke the silence, laced with concern and something deeper—perhaps a tinge of sadness.

I met his gaze, unwavering. “Kilala mo ako, Dust. I risked a lot. I sacrificed a lot. I worked so hard for this. I never reached this far to only reach this far. And I guarantee you that I’m not backing out. Never.”

He fell silent, the weight of my words hanging between us.

“You really changed a lot,” he said, his voice soft, almost mournful, as though he was seeing someone he once knew slip further away.

Life is a blessing—but somehow, I’ve always seen it as a curse.

Seven years ago, I died. Not in body, but in every way that mattered.

And now… I live to serve them death.

“Pain changes people,” I whispered. “It dragged me to my worst. But sometimes, the worst version of ourselves is the one that survives.”

I tried to close my eyes. Tried to escape. But yesterday’s memories clung to me like smoke—slipping under doors, filling every breath, haunting me like they always have.

“I’m going back,” I murmured, my voice steady but laced with fire. “To inflict the pain they deserve… every ounce of it.”

I’m not afraid of ghosts. Nor monsters.

I found peace in the dark— and on my return, I bring that darkness with me.

My eyes opened, catching my reflection in the car’s window.

Kinilabutan ako sa sarili kong mga ngiti.

How can I be afraid of dark if I’m the devil himself.

“They will see the monster I’ve become.”

McK

Chapter 1

“Bakla! Bakla!”

“Linisin mo yan! Bakla ka! Salot ka!

“Maglaro ka nalang ng manika mo!”

Ilan lang yan sa mga naririnig ko tuwing papasok ako ng school.

Masakit. Nakakasakit ng damdamin. Nakakasira ng pagkatao. Nagkakababa ng moral.

Pero minsan pag nasanay ka na. Di mo na alintana ang lahat. Tila mababaw ang sakit para humadlang para sumaya ka.

Bata pa ako nang namulat ako sa katotohanang naiiba ako. Di lahat madali. May bahagi sa buhay ng tao na madilim. Na bago mo marating ang papupuntahan ay kailangan mo munang masagasaan.

Tila isang patimpalak. Merong paligsahan, di mo alam kung ano ang pabuya subalit nagkalat ang mga hurado at kailangan mong mahusgahan.

Subalit sa kabila ng mga mapanghusga ay merong ding susuporta sa iyo.

Kaakibat ko si Lola sa lahat ng ito. Ang nag iisa kong taga suporta.

“Babye Lola.“sabay yakap sa lola kong bitbit ang tanghalian ko mamaya sa aking lalagyan ng baon na kulay pulang tupperware na may disenyong ice cream sa takip.

Ang maamo niyang mukha ang nagpapa alala sa akin na sa kabila ng kasamaan sa mundo ay may tagapagtanggol ako. Dahil dito ay natuto akong makuntento. Na sapat na ang isa para makaya mong mapagtagumpayan ang lahat.

“Sige apo. Nasabihan ko na ang titser mong si Mrs. Valdez na bantayan ka.” Nakangiti niyang sabi.

“Opo.” Humalik ako at lumabas sa maliit naming bahay na nakatirik sa parteng bukirin malayo sa kabiserang bayan ng Culasi.

Ang lalawigan ng Antique ay kinatatayuan ng iba’t ibang mayayaman at makapangyarihang mga haciendero. At kung tatanungin ako kung ano ang kulay ng mundo, ang isasagot ko ay berde sapagkat simula pagka bata ay namulat ako sa lugar na ito na mayaman sa kulay berde. Puno, mga dahon at samo’t saring pananim na hekta-hektarya.

Kabilang sa mga ito ang Hacienda Aragon na matatagpuan sa bayang kinabibilangan ko.

Mayaman ang bayang ito at sagana sa mga produktong inaangkat pa sa ibang probinsya. Sikat rin sa turismo dahil sa tatlong nagagandahang isla di kalayuan sa kapatagan. Dahil sa kinalakihang kapaligiran, jalos lahat ng tao sa probinsya ay umaasa sa pagsasaka at ito ang pangunahing hanapbuhay ng karamihan kaya ang mga tao ay masayang nagsisilbi sa hacienda para sa pangkabuhayan.

Tinunton ko ang maputik na daan patungo sa maliit na nayon kung saan ako nag aaral. Grade four na ako at nasanay na akong ako lang isa ang naglalakad dahil medyo may kalayuan ang aming paaralan at mga kapit bahay.

Pagbungad ko sa makalawang na gate ng aming paaralan ay naghihintay na ang grupo ng mga batang lalaki na araw araw akong hinaharangan simula pa ng tumuntong ako ng grade one. Sila’y pinangungunahan ni Elias na kaklase ko at ngayo’y patawa tawa na nang namataan ako.

“Andito na ang bakla!” Pangmamaliit niya na ginagaya pa ang kilos ng babae. At sabay silang nagtawanan.

Diretso ako ng lakad nang bigla akong nadapa. At humapdi ang aking tuhod dahil sa nakausling kahoy na nadaganan ko.

“Umuwi ka na! Walang lugar dito ang baklang tulad mo!” At sabay sabay silang nanukso.

Unti unting nanlabo ang aking mata dahil sa luha.

“Iiyakin! Iiyaki-”

“Hoy Dodoy! Ba’t ka nang aaway? Isusumbong kita kay titser Zenia” pananakot ng kararating lng ng batang babaeng may malaking pink na bag na mas malaki pa sa kanya. Naka hati ang buhok sa dalawa na may hawak na lollipop. Ang batang transferee.

Nagsimulang magbulung bulungan ang iilan.

“Dodoy pala ang katukayo ni Elias.”

“Pangit! Hahaha”

“Tahimik!” Sigaw ni Elias. “Suntukin ko kayo mamaya!”

Nanlilisik ang kanyang matang tumingin sa batang babae at bumaling sa akin sabay alis kasama ang iba.

“Tumayo ka diyan para kang palaka.” bungisngis ng babae.

At simula noon palagi na kaming magkasama ni Marielle na naging matalik kong kaibigan. Pinsan niya daw si Elias at isusumbong niya ito tuwing inaaway ako. Kaya di na madalas ang pang bubully sa akin.

“Alam mo Seff kung mahaba lang ang buhok mo. Para kang babae.“panimula ni Marielle nang di pa dumadating ang guro namin.

Grade five na kami at sobrang lapit namin sa isa’t isa.

“Ang tabil talaga ng dila mo Yel.”

“Oo na. Dali pakopya ako ng assignment! Hehe.“pag papacute niya.

“Eto na oh.” Sabay buklat ng kwaderno.

“Bait mo talaga bes! Hayaan mo kahit pakopya mo lahat sakin ikaw parin ang first honor. Hahaha.”

“Dali na!” Angal ko.

“Classmate! May sagot ako sa assignment sa Math. Dali! Pakopyahin ko kayo basta bigyan niyo ako ng barnuts mamaya saka wag niyo na awayin si Seff!” Sigaw ng palingkera kong kaibigan.

Tila bubuyog naman silang lumapit ng nakangiti. Napa iling nalang ako at hinayaan sila.

Sa dulo ng silid ay namataan ko si Elias na mag-isa na hawak ang kwadernong nakatingin sa mga kaklaseng busy sa pangongopya. Gusto ko sanang lapitan subalit nang tumingin sakin ay pinanlakihan ako ng mata at umiwas ng tingin. Kaya hinayaan ko nalang.

May mga tao sa mundo na kahit masama kapag pinakitaan mo ng kabaitan ay maaring magdulot na pagbabago.

Simula no’n ay naging malapit na ako sa mga kaklase ko at dumami ang kaibigan ko.

“Alberca Ted, thirty eight! Guanzon Joseff Damien, fifty! Reyes Elias Mikael, twelve!” Isang araw nang nag periodical test kami.

Nagsimulang magbulung bulungan ang mga kaklase ko sa nakayukong si Elias

“Elias! Mababa na naman ang score mo. Ipapatawag mo mamaya ang Mama mo!“ani ni Mam.

’’Bleeh! Yan kasi nang aaway!“ singhal ni Mariel.

Siniko ko ito.

“Ano ka ba. Hayaan mo na.” Suway ko.

Minsan matapos naming mananghalian sa aming silid ay nakita ko si Elias na paparating at umupo sa ilalim ng punong acacia at binuklat ang kwaderno.

Natakot ako subalit dahan dahan ko siyang nilapitan.

“Bakit pa kasi sinama ang Math na ito sa subject! Mahirap!” rinig kong reklamo niya habang hawak ang ballpen. Dinungaw ko ito mula sa kanyang likuran.

“Gamitin mo ang FOIL method.” Nabigla siya at naitapon ang ballpen saka lumingon sa akin.

Pinandilatan niya ako.

“Walang mangyayari kong kakausapin mo ang notebook mo at lalo na kung dilatan mo ako.” Lumapit ako ng bahagya.

“Bakit ka ba pumunta dito?!” Galit niyang sabi.

Pinulot ko ang kanyang ballpen at hinablot ang kanyang notebook saka umupo sa tabi niya. Kaya napa tigil siya at napatingin sa akin.

“Anong ginagaw-”

“Upo ka. Dali.” Putol ko sa kaniya.

Umupo naman siya at sinimulan ko na ang pagtuturo sa kanya.

Inulit ko at nakuha naman niya ng mabilis. Hanggang sa tumunog ang bell na hudyat ng simula ng klase.

Tumayo kami at pinulot niya ang kanyang bag.

“Mauna na ako sa room.” Pamamaalam ko at tumalikod.

“A-ahh Se-Seff.” Tiningnan ko siya

“S-salamat at sorry sa lahat.” Pabulong niyang sabi.

“Ano?”

Hinawakan niya ang kanyang batok na tila nahihiya.

“Sabi ko salamat at sorry na rin!”

Ngumiti ako sa kanya at napa awang ang kanyang bibig at napangiti na rin kalaunan.

“Walang anuman. Pasok na tayo.” At sabay kaming pumasok sa silid.

Simula rin ng araw na iyon ay naging malapit na kami ni Elias.

Palagi namin siyang kasama ni Marielle at di na mapag hiwalay.

“Seff! Libre mo to sure?” takam na takam na tanong ni Marielle habang tinutusok ang fishballs sa labas ng iskul minsan ng pauwi na kami.

“Oo saka palamig. Dali na. May naipon kasi ako galing sa gulay na tininda namin ni Lola sa bayan noong Sabado.“masaya kong sabi.

“Walang bawian ha! Minsan lang to!“si Elias na naubos na ang ikalawang baso ng palamig.

“Oo nga! Saka running for Valedictorian daw ako sabi ni Mam kanina.”

“Naks! Oo running kang mag isa. Sa finish line kana samantalang kami nahihingal parin sa starting line hahaha.”

“Hahaha baliw! Ilan ho lahat manong?” Sabay kuha ng pitaka ko.

“Eto bayad po.” Abot ni Elias ng pera sa mama.

“Akala ko ba ako manglilibre?” tanong ko.

“Ako na manlilibre ngayon. Pasasalamaf ko narin dahil naka ninety akong grade Math!“pagmamalaki ni Elias.

“Oo nga! Hayaan mo na Seff. Daming pera niyan sa isdang nabenta nila kahapon.” Saad ni Marielle.

Sina Elias kasi ang may ari ng pinaka malaking pwesto ng tindahan ng mga isda sa bayan. Sina Marielle naman ang may ari ng mga bangkang ginagamit.

“Sige bawi ako sa susunod. Uy mag aalas singko na pala. Una na ako medyo malayo pa ang lalakarin ko. See you!” At umalis na ako.

Pagdating ko sa bahay ay namataan ko si Lola na winawalis ang mga tuyong dahon sa bungad ng aming pintuan.

“Lola!” sigaw ko at tumakbo palapit sa kanya at niyakap ng mahigpit.

Ang singkit na mata ni Lola ay lalong lumiit dahil sa tuwa.

“O apo! Masaya ka ata ah.” Sabay niya punas sa sa aking likod na pawisan dahil sa paglalakad ng tatlumpong minuto.

Kinuha ko ko ang konting agiw na nakasabit sa halos puting buhok ni Lola.

“Lola! Labhan mo na ang pinaka maganda mong damit sa baul dahil sabi ni Mam malaki daw ang posibilidad na magtatapos ako ng elementarya na Valedictorian!” Natutuwa kong sabi

Unti unti namang lumuha ang mata ni Lola at agad kong pinunasan.

“Talaga? Masayang masaya ako apo! Hayaan mo’t bukas iihawin natin ang pinaka malaki nating manok na si Mona”

“Wag na Lola. Saka elementary palang naman. May high school pa at college. Palakihin lang natin si Mona baka susunod kasing laki ko na siya saka peboreyt ko yon eh. Iba nalang.”

Nagtawan kami ni Lola.

“Congrats anak!“maligayang bati ng babae mula sa loob ng bahay.

“Tiyang Becca! Salamat po!” Bati ko kay tiyang at sabay akap ko dito.

“Kailan ho kayo dumating? Kumusta po ang hacienda?”

“Naku kanina lang Seff. Babalik rin kami bukas ng umaga sa hacienda. Kelan ba ang pagtatapos niyo? Manonood ako.”

Si Tiyang Becca ay kapatid ng namatay kong Mama noong ipinanganak ako. Anak sila ni Lola. Si Tiyang ay nagtratrabaho sa Hacienda Aragon bilang katiwala.

“Sa katapusan po ng Abril.”

“Mabuti naman at may silbi ka. Di tulad ng ama mong nang iwan sa inyo.“sabi ng lalaki na lumabas rin sa bahay.

“Fidel tama na.“suway ni Tiyang.

Nagmano ako kay Tiyong na halos itulak ang kamay ko.

“Dahil bakla ka siguraduhin mong may silbi ka sa lipunan.” seryoso pero may diin niyang sabi.

“Wala namang mali sa pagiging bakla Fidel.“banayad na sabi ni Lola

“Saka malaki ang pakinabang nitong apo ko. Bata pa siya subalit marunong na siyang mag alaga ng mga hayop dito sa bukirin pati rin sa gawaing bahay at pananim. Mas may silbi pa sa mga lasenggo diyan.”

Tumahimik nalang si Tiyong at pumasok sa loob.

Nang gabing iyon ay sama sama kaming kumain ng masaya kahit na ang mata ni Tiyong ay tila lasong nakakamatay na nakatuon sa akin.

-McK-

Chapter 2

“Nagreview ka ba kagabi Seff?” tanong ni Mam Pelaez

“Ah opo. Yung libro po na binigay niyo saka yung mga notes ko ang nireview ko.”

“Pasensya ka na at kahapon ko lang na nasabi sa iyo tungkol sa Science Quiz Bee. Late narin kasi na naipadala ang memo rito kasi malayo sa bayan.” ani Mam.

Bumaba kami ni Mam ng traysikel at bumungad sa amin ng Paaralang Sentral ng Culasi. Dito gaganapin ang contest at kahapon lng kami ni Mam nag ugnayan. Dahil busy sa pag practice para sa graduation next week at dahil di nakadating nang maaga ang sulat paanyaya.

Suot ang aking unipormeng kupas ay sumunod ako kay mam. Nakasalubong namin ang mga estudyanteng taga rito at di ko mapigilang mamangha sa ganda ng kanilang uniporme at paaralan.

“He must be from other school.”

“Look at his clothes. Eww!”

“Taga bukid yan.”

“For sure talo yan kay Drey.”

Rinig ko sa kanila. Nakayuko lang ako hanggang sa tumigil si Mam.

“Naku Mrs. Pelaez akala ko di na kayo sasali.” Nakangiting asong sabi ng bading na titser

“Akala ko nga rin Sir. Pero narito na rin lang kami. Gusto naming subukan.” sagot ni Mam.

“Baka matalo lang kayo. Anak pa naman ni Don Antonio ang representative ng Paaralang Sentral. Matalino daw yon.” proud na sabi ng isang babaeng titser.

“Talaga? Pero kampante naman ako sa alaga kong ito.” Nakangiting sabi ni Mam sabay hawak sa aking balikat.

“O eto ang kanyang numero at isabit mo sa kanyang uniporme. Saka paki fill up nitong form Mam.”

Kinuha ni Mam ang bilog na papel na may nakalagay na numerong forty-four at ipinadikit sa aking uniporme.

Habang sumusulat si Mam ay may tumigil na dalawang SUV sa gate at lumabas ang walong na naka unipormeng lalaki na tila mga bantay at bumaba ang mag asawang na nasa edad forty five pataas. Kasabay nito ang tatlong batang lalaki at isang babae. Nag ingay ng kaunti ang mga estudyanteng babae.

Tila nasa kolehiyo na ang isang lalaki. Ang babae naman ay nasa highschool. Ang isang batang lalaki na may barbers cut na buhok ay mas bata sakin ng isang taon. At ang isang batang lalaki naman nakataas na buhok na tila pinuno ng gel at mahahalintulad sa buhok ng bida sa dragon balls. Siguro’y kaedad ko.

Napatingin ang lahat sa kanilang daraanan. At nakangiting bumabati.

Bawat parte ng kanilang katawan ay sumisigaw ng karangyaan at awtoridad. Simula sa damit at tindig. Ibang iba sa akin, sa aming mga dukha.

Nakatulala lang ako sa kanila habang palapit sa amin. Seryoso ang matandang lalaki na nakikipag kamay sa bawat lumalapit. Para itong Presidente ng bansa.

Hanggang tumigil sila sa di kalayuan.

“Magandang umaga po Don Antonio at Donya Elena.” bati ng mga titser.

Umayos sa pagkakatayo si Mam Pelaez iginiya ang aking balikat para tumabi ng konti.

“Yan si Don Antonio Aragon at kanyang maybahay na si Donya Elena na may ari ng Hacienda Aragon at yan ang kaniyang mga anak.” Sabay turo sa mga batang Aragon.

“Si Anthony Aragon ang panganay. Tapos sinundan ni Selena Aragon, ang nag iisang babae. Tapos ang bunso si Drake” turo ni Mam sa lalaking bata na nakangiti at barbers ang buhok.

“Ang pangatlo pala, nakalimutan ko. Si Dreyfus. Siya ang makakalaban mo mamaya sa contest.” Tinignan ko ang batang lalaking tila walis na binaliktad ang buhok na seryosong nakatingin lang sa harapan na tila manununtok.

Bumati din si Mam.

Hacienda Aragon? Diyan nagtratrabaho si Tiyang. Balita sa buong bayan ang kanilang mabuting pamamalakad sa hacienda at maging sa mga tao. Namangha ako subalit medyo natakot din kaya umatras ako at nagtago sa likod ni Mam.

Patuloy na nakikipag usap ang Don. Kaya naglakbay ang tingin ko.

Ang mata ko ay dumapo sa ikatlong batang Aragon na nakapamulsa sa uniporme. Tumigil ang aking hinhinga ng tumingin din sa akin. Seryoso ang kaniyang tingin na tila binabasa ang loob ng aking utak.

Kumunot ang aking noo at iniwas ang tingin dahil nakatingin parin siya.

Dumiretso na kami ni Mam sa malaking stadium kung saan ang venue ng contest. Daming audience. Nagtipon kasi ang mga kalahok ng bawat public o private elementary schools sa buong bayan. Kaya siguradong sama sama ang mga elite class at mga lower class men kaya todo suporta talaga.

Ako lang yata ang mag isa dito dahil malayo ang school namin sa bayan.

“To all participants please proceed now to the stage.” ika ng announcer.

“Good luck Seff! Do your best! May tiwala ako sayo!” pampalakas loob na sabi ni Mam.

Umakyat na ako sa stage at umupo sa seat na may number ko. Sa harap namin ay ang screen kung saan pino project ang aming school na i-rerepresent at corresponding scores na naidivide sa apat. Ang Easy, Average, Difficult at Tie Breaker. Naka talikod kami sa audience para maiwasan ang cheating.

Bigla akong inatake ng kaba dahil ayaw kong mapahiya. Ang mga katabi ko ay nakapikit ang mga mata at tila may minemorize. Tumahimik nalang ako at nanalangin.

Tumalikod ako upang hanapin si Mam at nakita ko ang pamilya Aragon na umupo sa silya sa bandang harapan. Umakyat naman sa stage ang batang Aragon na sasali. At biglang umingay ang stadium. Na tinawanan lang ng emcee. Artista?

Ibinalik ko nalang ang tingin ko sa screen sa harapan. At biglang umatake sa ilong ko ang panglalaking amoy at pagkalabog ng upuan sa tabi ko. Napasinghot ako at napabahing. Ang tapang naman.

“Stupid.” rinig kong sabi ng katabi ko.

Ako ba yon? Di siguro.

“Hey!” Medyo malakas niyang sabi.

Ako ba ulit yon? Hindi Hey ang pangalan ko.

“Bakla.” Sabay sipa sa upuan ko.

Tumingin ako sa katabi ko at bumungad ang mukha ng lalaking may walis na buhok. number ‘forty five’ ata siya

“Bingi ka ba? Umusog ka nga palayo. You stink.” Arte niya.

Artista nga. Di ko nalang pinansin at inusog ang upuan ko.

Tila nairita pa yata ito lalo at umambang tatayo nang nagsalita ang emcee na magsisimula na. Napa ayos ito ng upo

“Tsk.” I uttered. Rich kid with attitude problem.

Tumingin ito sa akin sa peripheral view ko at nakikita kong para siyang galit.

Binigyan kami ng bondpapers at pentlepen para sa sagot namin mamaya. Bawat column at row ng upuan ay may nakabantay na proctors.

“Question number one for Easy round” Panimula ng emcee na nagpakaba sa akin.

Bawat round ay may tig sasampong tanong pero iba ibang multipliers.

“In the periodic table of elements, what is the symbol of Sodium? Again in the…”

Hala! Easy ba to? Pang highschool chemistry na ata ito eh.

TING

“Raise your answers.” at iniisa isa na ngang i check ang mga sagot.

“Forty three check. Forty four…wrong. Forty five check.” At nagpalakpakan ang audience.

Whhut? Tama ako! Sodium’s symbol is ‘Na’.

“Too bad for contestant number forty four. Your answer is incorrect. Instructions should be followed.” sabi ng emcee.

Takte! Small letter ‘n’ ang nasulat ko instead of capital ‘N’.

“Stupid” dagdag ng katabi ko.

Focus Seff. Focus.

Mabuti naman dahil nakakuha ako ng eight correct answers out of ten questions.

“What is the name of one super continent that existed before it was divided into parts?”

Pangaea.

“Forty four…correct. Forty five… wrong. Sorry Mr. Aragon you misspelled it.” Then the crowd went ‘awww’ in chorus.

Buti nga bleeh.

“Ma’am excuse me. Can he move away from me because he’s copying my answer.” Sabi ng katabi kong Aragon habang nakaturo sa akin.

“P-po? H-hindi po!” Namumutla kong sabi.

Tumingin ako sa proctor sa likod ko at tumingin ito sa emcee at umiling.

See?

“Are you blind or something!” galit na sabi ni Walis Boy.

Tumingin siya sa likuran at nakita kong umiling sin ang kanyang amang Don. Umupo nalang ito habang galit na napabaling sa akin.

Nagpatuloy ang tanungan hanggang matapos at nagbilangan na ng score at nag alisan na kami pababa ng stage.

Diretso ako kay Mam Pelaez.

“Good job Seff.” Nakangiti niyang sabi.

“We will announce the winners.” At inisa isang nang na project ang score sa screen.

“Third placer with Forty six points from Advance Private School.” Nagpalakpakan naman sila.

“Our second placer with Fifty eight points from Vicente Norte Elementary School.”

Wait? School ko yun ah! Waaah! I’m so happy. At tumalon talon naman si Mam sa saya.

“Wait. I think there is a Tie with the first placer.” Nagbulong bulongan naman sila.

“Contestant number Forty four and number forty five. You both have fifty eight points so we will have a tie breaker. The first one to come up with the correct answer is the winner.” Sabi ng emcee.

“Hala!” Tili ni Mam.

“Galingan mo Seff!” sabay tulak niya sakin sa stage.

Nauna siyang umakyat at hinintay ako.

“Goodluck! May the best man win. Wait di ka pala lalaki.” panunuya niya at umalis.

Umupo rin ako sa kabila malayo sa kanya.

“Go CCS! Go Dreyfus!” Tili ng mga tao.

“Question. What is the biggest part of the brain?”

Cerebrum.

Tama kaming dalawa.

“What is the scientific name of Malunggay?”

Moringa Oleifierra.

“Who is the first man to revolve the Earth?”

Yuri Gagarin.

And so on and on. Until it raised to twenty four. At pareho kami palagi. Kung tama ako tama rin siya at kung mali naman ay pareho din.

The tension grew bigger. Tila pagod at kabado ang lahat. But not him. Not me. Lalaban ako.

“Question number twenty five.What is the third law of motion? And who dicovered it?”

Ahhhhh.. ahhhhh… brain cells gumana ka!

“10..9..8..7..”

‘Sir Isaac Newton. For every action there is equal and opposite reaction.’

“Times up. Raise your answers please.”

“Contestant number forty four. Correct.” at tumili si Mam Pelaez.

“Contestant number forty five…wrong.” tumahimik ang lahat.

“I’m sorry Mr. Aragon but your statement is only ‘For action there is equal reaction.’ The term opposite is not present. So congratulations Mr. Guanzon from VSES.”

Nanalo ako? Nanalo ako! Para akong tinakasan ng dugo pero may haoong galak.

Pagkatapos ng awarding ay bumaba ako sa stage at kinamayan ako ng mga teachers.

“Hey bright kid! Congratulations.” Tumingala ako sa matangkad na lalaki at lumaki ang aking mata ng binati pala ako ng panganay na Aragon at ginulo niya ang aking buhok.

Yumuko dahil umiinit ang aking pisngi.

“S-salamat po S-sir.”

“Ang cute na bata! He even beat our bad tempered brother.” Sabi naman ng babaeng Aragon na nakangiti.

Nahihiya akong ngumiti at lumapit naman ang mag asawang Aragon mula sa di kalayuan. Naramdaman kong nanginginig ang aking binti.

“You’re the fist one to beat an Aragon right in front of us.” Seryosong sabi ni Don Antonio na lalong nagpalaki sa’king mata.

“Ah-h sor-ry po Don.”

“I like this kid!” Tawa ng Don. Na kinabigla ko dahil lumambot ang mukha nito dahil sa ngiti.

“Congrats dear.” matamis na ngiti ng Donya.

“Congratulations.” Bati ng nakangiting bunsong Aragon. At lumahad ito ng kamay at akin itong tinaggap.

“Salamat.” Ganti ko at napadako ang kamay ko sa nakasimangot na Aragon na kalaban ko kanina.

“Let’s go! I’m hungry.” yaya niya at una nang umalis.

Nagtawan naman sila at sumunod rito.

“See you.” sabay kaway ng bunso at tumakbo palayo. Kumaway rin ako.

Suot ko ang gintong medalya habang nakaupo sa likod ng traysikel. Hinihintay ko si Mam na lumabas ng skul dahil may pinirmahan pa siya.

Kagat kagat ang sandwich ay napa sayaw ang aking ulo dahil narin sa saya dahil sa kabilang kamay ko ay ang premyong limang libo na inisponsor ng mga Aragon. Tiyak matutuwa si Lola nito.

Nang biglang bumukas ang pinto ng SUV sa likod ng traysikel.

“Look who’s happy? Cheater.” Di ko nalang pinansin ang walis na Aragon nakahilig sa likod ng kanilang SUV.

“You heard me?” galit na siya

“Yeah.” ayoko ng gulo.

“You think you already won? You can never beat me. You’re just a gay.” panunuya niya.

“Yeah. Tinalo ka ng bakla.” Sarkasmo kong sabi.

Napaayos siya ng tayo.

’’What?!“ Nagpupuyos niyang galit.

“S-seff sa kabilang gate na daw si M-mam Pelaez” kabadong sabi ng driver.

“Tara na po Mang Pepe.” Sabay kagat sa sandwich. At umandar na ang traysikel.

“Bye Walis Boy! Nice hair. Haha”

“What?! I’ll crush you!”

“Okay. See you when I see you.” at tuluyan na kaming umalis habang nakikita ko siyang sinipa ang gulong ng kanilang SUV at sumakay narin at umalis.

Kami papuntang Norte. Sila papuntang Sur sa kanilang hacienda.

Iisang kalsada.

Dalawang magkaibang direkson.

Dalawang magkasalungat na tao.

Lumalayo…

Tadhana lamang.

-Mck-

Chapter 3

Nagtapos ako ng elementarya ng Valedictorian. At sayang saya si Lola kaya nagpahanda kami ng kaunting salo salo at inimbita ang malalapit na kaibigan.

High School na kaya madaming adjustment ang nangyari. As for us, ako, Marielle and Elias, we stayed together. Dahil malayo ang Northern Antique University o NAU na matatagpuan pa sa bayan ay napagpasyahan naming mag aral nalang sa Vicente Sur Integrated School na katabi lang nang VSES. Kahit na hanggang Grade 8 lang ang offer dito basta sama sama kaming tatlo at di masyadong magastos ay okay na.

Maliit lang ang populasyon ng estudyante kaya simple lang at payak. Nagsikap kami kaya nagtapos ako ng Grade 8 na With Highest Honors at With Honors naman ang dalawa dahil nais naming maging magkaklase ulit sa Grade 9 sa NAU.

Summer kaya ginugol ko ang oras sa pagtulong kay Lola sa pag aalaga ng aming maliit na lupa na may pananim at binenta sa merkado.

“Apo nabisita nyo na ba ang tutuluyan niyo sa bayan?” isang gabi nang naghapunan kami ni Lola.

“Hindi pa La. Sa Tiya ho nina Mariel at Elias iyon. Bukas pa po kami bibisita para sabay sa enrollment na rin.”

“Ganon ba. Magkano daw ba ang boarding doon? Saka paano ang kakainin mo don?”

“Limang daan ho La ang buwanan. Mabuti nalang at natawaran dahil kakilala naman. Hati ho kaming tatlo sa mga meron kami kaya mas nakakatipid po iyon.”

“Salamat naman. Hayaan mo’t dagdagan ko ang mga ipadadala ko sa iyo. Mag ingat ka don palagi ha at mag aral ng mabuti. Naku iyon lang Apo ang m-maipapamana ko.” pangaral ni Lola sabay punas sa luhang tumakas sa kanyang mata.

“Lola naman. Syempre po naman. Para sa iyo mag aaral ako ng mabuti.”

“Gawin mo yon Apo para sa sarili mo. Mahirap ang walang edukasyon. Tingnan mo ang Lola tumanda na’t dito parin sa bukid.”

Napaiyak narin ako.

“Tumanda po kayo at maganda parin. Naku di po ako natatakot tumanda kon ganyan rin ang kahahantungan ko.” At nagtawanan kami.

“Ikaw lang itong inaalala ko dito Lola dahil mag isa kayo.”

“Wag ako ang aalahanin mo. Nariyan lang sa kabilang bahay sina Lerma. Mag aral ka lang masaya na ako.”

“Ano ba gusto niyo akong maging?” tanong ko.

“Basta maraming pera!” Tawa ni Lola.

“Basta marangal apo. Upo na’t kumain na tayo” sabay niya punas sa aking luha at umupo na kami.

Kinabukasan ay sabay kaming tatlong lumuwas sa bayan.

“Dala niyo ba lahat ng requirements?” panigurado ni Marielle nang makababa kami sa bayan at naglakad papuntang boarding house.

“Oo kahapon pa tong naka handa dahil sa pa ulit ulit mo Yel.” sagot ko.

“Mabuti naman dahil mahirap na’t baka magsalisi tayo dito. Masisira ang kondisyon kong mang boy hunting.” gigil ni Marielle.

“Mag aral ng mabuti hindi lumandi sabi ni Auntie. Sumbong kita Yel.”

“Tumahimik ka nga Dodoy. Mabuti nang malandi wag lang torpe!” Halakhak ni Marielle.

Tumahimik naman si Elias na napatingin sa malayo.

“Ikaw naman Seff. Naku! Sayang yang makinis mong legs at sexy mong katawan kung di mo gagamitin ng tama. Mag short nalang sabi eh!”

Tiningnan ko ang suot kong tshirt na green at pantalon. Ok naman ah.

Lumapit sakin si Marielle at hinawakan ang maliit kong dibdib.

“Okay na lahat. Medyo mahabang buhok. Mapupula at maninipis na labi. Mahabang pilikmata. Maputi’t makinis na balat. Matangkad. Maliit na bewang. Mabalakang. Kung medyo malaki lang sana ito. Tiyak para kang babae.” iniwas ko ang aking katawan.

“Hahaha diba El-… Hoy ba’t ka namumula Elias?” tanong ni Marielle sa umiiwas na si Elias.

“M-mainit. Dami mong sinasabi kasi. Pati si Seff na bwiswiset na rin.”

At nag away ang dalawa hanggang sa tutuluyan namin at diretso sa kwarto. Malaki naman ang dalawang palapag na bahay. May limang kwarto at dalawang CR at munting kusina at sala.

“Hoy Elias! Sa kabila ang kwarto mo. Amin to ni Seff shoo!” singhal ni Marielle.

“Alam ko. Tinignan ko lang.” at umalis na siya.

Seven minutes lang kung lalakarin ang distance ng skul sa tinutuluyan namin kaya nasiyahan kami.

“Wow ang laki!” nakangangang puri ni Marielle nang nakapasok kami sa gate.

Umikot ikot pa siya tila di makapaniwala. At maraming sinasabi na di alintana ang nakakasalubong na estudyante. Na dami daw gwapo, malaking buildings etc. Maganda nga ang NAU. Malaki ang populasyon ng estudyante dahil sa ito lamang ang unibersidad na buong lalawigan na kompleto ito sa pasilidad. Maging ang ibang mga mayayamang estudyante sa karatig probinsya ay dumadayo dito para mag aral. Mga two story buildings. Malawak na field at ano ano pa.

Maaga kaming natapos mag enroll. Tuwang tuwa kami dahil magkaklase kami dahil parehong transferee at matataas na grade. Kaya napagpasyahan naming lilibutin muna ang University.

Tumigil kami sa isang Gym kung saan may naglalaro ng basketball at may iilang mga babaeng nagtitilian tuwing may nakaka shoot sa ring.

Namamangha si Marielle at napaupo sa bleachers na halatang naging heart na ang mata.

“Gwapo! Balik tayo ulit dito bukas please.” dagdag niya.

Si Elias naman ay naupo narin dahi sa hilig rin niya sa pagbabasketball. Nanatili akong nakatayo at tumingin nalang sa malaking agila na nakapinta sa kabilang side ng ring.

“Bibili lang ako ng tubig sa cafeteria. Gusto niyo? “ tatayo na sana si Elias pero pinigilan ko para bantayan si Marielle dahil baka mang harass ng lalaki.

“Okay lang kami. Ingat.” sagot ni Elias

Diretso akong naglakad habang ginagala ang mata sa mga nagagandahang bulaklak sa sulok ng bawat silid. Moderno ang istilo ng mga buildings pero natural ang mga tanawin at mga spots na tila mix ng city at forest.

Papasok ako ng Caf ng biglang nagtilian ang mga babae at tila may inaabangan. Dumaan ang dalawang Ford Ranger pero diretso lang ako. Konti lang ang tao kaya nakabili ako agad.

“Gwapo talaga ni Aeon. Lalo na ng lumabas siya sa car.

“Hottie ni Vaughn.”

“Miguel looks angelic though he’s a playboy.”

“Lahat naman sila playboy but Connor is very attractive. Sayang wala si Drey.”

Sa sobrang lakas ng boses nila ay di mo akalaing nag bubulungan lang sila.

Pabalik ako ng Gym nang may naririnig akong nagtatawanang mga lalaki sa aking bandang likuran. Diretso ang aking lakad bitbit ang aking tubig. Tumahimik na kaya siguradong mga estudyante lang siguro iyong mag eenroll.

“Hey Sweetie.” boses ng lalaki sa likuran ko.

“Sweetie look at me.” diretso lang ako. Ako ba kinakausap niya?

Nagtawanan naman ang mga lalaki. Someone grab my wrist kaya napaharap ako sa kung sino man ito.

“I’m calling you, sweetie.” Sabay hawak saking balikat as he flash a smile pero nagulat bigla.

“Wait. You’re not a Girl?” taka niya.

Kumunot ang aking nuo. At hinawi ang kanyang kamay.

“Do I look like one? And don’t call me sweetie Sir you must be mistaken.”

“I t-thought you’re a girl.” Di makapaniwala nitong sabi.

“Well I’m not.” I fired back at umatras.

Lumapit naman ang tatlo pang lalaki. Nakangisi ang dalawa at seryoso naman ang isa.

“What is it Connor? No effect?” a boy with a menacing look asked.

“Shut up Vaughn. I thought she- uhh he’s not a she.” he said irritably to the guy.

“What? Aeon check it” Nagulat rin ang mata ng si Vaughn na ito.

Lumapit ang isang lalaki

“What do we have here? A pretty face. You look so sweet cherry.” he smiled at kinuha ang tubig na hawak ko ininom sa harap ko.

He licked his lips at ibinalik sa akin ang bottled water.

“It’s all yours. You’re welcome” And he winked.

“Uhh. No thanks. Saliva contains viruses and bacteria Sir.” Saka ibinalik ko sa kanya ang tubig.

Nagtawanan ang silang tatlo maliban sa isang kanina pa seryoso.

“It’s sweet. I like you.” Saliva guy said na nakangiti.

“I like me too.” I smiled full of sarcasm.

“Excuse me.” then I walk away.

Palayo ako at naririnig ko silang walang tigil na nagtatawanan.

“What’s your name?!” Sigaw ng isa pero nanatili akong bingi.

Bumalik kami sa Admin office matapos ang movie marathon ni Mariel sa mga athlete sa gym. Na claim na namin ang I.D. kaya lalabas na kami ng school para bumili ng school supplies sa merkado.

Palabas kami ng gate ng madaanan namin ang dalawang magandang kotseng naka park at sa unahan nito ay nag uusap ang apat na pamilyar na lalaki kanina.

Di ko nalang pinansin at diretso ang lakad. May dumating na lalaking nakasakay sa BMX at tumigil sa harap nila.

Lalong umingay ang paligid.

“He’s here! Oh My Ghaaad!” Tila na popossess na tili ng babae.

Nakatalikod ito kaya di ko makita. Si Marielle naman ay nakangangang namumula habang tumitingin sa lima.

“Mga prinsipe ba iyan? Ako ito si Snow White? Hahaha” baliw talaga ng babaeng to.

Malapit na kami sa kanila kaya lumayo ako sa bandang madadaanan ko sila at nagtago sa matangkad na si Elias.

“Tinitingnan ba ako ng isang yon? “tanong ni Marielle kaya tinunton ko ang tinuturo niya.

Nagtama ang mata namin ng isang lalaking tumawag sa akin ng Sweetie kanina. Siniko niya ang katabi nitong si Saliva Boy napatingin sa akin kaya yumuko ako bigla at napamura sa isipan.

Diretso lang Seff. Malalagpasan din yan. Malapit na– hanggang sa tumigil kami dahil may isang pares ng puting sapatos ang humarang sa amin.

“Hey! Where you going?” Napaangat ako ng tingin sa nakangising si Saliva boy.

“Aalis na kami.” Sabay hila sa dalawa.

Pinigilan niya ako ulit. At nagtawanan ang mga lalaking barkada niya.

“Anong pangalan mo?” tanong niya.

“Kilala mo siya?” Tanong ni Elias.

“Hindi.” At nag ingay ang mga lalaki. At unti unting dumarami ng matang nakatingin sa amin.

“Is she a he? The fuck! Are you hitting a gay dude?” tawa ng lalaking nasa motor.

Inangat ko ang aking tingin at nag tama ang aming mata. Those deep dark eyes na tila nakita ko na.

Napatayo ang lalaking nasa motor at unti unting nawawala ang ngisi. His dark aura emerge. Lumapit ito sa akin and he plastered a serious face.

“Do you know me?” he asked out of the blue.

“Dude I found him first.” suway ni Saliva Boy.

“Shut up Aeon!” ma awtoridad niyang sabi.

“Remember me?” He asked again.

“Uhh Nope. Why?” I asked him innocently.

Biglang tumahimik ang paligid. Kinurot ako ni Marielle at hinila niya palayo with Elias.

“Nabara ka Drey!” At nagtawanan ang apat.

“Shut Up or I’ll crush your cars!” anger is in his voice. Tumahimik ulit kaya nilingon ko sila.

“He’s different.” rinig kong sabi ng ng tahimik na lalaki. Before kaming lumabas ng gate. I look at the guy who has BMX. Kahit malayo I read the movement of his mouth uttering…

GUANZON.

“Ano yun Seff? Kilala mo sila?” Tila namumutlang tanong ni Marielle ng pauwi na kami.

“Hindi.”

“You should not get involve with them Seff.” pangaral ni Elias.

“Di ko naman sila inaano ah.” pagtataka ko.

“Basta Seff. Sigurado akong mayayaman at haciendero mga yun. Lalo na ng makilala ko ang may motor na lalaking yon.”

“Sino yon Yel?”

“Si Drey.”

Drey?

“Si Clark Dreyfus Aragon.”

ARAGON?

I remember him.

-McK-

Chapter 4

Aragon.

Buong linggo ko itong inulit ulit sa aking isip. Siguro akong sa NAU din siya nag aaral. Pero inisip ko ring malaki ang iskul kaya ipinagkibit balikat ko nalang ito. Isa pa ay mag tatatlong taon narin iyon kaya nakalimutan niya siguro ito.

Tila isa kaming nasa drama ni Lola na nag iiyakan habang nagpapa alam nang umalis ako sa bahay kahapon. Hanggang sa boarding house ay nalulungkot parin ako.

“Girl wag ka ngang drama diyan! Eh uuwi ka naman tuwing biyernes ng hapon don eh. Saka na save mo naman ang number ng kapitbahay niyo kaya maki text ka nalang dito sa phone ko!” pangaral ni Marielle.

“Hayaan mo na Yel eh nag aadjust pa si Seff.” puna ni Elias na ngayon ay tumutulong sa pag aayos ng gamit sa kwarto namin.

“Naku bukas! Tigilan mo na yan dahil may pasok na. Diba sabi ni Lola Anita mag aral ka ng mabuti at kasisiyahan niya iyon.”

Tama. Kaya mag fofocus nalang ako sa pag aaral para worth it lahat ng sacrifices.

Kinaumagahan sabay kaming tatlong pumasok sa iskul at nagtawanan dahil sa mga suot naming uniporme. Paldang sky blue na lampas sa tuhod at blouse na puti na may sky blue sa manggas at kwelyo ang sa babae. Skyblue na slacks at polong gaya rin ng pambabae ang kulay. Pinares pa ang black shoes.

Sa sobrang dami ng estudyante ay napalakad kami sa gilid ng daanan dahil sa nagkalat na sila sa paligid na nagtatawanan at nag kwekwentuhan. Sama sama kasi sa campus ang junior high at senior high. Magkaiba lang sa kulay ng uniform dahil blue green ang sa SHS. Ang college naman ay nasa kabilang building lang at hinaharangan lang ng pader to seperate.

May dumadaan ding mga sasakyan papasok. Mga mayayaman siguro. Merong mga average student rin dahil mapapansin mo din talaga sa paglalakad at group of friends. Ang gagara ng iilan dahil halata sa ayos ng buhok, sa porma na tila sa isang pelikula.

Tinignan ko ang sarili sa unipormeng ito. Hindi kasing bago gaya ng iba dahil second hand lang ito, mabuti nga’t nagkasaya sa limang daan ang dalawang pares ng uniform. At bago naman ang sapatos na iniregalo ni Tiyang. Saka pumunta kami rito para mag aral hindi magpa garbo ng damit.

Pagkatapos ng orientation sa malaking gym ay kaniya kaniya ng punta sa room. Bawat building ay isang year level. Nasa second floor ang room namin dahil Section one kami. Ang sabi ng faculty, qualify daw ako sa star section dahil sa grade ko kaso transferee ako kaya sa ini-disregard. Pero okay narin at least may kasama ako.

Sa kaharap naman naming building ay ang mga star sections.

“Ang saya siguro sa star section! Sana doon nalang ako.”

“Wag kang mangarap mga matatalino lang ang naroon!”

“Di lahat no. Mayayaman lang ang iilan kaya nadala sa impluwensiya.”

“Sayang doon pa naman sina…”

Di ko na narinig dahil sa ingay at umupo na kaming tatlo. Habang si Marielle naman ay walang tigil sa daldal na tinawan lang namin ni Elias.

May ibang patingin tingin sa amin. Sa akin. Siguro dahil sa transferee kami o mukha lang talaga akong taga bukid.

“Hi!” bati ng nakangiting maamo na babae kasama ang isang nakataas na kilay na lalaking may mapupulang pisngi at naka eye liner.

“Boyfriend mo?” Tanong niya sa akin habang naka turo kay Elias na katabi ko.

“Ah hindi best friend ko.” Sagot ko at bigla namang ngumiti ito at naglahad ng kamay.

“Hello! I’m Leo, this is Charity naman” giya niya sa babae saka nag lahad ng kamay.

Tinanggap naman namin ito at nagpakilala na rin. Umupo sila sa harapan namin at nagkwento at nagtatanong. Masayahin si Charity at itong baklang si Leo naman madaldal kaya nag click sila ni Marielle.

“Akala ko talaga tomboy ka sa malayo dahil sa soft feature mo pero pagnilapitan naman ay aakalain mong babae. Anong pills mo?” tanong ni Leo kaya humagalpak sa tawa si Marielle at ngumisi si Elias.

“H-ha? Wala akong ganon.” Namumula kon sabi.

“Talaga? Ganda naman ng hormones mo! Nainggit tuloy kami ni Leo.” naka pout na sabi ni Charity.

“Ikaw lang Cha! Ako.. inggit na inggit!” At nagtawanan kami.

Mabuti naman dahil may kaibigan na kami kahit first day palang. Dumating naman ang teacher kaya pormal na kaming lahat at nagpakilala at nagtanungan ulit. Nasa hot seat naman kaming tatlo dahil sa bago lang kami. Lalo na ako.

“Bakla ka ba?” “Ba’t ang ganda mo?” “Mayaman ka ba? Bakit ganda ng kutis mo?” Sinagot ko naman sila ng maayos at with pure honesty.

“May boyfriend ka na?” huling tanong ng lalaki.

“Wala.” at naghiyawan sila

“T-tlaga?” at napatayo pa ito.

Nginitian ko lang siya at nalaglag panga naman silang lahat habang tumitingin sakin.

Lumipas ang mga araw at nasanay ako sa mga routines namin. Maayos naman at tahimik. Maliban lang sa room dahil walang awat na tuksuhan ang meron. Hinila ako nina Charity at Leo papuntang Caf para samahang bumili daw. Sumama naman ako dahil nauuhaw ako. Nagtitilian na naman sa di kayuan. Na tila may komosyon. Ganon palagi rito sa skul. Mabibigla ka nalang dahil may titili bigla na tila ba may kung ano.

“Andiyan na naman ang mga hearthrob sa Caf. Tingnan natin dali.”

At nag kwentuhan ang dalawa na tila kinikilig. Dumating na kami ng Caf at tama sila dahil sa isang sulok sa table ay nagkumpulan ang mga babae na may pinalilibutan.

Diretso lang ako sa counter at bumili ng tubig at chiken sandwich.

Ang dalawa naman ay bumili rin at umupo sa isang table malayo sa nagkumpulan. Umupo rin ako pero talikod sa mga babae.

“Move away!” malakas na sigaw ng isang lalaki kaya natahimik ang lahat at umalis naman ang mga babae sa bandang likuran ko palabas.

“Malalandi kasi.” Rinig kong bulong ni Charity.

“Hi Cha!” boses ng isang lalaki mula sa table sa likuran ko.

“Hello dwar cousin.” nakangiting bati ni Charity with matching rolling eyes sa lalaking tila papalapit dito.

Umupo ito sa tabi kong silya at kinausap si Charity. Patuloy lang ako sa kain habang si Leo naman ay tinitignan ang lalaki na nakanganga.

Lumilinga linga ito sa akin habang nagsasalita.

“Punta daw kayo ni Tito sa bahay para sa birthday ni Lolo. I already told Chad but he might forget it.” Napatingin ito sa akin.

“I think you look familiar.” Sabi nito kaya napatingin ako sa kanya. He look familiar too. Ngumisi ito bigla.

“Ano ka ba Vaughn. Bago lang siya dito kaya imposible ikaw talaga. Ganda no?” patawa tawang sabi ni Charity at umiling.

“Right. He’s pretty though.” nakangisi parin ito na ikinunot ng noo ko. Bumaling ito sa mga kasama na nakangiti.

“Aeon! I think I found sweetie.” he left a chuckle. Walang response. Tinaas nito ang kilay.

“Your Cherry.” at humalakhak kaya napatingin ako sa likod ko kung saan siya naka tingin. Wrong move.

I saw four boys. Dalawa sa kanila ay may kasamang mga babae.

I saw a mix of confusion sa dalawang lalaki. Seryoso naman ang isa at naka tiim bagang naman ang isang lalaki. Iniwasan ko ito ng tingin. Dumako ang mata ko sa lalaking tumayo at iniwan ang kasama nitong babae at naglakad palapit sa akin.

“Aeon? What’s wrong?” Sigaw ng babaeng iniwan niya.

“You’re here.” nakangiti niyang sabi sakin.

Napatingin naman ako kay Leo at Charity na ngayo’y nakanganga at confuse.

“Ahh. Yeah?” Walang ideya kong sabi.

“Might introduce us Cha.” Vaughn said.

“Uh-hh sure. Vaughn this is my new classmate. Seff Guanzon.” Turo ni Cha sa akin.

“Seff this is my cousin Vaughn Mikos Rafael and his friend Aeon Vinz Salazar…” Turo niya sa lalaking nakangiti.

“And Connor Mendoza.” dagdag ni Cha sa lalaking kakarating lang na nakataas ang kilay.

“Finally nice to meet you Seff.” naka lahad na kamay na si Aeon.

“Saliva boy.” I whispered na narinig nila kaya nagtawanan ang mga tatlong lalaki.

“Aeon Vinz Salazar.” He smiled.

“Okay.” tinanggap ko naman ito at binitawan ang kanyang kamay sabay tayo at kuha ng bottled water.

Tiningnan ito ni Aeon at ibinalik sa akin ang tingin.

“It’s mine. Bumili ka counter marami don.” sabay turo sa counter at umalis na ako.

“Excuse me.” as I went out of the Caf

I heard them laugh at sumunod naman sakin ang dalawa.

“OMG! Kilala mo sila?” tanong ni Cha.

“Uhh pinakilala mo kanina diba.”

“No I mean dati?” she asked.

“Last week ata. Don’t mind it.” sabi ko habang patuloy na naglalakad.

“Waaah! It will be big! You just had an encounter with the famous boys in school.” Leo shrieked.

“Balik na tayong room.” offer ko.

Nag unahan naman ang dalawa dahil excited na mangchismis kay Marielle. Kaya naiwan akong naglalakad na mag isa.

I was about step towards the stairs when someone grab my wrist at pinaharap ako.

“You remember me don’t you!” galit na wika ng lalaki.

“S-sorry h-hindi.” pautal utal kong sabi dahil sa sakit na nadarama ko mula sa mahigpit niyang hawak sa namumula ko nang pulsuhan. I remember him but I don’t want to admit.

“Fuck! You’re lying!” hasik niya habang sinusubukan kong magpumiglas pero di niya ito napapansin.

“Bakit naman kita kilalanin!” Sigaw ko rin.

May mga estudyanteng dumaraan at naki usyoso pero umalis rin dahil sa lalaking ito.

Lalong gumuhit sa mukha niya ang galit.

“Naka drugs ka ba?! Bitawan mo ako.” galit ko ring singhal.

“Who do you think you are huh? Bakla ka!”

“Aray! Ano naman sa’yo! Adik ka!”

Namumula na ang lalaki.

“Don’t mess with an Aragon!” banta niya.

“You are an Aragon?” sarcastic kong sabi. “I thought Aragons are noble, kind, and gentle?”

Inilapit niya pa ang sarili sa akin at hinawan ang aking panga at nakaramdam ako doon ng konting sakit. Ang ugat sa kanyang leeg ay nag igtingan sa galit.

“Watch your mouth you shi-”

“Shit ka rin! Watch your manners!” putol ko.

“Fuck! You’ll regret this!” at tinulak niya ako kaya napasandal ako sa pader

“You’re a guy who doesn’t deserve something that great.” mahinahon subalit may diin kong sabi.

Tinitigan niya ako ng mariin habang nakakuyom ang kamay. Humakbang ako pataas sa hagdanan. At narinig ko siyang nagsalita.

“I’ll bring you hell.” Diretso ako ng lakad. Di ko siya nilingon.

“Accept defeat if you are an Aragon.” Dagdag ko.

Padabog siyang umalis. Nilagpasan ko lang ang mga estudyanteng naki usyoso. Pumasok ako ng room na parang wala lang pero deep inside alam kong kinakabahan ako. I just wage war to an Aragon. Ako na isang tuldok lamang kumpara sa mga elitistang katulad niya. Gusto kong aabunutan ang sarili.

Sa araw na iyon ay usap usapan ang nangyari sa Cafeteria at ang komosyon sa hagdanan. Nanatili akong kalmado gaya ng normal kong ginagawa na parang walang nangyari. I stay composed because I came here to study. I want everything to be ordinary. To be simple and quiet.

Pero simula ng araw na iyon, di ko inakalang doon nagsimulang magbago ang lahat.

Nagbago ang lahat…

Nagbabago ang lahat.

-McK-

Chapter 5

“Instant famous ka na ha!” Bungad sa akin ni Leo.

Ilang araw narin matapos ang insidente. At simula noon tuwing pupunta ako sa iskul ay napapansin kong sa akin nakatitig ang karamihan. May halong galit, iritasyon, dismaya at panunuya. Kung di ko lang kasama sina Elias, Marielle, Leo at Charity ay malamang sinugod na ako ng iba.

“Iba yata ang napapansin ko rito.” Sabi ni Elias nang minsang tumatambay kami sa isang shed sa ilalim ng punong Narra.

“Ano ba ang napapansin mo Elias? Ako, di mo ba napapansin?” tanong ng malanding si Leo.

Hindi ito pinansin ni Elias.

“Saka OA mo Dods! Dami mong napapansin! Eh minsan ka nalang naming nakakasama ni Seff. Simula nang nagbarkada ka diyan kina Jericho at Kenjie.” ani Marielle na tinutukoy ang mga lalaking kaibigan ni Elias.

“Okay lang naman Yel. Mabuti nga at di na sa atin iikot ang high school life niya.” sagot ko.

“Di naman sa ganon.”

“Hep! Oo nga no. Para wala ng magbabantay satin kung mang huhunting tayo!” palakpak ni Marielle.

Napa ismid naman si Elias at nag excuse na aalis para puntahan ang mga kaibigan niyang boys na tinawag siya.

“By the way, ano yung isyung kumakalat tungkol sa inyo ni King Dreyfus?” tanong ni Leo.

“Hayaan niyo na yun.” walang gana kong sabi.

“So totoo nga na nagbangayan kayo?!” shocked na tanong ni Cha.

“Kind of. Pangit ng ugali no’n.”

“Si Clark Dreyfus Aragon ang lider ng mga mayayamang haciendero sa batch natin.” ika ni Leo.

“Mayaman pala kayo Cha?”

“Di naman. Mas mayaman yung pinsan kong si Vaughn.”

“Bakit section one ka? Dapat sa Star ka!” Marielle exclaimed.

“Ayaw niya kasing makasama ang kakambal niya doon. Magkakagulo lang sila.” punto ni Leo na nag me-make up.

“Basta mas gusto ko dito para magkasama tayo. Saka ako na mismo ang nagsasabi sa iyo Seff na malalandi at playboy ang mga iyon. Well, maliban siguro kay Miguel na seryoso palagi at kay Dreyfus na walang gana sa babae.”

“Bakla rin yon! Saka sama ng ugali.” naiirita kong sabi.

“No. No. No. Loyal lang talaga siya kay Aniqah na nasa Kalibo nag aaral. Rumored GF niya yun eh.” sabi ni Leo.

“Siya ba yon yung sabi ng iba?”

“Oo! Ambisyosang bakla! What do you expect. Malandi yan.”

Rinig kong sabi ng dalawang babae na dumaan. Di ko ito pinansin at mukhang ako lang naman ang naka pansin. Ganito naman palagi eh, ako ang sentro ng tsismis.

“CR lang ako. Namantsahang ng chocolate ang uniform ko.” sabay tayo. Sinamahan naman ako ni Leo.

“Girl sa She ka pumasok! Bat ka diyan sa He!” pigil sa akin ni Leo.

“Natural lalaki parin ako no. Saka wala namang tao dito eh.”

“Ayaw kong pumasok eww. I’m not a He. Hintayin nalang kita dito sa labas.” Arte talaga nito. Pumasok na ako sa isang cubicle para hugasan ang mantsa.

May narinig akong dumating na nagtatawanang mga lalaki at bigla nalang akong nabasa ng tubig. At tumakbo ang dalawa bago ako lumabas. Pumasok naman si Leo para i check ako at halos mapasigaw siya ng nakita akong basang basa.

“Sabi ko na ba eh. Bwiset ng dalawang yon! Okay ka lang?” pag aalala niya.

Tinawag naman niya sina Marielle, Cha at Elias at lumabas kami sa CR.

“Sino ang may gawa nito!” galit na sabi ni Elias.

“Kilala mo ba Leo?” Tanong ni Cha.

“Hindi. Mabilis silang tumakbo eh.”

“Okay ka lang? Teka uuwi ako para kukuha ng damit.”

“Wag na Elias. May extra akong uniform sa locker. Kukunin ko lang.” at umalis na ang nag aalalang si Leo.

“Okay lang ako.” Habang pinipiga ang dulo ng basang polo.

Sakto namang may dumating na mga lalaki.

“What happened?” alalang tanong ni Aeon nang makalapit.

“May nagtapon ng tubig sa kanya sa CR.” matabang na sabi ni Cha.

“Sino?” tanong naman ni Vaughn.

“Di namin alam.” si Marielle.

Tumingin naman ako sa kanila at nakitang nakatitig si Connor at Miguel sa nakangising si Aragon.

“You need to change.” sabay hila sa akin ni Aeon.

Binawi naman ni Elias ang kamay niya kaya nabitawan niya ako.

“Wag na.” madilim na sabi ni Elias.

“He’s cold bro.” giit ni Aeon.

“Parating na si Leo at pahihiramin siya ng damit.” sabi ni Cha.

“Sure?”

“Yeah.” Sagot ko kay Aeon.

“Karma is fast.” at tumalikod na ang nagsalitang si Aragon at umalis na. Sumunod naman ang tatlo at nagpaalam na si Aeon.

“See yah.” He smiled sadly.

“Iwasan mo sila Seff.” seryosong sabi ni Elias habang sinusundan ng tingin ang lima.

Naulit pa ang mga araw na iyon. Minsan ay may nagtatapon sa akin ng juice o di kaya ay binabangga ako at di daw sinasadya. Lalo na pag ako lang mag-isa. Kaya dala ako lagi ng extra uniform na nilalabhan agad dahil dalawa lang ito. Ang locker ko ay palaging tambayan ng mga deathnote at mga curse words pero di ko ito pinapansin.

“Sino ba ang may pakana ng lahat ng ito?” tanong ni Marielle habang inaalis ang mga notes na naka paskil sa locker ko.

“Marami. Siguro karamihan mga babaeng inggitera.”

“Hayaan mo Leo. Saka sa labas lang naman ng locker.”

Tuwing magkasalubong kami ng limang lalaki ay diretso lang kami ng lakad at sumasagot lang ako pag tinatanong ni Aeon o Vaughn na agad ring niyayaya paalis ni Aragon.

“Congratulations Mr. Guanzon! Your periodic exam results are so high. Higher than the Star section. Keep up the good work.” puri ng adviser namin matapos ang kaniyang klase. Nagpalakpakan naman ang mga classmates ko.

“May genius din kami dito Sir no di lang sa Star.” sabi ng isa.

“Anyways your section and batch ranking is on the bulletin board sa labas ng admin office.”

Sabay sabay naman kaming pumunta doong magkaklase at marami ding tao don.

Nakipagsiksikan kami at hinanap ang list namin.

“Naku grabe. Ang layo naman ng gap Seff. Congrats!” sabi ni Ryza na classmate ko din.

“Wow! Grabe ka Seff mamigay ka naman ng brain cells jan.” pout na sabi ni Cha sabay turo sa name ko.

“Section one, rank one… Guanzon, Joceff Damien with an average of ninety-eight point six percent!” Leo squeeled at pumalakpak naman ang aking mga kaklase. Sumaya ako dahil naisip ko si Lola. Nagtalunan naman sila at pinalibutan ako.

“What? Di na si Drey ang number one?” histerikal na sabi ng babae sabay turo sa batch ranking. Di ko ito pinansin at nakisaya nalang ako kina Marielle.

Biglang tumahimik ang lahat dahil sa pagdating ng limang lalaki at diretso sa batch ranking. Nilingon ako ni Aragon na tila galit ulit. Problema nito? Tumawa naman ang apat na kasama nito at tumingin sa akin si Aeon, lumapit at ngumiti.

“You’re not just a pretty face after all. Congrats Seff.” Sabi nito.

Excited namang lumapit sakin si Leo na galing sa batch ranking.

“Gosh! Number one ka rin sa batch ranking Seff!” mangha nitong sabi sabay pamaypay sa sarili. Nagbulong bulongan naman ang lahat.

Ginulo ni Aeon ang aking buhok at nag wink bago umalis.

“Congrats Seff!” bati rin Vaughn at lumisan na sila habang ang mata naman ni Aragon ay pamatay. Kinilig naman ang iilan at ang iba naman ay nainggit at pinandilatan ako.

“All eyes on you again Seff. Watch out.” warning ni Elias.

Tuwang tuwa si Lola sa balita ko at paulit ulit niya itong tinanong habang walang tigil sa pagbabalita nito sa kapitbahay namin kaya tiyak bukas ay kalat na ito sa merkado.

P.E. namin ngayon kaya sa gym kami. Mabuti naman at mabait ang instructor kaya pinayagan akong isuot ang P.E. uniform ko ng nasa VSIS pa ako. Nagbabasketball ang ilang boys dahil breaktime namin kaya dito kami sa bleachers.

“P.E. rin ng section Star.” sabay kaming lumingon sa paparating na section na tila mga model na nagrarampahan. At umupo sa kabilang bleachers.

“Hi Seff!” sigaw ni Aeon na kumakaway kaya napatingin ang lahat sa amin.

Kumaway sina Leo at Cha sa kanila kaya tumango nalang ako at umiwas ng tingin. Nagsimula na sila at dumating din ang aming instructor kaya nahati sa dalawa ang basketball court. Habang busy ang lahat ay may lumapit sa aking tatlong babae na taga Star, di ito napansin ng iba.

“Siya iyon Nathalie.” sabi ng isa.

“Hoy ambisyosang bakla! Wag ka ngang lumapit kina Aeon. Di ka maganda.” sabi nung Nathalie.

“Saka look oh. He is so poor walang pang P.E. eww. Bumalik ka nalang sa bundok.” sabi naman ng naka red lipstick.

“I’m warning you bitch! Kung ayaw mo ng away!” Saka umalis ito.

“Anong sinabi ni Nathalie” tanong ni Cha nang nilapitan ako.

“Wala naman.”

“That’s Nathalie, Amber and Lizette. Warfreak ang mga yan dahil patay na patay sa lima.” dagdag nito hahang umiiling.

“Chad! Halika!” Tawag ni Cha sa lalaki kaya lumapit ito sa amin. Parang boy version ni Cha. Mataas lang ng konti.

“What?” busangot ang muka nito.

“This is Seff friend ko. Seff si Chad kakambal ko.” Kaya pala look alike sila.

“Tsk.” sabi nito kay Cha at bumaling sa akin.

“Hi Seff. Nice to meet you. Congrats by the way.” saka lahad nito ng kamay. Tinanggap ko ito at nagkwentuhan kami ng konti at nagbibiruan pa ang kambal. Magkapatid nga sila dahil parehong mabait.

Nagpaalam na kami dahil naunang natapos ang time namin. Naglalakad na kami ng naiwan ko ang tumbler ko na binili ni Lola nang Grade eight ako para daw di ako uhawin. Pinauna ko sila at binalikan ko ito.

“Ayun.” Dumukwang ako at pupulutin ko na sana ito nang may sumipa dito kaya nalaglag. Pagka dungaw ko ay nakita ko ang pagmumukha ng demonyong Aragon hawak ang bola ng basketball.

Lumayo ako at pupulutin ulit ang tumbler nang sinipa niya ulit ito at inapakan kaya nag parte parte ito. Napasinghap ako at parang luluha ang mata pero iwinaksi ko ito. Tumawa ang mga kaklase niyang nakatingin sa di kalayuan.

“Made in China! So cheap!” Rinig kong tawa ni Nathalie kaya humalakhak silang lahat. Wala siguro ang instructor nila. Tumakbo naman palapit ang apat nitong mga kaibigan palapit.

“What’s the matter?” tanong ni Vaughn habang nakatingin sa akin at kay Aragon.

Naglakad ako papalapit sa tumbler na sira at pupulutin sana nang tumama sa likod ko ang bola kaya natumba ako at nadaganan ang sirang tumbler. Napadaing ako nang tumama ang aking braso sa matulis na bahagi. May sugat ito at dumudugo.

“Fuck! What’s your problem Drey?” papalapit na sabi ni Aeon para tulungan ako kaya itinago ko ang sugat.

“Wag mo siyang lapitan! Hayaan mo siya!”

’’Stop being so immature Drey!“ sali ni Vaughn.

“Tulungan niyo ang baklang yan and I’m calling our friendship off!” banta nito

“What?!” Pasigaw ring sabi ni Aeon at tumingin sa kay Aragon na ngayo’y madilim ang mukha.

Umiling rin si Connor sa likod ni Aragon. Tumingin sakin si Aeon pero hinawakan siya ni Connor. Tumayo siya at lumayo sa akin. Ganoon din si Vaughn na malungkot ang mukha at nakayuko. Ngumisi si Aragon.

“Simula ngayon wag kayong lalapit sa kanya o tulungan siya! Ako ang makalaban niyo! At ayaw kong makita ang pagmumukha mo! Kaya wag kang magpakita sa akin! Ha bakla!”

Walang nagsalita.

Tumayo ako kahit mahapdi at dumadaloy ang dugo. Di nila ito nakita.

Tiningnan niya ako sa mata na tila natutuwa.

“Ano ha? Ba’t di ka umiyak?!” ngisi nito. Gumanti din ako ng tingin.

“Bakit naman ako iiyak? Siguro iiyak ako kung bumait ka, iiyak ako sa kakatawa dahil imposible. Yan lang ba ang kaya mo? Weak.” panunuya ko.

You will never see me cry Aragon! Nawala ang ngisi nito at nagngingitngit na sa galit.

“What!” Lalapit na sana ito sakin pero nagsalita ang lalaking palaging seryoso.

“Blood.” sabi nito habang nakatingin sa braso kong may sugat.

“Again Miguel?” Tanong ni Vaughn.

“May sugat ang braso niya.” Sabay naman silang tumingin sa sugat ko.

Nabigla si Aragon at lumunok habang nakatingin sa dugo sa sahig. I saw a small glint of guilt in his eyes or baka naman nag iilusyon lang ako. He’s pure evil. To be feel guilty is not in his vocabulary.

“Shit!” mura ni Aeon at akmang lalapit pero pinigilan ni Connor.

Pinulot ko ang nabasag na tumbler na may dugo. Naramdaman ko ring dumadaloy mula sa aking sugat ang dugo. Tumalikod ako at umalis. Naririnig ko silang tila nag aaway pero di ko na ito pinansin.

Di ko inalintana ang sakit.

Sa una lang ang hapdi. Kapag ito’y magsimulang mamanhid ay tiyak masasanay ka na sa sakit. Sa huli ang tanging maiiwan ay ang pilat.

Pilat na magpapaala na minsan may dumaang sakit..

Subalit sa kabila nito bakit parin tayo buhay?

Sa araw na ito may natutunan ako.

Natutunan kong…

Hindi masakit ang hindi nakamamatay.

McK

Chapter 6

Dumiretso ako sa clinic para ipagamot ang sugat ko and after that bumalik ako sa aming classroom, answering their worried question regarding the bandage in my wrist.

I’m not that secretive to my friends pero sa pagkakataong ito I covered my bruise with a lie. Ang madamay sila sa gulong ito ang pinaka ayaw ko pero gaya ng ibang sugat, hindi ito basta basta maitatago.

The next day, Charity blurted out what she knew dahil sinabi ito sa kanya ng kambal niyang si Chad.

Elias is fuming mad and Marielle is trying to calm him down. Ang iba ko namang kaklase ay nakikisimpatya dahil sa tingin nilang naaawa. But of course wala silang magagawa, wala kaming magagawa because those guys can raise hell with just a flick of their hands.

Di ako nag pa apekto. Iwinaksi ko sa aking isip ang lahat ng aking mga hinanakit. Tama nga si Elias I should stay away from them.

Nang mga sumunod na linggo ay bumalik ang lahat sa dati. At unti unti lang nadagdagan ang aking mga kaibigan.

Tuwing breaktime ay di na kami dumidiretso sa Caf. Sa food court ang tambay namin kung saan medyo malayo sa room pero at least hindi magulo at masyadong pang commoner ang tambayang ito kaya siguradong malayo sa mga mayayaman. Di narin umalis sa pag aaligid sa akin sina Elias at barkada niyang sina Kenjie at Jericho. Para daw sa proteksyon na tinawanan lang ng nina Charity dahil over protective daw ang mga ito.

“Mag tra-try out kami sa basketball ngayon para sa Sports Festival. Girls we need support.” si Kenjie.

“Oo nga! Gusto naming may cheer at tarpaulin pa ha!” singit naman ni Jericho.

“Wow ha demanding! Di nga kayo makakapasok don eh!”

“Harsh mo Yel! Don’t worry full support kami diba Seff?” tanong ni Leo

“Oo ba. Kailan ba yon Elias?”

“Next week siguro pagkatapos ng exam.” ngiti nito sa akin.

“Pero for sure mag tra-try out din sina Aeon. Usap usapan kasi yon dito sa skul.” walang prenong sabi ni Charity habang ngumunguya ng pagkain.

“Cha! Bad words!” suway ni Leo at tila nahimasmasan si Cha at nagbigay ng ngumiti ng pilit.

“Ok lang ano ba kayo. Di naman sila pupuntahan natin don eh.” pangiti ngit kong sabi.

Bigla namang tumayo si Elias kaya tiningnan namin siya.

“Oo nga! Kaya Jericho at Kenjie hali na kayo. Mag practice tayo para di tayo mapahiya.” At hinigit nito ang dalawa kaya napatunganga nalang kaming apat nang umalis sila. Nagtatawanan kami habang pinag uusapan sina Elias.

Nasa second floor na kami ng biglang umutot si Charity dahil sa camote cue na pinapak niya kanina.

“Kadiri ka naman! Kababaeng tao ang dugyot!” At nagtakbuhan kami habang tumatawa dahil hinabol kami ni Cha. Mabuti nalang walang klase dahil may faculty meeting. Nagsitabihan naman ang iilang students na nadaanan namin habang tila nagtatanong dahil sa ingay na aming nalilikha.

“Wait lang. Di ko na kaya.” Hinihingal ako at tumigil habang tumatawa.“ Kaya di ako pinansin ni Cha at hinabol nito si Leo na ngayo’y sinasabunutan na si Marielle na halos mangiyak na sa takot na maabutan ni Charity, idagdag pa ang pagkadapa nito.  Tinakpan ko ang aking bibig upang pigilan ang pagtawa.

Tila lumusaw ang aking ngiti nang napa-dako ang aking tingin sa katapat na gusali. Nakatingin sa amin ang iilang estudyante subalit bigla akong kinabahan nang limang pares ng mata ang manghang nakatingin sa akin.

May hawak silang gitara at beatbox na tila nag ja-jamming subalit tumigil ito dahil sa komosyon namin.

Kaharap nga namin ang building at room mismo ng star section. Napamura ako sa aking isip.

Laglag ang kanilang panga maliban kay Miguel na seryoso parin at sa lalaking si… na may madilim na mukha.

Sinarado ko ang aking naka awang na bibig mula sa pagkakatawa at tumayo ng matuwid. Ngumiti si Aeon na nagsimulang kumaway. Pero bago ko makita iyon ay iniwas ko na ang aking tingin at naglakad patungo sa room at sinarado ang pinto.

“Bakit mo sinarado?” tanong ni Leo.

“Ah wala. Uwi na tayo.”

Kailangang pigilan ang isang bagay kahit di pa nasisimulan.

Dumating ang exam week at halos nabunutan kami ng tinik dahil natapos rin ang lahat ng pinagpuyatan namin at dahil na rin sa papalapit na sports festival.

“Doon tayo sa kabilang bleachers.” yaya ni Cha habang tinuturo ang area kung saan naroon ang ibang classmates namin.

“Ang landi talaga ng mga kagrupo ni Nathalie. Uniform pa ba ang suot nila?” ika ni Leo at napatingin kami sa kabila kung saan naroon ang grupo ng star section.

Nilibot ng aking mata ang gym. Marami ngang audience kahit try out palang to.

“Saan na ba sina Dodoy? Pa special talaga ang mga mokong na yon!”

“Di naman. Nagbibihis pa siguro. Emeghed! Makikita ko ang mga muscles ni Kyah Elias!” kinikilig na hirit ni Leo.

“Umupo nalang tay-”

“Waaah! Papa Dreyfus!”

“Ang gwagwapo nila.”

Sigaw ng mga kababaihan. Umupo naman ako sa bleachers habang ang mga kasama ko ay tumayo at naki usyoso narin.

“Ang gagwapo naman!” kinikilig na sabi ni Cha.

Napa angat ako ng tingin at nakita ang nagkukumpulang mga babae na nakikipag selfie pa sa mga naka jersey na limang lalaki.

Napa isip ako kung bakit halos magka edad lang kami subalit malaki ang agwat ng aming pangangatawan.

They’re biceps curve na tila ba hinulma ito ng maayos. Ganon ba talaga ang mga haciendero? Kung mayaman ako ganon din kaya ang katawan ko? Napangiti ako sa aking iniisip

Dumako ang aking mata kay Aragon at agad na nabigla dahil busangot ang mukha nitong nakatingin sa akin? O guni guni ko lang?

Kaya iniwas ko nalang ang aking paningin.

Biglang pumito ang coach na senyales na humanda na ang mag tatry out.

“Ang gwapo ni Elias!” halos pumiyok ang boses ni Leo sa tili.

Napatingin ako sa palapit na sina Elias, Jericho at Kenjie na naka jersey din.

“Akala niyo kayo lang ang may mga Fafang classmates ha!” proud na sabi ni Cha.

May point si Cha. Kung papogian lang naman ang labanan ay di rin pahuhuli ang tatlong makikisig na ito.

“Pede pahawak Seff.” binigay sa akin ni Elias ang tubig.

“Oo naman no. Good luck!” sabay ngiti.

“Pede kami rin?” pang aasar ni Jericho sabay abot ng tubig. Ganon din si Kenjie. At sabay pang nag pout.

Napangiti naman ako. Mga loko talaga.

“Mga ulol.” nakangising sabi ni Elias at kinuha nito ang tubig ng dalawa at binigay kay Marielle.

“Hali na kayo!” at nauna siyang lumapit sa coach at sinundan naman ng dalawa.

“Uyyyy” panunudyo ng mga classmate ko kaya tumingin ang iilan sa amin.

“Traidor ka frend!” pasupladang sabi ni Leo. At tumawa rin sa huli.

“Grabe makatingin ang mga taga Star dito.” ika ng isang classmate namin.

Tumingin naman kami sa kabila. Nakita ko ang intrimitidang mukha ni Nathalie at mga kasama niya. Umiwas nalang ako dahil nakita kong nakatingin sina Aeon sa amin at napansin ko ang pag iling ni Aragon.

“Let’s crush them.” makahulugang sabi nito at napatili naman ang mga babae.

Umpisa palang ay mainit na ang laro. Pinapalitan ng coach ang player na alam niyang medyo off. Kaya naman siguradong equal chances ang binigay sa lahat.

Magaling ngang maglaro ang mga Rich boys. Mayayabang ngalang na tila diyos silang sinasamba kapag naka shoot. Pero di papatalo sina Jericho at Kenjie.

Nang pumasok si Elias ay nagtilian ang mga katabi ko na tinawanan ko dahil mukhang mga ewan.

Magaling ai Elias sa shooting. At di nga niya pinalampas ang chance na ito to prove himself. Nang sunod sunod ang tres nito ay napa talon kami sa saya. Mangha rin ang coach sa kaniya at ibang players.

Napasinghap ang lahat dahil bumagsak si Elias ng mag shoot sana ito pero binunggo ni Aragon.

“Pasikat.” basang basa ko ang galaw ng bibig ni Aragon at tumalikod ito.

Pinalitan naman si Elias dahil medyo na sprain ito at di na pinayagang mag laro.

Ang sama talaga ng ugali ng lalaking yon!

Masaya kaming pumasok sa isang restaurant para i celebrate ang pag qualify ng tatlo sa team. Libre daw ni Jericho kaya walang humindi sa amin. Umorder ng marami si Jericho dahil achievement daw iyon para sa kanya at kumain nalang kami.

“Look who’s here. The cheapest people.” sarcastic na sabi ni Nathalie na kapapasok lang.

Kasama nito ang ang apat na babae at ang mga lalaking ayaw na ayaw kong makasama.

Tumahimik ang table naming bumaling sa kanila.

“Ba’t kayo narito?” tanong nito.

“Pede ba! ayaw namin ng gulo kaya umalis na kayo!” si Leo.

“Whatever you fag!” hasik ni Amber.

Tatayo na sana si Leo pero pinigilan ko siya.

“Cha? Why are you here with these bunch of loosers. Come with us.” yaya ni Lizette.

“Pwede ba wag kang pa epal! Di tayo close! At wag mong makipagsipsip sakin dahil gusto mo ang pinsan kong si Vaughn. I don’t care kaya shoo!” nakataas na kilay na si Cha.

Napa tikhim si Connor. “Let’s eat” saka diretso silang pumasok at umupo sa medyo malayong table.

Patuloy kaming nagkwekwentuhan pero sa gilid ng aking mata ay nakita kong may kahalikan si Connor at gayun din si Vaughn. Si Miguel ay nakikipag kwentuhan kay Lizette. Si Aeon ay patuloy ang pag sulyap sa gawi namin at di pinapansin ang babaeng katabi nito. Si Aragon naman ay tumatango lang kay Nathalie.

Ginawa pa talaga nilang dating site itong resto di na nahiya eh ang babata pa nila. Napa iling ako.

Tapos na kaming kumain kaya tumayo na kami.

“After this we have to sanitize, dami kasing nagkalat na dirt.” maarteng sabi ni Nathalie.

“Enough Nath.” saway ni Aeon.

Lumabas na kami pero bumalik si Cha at nagsalita.

“Waiter. Pa spray ng pesticide. Nagkalat kasi ang mga higad na landi ng landi kahit may boyfriend na!” Tumawa ito at tumakbo palabas.

Nagtawanan naman kami sa labas ng makita ang di maipintang mukha ni Nathalie.

Mali ang pagtrato ni nina Nathalie sa akin… sa amin.

Kung ako lang siguro’y mananahimik nalang ako. But sometimes along the way we met friends who became our chosen family.

Di ko alam kung ano pa ang mangyayari sa susunod na taon pero napangiti ako sa katotohanang meron akong mga kaibigan sa tabi ko.

McK

Chapter 7

Wala kaming ginawa ng Sports Fest kundi ang sumuporta sa mga team namin.

Mag isa akong naglalakad sa hallway pabalik ng quarters namin dahil ang mga magaling kong kaibigan ay walang hiyang nakipagsikisikan sa football field dahil sa mga crush nila.

Sina Elias naman ay ini-orient pa ng coach para sa mga next games nila.

“Hi Seff, saan ang punta mo?” tanong sa akin ng mga nakasalubong kong nagkukumpulang mga senior high student na lalaki.

“Ah sa quarters lang.” tipid kong sabi saka ngumiti ng konti at diretso ang lakad.

Nagtulakan ang mga ito hanggang sa harapan ko na ang isa sa kanila.

“Hatid na kita gusto mo?” ngisi ng isa na nagpatindig ng balahibo ko.

Nagkantiyawan ang mga kasama nito.

“W-wag na. Sige mauna na ako.” sabi ko saka nagmamadaling lumakad palayo.

“Di mo pinalampas pre, sikip daw no’n eh.” Rinig kong sabi ng isa.

“Sarap.” at nagkantyawan sila. Para akong manliit sa narinig pero binaliwala ko ito at diretso lakad dahil wala naman akong magagawa. Pasalamat ko nalang dahil di na nila ako kinulit.

Napabuntong hininga ako habang nakayuko.

Nang umangat ako ng tingin ay nakita kong naglalakad patungo sa direksyon ko si Aragon kaya nataranta ako bigla.

Sa dami rami ba namang lugar dito pa kami magkakasalubong.

Tumingin ako sa paligid at naghanap ng posibleng madaanan para makaiwas pero sa kasamaang palad ay puro pader ang hallway.

Binalingan ko siya na walang emosyong nakatingin rin sa akin habang nakatago ang mga kamay sa bulsa. Naka jogger pants ito na itim at puting V-neck na dry fit shirt at puting shoes.

Tumingin nalang ako sa kaliwa ko, siniksik ang sarili sa puting pader na halos maramdaman ko na ang paghalik ng aking balikat sa sulok habang patuloy na naglalakad.

Malalagpasan ko na.

“Aray!” napaupo ako sa sahig habang sapo sapo ang aking noo na tila ba tumama sa isang matigas na bagay.

Bumungad sa akin ang isang pares ng puting sapatos.

“Stupid.” he said dangerously.

Tumayo ako at akmang aalis pero hinila niya ang braso ko pabalik.

“I’m talking to you.”

“Ano ba?” pagpupumiglas ko.

“Looks like you having fun with those senior boys.”

Di ko siya sinagot at sinubukan kong iwaksi ang kanyang mga kamay sa aking braso pero di ako nagtagumpay.

“Why so quiet? Seems like you used them all in flirting.” He tilted his head.

“Paki mo ba. Ba’t mo ko kinakausap diba sabi mo ayaw mo sa pagmumukha ko.” mahinahon pero may diin kong sabi.

“I decide on that.” nakangisi nitong sabi.

“Wag mo nga akong kausapin and stay away from me at baka mahawa ka sa kabaklaan ko!” biglang tumaas ang boses ko kaya nabigla siya at binitawan ako.

Dali dali akong umalis.

Akala ko ba may meeting sila ng coach? Pa special talaga.

Bumaling ako sa likuran at halos mapatili ako dahil di kalayuan ay naglalakad si Aragon kasunod ko.

Ba’t siya nakasunod? Baka hilahin niya ako mamaya at may kutsilyo pala siya tapos saksakin ako. Baka napikon ko ata.

Kaya halos patakbo akong dumating sa quarters.

“Sir, pede na po ba akong umuwi? Tapos na naman po ang iilang games.” tanong ko sa isang teacher.

“Of course Mr. Guanzon. As long as tapos naman pal- Ohh Mr. Aragon do you need something?” sabi ni Sir at tumingin sa likuran ko.

“I’m fine Sir. Just checking my things here dahil may game pa po kami.”

Napapikit ako kahit na di lumingon.

“I thought tapos na ang mga games Guanzon?” baling sa akin ng guro.

“A-ah S-sir I’m feeling sick kaya I need to go home. Babalik nalang ako bukas.” pagpapalusot ko with matching hawak sa ulo. Napa tikhim naman ang sa likuran ko.

“Is that so, sige you can go now.” alalang response ni Sir. Now I’m guilty.

“Thank you Sir.” tumalikod na ako palayo sa naka kunot noong si Aragon.

Mag isa akong naglakad papuntang boarding house. Medyo maputik ang daan dahil umulan kagabi kaya para akong palaka na patalon talon para iwasan ang mga putik.

Napasinghap ako dahil sa biglang pag talsik ng putik sa aking damit dahil sa mabilis na dumaang puting Honda civic.

Medyo nainis ako at nilapitan ang sasakyang huminto sa unahan ko.

Bumaba ang salamin sa passenger’s seat sa harapan at dumukwang ang natatawang Aragon na may walis na buhok.

“Not so fast Guanzon. You look…dirty.” ngumisi ito.

“Walang hiya ka!” at umandar na ito.

“Mabunggo ka sana!” nagngingitngit kong sigaw sa palayong sasakyan.

May araw ka rin.

Kinabukasan tuwang tuwa ang lahat dahil ng champion ang team sa basketball.

“Kanina ka pa wala sa mood Seff ah. May problema ba?” tanong ni Marielle habang nakikinig sa closing remarks ng speaker.

“Okay lang Yel. Ang galing kanina nina Elias no?” pag iiba ko pero ang totoo ay nabwibwisit parin ako dahil sa kahapon.

“Ahh S-seff Guanzon?” tanong ng nerd na lalaki sa akin.

“Ako nga bakit?”

“Pinapatawag ka ni Sir Delarama sa library.” at umalis na ito.

Nagpaalam naman ako sa kanila at tinahak na ang daan pa library.

Pumasok ako at iilang students lang ang naririto. Agad kong hinanap si Sir sa bawat table hanggang sa napatingin ako sa lalaking kumakaway sa akin sa gitna ng mga bookshelves.

Si Aeon. Lumapit ito sa akin.

“Mabuti naman dahil natanggap mo ang invitation ko.” nakahimas batok nitong sabi.

“Ikaw na pala ngayon si Sir Delarama.” mahinahon kong sabi.

“Pasensya na. Gusto ko lang kasing humingi ng tawad sa nangyari no’n sa gym.” malungkot nitong sabi.

“Okay lang. Naiintindihan ko. Alis na ko.” pagpapa alam ko at lumabas na.

“Sandali! Sorry talaga. Please.” nag puppy eyes pa ito.

“Oo na nga. Wala ka namang kasalanan eh ba’t ka nag so sorry.” pag eexplain ko.

“Talaga?” masaya nitong sabi kaya lumabas ang biloy nito sa magkabilang pisngi.

“Makakatulog na rin ako ng payapa. Friends?” dagdag niya sabay alok ng kamay.

“Friends.” tanggap ko rito saka ngumiti na rin.

“Sige mauna na ako Aeon.”

“Sabay na tayo.” yaya niya.

“Wag! I mean baka makita ka ni Aragon at pagalitan ka pa. Okay lang.“at naglakad na ako ng mabilis.

“Ano daw sabi ni Sir?” usiserang tanong ni Cha.

“Hindi si Sir, si Aeon pala yon.”

“What!” halos pasigaw nilang tatlo.

“Ano daw sabi? Naku Seff gwapo talaga yon pero wag kang magkakamaling ibigay sa kanya ang iyon puri. Playboy yun!” nanlalaking matang sabi ni Leo.

“Gaga! OA mo” suway ni Marielle.

“Humingi ng tawad. Saka okay na kami. Wala namang kasalanan yon eh. Nadamay lang.”

“Hasus. Tingin ko kung babae ka lang iisipin kong pumoporma yon sa’yo.” makahulugang sabi ni Leo.

“Sinong pumoporma kanino?” tanong ng kadadating lang na si Elias na kasama amg dalawang lalaki na kapwa may gold na medals.

“Wala tsismoso nito. Nga pala dahil walang pasok bukas hanggang Fiday mag se-celebrate tayo sa bahay! Dahil narin panalo kami sa table tennis ni Chad! It’s a sleepover!” masayang sabi ni Cha.

“Talaga? Saya naman!” excited na sabi ni Marielle.

“Sasama tayo Seff?” tanong ni Elias.

“Please please.” halos nakaluhod na sabi ni Marielle at Cha.

“Ahh. Ipapa alam ko na muna kay Lola.” saad ko.

“Please Lola Anita. Opo eto po si Seff.” mabilis na sabi ni Marielle sabay abot sa akin ng cellphone. Ambilis ah!

Pagkatapos ng ilang sandali ay pumayag si Lola matapos nitong maka usap si Elias.

“Payag daw siya.” si Elias.

“Yes!” sabay nilang sigaw.

“Okay lang ba Cha baka makaka istorbo kami don.”

“Ano ka ba Seff. Hindi kaya saka excited nga si Mama dahil first time ko daw magdala ng mga kaibigan sa bahay.”

“Kasali kami?” tanong ni Jericho.

“Oo nga! Kaya umuwi na tayo dahil bukas siguradong mapapagod kayo!”

Kinaumagahan ay nagkita kaming lahat sa labas ng school dahil susunduin kami ng van nina Cha dala dala ang mga backpack namin.

Habang nasa biyahe ay palinga linga ako sa daraanan.

“First time mo dito Seff?” tanong ni Leo.

“Oo. Di pa kasi ako nakapunta sa lugar na ito palabas ng bayan.” sagot ko.

“Hayaan mo ito-tour kita.” sabi ni Cha.

At tila turista akong ini entertain niya. Mayayaman nga ang mga tao rito dahil nadaanan namin ang mga malalaking mansyon at hacienda. Malawak ang mga bukirin at hitik sa mga pananim ang mga lupain.

Di gaanong moderno ang mga imprastraktura kaya makikita mo talaga ang kalikasan sa paligid.

“Sa bandang roon ang Hacienda Aragon, ang pinaka mayamang angkan rito sa bayan ng Culasi at maging sa buong probinsya ng Antique.” sabay turo ni Cha sa isang lugar papasok. At natanaw ko ang malawak na lupain.

“Kaya lang di natin madadaanan iyon dahil iba ang daan natin.”

“Mayayaman pala talaga ang mga Aragon no? Nakakamangha!” ika ni Marielle.

“Pangit nga lang ang ugali ng isang yon.” seryosong wika ni Elias.

Pasado alas nuebe nang nakarating kami sa papupuntahan.

“We’re here!” sabi Cha ng bumaba kami sa sasakyan nila.

Malaki ang bahay nila Cha. At dumating na sa puntong nahihiya kaming pumasok dahil baka marumihan namin ito.

Sinalubong kami ng nakangiting si Mrs. Alvarez. Mama ni Cha. At laking tuwa namin dahil parang teen-ager itong nakikipag usap sa amin at mabait ito.

Mangha kaming pumasok sa kanilang magandang bahay. Actually kami lang ni Marielle dahil halata namang mayayaman din sina Leo, Jericho at Kenjie. Si Elias naman ay palinga linga lang.

“Nasa Cebu kasi ang Papa ni Cha kaya kami lang dito. Wag kayong mahiya at kung may kailangan kayo ay ipasabi niyo lang sa mga katiwala. Okay?” At umalis na si Mrs Alvarez dahil may kausap ito sa telepono.

“Kain muna tayo guys bago tayo mamasyal sa rancho tapos sa Bugtong Falls.” wika ni Cha matapos naming ayusin ang gamit sa kwarto.

“Ate nasaan si Chad?” tanong ni Cha sa isang kasambahay matapos naming kumakain.

“Nasa rancho ho Mam Charity kasama ang mga kaibigan niya. Kanina pa po sila rito mga bandang alas otso.”

“Oh okay. Let’s go guys!”

Malawak ang rancho nina Cha. May mga nakikita akong farm animals sa di kalayuan.

Parang mga batang tuwang tuwa sila sa mga nakikita lalo na ng makita ang mga dalawang kabayo.

“Sakay tayo dali!” yaya ni Kenj.

“Saan na ba sina Chad saka bakit dalawa lang ang kabayo rito?” tanong ni Cha sa sarili.

“Hi, good morning!” masiglang bati ng lalaki sa likod namin.

It was Chad. But when I look at the man beside him, I saw the serious Miguel.

“Oh san ka galing?” tanong ni Cha.

“Sinundo ko lang si Miguel kararating lang niya kasi.”

“Miguel?” dinungaw nito si Miguel na seryoso lang, ang dalawang kamay nito ay nakapamulsa. He’s very quiet and kind a look like snob.

“Sino pa kasama niyo?”

Agad kaming napatingin sa kabila dahil sa tunog ng yapak ng mga kabayo.

Palapit samin ang apat na kabayo na may mga sakay.

Halos tumulo ang laway nina Leo, Marielle at Cha dahil sa mga lalaking palapit.

Tila mga model sa isang sikat na alcohol drink ang awrahan.

Aeon and Connor were topless at si Vaughn naman ay naka sleeveless na shirt and my eyes transfixed to the proud Aragon na nakabukas ang polo. All of them have this very masculine body.

Telenobela ba ito? What am I thinking? Stop!

“Sis you’re drooling.” mahinang suway ni Chad kay Cha.

Tila bumalik naman sa katinuan ang tatlo.

Bumaba sina Aeon, Vaughn at Connor at nakipag high five kina Elias. Close na nga sila dahil sa basketball.

I look at them and at my peripheral view I saw Aragon intently eyeing me.

“Hi Seff. Mabuti naman dumating na kayo, I’ve been waiting for you.” mapaglarong sabi ni Aeon ng makalapit sa akin.

Pinagtinginan naman kami ng lahat.

“You and your bitch mouth Aeon!” puna ni Vaughn at nagtawanan sila ni Connor.

“Mind your own business dude.” baling ni Aeon saka bumalik sakin ang tingin at lumapit ng husto kaya umatras ako coz his bare chest is leveling my face and I feel so awkward.

“Turuan kita gusto mo?” tanong nito at tinuro ang kabayo.

“Uy ano yan Aeon? Pinupormahan mo ba yang si Seff?” si Charity.

Napahawak sa bewang si Aeon.

“What if I am?”

Biglang uminit ang pisngi ko at yumuko. Ito na ba yung blushing?

“You’re so cute.”

“Damn.” matigas na sabi ni Aragon sabay tapon ng tshirt kay Aeon.

Tumingin ako sa kanya.

“You’re freaking me out.” sabi nito habang nakatingin kay Aeon at sa akin.

“Freak.”

“Anong sinabi mo?” Elias voiced cut through the silence.

Aragon just grinned and it disappeared after a second. With that nauna na siyang umalis pabalik sa kwadra ng mga kabayo.

Was that an insult? Me? A freak?

My eyes immediately met the grass. I bit the tip of my tongue as I try to endure the the pain in my chest from his words.

May mga salita talaga na kapag binigkas ay magpapabago sa sistema mo.

Mga salitang namumutawi sa mga bibig sana’y may mga utak, para maisip nito na may mga bagay na di dapat binibigkas, na may mga salitang masasakit.

His words cut through me.

His vicious words got me.

He’s lethal.

I saw blood in my foot, di ko namalayan na natinik na pala ako ng makahiya.

Sometimes, what really hurt us is just right in front of us, we just fail to recognize to pinpoint how to face it.

I don’t want to admit it, but Aragon makes me bleed.

He affects my system.

He’s my poison.

McK

Chapter 8

“Ano ba yan Seff! Magpalit ka nga! Maliligo tayo sa falls tas you’re wearing jogging pants!  Seryoso?“di makapaniwalang saad ni Leo.

Tinignan ko sila at na O.P. yata ako sa soot nilang mga short shorts. Ang mga boys naman ay naka short ding mahaba ng konti sa mga girls.

“Ah. Wala akong short eh”

“Sige na nga pahihiramin nalang kita. Malaki naman pwet at balakang mo kaya sakto sayo yon.“namula ako saka hinila ni Cha papuntang kwarto niya.

Lumabas na din kami pagkatapos ng ilang minuto at para akong di mapakali sa suot kong shorts dahil maiksi kaya hinihila ko ang tshirt ko pailalim.

“Presenting his, her sexiness…Seff!“sigaw ni Cha ng makalabas kami sa naghigintay na mga kaibigan sa labas ng van.

Laglag panga silang lahat na nakatingin sa akin.

“Kainis ka bakla!“tila nagtatampong sabi ni Leo.

“Sexy mo Seff. Pengeng digits.“biro ni Jericho na siniko naman ni Kenj.

“Para kang babae talaga Seff. Maganda ka dati pa at sa matagal nating pagkakaibigan ay ngayon lang kita nakitang saka shorts. Gumanda ka lalo.“manghang si Marielle.

“Di naman sukatan ang damit kong maganda ang isang tao Yel.“seryosong sabi ni Elias na nakatingin sa akin.

“Oo nga naman. Magbibihis nalang ako.”

“Hep! Wag kayong OA okay? Maliligo na tayo. Let’s go.“may pinal na sabi ni Cha kaya umalis na kami.

“Wow ang ganda dito!”

Para kaming nasa wild jungle nang bumungad sa amin ang mataas na falls. The water was calm and it emitt a soothing sound as the water reaches the bottom and tiny ripples crash at the small rocks. It was so clear that you can see the depths of the water.

“Let’s go!“sabi ni Leo sabay kuha ng cellphone at nagpiktyuran kami.

The boys removed their shirt at nag unahang magtakbuhan sa tubig while splashing the waters to the girls.

We laughed and enjoy the bath. Hanggang sa umakyat sila sa ibabaw ng falls dahil maliban rito ay may tatlo pang malalaking falls sa ibabaw kaya nagpaiwan ako sa baba dahil takot ako sa heights at binabantayan narin ang aming damit.

Naligo nalang ako at napansin ang area sa likod ng bagsakan ng tubig. Lumapit ako at sumisid paloob. Malawak ang space kahit medyo madilim na parang kweba at may mga naglalakihang bato kaya pala di mo alintana na may ganito sa loob.

Malamig rito at medyo maingay ang tubig.

“Ang ganda.“mangha kong sabi

Pagkaraan ng ilang minuto napagpasyahan kong bumalik kaya sumisid akong nakapikit ang mata sa malalim na tubig palabas.

Bigla akong natigil sa ilalim dahil may tumamang matigas na bagay sa aking ulo kaya inangat ko ang aking ulo.

Para dumoble ang lamig sa katawan ko nang bumungad sa akin ang mukha ni Dreyfus Aragon. Lumaki ang mata ko na tila luluwa na dahil sa pinaghalong gulat at takot lalo na ng napagtanto kong nakapatong ang dalawa kong kamay sa kanyang matigas na dibdib at masyado kaming malapit sa isa’t isa.

Nakaguhit rin ang gulat sa kaniyang basang mukha.

Shit! Inalis ko ang kamay ko sa kanyang katawan at tila napaso rin siyang inalis ang mga kamay sa aking baywang.

Sa sobrang kaba ay lumangoy ako paatras at tila bumigat ang aking katawan kaya lumubog ako at napainom ng tubig.

Mamamatay na ba ako? Please naman help me Lord.

Napa angat ako bigla nang may humila sa braso ko hanggang naramdaman ko ang lupa sa aking mga paa.

Umubo ako at napahawak sa aking dibdib.

I look back to see Aragon eyeing me like a hawk.

Bakit siya pa.

Tumayo ako at inangat ang katawan sa tubig.

Parang natuod ako sa kinatatayuan dahil sa apat na pares na mata na nakatingin sa akin. Nakaawang ang mga bibig ng topless na sina Aeon, Vaughn, Connor at Miguel.

Lumakbay ang kanilang mga mata mula sa aking paa, sa hita at pataas.

Huli na ng naalala kong naka short pala ako at dahil basa ang aking damit ay hapit ito sa aking katawan.

Agad akong umupo para matabunan ng tubig ang aking katawan. At pumunta sa medyo malalim.

“That was intensely hot!“di makapaniwalang sabi ni Vaughn.

Namula naman ako at yumuko.

Agad naman silang lumusong sa tubig. At tila napapalibutan ako ng mga lalaking ito.

Gumuhit ang mapaglarong mukha ni Connor.

“So you’re alone here. And there’s five of us.“ngumiti ngiti ito habang palapit sa akin.

“You’re scaring little Sweetie.“ani Vaughn na palapit din.

Dahan dahan din akong lumalayo habang nakatingin sa tubig paar di nila mahalat ang kaba ko.

“You’re not that bad at all.“sabi ni Migel sa likuran nila na nagpagulat sakin bigla dahil sumilay ang nakakalokong ngiti sa kaniyang labi. Surprising?

“There’s five of us here and you’re alone.”

Tinignan ko sila at nasilayan ko si Aragon na madilim na nakatingin sa akin kaya iniwas ko ang aking mga mata.

“I’m n-not alone V-vaughn. Nasa taas sila Cha.“I defensively scowled.

“The water is cold. Mind if we turn on the heat?“nakangising sabi ni Connor na para bang Leon na may namataang deer.

“Shut up assholes! You’re harassing Seff.“Aeon growled kaya umatras ang dalawa at nagtawanan.

“We’re just kidding bro.“halakhak parin ni Vaughn.

Mabuti naman dahil naligo na ang tatlo at hinila di Aragon palayo.

Naiwan si Aeon at medyo lumapit ito.

“I’m sorry about that.“he smiled a bit.

“Ah. Okay lang.“nakayuko kong sabi.

This is so awkward dahil habang nakayuko ako ay naramdaman kong minamataan ako ni Aeon. We stayed like that for a while

“Seff where’s Cha?“tanong ng kararating lang na si Chad may dalang foods ata nila at nilagay ito sa malapit sa area kung saan ang mga gamit namin.

“Nasa taas Chad.”

“Ahh Chad pwede pang paabot ng towel ko jan sa ibabaw ng bag. Yung kulay yellow.“dagdag ko.

“Oh sur-”

“Ako nalang Chad.“putol ni Aeon at umahon na at kinuha ang towel ko.

Dali dali akong umahon ng parating siya at imbes na iabot sa akin ay ipinulupot niya sa akin ang towel.

Nagtawanan naman ang tatlong lalaki sa di kalayuan at sumipol pa si Vaughn.

“Tsk. Nosy idiots.“Aeon whispered beside me.

“S-salamat. Maligo ka na Aeon, tutulong lang ako kay Chad.”

“Oh okay.” Aeon smiled and he started to walk away.

Lumapit naman ako kay Chad at tumulong sa pag handa ng meryenda.

“Aeon is interested in you Seff.“he uttered.

“Ha?“I asked in confusion.

“Never mind.”

Di na ako nagtanong pa at ikinibit balikat nalang ito.

Di nagtagal ay bumaba narin sina Cha. Kaya ngayon tila higad itong si Leo sa kakalandi. Si Marielle naman ay kinukulit ni Connor pero tinatarayan niya lang ito.

Nang kainan na ay sabay kaming lahat kumain dahil pangit naman daw kong maghiwalay pa sa dalawa ang grupo eh magkakakilala naman kami.

Naging maingay ang aming hapon dahil sa mga lokong sina Vaughn at Aeon na sinabayan pa nina Jericho at Kenj.

Pagsapit ng alas cinco ay bumalik na kami at nakisabay pa sila sa amin sa van dahil nasira daw ang van na sinakyan nila kanina.

Tahimik lang ako sa van at katabi ko si Marielle at Elias.

“Mag oovernight din kayo sa bahay Vaughn?“tanong ni Cha.

“Uhm yeah. Minsan lang naman to.“he answered.

“Eh paano si Drey? Baka bawalan yan.” Cha added.

“Ipinagpaalam na siya ni Tita.” Aeon said

“As if may there’s something they can do to stop me.“Aragon mockingly said.

Sama talaga ng ugali. Akala mo naman hari.

“Okay ka lang? Kanina ka pa tahimik ah. May sakit ka?“tanong ni Elias sa akin.

“Ah okay lang ako. Inaantok lang.”

“Matulog ka muna.“sabi ni Elias sabay giya niya sa aking ulo sa kaniyang balikat at nakatilog naman ako.

Pagdating sa bahay nina Cha ay nagbihis kami at nagpahinga ng konti.

Nang medyo gumabi na ay kumain kami pagkatapos ay nagtambay sa kanilang veranda kung saan may mga inumin at bote ng alak.

Pinag piyestahan ito ng mga boys at ang mga girls naman including me and Leo watched movies sa sala.

“Hinay hinay lang kayo diyan Elias!“sigaw ni Marielle.

“Minsan lang to Yel saka di kana sanay sa akin.

Elias is a heavy drinker. Di ito basta basta nalalasing.

“Paano ako? Di ka concern sakin?“puppy eyes ni Connor.

“Mamatay ka na!“singhal ni Yel at nagtawanan kami.

Pagtapos ng dalawang movies ay umakyat na kaming girls at natulog.

Naalimpungatan ako ala una ng madaling araw dahil nauuhaw ako. Kaya tumayo ako at lumabas ng kwarto papuntang kusina.

Nadaanan ko sa veranda ang mga nagtatawanang sina Vaughn at Elias and Connor.

Namumula na ang mga mukha nito. Signs of alcohol were already on their veins.

Beside them was Aeon that was leaning on the sleeping Miguel on the couch. Chad is blabbering words that no one listens. Kenjie was all over the floor snoring and Jericho’s face rested on the messy table.

I chuckled a little bit because of the scene. Who would thought these boys that girls looked up to has this quirky childish side.

Nilapitan ko sila.

“Guys enough of the alcohol already. You need to take a rest.“bungad ko sa kanila.

Napabalikwas naman si Aeon at akmang lalapit sa akin kahit na umiekis na ang lakad nito. But Elias and Miguel stopped him and guided him to their room.

“Sige Seff. Kami na bahala rito”Elias voice echoed the hall.

I agreed so I walk towards the kitchen to have a glass of water.

Wait. Nasaan si Aragon? Well, ugh I should stop minding other people’s busine-

Napatigil ako sa pagbukas ng fridge because a strong hand pulled my wrist so my body helplessly got carried away like a willing victim.

Napasandal ako sa pader.

The entire kitchen was slightly dim but I can see clearly who owns this masculine scent and humongous silhouette.

My mouth arched open.

“You. Stwap geshting ever-ryones assenshon.“we uttered while his eyes is blinking slowly and repeatedly.

“What? You’re drunk.“I asked because I didn’t catch up what he said.

He reeks alcohol.

“You-youwr pppestering my life.”

My heart suddenly ached a little bit.

Well at least he is being honest.

“I know Aragon. Now let me go.“I said while shaking my shoulders. Trying to unclasped his tight grip.

“Sush a baaad in-indfluenshh pfff.“napabuga siya ng hangin.

“I don’t have a business with you Aragon. And I am trying to distance myself to you. So stay away from me too.“diretso kong sabi.

“Ne-verr! Youwr un-unfair.”

Tumahimik lang ako.

“ I hate you sooo muuuch. Why…“ his voice lowered kaya di ko na narinig ang kasunod na sinabi niya.

“…kahit na bakla ka!“he stressed out.

Parang tinutusok ang puso ko na di ko alam. I know he hated from the start.

I accepted it a long time ago.

“Stay away!“he emphasized at biglang pumungay ang kaniyang mata.

Dahan dahan ay lumalapit siya and I can see his mellow but fierce eyes looking at me intently then down to my cheeks and nose and it stopped into my lips.

His lips parted open.

Bigla akong kinabahan.

“H-hey wh-what are you doing?!“I fired at him but my voice was shaken a bit.

I saw his adams apple protruded as his face is nearing me.

Waaah malapit na.

Malapit na.

His grip is so strong that I can’t get out.

Ano to?!

Konti nalang.

A few inches nalang…

and I looked away while my heart is beating fast.

And I felt a warm and soft heat in my neck. As his weight is stumbling upon me.

I look back at him and he is leaning in front of me.

“Hey! Are you asleep?“I nervously scowled.

Tulog ata.

Then it hit me.

Was that an attempt of kissing me?

Wait

Malabo.

He is just drunk.

Pero muntik na kaming maghalikan.

The thought sent shiver to my spine.

Kaya naitulak ko siya ng medyo malakas kaya bumagsak ito sa sahig at sinapo niya ang kanyang ulo.

“What’s wrong with y-”

Di ko na siya pinatapos at tumakbo na ako pabalik sa kwarto na hinihingal.

I felt like I had an insomnia that night.

I didn’t realized that I didn’t took a sip of water.

That blur confrontation gave me hollowed thoughts and questions.

But I took all those harsh comments and I focused on it.

One thing is clear.

STAY.AWAY.FROM.ARAGON.

EVER.

Chapter 9

“Hello? Teh gising na! Uuwi na tayo later!” bungad sa akin ni Leo ng umagang yon.

Napahilamos ako ng mukha.

“Anong oras ka ba natulog kagabi? Haggardness ka naman!“dagdag pa nito.

“Hayaan mo na nga Ley. Lika na sa baba at mag bre-breakfast na daw.“yaya ni Marielle.

Then it struck me..

Hala! Oo nga pala last night! Waaaah! Anong gagawin ko?

Wait…lasing naman siya kaya siguro nakalimutan na niya yon. It was supposed to be forgotten.

Huli akong bumaba dahil naghilamos pa ako.

Nilibot ko ang aking mata sa sa mesa at napabuntong hininga dahil wala ang lalaking dapat kong iwasan.

“Good Morning Seff! Here I reserved a seat for you.“nakangiting sabi ni Aeon sabay giya sa isang silya katabi niya.

“Ahh katabi ko kas-”

“Sus Sige na umupo ka na diyan, tutal dito naman uupo si Chad eh.“naka ngising sabi ni Cha.

Ang iba naman especially the boys still look sleepy. Hang over siguro.

Umupo na ko sa silya at agad na inalalayan ni Aeon. Sa kabila ko naman ay si Leo.

“Ako na Aeon.“sabay kuha ng lalagyan ng garlic rice sa kamay niya.

Ibinigay naman niya ito.

Ti nagtagal ay nagsimula ng mag ingay sa hapag.

I was busy chewing the bacon on the fork when I saw the seat in front of me moved and a guy with a familiar strong scent ravished my nosd.

It was him. Kaya automatic akong yumuko.

My gosh! Kalma lang Seff. Wala kang ginawang mali.

“Late na ang gising ni Don ah! Sarap ng tulog!“biro ni Vaughn

“Tsk!” He hissed.

“What happened to your forehead bro?” Connor voiced out.

“It’s swollen like you’ve been hit by a baseball bat.” Vaughn then chuckled together with the boys.

Di kaya dahil sa pagkatulak ko sa kaniya kaya tumama yong ulo niya sa floor?

“Dunno. I was drunk last light.”

Buti naman nakalimutan niya. Kaya tila nabunutan ako ng tinik at nag angat ng tingin.

“But I remember someone push me last night that’s why my head hit the floor.”

What?

Dahan dahan akong napagawi sa kaniya and I froze the moment our eyes met.

My eyes bore on his forehead because of a small reddish spot on it.

Muntik na akong matawa.

His left eyebrow shot up.

Napalunok ako.

“Though it wasn’t clear. Maybe I was just hallucinating.”

Yeah. Very good.

Tumikhim ako dahil patuloy paring nakatingin sa akin si Aragon.

Natapos ang agahan ng may bumabagabag sa akin dahil baka gulo na naman itomg pinasok ko.

We enjoyed the rest of the day dahil umuwi na kami pagsapit ng hapon.

It was tiring yet we made a lot of fun and thankfully it was a peaceful one.

“Nakakaloka ang Math teh! Halos mga drain ako!“maarteng sabi ni Leo habang nag li-lipstick.

“Oo nga! Sana all brainy like Seff!“ika ni Marielle.

“Kain na tayo sa Foodcourt.“yaya ni Elias.

Last day na ng quarterly exam namin kaya sinulit na namin ang oras.

Naghahalakhakan sila sa isang table ng biglang nag ingay ang sa di kalayuan.

Mula sa malayo ay tanaw namin ang mga lalaking kinahuhumalingan ng marami.

Kakain na sana ako ng fries ng biglang may umupo sa tabi ko.

“Hi guys! Can I join you? Seff?“nakangiting sabi ni Aeon.

“Ahh-”

“Oo naman bebe Aeon”putol sakin ni Leo.

“Dito pala kayo tumatambay tuwing vacant. That’s why.“sabi ng nakapamulsang si Vaughn na sumunod pala kay Aeon. The other two just nod their head for a greeting except Aragon of course.

“Matang lawin ka talaga Aeon! Nakita mo talaga si Seff!” Natatawang biro ni Marielle.

“This place looks cool.“Aeon said as a sheepish smile formed on his face.

“Let’s go.“Aragon said and started to walk away. Aeon stood up and waved his goodbye and followed his troops.

“Ang astig talaga nila. Their like golden lions. Ang ho-hot at mga wild.” Marielle said happily. Then her eyes bore on me.

“And you’re their sultry deer. A prey.“Cha added.

My brows furrowed and I just focused my mind on the mango shake.

IT WAS SATURDAY kaya binisita ko si Lola sa merkado kumg saan siya nakapuwesto para magtinda ng gulay.

“Apo umuwi kana at mag review at kaya ko na rito.“pananaboy sakin ni Lola

“La sabado ngayon saka tapos na ho ang exam namin kaya tutulungan ko ho kayo.”

“Abay sige. Ang bait talaga ng apo ko.”

Matapos ang ilang minuto ay nagsitipon ang mga tindera sa puwesto ni Lola para maki usyoso tungkol sa akin.

“Alam niyo ba na Top one yang apo ko sa NAU.“rinig kong sabi niya mula sa di kalayuan kaya napa ngiti nalang ako.

“OMG! Is that him? So cheap!”

Lumingon ako sa nagsalita at nakita sina Nathalie sa harapan ko.

“Nakakaloka! Hilig magpa pansin sa school eh poorita lang naman pala.“ika ni Amber.

“Vegetable vendor” at sabay silang tumawa.

“Anong bibilhin niyo?“tanong ko.

“Fresh ba yang mga gulay niyo? O baka naman inuuod na yan!“tanong ni Lizette habang naka taas an kilay.

“Everyone should see this on IG.“sabay kuha ni Nathalie ng phone saka picture sa akin.

“At dahil mabait ako bibili ako” dagdag nito saka sabay ulit na nagtawanan.

“Let me record the video”boluntaryo ni Amber.

Hinayaan ko nalang sila sa trip nila dahil alam ko naman na walang masama sa ginagawa ko.

Patuloy sila sa pag hagikgikan habang binibilang ko ang isusukli kay Nathalie. At nang ibibigay ko ito sa kanya ay bigla itong nag drama at nandiri.

“My Gosh! What’s that? Coins?“she asked

“Oo barya mo.“sagot ko.

“Hahaha ew. Anong tingin mo sa amin? Mga mumurahin like you? I demand paped bills.“at tinapik niya ang kamay ko kaya naglaglagan ang mga barya sa sahig at nagsuot kung saan saan. Agad naman napunta sa amin ang atensyon ng iilan.

Dumating naman si Lola na nagkukumahog sa pagpulot ng mga barya.

“Apo may problema ba?“nagtataka nitong tanong.

“Wala n-naman La.“sagot ko

“Sino bang mga batang  ito? Kakilala mo ba sila?“pagtataka nito.

Umangat naman ang tingin ng tatlo.

“School mate ko ho sa NAU”

Bigla namang lumiwanag ang mukha ni Lola.

“Ganoon ba apo. Naku kakilala pala kayo ng apo ko. Alam niyo bang mabait at matalino ang apo kong ito.“pagmamalaki ni Lola na agd namang ikina ismid ng tatlo.

“And an attention seeker too. What a flirt.“Amber said.

“Ano iyon Miss at di ko maitindihan.“nakakunot noong tanong ni Lola. At nagngitian ang tatlo.

Bigla akong nakaramdam ng galit dahil sa panghahamak nila kay Lola pero tumahimik lang ako.

“Nevermind Granny.”

“O sya dahil kaibigan kayo ng apo ko, libre na ang mga gulay na yan.“nakangiting sabi ni Lola.

“La.“pigil ko pero nginitian niya lang ako.

Plastik na ngumiti si Nathalie

“See you on Monday Seff. Don’t worry this info will be added to your bio-data and everyone will know.“she said full of sarcasm as she and her friends leave. At sa malayo nakita ko silang nag aappearan at nagtatawan at tinapon sa basurahan ang supot ng gulay na binigay ni Lola.

“Mayayaman siguro ang mga iyon Apo. Naku, ang gagara ng damit. Ano ba ang sabi nila at di ko maintidahan dahil Ingles.”

“Ah wala ho La. Nangangamusta lang.“pagsisinungaling ko.

“Sya nga pala eto.“sabay dukot ni Lola sa kaniyang bulsa at kinuha ang kayumanggj niyang pitaka.

“Eto pambili mo ng uniporme mo sa P.A. ba yon kamo? Pasensya at ngayon lang naka ipon ang Lola.“nakangiti sabi niya at sumilay amg biloy nito at naningkit ang mata

“Naku La wag na ho! Okay pa naman ang uniporme ko. Ipon niyo yan.“tanggi ko.

“Kunin mo to at bumili ka ng bago. Kundi magtatampo ako sayo.“sabay pout ni Lola.

Tumawa naman ako ng hilaw at nanubig ang aking mata.

“Mapilit kayo La eh.” Saka inabot ang pera at niyakap ng mahigpit si Lola.

“Naku! Ang paborito kong Apo naglalambing”yakap din niya sabay punas saking luha.

“Eh ako lang naman ang apo mo La wala ng iba. Saka La. P.E. ho yun hindi P.A.” at nagtawanan kaming dalawa.

PAGSAPIT ng lunes ay pumasok ako sa skul na tinitignan ng iilan at may nagtatawanan.

“Pabili naman ng pechay mo hahaha”

“Anong pechay! Talong kamo”

“Pulubi. Kadiri!”

Di ko nalang pinansin at diretso sa room. Pagdating ko ay tama nga dah ipinakita sakin nina Cha ang post ni Nathalie na may mga pictures at video ko sa merkado.

“Demonyita talaga ang Nathalie na yan! Sarap idinamita!“nanggigil na muro ni Leo.

“Okay ka lang Seff?“tanong ni Elias.

’’Oo naman. Hayaan niyo na! Ayaw niyo yun baka tataas ang benta namin dahil trending.“depensa ko sabay kuha ng chocolate sa hugis puso na sisidlan sa mesa.

“Naku Cassie! Kung ako sa sitwasyon mo! Malalagot talaga ang Marga na yan!“singhal ni Cha.

“Hala naubos ko ang isang chocolate mo Cha.“bigla kong sabi.

“Anong chocol-ah yan! Di akin yan. Sa table mo yan kanina pa.

“ANOOO!“sigaw nilang anim sabay tingin sa chocolate na pinapak ko.

“Eh kanino to?’’tanong ko. Naki usyoso naman sila.

“Hala! Baka secret admirer mo!“nanlaki ang mata ni Leo saka ako tila sasakalin.

“Ganda!”

“Baka naiwan lang ng kaklase natin. Saglit lang tanungi-”

“Di sa atin section nanggaling yan.“putol sakin ni Kenjie sabay pakita ng balat ng chocolate.

“Ferrero Rocher. Pang class S to.”

“Sino naman bibigay sakin nito?“taka kong sabi nang biglang nanlaki ang mata ni Cha.

“Baka…ENGKANTO! Waah!“sinapak naman siya ni Leo.

“OA niyo baka naiwan lang. Hayaan niyo na nga! Babayaran ko nalang pag may naghanap.”

“May pambayad ka? Mahal kaya niyan!“punto ni Marielle.

“Ano pa ang silbi niyo kon di niyo ako tutulunga?” Kaya tumigil naman sila na di makapaniwala at naghalakhakan habang mabusisi akong tinignan ni Elias at umiling.

Matapos naming mananghalian ay niyaya ko si Leo na samahan akong bumili ng PE uniform ko sa supply section ng school.

“Kaloka ka dear! Mag sasara na ang school year saka ka lang bumili. Ipa next year mo nalang kaya ang pagbili tas libre mo kami mamaya mawahaha”

“Ikaw talaga Leo oh. Kailangan natin to sa final performance natin diba.”

“Oh! The fruit of your hardships and misery am I right?“biglang singit ni Nathalie sa harap namin

“Wag ka nalang bumili kasi magsuot ka man ng uniporme cheap ka parin”nandidiring singhal ni Amber

“Hoy alam niyo kayo nakakatulong kay-”

“Tama na Leo. Wag mo nang pansinin.“putol ko kay Leo na beast mode na.

“Ano bakla! Anong wag pansinin! Don’t you dare turn your back on me!“galit na sigaw ni Nathalie saka ako hinawakan sa braso ng mahigpit. And I can feel her nails scratching me.

“You’re just a trash! You will always be a trash!“she said.

“Seff!“sigaw ng nakangiting si Aeon sa malayo. Agad naman akong binitawan ni Nathalie at dali daling silang umalis.

“Ano yun?“tanong ni Aeon habang nakatingin sa palayong mga babae.

“A-ah wala. Ah may kailangan ka ba?“pag iiba ko.

Ngumiti naman siya at itinaas ang paperbag na dala.

’’Our final performance in PE is around the corner so I’m thinking you’ll be needing this.“ Sabay labas ng PE uniform.

“For you.“he said

“Ano ka ba Aeon. Wag na.“lumungkot naman ang mukha niya.

“I mean salamat pero kasi.”

“Hindi naman to bago eh. Yung luma ko yan.’’napa kamot siya ng ulo saka hilaa na ngumiti.

“Really?” I chuckled a little sabay turo ko sa price tag na nakakabit pa.

“What we got here?“biglang tanong ng lalaking naka pamulsa sa di kalayuan.

“Just giving Seff a present Drey.“reply ni Aeon pero ang tingin ay di parin umaalis sakin.

Lumapit si Aragon samin at hinablot ang paper bag na dala ni Aeon saka binuksan.

“A PE uniform? Cheap.“he coldly said at ibinalik kay Aeon.

My brows furrowed as he eyed me intently.

“Tsk. Bumabait ka ata Aeon. You’re giving all his caprices he don’t deserve” then he walk away.

“Don’t mind him.“Aeon uttered still his smile is platered.

“Thank you talaga Aeon pero kasi bibili rin naman ako ngayon. Binigyan kasi ako ni Lola ng pera. I hope you understand.”

“Ah oo naman.“he said sadly

’’Sige mauna na ko.“he then started to walk away.

“Grabe ka! Kawawa naman si Papa Aeon.“nang gui-guilty na sabi ni Leo.

“Ahh Aeon!” Sigaw ko kaya lumingon naman siya.

“Are you busy? Gusto mong sumama samin bumili?“I asked.

Bigla naman siyang ngumiting ala success.

“I can’t say no you know.”

Traidor!

-McK.

Chapter 10

“Okay class your practical exam for your final performance will start in 30 minutes. Everyone be ready.“tinig ng instructor namin ang bumungad sa buong gym.

Hand and feet positioning in dancing ang test namin kaya todo ensayo ang lahat.

Bumili muna kami ng maiinom sa food court before magsimula.

“Yung PE uniform mo nasa locker mo ba?“tanong ni Cha.

“Iniwan ko sa locker kanina. Nagmamadali kasi ako kanina.”

“Bihis na tayo! Baka magsisimula na mamaya.“yaya ni Elias at nagsimula na kaming maglakad pabalik sa locker.

“Ay grabe talaga ang demonyitang si Nathalie na to! Lahat na lang!“Leo said as he scrolled his phone.

“Ano ba yan?“tanong ni Marielle.

“Nag post lang ng walang kwentang gunting na hello kitty dami ng likes.”

Agad namang naki usyoso sina Cha at Marielle maging sina Kenj at Jericho.

“Baka mamahalin?“tanong ni Kenj.

“Di ah. Saka yung caption CUT YOUR AMBITIONS OR I WILL. Naks makata?“Cha added.

“Hala! Di gumagana yung watch ko? Anong oras na?“tanong ni Jericho

“Check ko lang phone ko.” Elias volunteered.

“Two-twenty eight. Diba Two-thirty yung cla– PATAY!“at nagtinginan kaming lahat at nagtakbuhan.

Agad kong sinuot ang uniporme at diretsong takbo. Mabuti nalang wala pa ang instructor namin ng dumating kami.

“Naks! Seff pa share it ng legs!“sigaw ni Cha

“Bagay sa’yo girl ah in fairness!“Leo added.

“Trash trash trash! Eyes on you!“rinig naming sabi ni Nathalie habang naglalakad kasama ang mga assistant niya at diretso kaming nilagpasan habang may makahulugang ngiti.

Sumunod naman sa kanila ang buong star section dahil mag P-PE din.

Sasagot pa sana si Cha pero tinahan siya ni Marielle. Hinila na nila ako dahil parating na si Sir.

Isa isa kaming nag perform hanggang sa ako na ng narinig ko ang tinig ni Nathalie.

“Sir excuse me! Can we watch their performances? We can’t memorize it kasi so baka ma freshen up kami if we watch them perform.” Nakangiting hilaw niyang sabi na agad ko naman napansin pero pimagkibit balikat ko nalang ito.

“What is it this drama Nath?“a voice echoed the gym as Aragon brows furrowed with his squad beside walked towards them. I saw Aeon smiled at me.

“I just want to learn Drey. You’ll enjoy it later.“Nathalie uttered and it send Aragon into a deep thoughts.

“I mean learn from their performance.“Nathalie added with a cheeky smile.

“Suit yourself.” Aragon snickered, turned his back and sat on the bleachers with his Bros. Eww.

“Wow that’s so surprising coming from the star section. Well then, suit yourself.“sabi ni Sir.

Agad namang umupo malapit sa likuran ko ang grupo nina Nathalie at sinundan naman ng iba maliban kina Aragon.

Agad nang nag play ang music at nagsimula ako sa feet movement kaya ng matapos ay pinalakpalan nila ako. Sumunod ang arms and hand movements. Nagsimula na nang mag play ang music kaya tinaas ko ang aking mga kamay nang biglang naghagikgikan ang nasa likuran ko. Nagtaka naman ang mga kaklase ko sa harapan.

Di ko ito pinansin at nagpatuloy sa pagkukumpas ng lumakas ang tawanan at napuno ang  gym ng tawanan at kantiyawan.

Nilingon ko ang Star section at bigla akong kinabahan dahil tila sakin sila nakatingin. Hawak hawak ni Nathalie ang kaniyang cellphone habang tumatawa ganun din ang iilan.

Nang umikot ako doon lang simulang nagtayuan sina Elias at Cha na napatakip ng bibig at ang mga kaibigan ko ay tumayo na rin.

Nag bow ako at lumakas muli ang tawanan. Di ko maintindihan kung anong nangyayari. Di ko alam ang gagawin.

Naramdam ko nalang ang varsity jacket ni Elias na nakapulupot sa sa bewang ko.

“Puta!” Sigaw ni Elias at naglapitan naman ang mga kaklase ko at pinaligiran.

“What are you doing?!“pasigaw ring sabi ni Cha sa star section.

“An-nong n-nangyayari Yelle?“tanong ko.

“May butas ang pants mo sa bandang likuran.

“Nathalie! What the hell!“rinig naming sigaw ng papalapit na si Aeon hawak ang cellphone. Sa likuran niya ang mga kaibigan niya na pinipigilan ito.

“I didn’t do anything!“inosenteng depensa ni Nathalie.

“Huwag mo kaming ma I didn’t do anything jan! Sasabunutan kita.“galit na sabi ni Cha at susugurin na sana si Nathalie ng pigilan ito ng kambal niya.

Nagsimula silang magsagutan habang tila lutang ako sa kawalan. Iginiya ako ni Elias palayo papuntang CR. Bago ako makapasok ay nakita ko si Aragon na kinakausap sina Nathalie at tila ngumingiti at bahagyang napa iling habang nakatingin sakin.

Agad akong nagbihis at ng ini check ang pants ko ay bigla akong nanlumo at nanghina. Sa bandang pwetan ay may dalawang medyo may kalakihang butas.

“Sinasabi ko na nga ba! At may binabalak ang mga demonyong yan!“ika ni Cha

“Okay ka lang Seff? Wag kang mag alala nasa Guidance office na sina Elias para i report amg nangyari.“pag cocomfort ni Marielle.

“Naku naka live pala kanina kaya maraming nakakita.“Leo said in pity.

Biglang lumuha ang mata ko at agad ko itong pinalis.

“Seff?“tila naiiyak naring si Cha at niyakap ako.

“Ok lang ako.” Tumayo ako at kinuha ang P.E. pants.

“Maliit lang pala. O-okay pa to, kaya pa tong tahiin.“nakangiti kong sabi kahit na para ulit akong iiyak.

“Mas nag aalala ka pa sa PE uniform mo kesa sa sarili mo.“malungkot na sabi ni Leo.

“Wala akong magagawa sa video na yan o pagtawanan man ako ng lahat. Basta okay itong regalo ni Lola. Pinaghirapan niya to eh.“niyakap nila akong tatlo.

“Saka naka short naman ako eh kaya safe walang masisilip.“biro ko at tumawa sila ng konti.

“Gusto ko yung shorts mo, unicorn ang design. Akin nalang yun.“agad namang tinampal ni Leo si Cha at nagtawanan ulit kami.

MAKALIPAS ang isang linggo ay na delete lahat ng video online siguro dahil sa school. Subalit di mamatay matay ang issue dahil tuwing papasok ako sa University ay bubungad sakin ang nanunuksong mga estudyante.

Ang iilan ay nag susuot ng unicorn printed na shirt, bags, headbands,  ultimo cake, notebooks at kung ano ano nalang.

“Bat di na expel or na suspend ang mga demonyong yon! Nakakainis!”

“Alam mo naman Cha malakas ang pamilya nina Nath sa school kaya-“ani ni Leo pero pinutol naman agad ni Marielle.

“Impluwensiya at pera pala ang labanan dito.”

“Musta ka na? May nambubully ba sa’yo?“Elias ask.

“Madami.“nanlaki ang mata ni Elias.

“Pero kaya ko naman sila. At akalain niyo yun! Dahil do’n nauso ang unicorn at masaya akong nakikita sila. One way to cope up an issue is to bear on with it.“payak kong sabi na may multong ngiti.

“Dahil diyan! Tsaraan!“sabay sa sabi nina Kenj at Jericho at present ng kanilang unicorn inspired na shoes.

“Sira!“at nagtawanan kami.

“Mauna na kami, may training pa kasi kami mamaya. Sigurado kang okay ka lang?“si Elias na paalis na.

“Oo nga! Okay na siya! Dito naman ako eh! Saka nasa library pa sina Leo at Cha. Shoo!“taboy ni Marielle sa paalis na sina Elias.

Patapos na kaming maglinis ni Marielle ng room ng pumasok si Aeon.

“Can I talk to you for a minute?“he asked

“Tapon ko lang tong basura tas Caf lang ako.” Sabi ni Marielle at nag sign pang ‘I’m watching you’ kay Aeon at umalis.

“Sorry about what happened the last time. I should’ve known.“di makatinging sabi niya.

Ang bait talaga ni Aeon. I misjudged him dahil sa kanilang lima siya yung mas comfortable ako.

“Wala yon. Wala ka namang kinilaman dun eh. Saka hayaan mo na. At least lalo akong sumikat.“biro ko.

“Pshh”tumawa rin ito.

“Nga pala, this one’s for you.“sabay presenta ng dalawang maliit na keychain na unicorn.

“Ayok- Unicorn?! Di ko yan hihindian.“excited kong sabi sabay abot. Ngumiti naman ito.

“I saw it on my way here.”

“Isa lang naman ang zipper ng wallet ko. At dahil diyan ibibigay ko na tong isa sa’yo.“alok ko sa kanya.

“Really so terno tayo? Thank you then?“and he chuckled a bit.

Patuloy kaming nag usap ni Aeon dahil di pa raw dumarating si Marielle.Di  ito nawawalan ng topic at palabiro kaya nakitawa nalang ako.

Biglang kumalabog ang basurahan sa bandang likuran namin sa bandang labas at nahuli ko ang isang pigura ng lalaki na naka pula ang damit na mabilis na umalis. Di ko nakilala kung sino ito. Sino kaya yun? Di nalang namin pinansin ito.

“Oy tapos na oras mo. Makaka alis ka na.“striktang sabi Marielle sa pintuan.

Nagpaalam naman si Aeon at umalis.

“Uy anong pinag usapan niyo? Yieee ikaw ah luma love life.“panunukso ni Marielle.

“Kaibigan lang kami nun no! Nga pala Yelle, may nakasalubong ka ba kanina papunta mo rito?“usisa ko.

“Wala nama-ay oo si Dreyfus nga pala.“namumula nitong sabi.

Bigla naman akong napa isip. Siya kaya yon kanina?

“Anong kulay ng T-shirt niya? Pula ba?“intriga ko.

“Ahh…hindi. Puti yung T-shirt niya tapos naka jeans tapo-”

“Ah tama na. Okay na.“putol ko dahil nagpapantasya naman ang babaeng to. Bigla naman akong nabunutan ng tinik.

“Seff! Seff!“hingal na hingal na sigaw ni Leo dahil sa kakatakbo.

“Kala mo naman hinabol ng mga lalaki. Wag ka ngang sumigaw.“suway ni Marielle.

“Y-yung yung locker mo.. hina- hinahalughog ng mga taga SHS.“nagpapanoc niyang sabi.

Agad naman akong napagitla at dali daling tinakbo ang distansiya papunta sa locker ko.

Nakita ko ang mga nakatumpok na estudyante na tila nanonood. Gayundin ang nagagalit na mukha ni Cha na nakikipag agawan ng notebook ko sa isang tatlong lalaki na ginugulo ang ngayo’y sirang bukas na locker ko.

“Anong ginagawa niyo?“gulantang kong tanong.

Ngumisi lang ang mga ito at di ako pinansin at patuloy ang paninira ng gamit ko. Naki agaw narin ako gayundin si Marielle habang ang iilang estudyante ay di na nakialam.

“Ito na ata yun brad.“mala demoyong sabi ng isa saka niya pinakita ang PE uniform ko. Lalo akong kinabahan ng itaas niya an isa niyang kamay na may hawak na gunting.

“Wag! Paki usap itigi niyo na to.“pigil sa iyak kong sabi.

“Tama na! Bitawan niyo yan please!“medyo na gagaralgal kong sabi.

Nagsimulang nanubig ang aking mata kasabay ng pagdako ng aking mata sa uniporme ko sa PE ay ang pag alala ko sa mukha ni Lola na nagkukumahog sa pagtitinda ng gulay sa mainit na merkado. Tagaktak ang pawis, kulubot na balat at kaniyang nagkukumahog na tinig maibenta lang ang mga paninda. Ang masaya niyang mukha ng ibigay niya sa akin ang perang pambili nito.

Agad ko sanang aagawin ito ng hinarangan ako ng isa niyang kasamahan at pinigilan kahit na sinusubukan kong mag pumiglas ay di ako makawala.

Tuluyan na akong napa iyak at napaluhod ng simulan niyang pagputol putolin ang tela nito.

“Pa-parang awa niyo na.“iyak ko.

Biglang may tumamang kamao sa mukha ng lalaking nakahawak sa akin at agad silang nagsitakbuhan.

“Ok ka lang ba Seff?“alalang tanong ni Vaughn at sa likuran niya ay si Connor.

Patuloy ako sa pag iyak at diretsong pinuntahan ang pira pirasong tela ng aking uniporme.

“Ok pa to. Diba okay pa to Yelle?“tanong ko sa ngayo’y nakahalukipkip ay naaawang si Marielle.

“What happened here?“boses ni Connor.

“Ko-konting t-tahi lang to baba-babalik din to.”

“Stand up Seff. Let’s get you out of here.“yaya ni Vaughn.

“Hindi. Kaya pa to. Dadamputin ko lang.“hilaw kong sabi.

“Let him be.“tinig ng lalaki sa likuran namin.

“Drey. He needs hel-”

“Then don’t help him. Can’t you see he denied your offer.“panunuya ni Aragon pero di ko ito pinansin.

“Did you see what happened?“Vaughn frantically asked.

“Nope. But I know what happened.“tumahimik ang lahat.

“Stop being so immature Drey.“Connor blurted out.

“Tsk. Conserve your sentiments he doesn’t deserve it. Bagay lang sa kanya yan.“panunuya niya.

“Don’t be too hard on Seff just because he’s  better in acads Drey haha.“awkward na biro ni Vaughn.

“Ikaw ba ang may pakana nito?“I asked Aragon with my back facing him.

“Yes.“he confidently answered.

Napapikit ako ng mata and I can hear Cha and Marielle gasped.

“What the-“Vaughn muttered

“He deserved it. Tama lang na pinasira ko ang PE uniform niya because he doesn’t own it. Aeon gave it to him.“this time I can sense sa tabi ko lang siya.

This time tumayo ako at tiningnan siya. He looked darkly at me with a hint of disgust.

“What? Am I right?“he added.

“Tama ka nga. Hindi ko pera ang winaldas ko pambili nito.“pigil sa galit kong sabi habang ang mata ko ay nagsisimulang humapdi. He stilled a bit.

“See? Did you asked Aeon for it? Why, dahil wala kang pera!“sigaw nito.

“Stop it Drey.“suway ni Connor but he just hissed.

“Isa kang oportunista alam mo yon! User! You play the victim role for what?! For sympathy? Ginagawa mong charm ang pagiging pulubi mo for charity! You piece of shit. You will never beat me because your too low!“dumadagundong miyang sabi habang dinuduro ako.

“Is that how your parent taught you! Mga mukang pera! Gold digger din ba sil-”

Isang malakas na sampal ang pinakawalan ko sa kaniyang kanang pisngi. I can hear the girls gasped followed by a deafening silence.

His deadly eyes bore on me and I can see how his jaw clenched and the veins on his neck protruded.

“The fu-”

“Wag na wag mong madadamay ang pamilya ko! Oo mahirap ako! Pulubi lang ako pero kahit kailan di ko nilimos ang awa at simpatya niyo! Di ko hiniling na kaawaan ako.Tama ka di akin ang pera na yon! Alam mo kung bakit? Da-dahil.“kasabay ng galit ay umagos ang luha sa aking mga mata. I saw his expression change but he hid it very well.

“Dahil s-sa Lola ko y-yun! P-pinaghirapan niya yon sa pagtitinda maibili lang ako nun! Sana nga tinanggap ko nalang din yung ibinigay ni Aeon para at least may isa pa matapos mo tong sirain. Sana nga ganon ako ka oportunista!“di ko maintindihan ang halong emosyong naramdaman kaya tumakbo ako ng hindi lumilingon.

Sana nga wala ng lingunan.

Sana lahat kayang kalimutan.

Pero minsan kaialangan nating lumingon, kailangan nating bumalik.

Kahit pa walang kasiguraduhan kung meron pa nga ba tayong babalikan.

-McK.

Chapter 11

That school year didn’t end well. Ayokong magsinungaling kay Lola pero kailangan nang mga panahong iyon. As usual it went big due to the fact that I slapped Aragon, I slapped their King. The hatred in everyone’s eyes as they look at me were like piercing daggers though I didn’t mind it.  I hate that guy as much as they hate me. Good thing is it happened weeks before our closing ceremony. Kaya sa dalawang buwang bakasyon, wala munang bashers, walang gulo at lalong walang demonyo.

“Kinukulang na ng tao sa hacienda Nay. Lumalawak din kasi ang lupain ng mga Aragon kaya sandamakmak na anihan at mga gawain ang nakatambak.“kwento ni Tiyang Becca isang araw habang nag aagahan kmi sa hapag.

“Di na iyan kataka taka dahil kilala talaga bilang magagaling na mga haciendero ng mga Aragon kaya patuloy ang pasok ng negosyo rito sa bayan.“sang ayon ni Lola.

Habang nagkukuwento sila ay di maiwasang lumipad ang isip ko sa mukha ng magiting na Don, higit tatlong taon na ang nakalipas simula ng makita ko ito. Malayong malayo sa demoyong yon.

“Si Fidel nga ay maliban sa pag aalaga ng mga hayop sa rancho ay tumutulong rin sa pag aani para dagdag kita na rin. Ayon at di nakasama rito dahil patuloy silang umaangkat ng produkto.”

“Tama iyan anak. Kapag may oportunidad na kumatok, kunin agad.“ani ni Lola.

Gumawi ng tingin ang Tiyang sa akin.

“Nais ko nga sana itong isama si Seff sa hacienda Nay. Sayang rin ang konting kita roon at ang scholarship ng Don.”

Bigla akong napa isip sa benepisyong makukuha pero agad ko itong iwinaksi dahil sa taong tiyak guguho sa pangarap at tahimik kong buhay.

“Wag na Becca. Masyado pang bata si Seff para sa mga ganoong pamumuhay. Kaya pa naman namin ang mga gastusin at bayarin rito. Saka sino naman ang magiging katuwang ko rito sa bahay? Abay pagkatapos ng bakasyon ay balik aral na naman itong Apo ko kaya tiyak tuwing sabado’t linggo lang ang pagkikita namin.“ma sentimentong sabi ni Lola.

Napangiti naman ako roon.

“Mungkahi lang naman Nay. Lumalaki na itong pamangkin ko. Kaya kailangang todo suporta tayo sa pinansyal na gastusin.”

“Salamat Tiyang. Pero okay pa naman kami ni Lola rito saka ang ipon nyo ho para yan sa inyo ni Tiyong at sa bubuoin niyong pamilya.”

“Pamilya rin naman tayo dito ’nak. Basta kung may kailangan ka wag kang mahiyang magsabi.“pangaral ni Tiyang.

THE opening of class is hectic. Daming mga words of wisdom at mga pahirit ang mga speaker kaya ang iilan ay umalis ng stadium.

“Di pa daw na post ang listing ng sectioning kaya standby muna tayo ’kay mg baks?“Leo announce.

“Pareho parin ang seat plan ha. Basta magkatabi kami ni Seff mwahaha”Cha giggled.

“Oo na! Eto talaga maka kopya lang. Basta palit tayo sa second quarter ha!“at nagtawanan ang dalawa.

“Nasaan sina Kenj at Jericho Doy?“tanong ko sa tila naaantok na si Elias.

“Nasa Negros pa si Kenjie bukas pa ang uwi. Absent naman ang isang ungas kasi wala daw si Kenjie.” Napa tango nalang ako.

Naglalakad na kami papuntang building ng room namin ng nagtilian ang mga babae sa harapan. Bigla akong kinabahan ng masilayan ang limang mala grandiyosong mga lalaki na naglalakad sa gitna ng mataong hallway na ngayo’y napupuno na ng mga kababaihan at mga nag iilawang flash ng cellphones.

“Uh oh the hotties are here.”

“Shut up ka nga jan baks”batok ni Cha kay Leo na kinikilig.

“Ano ba! Ang paa ko!“sigaw ni Marielle sa babaeng naka apak sa kanya.

Para akong di mapakali dahil sa makakasalubong ko sila kaya dali dali akong naghanap ng daan patungo sa second floor ng building subalit tila di ako maka alis sa gitna dahil sa siksikan na mga estudyante kaya nanatili nalang ako sa pwesto at yumuko habang hinihintay na makadaan sila n di ako napapansin.

Tila naramdaman iyon ni Elias kaya hinila niya ako papunta sa kaniyang likuran at tinago.

Ilang saglit lang ay unti unti nang naiibsan ang mga estudyante kaya diretso kami sa room.

“Haay. Iba talaga kapag legend ang awrahan! Lakas maka BTS ng mga Hacienda Boys.“Leo uttered.

“This is so not good! Sila talaga tagasimuno ng stampede dito. Seff sabihan mo nga yang si Aeon na wa–”

“Cha! Shh!“agad na suway ni Marielle kay Cha na agad namang tinakpan ang bibig.

“Seryoso?Di pa kayo okay Seff?“Leo questioned.

“Okay naman kami nina Aeon, I guess. Pero siguro timeout na ako sa kanila. Sana yun yung ginawa ko dati pa lang. Malay natin tatahimik ang buhay ko pag may boundary.”

Spaces at the right places, at the right time with the wrong persons.

It was nice meeting them but the consequences of meeting them is awful.

Pagkarating namin ng room ay agad akong umupo at nagsimula nang mag tour sina Leo at Cha tungkot sa summer get away nila.

Suddenly lumapit samin si Marielle mula sa labas ng room at tila nagtataka ito.

“Seff! Bakit wala ang-”

“Everybody settle down.“sabi ng bagong adviser namin na kakarating lang. Dumako ang mga mata nito sa akin.

“Mr. Guanzon? I love to welcome a student like you in my class but can I ask you why are you here?“tila nagtataka nitong tanong sa akin.

Tumingin naman sa akin ang mga classmates ko at pabalik kay Sir.

“Po?“I uttered nervously.

Unti unting kumunot ang noo nito at di nagtagal ay tila ito naliwanagan. At kinuha ang isang sheet sa attach case nito at sinuri.

“It’s the list of my class for this school year and you Mr. Guanzon is not in my class.”

“Baka nakaligtaan lang ng registrar Sir. Solid naming classmate yan.” presenta ng isa naming classmate.

“No, this list is final.“ngumiti si Sir at dumako ang ngiti nito sa akin.

“Sorry because we haven’t informed you your class listing earlier. You are included in the Star Class Mr. Guanzon. Congratulations.”

Ano daw? Ako sa Star? Kaklase ang mga mayayaman at elite? Ang mga sosyalin? Ang mga mahaderang sina Nathalie? Ang mga Hacienda Boys?!

TILA namumutla akong naglalakad papunta sa ka kabilang building kasama ang adviser ng Star na sinamahan na ako. Matapos kong ma confirm kanina sa Registrar ang schedule at klase ko ay tila isang lobo akong nawalan ng hangin.

Mga tagapagmana ng malalawak na lupain. Mga anak ng negosyante at may ari ng mga pabrika at mga rancho. Tapos ako? Ako?

Kambing at baka? Kamatis? Pechay? Sitaw? Bahay kubo? Saan ako lulugar?

Nalungkot ako ng maalala ang mukha ng mga kaibigan kong walang magawa dahil di na kami magkaklase.

“Pinerfect mo kasi palagi ang mga exam!“naalala kong maluha luhang sabi ni Cha.

Nasa harap na ako ng pintuan kung saan naka paskil ang isang kulay tansong metal at naka lagay ang salitang ‘STAR’.

“Star Class you have your new classmate who was transfered from Class One. because of his outsanding academic performance.“wika nito.

Tumahimik naman ang class at nagsimulang mag bulong bulongan. Tinawag ako ng teacher kaya pumasok na ako at tumayo sa gitna habang nakayuko.

“Introduce yourself Mr. Guanzon.“utos ni Ma’am.

Nang iangat ko ang aking tingin ay bumungad sa akin ang mga mapanuring mata ng iilan. At sigurado akong kanina pa ako patay kung may lason lang ang mata ni Nathalie at mga kaibigan nito.

“Siya yun right? Yung naka alitan ni Drey.”

“Yeah. The one who slapped him. The nerve.”

“Why is he here?!“Nathalie almost shouting.

“Because he study here Ms. Mondejar.”

“But Ma’am. He can’t be in the same room with us. He’s… he’s poor and we’re rich!”

“What are you trying to imply Ms. Mondejar?“kalma pero may diing sabi ni Ma’am.

“Besides he slapped the son of one of the richest haciendero here in the Region!“she shrieked.

“Nonsense. This is a school and personal issues should be set aside. You know it better Ms. Mondejar.”

“We-well y-yes of course-”

“Well then. Everyone most of you belong in the elite class so I hope your actions should better reflect your social status!“suway ng guro.

Umupo naman si Nathalie na bigo at busangot ang mukha.

“Just wait for Drey. He’ll finish you off dirt!“rinig kong pabaon ni Nathalie.

“Mr. Guanzon continue your introduction.“dagdag ni Ma’am

“I’m J-joseff Damien Guanzon. Good morning.“maikli at kinakabahan kong sabi.

“Find a seat Mr. Guanzon. Class I’ll be back in a minute.“the teacher said and left the room.

Other continue their dialogues as if nothing extraordinary happened. Others are gossiping with their eyes on me.

“Seff! Here!” I looked at the guy who was waving at me and I smiled when I recognize him.

“Cha informed me about you.“nakangiting tugon ni Chad habang ginigiya ako sa upuan katabi niya.

“Salamat Chad. Mabuti nalang at may kakilala ako dito.”

“No prob. Wala pa kasi sina Aeon, for sure traffic na naman sila with their girls.“Chad said with his innocent and kind face.

Bigla akong kinabahan dahil sa katotohanang mag cro-cross ang mga landas namin.

“Hacienda Boys.“pabulong kong sabi.

“What?“Chad asked.

“Ah wala.”

Patuloy na nakikipag kwentuhan si Chad sa akin at masaya ako dahil alam kong pianapagaan niya lang ang loob ko. Ibinilin talaga ako ni Cha sa kakambal niya. Panay naman ang tango ko at sumasagot naman kahit na lumilipad ang isip ko sa mga dati kong kaklase.

“Andito na sila!“rinig kong sigaw ng isa.

Tila nanliit naman ako at siniksik ang sarili sa upuan. Mabuti nalang at sa bandang likuran kami nakaupo ni Chad.

Pumasok sa room ang limang lalaki na tila mga greek gods na sinasamba ng mga kababaihan dahil sa mga singhap na maririnig mula sa mga babae.

They’re wearing the same uniforms pero bakit ang gagara tingnan? Aeon and Vaughn is in their playful aura. Connor is smiling to the girl na kaakbay niya. While Miguel is on his usual stern look. Yumuko ako dahil biglang nagtama ang mata namin ni Aragon. Did he saw me? I panicked.

“Aeon see you later?”

“Sure babe.“I heard Aeon flirtingly uttered and the girl giggled when Aeon’s hand caressed the girls face.

Ganon ba sila dito sa Star? Sa room naglalandian?

I covered my face with my notebook.

“Excuse me it’s my chair.“a cold voice welcomed my ears.

My eyes slowly peeked to the guy in front of me.

“Come on Migz. New school year means new seat plan.“Chad joke to Miguel who is eyeing me intently.

Tatayo na sana ako para maghanap ng bagong upuan. Nang umalis si Miguel sa harapan ko at umupo sa katabing upuan.

“Thanks.”

“No prob.“at hinalunkat nito ang phone nito na parang walang pakialam.

“Migz that’s my se– Seff!?” Vaughn fired and it sent Aeon’s eyes to me disregarding the girl he’s conversing with.

“Woah! Classmate?“Connor’s surprise face was evident as he sat on the chair in front of me.

Lumapit naman si Aeon at kinuha ang bakanteng silya at nilagay ito sa espasyo sa pagitan namin ni Miguel.

“Tagal nating di nagkita ah. Na miss kita.“Aeon bluntly said bigla namang nag appearan sina Connor at Vaughn.

“Walang preno ah.”

“Shut up Vaughn.“suway ni Aeon.

“You’re making Seff uncomfortable guys. Vaughn get a hold of Aeon. Patay ka mamaya kay Cha.“Chad announced.

“Am I making you uncomfortable?”

“Hind-”

“How are you by the way? We’re classmates right?“putol nito sa akin.

“This is exciting.“dagdag pa nito.

“Aeon my phone.“tila haring bigkas ni Aragon na ngayon ay nakatayo na sa harapan namin.

Sa amin naman napunta ang tingin ng lahat. Nilipat ko ang tingin sa kabila palayo sa kaniya. Ayoko siyang pansinin.

“Ewan.“tipid na sagot ni Aeon. “Seff how ab-”

“Where is it?“putol uli ni Aragon.

“Ibinalik ko na sa’yo ah.”

Kakausapin ulit sana ako ni Aeon nang nagsalita na naman si Aragon.

“Find it. Now.“ma awtoridad nitong sabi.

Na bubwisit namang tumayo si Aeon papunta sa upuan ni Aragon sa kabilang dulo malayo sa amin. Napagawi ang tingin ko sa harapan ko at seryosong demonyo ang nakaharap ko pero parang hangin ko itong di pinansin at kinausap nalang si Chad.

Umiling ito at sinundan naman niya ang kaibigan na ngayo’y hinahalughog ang bag niya.

Panandaliang katahimikan sa wakas. Napabuntong hininga ako. Narinig naman ito ni Chad kaya tumawa ito ng palihim.

“Nasa bulsa naman pala ng uniform mo ang phone mo eh. Pinahanap mo pa ako.“tinig ni Aeon.

Naririnig ko ang palapit na yabag ng sapatos ni Aeon. Eto na naman.

“Ok class get on your seat.“wika ng kapapasok lang naming teacher.

“Tabi tayo Seff.“Aeon said as he sneaked beside me.

“Mr. Aeon Vinz Salazar transfer here. Come on! You’re being nuissance there.“dagdag ni Ma’am.

Wala namang magawa si Aeon kundi sumunod sa guro naming mala Malificent.

Savior ka talaga Ma’am. Thank you.

Buong araw ay walang tigil itong si Aeon sa pagsasalita kaya napapagalitan. Ang isip ko naman ay tumatakbo sa kung saan saan. Isa na roon ay kung paano ko haharapin ang sitwasyong ito. Kung papank mo pipigilan ang makabangga o maka away si Aragon.

Di ko lubos na maisip na ganito na ang madadatnan ko.

Gustuhin ko mang lumayo.

Gustuhin ko mang iwasan.

Tila nalulunod ako sa kumunoy.

Tila tumatakbo ako sa aking panaginip.

Hindi maka usad

Talagang may mga bagay sa mundo na kailan man ay hindi natin kayang manipulahin o kontrolin.

Di kayang pigilan.

Tadhana lang…

Tadhana lamang.

-McK.

Chapter 12

Days passed pero nahihirapan parin akong mag adjust sa mga bago kong classmates. Para akong estranghero sa kanila.

Palagi namang nandiyan si Vaughn at Aeon na kinakausap ako pero iba talaga kapag nalayo ka sa kinasanayan mo.

Pilit kong dinidistansya ang sarili sa kanila dahil maliban sa mga pahirit nila Nathalie ay gusto kong ituon ang isip sa pag aaral.

Na mi-miss ko palagi ang mga kaibigan ko. Ang ingay ni Leo at Cha. Ang medyo tahimik at at pormal na si Marielle. Ang pagiging strikto ni Elias at ang malokong sina Kenj at Echo. Kahit na nagkikita naman kami tuwing break time at lunch ay nalulungkot parin ako.

Siguro nga sa buhay merong mga labang dapat kailangan mong malagpasan na mag isa. It wasn’t freedom because I’m not enjoying it at the moment. But it was independence, a room that is necessary enough for me to grow.

“Lunch tayo Seff.“yaya ni Aeon matapos ang klase namin sa Physics.

“Ah salamat pero kasi-”

“Sige na Seff! It’s been a while since we’re on the same class and we never hang out. Come on.” Vaughn invited.

“Sina Cha kasi baka hinihintay ako.”

“Don’t worry I’ll tell her.“Vaughn added.

“Sige.” I replied short.

Paraan na rin to siguro para maka adjust ako sa bago kong environment.

“Let’s go. Nandoon na ata sina Drey, Migz at Connor.“masayang sabi ni Aeon habang naglalakad kami sa hallway.

Muntik ko ng makalimutan, kasama nga pala nila si Aragon. Tinubuan man ng kaba, kailangan kong gawin to dahil halos araw araw ko na siyang makakasalamuha. Saka di naman siya ang makakasama ko at kakain ako period.

Habang naglalakad ay nag kwekwentuhan kami tungkol sa klase namin at panay ang reklamo ni Aeon dahil mahirap daw ang Math.

Di ko naman mapigilang mapangiti sa kakulitan ng dalawa. Kahit pa tinititigan ako ng mga estudyante ay pilit ko itong isinasantabi.

“Yow! What took you so long?“tanong ni Connor ng dumating kami sa loob ng Caf sa East Wing. Nasa likuran ako ng dalawang malaking lalaking ito kaya parang nakatago ako.

Three of them are sitting. Tahimik lang sa tabi si Migz while Aeon is looking at jis phone. May dalawang babae rin silang kasama. Ang isa ay nakahawak sa braso ni Connor ang isa naman ay masayang nakatingin sa imin–kay Aeon?

“Aeon. This chic is searching for you non stop.“ani Vaughn

“Huh? Do-don’t know her.” Aeon said as he look at me guiltyly

“Get your ugly face out here!“rinig kong hasik ni Aragon sa babae na inis namang umalis.

“Dami mong chics Bro.“Vaughn said with a slight of fun on his face.

“Sorry ’bout that Seff. Aeon cannot handle her flings that well.“dagdag pa nito na kina alma ni Aeon.

Meanwhile the eyes of the three bore on me. And Aragon’s sharp gaze ended with ‘what ya doin’ here?’ look.

“Nga pala we envited little Seff here. And he’s sitting with us.“Aeon proudly said.

Tumango naman si Migz at patuloy ito sa pagkain.

“No prob.” Connor said in a cool way and he smiled.

Aeon then covered Connor’s line of vision of me.

“His eyes are dangerous Seff and his smile is fatal.” Aeon warned.

Nagtaka naman ako.

“Bakit? Anong meron sa mata at ngiti niya?” I asked curiously.

Nagtinginan sina Aeon, Connor at Vaughn at nagtawanan ng malakas. Napatingin samin si Aragon na magkasalubong ang kilay.

“Ang cute mo talaga Seff hahaha!“Vaughn uttered kahit na tumatawa.

Umupo na sila at giniya naman ako ni Aeon na umupo.

“This space is getting crowdy.“reklamo ni Aragon.

May pinaparinggan? Maliit lang naman ako ah. Arte!

“Alis ka daw.“sabi ni Aeon sa babaeng katabi ni Connor.

Aalma na sana ang babae pero sumagot si Connor.

“Yeah. You better go. We’re done anyway.” Connor added na parang walang paki. Mga heart breaker!

Parang iiyak namang umalis ang babae.

“Upo ka dito”yaya ni Aeon sabay giya sa akin sa tabi niyang upuan.

“Sige.‘’

“The moves Aeon! Hahaha!“Vaughn laughed

“Only Aeon can do that!“sabay din ni Connor at nag appearan ang dalawa.

“Shut up. What you want to eat? My treat.“he asked, neverminding the two.

“Salamt pero ako na.” At tumayo ako para mag order sa counter.

May limang taong nakapila sa harapan ko kaya ginala ko ang mata ko sa mga pagkain.

Chopsuey, Pakbet, nilagang baka tapos mainiti na kanin naku nilalaway na ako dito.

“Move.“a deep dark voice came from behind.

When I looked back. I momentarily freeze. It was Aragon, at ang lapit niya sa akin. His dark eyes registers a deadly stare. It send chills down at my spine.

Napa igtad ako sa iniisip at namalayang wala na palang tao sa harapan ko at naiinis itong si Aragon sa likuran ko na pumipila rin.

“Chopsuey po saka nilaga- hala Chopsuey lang po at isang rice.“kailangan ko palang tipirin ang pera.

“Abay himala at may nag order nitong Chopsuey, di kasi ito pinapansin ng mga estudyante.“sabi ng nag seserve na babae.

Natural eh mayayaman sila. Pang mahihirap lang kasi ang chopsuey o sadyang maarte sila.

Umupo na ako sa table at simulang kumain. Nang dumating din si Aragon.

“You really like Chopsuey Drei.“ika ni Connor.

Tiningnan ko ang pinggan niya at Chosuey nga kinakain nito. Himala. Nagtama ang mata namin at tinaasan niya ako ng kilay.

Dumating din si Aeon dala ang sandamakmak na pagkain.

“Eat well.“sabi nito sabay ngiti.

“Wow fiesta! Salamat sa palibre bro.“singit ni Vaughn at nilantakan ang pagkain.

Aalma pa sana si Aeon pero tumahimik nalang ito.

“So taga saan ka Seff?“tanong ni Vaughn.

“Malayo malapit sa kabilang bayan” at tumango naman sila.

“Transferee ka diba. Saan ka nag aral dati?“tanong din ni Connor.

“Oo. Sa Integrated School malapit lang sa amin.”

“Aeon you okay?“tanong ng tahimik na si Miguel kaya napatingin kami kay Aeon.

Namumula ito at tila pinagpapawisan.

“Arghh! Anghang!“sigaw nito saka inom ng tubig.

Nagtawanan naman ang mga kaibigan nito.

“Nilagyan ba naman ng hot sauce ang Dynamite!“natatawang sabi ni Vaughn.

Natawa naman ako at binigyan si Aeon ng buko pie na inorder niya para mawala ang anghang.

Tumigil naman sila at tinukso si Aeon na ngayo’y pangiti ngiti. Weird.

Matapos kumain ay nauna na akong bumalik sa room dahil ang epal ko naman kong sasama pa ako sa kanila. Pagkadating ko sa room ay galit na mukha nina Amber at Lizette ang bumungad sa akin.

“Ilusyunada!“galit na sabi ni Amber at sabay sabunot sa buhok ko.

Para akong iiyak dahil sa sakit at nararamdaman ko ang init sa aking anit na para bang matatanggal ang buhok ko.

“Landi mo! Akala ko iiwasan mo sila pero kapal mo at lumalapit ka pa sa kanila!”

“Amber tama na.’’suway ng isa naming babaeng kaklase. Habang ang iilang naman ay gustong umawat pero walang magawa. Napa upo na ako sa sahig at pilit na kumawala sa kamay ng dalawa.

“What’s the meaning of these?“sabi ng maarteng tinig mula sa pintuan.

Tumigil ang dalawa at sabay kaming napatingin sa babaeng naka pink na halter dress at pang mayamang sapatos.

“Nath did you knew what this little bitch did earlier? Kasama niya sina Dreyfus nag lunch!“sabi ni Amber na ngayo’y pinandilatan ako.

Biglang tumaas amg kilay ni Nathalie na tumingin sa akin at pinag cross ang mga kamay nito.

“Of course. I’m always updated!“lumapit ito sa akin.

“You flirt! Akala mo kung sinong inosente. You’re hiding tricks in your sleeves!“maldita nitong sabi.

“Wag ka ngang lumebel sa amin o sa kanila. Because you’re so cheap. And STAY AWAY.“dagdag nito at nilampasan ako.

“It serves you right!“hirit ni Lizette at sinundan nila si Nathalie.

“Girls what you did was unethical ew! Para kayong squatter gosh! It wasn’t classy at all. I told you don’t let your hands do the works.“maarte nitong puna sa dalawa saka tinarayan ang mga ito. Naiwan naman akong naka upo sa sahig at humahapdi parin ang anit ko.

“Okay ka lang? Pasensya na di ka namin na tulungan.“lapit ng babae sa akin. Siya kanina yung sumuway sa dalawa. Tinulungan niya akong makatayo.

“Ako nga pala si Emy.“pagpapakilala nito. She was so plain and simple pero maganda. Her mellow eyes stands out kung titigan mo siya ng mabuti.

“Salamat.“I replied at pumunta ako sa upuan, tinabihan niya naman ako.

“Minsan talaga hindi nasusukat ng yaman ang asal.“she said.

Tama siya ron. I guess I found a new friend.

Buong maghapon ay magkasama kami ni Emy. At least di na mag isa. Di naman siya masyadong madaldal like may pagka bungangera gaya ni Cha pero madali siyang i approach at sarap niyang kausap. She told me a lot of things, mga bagay na di ko pa nalalaman. Kaya for the next days, we found each other’s company.

“Class, I can’t accommodate you today kaya may iiwan akong group activity sa inyo. Please look at the class bulletin behind you for your groupings and the instructions. Goodbye” nagmamadaling sabi ng guro namin isang umaga at umalis na ito.

Dali dali namang pumunta sa likuran ang mga kaklase ko. Kaya tumayo narin ako para makibalita.

“Sana makapares ko kahit isa man lang sa kanila”banggit ng nakasalubong kong mga babae na ang tinutukoy ay ang mga Hacienda boys.

Humupa naman ang mga tao sa likod kaya pumunta na kami ni Emy.

“Magkasama tayo Seff mabuti naman.” nakangiting sabi ni Emy sabay turo sa listahan ng grupo namin. Mabuti naman at kasama ko siya kasi di ko pa masyadong kilala ang iilan.

“Kasama rin pala natin si Dreyfus.”

Ha? Ibinalik ko sa listahan ang aking mga mata at bigla akong nanlumo dahil sa ilalim ng pangalan ko ay nakasulat ang salitang ‘Aragon’.

“Swerte naman niya.“rinig kong sabi ng isa kong kaklase.

Swerte? Mukha mo! Ba’t siya pa sa karami rami.

“Di tayo magka grupo Seff! Kakainis! Palit nalang tayo Drey!“angal ni Aeon nang nag lunch kami. This time di na ako umupo sa table nila dahil kasama ko na si Emy pero magkatabi lang ang table namin.

Di naman nagsalita si Aragon.

“You know Mrs. Gonzaga, she’s strict and whatever’s on that list, it’s final.” Migs uttered. Tahimik lang akong nag iisip. Tama! Mag fofocus ako sa activity.

Gusto ko sanang tanungin si Aragon tungkol sa activity namin pero dahil sa kaba ay natameme ako.

“Kailan daw tayo mag memeet up Emy?“tanong ko ng mahina.

“Ewan. Nagtatanong rin nga sina Yzza at Ryan dahil wala rin silang alam.” Sagot ni Emy.

Hala. Paano na to? Kung di lang sana kami magka grupo nitong si Aragon ay pangungunahan ko ang grupo pero hindi kami okay. Pero nandito na kami sa sitwasyon kung saan kailangan isantabi muna amg lahat dahil grades namin ang nakasalalay dito.

Pikit mata akong nagbuntong hininga at tatayo na sana.

“Mamaya five, sa student’s lounge.“may diin na sabi  ni Aragon sa kinauupuan niya at tumayo na ito at umalis.

“Mamaya daw Seff. Kala ko talaga mahuhuli na tayo.”

Pagsapit ng hapon ay nagtipon kaming lima sa sa student lounge. May mangilan ngilang estudyante sa paligid.

“Our topic is the Big Bang Theory. I know you have idea about it but knowing Mrs. Gonzaga, it takes more than just our ideas.“bungad ni Aragon ng kumpleto na kami. So it was decided then, he is the leader. Sa dugo nga nila siguro ang pagiging lider.

“We need references. Phones and internet are not helpful enough. So we have to scan every book in the library.“he said with abosolute control and diction.

“Let’ meet here in five thirty.“at umalis na ito.

Kami namang apat ay dali daling pumunta sa library. Knowing si Aragon ay kagrupo namin ay we have to oblige to his words.

“Ma’am is there any science books here about astronomy?“tanong ni Yzza after ng ilang minuto naming pag hahanap. Aragon is nowhere to be found.

“Oh right. There’s one old book but the senior high students borrowed it yesterday for their exhibit. I think nasa stock room ito naka standby.“sabi ng librarian pero tila hindi nila ito narinig dahil sa medyo malayo sila sa librarian at busy na rin. Ayaw kong maistorbo sila kaya ako nalang ang nag volunteer na kukuha.

The stock room is a little bit darker. Malaki ito at daming gamit sa loob. I switched on the light pero di masyadong maliwanag dahil luma na rin siguro at malapit ng mapundi. Nakita ko agad ang libro malapit sa nagtataasang karton at mga silya na pinatong patong kaya kinuha ko ito. Tila may kumalabog saking likuran pero di ko ito pinansin.

Binuklat ko ang libro at tamang tama, narito nga ang impormasyong kailangan namin. Aalis na sana ako ng biglang kumalabog ulit at ng tumingin ako aa itaas at sakto namang nahulog ang mga karton at silya at tumama ang kahoy na upuan sa likod ko kaya dumilim ang paningin ko at nawalan ng malay.

Nang imulat ko ang aking mata ay madilim na ang paligid mag aalas siyete na ata. Hawak ko parin amg libro. Hala! Sina Emy? Ang kagrupo ko?! Tumayo ako at nangapa sa dilim. Tuluyan na ngang napundi ang ilaw.

“Emy! May tao ba diy-” bigla kong pinutol ang aking pagtawag ng narinig ko ang pagpihit ng pinto.

Patay! Baka ang guard? Ma rereport ako sa guidance pag nahuli ako. Ang record ko! Dahan dahan akong naglakad palapit sa may liwanag na nagmumula sa labas.

Tumahimik na ang paligid. Umalis na siguro ang bantay kaya gumaan ng konti ang loob ko.

Tila bulag akong naglalakad at nangangapa sa dilim at natatakot na gumawa ng ingay.

Natatanaw ko na ang pintuan ng biglang may matigas na bagay akong nakapa at gumalaw ito. Tao!

Umatras ako sa sobrang bigla kaya nasagi ko ang kabinet at nahulog ang iilan nitong laman.

Bigla naman akong hinila ng taong nasa harapan ko at niyakap kaya nagpumiglas ako at natumba kami kasabay ng pagkalabog ng mga gamit.

Nang muli kong imulat ang aking mata ay tila may malaking bagay na nakadagan sa akin at ang di ko maintindihan ay ang malambot na bagay sa aking labi.

May umilaw na flashlight sa bintana at iginala nito sa paligid.

“May tao ba diyan!“ang guard ata.

Sakto namang dumaan ang ilaw sa bahagi namin. Halos lumuwa at mahimatay ako ng makita ko ang mukha ni Aragon sa harapan ko at nakapatong ito sa akin.

Ang lalong nagpabilis sa tibok ng puso ko ay ang aktwal na senaryong magkadikit ang aming labi.

Si Aragon at ako na magkaaway…

Ngayo’y nasa madilim na kwarto…

Nangangapa…

Walang imik…

At MAGKAHALIKAN!

Chapter 13

Parang nanghihina ako at nauubusan ng hininga. Nagkatinginan ang aming mga mata at walang kumurap.

Agad ko ring binawi ang aking pagkabigla at handa nang singhalan siya kaya bahagyang naghiwalay ang aming mga labi subalit ilang pulgada lang ang aming mukha.

“Umal-”

“Stay.” mahina pero may diin nitong sabi.

“Ano-”

“The guard is still there.“putol ulit nito sa akin.

Kaya tumahimik ako ng mapagtantong baka mabuking ako, kami ng guard. Kaya kahit na naasiwa ako sa posisyon at alam kong ganon rin siya, ay wala kaming nagawa kundi ang manatili na tila mga estatwa.

“May tao ba diyan?” tinig ng guard sa labas at ang flashlight nito ay nakatuon sa bandang amin.

“Pusa lang siguro.“sabi pa nito at iginala ang ilaw at kalaunan ay pinatay ito kaya dumilim ulit amg silid. Narinig ko ang kanyang yabag palayo sa amin.

Hayyyst salamat naman. Tumayo naman si Aragon at pinailaw nito ang cellphone at pinagpag ang kanyang damit. Ako kaya ang nasa ilalim! Lumabas ito ng silid kaya sumunod ako. Pagkalabas…

“What the hell are you doing here!“galit nitong sabi.

“Naghanap ng lib-”

“Are you insane! It’s past seven! You’re missing for like one and a half hour!“putol nito sakin

“Di ko namala-”

“We’re supposed to finish this groupwork! As a group!“halos pasigaw nito. The veins on his neck protruded and anger is evident on his eyes.

“Teka paano ako makakasagot kong pinuputol mo ako! Pede ba makinig ka muna!“pagalit ko ring sabi. Akala niya siya lang ang may karapatang magalit.

“Nandito ako dahil hinahanap ko ang libro ng astronomy na sinabi ng librarian kanina! Kukunin ko na sana nang natumba ang mga karton at silya kaya nadaganan ko! Pagkagising ko gabi na at doon mo ko nakita at ano… ahmm” biglang uminit ang pisngi ko sa naalala.

“Basta! Sino ba kasi ang nang iwan habang nag reresearch ang grupo?! O etong reference mo!“sigaw ko at sabay salampak ng libro sa dibdib niya at nagmartsa akong umalis. Galit rin ako!

Nakalabas ako ng school at mabuti naman at napaniwala ko ang isang guard na nasa library ako nanggaling.

Madilim na ang daanan pero dahil malapit lang ang boarding house ko ay lalakarin ko nalang ito at dahil na rin sa nagmamadali ako dahil tiyak na nag aalala na sina Marielle at Elias sa akin.

Di pa ako nakakalayo ay may bumusinang Ford Ranger sa likuran ko. Tumabi naman ako sa daan at patuloy ang paglakad. Bumilis ang sasakyan at huminto ito sa gilid ko at bumukas ang pinto sa tabi ng driver.

“Hop in. Ihahatid na kita.“sabi ni Aragon na ang mga mata ay nasa daan. Nag dra-drive na siya? Sabagay mayayaman nga naman.

Ihahatid saan? Baka salvage mo pa ko.

“Wag na! May paa ako.”

“Maraming aso dyan pag gabi. And your friends are waiting for you. Wag ka nang maarte.“he insisted. Pinandilatan ko naman siya kahit di niya naman nakikita at pumasok ako sa loob katabi niya. Nakita kong tumingin siya sa akin.

“Ano?!“pa suplada kong sabi ng binalingan ko siya.

Hindi naman siya umimik at biglang ini-unbucket ang seatbelt nito at lumapit sa akin. Baka halikan niya ulit ako.

“Hala! Anong gagaw-” natahimik ako ng napag alamang sinarado niya pala ang pinto ng kotse sa tabi ko.

Walang imikan kaming dalawa sa kotse. Iniisip kung ano ang tamang sasabihin.

“Ahm kumusta na pala ang group activity?“tanong ko.

“It’s not done yet thanks to you.“bigla akong na upset don dahil tama nga naman baka napag alala ko sina Emy.

“But it will be done by tomorrow.“dagdag nito.

Then another deafening silence. Kanina pa ito mukhang bad mood dahil siguro sa nangyari sa loob ng stock room. Kung tutuusin kasalan ko siguro kung bakit niya ako nahalikan. Kung di lang siguro ako nag panic ng mahawakan ko siya di sana kami dumating sa puntong yon.

“Dito lang”huminto naman ang sasakyan.

“Ahh thank you sa paghatid…” sasabihin ko ba o hindi?

“Ahh sorry din pala kanina”nakayuko kong sabi.

“Siguro kung di lang ako malikot kanin-”

“It’s nothing serious you can go.“putol nito sakin. Napa angat naman ako ng tingin sa kaniya. Tama! It’s nothing serious. Nagkatinginan kami and his eyes were on my lips. Nandiri siguro sa paghalik sa akin.

“Sorry talag-”

“I said leave!” He sounded as if he’s trying to calm himself as he bit his lower lip.

“Ahh kas-”

“What now!“sigaw nito.

“Ang pinto! Hindi ako marunong magbukas!“sigaw ko rin.

Nagmadali naman niyang buksan ang pinto kaya bumaba na ako.

“Stupid.“he uttered.

“Stupid ka rin times two!” I fired back sabay sarado ng pinto at diretso na akong umalis ng hindi lumilingon. Napakasama talaga ng ugali ng demonyong yon!

Pagkadating ko sa tinutuluyan ay walang katapusang tanong ang binato sa akin ng mga nag aalalang sina Marielle ay Elias. At the end they settled for my reason which they bought, well partly it’s the truth that I spent the time doing a groupwork. Subalit kasabay ng gabing yon ay ang tila pabalik balik na pangyayari sa amin ni Aragon.

He is my first kiss! Ganon ganon lang ba yon! Nakainis how the guy I hated the most turned out to be the person who will forever be remembered and will be imprinted on one of the pages of my diary.

Our groupwork turned out to be splendid. Kaya naman todo papuri ang nakuha namin mula sa guro. Though halos si Aragon naman ang gumawa non at dahil nga sa insidenteng yon ay habang nagmeeting kami bago ang presentasyon ay wala kaming imikan.

“Usap usapan sa atin ang malawakang pagkamkam ni Pachito ng mga lupain.” kwento ni Elias ng minsang nagmemeryenda kami sa foodcourt habang hinihintay ang iba.

“Grabe na talaga si Pachito. Simula ng sumanib siya sa mga Mondejar ay akalain mo kung sinong Don. Eh hamak na kargador lang naman yan noon sa merkado, galing lang manipsip.“bulalas ni Marielle.

Si Pachito ay alalay ni Senior Enrique na isa sa may ari ng malawak na lupain sa Culasi pero ayon sa usap usapan ay ilegal na pamamaraan nito sa negosyo. Kaya di makakailang mayaman at tanyag ito.

“Pinapalayas daw nito ang mga di nakakabayad sa mga na rematang lupa o di kaya’y nangungupahan.“dagdag pa ni Elias.

Tahimik lang ako sa pakikinig at dahil kalahati ng aking pag iisip ay lumalakbay partikular sa di kanais nais na pangyayari noong isang araw.

“Si Aling Elma sa kabilang nayon ay halos mamulubi na sa kabebenta ng mga gulay at mga hayop para lamang mabayaran sina Pachito. Nakakaawa talaga.”

“Kaya tayo, mag aral tayo ng mabuti para di tayo madaling maloko at magkaroon tayo ng mga bagay na masasabi nating atin.“pagpupunto ko at sumang ayon naman ang dalawa.

Matapos non ay pumanhik na ako sa aming room at umupo sa aking upuan katabi ni Emy.

“Meryenda ka uli.“sabay abot sakin ng pagkaing nasa styro at canned juice.

“Pabirthday ng classmate natin.“dagdag nito sabay turo sa classmate naming pinalilibutan ng iba. Tinanggap ko naman ito at aakmang buksan ang inumin ng may humablot sa akin nito.

“Ako na ang magbubukas.” presenta ng nakangiting si Aeon sa tabi ko at agad niya naman itong buksan.

“Salamat.“ganti ko sabay inom dito ng konti.

“Dami mong alam Bro.“si Vaughn na napa iling

“Mind your own business Vaughn and maybe you should learn from him.“natatawang bigkas ni Connor.

Nandito na pala sila.

Halos di ako mapakali dahil sa presensya ni Aragon sa di kalayuan.

“Ano ba to? I hate apple-flavored drinks.“reklamo ni Aeon sa hawak niyang canned drink na sinipat pa ang larawan ng mansanas.

“Palit tayo bro.“Aeon pleaded to his friends na nagmamakaawa. Sabay namang umiling ang mga ito.

“You can have mine, it’s orange. Di naman ako nauuhaw kaso na inuman ko na ng konti.“presenta ko.

“You sure? Okay. Palit nalang tayo.” nakangiting tugon ni Aeon.

“Walang bawian.“dagdag nito at pinagpalit at pangiti ngiting uminom.

“You cheeky rascal.“halakhak ni Connor.

“Wait, woah you just had an indirect kiss!“masayang hirit ni Vaughn.

Ano? Indirect kiss?

Nag apiran naman ang tatlo at tila natutuwa. Uminom nalang ako.

“So what’s the status? Should we celebrate this prestige event?“sabi bi Connor.

“Mga baliw talaga.“puna ko na namumula kaya yumuko ako.

“Hey you’re blushing Sweetie. You okay?“panunudyo ni Vaughn. Tumingin naman sa akin ang mga lalaki.

“Wait…is that your first kiss?“bulalas ni Vaughn kaya bigla akong nabilaukan.

“Is that true?“tanong ng namamangha at kyuryosong si Aeon at lumapit ang mukha nito.

“It wasn’t even a real kiss.“tinig ni Aragon.

Halos lumuwa naman ang mata ko sa sinabi niya kaya tiningnan ko siya at nakangiti siyang puno ng kahulugan habang nakapamulsa malapit sa pintuan.

Medyo tumahimik ang silid dahil sa atraksiyong nakuha sa amin.

“It isn’t your first kiss right?“pangungutya ni Aragon habang nakataas ang isang kilay.

Anong tinutumbok mo ha! Na ikaw ang first kiss ko! Argh!

“What do you mean?“naguguluhang tanong ni Aeon. Kaya napabaling ang lahat sa kaniya.

“Well.”

Gago ka ba!

“Because…”

Natatae na ako sa kaba rito.

“Partly, it isn’t considered a real kiss. Just part of that can held the contact of your lips.“explain nito na tinatamad at pagsawalang kibo. Napa buntong hininga ako don.

“Tama!“I nervously uttered.

“Very well said.“palakpak ni Connor at ngumisi naman si Vaughn.

“You knew well Drey. Your virgin lips knows a lot.” Halakgak ni Vaughn at nag apiran naman sila ni Connor.

“Tsk.“Aragon mumbled.

What? Ano daw?

“Can’t wait to know who’s the lucky girl you’ll spend your first kiss with.“Migs playfully seconded.

“Shut up. All of you!“hasik nito at tinawanan lang ng mga kaibigan.

Napailing naman si Aeon na tila may iniisip pero inilingan nalang ito.

Wait, so first din yon ni Aragon? Imposible. Tama imposible dahil playboy rin ang isang yon! Napatingin ako sa kanya at sakto namang nagtama ang aming mata.

Seryoso ang kanyang mata pero ilang lang ay iwinaksi niya ito pasupladong tumingin palayo.  Ang sama na ng ugali, suplado pa!

“See you on Monday.“pamamaalam ni Emy ng uwian na nang hapon. Biyernes ngayon kaya excited ako dahil uuwi ako sa nayon. Makakasama ko na naman si Lola.

Naglalakad ako sa hallway ng sinabayan ako ni Aeon.

“Uwi ka na?“tanong nito.

“Oo. Uuwi pa kasi ako sa amin eh kaya nagmamadali masyado.”

“Hatid na kita.”

“Wag na susun-”

“Sige na. Friday naman ngayon eh.” putol nito sa akin.

“Saka may sasabihin ako sa’yo.“dagdag nito.

“Ano yu-”

“Uwi na tayo.“sabi ng nakatayong si Elias na inaabangan ako sa pag uwi. Seryso at mapanuri ang titig nito kay Aeon sabay kuha ng isa kong maliit na bag na may lamang mga aklat.

“Una na ko Aeon.“pamamaalam ko. Nagdadalawang isip namang tumango si Aeon pero kalaunan ay namaalam narin at umalis.

“Ba’t mo kasama yon? Ano daw kailangan?“usisa ni Elias.

“Hayaan mo na Doy. Nagmamagandang loob lang.”

“Tsk. Nga pala di ako sasama pauwi dahil may training kami bukas.”

“Ah sige. Sus binata na ang Dodoy namin ah.“pagbibiro ko sabay akbay dito.

“May nililigawan na ba? Sabihin mo at interview namin ni Maye. Dapat talaga i-screen ng masinsinan ang mga iyan.“dagdag ko.

“W-wala. Ikaw siguro baka may nanliligaw, sabihin mo lang at uupakan ko yon.“seryoso nitong banta na tinawanan ko lang.

Nagbiruan at nagtawan lang kami ni Elias hanggang sa narinig namin ang sigaw ni Maye mula sa boarding house patakbo sa amin na hinihingal.

“Ba’t ka sumusigaw? Para kang Ita.“banat ni Elias na di pinansin ni Maye.

“Seff.“hinihingal nitong sabi.

“Si Lola Anita…”

Tila kinabahan naman ako bigla sa expresyong natatanaw ko kay Marielle.

“Si Lola nawalan daw ng malay. Dumating daw kasi don si Pachito at sinisingil sa lupa.” kabado nitong sabi.

Nanghina naman ako at halos matumba sa narinig dahil sa pag aala. Kaya walang sabi sabi at diretso ako sa tinutuluyan at kinuha ang gamit at biyahe agad pauwi. Kasama ko si Marielle at si Elias na isinantabi ang gawain bukas.

Sana walang nangyari sa’yo Lola. God please guide us.

Pagdating ko sa bahay ay nadatnan ko si Tiyang Becca na inaasiko ang nakahigang si Lola.

“Tiyang anong nangyari?“tila naluluha kong tanong.

Di na mapigilan at umiyak si Tiyang.

“Ang Lola mo Seff, sinangla ang lupain ng sakahan natin kay Pachito kaya ng singilin ay wala tayong pambayad. Alam mo namang marumi sa negosyo iyang demonyong Pachitong yan! Di makatao ang mga kondisyon.” nahihirapang bigkas ni Tiya sabay paypay sa walang malay paring si Lola.

“T-teka, ba’t naman isasangla ni Lola ang lupa?“pagtataka ko.

“Edi sa panluho mo!“hasik ni Tiyo Fidel mula sa labas.

“Para sa mga kapritso mo! Pambayad sa mga bilihin mo!“galit nitong sumbat.

“Fidel!“suway ni Tiyang.

“Noong nakalipas na mga buwan ay pineste ang gulayan natin kaya naparami ang gastos, tapos ang singil ng pwesto sa merkado at tumaas na rin. Tapos nag aaral ka pa dahil yon ang gusto ni Nanay para sa iyo. Ayaw niya namang ipagsabi sa iyo dahil baka maka abala daw sa pag aaral mo.“malungkot na sabi ni Tiyang.

Nanlumo ako lalo. Di ko akalaing ganito kalaki ang isinasakripisyo ni Lola para sa akin.

“Kaya kanina nang sumugod dito si Pachito ay binantaan niya si Nanay na pati ang bahay at lupa na ito ay kukunin bilang kolateral sa utang natin. Kaya kanina ibinigay na ni Inay ang mga alagang hayop natin sa kanya. Paano na to? Tatlong buwan nalang daw ang palugit ang ibibigay.” Hagulgol ni Tiyang.

“Ilan ba ang babayaran natin Tiyang?”

“K-kung idadagdag ang interes, higit kumulang i-isang daan at l-limampung raang libong p-piso.”

“Mapapatay ko talaga ang Pachitong yan!“galit na sabi ni Tiyo Fidel.

“Gagawan natin ng paraan ito Tiyang, Tiyo Fidel.“pangungumbinse ko kahit na malaku nga ang kakailanganin namin.

“Paano ’nak? Ang maliit nalang ang ipon namin dahil sa pagpapagamot ko dahil inatake ako ng hika nang nakaraang linggo.“nawawalang pag asang sabi ni Tiya.

Isip Seff. Mag isip ka.

“May ipon din ako subalit hindi yon sapat.“presenta ko.

“Isasangla ko ang singsing natin Fidel.“disperadong saad ni Tiyang.

“Ano! Eh sa kasal natin yon!”

“W-wala ng paraan Fidel.“hagulgol ni Tiyang at niyakap nalang siya ni Tiyong.

Napa iyak na rin ako. Masyado nang mabigat ang dinadala nila.

Kung sana lang.

“Tiyang…”

Ito lang ang naiisip sa ngayon.

“Bukas pa ba ang inaalok mo?”

Tumingin naman sa akin si Tiyang.  

“Magtratrabaho ako sa Hacienda Aragon.”

Chapter 14

Bumungad sa akin ang napakalawak na bakuran ng mansyon ng mga Aragon. Malaki ito sa malayo subalit literal na mansyon ito sa malapitan. Maka luma ang disenyo pero tila bago ito dahil sa maayos na pag aalaga.

“Ang mga katiwala at manggagawa ay may sariling tuluyan sa bandang likuran ng mansyon. Doon tayo tutungo ngayon at mamaya ay pupunta tayo sa opisina ng Don.” pangaral ni Tiyang na gumising sa aking diwa.

Ilang araw na ang lumipas simula ng pangyayaring iyon ay nasang ayunan namin na maninilbihan ako sa Hacienda para makatulong sa gastusin. Hindi payag rito si Lola subalit pumayag din sa kondisyong mapapanatili ko ang mataas na grado sa pag-aaral.

Ito ang panibagong bukas na kailangan kong harapin. Batid kong madaming mangyayari subalit sa ngayon ang dapat kong iisipin ay ang makatulong kina Lola.

“Iilan lang tayong tumutuloy rito dahil malapit lang ang bahay ng iba.“sabay giya ni Tiyang sa tuluyan ng mga katiwala.

Pumasok kami sa loob ng mansyon at sa likuran kami dumaan.

“Tandaan mo ’Nak alas kwatro ng umaga ang gawain mo bago ka pumasok sa iskul. Sa hapon naman ay alas singko hanggang gabi na. Tuwing sabado naman ay buong araw ang ating serbisyo at sa linggo naman ang araw ng pahinga pero minsan kailangan ding magtrabaho kung importante. Sana ay di ka mahirapan…”

Di ko na nasundan si Tiyang dahil masyado akong namangha sa loob dahil puro ginto at pilak ang nakikita ko. Madaming pasikot sikot sa loob na aakalain mong mawawala ka pag pinag tripan kang iwala rito. Nagkalat rin ang ibang mga katulong na may mga ginagawa. Nakatingin ang iilan na may halong kyuryosidad.

Sa malaking bulwagan ay napadako ang aking tingin sa malaking larawan ng pamilya. Napapalibutan ito ng mga maliliit pang iba at tila ngayon lang ito kinuha. Ang Donya ay sopistikadang nakaupo katabi ang Don na sumisigaw ng kapangyarihan. Aakalain mung wala itong mga anak dahil sa ang babata pa ng mga mukha. Naka upo naman sa sahig ang nag iisang anak na babae na si Selena tila prinsesang mayumi. Habang sa likuran ng mag asawa ay ang tatlong anak na lalaki na naka itim na americana. Sa gilid ay ang panganay na si Anthony na may seryoso subalit may multo ng ngiti sa mga labi. Sa kabila ay ang bunsong si Drake na may malawak na ngiti, ang mukha nito ay nakuha niya sa Donya. At sa gitna ay si Dreyfus na seryoso lamang ang tingin. Nasa lahi na siguro nila ang pinagpala. Gusto ko mang itanggi subalit may ipagmamalaki rin itong si Aragon, masama ngalang ang ugali!

“Halos lahat ng gawain natin ay dito sa unang palapag dahil sa itaas ay may naka toka na riyan at halos pribado ang mga yan.” putol sakin ni Tiyang sabay tingin sa ikalawang palapag ng bahay.

“Mamaya ko na ipagpapatuloy ang mga dapat mong malaman.” putol niya sa akin at tumigil kami sa harap ng isang pintuan.

Kumatok ng tatlong beses si Tiyang.

“Ako ho ito si Becca.”

Saka naghintay ng ilang segundo saka ito binuksan. Sumunod ako kay Tiyang papasok at bumungad sa akin ang nakaupong Don na naka salamin na tila may inaasikasong papeles.

Umangat ito ng tingin at inilapat niya ang tingin sa akin ng matagal saka kinuha ang salamin at umupo ng maayos.

“Siya ho Don Antonio ang aking pamangkin na sinasabi ko sa inyo.” wika ni Tiyang.

“Di ba siya masyadong bata para magtrabaho Becca.” malamig na tugon ng Don. Kinabahan naman ako bigla.

“Kasing edad niya ho si Sir Dreyfus at sanay na po siya sa mga gawain.” tumango naman ang Don.

“Sabihin mo, bakit nais mong magtrabaho sa Hacienda?“tanong nito at halos mangisay ako sa kaba ng dumako ang tingin niya sa akin.

“A-ah kailangan po namin ng panustos sa aking pag aaral at pambayad narin ho sa utang kaya gagawin ko ang lahat makatulong man lang kina Tiyang.” kinakaba subalit tapat kong sagot.

“Di parin nagbabago si Pachito. Di ba ito alam ng mga Mondejar?” wika nito.

“Sige gusto ko ang mga tulad mo na masisipag at tapat. Kailangan ng hacienda ng mga tulad mo.” nakangiti nitong sabi na nagpalaho sa lahat ng lamig sa katawan ko.

“S-salamat ho Don.”

Bumukas naman ang pinto sa aking likuran at pumasok ang panganay sa mga Aragon at tumingin ito sa akin.

“Sorry for interruption.” excuse nito.

“Dad I bought all the papers you asked from the company.” sabay tabi nito sa Don.

“Wait, you look familiar.” ika nito habang nakatingin sa akin.

“You noticed too? Parang pamilyar nga siya.” dagdag ng Don.

“Ahh nang Quiz Bee contest po siguro Sir, apat na taon ang nakakalipas.“sagot ko.

Humalakhak naman si Sir Antonio.

“Tama! Dreyfus lose that one! It was Epic! I remember you little genius. Was it Guanzon?“ang kasiyahan ay di nito maitatago.

“Ah opo.‘’

Napatango naman ang Don.

“Kung gayon ay nag aaral ka pa Iho?”

“Sa katunayan Don Antonio ay magka klase sila ni Sir Dreyfus.” Sabi ni Tiyang at tinanguan ulit ito ng Don at ngumiti ito sa akin.

Pagkatapos ng ilang sandali ay lumabas na kami ni Tiyang.

“Alam mo naman ang daan pabalik Nak? May aasikasuhin lang ako sa kusina. Magpahinga ka na at bukas ka magsisimula” tumango naman ako at nagsimulang maglakad pabalik.

“You’re too pretty para sa Iho.” tinig ng lalaki sa aking likuran.

“A-ah Sir Anthony.”

“Tsk. Don’t call me Sir.” tahan nito ng magkatabi na kami.

“Para akong matanda hahaha! Kuya Anthony nalang.” mabait na ngiti ang ipinakawalan nito saka ginulo ang buhok ko.

“S-sige po.”

“Mauna na ako. I have to go back to the office.” ngumiti ulit ito at nauna ng naglakad.

How come ang babait nila? Tama! Ampon si Aragon! Natatawa na ako sa iniisip ko.

Pagsapit ng gabi ay agad na sinabi sa akin ni Tiyang ang aking mga gawain. Ibinilin daw ng Don na magagaan lang na trabaho ang iatas sa akin para di ako mahihirapan sa pagsasabay sa pag aaral. Di na ako magtataka kung bakit maunlad ang hacienda dahil tiyak akong magaling siyang tagapamahala at mabuti siyang tao.

Kinabukasan ay maaga akong nagising at tumulong sa kusina.

“Naku wag na Seff. Hayaan mo na ang mga pinggan jan. Si Jelay na ang bahalang mag hugas niyan.” ika ni Aleng Dolor. Ang pinakamatanda sa at Mayor Doma sa hacienda na ngayo’y nagtsatsaa kasama ang iilan. Sabi ni Tiyang ay pito raw silang katiwala rito sa loob ng mansyon at mas rami rami naman ang sa labas.

“Ako na ho Aleng Dolor, wala naman po akong gagawin saka di po ako sanay na walang ginagawa.” Tugon ko.

“Mabait nga talaga at masipag itong pamangkin mo Becca.” ika ni Aleng Joy na nasa apat na pu ang edad.

“Aba oo naman. Likas na maaasahan yan sa ano mang bagay. “ tugon ni Tiyang at nag kwekwentuhan na sila dahil medyo maaga pa naman.

“Mabuti nandito ka.” sabi ng tumabing si Jelay sa akin. Mas matanda ito ng ilang taon at halos dito na lumaki.

“Hindi na ako ang puro laman ng chikahan ng mga matatanda dito” at humagalpak ito ng tawa habang naghuhugas din ng pinggan. At nagkwentuhan rin kami kaya laking pasasalamat ko sa full charge nitong bibig at nawala ang antok ko.

Habang nag aagahan naman mga Aragon ay nasa kusina lang kami ni Jelay at nagkwentuhan.

“Mababait ba ang mga Aragon, I mean pati ang mga anak nila?” Panimula ko.

“Aba’y oo naman. Lalo na si Donya Elena. Ang mga anak naman, si Sir Anthony paminsan minsan nalang siyang dumalaw rito dahil busy sa pag negosyo ng pamilya at nag mamasters pa ito pero mabait yon! Si Mam Selena naman ang palabiro at ang bunsong si Sir Drake ay napaka masiyahin. Sa Iloilo sila nag aaral pero narito sila ngayon dahil week end. Si Sir Dreyfus naman palaging seryoso ang mukha non at parang galit.” pagkwekwento niya.

“Pangit kaya ng ugali non saka maarte!“gatong ko.

“Di naman. Mabait din yon saka masipag. Lahat naman ng lalaking Aragon ay tumutulong rito sa hacienda lalo na sa mga gawain! Naku ang gwagwapo pa! Pag nakita mo lang silang hubo’t hubad ang katawan habang nangangabayo o di kaya ay may pinapasan naku lang!” dagdag nito na tila kinikilig pa sa iniimagine.

Napa isip naman ako sa sinabi ni Jelay habang nagdidilig na halaman sa labas. Si Aragon? Mukhang tamad yon eh!

“Iha patay na ata ang halamang yan.” napatingin naman ako kay Donya Elena na narito na pala at ko man lang namalayan.

Teka ‘Iha’? Mukha ba akong babae? Tiningnan ko ang suot t shirt at jogging pants.

Totoo ngang napakaganda ng Donya. Sopistikada ito at di masyadon ma alahas sa katawan. Simple ang damit nito di tulad ng mga na iimagine kong mga Donya sa palabas.

“Ah mabubuhay pa po ito Donya. Hindi lang po masyadong na babad sa araw dahil sa malalaking halaman ang katabi niya at matigas na rin po ang lupang kinatitirikan at kung sana po ay may popo ito ng baka. “paglalahad ko.

Tumango naman ang Donya na tila namangha.

“Marami kang alam sa mga halaman Iha. Nakakamangha.” at ngumiti ito sa akin.

“May taniman din ho kasi kami ng Lola ko sa bukid.”

“Di ko na kasi masyadong nabibisita itong hardin subalit masaya akong may mag aalaga na nito. Tiyak akong bago ka lang dito. Anong pangalan mo Iha?”

“Seff po ang aking pangalan Donya.” pagpapakilala ko.

“Ikaw yung pamangkin ni Becca? Nakakatuwa dahil ikaw ang bukambibig ni Antonio kagabe na nakatalo sa aking anak.“nakangiti parin nitong sabi.

“A-ah pasensya na po.”

“Ma, you’re making Seff nervous. Ini interrogate mo ata.” ika ng kakarating lang na si Anthony saka humalik ito sa pisngi ng ina at ngumiti sa akin.

“Morning Seff.“bati nito.

“Good morning ho Sir- ah Kuya.” pagtatama ko at tumango naman ito.

“I have to go Ma. Bye.“at ginulo nito ang buhok ko bago umalis. Uminit naman ang pisngi ko.

“Sorry for making you uncomfortable Iha. Oh I’m calling you Iha, you’re so pretty dear.” she giggled.

Nahiya ako ng kaonti. “H-hindi po ako babae Donya.” tila nangangaralgal kong sabi.

Ngumiti naman ang Donya. “I’m very much open to the contemporary times dear. And I know what beauty is if I saw one. You’re beautiful Iha.”

Bigla namang gumaan ang loob ko at muntik ng mapapa sana all. Pagkatapos ay pinagpatuloy na namin ang gawain at kwentuhan tungkol sa bulaklak at mga halaman.

Pilit nilang nililimitahan ang aking gawain dahil halos ako nalang daw sa lahat. Di naman sa nag papa impress ako subalit gusto kong gawin ang lahat, dahil narin siguro sa tindi ng aking pagnanais na mabayaran ang mga utang.

Matapos nila akong itaboy ay ginala ako ni Jelay sa rancho para naman ay maging pamilyar daw sa akin ang lugar. Mas malaki pa ng ilang beses ang rancho nila kesa kina Charity kaya lalo ulit akong namangha.

“Kung babaybayin ay di natin malilibot itong hacienda sa isang araw. Dahil daan daang hektarya ang pagmamay ari ng mga Aragon. Kaya dito lang muna tayo sa rancho baka maglabasan mamaya ang mga barikos beyns ko.” pag reklamo ni Jelay.

Dahil pasado alas kwatro na ng hapon ay di na masakit ang sikat ng araw.

“Para saan yang malaking bahay na yan?” turo ko sa malaking tila bahay na tila kamalig sa di kalayuan.

“Ah yan ang tuluyan ng mga kabayo. Doon naman sa kabila ay ibang mga hayop.“turo nito sa iba pa.

“Dali bisitahin natin!” masaya nitong sabi at hinila ako ng mabilis.

Pagdating sa loob ay tumambad ang malawak ng kuwadra at mga kabayo. Malinis ang paligid at talagang inaalagaan ito ng mabuti. May iilan ring lalaking katiwala ang naririto.

“Seff dito ka muna sandali. Tawag ako ni Kuya doon. Saka wag mong lapitan si Samyr suplado yon.” paalam ni Jelay saka pumunta sa lalaking katiwala sa di kalayuan. Sino si Samyr?

Sinamantala ko naman ang pagkakataong iyon para lumapit sa mga kabayo. Lubos akong namangha sa mga ito at di ko mapigilang hawakan ang isang malapit sa akin.

Naglakad pa ako pa loob hanggang sa natuon ang aking pansin sa kulay puting kabayo sa dulo. Medyo maliit ito kumpara sa iba siguro’y bata pa ito.

Tila umaatras ito habang ako’y papalapit at kumawala ng isang ingay. Kahit kinakabahan ay nilapitan ko pa ito at dinampi ang aking palad sa mabalahibo nitong mukha at tumigil naman ito na kinangiti ko.

“Ang ganda mo naman. Anong pangalan m- Aray!” putol ko ng may humila sa aking braso na napaka higpit.

“What the heck are you doing!” sigaw ng galit na si Aragon. Teka siya ba to? Simple ang damit nito at may bahid pa ng mga putik ito.

“Ano ba masakit!” reklamo ko at tumigil ito at binitawan ako.

“It’s dangerous…” tumigil ito.

“For Samyr to interact to others.” So si Samyr pala ang pangalan nitong kabayo. Teka kabayo pa talaga ang mas ina alala? E mas malaki kaya yon sa akin.

“Anong dangerous! Eh lumapit nga sa akin…eh” agad pag kalma ko ng maalalang siya nga pala ang anak ng pinagsisilbihan ko.

Agad naman akong na nerbyos.

Biglang tumalim ang tingin nito sa akin sa lumapit.

“Wait, why are you here?” tanong nito na lalong nagpa kaba sa akin.

“I’m asking you.” He said sternly.

“A-ah kasi…”

“Seff! Halika n- ay magandang hapon po Sir. Pasensya po sa abala, aalis na po kami.” mabilis na sabi ni Jelay saka ako hinila.

“Ba’t siya nandito. Diba pinagbabawalan ko na lumayo kay Samyr.” seryoso pero mabigat nitong sabi.

“Ah pinasyal ko lang ho Ser si Seff sa rancho para mapamilyar siya sa hacienda.” Sagot ni Jelay.

Gumuhit naman ang pagtataka sa mukha ni Aragon.

“Si Seff po ay bagong katiwala sa Hacienda.” dugtong ni Jelay.

Ilang sandali ay tumitig ito sa akin.

“Makaka alis na kayo.” utos nito pero bago pa man ito tumalikod ay may multo ng ngiti ang kanyang labi.

Hindi to maganda.

-McK-

Chapter 15

Hinihingal akong bumalik sa loob ng bahay. Inaasahan kong magkikita kami pero di ko maiwasang kabahan parin sa paghaharap naming iyon. I know di pa iyon ang huli kaya dapat na akong masanay.

Pagsapit ng hapunan ay sinabihan ako ni Tiyang na tumulong daw ako kaya habang hawak ko ang kaserola ng ulam ay siya namang pagtibok ng mabilis ng aking puso.

Pagsapit ko sa mesa ay tila may pinag uusapan ang Don, si Kuya Anthony at si Dreyfus, siguro’y tungkol sa business. Si Selena naman ay busy sa kanyang phone. Habang si Drake naman ay nakikinig rin pero minsan ay palinga linga ito.

Napaangat ng tingin si Dreyfus at tumaas ang kanyang kilay ng magtama ang aming mata. Sa gilid ng aking mga mata ay nakamasid naman si Drake sa akin.

“Have you eaten na Iha?” biglang tanong ng Donya sa akin nang ilagay ko sa mesa ang ulam.

“Ah mamaya na po kami Mam.” sagot ko.

Ngumiti naman ang Donya.

“Ma, he’s a boy.” Aragon spoke na may multo ng ngiti.

“He’s not a boy… actually.” rinig kong sabi ni Aragon at bigla tuloy akong nahiya. I know that there’s nothing wrong with who you are- with who I am pero ito yung point wherein na pag hinahamak  ka na, there’s a part in you questioning tons of ‘Whys’.

Umangat ng tingin ng lahat at sa akin ito nakamata.

“Oh shut up Drey!” suway ni Kuya Anthony.

“Boys stop!” Selena glared at them.

“Seff is an amazing person. You know, he’s the only person who made me realize that a dying plant is not actually dead.” ika ng Donya na ikinatigil ng lahat.

“I love gardening and all the time I spent there with you my children, all you said was ‘Why bother the dying ones? We’ll get a new one for you.’.” dagdag pa ng Donya.

“He has a good heart. And it’s all that matters.” ngiti ng Donya sa akin.

“Aww, Mama’s getting sentimental.” alo ni Selena at niyakap ang ina.

“You’re Mom’s right. With all the riches we had. I loved her because the very moment I first laid my eyes on her, I knew she’s a good woman.” dagdag ng Don sabay hawak sa kamay ng asawa.

“Wait- I’m right! It was you!” biglang tugon ni Drake.

“You’re the one who put this man down.” he said while pointing to Dreyfus.

Sumimangot naman si Dreyfus at patatahimikin na sana ang kapatid.

“Hahaha! You remembered it too?” halakhak ni Kuya Anthony.

At doon na nagsimula ang paghahamak kay Aragon ng kanyang mga kapatid. All the time they were laughing and bullying him. Buti nga!

Matapos ang hapunan ay nagsi alisan na ang lahat maliban sa aming mga katiwala.

Habang nagliligpit ay lumapit sa akin si Jelay at naki tsismis pa tungkol sa kung papano ko daw nakaharap ang mga ito dati.

Nasa kalagitnaan kami ng pag uusap ng tinawag ako ni Tiyang at inutusang dalhin daw sa kwarto ni Drake ang baso ng gatas.

Umakyat ako sa ikalawang palapag ng mansyon at binaybay ang dulo ng pasilyo.

Kumatok ako sa pinto ng tatlong beses at naghintay subalit walang nangyari.

“Sir! Eto na po ang gat-.”

Bumukas ang pinto at bumungad sa akin ang nakasandong si Aragon at naka boxer.

Bigla akong di mapakali at di ko mawari kung saan titingin dahil parang umiinit ang aking pisngi. Sisinghalan ko pa sana subalit napagtanto kong nagtatrabaho ako… sa kanila.

He caught my eyes with amusement on his face. He then shot his brows up as if asking a question sabay tingin sa hawak kong gatas.

“I don’t drink milk.” he said.

“Para sana kay Sir Drake.” mabilis kong tugon para maiwasan ito.

“That’s his room.” turo nito sa katapat na kwarto. Bobo Seff!

“Okay. Salamat.” agad kong talikod.

“Wait.” habol nito.

Napapikit naman ako sa inis at pangamba. Hinarap ko siya na seryoso ang tingin sa akin.

“Ano ka nga ulit dito?” he asked.

Kumunot naman ang aking noo.

“Nagtratrabaho ako rito. So… katiwala?”

“Definitely. So ano mo ako?” He grinned.

Napaisip naman ako sa kung ano ang pinupunto niya. Then a sudden light bulb spark into my mind. Agad kong naintindihan ang nais itumbok ng demonyong ito.

“Boss po.” I answered half-politely.

Ngumisi naman ang loko.

“Don’t forget that from now on.” Til nasisiyahan nitong sabi.

“Opo S-sir Dem- Dreyfus. Pasensya po sa abal-.” di ko na matapos ang sasabihin dahil sinarado na nito ang pinto.

“Bastos!” gigil ko.

Kinatok ko ang kabilang kwarto.

“Come in.” narinig kong sagot mula loob.

Binuksan ko ang pinto at pumasok na sa malaking kwarto.

“Paki lagay nalang diyan Aleng Becca.” utos ni Sir Drake habang nakaupo sa study table nito na tila may pinoproblema.

“Dito ho Sir?” tanong ko turo sa isa pang maliit na table.

Nabigla namang napatingin sa akin si Sir Drake.

“A-ah ikaw pala.” tumayo ito at lumapit sa bandang tabi ko sabay kuha ng kanyang damit sa sahig.

Kinuha nito ang gatas sa akin.

“Hindi ako umiinom nito. I mean p-para sa aso- ah sa pusa pala ito.” wika nito sabay kamot sa ulo.

Napangiti naman ako.

“Inumin niyo na ho yan Sir habang mainit pa.”

“Ah yeah. Thanks.” kinuha nito ang gatas at uminon ng konti na tila nahihiya parin at bumalik na sa upuan sabay gusot ng papel.

Tumalikod ako at aalis na sana ng nagsalita ito.

“Can you help me? Please. I hate Chemistry.” he hardly uttered.

“S-ige po.” sagot ko.

“Could you please just call me Drake? I feel so old.” he smiled jokingly.

I noticed the resemblance of him and Aragon. Their jaw, nose and physique almost the same only Drake’s eyes were more friendly and expressive. Pero sa ugali? Isang malaking pagkakaiba.

I spent hours teaching and helping him and I was right. Madali itong pakisamahan at palabiro. I don’t know spending few hours with someone made me realize that friendship is timeless. It doesn’t require specific time frames.

“See you next weekend.” he said when we finished.

And thank you Seff. I’m not genius like Kuya Drey so thank you for the time.“ tumawa ulit ito.

“Walang ano man. You’re smart Drake and you don’t have to be a genius.” I replied honestly.

He smiled.

“Hope so. Anyway what do you want? I’ll shop in Iloilo, you know as a sign of my gratitude.” Babalik na kasi ito sa Iloilo bukas ng madaling araw dahil Lunes na bukas.

“Uhhm. Basta wag ka lang bumalik dito na tinitsismis  ang prof mo sa Chem.” I joked and he laughed for the nth time.

Lumabas na ako ng room na may ngiti subalit naglaho iyon ng bumungad sa akin ang tila naiinis na si Aragon. He’s leaning to his door with arms cross on his chest. Yumuko naman ako.

“Does serving a glass of milk take hours?”

“Nagpaturo lang po Sir si Drake sa akin.” I answered.

“So now you’re a tutor?” panghahamak nito.

“I’m not. Pero tutulong ako pag kinakailangan.” pagpipigil ko sa inis.

Ano ba ang kinagagalit nito? Does it concern him or baka naman nagagalit ito dahil tinituruan ko ang kapatid niya? O baka dahil nagmamagaling ako?

“You’re here to clean and clean and clean! And laughing around inside my brother’s room is not part of it!” galit nitong sabi at namumula na ito na tila bulkang Taal n ano mang oras ay sasabog.

Tumikhim naman ako at bahagyang yumuko. I guess he’s right. I should never stop sticking to the boundaries.

“Pasensya na po. Masusunod po Sir.” I said pretending it’s okay. At dali dali na akong umalis.

Medyo gabi na kaya bumalik na ako sa aming tuluyan at sinagot ang mga tanong ni Tiyang tungkol sa pagkawala ko ng ilang oras.

Dalawang araw palang ako rito ay grabe na ang nangyari. But somehow I know there are problems that I have to face and I have to tolerate because I need to. Ilang buwan lang ito, matapos naming bayaran ang utang ay tiyak matatapos rin ito.

The next day maaga akong nagising dahil may pasok na. Pagkatapos ng aking gawain ay sumabay na ako kina Jelay papuntang bayan dahil bibili sila ng mg supplies.

Ganon parin sa klase. Walanf tigil ang pangungulit nina Aeon at Vaughn sa akin. Nang dumating naman si Aragon ay nagtamaang aming mata, umiwas na ako at kinausap nalang si Emy.

Pagsapit ng tangahalian at sumabay ako kina Marielle at natuwa ako dahil kompleto kaming lahat sa mesa.

Di maiwasang buksan ni Marielle ang usapan kaya nagtanong na rin sina Cha at Leo kaya nalaman rin nila ang lahat ng nangyari.

“I will ask Dad about the Mondejars.” worried na sabi ni Cha.

“Okay lang Cha. Mababayaran rin namin ang lahat.”

“Paano sa Hacienda? Nag cro-crossing na ba inyong path ni Papa Dreyfus?” tanong ni Leo.

“Natural! Boba mo talaga!” singit ni Cha.

At nagpatuloy ang among usapan hanggang sa bumalik na kami sa kanya kanyang klase.

Pagsapit naman ng uwian ay nag alok si Aeon na sasamahan ako subalit agad ko itong tinanggihan.

Palabas na ako ng gate ng  tumigil ang isang  puting Fortuner sa tabi ko.

Bumukas ang salamin sa Driver’s seat at iniluwa nito ang nasa forty’s nang  si Kuya Selmo, ang driver ng mga Aragon. Ngumiti ito sa akin.

“Seff sumabay ka na pauwi.” imbita nito.

“Ah sig-.” Agad nahila pabalik ang aking dila ng makita ko kung sino ang nasa likod ng driver. Si Aragon na nakatingin lang sa harap.

“May bibilhin pa po ako Kuya Selmo. Mauna na po kayo.”

“Ganon ba Seff? Baka gusto mong hintayin ka nalang namin?” tanong niya.

“Wag na ho Kuya. Matatagalan pa po ako.” pagpaumanhin ko.

Ngumiti naman ito kaya umalis na ako at diretsong lakad papunta sa terminal ng mga traysikel.

Habang bumabyahe ay binubuklat ko ang aking handouts para mag review at magbasa. Malayo layo na rin ng humikab ako at umangat ang aking tingin. Dahil sa likuran ako ng traysikel nakaupo ay biglang bumalik lahat ng hanging aking binuga dahil sa pamilyar na puting sasakyang nakasunod sa amin. Medyo kinabahan ako pero winaksi ko iyon at isinantabi.

Tumigil ang traysikel sa bungad ng gate ng hacienda. May tatlong minuto pa akong lalakarin bago ko marating ang aktwal na mansyon. Binuksan naman ng guard ang maliit na pinto dahil kilala na ako nito.

Naglalakad na ako ng narinig ko ang paparating na sasakyan kaya binilisan ko nalang at paglipas ay dinaanan lang ako nito. Guminhawa naman ako ng lubos.

Paglipas ng mga araw ay ganon pa rin ang nangyayaring pagyaya sa akin ni Kuya Selmo kaya tuwing umuuwi ay binibilisan ko na o di kaya ay humahalo ako kumpol ng estudyante at sa unahan na ako ng traysikel umuupo para mag patay malisya na hindi ko sila nakikita tuwing magkasunod ang aming sasakyan.

“Palaging magkasunod lamang Iha ang inyong pagdating ni Dreyfus sa bahay. Mas mabuti sigurong sumabay ka nalang sa kanya pauwi. At tutal magka klase naman kayo.” minsang sabi ni Donya Elena habang nag aayos kami ng pananim.

“Wag na po Mam Elena. Nakaka abala saka nakakahiya po.” pagpapalusot ko.

“Oo nga naman Seff sumabay ka na lang makakatipid at mas safe pa.” dagdag rin ni Drake na tinutulungan kami sa gardening.

Sabado ngayon kaya dito siya sa hacienda.

“Kung dito lang ako nag aaral. Tiyak araw araw tayong sabay papunta sa school.” dagdag pa nito.

Sakto namang napadaan si Aragon.

“Iho, come here for a second.” tawag nito sa anak. Lumapit naman si Dreyfus.

“Son pwede bang isabay mo na palagi si Seff off to school?” maamo nitong tanong.

Tumingin naman sa akin sa Aragon with his stern face and a hint of grin.

“Wag na po Mam! I mean may pinupuntahan pa po kami ng mga classmate ko saka activities na tinatapos.”

“Ayaw mo bang sumabay sa anak ko Iha?” pa guilty na tanong ng Donya.

“Oo nga Seff. Teka, inaawat mo ba siya Kuya?” mapanghushang tanong ni Drake. Tama ka dyan!

Nagkibit balikat lang ito.

“Sige na Iha.”

Lalo namang lumaki ang ngiti ni Aragon.

“Hindi naman po Mam. Ahh kasi.”

“It’s settled then.” palakpak ng ina nito saka lumipat sa kabilang side. Sumunod naman si Drake. Naiwan naman si Aragon.

“You heard her right?” mapang uyam nitong sabi saka umalis.

Kina umagahan ay mas lalo ko pang inagahan ang pagpunta sa school. Yung tipong mas nauuna pa ako sa guard dumating. Tuwing uuwi naman ay imbes na sa gate one ay nasa gate two ako dumadaan. Hindi lang mag krus ang aming daan.

Napabuntong hininga ako dahil ilang araw na ring tagumpay ang aking pag iiwas. Sa klase naman ay nagkukunyari akong hindi big deal ang aking pag iiwas. Which is hindi naman talaga. O ako lang ba?

Naglalakad ako papuntang gate two ng nakasalubong ko ang mga Hacienda Boys.

“Dito ka sa gate two dumadaan Seff?” Tanong ni Aeon.

Patay!

“Oo nga. Ang layo nito sa boarding house niyo ha.” Vaughn followed.

“Di naman. May ano lang… may ano ahmm.”

“May iniiwasan?” Aragon uttered na nakuha ang atensyon ng lahat.

Pinagpawisan naman ako.

“Sumabay ka na. If you don’t Mama to hear this.” ika nito sabay alis with his hands on his pockets.

“Sabay saan?” pagtataka ni Aeon.

“House.” Aragon replied.

“Ah kasi-.”

“Now.” habol ni Aragon kaya sumunod na ako sa kanya. Leaving the four boys curious and dumbfounded.

“Teka! Di ako sasabay sa’yo?” Sabi ko nang makahabol ako sa kanya.

“Okay. I’ll tell it to Mom.” plain niyang sagot while walking.

“Wag mo akong i threaten! Eh ayaw ko nga sabi eh…Sir!” emphasize ko sa Sir.

Tumigil ito at hinarap ako with his jaw cleanching.

“And why is that?!” He hissed.

“Boss po kita, tauhan niyo lang ho ako. Magkaib po iyon. Pinagsisilbihan ko po kayo dahil yon ho ang trabaho ko Sir! Di po ako naging katiwala sa hacienda niyo para makisabay sa sasakyan! I’m employed to clean and clean and clean!” pagpipigil ko sa galit. Well binabalik ko lang ang sinabi niya.

“Alam ko ho ang lugar ko Sir. And I will stay on my place and so do you.” habol ko.

I saw a hint of guilt on his face. I saw his face soften a little pero iwinaksi niya iyon.

“Right. You’re right.” sabi nito. Salamat naman.

Tumalikod na ito.

“As you said earlier, ako ang Boss. So sasabay ka sa akin pauwi.” he boldly said.

“That’s an order.” dagdag pa nito at nauna ng umalis. Leaving me with a thought on my head.

Saan ako lulugar?

He’s the boss.

Lulugar ba ako malapit sa kanya?

Is staying close to him a chance to distance myself from the danger he can cause? Or it isn’t?

-McK-

Chapter 16

Wala akong nagawa kundi ang sumunod kay Aragon papunta sa sasakyan.

I distance myself dahil maliban sa ayaw ko ng atensyon ay mas lalong ayokong masaksak ng wala sa oras ng mga fan girls nito. Mabuti nalang at dahil halos nagsiuwian na ang mga estudyante at walang katao tao sa parking lot. Ang agad kong pinagtataka ay kung bakit narito ang sasakyan nito samantalang dati rati ay naka abang na ito sa labas ng gate tuwing uwian ni Aragon.

Nang makapasok siya ay nag intay ako ng kaonti bago nagpa linga linga sa paligid at mabilis na tumungo sa pintuan ng sasakyan katabi ng driver’s seat. Binuksan naman ito ng nakangiting si Kuya Selmo at pumasok na ako. Narinig ko namang nagbuntong hininga si Aragon sa likuran.

Tahimik lang ako sa upuan habang nagbabyahe. Ang tunog lang ng makina ang aking naririnig dahil sa katahimikan.

“Naka uwi na ba ang Tiyong mo Seff?” tanong ni Kuya Selmo.

“Hindi pa po. Hindi pa raw tapos ang pag aani ng mangga sa Sitio.” Ang Sitio ay ang malawak na bahagi ng hacienda sa dulo ng lupain kung saan matatagpuan amg malawak na koprahan at taniman kung saan nag aani ngayon ang Tiyong.

“Pero dinadalaw po siya paminsan minsan ni Tiyang lalo na pag naghahatid siya doon ng pagkain.

“Ganoon ba? Marami rami nga ang aanihin ngayong taon dahil sa magandang kalagayan ng mga pananim.” nakangiting dagdag ng matanda.

Napagawi ang aking mata sa salamin at halos matunaw ako sa madilim na titig ng lalaki sa aking likuran. Kaya imbes na makipag sukatan ng tingin ay umiwas nalang ako diretso ang tingin sa unahan.

“Naayos na ba ang kasunduan sa lupain niyo?” patuloy na tanong ni Kuya Selmo.

In my peripheral view I saw Aragon gazed at the driver with curiosity on his face.

“Binigyan po kami ng palugit.” sagot ko.

“Hindi talaga maaasahan ang Paquito na iyan. Hindi ko mabatid kung hinahayaan lang ito ng mga Mondejar.”

“Hayaan niyo na ho at maayos rin ito. Konting tiyaga lang at mababawi rin namin ang lupa.” sagot ko. Ngumiti naman ang matanda sa aking tugon. At ng tumingin ulit ako sa salamin ay nakakunot ang noo ni Aragon na nagpapahiwatig na di naintindihan ang aming pinag uusapan. Kaya tumahimik nalang ako.

Pagsapit sa bukana ng mansyon ay sakto namang pagdating ni Tiyong Fidel.

Nagpasalamat ako kay Kuya Selmo at dali daling lumabas para magmano.

Papalapit ako ng tiningnan ako ng masama ni Tiyong.

“Bakit ka nakasakay sa kotse ng amo mo?!” mahinahon subalit may diin nitong sabi.

“Utos ho kas-”

“Ano na lang ang sasabihin ng iba? Na nagpapakasarap ka rito? Tandaan mo! Narito ka para makatulong!” para akong nanliliit sa mga salita ni Tiyong. Nais kong mangatwiran subalit sa kabilang banda’y maaring tama siya. Kasalanan ko rin naman dahil sa akin pinanggastos ang inutang ni Lola.

“Pumasok ka na at tumulong ron!” utos nito kaya sumunod na ako. At pag gawi ko sa kabila ay nakita ko si Aragon naglalakad papasok sa mansyon na nakatingin sa akin.

Narinig niya kaya yon?

Kinabukasan ay sumabay na ako kay Aragon papuntang school. Dahil sa natuwa ang Donya kahapon ay naisip kong makatitipid nga ako sa pamasahe.

“You didn’t tell me you work there.” Aeon said after our lunch.

“Pasensya na. Madalian kasi Aeon saka kailangan.”

“Bakit? We were shocked Seff because he was like your mortal enemy but why?” curious na tanong ni Vaughn.

Sinadya talaganilang dalawang i corner ako sa likurang bahagi ng classroom para ma interrogate.

“Ahhm kasi…” sasabihin ko ba? Kaso ayaw kong kaawaan nila at tiyak akong pagsisimulan na naman ito ng gulo.

Nakamasid ang mata ni Aeon na tila ba binabasa ang laman ng utak ko.

“Kas-” naputol ang aking sasabihin ng hilahin ako ni Aeon palayo sa klase. Kaya pinagtitinginan kami ng iilan at narinig ko pang sumipol at kumantyaw sina Vaughn at Connor. Nakasunod naman ang mata ni Aragon at Miguel.

Hawak hawak parin ni Aeon ang aking kamay hanggang sa tumigil kami sa rooftop.

“Bakit mo ko dinala rito? May klase pa tayo mamaya.” Tanong ko sabay hila sa aking kamay.

“Don’t worry. We have a faculty meeting this afternoon.” Sagot nito.

Napa tango nalang ako at giniya ang paningin sa paligid.

“Welcome to my place.” muwestra nito.

Agad akong namangha sa paligid. May di kataasang mga halaman na tila ba nasa green room ako. May mga ilang bulaklak rin at higit sa lahat ay merong shed sa gitna ng rooftop.

“Ang ganda!” I uttered at umupo sa shed at gayon din siya.

“Precisely.” he said in a low tone while looking at me. I know what he means but I acted as if it was a joke kaya ngumiti nalang ako.

“Come on tell me.” he spoke.

“Ha? Ang alin?”

“Why you’re working at Drey’s? I sense that you’re uncomfortable talking about it. Spill it.”

Sasabihin ko ba?

He sensed may doubt dahil biglang lumamlam ang mga mata nito.

“It’s okay. I understand if you can’t trust me enough.” pilit nitong ngiti.

“Let’s just enjoy the fresh air here.” Napabuntong hininga ako. Aeon is my friend and I have to trust him.

“I have to work.” I started while looking at the distant clouds. In my peripheral view I saw Aeon payed attention while looking at me.

“Kailangan namin ng pera. Hindi naman siguro sekreto sa inyo kung gaano ako kahirap. Unlike all of you, I have to work hard to get what I want but it wasn’t enough, si Lola gusto niyang pasanin lahat ng karga kong bigat para lang mabigyan ako ng maayos na edukasyon… ng buhay.” Nahimigan ko ang pag garalgal ng aking tinig sa dulo.

“Nasangla ang lupa namin kaya ngayon ay sinisingil kami ng malaki at wala kaming pambayad. Si Lola…” bumagsak ang butil ng luha na kanina ko pa pinipigilan.

“Si Lola na halos kumuba na sa pagtratrabaho ay lalong nadagdagan ang problema. Matanda na yon at ako na sana ang mag aalaga sa kaniya pero ako parin pala itong pabigat.” I felt Aeon’s hand patting my back.

“Shhh. It’s not your fault.”

“Alam mo Aeon, minsan sa buhay kahit na anong pilit mong gawin ang lahat… ang lahat na iyon ay di parin sapat. Lalo na sa sitwasyon namin.” Pinunasan ko ang luha gamit ang aking kamay.

“Kaya ng nag alok ng trabaho si Tiyang ay di ko na pinalampas. Kahit na sa ano pa yan tatanggapin ko makatulong lang.” naramdaman kong niyakap niya ako at pinapatahan.

“It will pass. Don’t blame yourself. Dito lang ako.”

I inhaled deeply and I felt ease. After that incident I kept it all kaya siguro minsan halos di ako makatulog pero ngayong nailabas ko na somehow I feel like I was never alone. We stayed like that for a moment.

“Thank you Aeon. Sorry sa drama.”

“Don’t mind it. And don’t worry, I’ll try to help at tatanungin ko nalang din si Dad regarding land issues.”

“Naku wag na! Ayokong maabala ka pa. Saka inaasikaso na rin naman yon.” tutol ko. Tiningnan lang niya ako at ngumiti.

“Ano pala ang tawag mo sa lugar na ito?” I asked.

“This place?” His brows furrowed.

“Yeah. You introced me here so this is your place.”

Sumeryoso naman ang mukha nito.

“It is supposed to be a secret… I call it…” lumapit ito na para bang may sekretong ipapaalam kaya dahil sa kyuryoso din ako ay lumapit din ako.

“I call it Mr. Handsome Super Hot Amazing Awezome Secret Greenhouse.” sabay wink nito.

Napahagalpak naman ako sa tawa at halos umiyak ulit sa katatawanan.

“Finally, you smiled.” ngumiti ito sa akin.

“Okay let’s call this place Green Roof.” I suggested.

“If you say so. So be it.”

Nagtawanan lang kami mo Aeon sa Green Roof hanggang sa napagpasyahan naming bumalik na.

Ng pumasok kami sa room ay ang nakamamatay na tingin nina Nathalie ang nagpabahala sa akin.

“Oh where have you been? I smell something fishy.” Lokong sabi ni Vaughn saka nag appearan ni Connor. Migs just smiled and Aragon is busy on his phone.

“Shut up dude.” Ngisi ni Aeon.

“Let’s have a snack” yaya ni Aeon.

“Ah s-”

“We’re going home.” Biglang sabi ni Aragon sabay tayo na di man lang tumingin.

“Ihahatid ko nalang dude si Seff mamaya.” ika ni Aeon.

“Teka. Maaga pa.” pagtataka ko.

“You are working right?  We’re not running some lodging house where you can work anytime you want. You’re time will never be free. It’s in my hands.” He said darkly sabay alis.

Agad naman kaming pinagtitinginan ng lahat sa room. Nagtataka dahil sa mga sinabi ni Aragon.

Malungkot naman akong nagpaalam sa kanila.

“Next time Seff.” pilit na ngiti ni Aeon.

Pagsapit sa mansyon ay agad akong nagbihis at nagwalis sa paanan ng mansyon at inalisan ko rin ng damo saka diniligan ang mga pananim sa hardin.

Babalik na sana ako sa tuluyan ng hinarang ako ni  Jelay.

“Ano? Bakit ako ang maglilinis sa kwarto ni Aragon… ni Sir Dreyfus?” halos pasigaw ko.

“Galit teh? Eh inutos sa akin ni Mother eh. Ihahatid  daw niya ang supply sa Sitio. Kaso manunuod pa ako ng paborito kong telenovela.” pahiwatig nito.

“Edi mamaya mo na na linisin pagkatapos ng palabas.” katwiran ko.

“Alam mo namang pihikan ang gwapong yon eh. Dapat bago siya dumating ay malinis na ang kwarto niya.” tama ka maarte nga yon.

“Sige na please. Saka wala naman siya sa silid niya habang lilinisan mo yon. Ganito, ako na ang gagawa ng mga gawain mo mamayang gabi. Sige na!

Napaisip ako. May exam kami bukas kaya kailangan kong mag review. Saka kung bibilisan ko ang paglinis tiyak di na niya ako maaabutan.

“Sige na nga.” Malaking ngiti naman ang ginanti ni Jelay na halos tumalon na saka binigay sa akin ang walis at feather duster.

Kinakabahan akong tinunton ang hagdanan patungo sa kwarto ni Aragon.

Kinatok ko ang pinto saka natawa dahil wala nga palang tao sa loob.

Nang binuksan ko ito ay bumungad sa akin ang panglalaking amoy ng kwarto. Halos puti at itim ang kulay ng paligid. May isang malaking cabinet akong nakita na puno ng mga koleksyon ng sapatos na mamahalin at halos lumuwa ang mata ko sa mga presyo nito. Meron ring maliit na basketball ring, Claw machine saka Play Station. Malawak ang kwarto at malaki ang kama, malinis naman at organisado ang mga gamit na parang di lalaki ang may ari ng kwarto. Isang salita lang ang mabubuo ko sa lahat ng ito, ‘Mayaman’.

Ang nagpatigil talaga sa akin ay ang tatlong larawang naka frame sa tabi ng kama nito.

Family picture, hacienda boys picture at ang huli ay ang batang lalaki na si Aragon at ang batang babae na magka akbay.

Sino kaya to?

Kaya imbes nga maki uysoso pa ay balik ako sa trabaho at dali daling nag linis.

Aalis na sana ako ng maalalang di ko pala nalinis ang banyo.

Lalo ulit akong naantig rito dahil ang laki nito ay maihahalintulad ko lang sa bahay namin.

Tapos ko na itong linisin at lalabas na sana ng banyo ng bumukas ang pinto at pumasok si Aragon na kaagad kinabilis ng tibok ng puso ko.

Patay!

Halos maimagine kong lumusot sa pader dahil sa nerbyos.

Nagtago ako sa likod ng pinto ng CR saka sumilip sa konting siwang.

Halos mapamura ako at pinikit nalang ang mata ng  hubarin nito ang pang itaas.

Lord iligtas mo po ako!

Napamulat ako bigla ng mapagtantong naglalakad siya palapit sa banyo.

Maliligo ata ang demonyo!

Umatras ako at walang tunog na tumakbo sa likod ng kurtina sa bandang bath tub.

Bumukas ang pinto at sumarado kasabay ng paglapit ng mga yabag. Tumigil ang anino sa bandang harapan ko at naramdaman ko ang init na nagmula sa kabilang bahagi ng kurtina. Para akong timang na kung sana’y isa itong Statue Game ay ako na ang panalo.

Nagsimulang pumatak ang tubig na nagmula sa shower kaya dahan dahan akong umatras subalit muntik na akong madulas kaya doble doble na ang kaba ko.

Tumigil ang tubig kaya tumigil din ako. Halos di na ako huminga dahil ultimo ihip ng hangin ay maging dahilan ng ingay.

Napa buntong hininga ako ng umandar ulit ang shower.

“What the!” Halos maubusan ako ng dugo ng sumigaw si Aragon at bigla nitong tinabig ang kurtina sa pagitan namin.

“What the hell are you doing here!?”

Di ko alam ang sasabihin

Ang kaba ay lumukob na sa akin…

Pero ang pinaka tumatakbo sa aking isip ay kung ano ang gagawin.

Aalis?

Tatakbo?

Sisigaw?

O ang pinakamalaking tanong ay kung…

‘saan ako titingin?’

-McK-

Chapter 17

“I said what the hell are you doing here?” sigaw ulit nito na nagpa gising sa diwa ko.

“I…uhh..ahmm…” sagot ko na ngayo’y nakatingin sa aking mga paa.

“What?!” He scowled.

“A-ano kasi…”

“Why the hell are you bowing?” Sa sobrang bigla ay napa angat ako ng tingin.

Aragon’s eyes were piercing like daggers. Brows furrowed and his lips is twitching. He was topless. Water’s dripping to his well toned chiselled chest down to his sculpted abs.

My cheeks are starting to heat up at muntik na akong mahimatay as my eyes trace down to the towel covering his lower body.

I think I have a fever.

I heard him smirked and my eyes met his.

“Ano kasi S-Sir, ako ang pinalinis ni Manang rito dahil kinailangan niyang pumunta sa Sitio.” I reason out.

“Why are you in my bathroom then?” Nakataas kilay niyang sabi.

“Uhh hello-” pagmamaldita ko sana.

“A-ahh naglilinis nga ho Sir.” sarkasmo kong sabi.

“Hiding… or peeking?” this time a menacing smile is on his lips.

“Kapal ng mukh-… ah Sir kaya po ako nandito dahil natakot ako na makita niyo dahil for sure magagalit ka. Di ko naman po alam na maliligo ka pala at maghubad ng dam…it.”

“Okay.” He said seriously. This guy is unbelievable.

“What are you wearing anyway?” He asked habang sinusuri ang ako mula ulo hanggang paa. Agad naman uminit ang ulo ko sa matapobreng ito. But I contained it dahil boss siya at katulong ako.

“Ah pasensya na po Sir, tatanungin ko lang ho kina Jelay kung may uniporme pa sila.”

“No… I mean you’re on a jogging pants? Mag jo-jogging ka?” Okay that is an insult!

“Sorry ho Sir. Kami kasing mahihirap eh konti lang ang damit. Lahat po kasi ng mga bibilhin namin ay pinaghihirapan namin. Mayaman ho kasi kayo kaya di niyo maiintindihan.” I emphasized the word mayaman.

Bigla namang naging cold ang aura nito. Sumobra na ata ako don.

“S-Sige ho Sir.” Paalam ko saka dali daling umalis.

That was intense and scary!

The next few weeks was hectic. Dahil maliban sa ang daming school works ay ang sandamakmak na namang bully ang nagparamdam.

Kumalat sa buong school ang balitang nagtratrabaho ako kina Aragon. Most of them find it hilarious dahil alam nilang magka away kaming dalawa. At isa pa ay dahil sa mga inggit nila. Kung alam lang nila.

Idagdag pa doon ang paulit ulit na pagpaparinig at panggugulo nina Nathalie. Pero gaya ng dati pinagsawalang bahala ko nalang ito.

Sabado ng umaga ng tumulong ako sa paglilinis ng pool. Kesyo may bisita daw mamaya kaya todo talaga kami ni Jelay rito.

“Mag hahang-out na naman siguro sina Sir Dreyfus mamaya.” sabi ni Jelay.

“Hang out? Dito? Sino kasama?” curious kong tanong.

Agad kaming napatingin ni Jelay sa grupo ng nagtatawanang babae at lalaki na paparating.

Sina Nathalie.

“Oh look! That slave looks familiar!” ani Amber saka inalis ang sunglass nito. Mga nasa pito ang kanilang bilang meron ring dalawang lalaki. Kaklase ko ang mga ito.

Nagtawanan naman ang mga babae. Hinila naman agad ako ni Jelay palayo sa pool.

“Seff! There you are. I’ve been looking for you.” Salubong sa akin ni Aeon on his walking short and white polo shirt na nakabukas ang dalawang butones.

“Ah Aeon dito pala kayo.”

“Yep. Just hanging out. So you joining us?” tanong nito. Si Jelay naman ay tahimik lang at nagmamatyag sa amin.

“Aeon let’s g- Seff? Hey there!” bati ni Vaughn kasama sina Migs, Connor at Aragon.

“Aalis na ko, marami pa kasing gawain. Salamat nalang.” pagmamadali ko saka hinila si Jelay.

Habang nagkakasiyahan sila sa pool ay pinili kong mag stay sa kusina at tumulong nalang sa mga gawain. Pupunta lang ako mg pool tuwing may inuutos o pinapahatid. Hanggang doon lang. Walang tigil sa pangungulit naman si Aeon but we were on a completely different world kaya nag eexcuse akong may gagawin.

“Hoy! Give me a juice!” maarteng utos ni Nathalie kaya sumunod agad ako.

Nakahiga siya sa beach mat at naka sunglass on her light pink bikini. Some of the boys were on the pool playing with the girls. May ilang nagsisipsipan ng mga labi. Teens these days.

Iaabot ko sana kay Nathalie ang malamig na orange juice nang biglang patidan ako Lizette kaya di ko sinasadyang matapon ang laman nito sa nabiglang si Nathalie.

“Oh my gosh!” she blurted out sabay tayo at nag hihisterya. Napatingin naman sa amin ang lahat ng naroroon. Bigla naman akong nataranta kaya kinuha ko ang towel sa gilid.

“Are you okay Nath? That was intentional!” Baling sa akin ni Amber

“I-m s-sorry. Di ko p-.”

“No! I saw you! Binuhusan mo siya.” Lizette fired.

“H-hindi. P-pinatir-.”

Isang malakas na sampal ang dumapo sa akong pisngi. Sa sobrang sakit nito ay unti unting nanubig ang aking mata. I felt a tiny pain on my left cheek kaya napahawak ako doon.

Dali dali namang sumaklolo si Aeon at Vaughn.

“Enough Nath!” saway ni Vaughn.

“You freak! Akala mo kung sinong nagbabait baitan! You pretender!” sigaw ni Nath. Naki usyoso na rin ang ilang mga katiwala.

“Don’t be such scandalous Nath!” Aeon hissed.

“But look, my skin and dress is ruined! Because of that wrecker!”

“Enough. Party’s over. Go home.” Malamig na sabi ni Aragon sa likuran ko saka umalis.

Giniya naman ako ni Aeon palayo sa kanila with his apologetic look. I smiled.

“Ako na ho Sir. Salamat.” Sundo sa akin ni Tiyang Becca kaya nagpa alam na ako.

“Maldita talaga ng mga matapobreng iyon! Naku nanggigil ako!” Naiinis na sabi ni Jelay nang makarating kami sa kusina. Naki simpatya naman ang iilan at tumingin nalang.

“Jelay!” suway ng Nanay nito.

“Okay ka lang ba nak?”

“Oo naman Tiyang.” pilit ba ngiti ang ginanti nito sa akin.

“Wag mo nang isipin yon. Alam kong nasa tama ka at hindi magbabago yon. Pero minsan Nak sa mga taong tulad natin. Ang pinaka mainam na gawin ay ang wala tayong gagawin. Matalino ka kaya alam kong naiintindihan mo ko anak.” malungkot na sabi ni Tiyang saka umalis. Napaisip ako don. Darating kaya ang panahon na kaya kong ipagsiksikan ang tama sa labis labis na mga kamalian.

“Isinumbong sa akin kanina ni Jelay ang nangyari kanina. Don’t mind it.” Drake speak up as he set aside his books and notes. Napansin niya siguro ang pagtutulala ko.

Simula ng nag improve ang grades nito ay ako na ang ginawang study partner nito tuwing uuwi siya sa weekends. His parents are happy about the little success kaya I became a tutor in an instant. It’s funny how we got very close after months. It was awkward at first but in no time I found comfort.

“Hey nag stu-study ka pa. Tapusin mo muna ang pinapa solve ko.” Pag iiba ko ng topic. Umalis siya sa study table kung saan kami nag stu-study at humiga sa kanyang kama.

“Sa sobrang lutang mo natapos ko na. Don’t worry I got them all correct. Don’t you know I have the best tutor.” Sabi nito saka humiga ng patagilid paharap sa akin with his right hand supporting his head while his elbows are strongly anchored on the bed.

“Come on. Let’s take a break.” he said as he pat the space beside for me.

Lumapit naman ako saka humiga. We stared at the ceiling for a while.

“Nakakasakit na rin minsan Drake. Those are just words pero parang mga bala ang sakit na dulot nito. At mahirap din dahil wala akong magawa.”

“Then at least defend yourself. There’s no law to prohibits anyone from defending themselves.” he advised.

“Lalo lang gugulo at ayoko non. Gusto kong gumising araw araw o maglakad sa school na walang nagsasabi ng masasakit o nangungutya sa akin. It’s not even a pageant so why am I being judged?” I teared up a bit.

“Sino ang nang aaway sa’yo! Those fools!” He sound so concerned and at the same time angry.

“If it’s Nathalie, I’ll give her a word.” He added.

“No. Lalo lang maging komplikado ang sitwasyon. Besides it’s not just Nathalie.” I uttered.

“That brat. I wonder why Kuya tolerate those kind of people. He had a serious difficulty in choosing his circle of friends.”

Because he’s one of them Drake. You’re brother is part of my misery.

“That old egoistic man. I have friends in NAU, don’t worry I’ll tell them for back up if you need help.”

Tumawa ako dahil talagang ramdam ko ang galit sa mga boses nito.

“Why are you laughing?” he asked.

“Lakas mong maka Jose Rizal. Tagapagtanggol? Hero of the century?” I laughed.

“Hero pala ah.” he grinned then he stood up sabay kiliti sa tagiliran ko kaya naman natawa ako lalo.

Biglang bumukas ang pinto at mukha ni Aragon ang nakita ko. Kaya napatayo ako bigla, si Drake naman ay natatawa parin at di alintana ang kanyang kapatid na may seryosong titig.

“You done with the study? Fun is over.” he said sternly.

“Nope. We have a stat to review.” Drake answered.

“Do it yourself. I knew you excel in Stat. And you.” gawi nito sa akin.

“Clean my room. I’m well aware that you’re not busy since you have time to have fun, right?” then he exited.

“I’ll be back pagkatapos.” excuse ko kay Drake.

Pumasok ako sa kwarto ni Aragon saka ginala ang mata sa paligid. Napa kunot noo ako. Malinis naman to ah!

“Start cleaning.” He ordered. He is sitting on his study table with papers on it. He has eye glasses.

“Opo Senyorito.” Kumuha naman ako ng feather duster saka walis at nagsimula ng maglinis. After awhile aalis na sana ako nang nakita ko siyang gumawi sa orasan.

“Over there. Make sure it’s clean.” Turo nito malapit sa king size bed nito na di man lang tumingin.

Paulit ulit lang ang nangyayari. Kung malapit na akong matapos ay titingin ito sa orasan at uutos na namang maglinis. Nanggigigil na ako sa inis pero kinonsenti ko lang ito.

“Sa bathroom ulit.” he ordered. This time di na ako nakatiis.

“Sir! Tatlong beses ko na ho yang nalinis at sigurado akong kung may natitira pang mikrobyo diyan ay kusa na yong aalis sa sobrang inis sa pagmumukha ko! Mag aalas dose na po!” mahaba kong eksplanasyon.

Lalo akong naiinis ng pinigilan nitong tumawa pero di nagtagumpay.

“Tuturuan ko pa po si Drake! Pede na po ba?”

“What you call him!” he asked curiously. Ano? Si Drake?

“Ah yung kapatid niyo ho. Sa sobra niyang bait Drake nalang daw ang itawag ko sa kaniya.”

“So you call me Sir and you call him Drake?” he asked as his right brow shot up.

“Ah opo Sir. Close kami eh tayo hindi.” agad kong na realize ang sinabi ko kaya tumahimik nalang ako. Baka masisante ako?

Tumikhim siya at napa ayos ng upo.

“You can go now.” Mabuti naman. Pero bago pa ako makalabas ng pinto at nagsalita ito.

“Drake is asleep sa sobrang tagal mo. Matulog ka na rin.” Nahimigan ko ang pagka pilyo sa tinig nito.

Siya lang naman ang asungot!

Kumatok ako sa pinto ni Drake pero tulog na yata ito kaya bumaba nalang ako at natulog na rin.

Those things became part of my routines. Eskwela, trabaho, pag tu-tutor at pagtitiis sa kapritso ni Aragon hanggang sa di ko namalayang magbabakasyon na pala.

Kahit papano ay unti unti na naming nabayaran ang utang kay Pachito. Alam kong di magtatagal ay mababawi rin namin ang lupa ng lubusan.

Pagsapit ng recognition ay todo ang ngiti ni Lola ng sinabit niya ang medalya ng with highest honor sa akin. Pinuri naman ako ng mga Aragon dahil dumalo rin sila at with highest honor din ang asungot.

May salo salo sa hacienda para kay Aragon at pinili naman naming sa bahay sa Vicente Norte idiwang ang konting tagumpay ko.

Naroon ang aking malalapit na kaibigang sina Elias at Marielle dahil ang iba ay nag cecelebrate din sa kani kanilang pamilya.

“Anong kukunin mo sa Senior High Nak?” tanong ni Tiyang.

“ABM po Tiyang.”

“Hindi ba iyan gastos?” tanong ni Tiyong Fidel.

“Hayaan mo na Fidel para naman sa susunod di na tayo maloloko” biro ni Lola.

Maliban sa gusto ko ito ay dahil na rin sa para sama sama ulit kaming lahat sa klase. Nakayanan ko ang isang taon kasama ang mga gaya nina Aragon at Nathalie pero iba parin pag kasama mo ang mg kaibigan mo.

Kinaumagahan ay bumalik na kami sa Hacienda para magtrabaho.

“Bigla yatang dumami ang mga katiwala Tiyang.” sabi ko ng napansin ang mga bagong tauhan sa loob ng bahay tuluyan.

“Bakasyon kasi Nak at marami rami ang mga aanihin at gawain dito sa hacienda. Idagdag mo pa ang lumalawak na lupain ng mga Aragon kaya nagdagdag sila ng mga tao.

Natanaw ko ang dali daling paglapit sa akin ni Jelay.

“Seff lilipat ka na daw ng tuluyan.”

“Ha? Saan? Bakit?” Dali dali kong tanong.

“Puno na kasi ang tuluyan… saka sinabi ng Don na gagawin ka niyang iskolar! Sana all talaga! Sana all!” Masaya nitong sabi.

Ngumiti naman si Tiyang.

“Saan ako titira?”

“Sa isa sa mga kwarto sa loob ng mansyon.”

-McK-

Chapter 18

“Welcome to your new room!” Maligayang bati ni Drake. I am still taken aback by the situation pero sabi ni Tiyang ay mas makakabuti ito at malaking tulong na rin para sa aming pamilya- sa akin.

Ang kwarto ko ay nasa unang palapag, malayo sa kapahamakan subalit kung tutuusin ay nasa isang bahay lang kami.

“You like it?” Drake ask.

“Don’t say no. Ako mismo nag pili ng mga wallpaper nito.” Ate Selena said behind me.

“Ah hindi po! Gusto ko Ate pero… pero sobra sobra na ho to.”

“Oh come on. Just study well and make sure you’ll succeed.” nakangiti nitong sabi saka nagpaalam na aalis.

I roam around the room and it was actually big, di man kasing laki gaya ng mga kwarto ng mga Senyorito ay malaki na ito para sa akin.

“Salamat talaga Drake, pati sa pamilya nyo.”

“Don’t worry about it. Alam mo bang mahirap i please si Papa but you got him in no time. He believes in your potential.” May malawak  na ngiti nitong sabi.

“So this means more time for bonding! I gotta go then, unpack your things.” he added as he left the room.

“So here’s another chapter again.” I murmured as I started to settle in.

Aside from that, the next few days ay wala namang nagbago. Kung ano ang ginagawa ko noon ay siya paring ginagawa ko. Drake insisted pero wala naman siyang nagawa dahil di ko parin nakakalimutan kung ano ako sa hacienda nila. I’m working.

Maaga akong nagising at nagsimula na sa gawain. Sa bukid pa lang kami ay sanay na kami ni Lolang gumising ng maaga.

Pumunta ako sa hardin at nagsimulang magtanggal ng mga damo at kung ano ano pa. It’s already past seven at di ko namalayan ang oras.

“Good morning Seff!” Lumingon ako at nakita ko ang gwapong si Kuya Anthony na nag ca-carwash sa di kalayuan na kumaway sa akin kaya kumaway din ako.

Patapos na ako dito sa hardin kaya nilapitan ko si Kuya Anthony para tulungan.

“Tulungan na kita Kuya.” I said saka kumuha ng basang bimpo saka pinunasan ang bumubulang Honda Civic nito.

He was about to stop me pero pagkalipas ay napangiti nalang ito.

“You eaten your breakfast?” Tanong nito habang binu brush ang gulong.

“Opo kuya. Kayo po?”

“Yeah.” he said sabay turo sa kung saan. I followed his pointing hands. Sa veranda ng hacienda ay nakaupo ang Mag asawang Aragon na nagkakape habang nagbabasa ng dyaryo. Si Selena naman ay nag cecellphone.

“Good morning!” Si Drake na nang makita ako ay kumaway agad.

Kumaway rin ako. Ng tumingin ako sa isang silya ay ang busangot na mukha ni Aragon ang nakita ko. I just looked away and continue what I’m doing.

“We wanna help.” Sabi ng nakangiting si Selena sa tabi ko katabi si Drake.

I was busy scrubbing habang and Selena is giggling because Kuya Anthony is splashing her with water. Hanggang sa nagsilaruan na ang dalawa at nakisali naman si Drake. They’re laughing so hard hanggang sa biglang tumahimik. Nang nilingon ko sila ay mapaglarong ngiti ang sumilay sa kanilang mga labi. Drake took the hose and pointed it in me and I shrieked as I feel the cold water. Kaya wala akong nagawa kundi ang gumanti at nagsabuyan kami. Me and Kuya Anthony against Selena and Drake. We’re like kids playing on the rain one mid summer lost in our rhythm of laughters.

“Tsk. Childish.” We stopped for a while when we heard Aragon nearby. He is also cleaning his motor bike, the one he used when we met the second time during the enrollment at NAU.

“Aww KJ.” Selena laughed.

“You’re not allowed to use that young man. You’re not yet legal.” Ngisi ni Kuya Anthony.

“Well, not unless he riding it secretly.” Drake added. Ginamit na nga niya.

“Dad said yo-.”

“I know. No need to repeat. Just continue with your kiddie- get together.” Pananaboy nito.

Nagtinginan naman ang tatlo at nag tanguan na parang may binabalak. Kinuha ni Drake ang hose, Kuya Anthony picked the bucket full of water habang si Selena naman ay pinipigilan ang tawa.

At sabay nilang binasa si Aragon. The frontyard of the mansion is filled with laughter coming from the siblings, except the pissed Aragon.

“What’s wrong with you people!” anger is on his voice as water is dripping from his shirt and soaked hair- totally ruined.

“You think it’s fun? It’s not!” He added and he left with blazing eyes filled with anger. Hindi ko alam kung matutuwa ako dahil parang nakaganti ako sa pamamagitan ng iba o kabahan dahil sa tatlong magkakapatid na ito na walang tigil sa katatawa dahil sa pinagtripan nila ang isa pang KJ na kapatid. Creepy.

“Seff sasamahan ko si Aling Dolor na ihatid itong grocery sa Sitio. Gusto mong sumama?” Yaya ni Jelay isang hapon.

Dali dali naman akong umoo sa kaniya dahil di pa ako nakapunta roon. Agad kaming inihatid ni Kuya Selmo sa paroroonan. Mga nasa labinlimang minuto ang aming biyahe at masyado naman akong naaliw dahil sa maganda ang paligid. Hekta hektaryang lupa ang aking natatanaw. Walang katumbas ang yaman ng mga Aragon.

Hanggang sa tumigil ang aming sinasakyan sa tila isang maliit na komunidad, ang Sitio. May mga kabahayan rito na nagsisilbing tahanan ng mga katiwalang magsasaka ng mga Aragon. Merong iilang narito pero ang sabi ni Aleng Dolor ay nasa kabilang taniman ang karamihan dahil anihan ngayon ng tubo, kaya matapos naming ibaba ang mga supply ay tumulong kami sa paghahanda.

Ilang sandali ay niyaya ako ni Jelay na pumunta sa anihan ng tubo. Kaya nagpaalam kami at sinabing di naman magtatagal.

Nang marating namin ang taniman ay sumuot sa aking ilong ang amoy ng tila matamis na hangin. Ang huni ng nagsasalpukang itak at pinuputol na sanga tubo. Merong iilan na karga karga ito patungo sa truck.

Aming sinuyod ang taniman at may ibang bumabati at dahil sa kilala nila si Jelay. Tumigil kami sa lilim ng punong acacia kung nasaan naroroon ang iilang nagpapahinga.

“Nasaan kaya si Tiyong?” tanong ko sa sarili.

“Diyan lang yun!” sagot ni Jelay.

“Jelay, baka naman gusto mo kaming ipakilala sa kasama mo.” tinig ng isang lalaki sa di kalayuan.

Lumingon naman si Jelay sa nagsalita at nanatili naman akong nakatingin sa kabila.

“Tumigil ka nga diyan Tisoy! Wag kang papansin!” Taray ni Jelay.

Nagtawanan naman ang mga kalalakihan na tiyak kong kasamahan nitong si Tisoy.

“Parang di naman tayo magkakilala Jelay. Sige na pakilala mo na kami sa kaniya.” Suyo ng lalaki.

“Heh! Kilala kita at yang mga budhi mo! Pa epal ka!” sa pagkakataong ito ay nilingon ko ang sisinghalan ni Jelay.

Isang lalaki na maputi pero namumula ang balikat nito at pati ang mukha dahil sa sobrang pagbabad sa araw. Nakahubad ang pantaas nito kaya lantad ang maskuladong katawan na sa paningin ko ay tila nasa dalawamput limang taon na ito. Sa tabi nito ay ang grupo nitong tatlong lalaki na may kakaibang ngiti. Nag appearan naman sila ng iniisa isa ko sila ng tingin.

“Ang ganda mo naman. Para kang bulaklak na sobrang presko at bango ay nanunuot sa aking ilong. Na aadik na ata ako.” hirit nito at lumapit ng kaonti sa akin.

“Ako nga pala si Tisoy. Ika-.”

“Anong ginagawa mo dito? Diba sa mansyon ka dapat dahil doon ang trabaho mo!” galit na sabi ni Tiyong Fidel.

“Naghatid l-lang naman ho kami Tiyong ng supply sa Sitio.”

“Sinong kasama mo! Umalis na kayo rito!” hasik nito.

“Di mo sinabi na maganda pala ang pamangkin mo Fidel.” singit ni Tisoy.

“Maganda ba ang bakla!” parang nanunudyo nitong sabi.

“Umuwi ka na! Ngayon mismo! At kayo, tama na ang pahinga!” Dagdag ni Tiyong saka umalis.

Bago pa man ako hatakin ni Jelay ay nasilalayan ko ang pag kaway ng nakangiting si Tisoy.

“Sa muli, magandang pamangkin ni Fidel.” Rinig kong sambit niya.

“Grabe naman ang Tiyong mo Seff! Over protective!”

“Jelay nakita at narinig mo yon? Dati pa man naramdaman ko ng malayo ang loob sa akim ni Tiyong.” malungkot kong sabi.

“Ano ka ba! Ayaw lang non na mapahamak ka lalo na’t maiwas ka kay Tisoy. Naku! Ang playboy na yon! Alam mo bang tinitira no’n ang mga magaganda at baguhan sa buong hacienda.” Pagkwekwento nito.

Lumakbay ang aking diwa sa pangyayari kanina.

May pinoprotektahan bang sinasaktan? Dahil kung wala at kung pinoprotektahan man ako ni Tiyong kanina laban kina Tisoy, bakit ako nasasaktan? Bakit may kirot?

Nadaanan namin ang truck na pinag aangkatan ng mga tubo ng mahulog ang iilan sa mga ito kaya tumulong kami ni Jelay sa pamumulot.

“Tiyak ngang disiplinado ni Don Antonio ang kanyang mga anak dati pa man.” Rinig ko sa dalawang lalaki na nag uusap sa di kalayuan.

“Maganda ang pagpapalaki sa kanila ng Don at Donya dahil kita g kita naman. Alam mo bang tuwing wala silang pinagkakaabalahan ay tumutulong ang mga iyan sa mga gawain. Lalo na ang ikatlo nilang anak. Kitang kita ko sa kaniya ang Don noong mga kaedad niya ito.” Si Aragon? Si Dreyfus ba kamo?

Napa angat ako ng tingin at sinundan ang tingin ng dalawang matanda na nag uusap.

There I saw Aragon. On his faded pants with mud stains and topless. On his strong broad shoulder are     sugarcanes wrapped in his arms. Drop of sweat were visible on his neck down to his well toned body like crystals shining from the kiss of the sun. It looks heavy but he wielded it like it’s just a piece of cake. I was completely astonished.

His dark gaze met mine kaya napayuko ako ng konti.

After he dropped the sugarcanes he shake hands with the two elder. At diretso ang lakad nito palapit sa amin.

“Bakit kayo nandito?” he asked with his stoic face.

“Naghatid ho kami ng supply sa Sitio Sir Dreyfus.” wika ng nakangiting si Jelay.

“So bakit kayo dito sa anihan? It’s too hot in here. Bumalik na kayo.” He commanded. Mainit nga talaga dito.

“Sige po.” Jelay answered.

“Paki sabi kay Kuya Selmo hintayin ako.” he said and went back to the depths of the sugarcane plantation.

I just saw a side of him I never thought he possessed. I used to think he’s ill tempered, arrogant, annoying and it is a fact but each coin has two sides and this side of him seems pretty unfamiliar to me.

Pagdating namin sa Sitio ay naghintay kami at pagkaraan ng ilang sandali ay dumating si Aragon na nakadamit na.

“Ano ho ang bilin nyo Sir?” tanong ni Kuya Selmo.

“May pinadala ang mga tao rito na mga prutas para sa mansyon kaya ipapadala ko na sa inyo.”

“Paano ho kayo?” tanong ni Aleng Dolor.

“Dala ko si Caspian.” he answered. Tumingin naman ako sa mga paparating ng ilang tao dala ang mga basket ng iba’t ibang prutas, medyo marami rami rin ito. Lalong tumuon ang tingin ko sa kabayong kulay itim na hila ang isang lalaki at binigay niya ito kay Aragon. So this is Caspian?

Unti unti naming pinasok ang mga basket at napagtantong di kami kakasya. Tanging ang driver’s seat at ang katabi nitong upuan ang bakante. Doon naman umupo sa Aleng Dolor at Jelay.

“Jelay bumaba ka at samahan mo muna si Seff, babalikan nalang kayo mamaya rito ni Selmo.” ani Aleng Dolor.

“O sig-.”

“It’ll be a waste of time. Sasabay ka sa akin.” Putol ni Aragon sa tabi ko.

“Perfect!” Dali dali ni Jelay at lalabas na sana nang tinulak siya pabalik ni Aling Dolor.

“Di ikaw. Si Seff.” punto nito.

“Ha? Sabay saan?” pagklaklaro ko, nagbabasakali na mali ang iniisip ko.

“With Caspian.” He said with a hint of coldness and grin on his voice.

A certain fear creeped within me. A certain fear filled with strangeness.

I fear an unknown.

-McK-

Chapter 19

Tuluyan na ngang umalis ang sasakyan kaya naiwan ako ritong pinagpapawisan.

“What you waiting at?” I heard him said. Nakasakay na ito sa kabayo kaya napatingala ako sa kanya.

“Ayoko ho Sir.” I courteously said with a hint of sarcasm.

“Maglalakad nalang ho ako. Tutal malapit lang naman ang hacienda.”

“Walking? It’s getting late.” He said irritatedly.

“Sanay na ho akong magl-.”

“Suit yourself.” Sabi nito saka pinatakbo si Caspian.

That evil jerk.

Okay Seff malayo malayo ang lalakarin mo kaya umpisahan mo na.

It’s been five minutes since I started walking when I heard a small ruckus behind me kaya tumingin ako sa likod.

“Sino yan?” tanong ko. Nothing happened.

Ilang hakbang lang ang ginawa ko ng marinig ko na naman ang kaluskos. Kaya dali dali akong naglakad.

After a while may narinig akong yabag ng kabayo. Then again I saw Aragon.

“Why are you so slow! Hinihintay ka na nila doon! He hissed.

“Pauwi na nga diba.” Bulong ko.

“Sumakay ka na.”

“Ayoko.”

“Wag ka ngang maarte!” galit nitong sabi.

“Eh ayaw ko nga!” giit ko.

“Give me one reason!”

“Ba-ka… mahulog ako.” I said hesitantly. Tumahimik naman ito.

“Mauna ka na.” Nagsimula na akong maglakad at makalipas ang ilang sandali ay wala akong narinig na mga yabag ng kabayo na palayo. Tumalikod ako. I saw Aragon riding Caspian at nakatingin ito sa papalubog na araw. Bumaba ito sa kabayo hawak hawak ang tali. Kalaunan ay tumangin ito sa akin kaya napa kunot ako ng noo.

“Wag kang assuming. Kailangan ni Caspian na magpahinga kaya maglalakad nalang ako.” sabi nito sabay tingin sa daraanan.

“Wala akong sinabi.”

“Psh.” tanging sagot nito.

As the setting sun wave its goodbye, the darkness eaten all the colors around. But on that narrow road, there was me and Aragon separated by Caspian. The north wind kissed the tall grasses and blew warm air that pushes us closer.

It’s past six when we reached the gate of the hacienda. Nang matanaw kami ng guwardiya ay agad nitong binuksan ang tarangkahan at dali dali namang lumapit ang isa sa mga nag aalaga ng mga kabayo at kinuha nito si Caspian.

“Where have you been son, bakit ka bumalik sa Sitio?” wika ni Don Antonio ng bumungad kami sa sala ng mansyon.

“Sinundo niya si Seff Antonio dahil masikip daw ang sasakyan kanina.” sagot ni Donya Elena.

“Pasensya na ho natagalan ho kami dahil sa akin. Dahil takot akong sumakay sa kabayo.” Paghingi ko ng paumanhin.

Wala namang sinabi si Aragon at diretso lang ito sa pag halik sa ina at pagtapik sa balikat ng ama.

“It’s okay Iha. Tamang tama at maghahapunan na.” Donya Elena uttered.

“Sino ang takot sa kabayo?” Kuya Anthony said as he went down the stairway. Ngumiti ito sa akin.

“I’m free tomorrow. I can teach you how to ride one.” Kuya Anthony spoke.

“Kuya is right Seff. You should practice. Limitado lang ang sasakyan sa hacienda at di pa gaanong maganda ang mga daanan pero kung kabayo ang gamitin, kaya mung malibot ang buong hacienda.” mahabang explanasyon ni Selena.

“Ah sige po.” Sagot ko.

“You should help too Drey. You’re the better one when it comes to horses.” Kuya Anthony glanced at the serious Aragon.

“I’m busy tomorrow. Some other time.” wika nito saka umalis papuntang kwarto.

Kinaumagahan din ay pumunta kami sa rancho.

Kuya Anthony taught me the basics on how to handle and ride a horse. Nakakatuwa lang dahil detailed talaga ang pag eexplain nito sa akin.

“We’ll use Cashmere. He’s veteran when it comes to newbies.” Kuya Anthony said with a smile.

Kasalukuyan nyang inaamo ang kabayo habang ako naman ay tumitingim sa iba pa.

“Drake will be here later. May hinatid lang sa bayan.”

My eyes caught the sight of a dark horse nearby. Kaya nilapitan ko ito at hinimas ang uluhan. Lumapit naman ito at tila nagustuhan ang ginawa ko kaya napangiti ako.

“Woah! Samyr finally likes someone aside from Drey.” Nabibiglang sabi ni Kuya. Kaya napatingin naman ako sa kanya.

“Bakit naman Kuya?”

“Samyr is kinda’ suplado. Kaya walang nakakalapit dito maliban sa amo nito. He is Dreyfus favorite kaya wala pang nakakasakay dito because it is special to him.” he laughed. Napatango naman ako at di na nagtanong kung bakit dahil tunog tsismosa na ako.

Nag excuse naman si Kuya ng may tumawag sa kaniya kaya nanatili ako sa tabi ni Samyr.

“Alam mo dapat matuto kang makihalubilo sa iba kasi pag nagsusuplado ka lalayuan ka ng iba. Sige ka baka magiging kamukha mo na si Dreyfus sa susunod.” parang baliw kong pagkwekwento.

“You having fun?” tinig ng lalaki sa likuran ko kaya napalingon ako. My heart skipped a bit. It’s Dreyfus.

“Samyr likes you tsk. Just like people in the house.” He added. Well except you.

“Seff I’m sorry. The office called and it’s an emergency.” dali daling sabi ni Kuya Anthony.

“Okay lang Kuya.”

“You know what, Dreyfus is here, ha can teach you. I’ll be back later.” He added as he glanced at Dreyfus saka tinapik nito ang balikat ng kapatid saka umalis. Naiwan naman kami ni Aragon na walang imikan.

“O-kay lang. Sige aali-.”

“Let’s go.” putol nito sa akin. Kaya imbes na mag inarte pa ay sumunod na ako sa kanya.

He went to Caspian at binuksan nito ang kwadra. I glanced at Cashmere.

“We’ll use Caspian. Cashmere is still tired.” punto nito kaya napatango nalang ako.

“I-Isa lang ba ang g-gagamitin natin?”

“Marunong ka na ba?” Suplado nitong baling sa akin saka diretsong lumabas. Nagtatanong lang naman!

He’s giving me brief informations. Unlike Kuya Anthony kanina na detailed. Siguro’y tinatamad siya o di kaya ay nagmamadali. Nagtatanong naman ako minsan at sinasagot niya ako ng medyo pabalang o sadyang ganon lang talaga ang pananaw ko.

Nakasakay siya sa kabayo habang ako naman ay nakasunod na naglalakad. May mangilan ngilang katiwala sa paligid, mga nagbabantay ng mga hayop, may naglilinis at ang iba’y pinapakain ang mga ito.

I stopped when the horse in beside me halted at halos kumunot ang noo kong tumingin sa kamay ni Aragon na nakalahad sa akin. Tiningnan ko ito ng matagal. His lips twitched kasabay ng pag angat ng kilay nito. Aabutin ko na sana ito ng magsalita siya.

“The rope?” he said with a ghost of smile. Bigla naman akong napahiya subalit di ko yon pinahalata at ibinigay sa kanya ang tali na hawak ko naka konekta sa kabayo.

“Ikaw naman.” Sabi nito sakay baba sa kabayo.

“A-ako? You mean sasakay?” I said with my eyes wide open.

“Precisely. You can’t be a pro if you can’t start now.” He said seriously. Minsan talaga bipolar din ang lalaking to.

“D-di ako m-marunong. Paano kung t-tatakbo to ng mabilis.” I nervously uttered.

“Try.” It almost sounded like it ended in an exclamation point.

Tama nga naman. Kaya mo to Seff! Kabayo lang to! Pagkukumbinsi ko sa sarili habang papalapit sa kabayong tinitingnan ako.

Hinimas ko ang mabalahibo nitong leeg papunta sa mukha.

“Please be good to me.” I whispered and I can here a small laugh from Aragon behind me kaya pinandilatan ko ito. Forgtetting the fact kahit na siya ang amo ko.

“Teka. Di ako marunong umakyat.”

“Di ka kasi nakikinig kanina.” pangaral nito.

“Excuse me! Paano ko makukuha ang sinasabi mo eh ang bilis bilis mong mag explain.” I fired back and I heard him smirked kaya napatingin ako sa kanya.

He aggressively stepped forward towards me kaya umatras ako hanggang sa tumamaang likod ko sa kabayo. Tumigil si Aragon sa harapan ko looking me in the eye.

“T-teka-.”

“Excuse me.” He said at nabigla ako ng maramdaman ang kamay niya sa bewang ko. His firm hands held me strong na parang ang gaan gaan ko. Inangat niya ako sa ere hanggang maramdaman kong nakaupo na ako sa kabayo at inayos ko ang pagkakaupo habang tumkhim ng wala sa oras.

“Patatakbuhin ko na ba? Sabihi-”

Napatigil ako at muntik nang tumalon sa kabayo ng maramdaman ko siyang walang kahirap hirap na sumakay at sumampa sa likuran ko. His firm chest clashing my back and I felt warm in it. I can smell his manly scent sa sobrang lapit at dikit namin.

“Not yet. Di ka pa marunong.” sabi lang nito.

I started to move forward dahil masyado na ata kaming malapit.

“Don’t move. Kung ayaw mong ihulog tayo ni Caspian ng wala sa oras.” he warned kaya di na ako umimik pa.

“Wait. You feel awkward? Come on! We already kissed remember?” he laughed.

“Shut up. Aksidente lang yon!”

“There you go. The feisty Guanzon that I knew.” Inismiran ko lang ito.

The horse started walking and at first I feel awkard. Tinunton namin ang madamong daan palabas ng rancho hanggang sa mga palayan. No one dared to say a word. Hanggang sa unti unti na kaming bumibilis. I can feel the wind and hear it whispering due to the speed.

“Woah. Ang saya nito!” I sounded like a baby given with a lollipop with extreme excitement I feel.

Dinisregard ko ang inis na nararamdaman and I let myself loose. I laughed everytime Caspian jumps and speed up. With all the greeneries we pass by, it’s worth sightseeing.

Unti unti kaming bumabagal ng marating namin ang medyo may kataasang talampas. Agad akong bumaba ng tumigil kami.

“Wow. May ganito pala sa Hacienda!” mangha kong sabi dahil sa nagagandahang bulaklak at halaman ng nakapaligid sa akin. Para siyang paraiso.

“Anong tawag sa lugar na to?” tanong ko kay Aragon na nakasakay parin sa kabayo. He looked at mw with a stern face.

“Wala.”

“Ha? Anong wala?” taka kong tanong. He looked at the view in front of us.

“Some things are better to be unnamed. An unknown. Giving it a name won’t define it, it’s value won’t change. Labels are just labels but the worth… it’s something you feel out of satisfaction.” Mangha akong napatango. Ang lalim naman non!

“Let’s go back. Tanghali na.” yaya nito kaya bumalik na ako at tinunton namin pabalik ang rancho.

“Where have you been? Am I late?” Salubong ni Drake ng makabalik kami.

“Sorry Drake.” Paumanhin ko.

“Aw it’s okay. At least ngayon marunong ka na!” he said happily.

“Di naman. Pero masaya pala.” Nakita ko namang naglalakad na palayo si Aragon.

“Sir Dreyfus!” tawag ko kaya lumingon ito sa akin.

“Salamat.” I honestly said.

“Don’t. Magpasalamat ka nalang kung magaling ka na.” He smirked.

Ang sama talaga ng ugali.

“Don’t worry. Tutulungan kita.” pangungumbinsi ni Drake.

             ***

Sa nakalipas na mga araw ay nangangabayo kami ni Drake at minsan naman ay si Kuya Anthony. Unti unti ko naman itong natutunan.

“May thanksgiving party na gaganapin sa linggo kaya maghanda ka nak at marami rami rin ang gagawin.” panimula ni Tiyang isang umaga.

“Talaga ho? Naku! Dami na namang bisita kung ganon. Baka makahuli ako ng Amerkano non!” Ika ni Jelay na binatukan naman ng ina nito.

“Tiyak lalabas na naman ito sa mga pahayagan o lokal na istasyon dahil isang malaking pagtitipon ito ng mga mayayamang haciendero, at mga etilista sa bansa.” pahayag ng isa naming kasamahan.

Agad naman akong namangha. Masyado ngang ma impluwensya ang mga Aragon. Na excite naman ako dahil di pa ako naka attend ng mga magarbong pagtitipon sa buong buhay ko.

“Naku! Gagala tayo Seff kaya humanda ka.” Magiliw na sabi ni Jelay.

“Hindi yon maaari dahil tiyak di na tayo makaka alis sa kusina.” Sabi ni Tiyang.

Nang gabing yon ay pinuntahan ako ni Tiyang sa kwarto ko sa mansyon.

“Nak. Maari bang pumirmi ka nalang sa kusina sa gaganaping party sa linggo.”

“Bakit ho Tiyang?” Pagtataka ko.

“K-kasi nak ayaw kong mangyari ulit ang pagpapahiya sa iyo gaya ng dati.” nakayukong sagot ni Tiyang.

“Mga mayayaman ang pupunta roon at baka magkamali ka at masasangkot sa kaguluhan.” dagdag nito.

Nalungkot ako bigla at naghahanap ng sagot sa bakit subalit may punto si Tiyang. Dahil tiyak na may gulo kung saan ako pupunta. Gustuhin ko mang sumalungat subalit kung iisipin ko ang posibilidad ay tiyak gulo lamang ang hatid nito.

Nang sumapit ang araw ng selbrasyon ay nanatili akong nakapako sa kusina simula ng mag umpisa ito. Pinukol ko ang sarili sa paghuhugaa at pagkukuskos ng pinggan. Isang bagay kung saan ako magaling.

Pumasok si Drake at tinanong ako kung lalabas daw ba ako subalit iwinaksi kong madami akong gagawin.

Ganon din si Aeon na naka itim na suit at pormal na pormal ito sa suot at lalong tumingkad ang pagkakisig nito. Walang tigil ito sa pangungumbinsi subalit tinaboy ko ito hanggang sa tila umalis nalang ito na walang napapala.

Lalo tuloy akong nalungkot. Nais ko sanang makita ang nagagandahang mga kasuotan ng mga imbitado o kung ano ang ginagawa nila. Dinagdagan pa ng pabalik balik na si Jelay na tuwing gumawi sa akin ay may pabaon na kwento.

Patuloy ako sa pag pupunas ng pinggan ng makita ko ang lalaking nakatayo sa pintuan ng kusina.

“Aeon di ba sabi k-”

“Excuse me. I think I’m a little lost.”

Napatingin ako sa lalaki at nabigla ako di pala ito Aeon.

“Naku pasensya na ho Sir.” Pag angat ko ng tingin ay para akong na conscious bigla dahil matiim akong tinitigan ng lalaki. Tiningnan ko rin ito ng matagal.

He is somewhat older than me. At tiyak akong mayaman ito.

Yumuko ako napatikhim naman siya.

“Can I ask where is the CR.” he ask.

“Ah opo. Sumunod ho kayo.” Nakayuko kong sabi sabay lakad at sumunod naman ito sa akin.

“Salamat.” sabi nito ng marating namin ang pinto ng CR. Tinuro ko naman ang daan palabas para sa dagdag na impormasyon saka umalis na ako.

Nakakahiya. Tama nga si Tiyang na sa kusina lang ako dahil masyado akong nawiwindang sa mga pagbabagong ito.

Nang gabi ding iyon ay pumanhik na ako sa kwarto at hinayaan ang aking imahinasyon na aliwin ako.

Kasabay ng musika ay ang katotohanang dapat makontento tayo sa buhay. Wag nating ipilit ang mga bagay na malayo sa ating kapalaran.

Di masama ang mangarap pero minsan may mga pangarap na mananatiling mahirap abutin.

Gaya ng isang bituin… isang imposible.

Science taught me that sun is star.

Pag hinawakan mo ito masusunog ka.

Nang gabi ring iyon ay namulat ako sa maagang katotohanan na may hangganan ang pangarap.

Ang tao pag di nakuntento…

nakakasama ito.

-McK-

Chapter 20

It didn’t end there. The next few weeks the Hacienda was bombarded with partys, gatherings and other special occasions. Selena’s birthday party, welcoming party and launching of the Aragon’s businesses

And all those times I stayed at kitchen. The place where I belong. I really wanted to witness the events but somehow I started to adjust and understand na may mga bagay na di dapat pinipilit.

During free time naman ay pumuunta ako sa rancho para tumulong sa pagpapakain sa mga kabayo pero di ko na sinubukang sakyan ito.

“Uulan ata mamaya.” sabi ni Aleng Flora isang umaga.

The sun is shining but it’s not bright enough. The scattered nimbus clouds are stopping the rays of sunshine to pass.

Ngayon ang araw kung saan pinapasyal ang mga kabayo at hinahayaan silang gumala sa buong rancho.

“Tiyang pupunta ho akong  rancho. Tulungan ko ho si Mang Andoy doon.” magiliw kong sabi.

“Mag ingat ka Nak saka umuwi ka ng maaga baka maabutan ka ng bagyo.”

Ngumiti naman ako at dali daling pumanhik na.

“Tulungan ko ho kayo Mang Andoy.” Bati ko pagsapit pa lamang sa rancho. Nagkalat na ang mga kabayo sa malawak na damuhan. Nasisiyahan akong makita na tila masaya ang mga ito dahil nagtatakbuhan sila na parang mga batang malaya.

“Eto talagang batang to. Oh sige, ikaw ang bahala.” masaya nitong sabi dahilan kung bakit lumabas ang dalawa nitong biloy.

“Mang Andoy nasaan ho ang ibang mga katiwala rito? Bakit kayo lang ho ata mag isa.” nagtataka kong tanong dahil mag isa lang ito sa rancho.

“Kailangan daw ngayon ng tao sa Sitio. Dahil sa paparating na bagyo ay kailangang ubusing anihin ang mga mangga sapagkat kung hindi ay maaaring sa pagbayo ng hangin ay mahulog ang mga ito at di na mapapakinabangan.”

“Hindi ho ba malulugi ang mga Aragon dahil inani na nila kahit hindi pa hinog ang iilan?” Tanong ko.

“Hindi naman Seff. Maraming kliyente ang mga Aragon at tiyak akong maaangkat nila ang lahat ng ito.” Napatango naman ako dahil na rin sa pagka mangha.

“Nga pala, sinarado mo ba ang tarangkahan ng rancho?” Tanong nito.

Ang tinutukoy ni Mang Andoy ang maliit na daraanan ng mga taong papasok sa rancho na yari sa kawayan. Sa tabi nito ay ang isa pang mas malaking rehas na para sa mga sasakyan na papasok subalit palagi itong naka kandado.

“Oho. Pero parang sira na ata ang lock ng rehas Mang Andoy kaya hinarangan ko nalang ng isang kawayan.”

“Napansin ko rin nga iyon at ang sabi ni Senyorito ay ipapaayos niya ito sa lalong madaling panahon.”

Senyorito? Si Kuya Anthony ba?

Nakita ko si Samyr sa malayo. Mailap nga ito dahil di ito nakikisaluha sa iba.

“Mailap nga ang isan yan. Tanging si Senyorito Dreyfus lamang ang nakakapag amo diyan.” Wika ng matanda ng mapansing tinititigan ko ito.

Nilapitan ko naman ang iilang kabayo at inaasikasoang mga ito.

“Nasaan ho si Sir Dreyfus? Balita ko ho ay siya palagi ang madalas na nag aasikaso sa kanila.” tanong ko.

“Kakaalis lang kanina. Ang sabi ay tutulong daw sa Sitio. Ang batang iyon talaga napakasipag.” at marami pang papuri ang sinabi ng matanda subalit kahit ang utak ko ay gustong sumalungat.

“Mang Andoy is Drey— Seff?” Lumingon ako sa pinanggalingan ng boses at nakita ko si Ate Selena.

“Tumutulong ka rin pala rito.” She said with a sweet smile. Minsan talaga mapatunganga ka nalang sa kaniya dahil sa ganda at hinhin nito.

“Ah opo Ate. Wala naman ho akong ginagawa sa Hacienda.” ngumiti ulit ito.

“Is Dreyfus here? Pinapatawag kasi ni Papa.”

“Umalis ho siya kanina Mam Selena. Pupunta dW ng Sitio para tumulong doon.” sagot ni Mang Andoy.

Ilang sandali pa ay nagpaalam ng umalis ang binibini.

Mag aalas tres imedya na at napansin naming lalong dumilim ang paligid kaya napagpasyahan ni Mang Andoy na ibalik na ito sa kani kanilang kwadra.

“Ano ho iyon.” Tanong ko ng mapansing tila balisa ang matanda habang nililibot ang tingin sa mg kwadra.

“B-bilangin mo nga ulit ang mga kabayo Seff.” Nagtataka man ay binilang ko ang mga ito.

“Dalawampu’t isa ho. Ilan ho ba silang lahat?”

Tumingin sa akin ang matanda.

“Dalawampu’t apat.” Sabi. nito na kinalaki ng mata ko. Dali dali naming hinanap ni Mang Andoy ang mga ito sa buong rancho. Subalit bigo kami.

Mag aalas singko na ng may narinig kaming yapak ng kabayo papalapit.

“Bakit nakita ko ito sa labas? At bakit bukas ang tarangkahan?” Baritong tanong ni Aragon na may seryosong tingin. Bumaba ito sa kabayo.

Nagkatinginan naman kami ng matanda. Sa labas? Ibig sabihin ay lumabas ang mga ito sa rancho.

“S-enyorito nakawala ho ang iilan.” Balisang sagot ng matanda. Kahit ako ay kinakabahan na rin.

This time kumunot ang noo nito.

“Paano! Sino ba ang pumasok dito na di man lang sinarado ang tarangkahan!” nahihimigan ko ang pagtitimpi ng galit sa kaniya.

“Ikaw ba?!” akusa nito.

Napaisip naman ako kahit na kinakabahan. Baka hindi matibay ang pagkaharang ko at mahangin madalas kaya tuluyan itong nabuksan.

“A-ako ho S-sir Drey—.” Teka pumasok kanina dito si Ate Selena. Maaaring…

“Ilang pa ang hindi nakikita!?” Bulyaw nito at halos mapatalon ako sa lakas nito.

“Dalawa pa ho…” nakayukong sagot ni Mang Andoy.

“…kabilang ho si Samyr.” Dagdag nito na nagpabigla sa akin. Si Samyr? Ang paborito ni Dreyfus.

“Ano!?” This time the veins on his neck became visible. His eyes are scorching like a fire in the deepest part of hell. At nakadama ako ng grabeng kaba.

Humakbang ito palapit sa akin at mariin na hinawakan ang aking braso kaya nakaramdam ako ng konting sakit.

“Wala ka talagang kadala dala!” He hissed.

“If something bad happens to them- to Samyr… Fuck! You should get lost!” He fired. Napa atras naman ako dahil sa kaniyang bahagyang pagtulak and he left with a phone on his ear. Kasunod niya si Mang Andoy na tiningnan ako na tila humihingi ng pasensya.

“Umuwi ka na Seff.” Sabi ng matanda bago tuluyang umalis.

Halos panghinaan ako ng loob. My hands are shaking. Kasabay ng aking luha ay ang pagpatak ng ulan. The storm begins.

Tumayo ako dahil naiwan akong mag isa. The droplets of rain starts to heavy. Tuluyan ng nabasa ang katawan ko ng ulan. Madilim na nga ang langit. Humakbang ako palabas ng rancho at di man sigurado sa mga nangyayari ay isa lang ang naiisip ko. Kailangan kong tumulong sa paghahanap.

Binaybay ko ang daan kahit na nilalamig na ako. Sumasabay ang hangin kung kaya’t medyo masakit ang pagdampi ng ulan sa aking balat.

Nilibot ko ang mga kapunuan at maging ang mga talahiban. Hanggang sa nakasalubong ko ang ilang mga katiwala na may kasamang kabayo. Kayumanggi ito at hindi ito si Samyr dahil itim ang kulay nito. Kung nahanap nila ito inig sabihin ay tanging si Samyr nalang ang nawawala.

Gabi na at di parin ako tumitigil sa paglalakad at sa pagbabasakali. Nagpapasalamat ako dahil may dala akong lighter sapagkat ang kabilang dulo nito ay may flashlight. Ito ang nagsisilbing maliit kong ilaw.

Ang pagpagaspas ng ng hangin sa dahon ng mga puno ay naghatid sa akin ng takot na baka mabuwal ang puno at madaganan ako. Kung ibang tao ako ay sigurong matatakot na ako dahil sa sobrang dilim na tila ika’y nasa kawalan. Subalit narating ko ang edad na ito at napagtantong may higit pang nakakatakot kesa sa dilim.

Ilang sandali pa ay nasa bungad na pala ako ng bukid, naglalakihang puno na tila walang katapusan ang aking nakikita. At halos putik na rin ang aking nadadaanan. Susuko na ba ako? Baka nag aalala na sila sa akin.

Aalis na sana ako ng makita ko ang putikan na may nakahulmang paa ng kabayo. Papunta ito sa gubat.

“Si Samyr.” Sambit ko ar pinasok ko na ito.

Pagkalipas ng kalahating oras, nang igala ko ang ilaw ay tumama ito sa dalawang maliit na bola na umiilaw. Napangiti ako at niyakap si Samyr. Tila nasiyahan naman sa pagdating ko at walang tigil na dumaloy ang aking luha dahil sa tuwa na okay ito.

Lalong lumakas ang hangin. At ang mas masaklap ay di ko alam ang daan palabas kaya napakapit ako kay Samyr. Alas diyes na siguro ng gabi base sa kalkyulasyon ko. Unti unti na ring napupundi ang ilaw na dala ko. Kung hindi kami makakabalik ay tiyak bangkay na kami bukas dahil sa lamig.

Dagdag pa doon ang katotohanan na baka may mga mababangis na hayop rito.

“Tulong!” Sigaw ko kahit na imposibleng may makakarinig nito. Inaantok at nauubusan narin ako ng lakas. Umupo ako sa tabi ng malaking bato dahil di ko na alam ang gagawin.

“Aaaah!” napasigaw ako ng may humawak sa akin.

“Shit! What the hell are you doing here!” That voice. Gaya kanina hindi parin nagbabago ang galit na boses nito.

It’ s Dreyfus. May dala itong flashlight and from the light I saw his face. Basa rin ito.

“Nakita ko na si Samyr.” mahinahon kong tugon.

Nabigla ako ng yakapin niya ako.

“Stupid. I don’t know what to do if I haven’t found you.” his voice turned mellow.

“Akala ko dito na ako mamatay.” I’m in a middle of anger, hatred and self pity. Di ko alam pero nakaramdam ako ng ginhawa. I feel safe as I cried again.

“Shh. You got me so worried.”

Maybe he’s grateful kasi nahanap na si Samyr.

“Let’s go. Let’s find some shelter. The storm is getting heavy.

Binaybay namin ang daan tungo sa kung saan. At di kalayuan ay may natanaw kaming kweba.

It wasn’t that big pero sapat na ito para may masisilungan.

Umupo ako sa isang tabi and I can see him eyeing me.

Niyakap ko ang sarili dahil sa sobrang lamig. Nagsimula na siyang mag ipon ng mga sanga ng puni sa paligid na hindi naman basa. And he made a fire out of rubbing two dry branches.

“Come closer.” Sabi nito kaya lumapit ako sa apoy dahil sa di ko na makayanan ang lamig.

Giniya niya rin si Samyr palapit. After a while halos tumalikod ako ng makitang hinubad niya ang basang itim na jacket nito pati na din ang puting tshirt.

“Anong ginagawa mo!” I asked as my eyes transfixed on his body. Ibinalik ko ang aking mata sa apoy at naramdaman kong inaapoy na rin ang aking pisngi.

“Basa. You should do it too kung hindi mas lalo kang magkakasakit.” Sabay pilipit nito sa hinubad na damit at hinalay ito sa isang malapad na bato.

“Tsk. It’s for your own sake.” he said

Sake? Kailan ka pa nag alala?  This time a certain anger erupted inside me. Naalala ko ang nangyari kanina. Kung paano niya ako pagbintangan at singhalan kanina.

Tiningnan ko siya and he is staring at me with a worried look. Binawi ko ang tingin sa kaniya.

Silence creep. Only the sound of the smashing leaves and raindrops are heard.

I heard his footsteps towards me.

“Look I’m sorry. Alam ko na ring si Selena ang huling pumasok si rancho.” Sabi nito.

“Okay lan—.” di ko na matuloy ang sasabihin dahil inubo ako.

“Are you okay?” he asked sabay hawak sa noo ko. Hinawi ko naman ang kamay niya at nabigla dahil sobrang lapit namin sa isa’t isa. His eyes are staring at me. I can feel his breath. Hanggang sa palapit siya ng palapit.

His lips met mine. I felt cold but the warm he emitted sent shiver to my spine. My eyes are wide open. Parang hinuhukay ang aking sikmura sa di maintindihang nararamdaman.

Ilang saglit pa ay tinulak ko siya.

“I’m sorry.” He said at sabay kaming tumalikod. Siya naman ay naglakad palayo habang hinihimas ang batok nito.

“Y-you should remove your c-clothes.” sabi nito.

“T-tumalikod ka! W-ag kang titingin!” Sigaw ko.

“Wait… are you commanding m-.” titingin sana ito sa akin.

“Sabi ko ng wag titingin eh!” Sigaw ko ulit.

“Okay okay.” Sabi nito habang naka taas ang kamay. Hinubad ko na rin ang damit pantaas at humiga.

“Ba’t ka nakatalikod?” He asked.

“Tumalikod ka rin! Manyak!” I fired.

“Wha- me?” di makapaniwala nitong tanong.

“Oo! Nagawa mo nga akong halika—.” Napatigil ako. Tumahimik din siya.

“Alright.” Wika nito. Tiningnan ko siya at nakahiga ito sa kabilang dulo na nakatalikod sa akin.

“Matulog na tayo.” He said.

“Okay.”

That night, it seems like the storm stopped and I hoped that the storm between us will also subside.

That kiss brought confusion. At ayaw ko munang isipin yon. Not now.

The only problem I have right now is how to sleep in this cave with Aragon nearby. Tanging apoy lamang ang namamagitan sa aming distansiya.

Apoy na unti unting natutupok. Gaya ng mga hindi pagkakaintindihan na sana ay matupok na rin sa kawalan.

At ang kakaibang apoy na nagsisimulang kumalat sa aking dibdib.

Hanggang saan ako dadalhin ng apoy na ito?

-McK-

Chapter 21

Nagising ako ng madaling araw. The sound of the bullfrog echoed inside the cave. And my head is a little bit heavy. Tumila na rin ang ulan.

I removed the jacket wrapped around me… his jacket. When did he put this on me? I glanced at him and he’s still on his last position last night, still asleep.

Dahan dahan kong kinuha ang aking tshirt na ngayo’y hindi na basa at sinuot ko ito. Si Samyr naman ay nakahiga subalit nakadungaw ang ulo nitong nakatingin sa akin.

“We should go.” wika ni Aragon saka tumayo ito at inalis ang alikabok na nakadikit sa katawan. His biceps moved and I looked away. Kasabay non ang alala sa nangyari kagabi.

“A-ah tungkol pala sa nagyar-.”

“Let’s forget it.” malamig nitong sabi na di man lang tumingin sa aking gawi.

“Right.” sabi ko. So last night was just like a dream. A product of our blurry thoughts and worried minds.

Sumunod ako sa kanya palabas habang hawak nito si Samyr.

Nakapagtataka lang dahil kung gaano ka ingay kagabi ay siyang sobrang payapa naman ngayon. The chirping birds are everywhere. May mga maliliit na sanga na naputol at ang langit na ngayo’y tila pininta ng isang tanyag na pintor.

Sumampa ito kay Samyr at inilahad ang kamay sa akin.

“Let’s go. Hinahanap na nila tayo.” marami mang bumabagabag sa aking isip ay mas importanteng umuwi na kami dahil nag aalala na marahil sila sa amin.

Pinatakbo na niya si Samyr. He is right behind me and I can smell his manly scent na mabango pa rin. I feel conscious dahil di pa ako nakaligo.

Paglabas namin sa maliit na gubat ay sumabay sa amin ang pagbukangliwayway at ang boses ng ilang kalalakihan na papalapit sa amin.

“Naku! Mabuti nalang at maayos kayo. Kagabi pa nag aalala ang mga tao sa mansyon.” Wika ng lalaking sumalubong sa amin. Nag aala naman ako dahil baka inatake ng nerbyos si Tiyang.

Mabilis na pinaharurot ni Aragon si Samyr kaya di ko na namalayang nasa paanan na kami ng mansyon. Mula roon ay lumabas si Donya Elena kasunod nito ang asawa at mga anak. Nakita ko namang halos madapa na si Tiyang sa kakatakbo kasama si Jelay.

“Ano bang nangyaring bata ka at kung saan saan ka napunta? Pinag alala mo ako.” Naiiyak na sabi ni Tiyang saka ako sinuri kung may sugat.

“Pasensya na ho Tiyang.”

“That was foolish Seff. Sana hinayaan mo nalang ang paghahanap sa kabayo. It’s your life at stake.” Madiing sabi ni Drake na lubos na nag aalala at ng tumingin ito kay Aragon ay bakas ang galit.

“Bakit mo kasi siya pinagalitan! You just accuse Seff all of a sudden!” Galit nitong turan na parang susugudin ang kapatid.

“Look. I’m really sorry. I really am.” Aragon uttered.

“Sorry? What if something bad happened!” Drake fired. Sinuway naman ito ni Kuya Anthony.

“Mang Andoy told us what happened. And I’m sorry kasi di ko nasarado ang tarangkahan.” Ate Selena apologized to me sincerely.

“Okay ka lang Iha?” tanong ng nag aalalang Donya sabay tapik nito sa aking balikat.

“O-ho. Pasensya na ho p-pinag alala ko k-kayo.” pilit kong sabi kahit na parang umiikot ang mundo ko.

“Stop it you both. Drake stop arguing with your brother, he already apologized. And you young man, fix your anger management issue.” pinal na sabi ng Don sa dalawang anak saka tumingin ito sa akin at tumango.

I was about to take a step when I feel a sudden jolt restraining me and a force is draining my energy. After a moment it was a total darkness.

I woke up on my bed with Drake sitting on the chair beside me. He’s reading his statistics book. And he was baffled when I surprise him a little. When he left, dumating naman sina Tiyang at doon ko na kinuwento kumg anong nangyari- maliban sa mga pribadong bagay. At buong araw ay nagpahing lang ako. Pinapaalala sa sarili na ito ang pinasok kong mundo.

Ilang araw ang lumipas ay balik sa dati ang lahat kahit na may mga bagay na di na kayang maibabalik. Gaya ng pagkamuhi ko sa kaniya, ngayon ay tila unti unti ng napapalitan.

Madalas pumapasyal ang mga kaibigan nito sa mansyon para mag linga linga kung kaya ay umiiwas nalang ako o di kaya ay sumasama kay Drake.

Hanggang sa sumapit ang enrollment para sa SHS. Isang buwan nalang at pasukan na naman.

“O mga friendships wala ng iwanan ha! Sama sama tayong magtatapos sa Senior High!” masiglang bigkas ni Leo.

Sa foodcourt kami ngayon dahil katatapos lang naming mag enroll. Masaya kaming lahat dahil buo kami at magkaklase ulit. ABM ang kinuha naming strand.

“Kaklase rin natin ang mga Hacienda boys!” Dagdag pa nito.

“Gaga! Take note ha, pati sina Nathalie classmate din natin.” Cha pointed out.

“Hayaan nyo na ang mga yon! Focus nalang tayo sa atin!” si Marielle.

Nakasalubong namin sina Aeon na may kasamang apat na babae. Mga college students ito.

Nabigla naman si Aeon at tinaas ang kamay na tila sumusuko.

“They’re not my girls.” inosente nitong sabi.

Tumawa naman ang lahat maliban kay Elias at Aragon.

Agad napakunot ang aking nuo sa aking nakikita.

“Isang buwan lang ang lumipas pero parang good boy na ata itong si Aeon ah, bakit kaya?” halakhak ni Vaughn.

“Alam mo ba kung bakit Seff?” Mapaglarong bigkas ni Connor.

“Fuckers.” suway ni Aeon saka ngumiti ito sa akin.

“If Aeon developed a halo,  someone is starting to have horns.” Vaughn joked at nag appearan pa sila ni Connor sabay tingin sa tinititigan ko.

Si Aragon na nakangiting naka akbay sa babae. The girl whispered something to him and they both chuckled. Nakapagpanibago lang dahil di siya ganyan dati. O sadyang iba lang ang pagkakilala ko sa kanya.

“Did you know that they make out earlier sa caf. Everyone was speechless.” Connor laughed. Nagkatinginan naman ang mga kaibigan ko.

“Anyway classmates. Let’s start our years with a get together!” Aeon emphasized.

Natuwa naman at na excite ang lahat sa imbitasyon.

“It’s tomorrow sa Hacienda Aragon.” Vaughn added and they exited. Aeon waved and so did I but my eyes were on Aragon whose hand is wrapped in the girl’s waist.

“Okay ka lang?” Elias asked. Ngumiti naman ako bilang tugon. Weird. Weird feeling.

Kinaumagahan ay maaga silang dumating. They’re eyes feasted on the pool filled with foods and drinks and it calls for fun. Tila kinilig naman si Cha nang makita nito si Drake at nagsabunutan pa sila ni Leo dahil sa kung sino daw ang naunang nakakita. Niyaya namin siya pero tumanggi ito dahil may pupuntahan daw ito. Pero ang totoo sinabi nito sa akin na di daw niya classmate ang mga ito at ma o-OP siya.

This time I let myself enjoy dahil kasama ko naman ang barkada.

Kami lang naman ang naririto at iilang ring mga estranghero. Laking pasasalamat ko dahil wala sina Nathalie.

“Cha no liquors please.” suway ni Chad sa kambal nito.

“Argh it suck to have a twin and the worse is classmates pa.” Cha hissed kaya nagtawanan kami. Maliban nalang sa isang pares na nakaupo sa isang sulok sa tabi ng pool at nagngungusuan. It’s Aragon at iba na ang babaeng kasama nito sa kahapon.

“Dreyfus looks smitten.” Aeon started.

“Para namang di mo yan naranasan.” Halakhak ni Vaughn at binato lang ito ng chips ni Aeon.

Tumayo ako para kumuha ng chips sa kusina dahil nauubos na ito.

“Tulungan na kita?” Elias asked.

“Kaya ko na.” nakangiti kong tugon.

Pumanhik na ako sa kusina para kumuha ng stock.

“Hey.” Aeon greeted as he neared me.

“Hey! Need something?” I asked.

Napahawak ito sa batok. Gwapo grabe!

“I’m just happy.”

“Palagi ka namang happy ah.” sagot ko.

“I’m happier when I see you more often.” napatunganga ako don.

“Basta. Sana palagi tayong magkasama.” Tinwanan ko naman ito.

“Para kang sira. Oo naman! Classmates ulit tayo eh!” I continued

Marami pa kaming pinag usapan kaya ng dumating kami sa pool ay napuno kami ng kantiyaw. Paano ba naman, nag aagawan kami ni Aeon kung sino ang dadala ng isang bowl ng chips. Hanggang sa kinuha niya ito at inangat para di ko maabot. Nakita yata nila ito.

“Ano na ang label?” Vaughn laughed at binatukan naman ito ni Chad kung kaya nabilaukan ito dahilan kung bakit nagtawanan ulit kami.

Inakbayan naman ako ni Aeon para di na ako makapalag na kunin sa kanya ang bowl. My eyes drifted to the other side of the pool and I freeze at the moment. Aragon’s is intensely eyeing us. The girl is saying something but his attention is on us. Iniwas ko ang tingin at diretso sa upuan.

Dumating ang tanghalian and everyone went to the dining table. The entire family is not at home. May business travel kasi ang mag asawa, Kuya Anthony’s on a meeting and Selena’s back to Iloilo. Drake is somewhere the town.

Everyone is having their conversations and my eyes set on Aeon na katabi ko. He’s looking on his plate dahil nilagyan ito ni Connor ng ulam.

Kinuha ko ang pinggan ko at ang kanya at pinagpalit ito.

“This one doesn’t have peanut.” Aeon mentioned earlier na may allergic siya sa peanut when he saw the peanut butter kaya naalala ko.

Napatingin naman sila sa amin.

“May allergy si Aeon sa mani.” sabi ko at nagsimula ng kumain.

Sinimulan na naman nila ang pagtutukso.

“I’m not hungry.” biglang sabi ni Aragon sabay tayo at umalis ito sa hapag. Di naman ito pinansin ng iba.

It was late in the afternoon when they decided to go home. Naunang umuwi sina Elias at ang iba. Naiwan naman ang apat na lalaki kaya bumalik na ako sa aking kwarto.

Di nagtagal ay may kumatok sa aking pintuan kaya binuksan ko ito.

“O Aeon, ano yon? Di pa kayo uuwi?” tanong ko.

“I just wanna say thank you for saving me earlier.” He shyly said.

“Ok lang yon. Teka di ba nila alam na may allergy ka?” tanong ko.

“I never told them. Usually kasi if there’s peanut on our food I eat a little and drink my med afterwards.” he explained.

“Naku! Delikado yon. Baka sa susunod di na umepekto ang gamot.” Pag aalala ko.

“Don’t worry. Siguro ngayon alam na nila.” He laughed.

“It’s late. Go home dude.”  a voice echoed the hall.

“O-of course bro. Seff I’ll get going. See yah.” Paalam ni Aeon saka umalis ito. Nanatili naman doon si Aragon. And I am about to close the door when he speak.

“You’re enjoying his company don’t you.”

Ako ba kausap nito? Himala!

“Oo naman. Mabait naman si Aeon Sir.” tumingin ito sa akin na nakakunot ang noo.

“Stay away from him. He’s a scary guy.” dagdag nito. Kapal ng mukha. Sino ka para sabihan ako kung sino ang lalapitan at lalayuan ko?

“No one scares me more than you…” Muntik ko ng batukan ang sarili dahil sa sinabi ko. His dark eyes darted on me and for a second a slight of pain passed through it.

“…Sir.” dagdag ko.

“Wait you’re calling me Sir! I feel so old!” maktol nito.

“Eh yun naman dapat ho Sir. Boss kasi kita. Remember?”

“You’re unfair. You call my siblings on their first name tapos sa akin hindi?” he said dangerously.

“Close kasi kami Sir.” Napagitla siya ng konti.

“Don’t call me Sir, that’s an order!”

Kita mo na bossy talaga!

“Sige. Walang bawian ha Aragon.” I fired back. Nagkatinginan kami ng matagal at napayuko ito mg konti.

“Look, I’m sorry.”

“Sorry saan?”

“That incident. I’m sincerely sorry for what I did.”  Sinubukan kong hulihin ang mga mata nito subalit umiiwas ito.

“Okay.” maiksi kong sagot.

“And sorry for being an ass.” He mumbled.

“Ha?” tanong ko dahil medyo mahina ang pagkasabi niya.

“Basta.” irita nitong sabi saka akmang aalis.

“Sandali.” Tumigil naman ito.

“Pede ko bang hiramin si Samyr paminsan minsan?” pagbabasakali ko. Hindi siya lumingon.

“Okay lang kung aya—.” Lumingon ito sa akin.

“Well then, you will take care of Samyr.” sabi nito ng nakangiti saka umalis.

Napangiti naman ako dahil sa kanyang tinuran.

Sinarado ko ang pinto at ako’y napasandal rito.

My heart is beating too fast. Dahil ba to sa excitement kay Samyr?

I inhaled deep as feel a certain confusion.

Ano tong nararamdaman ko?

Eto na to? Gaya ng nababasa ko sa libro?

Hindi maari! It’s wrong!

“Do I like him?”

-McK-

Chapter 22

“Wow! You learn so fast! Natalo mo pa ako!” Amaze na sabi ni Drake na tila di makapaniwala.

Nasa rancho kami, and we’re having our horse race contest. Di ako makapaniwala pero nanalo kay Drake.

“Mabilis lang talaga si Samyr.” I happily uttered habang hinihimas ko ito at mukhang gusto niya naman.

“Saka anong pumasok sa kokote ng Kuya ko at pumayag na ipaalaga niya sa iyo si Samyr?” Nakakunot noo nitong tanong saka ako tiningnan na parang binabasa ang isip. Napa kibit balikat nalang ako.

Simula kasi nang payagan ako ni Aragon na gamitin si Samyr ay halos araw araw akong nasa rancho para alagaan ito.

“May pasok na bukas. How’s your vacation with us?” He asked.

“Masaya naman. Salamat sa’yo at ginulo mo ang bakasyon ko.” I joked.

“I guess this is goodbye?” malungkot na sabi ng bunsong Aragon ng makababa ito sa kanyang kabayo. Bumaba narin ako saka ginulo ang kanyang buhok. Mamayang madaling araw na kasi ang balik nito sa Iloilo.

“Ang OA mo!” I laugh.

“Para namang hindi ka uuwi dito.” saka piningot ko ang ilong nito.

“Baka kasi once or twice a month nalang ang uwian ko. I have to excel in my class since since it’s my last year in Junior High.” he pointed out.

“Magaling ka naman eh! Saka mabuti nga yon, wala ng mangungulit sa aking maglakwatsa.”

“Ah ganon!” Saka ngumiti ito ng mala demonyo saka ako hinabol at kiniliti hanggang sa magtawanan kami.

“But I’ll miss you.” He said

“I’ll miss you too Drake.” nalulungkot ko ring sabi.

“Uwi na tayo. Kain tayo ng Ice Cream saka movie marathon tayo mamaya. Sleep over!” He excitedly said like a kid saka niya ako inakbayan at nagsimulang maglakad subalit napahinto kami ng may humarang sa aming harapan.

“Where are you going?” seryosong tanong ni Aragon habang ang mga mata nito ay nakatuon sa kamay ni Drake naka akbay parin sa akin. Somehow I feel uncomfortable with the way he look.

“Uhh home.” Drake answered. His brows are furrowed na parang nagtatanong na ‘paki mo?’. Di na namin pinansin ang kanyang komento and we continue to walk.

Pagsapit ng gabi ay pumunta na ako sa kwarto ni Drake. Crackers, chips and drinks are on the floor. A mattress is laid on too together with his laptop kahit na may flat screen tv naman sa kwarto niya.

I smiled. He’s really looking forward to this, and somehow I feel sad because he can’t do these small things with his family because they’re always busy.

“Game of Thrones?” he uttered. Kaya masaya akong tumabi sa kaniya because we both know how we liked the GOT series.

“Matapos kaya natin to ngayong gabi?” I asked.

“Nope. But there’s next time. It doesn’t end tonight.” Napangiti nalang ako sa kanyang tinuran.

We we’re both too hooked and preoccupied by the happenings on the laptop screen when a knock on the door interrupted us.

“I got it.” Drake said as he motioned towards the door.

“Don’t play it.” Pahabol nito dahil tatangkain ko sanang i play ang naka pause na palabas.

“Why you here?” Drake asked to someone behind the door. I took that opportunity to sneak and continue watching the series.

“What are you doing?” Drake asked again as his voice rose a little bit kaya napatingin na ako sa pintuan.

My eyes went big when I saw Aragon— Dreyfus Aragon walking towards me. Napa usod ako ng konti ng tumabi ito sa akin. His manly scent that smelled like an expensive shower gel lingering on my nose.

“T-teka b-bat ka n-naririto?” I asked with a hint of panic.

He looked at me on the eye intently and it gives me goosebumps.

“Watching.” he seriously said saka ito bumaling sa monitor.

Drake then with a question mark on his eyes just scratch his head. Saka bumalik sa pwesto nito kanina which is sa kabilang side ko. Which means napapagitnaan nila ako. Di naman ako mapakali dahil sa lalaking to kaya napapusog nalang ako palayo sa kaniya.

“I saw this one. The Starks are bunch of losers.” sabi ni Dreyfus na ang tinutukoy nito ay ang mga karakter sa palabas.

“Then go back to your room.” Iritadong tugon ni Drake.

“I’m bored and I forgot the story.” Dreyfus said na parang wala nga itong magawa sa buhay.

For hours we stayed like that. Hanggang sa nakaramdam ako ng antok.

“Go back to your room.” Dreyfus said even though his eyes are transfixed on what we’re watching.

“We have our sleepover.” Sagot ni Drake na nilalaban rin ang antok.

“Hindi magandang tingnan na kayong dalawa sa iisang kwarto.”

“What does that suppose to mean? It’s not the first time.” Iritadong sagot ng nakababata.

“I’ll sleep here too then.”

“Drake balik na ako sa kwarto ko. Saka matulog ka na baka mapuyat ka bukas, may biyahe ka pa naman.” Sabat ko para pigilan ang namumuong tensyon.

“You sure?” Tanong ni Drake.

“Yeah. Just wake me up bukas kung aalis ka na.”

Lumapit naman si Drake sa akin at niyakap ako.

“I’ll miss you.” malungkot nitong sabi.

“I’ll miss you too.”

“Tsk. Save it tomorrow.” bulabog ni Aragon. Kaya kumalas na ako sa pagkayakap at nagpaalam na saka lumabas.

“Now my brother.” I halted in the middle of the stairs when Aragon’s voice filled the quiet staircase.

“Anong ibig mong sabihin?” Tanong ko at nilingon ko siya.

It was dark but his silhouette is filling up my line of vision. And I can still picture out the smug look on his face.

“Aeon and Drake seriously?”

“Aeon is my friend—your friend and Drake is very dear to me. I don’t have to explain. Paki mo.” I fired back.

He started to walk towards me. And every step I can hear my own heartbeat. Kaya napa atras rin ako and remembered I’m on the stairway and I was about to fall when Aragon pulled my hand and he held me on my waist. We’re so close. Too close that I’m inhaling what he’s exhaling and likewise.

“And sleepover? Really, it’s not the first time?” He dangerously said.

“Stay away from them.” and those words got my heart skip a beat.

“A-no b-ba! B-bat naman kita s-susundin?” I stuttered.

“Don’t make me.” He flashed a small smile.

I pushed him a bit at dali dali akong umalis pabalik ng kwarto ko.

That is a one scary guy.

A sleepless night again… I guess?

Morning came and I felt sad because Drake already left without waking me up. Kasalanan kasi ng Dreyfus na yon!

Nauna akong umalis sa mansyon dahil ayaw kong makasabay si Aragon. Naiinis ako.

Nang dumating ako a marami rami na rin ang estudyante. Our building is separated from the Junior High because Senior High are prime years for major adjustments towards College. Kaya this time napapalibutan ako marahil ng mga kolehiyala.

Hindi pa ako pamilyar sa bahaging ito ng university kaya napagpasayahan kong maglinga linga.

Napadaan ako sa tagong bahagi ng building ng may narinig akong mga lalaking nagtatawanan. I was about to leave when a guy speak.

“Pare diba yan yung sina sighting nating Grade 10 dati?” Sabay sabay naman silang lumingon sa akin saka lumapit.

“First day palang sinusuwerte nga naman!” Sabi naman ng isa, the leader I think. They looked like a gang, a creepy one.

Aalis na sana ako ng hinawakan ako ng isa sa braso.

“Punta muna tayo don.” sabi ng lider saka ako pinilit na hinatak. Kinabahan naman ako saka sisigaw na sana when someone grabbed the hand of the creepy guy kaya nabitawan nitp ako.

“Get lost if you don’t want your faces out of this school.” Napatingin ako sa lalaki. Di ko siya kilala pero parang pamilyar ang mukha nito.

“Gago! Sino ka-.” Sigaw sana ng lider pero pinigilan ito ng isa na mukhang takot.

“A-alis na tayo. Fourth year yan. A-anak yan ng mga…” di ko na marinig ang binulong nito at nagmamadali silang umalis.

Nilingon ako nito at tiningnan.

“S-salamat.” I uttered.

“Go to your room. It’s not safe in this area.” kalma nitong sabi saka umalis.

Umalis naman agad ako na may halong pagtataka dahil sigurado akong nakita ko na siya di ko lang matandaan kung saan at kailan.

“Saan ka galing?” Tanong ni Elias ng makabalik ako sa room. Almost all of them are already on their seats.

“Ah doon lang.” ngiti ko.

Todo agad ang chika ng lahat sa kani-kanilang ganap sa buhay.

I sat in between Elias and Cha but when Aeon came, dali daling lumipat si Cha sa ibang upuan kaya tumabi sa akin si Aeon at agad ring nakipagkwentuhan.

Moment later, dumating si Aragon na madilim na nakatingin sa akin. I got the feeling na dahil nauna na naman akong pumasok. Big deal?

When the teacher entered, as usual introduction na naman ng isa’t isa kaya napuno na ng tawanan ang klase dahil sa biro ng iilan.

“I’m Clark Dreyfus Aragon. Nice to meet you.” Saka umupo na ang damuho at kinilig naman ang iilang babae. Parang di naman siya masaya sa nice to meet you niya.

“Hi everyone. I am Aeon Vince Salazar and I am HSH- handsome, sexy and hot.” at malakas na tawanan naman ang narinig ko.

“And girls please back off.  I already like someone.” tumungin ito sa akin habang nakangiti saka umupo na.

Napatingin naman ang lahat sa akin kahit si Mam.

“Loverboy!” Sigaw ni Vaughn at inulan kami ng tukso kaya namula ako sa hiya.

Some girls looked at me with hatred and ‘bakit siya’ look.

“First day palang porma agad? Grabe talaga si Aeon.” Cha said full of amazement. We were having our lunch at the cafeteria.

“Magkaibigan lang kami non.” pagtatanggol ko. At this moment di lang mga classmates ko ang tumitingin sa akin dahil pati ibang year level.

“Nathalie and her squad will definitely not going to let it slide.” Chad uttered.

That statement gave me worries. Bakit kasi di pwedeng mag aral ng tahimik.

Our schedule is fixed and I’m happy dahil hanggang three lang ng hapon ang klase ko. Kaya ng uwian na ay diretso ako sa mansyon at pumunta agad sa rancho.

Riding with Samyr, I roam around the hacienda. This is my stress reliever. Pumunta ako sa Sitio para magbisita at tumulong na rin sa iba at nasisiyahan akong welcome na welcome ako doon at masaya aking nakihalubilo sa iba.

We were wrapping the mangoes and putting them on the basket when a galloping sound of a horse rang on my ears.

“Magandang hapon po Sir Dreyfus.” wika ng isa.

“Magandang hapon din po.” My eyes automatically followed the owner of the voice. Muntik ko nang mabitawan ang mangga ng tumama ang aming mga mata.

“Tulungan ko na po kayo.” he volunteered. Saka kinuha nito ang malaking basket na puno ng mangga saka kinarga ito papunta sa naghihintay na truck.

Di ko nalang ito pinansin at patuloy nalang sa ginagawa.

“Uwi na po ako.” Paalam ko sa punong katiwala sa Sitio ng unti unti ng lumulubog ang araw.

“Naku salamat talaga Seff sa tulong.” Magiliw nitong wika.

Nagmamadali akong sumampa kay Samyr at pinatakbo agad ito. Ewan ko ba kung bakit nagmamadali ako.

I slowed a little bit when a I heard a horse hoofs behind me.

It was Aragon. He wasn’t friendly pero pati yata hangin ay kinaibigan nito dahil bawat pagdampi nito sa kanyang buhok ay nakikibagay sa kanyang dating. Hanggang sa magkasabay na kami.

“You didn’t wait for a bit.” He started.

“Should I?”

“Tsk. It’s getting dark. It might be dangerous out here.” tumingin ito sa malayo. Kung di lang masama ang ugali nito ay tiya iisipun kong nag aalala ito. But I know he’s not.

We stay quiet for a while. Ang tanging naririnig ko lang ay ang tunog ng mga kulisap.

“Aeon like you.” basag nito sa katahimikang namamayani.

I didn’t reply.

“The entire school probably knows it by now.” dagdag nito. Teka kailan pa siya naging palatanong.

“Do you…” He paused.

“…like him?”

Napatingin ako sa kanya na ngayo’y nakatingin rin sa akin. There’s something on his eyes, it was like pleading.

“Oo naman.” I replied and I saw him clenched his jaw.

“He’s my friend of course I like him.” I followed up.

Tumungin ulit ito sa akin. Ano ba? You’re feeding me this certain confusion.

“I’m studying. Walang paglalagyang lugar sa isipan ko ang ibang bagay.” I explained even though I don’t know why I have to.

“That’s good.” Pigil nito sa kanyang ngiti.

“There’s a time for that.” He added.

“I know.”

“Can you wait?” he asked. Kumunot naman ang noo ko.

“Ha?”

“K-Kaya mo bang maghintay? Just a little bit of time.” Nakayuko nitong sabi.

I don’t know what he means but I’m starting to get ideas.

“I don’t know. Siguro? I never reached this far if I’m not patient in life.” I cleared up saka mabilis na pinatakbo si Samyr.

“Teka—.”

“Pag nauna akong dumating sa mansyon akin nalang si Samyr!” I shouted to changed the topic.

“I guess you aren’t really patient.” He said softly pero narinig ko parin.

“You won’t wait.”

“Well then, hahabulin nalang kita.” He warned. And when I looked back. I saw him smiling as he’s getting near.

You’re feeding me hopes Aragon.

Kasabay ng mabilis na pagtakbo ng kabayo ay ang mga katanungan sa isip ko.

Samyr is really fast and Caspian too.

But it doesn’t matter who wins this race dahil ang alam ko…

Wala ng mas bibilis pa sa tibok ng puso ko.

-McK-

Chapter 23

“Alam mo may something talaga akong naaamoy kay Sir Dreyfus.” Naguguluhang sabi ni Jelay habang nakatingin sa naglilinis ng motor na si Dreyfus. Tumigil ako ng saglit at tiningnan din ang lalaki pero binawi ko naman ang tingin.

“Anong naamoy mo?”

“Gaga! Basta parang medyo lang ha! Di na siya bugnutin. Saka parang madalas ang pagtingin niya dito. Na notice niya kaya ang pagpapakulot ko ng buhok?” Gandang ganda nitong sabi.

“Baliw.” Natatawa kong sabi.

“Pero seryoso. Alam m-.”

“Clean my room from now on.” Nabigla ako ng may nagsalita sa likuran ko kaya napatigil si Jelay sa kakadakdak.

Lumingon naman ako at natanaw si Aragon na nakataas ang isang kilay.

“Ha?” Tanging nasabi ko.

And he just smirked at umalis din agad. Bumalik ang tingin ko kay Jelay nang bumuntong hininga ito.

“May something talaga eh.” Tanging nasabi lang nito na ipinag kibit balikat ko nalang at nagpatuloy na sa ginagawa.

Pagkatapos kong maglinis sa labas ay pumanhik agad ako sa kwarto ng mahal kong amo.

“So di ka aalis?” tanong ko sa naka upong si Aragon sa kanyang study table. Naka patong sa mesa ang mga paa nito habang ang nakalagay sa kanyang ulo ang dalawang kamay.

“Am I not welcome in my own room?” He menacingly said.

“Eh maglilinis ako. You shoud leave dahil maalikabok dito mamaya. Diba umaalis ka naman sa kwarto mo pag nililinis to nina Tiyang?” I ask half heartedly.

“There’s zero dust here you see.” Nilibot pa nito ang kanyang mata sa paligid.

“You see, kung wala naman palang dumi dito. Bakit pa ako maglilinis?” pagtataka ko. Tumigil naman siya at bahagyang nag isip.

“Still. You should clean.” Walang paki nitong utos saka kinuha ang isang magazine saka nagbasa.

Di na ako nagreklamo pa at sinimulan nang linisin ang itaas na bahagi ng kanyang kwarto.

Kukunin ko na sana feather duster nang napansin kong bahagya siyang nakatingin sa akin habang nagbabasa ng baliktad na magazine. Yan ba ang uso? Nang napansin niyang nakatingin ako doon ay napatikhim siya at binaliktad niya iyon sa tamang posisyon.

Kinuha ko ang isang silya para abutin ang curtain holder nang nagsalita ito sa aking likuran.

“Ako na diyan baka mahulog ka pa.” He said while his arms are crossed.

“Ako na. Trabaho ko to remember?” I insisted.

“Mataas yan. You can’t reach. You’re legs are too short.” Nahimigan ko ang tukso sa kanyang boses kaya nairita na ako ng lubos pero pinilit kong kalmahin ang sarili. Nilingon ko siya.

“Should I go? Tutal kaya mo naman pala.” Humorless kong sabi. Di naman ito nagsalita kaya pinagpatuloy ko na ang ginagawa.

“I’m just right here. I’ll catch you if you fall.” Ano daw? Bigla akong namula ng konti. Kung ibang tao ka lang iisipin kong nagpapa pogi points ka lang.

“Pafall.” I murmured.

“What?”

“Wala. Di ako mahuhulog. Maingat akong tao kaya di ako ma fa-fall agad agad.” I mocked.

Nagpatuloy ako sa paglilinis hanggang sa nag va-vacuum na ako. Di ko napansing umalis pala si Aragon, gumala siguro.

Biglang bumukas ang pintuan ng banyo at muntik ko nang matapon ang vacuum nang bumulagta sa aking harapan si Aragon na topless at tanging tuwalya lang ang nakatapis sa ilalim na bahagi ng katawan nito. His built is different from other boys in the same age as ours. I can feel my cheeks heating up. He’s looking at me with a playful smile. Sinubukan ko mang umiwas ng tingin somehow I just can’t.

“May tawo po dito. Di kayo nag iisa.” Iritado kong sabi para itago ang kabang nararamdaman saka ibinalik ko ang ang atensyon sa paglilinis.

In my peripheral view I can see him taking off his towel kaya ng tuluyan niya itong tanggalin ay tumalikod na ako nagsimulang maglakad palayo. Subalit tatlong hakbang palang ako ay may humawak sa pulsuhan ko kaya nahila niya ako pabalik.

I can’t imagine myself looking what’s underneath kaya haloss sumigaw na ako.

I saw him stopping himself from laughing. Nang tiningnan ko siya ay naka shorts pala ang loko. At lalo akong nainis dahil humagalpak ito ng tawa kaya tinulak ko siya.

“That was fun!”

“Fun?” I can feel my anger boiling up. Kaya tumigil siya sa katatawa.

I hurriedly fetch the equipments dahil tapos na naman ako sa paglilinis. At dali daling lumabas ng kanyang kwarto.

“Hey I’m sorry.” Sumunod ito sa akin palabas.

“Don’t fool me around if I’m doing my work. It you want fun, hire somebody else that can satisfy your  fun-hunt.” I emphasized saka tuluyan ng umalis. Luckily he didn’t followed me.

It’s Monday at halos sabay lang kaming dumating ni Aeon sa school kaya masaya kaming nagkwentuhan habang naglalakad. I never thought that he has this joker side. I guess from the start I was a ‘judgerist’. There are some students looking at us. Di naman bago kaya di ko nalang ito pinansin. Nang dumating kami sa room ay inulan na naman kami ng tuksuhan at habang may iilang mukhang biyernes santo na naman. Amber and Lizette is murmuring something to Nathalie who’s eyeing me dangerously.

Nang sumunod na araw ay merong research activity na pinagawa ang isa naming instructor by partner ito. Nasiyahan ako dahil si Aeon ang partner ko. He isn’t that genius but I know he is smart and very talented too, plus points narin ang pagiging makukulit nito.

“You are my destiny.” Vaughn sang loudly habang nag uusap ang lahat sa mga plano. He is looking at me and Aeon.

“Don’t mind them. Let’s go to the library so we can plan?” He suggested. Kaya tumayo na kami at nagsimulang maglakad.

“Ingatan mo siya.” Kanta ulit ni Vaughn na binato naman ni Elias ng notebook kaya nagtawanan na ang iilan at nagsimula na naman ang tuksuhan.

Pagdating sa library ay agad na kaming nagsimula ni Aeon para matapos agad at patay malisya nalang ako sa mga intrimitidang nakiki usyoso sa amin.

“Magkasama ulit sila.” I heard a girl uttered.

“Oo nga. Totoo nga na may something si Aeon sa kanya.”

“Nakakainis. Naiinggit ako!”

“You done?” Aeon asked me in the middle of my eavesdropping.

Aeon joked a lot and he somehow changed the atmosphere into a fun one. Pati ang librarian ay ilang beses na kaming sinita sa ingay.

“Hey bro. What you doing?” Aeon greeted when Dreyfus suddenly appeared in front of us. He seems very serious aa he sat on the chair beside me.

“Researching.” He said coldy.

“Where’s your partner?” Follow up ni Aeon.

“Lost.” Mali ata ang gising nito. Di na kami nagtanong pa ni Aeon.

“Seff why won’t you accept me on facebook?” Aeon asked.

“Ha?”

“My FR is like pending for almost two years.”

“Ah. Wala kasi akong phone Aeon. Hinihiram ko lang ang cellphone ni Tiyang o di kaya kay Marielle. Saka minsan lang ako nagbubukas kong importante talaga.” I explained.

“Ah. Kaya pala. I thought you don’t want me in your life.” Hirit nito kaya tumawa ako ng konti. I heard the harsh movement of the chair beside me pero di ko ito pinansin.

“Sira ka talaga.” I looked at Aeon and he’s like thinking something.

“Don’t even think about it.” I stopped him and his thoughts.

“Why? What am I thinking?” He asked.

“That ‘bibilhan kita ng phone’ look?” I clarified kaya tumawa ito.

“Okay okay.” pagsuko nito. Again I heard the vibrating sound of Aragon’s seat. Anong isyu nito?

When afternoon came, I am about to go home when one of my girl classmate told me to go the faculty room dahil pinatawag ako ng isa naming instructor kaya pinauna ko nang umuwi ang barkada.

Habang naglalakad sa pasilyo ay may biglang humatak sa akin at tinulak ako sa pader.

It was Lizette who is now holding my left arm, sa kabila naman ay si Amber. Habang si Nathalie naman ay nasa unahan ko and behind her is the girl na nagsabing pinatawag ako sa faculty. She looks sorry pero tinaasan ito ng kilay ni Nath kaya umalis na ito. So it was their idea.

“Anong kailangan niyo?” I asked kahit na kinakabahan ako ng konti.

“Don’t dare to ask! Alam mo naman siguro kung ano yon!” Amber hissed.

Gusto kong makawala pero malakas ang pagkahawak nila sa akin at nararamdaman ko ang hapdi mula sa nakabaong kuko ng dalawa sa aking braso.

“Siguro kong vitamins ang pagka ambisyosa tiyak ikaw na pinaka healthy.” Lizette growled.

“Ano ba! Ayaw ko nang gulo!”

“Paulit ulit tayo eh! Are you stupid! I told you so many times to stay away from the boys! But here we are again!” Inis na inis na sabi ni Nath.

“And now who knows what’s the score between you and Aeon. Gosh I can’t believe a cheap like you is even related to him!” panghihimok pa nito.

“Pede ba, magkaibigan lang kami!” I fired back dahil nakakaramdam na din ako n inis.

A hard slap from Nathalie got my world spinning a bit. Sa sobrang lakas nito ay para akong iiyak. Humapdi din ang aking pisngi dahil siguro sa batong singsing nitong suot na tumama sa akin.

“Friends?! You sounded like a bitch farming for opportunities!”

“Don’t get your hands dirty Nath. You know I have a friend who has a gang. Pabugbog nalang kaya natin?” Amber laugh without a humor.

“Eww. That’s cheap!” She barked at Amber kaya tumahimik ito.

“Di ba cheap itong ginagawa niyo?” I asked.

“What did you say!” galit na sabi ni Nath.

“You said I’m cheap right? And you’re laying your fingers to me, does it mean you’re cheap too?” Tinakwil na nga ako ng sarili kong dila.

And because of that I can feel my left cheek numb because of another slap from Nathalie. This time sinabunutan na ako ng dalawa and swear para akong makakalbo kaya napa upo ako sa sahig.

“What the hell is this!” Halos mapatalon ako sa lakas ng sigaw ni Aragon sa di kalayuan.

Nagtayuan naman ang tatlo at tila di magkandarapa ang mga ito.

“D-Dreyfus… a-ahh-.” Nathalie cracked when Aragon stepped towards us. At nagmamadaling nag alisan ang tatlo. Balak pa sanang sundan ni Aragon pero pinigilan ko ito.

“Hayaan mo na.”

“What!” It’s more on a an exclamation point than a question mark.

“You let them do this to you?!” Di makapaniwala nitong sabi.

Tumayo na ako at inayos ang sarili. My eyes started to rain kahit na pinipigilan ko.

Napatigil siya at tiningnan ako. His eyes turned mellow as he neared me. And it went wild again as he gazed at the small cut on my cheek.

Di ko alam pero ang bigat bigat ng pakiramdam ko. There goes my self pity again. Yung feeling na sinusubukan mong maging malakas pero ang hina hina mo parin.

“Uwi na tayo, pede bang maki sabay?” I asked as if nothing happened as I wiped my tears.

Napabuntong hininga ito at sinundan nalang ako sa paglakad.

“Akala ko ba palaban ka?” He uttered in between our steps.

“I-I am.” I cracked.

“So why did you let them do this you without giving a fight.” He asked I can sense the small anger building inside of him. Siguro galit sa akin.

“There are fights that you need to win. But there are also battles you can win without throwing a feat.”

“Psh. I can’t understand you sometimes.” tanging nasabi lang nito.

Nang makapasok kami sa sasakyan ay walang umimik. Tumingin lang ako sa bintana at pinanood ang mga ibong nagliliparan.

“Here. Take this.” He said sabay bigay sa akin ng isang paper bag.

“Ano yan?” I asked pero ang loko di man lang tumingin.

I opened it and it’s a phone. Mahal nito ah.

“Look ayaw k-.”

“You need it. Maraming trabaho sa Hacienda and emergency sometimes kaya paano mo magagawa ang trabaho mo kung di ka makontak?” mahaba nitong ekspalanasyon saka tumingin sa akin with ‘tanggapin mo yan’ look.

“O…kay. Eh ang mahal nito. Yung keypad nala-.”

“Wag kang choosy di ka maganda.” Puto nito sa akin.

“Alam mo, hilig mo talagang putulin ang mga sasabihin ko.” maktol ko.

He laughed a bit saka nag iwas ng tingin. Somehow ngumiti rin ako saka tumingin ulit sa labas.

“Pede bang wag mo tong sabihin kay Tiyang o sa iba.” I begged.

“No need. I don’t spread news.” He replied.

“And t-thank you.” I sincerely said. After that no one dared to make a sound. Hanggang sa makarating na kami sa mansyon.

Thankfully di ko nakasalubong si Tiyang o si Jelay.

After kong magbihis ay tumunog ang cellphone sa mesa kaya kinuha ko ito.

From an unregistered number.

Put a bandaid on it. It’s on the kit at the kitchen. I read.

It’s definitely him.

Sa pangalawang pagkakataon ay tumunog ulit ito.

Save my number. And please put a good name on it. You can use my handsome face as you basis.

I smiled.

A bad day, indeed.  

But there’s something good in every day.

-McK-

Chapter 24

“Uyy bagong phone! Selfie dali!” Di pa man ako naka oo ay kinuha na iyon ni Leo.

Agad ring naki usyoso ang iba. At nag kanya kanyang save ng number add sa social media.

“Bili mo?” Tanong ni Elias.

“Ah hindi. Bigay ni Dreyfus.” Sagot ko. Tiningnan naman ako ni Elias na parang nagtatanong.

“Kailangan daw kasi sa trabaho. Para may contact ang mga taga Hacienda.” Paliwanag ko. Napatingin naman siya sa mukha ko.

“Anong nangyari jan?” tukoy nito sa maliit na sugat.

“A-ah yung kuko ko kasi mahaba na yata.” palusot ko. Hindi naman ito umimik pa.

“Hoy alam niyo ba ang chismis!”

“Ano yun Ley? Alert!” pilit ni Cha.

“Sina Nathalie daw pina report kanina sa Student Discipline Office.” halos pabulong nitong sabi.

“Ano naman kaya ang pinagagawa ng mga kontrabidang yon?” tanong ni Marielle.

Tumahimik nalang ako kahit na parang alam ko kung bakit. Si Aragon ba ang nag report?

When the afternoon came, nagkasalubong kami nina Nath and she just raised her eyebrow and nothing more. I think she learned her lesson, or is it? Knowing Nathalie, she doesn’t stop for nothing but I told myself to take this opportunity for peace.

The next few weeks were like a thin blur line. It was fast and I can sense myself inching towards Aragon. This feeling, it grows more everyday and I don’t like it. This alien feeling should be avoided.

“Iba yata ang ngiti ngayon ni Lola ah.”

Today’s Sunday kaya napag isipan kong bisitahin si Lola.

“Nagagalak lang ako apo at binisita mo ako.” Nakangiting tugon niya sa akin.

Napansin ko ang kulubot na mukhani Lola. Parang kailan lang. Lumilipas ng ng mabilis ang panahon.

“Naku, tumatanda na ang Lola mo apo. Napansin mo rin ba ang mga wrinkles ko.” Natawa ako bigla sa tinuran ng matanda.

Nag usap kami ng matagal tagal at sinulit ko talaga ang mga oras na magkasama kami.

“Maliit na lang ang babayaran natin kay Paquito. Sa awa ng Diyos ay mababawi rin natin ang titulo at pagka sangla ng lupa natin.”

“Wag nyo na hong problemahin yon La. ang importante ngayon ay magpalakas kayo dahil mag mamartsa pa tayo sa Graduation ko.” Yakap ko sa kanya.

Matapos kong magtanghalian ay pumasok ako sa kwarto at kinuha ko ang aking cellphone at nabigla ako sa mahigit sampung text at missed calls na natanggap.

It was Aragon asking me where I am. May iuutos na naman siguro. Gustuhin ko mang mag reply, sa kasamaang palad ay wala akong load.

“Apo may bisita ka.”

Lumabas na ako ng kwarto at halos mapatalon ako dahil malaking bulto ng lalaki sa harapan ko.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko.

Aragon’s eye shot at me.

“Sino siya apo?” tanong ni Lola.

“A-ah siya po si Ar- ah Dreyfus La, anak ni Don Aragon.”

Halos lumuwa naman ang singkit na mata ni Lola saka nilapitang si Dreyfus.

“Naku ba’t ka napagawi dito Iho?”

Inalis ni Aragon ang tingin sa akin at bumaling ito kay Lola na tuwang tuwa.

“Nagbisita lang ho kami sa kabilang nayon. Saktong napadaan kami rito.” magalang na sabi nitp. Bumabait? Ganon?

“So bakit ka dito? Ba’t mo alam ang bahay ko?” usisa ko.

Tiningnan naman niya ako pero di niya sinagot ang tanong ko.

Pinalo naman ako ni Lola ng mahina.

“Ano ka ba apo. Pumanhik ka muna sa kusina at kumuha ng maiinom sa ating bisita.” nakangiti paring ika ni Lola.

“Kay gwapo mo namang bata. Naaala ko ang Lolo mo. Kamukhang kamukha mo siya ng kabataan niya.” Gwapo? A-ah- agree naman ako ng konti.

Nagtagal ang usapan nila at aakalain kong siya ang apo nito dahil sa masaya nilang kwentuhan. Kalaunan ay napagpasayahan naming bumalik na ng Hacienda ng sabay.

“Iho, maari bang bantayan mo ang apo ko. Parang malakas siya tingnan pero iyakin yan.”

“La!” suway ko.

Tinignan naman ako ni Dreyfus at sumilay amg nakakalokong ngiti.

“Sige po La. Ako po ang bahala.” tugon nito at nagpaalam na kami sakay sa kotse ng mga Aragon.

Minsan di ko maintindihan kung anong meron sa mga salita niya o kung ano ang nais ipahiwatig no’n. Pati na rin ang kilos nito. Di na ako bata pero di rin ako batikan sa larangan na ito pero di ako manhid para di malaman na may laman ang lahat ng ito. Laro ba ito o pag ibig para sa kanya?

“Why didn’t you reply?” tanong nito. Napatingin naman ako sa salamin at nagtama ang aming mata. Si Kuya Selmo parang puno, di man lang nagsasalita o gumawi man lang sa amin.

“Ah di ko kasi hawak ang phone. Saka wala akong load.”

“Then why the hell did I bought you that if you’re not going to use it?” Naiinis nitong sabi.

“Edi ibabalik ko nala—.”

“You got me worried.” And I just got lost for words for a while so I just sat back and shut my mouth.

“Kuya Selmo ano ba ang ginawa niyo sa kabilang nayon?” Tanong ko sa driver para maiba angg usapan. Napa kunot naman ang noo nito.

“Di naman kami Seff pumunta sa kabilang nayon. Tanging sa bahay niyo lang kam—.”

“Drive fast.” Biglang putol ni Dreyfus na pinagtataka ko.

Pagdating sa bahay ay agad akong nagpalit ng damit at di nagtagal ay bumaba na ako papuntang rancho dahil kay Samyr.

“Let’s go.” Bungad ni Aragon habang nakasampa ito kay Caspian. Sa tabi naman nito si Samyr na tila hinihintay nila ako.

“Ha? Saan?” I asked

“Sa burol.” Seryoso nitong sabi saka umalis na kaya sumunod na ako.

Wala kaming ginawa kundi ang magpabilisan. At natatawa ako dahil tuwing nauungusan ko siya ay bumibitaw ito ng mga salita. Talunan.

When we reached the peak we were both catching our breath.

“You doing good.” He started.

“Good ka diyan. I didn’t even won. I just got ahead for a second and you just caught me up.” I mumbled. He made a smile as he look at the distant sun.

“I like it here.” Wika nito.

“Yeah. Me too.” tugon ko naman. The fine breeze gives me comfort.

“I’m really sorry sa lahat lahat.” He gazed at me.

“Simula ng dati.” Dagdag nito. I look at him with a smile.

“Hayaan mo na yon. And I’m sorry too I stepped on your pride.” Totoo naman iyon dahil nainsulto ko rin siya ng mga panahong iyon.

“Yeah you should be. But I don’t know if I can accept it.”

Tumingin naman ako sa kanya.

“After you gave me this crazy feeling.” Ano daw?

“You made me hate you. You made angry. You just made my blood boil.” Anong nangyari sa lalaking ito. He’s too blunt.

I laughed for a while.

“Eh ika-.”

“And you made me like you.”

Then there’s a deafening silence. And as I internalize everything grabe ang pagtibok ng puso ko.

Anong ibig sabihin non?

“I like you Seff.” He said those words as he looked at me.

I know I look like a petrified kid because the shock is really evident on my face.

“Joke ba to?” I asked.

“Look. I don’t wanna pressure you nor confuse you but I’m telling the truth.” He said without breaking our eye contact.

“Pero Dreyfus mali to. Hindi dapat.”

“I like you and that’s enough. For now.” He said with conviction.

Tumigil ako don. We remained quiet for a long moment. Kailangan kong i internalize ang lahat. At mabuti naman at tumigil na sa kababanat ang lalaking ito. Maybe he understand that I need time to think about this.

“Let’s go back.” yaya nito kaya sumunod nalang ako.  And I knew he’s staring at me intently, watching my every expression.

Nang makapasok na ako sa mansyon ay nagsalita siya.

“Hey. You don’t have to say anything nor accept my confession. I give you the right to doubt. Okay.” And I just nodded as an answer at dumiretso na ako sa kwarto.

Dumating ang hapunan ay di parin ako lumabas ng kwarto.

My phone vibrated and it was him.

Dreymonyo: You didn’t eat? I told Jelay to bring you foods.

Halos masabunutan ko ang sarili sa nabasa.

I don’t know how and why but I found myself replying to his text.

Me: Okay.

Nabigla ako sa sinabi niya pero aaminin kong may bahagi sa puso ko na nasisiyahan. Dahil itanggi ko man, di ko maikakaila na sa loob ng mga taon, sa gitna ng aming bangayan ay nagustuhan ko rin siya.

Morning came and we were at the cafeteria for our lunch. Magkaiba ang mesa namin sa mesa nila but I can sense him glancing at me for a while. I was happy dahil ako lang yata ang na awkward sa aming dalawa. Because earlier ay sabay kaming pumunta dito sa school and he started a conversation to lessen my  pressure.

I was eating and glancing Dreyfus for a while when Aeon blocked the view with his smiling face right in front of me.

“Eat a lot namamayat ka na yata.” He said.

And again I can hear his psycho friends cheering and well we got the crowd’s attention.

Aeon being Aeon is talkative kaya di kami nawalan ng topic and I’m glad to have his company.

After eating our lunch ay sabay kaming lahat na bumalik ng room and I don’t know but Aeon volunteered to hold my books. Di naman mabigat at tatanggi na sana ako pero hawak na niya ito kaya I have no choice. And on the way I see Aragon’s smug and pissed face. Moody.

After our class I went to Aragon’s room to clean. And I found him lying on his bed looking at the ceiling. Di na ako umimik pa at naglinis nalang.

“What’s between you and Aeon?” He uttered.

“Ulit ulit? Magkaibigan. Just like us… mas close ngalang kami.”

Lalo namang napabusangot ang mukha niya.

“Is it because he’s friendly?” interrogate nito. Tumango naman ako without looking at him.

“Close kasi kami. Dati pa.” I added. Then I heard him stomping his feet towards me and he pulled my hands.

“O baki-.” I stopped because he looks pissed but he’s trying to hide it.

“Sit. Walang dumi dito.” He clarified.

“Sige aalis na ako. Malinis naman pala eh.” His eyes went wild again for a second.

“Sit. I’ll clean.” Then he get vacuum and started cleaning. Umupo naman ako sa kama na natatawa.

“Don’t laugh.” He ordered.

“Yes boss.” I replied but I laughed harder dahil sa mukha nitong di maipinta.

“Don’t laugh or else I will kiss you.” He said with a grin on his face kaya automatic akong napatakip ng bibig kaya siya naman itong tumawa.

The days went well. I discovered a lot of things about Aragon. And day by day we’re getting closer and closer.

Nagtataka naman si Jelay dahil madalas akong pinapatawag ni Aragon. Sometimes we study together and review, sometimes we just watch movies and talk but most of the time we were getting to know each other.

“May iba sa ngiti mo.” Narinig kong pangungulit ni Cha. Napatingin naman sa akin sina Leo, Marielle at Emy.

We were sitting on the bleachers and watching the basketball training dahil malapit na kasi ang Sports Fest.

“Ha? Mga baliw.” I shrugged

“Uyy. Si Aeon ba?” Leo giggled.

“Ano ba kayo. We’re just friends.” Pagtatama ko.

“Hoy Aeon! Anong ginawa mo sa kaibigan nami at nakangiti to with matching blush!” sigaw ni Leo kaya napatingin naman ang lahat sa amin. I saw Aeon smiled and waved at me.

“Ano ba kayo!” Suway ko.

My eyes roam around to find Aragon but I was unsuccessful because he’s nowhere to be found.

“Good mood ata ang Aeon ha.” Ika ni Marielle at sabay kaming napatingin kay Aeon na naka shoot ng three points sabay tingin sa amin.

“Sa’yo na girl ang korona.” Leo rolled his eyes saka nagkunyaring may pinatong na crown sa akin.

Pauwi na ako pero wala ang sasakyan ni Aragon. Saan na yon?

May tumigil naman na isang pulang kotse sa harapan ko. It was Aeon.

“Hey! Hop in. Ihahatid na kita.”

“Si Dreyfus kasi.” Alangan ko.

“Di ba niya sinabi sa iyo?” He asked.

“Ha? Ang alin?”

“He went to the Kalibo Airport to fetch someone.”

Kumunot naman ang noo ko.

“Sino?”

“Si Aniqah.” Sino yon?

Aeon manage to smile because he knew I have no idea about who Aniqah is.

“Aniqah Mondejar…”

“Dreyfus’ girlfriend.”

Napatingala ako sa langit.

Ba’t may masakit?

-McK-

Chapter 25

“Girlfriend?”

“Uhh yeah… supposedly.” Aeon answered as he manoeuvred his car off the university.

“Aeon’s first love. They’re actually been together since they’ve very young because you see… Aniqah is the heiress of the Hacienda Mondejar, business thing.  But Aniqah left to study in Aklan and that created a crack in their relationship . I don’t know if they are still communicating after that. But it doesn’t matter now, now that she’s definitely back.” he explained nonchalantly.

First love. Wow I feel a tiny sting in my heart. He likes me? Maybe he’s using me as  his cover up, a spare tire.

Buong biyahe akong tahimik. Aeon asked questions and I answered him simply. Nang pumanhik ako sa mansyon ay para akong tamlay na gulay. My energy is drained due to the bewildering thoughts that popped on my mind.

“Hoy anong problema mo teh?” tanong ni Jelay habang nagdidilig kami ng halaman.

“Ha? Wala.”

“Si Sir Dreyfus ba? Nag away ba kayo?” tanong nito na nagpatigil sa akin. I looked at her and I was taken aback when she’s staring back at me.

“A-anong pinagsasabi m-mo?” I stuttered.

“Wala. Basta kung may nais kang i- share jan, makikinig lang ako.” she said with meaning and she continued her work. Wala namang dapat i- share. Walang isyung dapat pag usapan.

I went to Aragon’s room to do my cleaning. As expected wala siya rito, ano pa bang inaasahan ko. Baka masayang nakikipag date na yon sa girlfriend niya. Naiinis ako oo, although he and I doesn’t have a real thing, he told me he likes me tapos heto siya’t may girlfriend na pala. I’m not expecting that we could be more. I just felt like… I’m being taken for granted. Like a second pick cheap bargain that he likes but he’ll never bring at the counter and spend on it.

Iwinaksi ko ang bagay bagay sa aking isip at ginugol na lang ang oras sa paglilinis. Hanggang sa napagawi ang aking tingin sa picture frame sa ibabaw ng kanyang drawer malapit sa kama. I saw it before but my feet dragged me towards it again.

Ito yung picture niya maybe taken years ago. And he’s with a beautiful girl. Kinuha ko ang frame upang matitigan ito ng mabuti at mula sa loob ng frame ay may nahulog na papel. Dinampot ko ito at ganon nalang ang kirot ng mabasa ang sulat na sana ay di ko nalang binasa.

‘Dee and Annie forever’

So this young girl is Aniqah. She’s everything I am not.

I don’t know why but a tear escaped in my eyes. Ayaw ko mang aminin, maybe I already let him get inside my heart. I fell for his trap, and now I want to escape.

I automatically wiped my tears when I heard the knob moved. Kaya ibinalik ko sa dati ang larawan.

My eyes drifted to Aragon.

“Hey… uhh kumain ka na?” I asked.

“Yeah.” He answered short.

“Nililinis ko lang ang kwarto mo. Aalis na ako, tapos na naman.”

He just nodded as an answer. I felt coldness on his actions and voice, and his eyes… it looked tired. Maybe it’s a sign to build a wall and distance myself once again.

The next morning, wala kaming imikan sa sasakyan. The aircondition is off but his coldness stiffens me. It’s churning my system.

Imbes na mag isip ng kung ano ano ay nakinig nalang ako sa lesson namin dahil palapit na naman ang exam.

“Let’s have a lunch, my treat.” Aeon presented, na siyang nagpa excite sa mga kaibigan ko.

“Gusto mo yata kaming suhulan para makuha mo ang approval namin sa inyo ni Seff.” Cha joked.

“So approve ba?” Aeon asked and all of them showed their thumbs up, except Elias na napailing nalang sa turan ng isa.

“Nasaan na pala ang hari?” Elias asked.

“Date probably.” Miguel spoke. At nagtinginan naman sina Cha, Leo at Marielle.

“Ahh. Sinusulit talaga ang panahong nasayang. Loverboy din pala yon?” Halakhak ni Leo

“Di ko siya kilala ha pero feel ko maganda siya.”. Kenjie wondered.

“Sinabi mo pa.” Follow up naman ni Jericho.

“Cha diba kakilala mo siya? Mabait ba siya?” Marielle asked

“She’s pretty… physically.” bulong nito habang diretso ang paglalakad.

See? Why compare myself to her? Wala nga akong kalaban laban.

Habang kumakain ay napatigil kami dahil sa biglang bulung bulungan sa paligid. After a while, we saw Aragon with the girl on the picture, walking towards us.

All eyes are on them, and I can see boys drooling because of her. She’s like a model, smiling habang nakapulupot ang kamay nito sa braso ni Aragon na as usual ay seryoso ang mukha.

They greeted each other, well sino sino ba naman ang magkakaibigan kundi sila sila ring mayayaman.

Nanatili naman akong nakaupo nakatingin lang sa pagkain.

“It’s been a while boys. How are you?” Grabe pati boses ang ganda.

Ipinakilala naman kami ni Aeon kay Aniqah. She seems kind and sweet.

Umupo sila sa harapan ko and I can sense Aragon eyeing me.

“You guys are back?” Aeon dropped and it caught our attention.

Aniqah sweetly giggled as she pats Aragon’s arm lightly.

“Visiting you guys here totally reminds me of the old times.” Sabi nito at nagsimula na silang magkwentuhan.

“What do you want?” Aragon asked Aniqah habang hinahanda nito ang pinggan para sa pagkain. Sweetness to the highest level. I feel full and it seems so hard to chew the food kaya di ko naubos ang pagkain.

“You okay?” Aeon asked. Aragon’s eyes drifted towards me.

“Ah busog na kasi ako. Pupunta muna akong library. Kailangan ko pa kasing tapusin ang report ko.” I excused.

“Sige. Sasamahan na kita.” Aeon volunteered and I can hear Vaughn’s malicious grin.

“Okay n-.”

“Let’s go.” Sabi nito sabay kuha ng folder na dala ko at tumayo na ito para igiya ako. Napatingin kami kay Aragon nang bigla nitong ibagsak ang baso sa mesa. His eyes dangerously met mine and Aeon for a moment, and there’s a hint of darkness the way he looked at us.

“Hey. Be gentle on the glass, it might break.” Aniqah warned kaya di nalang namin ito pinansin at umalis na kami.

“Ethics.” I murmured as my hand travelled in the wall of books in the library. I left Aeon for a while in the evening table dahil may hinahanap pa ako.

My hand extended when I tried to reach the book I’m looking for. But it was impossible dahil ang taas nito. Kaya dahan dahan akong nagtingkayad para abutin ito. I was on the edge of giving up when someone got them. I looked back only to see this strange but not so familiar guy. Yung lalaki sa party at yung tumulong sa akin sa CR kamakailan. He’s very tall kaya talagang abot niya ito. He took a glance on the book saka nito binigay sa akin. He stared at me for a while and I found myself staring back at him as he slid his hands on his pocket.

“Uh. Is there a proble- Dome? Hey man.” Bati ni Aeon sa lalaking katabi ko. So magkakilala pala sila.

The guy didn’t said a word, instead he just nod as a response and he went off.

“You okay? Is there a problem?” Aeon asked.

“A-ah wala naman. Who’s that guy?”

“Him? Prime Dominic Alarde of Hacienda Alarde in Pandan.

Hacienda Alarde? The influential family in Pandan and the northern part of the province. If the Aragon are dominating the Central Province, the Alardes are filthy old rich as well, because their business is expanding in southeast asia. Narinig ko ito minsang ikinuwento ni Kuya Anthony.

“Magkakilala kayo?” Pukaw ni Aeon sa aking atensyon.

“Ah hindi naman. Tinulungan niya lang ako.” I ended at pinag kibit balikat nalang niya ito.

Buong araw na hindi pumasok si Aragon sa klase. Maybe he’s with Aniqah and they’re definitely make use of their time together.

Nang uwian na ay inalok ako ni Aeon na ihatid sa mansyon, tatanggi na sana ako subalit mapilit ito kaya di na ako nag inarte pa.

Papasok na sana ako ng sasakyan nito nang tumigil ang sasakyan ni Aragon sa aming harapan at lumabas siya mula rito.

“Get in.” Aragon commanded, his brows furrowed and quite intimidating.

“Ako na ang maghahatid Drey. Where’s Aniqah?” Aeon said plainly.

“She’s back to Kalibo. So Seff let’s go.” Matigas nitong sabi habang nakatingin sa akin. My body slightly trembled from fear and anger.

“Seff?” Aeon asked me. Now I’m stuck in between these two boys.

“Ah nag- oo na kasi ako kay Aeon kanina kaya-.”

“I’m your boss. You should stick with me.” Aragon emphasized.

“It’s not working time Drey. And Seff is not someone whom you can order around anytime. He’s not your slave.” Aeon seriously said.

I can sense the tension heating up. I knew them as good friends but now their just like two wild alpha males ready to devour each other.

“I never said Seff is my slave. And besides, it has nothing to do with you. You two are just mere friends right?” Himok ni Aragon as a smile purse on his lips.

“Yes we’re friends…” tugon ni Aeon.

“Enough of this tension.” pagpipigil ko sa kanila.

“…because starting on this day, I’m gonna officially court Seff.” Aeon looked at me, lumamlam ang mata nito.

Ano? Ako liligawan ni Aeon?

Aeon said nothing after that habang ako naman ay parang tangang naka nganga dahil sa sobrang bigla. Nag lo-loading ang utak ko hanggang sa maisip na tinutulungan ako ni Aeon na maiwasan si Aragon by scheming a joke.

“A-ah nakalimutan ko. May bibilhin pa pala kami ni Aeon.” Dali dali akong pumasok sa sasakyan ni Aeon saka niyaya itong umalis na. Leaving Aragon behind.

That was mind blowing! Halos di ako makahinga.

“What’s wrong with your possessive master?” Aeon asked as he gazed at me for a while.

“Ewan ko don. Nakakatakot naman yon! Akala ko magsusuntukan na kayo don.” reklamo ko.

Aeon laughed. “Did we scare you? Don’t worry we will be okay tomorrow.” Sabi nito na pa easy easy lang.

“Yung mga biro mo talaga Aeon. Minsan di ko alam kung nakakatulong ba o sumpa. Pero salamat sa palusot mo ha.” I exhaled.

“I joked a lot I get it. But I wasn’t earlier Seff.” seryoso nitong tugon.

From ease, tension inside me is starting to build up again.

“I meant it when I said I’m gonna court you Seff.” he added.

I looked at him and I stared at his sincere eyes looking back at me.

“A-Aeon.”

“Come on Seff, I know you’re smart and my feelings for you is quite obvious. I like you.” he expanded.

“Look Aeon I don’t know what to say. Hindi ko kasi inakala na seryoso ka. I thought you’re just being too friendly, kasi ahm- malandi ka.” nakayuko kong sabi.

“Ouch. Manhid.” he chuckled.

“Now you know I’m serious. And you don’t have to say anything, for now. I’ll wait.” He cleared his throat and  he gave me a reassuring smile.

“Bakit ako Aeon?” I asked.

“Why not you? You have everything worth loving. And please don’t put yourself down because it just… it pulls me more towards you.”

I can feel my cheeks heating up. Am I blushing?

“You’re cute.” he added.

“Tama na nga yan! Para kang sira.“and he chuckled once more.

“I hope I didn’t offend you nor make you uncomfortable.” He nervously said.

“Aeon-”

“You can take your time.” He cut me off. Masyado na ring marami akong iniisip sa araw na ito so I smiled as a response.

Let things be.

Tahimik kong tinahak ang tahimik na bulwagan patungo sa aking kwarto. My room is far ahead kaya madami mang katiwala dito sa mansyon ay madalang lang sila mapadpad sa bandang gawi rito ng mansyon.

I momentarily froze as I noticed a dark silhouette from a man leaning at my door. Aragon’s arms are crossed and a dark aura is circling his being. Ang bilis niya ata.

“Bakit ang tagal niyo? Saan kayo nagpunta?” He asked but it’s more on accusing.

“Sakto lang. You just drive too fast. Nagmamadali ka ba?” I asked at susubukan ko sanang abutin at pihitin ang door knob nang harangan niya ako.

His eyes dangerously gazed at me kaya napa atras ako ng konti.

“What was that with Aeon?” He interrogated but I didn’t respond.

“Ba’t mo pinapakialaman ang buhay ko? Mind your own business with Aniqah, your girlfriend.” I blurted out.

He smirked. “So is this about Aniqah? Tell me what is the problem?”

“Wala.”

“Look, Aniqah isn’t my girlfriend. She just need my company because she is not fine.” He explained.

“Okay.” Parang wala kong paki na sabi. Kaya lumapit pa siya lalo.

“Are you jealous?” He asked

“Bakit naman ako magseselos? Pa issue ka.” I defended.

“But I am jealous.”

“A-no k-ka ba. Bakit ka naman magseselos? Saka alam ng lahat na kasintahan mo si Aniqah dati pa. Di mo kailangang mag deny, nagmumukha kang sinungaling.”

“Okay.” He tried to hide his smile but it is very evident that he is refraining himself from the entertainment.

“Nga pala. Liligawan daw ako ni Aeon. Wala naman sigurong masama don kay-.” I stopped when he looked at me furiously.

“Don’t believe in him. He’s just fooling around with you!” Pagtataas nito ng boses.

Di ko alam pero bigla akong nakaramdam ng inis at galit.

“So pinapamukha mo na walang seseryoso sa akin? Na hindi ko deserve ang love na pwede nilang ibigay sa akin?” my vision became blurry. Sensitive, but it really hit me hard.

Nabigla naman siya and his feature soften.

“It’s not like tha-.”

“S-siguro nga t-tama ka. Kaya nga napag isip isip ko rin na baka niloloko mo rin ako. That you were just fooling around.” Dali dali akong naglakad papasok sa kwarto at ini lock ito.

“Hey I’m sorry.” I heard him on the other side.

“Leave.” I warned. And it gave me ease dahil narinig ko ang kanyang buntong hininga at kanyang yabag na papalayo.

My tears pooled down. Anong nangyayari sa akin?

If this is a fool show I hoped Aragon would reveal his cards at this very moment. Sana dito na magtatapos ito. Matatanggap ko ang lahat, ang ilalabas ng baraha.

But deep inside I know na ang mas kinalulungkot ko ay kung tama ang paratang ko, na mali ang ipinusta ko. If his confession was a lie dahil itanggi ko man ay umasa ako.

At ayokong sumugal sa maling tao.

My phone beeped, and I Aeon’s name popped up.

With a blurry eyes, I opened his message.

“There are fifty two cards, pupusta ka man, mananalo ka sa akin. I’m the cheat card, I’m not part of the fifty two.”

My breathing heaved as I read his follow up message with a red emoji.

I’m the Joker.

Papasayahin

ka, but I won’t fool you.

Sana…

Sana si Aeon nalang.

-McK-

Chapter 26

Chapter 26

“Naku bad mood na naman Sir Dreyfus. Seff, ikaw nalang kaya ang maghatid dahil sigurado akong lalamig ang ulo no’n.” makahuluhang sabi ni Jelay sa gitna ng aming paglilinis.

“Bakit naman ako? Saka nanibago ka pa eh bugnutin na naman yon dati pa.”

“Iba kaya simula nang dumating ka.” nilingon ko si Jelay at nahuli ko ang ngiti sa kanyang labi na agad niyang binura.

“Bahala ka nga. Aalis na ako papuntang school.” pag iiba ko sabay alis.

Pagsapit ko ng school ay nadatnan ko si Aeon sa gate na tila may hinihintay. Nang tumama ang aming tingin ay ngumiti ito saka lumapit sa akin.

“Morning.” He greeted.

Naramdaman ko namang sa amin nakatingin ang iilan.

“Anong ginagawa mo dito?” halos pabulong kong sabi.

“Fetching you. Lika na.” yaya nito saka kinuha ang dalawang libro na hawak ko. Agad namang nagsinghapan ang iilang babae.

“Ano ka ba. Pinagtitinginan na tayo.”  May diin kong sabi.

“Let them stop and stare. I really meant it when I said I’d court you.” Simpatiko nitong ngiti saka taas noong naglakad, ako naman ay halos nakayukong naglalakad.

“Okay. If it makes you feel uncomfortable, I’ll try not to show off.” he managed to smile.

“Salamat.” and with that we went to our room while the entire university’s eyes are following us.

“So ano tong naririnig namin ha? Official na ba?” Marielle asked.

“Ha? Ang alin?” I asked. Agad namang naglapitan sina Cha at Leo.

“Kalat na teh! Na may pa sundo sundo effect pa si Papa Aeon sa gate! Ikaw na ha masyado kang secretive.” Leo gritted his teeth.

“A-ano kasi.” I stammered.

“Spill it.” Cha ordered na parang mangangain na ng tao. Kaya I have no choice but to tell them about Aeon’s confession kaya halos umalog ang utak ko sa kayuyugyog ni Leo at kakatili ni Cha.

“Ikaw na talaga girl!” Leo celebrated.

“Actually we expected it already. The way Aeon hit on you. Damn he’s so corny.” Cha laughed.

“So anong balak mo?” Marielle asked.

“Hindi ko alam.” I answered short kaya napatigil sila.

“Bakit naman?” seryosong tanong ni Leo.

“Di ko alam. Bago kasi lahat ng ito sa akin. This feeling, I don’t know how to respond.” Hindi ko talaga alam. I just woke up one day, and here it is.

Tumahimik naman ang tatlo at di nagtagal ay nagbigay na ng kanya kanyang payo.

While they are busy chatting their plans, my eyes fixed on the guy who just entered the class. His eyes pierced through me. Umiwas na ako ng tingin. Ayaw kong masaksihan niya ang sakit sa aking mga mata, ang mga tanong at pagdududa. Ayaw kong mabatid niya ang luhang umagos sa aking mga pisngi kagabi sa pamamagitan ng aking mga mata.

The next few days lumakas ng lumakas ang mga tsismis. Particularly tungkol sa amin ni Aeon. Aeon were true to his words, he remained discreet. Hindi niya ako hinihintay sa gate pero pagdating sa room ay may nakaabang ng chocolates at flowers sa aking armchair. And everyone knows kung kanino ito nanggaling. Tuwing pupunta naman sa  Caf o kung saan ay grupo kaming lumalabas at sumasama narin si Aeon kina Elias para lang makasama ako dahil awkard kung kami lang dalawa.

“Sigurado ka na ba diyan?” Elias seriously asked me habang pumipila kaming dalawa sa cashier at naiwan naman sila sa table. Sinundan ko ang mga mata niya at kay Aeon ito nakatuon.

I shrugged.

“Ayaw ko nang maki alam pa pero malaki ka na Seff, alam mo naman siguro ang tama at mali.” Elias emphasized.

Do I? Malaki na ako pero tama ba yon para basehan upang malaman kung gaano mo kakilala ang pag ibig. Dahil para sa akin ang pag ibig ay napaka estranghero, minsan wala tayong paki alam kung ano ang tama at mali, dahil ang palagi nating pinipili ay kung saan tayo sasaya. Pero tama nga bang tayo ay sumaya? Paano kung sa gitna ng kasiyahan ay may nasasaktan na pala tayong iba? Kaya hindi, hindi basehan ang edad ng isang tao sa pagdedesisyon sa pag-ibig. We are accountable for our own decisions and actions. Walang pinipiling edad ang pag ibig.

“Maliwanag ho Tay.” biro ko kay Elias. Ginulo naman niya ang buhok ko.

Nang uwian ay naiwan ako dahil may paperworks pa akong tinatapos. Iilan na lang ang naririto sa university at halos mga athlete dahil sa pag tra-training.

I saw the car of Aeon nearby at doon rin siya nakaabang sa pintuan. He is looking somewhere kaya tinunton ko ang kanyang tingin. Bigla akong kinabahan nang makita ko ang pamilyar na sasakyan ni Aragon. And there he is leaning on the window while reading something on his phone.

“Hey Seff. I just wanna give you a ride.” Aeon started. Tumingin naman si Aragon sa amin as he slid his phone in his pocket.

“Not now loverboy. Seff and I have something to discuss.” mataman niyang sabi.

Kumunot naman ang aking noo. Meron ba? He slightly opened the door at the passenger’s seat. I looked at Aeon who’s brows are slightly furrowed, then I look at Aragon and a memory from the night when we fought flashed back.

“Sa bahay nalang mamaya Dreyfus. Saka may bibilhin pa kami.” Sabi ko sabay bukas ng pinto ng sasakyan ni Aeon at pumasok ako. Aeon followed, he started the engine and off we go. I looked at the side view mirror and I can see the dark face of Aragon looking at the shadows of our car.

“I’m sorry if basta basta nalang akong sumundo sa’yo.” Aeon glanced at me.

“Okay lang. Salamat pero di mo naman ako kailangang ihatid.” I replied. Aeon inhaled deep and he nod.

“Ano bang pag uusapan niyo ni Drey?”

“E-wan. Trabaho siguro as usual.” I stammered. Hindi na nag komento pa si Aeon instead he spilled jokes that are not even funny, it is the manner, the way he delivered the puns entertains me. Tumigil kami muna saglit sa bayan para bumili ng supplies para sa project ko. Aeon offered his blue bill to the counter na mabilis kong binalik sa kaniya dahil di naman sosobra sa isang daan ang binili ko.  Rich boys and their money.

Kakaalis lang ng sasakyan ni Aeon nang mapansin ko si Tiyang Becca sa paanan ng mansyon na nakatanaw sa akin. Agad naman akong lumapit.

“Sino yon Nak?” Seryosong tanong nito.

“Kaklase ko ho. Si Aeon.”

“Yun ba ang isa sa mga kaibigan ni Dreyfus?”

“O-oho.” Tumango naman si Tiyang na parang may iniisip.

“Kasintahan mo na ba yon? Malaki ka na Nak kaya ayaw kong panghimsukan ang mga desisyon mo sa buhay pero sana ay huwag mong papabayaan ang pag aaral.” pangaral niya.

“Naku hindi Tiyang. Saka alam ko naman ho ang priorities ko.”

“Alam ko Nak. Matalino kang bata.” sabi nito na may ngiti subalit may lungkot sa kanyang mga mata. Niyakap niya ako saka ako pinapasok sa mansyon.

Malapit na ako sa kwarto nang makita ko ang nakahalukipkip na si Aragon sa pintuan ng aking kwarto.

“Did Aleng Becca scolded you about Aeon?” He asked as his lips twitched for a smile.

“Hind— teka ikaw ba ang nagsabi kay Tiyang tungkol sa panliligaw ni Aeon?” I asked while managing my temper.

“Uh kind of.” He grinned.

“Pakialamero.” Sumbat ko at lalagpasan na sana siya pero agad akong napako sa kinatatayuan ng yakapin niya ako mula sa likuran. Gusto kong makawala dahil baka may makakita sa amin.

“I’m sorry. Please don’t be mad at me.” his pleading voice sent shivers to my spine as I stood still.

“I miss you.” he added. Hindi ko alam pero lumuha nalang ako.

I miss him too.

“Shh. I’m so sorry. Please let’s be okay. It’s driving me crazy.” He added. Hindi ko maintindihan pero tila naglalaho ang aking galit. Siguro sa kagustuhan ko ring maging okay kami. Maybe I like him so much that it can erase all my worries.

Inalis ko ang kanyang kamay na nakapulupot sa akin.

“Please let’s stay this way.” Naka alis ako sa kanyang yakap at agad ko siyang hinarap.

“I-I’m s-sorry di-.” Di ko na matapos ang sasabihin dahil niyakap niya ulit ako. We stay like that for a moment. I’m glad we’re okay.

“U-uhh excuse me lovers pero paparating na si Aleng Becca.” Halos itulak ko si Aragon nang marinig ko ang boses ni Jelay at sa tinuran niyang paparating si Tiyang.

I heard Aragon laughed a bit.

“Alis na.” May diin kong sabi. Di naman siya gumalaw at walang balak yatang umalis kaya tinulak ko siya. Neverminding Jelay nearby.

“See you later.” Amused na sabi ni Aragon saka ito umalis. Halos masapo ko naman ang ulo ko.

“Di ko na mapipigilan ang kaligayahan na aking nadarama.” Kanta ni Jelay sa isang awitin ng Sexbomb. Kinabahan naman ako.

“Wag kang praning teh! Na se-sense ko na dati pa.” tawa nito.

“Wag kang mag alala. Madaldal ako pero marunong akong magtago ng sekreto.” lalo tuloy akong kinabahan.

“O siya. Magbihis ka na at marami kang ikwekwento sa akin mamaya.” At umalis na ito habang kumakanta. Di nagtagal ay dumating si Tiyang. Mabuti nalang.

Wala na akong choice kundi sabihin kay Jelay ang lahat. Wala naman siyang tigil sa kakasigaw at halos sabunutan na ako sa kilig.

Pumasok ako sa kwarto ni Aragon para maglinis pero  nadatnan ko siyang patapos na sa paglilinis.

“Tapos na pala. Aalis na ako?” Awtomatiko siyang napagawi sa akin saka ako hinila papuntang sofa.

“We’ll watch a movie.” He said habang hinanda niya ang mga gamit. There are food and drinks too.

My eyes roam around at nakita ko naman ang larawan sa taas ng kanyang bedside drawer. Siguro nga di na niya maalis sa buhay niya si Aniqah. She’s part of his childhood and his life.

Habang nanood ng palabas ay sinabi ko ang tungkol sa nalaman ni Jelay kanina pero parang wala lang ito sa kanya hanggang sa naramdaman ko ang kanyang kamay sa aking mga kamay. I looked at him at he’s focusing on the movie pero may multo ng ngiti ang kanyang labi. Wala namang nakakatawa sa palabas. Hanggang sa naramdaman kong nagtama ang aming balikat. I automatically grabbed a pillow and put it between us. I heard him smirked. Meanwhile a kissing scene flashed on the screen and my face hearted up as I remembered something. When I looked at him, I almost gasped because he is looking at me particularly to my lips. Awtomatiko akong napatayo.

“I-inaantok na ako. A-alis na ako.” I excused. Kaya tumayo narin siya at hinatid ako sa pintuan.

“Sabay tayo bukas.” he uttered.

“S-sige.” tugon ko. And he hugged me and kissed my forehead.

“Good night.” Sabi ko at tuluyan ng umalis nang lumuwag ang kanyang yakap.

That night I sleep soundly with a smile on my lips with a thought of him.

The next morning sabay nga kaming pumasok. I sat beside him on the car. And we talked serious things unlike with Aeon who’s practically a joker. I doubted at first dahil baka mapaghalataan kami ni Kuya Selmo pero tahimik lang naman ito.

Days went well and I can sense Aragon and I are inching closer and closer. Tuwing uwian ay namamasyal kami sa rancho with Caspian and Samyr and he usually interrogates me about my personal life at tuwing nababanggit si Aeon ay umaasim ang mukha nito.

“Seff may nagpapabigay.” Kakababa ko lang sa sasakyan nang may isang Junior High na babae na lumapit sa akin habang inaabot ang pulang rosas. Kumunot naman ang noo ko at nang magawi ako kay Aragon ay seryoso itong nakatingin sa akin. Nauna na akong naglakad at di kalayuan ay may bumigay na naman ng isa at dumami pa. Naagaw ko na ang atensyon ng lahat ng aking madadaanan. Nasa isang dosena na ang hawak kong bulaklak at mula sa grupo ng mga estudyante ay lumabas doon si Aeon na may hawak na puting rosas. He is smiling at me. Nakasunod naman sa di kalayuan si Aragon. At mula sa malayo at tanaw ko sina Cha, Leo at Marielle na tila kinukuryente.

Nagsimulang mag bulong bulungan ang paligid. Di ko alam pero kinabahan ako bigla.

Nang makapalit na si Aeon ay inabot nito sa akin ang bulaklak at nagsinghapan na ang iilan.

“Hi. I’m sorry if I dragged you in this.” he smiled. The crowd is getting bigger at para kaming nag sho-shooting dito ng pelikula.

“A-aeon.” Tumahimik ang lahat.

“I want to formally ask you in front of everyone…” my breathing hitched with his sudden utterance.

“Seff… can I be you boyfriend?” the crowd murmured again and I heard Leo squeaked at pumalakpak pa ito.

“Yes na girl!” rinig kong may sumigaw.

Sa mga sitwasyong ganito nais kong lamunin ako ng lupa. Di ko alam ang sasabihin. I am unexplainably flabbergasted.

Aeon looked at me intently, waiting for my reply.

Nilibot ko ang paningin at nakita ko ang papalayong bulto ni Aragon.

“Nice one Aeon!” Vaughn cheered from afar.

“Wag ka ng maarte!” sigaw ng isang babae na parang iiyak.

My eyes roam around. These people waiting for my answer. Sina Marielle, Cha at Leo na suportado sa amin ni Aeon.

“Seff can I be your boyfriend?” Ulit ni Aeon.

I looked at him. The ever joyful and kind Aeon. He’s always there for me, every time I need him. He never left me. My first ever friend from higher class.

My savior. He makes me smile and showed me that there are a lot of positivities.

I like Aeon. It is a statement, not a question.

Dito na kami sa sitwasyon kung saan Oo at Hindi lang ang sagot.

How about my feelings to Aragon? Pero importante pa ba yon? Ayaw kong mapahiya si Aeon.

I know there’s no turning back. I have to decide. Now.

    

“Aeon…”

-McK-

Chapter 27

“Aeon.” I heard my own shallow breathing. I grabbed his hand and we ran off. I even heard the crowd throwing questions. And I know pati si Aeon ay naguguluhan sa ginagawa ko.

“Let’s talk privately.” Hindi naman siya tumugon at nagpatangay nalang until we found ourselves at the Green Roof. I was busy catching my breath when he speak.

“I got a bad feeling about this.” nilingon ko siya and I saw him sitting on the bench with his eyes on the ground kaya nilapitan ko siya.

“Aeon I’m sorry.”

“Am I too fast? Di mo ba nagustuhan? I can try something new. Just tell me.” he pleaded with his soulful eyes.

“No Aeon. Hindi lang talaga ako handa pumasok sa isang relasyon.”

“Do you like someone else?” He asked straight into my eyes and an image of Aragon flashed into my mind.

“N-no. I j-just… gusto ko lang magfocus sa pag aaral. You know my priorities.” I reasoned out. Bumuntong hininga siya.

“I just got dumped.” He laughed without humor.

“I’m really s-sorry Aeon. We can be friends.” He just smiled as a response.

“Mauna ka na. I have something to do” He said with a very sad eyes, napansin ko ang pamumula nito kung kaya’t biglang nahabag ang aking loob. Agad naman akong lumapit sa kanya at niyakap. He hugged me back tightly and when it loosen up I hurriedly ran towards the exit.

May mga bagay na dapat sabihin. Gaano man ito kasakit, kailangang nating harapin dahil may mga bagay na di dapat pinipilit.

Am I harsh? Maybe. But I’d rather tell the truth and be honest rather than accepting the love I can’t give back. Ano man ang nararamdaman ni iyon, di ko alam kung kaya kong suklian yon.

At  marahil di na titibok ang pusong may tinatangi nang iba?

Pagdating ko sa room ay nagkagulo sila at balak pa sana akong i-interviewhin mabuti nalang at dumating yung prof namin. I looked at Aragon and when he saw me looking at him, he look away. Aeon on the other hand is nowhere to be found the entire day.

“Ano na? Kayo na ba?” Cha giggled as they circled me. The boys just sat back and listened to our conversation. Nag paiwan kami kahit na uwian na para pag usapan ang nangyari kanina.

“Actual—.”

“OMG! This will be big.” Leo rejoiced. I don’t want to ruin their happiness but I have to tell them the truth.“

“Hindi ko siya sinagot.” I said in a low tone. Sabay sabay silang napatingin sa akin na may nabibiglang ekspresyon.

“Ano!” Halos sabay nilang sigaw.

“Binasted mo!” bulyaw ni Marielle na kinagulat to dahil di maipinta ang mukha nito. I can see Nathalie and her squad listening to us nearby.

“Alam niyo namang pag aaral parin ang uunahin ko.”

“Kahit na! Alam mo Seff pina-asa mo ang tao!” dagdag pa ni Marielle saka ito galit na umalis. Di naman kumibo sina Leo at Cha. Naintindihan ko sila dahil kulang nalang ay sila ang liligawan ni Aeon tuwing dumidiskarte siya sa akin. Minsan di ko rin maintindihan ang sarili ko pero isa lang talaga ang alam ko at iyon ay ang isaalang alang ang pangarap ng pamilya ko, ni Lola.

“Sayang. Alam mo Seff you two look good together.” Napabuntong hininga ako sa tinyran ni Cha.

“Looking good together doesn’t guarantee happiness.” sambit ko.

“Hayaan niyo na si Seff mag decide para sa sarili niya.” Elias said and he smiled at me while I’m starting to criticize myself.

I was taken aback when I saw Aragon waiting for me at the gate and he is looking at me intently. I hurriedly went to him and get inside his car. Kuya Selmo whistled an old song at nang pumasok na si Aragon ay tinigil niya ito at pina andar na ang makina.

“Kayo na ba? Congratulations.” He said bitterly as he look outside.

“H-hindi. Hindi kami.” bulong ko. Awtomatiko naman siyang napabaling sa akin.

“What?” He asked with a face of a child waiting for a candy.

“Walang kami.”

“Good.” He smiled hideously.

“I’m focusing on my studies.” I emphasized.

“Yeah. You should be. Let’s talk about it later.” This time his smile is evidently on his face and all of a sudden the mood inside the car lighten up dahil nakikisabay sa tugtugin si Aragon na tinatapik ang bintana ng mga daliri.

The next day, papasok ako sa university nang mapagtantong sa akin nakatingin ang karamihan. Ang iilan ay tinatapunan ako ng masasamang tingin. Hanggang sa nakasalubong ko si Nathalie, mag isa lang ito. He eyed me for a moment while her hands are crossed. Tumaas ang isang kilay nito habang papalapit.

“Ang kapal naman ng mukha mo para magpakita pa dito sa University. After you dumped Aeon, you still have the guts?” panunuya nito. Nag panic naman ako sa sinabi niya.

“A-alam niyo? Alam ng lahat?”

“Eveyone knows stupid.” She laughed as she walks away.

Paano to nangyari? Di kaya’y kinalat ito nina Nathalie dahil narinig nila kami kahapon?

Sa buong linggo ay iyon ang nangyayari. Naguguluhan akong didiretso sa classroom. Ngumingiti sa akin sina Leo at Cha while Marielle remained distant. Okay naman kami ni Aeon at pinipilit niyang maging tulad kami ng dati pero di mo maiaalis sa kanya ang nangyari sa amin. Di ko inaasahan pero marami nga ang naapektuhan sa bawat desisyon ko sa buhay.

Pagsapit ng sabado ay inubos ko ang oras sa pagtulong sa hacienda dahil sa gaganapin na namang party kinabukasan. Ang ingay ni Jelay dahil tuwing masasalubong namin si Aragon ay kinakantiyawan niya kami nang palihim.

“You tired? You can rest.” Alok ni Aragon nang makita niya akong nagpupunas ng pawis. Nagpapahinga ang iilan kaya halos walang tao dito sa labas malapit sa pool. Gabi na pala at di ko man lang namalayan.

“Okay lang.” sagot ko. Tinitigan lang ako ni Aragon na para bang sinusuri ang bawat bahagi ng mukha ko.

“You free tonight? You can join the party.” Umupo siya sa tabi ko. He looks cool and very manly. The way he moved reminds me the modern superman. So swift and attractive. Uminit naman ang pisngi ko.

“Gusto ko sanang manuod kaso marami kaming gagawin sa kusina. Ano kaya ang feeling kung nakaupo ko sa isa sa mga guest table? Tapos kakain ako ng pagkain mula sa buffet?” kuryoso kong tanong. He looked at me amused.

“It’s boring.” plain nitong sabi.

“Hindi kaya. Tapos makikipagtawanan habang may abaniko ang kamay na pinapaypay kahit di naman mainit. O di kaya’y makipag bonggahan ng mga mamahaling damit sa iba.” Tumawa ako ng konti kahit na ang totoo ay may bahagi sa akin ang naiinggit.

“Tapos makipagsayaw sa di ko kakilala.” His face turned dark.

“Walang sayawan. I’ll ban all the music in the party.” seryoso nitong sabi kaya napatawa ako ng pagak.

“Mahirap maging mahirap.” I said while looking at the starry sky while a small tear escaped from my eye. He wiped it off kaya napatingin ako sa kanya.

“Everything will be okay. And tomorrow, you can join if you want.” Sabi nito na nagpagaan sa aking nararamdaman. We stayed like that for a while hanggang sa unti unti nang nagbalikan ang mga kasambahay.

“See you tomorrow at the party. I have something for you.” He smiled as he went off together with my heart.

Sumapit ang gabi ng party dahil sa isa na namang successful business venture ng mga Aragon and here I am sa tabi ng mga halamanan at binubusog ang aking mga mata sa nakikita.

Everyone looks extravagant and luxurious. Tiyak ngang pagtitipon ito ng mgat taong nabibilang sa altasosyalidad. Natanaw ko sa di kalayuan ang mga hilehilerang limousine na kanilang sinakyan. Tiningnan ko ang aking sarili sa aking suot na baby blue na shirt at pants. I look awfully different.

Nagsimula na ang programa at mga mensahe ng butihing Don. Ang mata ko naman ay malikot na naghahanap sa paligid. Hanggang sa nakita ko si Aragon on his perfect black tux, he looks dashing as he greeted older folks at ang iilang mga dalaga na kanyang binati ay namumula sa kilig. Di ko naman sila masisisi. Hanggang sa may lumapit sa kanya na babae at agad na niyapos ang kamay nito sa braso ni Aragon.

It’s Aniqah. Aragon slightly look at her at agad na binalik nito ang tingin sa kausap. And they laugh and smile with their conversation.

A sudden jolt of pain crossed me. They are really something. They look great. Malungkot kong tiningnan ang cellphone at wala paring text mula sa kanya. Nakalimutan niya kaya? It’s past ten in the evening.

I was about to go when I heard a man’s voice.

“What are you doing here?” I look around to see Dominic Alarde.

“Nanonood lang ho Sir.”

“You should enjoy the party at least. And please call me Kuya Dom.” Sabi nito at nginitian ko nalang.

“Dom? Son? Let’s go.” A woman at forty’s came. Medyo madilim na kaya di ko masyadong nakita. Nanay niya siguro. Palapit ito sa amin kaya naman I excuse myself at umalis agad.

“Sandal—.” Di ko na matapos marinig ang sasabihin ni Kuya Dominic dahil nakalayo na ako.

Nagkasalubong kami ni Aragon at agad akong umalis dahil sa babaeng katabi nito.

“Seff?” Aniqah’s voice intruded. Lumingon naman ako sa kanya.

“Hi Aniqah.” I smiled kahit na ang sakit sakit nang makita ang kamay nitong nakapulupot sa taong gusto ko.

“Sige mauna na ako. Inaantok na ako eh.” Paumanhin ko habang pinipigilan ang luhang pumatak at tumalikod na ako.

“Tapos na ba ang trabaho niya?” Aniqah asked to Aragon. See? Alam niyang nagtratrabaho ako dito. They talked a lot.

“Yeah.” Sagot ni Aragon at di ko na marinig ang pag uusap nila.

Sa likod ako dumaan ng mansyon at papasok na sana ako ng may humablot sa kamay ko.

“Let’s talk.”

“Ano ba? Ba’t ka nandito, go to Aniqah!” I fired back. He looked at me as he lick his lips.

“I have something to give to you right.” He said calmly.

“Meron ba? Ibigay mo nalang kay Aniqah.”

“Bakit— wait, why are we talking about Aniqah?” He said irritatedly.

“Wala!” I realized huminto kami at medyo malayo na pala kami sa party.

“Look. Aniqah and I doesn’t have a thing. I just let her stick with me because she said she feel dizzy.” he explained. Then a small smile creep on his face.

“Are you jealous?”

“What if I am?” Nabigla siya sa diretsahan kong sabi at kahit ako ay nabigla rin sa sinabi.

“What did you say?” Lumapit siya sa akin.

“W-wala ah.” palusot ko at tatalikod na sana nang niyakap niya ako ng mahigpit.

“Please sabihin mo ulit sa akin.” he pleaded.

This is the moment. I always hide what I feel about him. Pero totoo nga ang kasabihang ano man ang itatago ay umaalingasaw. Just like how I feel for him. Subukan ko mang ikubli at pigilan, sa huli ay gusto ko parin siya.

Hinawakan niya ang aking mga pisngi at tiningnan ako sa aking mga mata. Asking for an answer.

“Gusto kita Aragon.” I confessed. And after my words is a long deafening silence as his lips touch mine. Everything was like vanishing and all I could see is him.

“You made me happy.” He said as our lips parted. And he smiled at me and so was I. He automatically check his pocket and when he opened his palm in front of me I saw bracelet. A silver bracelet with plain design and a few stones on it.

“This one is for you.” He smiled as he put it in my wrist.

“Naku ang mahal ni—.”

“Shh. Bawal mag reklamo.” Putol nito sa akin kaya tumahimik nalang ako.

“Thank you.”

“So I think it’s official.”

“Official ang alin?” I asked.

“I like you, you like me. The feeling is mutual so…?” He grinned.

“Bawal akong magboyfriend. Hindi pa ako eighteen.” I laughed when I got his idea. Sumangot naman ito.

“Tsk. Okay. Ilang months nalang. But we’re exclusive for each other.”

“Ikaw lang naman itong maraming babae eh.” I mumbled.

“What did you say?” Tumakbo naman ako palayo.

“Wala engot!” Tawa ko at tumigil dahil di niya ako hinahabol.

“Why aren’t you following me?” I asked a little bit pissed.

“Tumakbo ka man palayo, sa huli sa akin parin mapupunta. You can’t run away from me baby, hahanapin kita. Remember that.” He grinned. Bigla namang bumilis ang tibok ng puso ko sa sinabi niya. Pero inirapan ko siya para itago ang nararamdaman.

Nabigla nalang ako ng paglingon ko ulit nasa tabi ko na siya. He put his arms around me as we sat on the bench looking at the dark sky.

Masaya ako. Minsan natatakot tayo umibig, ang masaktan. Pero ang isang bagay na nararamdaman ay di matatawag na pag ibig kung di ka nasaktan. Love is pain, and pain is one of the product of love. Kaya minsan di masama na sumugal ka. If you love someone you open up your heart, and you open yourself to different possibilities, masakit man yon o hindi.

The stars aren’t shining tonight but one thing is for sure, our hearts are brighter.

-McK-

Chapter 28

Everyday is like a sunny day. Aragon and I were enjoying each other’s company. We go to school together and like to talk things out in the car. Mang Selmo isn’t saying anything maybe he knows about us but Aragon told me not to worry. Pagdating sa university we keep acting like the usual although sometimes he wants to initiate a move on me but I glare at him, especially if Aeon is talking at me and cracking his jokes I know it’s getting on his nerves. Pagdating naman sa mansyon ang oras lang na magkasama kami ay tuwing papasyal kami sa rancho. I am afraid and paranoid if makahalata ang iba, Nanay Becca is always asking about my doings and whereabouts.

Sometimes I feel Aragon calming himself especially when I’m too hard on him or pushing him away, but I have to, I’m doing this for us. Maraming mata ang nakamasid sa paligid. Nagi-guilty ako dahil para akong nagsisinungaling sa lahat, pero kung may tao mang nakakaintindi sa sitwasyon ko, ito ay walang iba kundi si Jelay na palaging updated sa nangyayari sa amin. She’s a good keeper and a good listener.

It’s Semestral Break, and I spent my short break sa Vicente Sur with Lola Anita. I want to spend my short vacation with her dahil labis labis na ang pangungulila ko sa kanya at gayun din siya sa akin.

“Kumusta ang eskwela apo? Di ka ba nahihirapan?” tanong nito habang sinusuklian ang kustomer. Nandito kami ngayon sa merkado dahil tinutulungan ko siya sa kaniyang mga paninda.

“Kayang kaya po La, saka mababait ho ang mga Aragon, parang pamilya ho ang turing nila sa akin.” ika ko sabay ngiti. Guminhawa naman ang pakiramdam ni Lola.

“Mabuti naman, saka tinutupad nga ng munting Aragon ang kanyang ipingako na bantayan ka.” ngiti nito kaya lalong lumiit ang mata nito at lumabas ang biloy nito. Namula naman ako dahil gusto ko mang sabihin kay Lola ang tungkol sa amin ay nagawa kong tumahimik.

“Ano ho ang iny—.” naputol ang aking pagbati nang makilala ko ang lalaking nakatayo sa aming pwesto.

“Naku! Ang dami yata ng benta niyo Anita.” sumilay ang mala demonyong ngiti sa labi ng lalaking pinaka ayaw kong makita.

Napatayo naman si Lola sa kaniyang kina uupuan. “Ano ang kailan mo Paquito? Baka nakakalimutan mo Paquito bayad na ang pagkakasangla ng lupa namin sa inyo.”

“Kumalma ka lang Tanda. Baka mahigh blood ka na naman at mawalan ng malay kasalan ko pa.” pilyo nitong sabi saka sinayad ang mata sa aming paninda. Literal na nakakatakot ang mukha ni Paquito. Makapal ang kilay nito na lalong nagpatingkad ng pulang napapaligid sa kanyang mata. May suot itong sombrero na sa mga cowboy ko lang nakikita at may toothpick itong naglalaro sa dilaw nitong mga ngipin. May kasama pa itong dalawang lalaki na ang mga mukha ay maihahalintulad ko sa mga kalaban nsa mga classic FPJ na mga palabas.

“Nais ko lang ipaalam sa iyo na kung mangangailan ka ng pera ay isangla mo lang ulit ang lupa mo. Tutal naman nariyan ang mga Aragon para tulungan kayo, mga sumbungero.” Halakhak nito.

“Pinagsisihan ko ang ginawa kong iyon Paquito, kung alam ko lang kung gaano ka kaganid sa pera. Di na iyon mauulit pa!” Galit na sabi ni Lola at naramdaman ko ang pagtaas baba ng dibdib nito.

“Paki usap ho umalis na kayo!” Paki usap ko. Sa akin naman siya napabaling at sinuri ako ulo hanggang paa saka ngumiti ulit.

“Tama nga ang usap usapan sa hacienda Aragon, masyadong maganda ang apo niyo para maging lalaki. Maging ang mga lalaking trabahador sa Sitio ay itong apo mo ang pinag uusapan. Nahuhumaling sa preska at sariwa nitong bango tuwing bibisita sa Sit—. “ Di na matapos ni Paquito ang sinabi nang dumapo ang kamay ni Lola sa pisngi nito.

“Wag ang apo ko Paquito! Layas!” galit na banta ni Lola. Napatingin naman ang iilan sa amin. Nakita ko ang galit sa mukha ni Paquito at agad sanang lalapit kay Lola pero pumagitna na ako dahil baka anong gagawin niya kay Lola.

“Umalis na ho kayo paki usap.”  Sa akin siya bumaling at nakita ko ang paglabasan ng ugat sa kaniyang leeg saka niya ako tinulak ng malakas kaya napatalsik ako sa lupa. Agad akong kinabahan dahil baka saktan niya si Lola.

Agad namang lumapit ang mga tindera malapit sa amin. Bawat isa ay may hawak na gulay na parang panghampas sa lalaki. Dumating din ang mga kalalakihan na nagtitinda ng mga karne at isda sa di kalayuan habang hawak ang mga naglalakihang kutsilyo at patalim, meron ring hawak na palakol. Nakita ko rin ang paglabas ni Elias sa mga nagsisiksikang  tao na may galit ang mga mata. Pumagitna sila sa amin at halos palibutan na ang lalaki at ang dalawa nitong alalay. Lahat sila ay handang sumaklolo sa amin.

“Nasa teritoryo ka namin Paquito baka nakakalimutan mo.” Babala ni Mang George na may hawak na balisong. Umatras naman si Paquito.

“Hindi pa tayo tapos!” Galit nitong turan saka tiim bagang tumingin sa akin.

“Mag ingat ka!” Babala nito.

“Ikaw ang mag ingat Paquito baka di ka na makakalabas dito!” Singhal ni Elias. Agad namang naglakad na palayo sila Paquito saka sumigaw.

“Mga hampas lupa!”

Agad naman kaming inalo ng mga tao at agad kaming nagpasalamat sa kanila.

“Mag ingat ho kayo. Tiyak akong gaganti iyong si Paquito.” Babala ng iilan.

“Wag niya lang mahawak hawakan ang apo ko.” Iyak ni Lola kaya niyakap ko siya.

Kina umagahan ay ipinabalik ako ni Lola sa hacienda pero alam kong nais niya lang akong protektahan. Tatanggi ako sana pero pinilit niya ako at sinabihan din ako ni Elias na bibisitahin niya si Lola para sa akin.

Aragon asked me if there’s something wrong dahil para akong balisa ng bumalik pero di ko na sinabi sa kanya ang rason dahil baka lalo lamang lalaki pa ang gulo.

Days passed at araw araw kong tinatawagan si Lola at sa kabutihang palad ay okay naman siya kung kaya’t napanatag na din ang loob ko. We only have days left to enjoy the two week- holiday.

Naglilinis ako ng kwarto nang binalita ni Jelay na bumisita daw ang mga kaibigan namin sa hacienda. And I was surprise to see the squad together with the Hacienda boys, and Nathalie and rest of the mean girls na pinagtaasan ako ng kilay saka iilan ring schoolmate namin sa university. Each on their beach look.

“Let’s go!” Masayang sigaw ni Cha.

“Ha? Saan?”

“We’re going to Malalison Island!” Leo celebrated. Referring to one of the famous three island here in Antique na dito rin matatagpuan sa aming bayan.

“I wasn’t informed.” My brows creased.

“So was us. It was unplanned actually. So where’s Drey?” Aeon asked with a smile.

Sakto namang dumating si Aragon and gave us with a ’ What? ’ look. Hindi sana siya sasama but when he went to my room and saw me pack my things, sasama nalang din daw siya.

“You didn’t tell me ako pala ang taya dito.” Aragon asked while we are riding on the yacht, the their yacht.

“Come on! As if it will cost much on your riches.” Vaughn laughed at napailing nalang si Aragon then he looked at me. Awtomatiko naman akong napatingin kay Cha when she shrieked on how excited she is, looking at the island that’s getting bigger as we neared.

Everyone was enjoying the ride and the scenery, nasa labing-anim kaming lahat kaya siguradong masaya ito, sana lang ay walang gulo.

Then I heard my phone beeped. I smile as I saw Aragon’s name on it.

• You okay? * he asked.

• Oo naman, excited nga ako eh, first time ko sa isla. *

*I’m glad you’re happy. * napangiti ako sa aking nabasa kaya tiningnan ko siya and he was looking at me.

“Uy kanina pa kita kinakausap.” Kaya napatingin nalang ako kay Cha at tinago ang aking cellphone.

When I stepped on the Island it’s like magical. The white sand was so smooth that it relaxes my feet and my entire system. The trees are alluring me to take shed. The crystal clear water reflecting the blue sky and I can see the school of random fishes. There are tourists but not that very crowded. Malalison Island is like the little Boracay of Antique, it’s a hidden paradise and it’s ethereal. This is my first time here, and my expectations didn’t fail me.

We walked towards the resort of the Aragon’s because we’re staying in their cabins. Sa di kalayuan ay meron ding maliliit na resorts. That’s what makes it more interesting, the island is preserving the beauty of the nature. The alcalde of Culasi strongly prohibits the construction of hotels and other infrastructures, instead they promote environment- friendly facilities and materials on the island like cabins and cottages from woods.

Dalawang cabin ang ginamit namin at bawat cabin ay may tatlong kwarto. Sa isang kwarto ay kasama ko sina Cha, Leo at Marielle. Sa kabilang kwarto naman ay sina Nathalie, Amber, Lizette at dalawa pang babae. Sa isang cabin naman ay ang mga lalaki. Matapos naming mag lagay ng gamit ay kaniya kaniya nang bihis ang lahat. Naka off shoulder si Marielle, si Cha naman ay naka see through, and Leo is on his shorts at naka floral polo pero pambabae tapos tinali niya ang dulo para lumabas ang kaniyang belly button. They look good.

“Magbihis ka teh! Hindi ka lalabas pag ganyang yung damit mo.” Leo emphasized. I looked at my oversized shirt saka walking shorts.

“Dali! Minsan lang to! Mukha kang Manang jan na nagbebenta ng ice buko.” dagdag pa nito saka inabot sa akin ang maiksing short. Magrereklamo pa sana ako pero pinalakihan niya ako ng mata at nameywang pa. Pinahiram naman ako ni Cha ng itim na rushguard kaya humapit ito sa aking katawan.

Paglabas namin ay ipinasuot sa akin ni Leo ang beach hat nito dahil gusto raw niyang makita siya ng mga kalalakihan kaya napatawa nalang kami sa kaharotan niya.

Our eyes went to Nathalie and her group na naka bikini. Exposing their bodies confidently. I saw them look at us at nagtawanan. Hapon na rin kaya di na masyadong mainit. There are some guest swimming and some are playing volleyball.

Naglakad pa kami papunta sa mga kalalakihan na nag babarbeque at mag swi-swimming na rin. Their eyes went to us kaya napayuko ako. I heard Vaughn whistled.

The boys look gorgeous and hot as well. Kaya naman di maiwasan na sa kanila nakatuon ang iilang kababaihang guest dito.

Then I met Aragon’s stare. He is looking at me intently kaya lalo akong nahiya. He look dashing though on his yellow button down polo revealing his well toned muscle chest at may sunglass pa itong nakasabit sa ulo.

“Hey Seff. You look great! Come on I prepared a seat for you.” Aeon greeted, he is dripping wet and half naked as he neared me kaya napaiwas ako ng tingin and I heard Connor’s intentional cough.

“Di na nadala. Parang di binasted ah.” He joked pero di naman siya pinansin ni Aeon. Ayoko ko mang bigyan ng kahulugan ang ginagawa niya, I know that he is still my friend kaya sumunod na ako.

I saw Aragon’s haw clenched at kinuyom nito ang mga kamao lalo na ng hinawakan ni Aeon ang likod ko kaya binilisan ko ang paglakad para maialis nito ang kamay.

Kumain na kami at ang iilan ay naligo na sa beach. Aeon invited me to swim but I insisted kaya umalis siya muna.

I felt someone sat beside me. “Tell him to back off or my hands will.” He whispered with a hint of anger. My body shrugged as I felt his breath on my ear. Sabay bigay nito ng barbeque kaya inabot ko.

“I told him already but Aragon he is my friend and so was yours.” rason ko.

“Friendship doesn’t matter especially if he is stealing something valuable to me, rather… someone.” I blushed to his sudden utterance. Annoyance is on his face.

“No one is stealing you anything.”

“Yeah right. Go on eat.” His face says this conversation isn’t over.

“Busog na ako. My stomach is full of barbecues.” I laughed dahil kanina ko pa pinapapak ang barbecue. His face became darker.

“So you won’t eat, but when Aeon fed you, you took it gladly.” Seryoso nitong sabi saka umalis na walang paalam.

Is he mad?

Sumapit ang gabi at di ko parin siya nakita. I wanna talk to him but he is evading me. Aragon and his childish tantrums.

Nang maghapunan ay sabay kaming lahat and he is there but after the dinner he immediately walked out bago pa man ako makalapit. Others are asking what’s wrong with him pero ipinag kibit balikat lang nila ito kalaunan. Knowing Aragon, he is quite moody and impulsive.

Everyone is on the beach drinking liquors, but not me. The bonfire was lit and we sat around it. The boys are playing guitar and singing, and Aragon is still nowhere. Nag aalala na ako.

Lumalalim na ang gabi and I can feel that the effect of the alcohol is on their system. And they decided to play spin the bottle. Di na ako nakapalag dahil hinatak ako ni Cha.

“If you only have thirty seconds left to live what would you do?” Jericho asked to Nathalie when the bottle pointed at her.

“I’ll s-shlap Sheff.” She said automatically while looking at me.

“Subukan mo Nath, kita mo yan?” Cha hissed as she pointed at the couple nearby na naglalaro ng volleyball. Tungin naman kami sa kanila at bunmalik kay Cha.

“Di lang  bola ang hinahampas, minsan mukha mo rin.” she laughed at nakisabay rin si Leo.

“Ay nasaan na ang very cutesy and very demure kong friend?” at nagtawanan ang karamihan.

Mga lasing na nga. I momentarily froze as the bottle pointed at me.

“Why did you turned down Aeon?” Marielle asked me. I guess I have to answer but I should select the right words dahil lahat ng mata nila ay sa akin. Aeon just bowed his head and played the sand beneath his feet.

“B-because I’m n-not ready at alam niyo namang uunahin ko ang pag aaral.” I heard them groan with my answer, na kahit ako ay matatawa rin.  I know it won’t be the same kung ang isang lalaking iyon ang pag uusapan.

“Fuck studies!” Connor uttered.

“Aeon is my good friend, and I don’t see myself in a romantic way with him.” I heaved. Yes, this one is not a lie.

“Simply put, you can’t just love someone just because they’re kind. Love should be mutual, not one-sided. In loving someone, you should consider everything, not just the plain idea of it.” I added and everyone went mute that all I could hear was the clashing waves.

“Fair enough. Glad that’s how you think.” Lizette clapped. And we played and played until it stopped in front of Aeon.

“Dare.” He choose habang namumula na ang mukha nito sa kalasingan.

“Kiss Seff.” Dali daling sabi ni Vaughn bago pa man magsalita ang iba. A smile appeared on his lips. And Connor celebrated.

“Kiss! Kiss!” the guys cheered.

Aeon looked at me as he stared at my lips. Napaatras ako sa kinauupuan and he walked towards me. I stood up and was about to walk away when he grabbed my hand and we were so close and then I felt his lips on mine. I tried to move away but his strong hand is pressing my back towards him. Until someone grab him and punch his face. Napasigaw si Amber ng makitang natumba si Aeon sa lakas ng suntok ni Aragon. Parang lutang ang lahat  habang pinoproseso ang nangyari.

He is fuming mad and his eyes are deadly. Pinigilan naman agad siya ni Chad at Miguel si Aragon ng akmang susugurin ulit ang nakahigang si Aeon.

“Stay the fuck up!” Aragon fired. Nahimasmasan naman ako sa nangyari kaya nilapitan ko sila and I saw Aeon spit blood so I was in horror. Kaya nilapitan ko siya to ask him if he is okay.

“Get your hands off me!” Aragon yelled as he look at me aiding Aeon and he stormed away.

“I’m okay. What the hell is wrong with him?” Aeon asked. Agad naman akong napatingin sa direksyon ni Aragon at tumakbo na ako para sundan siya.

I found him walking angrily. Kaya tinawag ko siya. He looked back when he realized I followed him.

“Bumalik ka na kay Aeon mo!”  Sigaw nito.

“Ano ka ba! Worried lang ako sa kanya and I’m worried for you too. Very.”

“Damn! Lumayo lang ako saglit tapos magkahalikan na kayo!”

“He kissed me. I didn’t let him but…”

“Fuck! He kissed you.” He turn to me and he wipe my lips as if he can erase the memory of Aeon kissing me earlier.  Namanhid naman ng labi ko.

“I’m sorry.” tears pooled down my face. Natatakot ako, he is so violent. He then realized it.

“Shh. I’m sorry. Did I scare you?” mahinahon nitong sabi saka pinahid ang aking luha.

“H-Hinanap kita kanina pa.” iyak ko.

“I’m sorry. Nagalit lang ako kanina. But I’m always eyeing you from afar.” He explained.

“Pinag alala mo ako.” I cried. Then he hugged me tightly.

“Sorry baby. I just don’t want others touching you.”

“What the!”

Napabalikwas ako sa pagkakayakap and when I turned around halos mawalan ako ng hininga.

I saw Aeon with confusion on his face. His eyes went on me and to Aragon and back to me again.

At parang maubusan ako ng hininga nang mapagtanto kong di siya nag iisa.

Sa lilim ng punong niyog, bumulagta ang mga aninong gusto kong saglit takasan.

Pero gaya ng anino, palagi  itong nakasunod at magmamasid

Kahit madilim ang gabi, di naikubli ng buwan ang mga matang mapagtanong ng aking mga kaibigan.

-McK-

Chapter 29

Chapter 29

Lahat sila ay sa amin nakatuon ang tingin. Parang nawala ang epekto ng alcohol sa kanilang sistema. Napatakip ng bibig si Leo at nagsimulang mag bulongan ang iba.

Tiningnan ko si Dreyfus at parang wala lang sa kaniya ito, nanatili siyang kalmado habang ako naman ay nananalanging lamunin nalang ng lupa.

“Can someone explain what’s going on?” Vaughn interrupted.

“Everyone let’s take a break and we’ll talk about it tomorrow.” Miguel spoke.

“Hindi! Tama ba kami ng narinig?” Aeon asked. His eyes are fuming red. I also noticed how he gritted hid teeth many times.

“Yes.” Aragon said flatly.

“Dreyfus!” I warned him. He’s making it more complicated.

“Kayo na ba?”

“Hindi Aeon believe me.” I pleaded.

“But we’re exclusive with each other.” Aragon interrupted again.

“Is he the reason why you rejected me?” Aeon asked.

“Aeon tama na.” Suway ni Marielle at hihilahin na sana ang lalaki subalit tinabig lang ni Aeon ang kamay nito.

“N-no. Hindi Aeo—.”

“Liar!” He spat. You made a fool out of me!“ galit nitong turan saka umalis. Sinundan naman siya ni Vaughn at Connor. And I stood there, defeated na parang pasan ko ang mundo, which I knew sarili at sarili ko lang ang sisisihin ko.

“What a bitch.” Nathalie uttered saka ito napailing at umalis na rin and her friends followed her.

“Take a rest. We’ll sort it out tomorrow.” ika ni Aragon. He gently caressed my elbow, and I saw how he wanted give me ease and comfort.

Lumapit naman sa akin sina Leo at Cha with their confused look. Marami silang gustong itanong but they somehow zipped their lips, trying to wait for the timing.

“You cheated on Aeon! Paano mo nagawa yon!” Marielle fired the moment we reached the inside of the cabin.

“Yel calm down. And let me get this clear, Aeon and Seff were never a thing so practically Seff cheated no one.” Cha clarified.

Tahimik lang ako habang nakikinig sa argumento ng tatlo.

“Looking back, tayo itong nag a-assume tungkol sa kanila.”

“Ang punto dito Ley, di siya nagsabi sa atin! We wouldn’t assume things if Seff just told us everything!”

“Yel di sa lahat ng oras kailangang i-report sa atin ni Seff ang nangyayari sa buhay niya. There are things that are meant to be kept, there are secrets that must be kept in private.” Leo rolled his eyes.

“Now Seff, speak. We want to hear you out. Please make us understand.” ika ni Cha, and we spent hours of talking about it.

“Kaya naman pala! Naku, may pa away away pa kayong nalalaman!” Leo laughed.

“That’s why. You know, palagi kong nakikita si Dreyfus na nakatingin sa’yo. I just thought he’s angry to you. Pero pag ibig na pala.” kinikilig na sabi ni Cha at nag appearan ang dalawa.

“Yel sorry na. Di ko gustong magtago ng sekreto sa inyo. Di ko naman alam na ganito ang hahantungan nito.” I cried kaya niyakap niya ako.

“Shh. I’m sorry too.” She said at ang dalawa ay nakisali na rin kaya para kaming timang na nagyayakapan.

Kinaumagahan ay nabalitaan ko nalang na naunang umuwi si Aeon. Walang nagsalita kahit na may mga tanong ang tingin ng iilan. Cha and Leo tried their best to divert everyone’s attention, and I’m so thankful with  their effort.

Umuwi na rin kami agad. Kaya ng magsialisan ang lahat ay diretso ako sa kuwarto.

“You okay?” Aragon asked as he leaned on the door. Napaupo naman ako sa kama.

“Di ko alam. Parang ang sama sama kong tao.”

“Hey you’re not. Don’t mind Aeon, he will get on with it soon.” He neared me and he wrapped his arms around me.

“Natatakot ako.” a tear escape on my eye as I hug him back.

“I know, but yo are never alone. You got me, you will be okay. Everything will be okay.” his words were like my medicine, I found peace in it.

Kumalat sa unibersidad ang usap usapan, about what happened that night. Some believed it and some didn’t. I caught Amber smiled at me mockingly, hindi ko na itatanong kung sino ang nagmudmod ng balitang ito.

Dumoble ang haters ko. They call me bitch in the hallways and throwing shades at me dahil matapos kong paasahin si Aeon ay si Aragon naman daw ang aking biktima.

“Aeon can we talk?” nang nakasalubong ko siya sa daan. He look darker, very different from his usual friendly look. No more smiling Aeon. He heard me but he didn’t even glanced at me. Nilagpasan niya ako.

“Aeon pleas—.” Tinabig nito ang kamay kong hahawak sana sa kanya.

“Don’t you ever talk to me. Again.” malamig nitong sabi saka umalis. And I stood there, admitting it’s my fault. Imbes na magmukmok ay pumunta nalang akong library. Papasok na sana ako nang makita ko si Aragon na naglalakad sa di kalayuan, may kasama itong babae na sa palagay ko ay batchmate namin. Di ko alam pero bigla akong nakaramdam ng kirot kaya winaksi ko ang iniisip at pumasok na sa loob.

“Nak, pwede ba kitang makausap?” napatayo ako ng maayos saka tumingin sa seryosong si Tiyang. Kaya naman ay sinundan ko siya ng magsimula itong maglakad papuntang kusina. Walang ibang narito kundi kami lang.

“May dapat ba akong malaman?” Tanong nito na kinagulat ko.

“Po?”

“Di ako bulag para di makita ang madalas niyong pagsasama ni Aragon. Ang inyong mga mata na nagtititigan, ang pamamasyal niyo sa rancho.” Bigla akong nakadama ng kaba.

“Tiyang—,” lumamlam ang mukha nito at lumapit sa akin saka hinawakan ang aking pisngi.

“Nak binabalaan kita. Magkaiba ang mundong ginagalawan niyo ni Dreyfus. Mahal kita at ayaw kitang masaktan, alam mo yan. Pero ako na ang makikiusap. Layuan mo ang apoy, pag ito’y maningas susunugin ka nito.” malungkot nitong sabi saka ako niyakap at umalis. Naiwan akong sinasariwa ang pangaral niya.

Pagkaraan ng ilang minuto ay may kumatok sa pinto at napagitla ako nang makita si Aragon.

“Bakit di mo ako hinintay?” tanong nito. Because you’re with a girl.

“Ah. Nakalimutan ko.” I excused.

“You forgot? How can you forgot? It’s our ritual.” naiinis nitong sabi. Di naman ako nagsalita.

“Is there something wrong?”

“Wala naman.” blangko kong sabi pero pumasok sa isip ko ang sinabi ni Tiyang kanina.

“Liar. Tell me what—,”

“Inaantok na ako.” Isasarado ko na sana ang pinto nang harangin niya ito at madilim na tumingin sa akin.

“Is it because of Aeon?” He licked his lips and annoyance is on his face.

“I saw you two earlier. Na realize mo bang gusto mo siya kaya nagsisisi ka?” My blood boiled because of his words. What does he think of me?

“Matulog ka na!” sigaw ko saka sinarado ang pinto.

I heard him call me and he pounded the door many times pero pagkaraa’y tumigil din. Umalis na siya. My tears rolled down, para akong nababaliw sa walang kadahilanan.

The next morning, pumunta ako ng paaralan na namumugto ang mata.

“O parang biyernes santo ka?” tanong ni Leo.

“Nag away ba kayo? LQ agad?” Cha added.

“Wala. Ano ba kayo. Yung exam ang aalahanin niyo, mahirap pa naman ang stat.” rason ko. Agad namang nawala sa aking ang atensyon ng dalawa saka kanya kanyang buklat ng reviewer at handouts. Nahuli ko namang tinitingnan ako ni Marielle saka ito umiwas.

Aragon didn’t wait for me earlier. Kaya nag commute nalang ako. Sigurado akong galit ito sa akin. Di ko siya masisisi.

Napadako ang tingin ko sa bintana at sa di kalayuan ay nakita ko si Aragon, he’s walking with that girl again. May mga kasama din silang iba pero nakatuon lang ito sa babae na masayang nakikipag usap sa kaniya. From what I am seeing he’s enjoying too dahil nakangiti ito. I hate this feeling kaya naman itinuon ko ang pansin sa pag aaral kahit na iba ang tumatakbo sa aking isipan.

Days passed and this heavy feeling is a big burden.

Lumabas ako sa office habang hawak ang huling resulta ng test ko. Hindi ito ang una, iilang test na rin ang nakuha kong may mababang score. One of my teacher told me that this isn’t good. It is weighing me down.

Tulala akong bumalik sa aking mga kaibigan. My friends noticed my worries.

“Magsabi ka nga. Nag away ba kayo?”

“Parang kailan lang break na agad?” Cha uttered.

“Gaga! Walang sila Cha!” Leo rolled his eyes. Natamaan ako sa sinabi niya. Tama walang kami.

“Madalas ko atang napapansin na palagi silang magkasama niyang si Charice.” Sabi ni Marielle na nakatingin sa akin.

“Ay trulalo. Ang batchmate nating nasa STEM. Anak daw yun ng isa ring haciendero sa Negros.” balita ni Leo.

Di ko pinahalata ang sakit na nararamdaman.

“They do deserve each other. Parehong mayaman at halata namang gusto nila ang isa’t isa.” Di ko alam pero biglang naglabasan ang aking mga luha.

Niyakap naman ako ni Cha. At lumapit narin si Leo at Marielle.

“N-Nag away kami. Siguro ito na rin ang mas nakabubuti p-para sa lahat. Alam na ni Tiyang, tigilan ko na daw to. My test results are not good. Siguro tapusin ko na to. Ang bigat bigat na.” Tahimik lang naman ang tatlo at nakinig sa akin. Mabuti nalang at kami lang ang tao dito sa shed at malayo rin sa iba kaya inalo nila ako to make me feel better. No one would know how devastating I am.

“Saan ka nakatira?”

“Do you like athletic guys?”

“Can I have your number?”

“Are you and Aragon really together?

Sunod sunod na tanong ng mga kalalakihan mula sa football team ng university. Nakapalibot sila sa akin kaya di ko alam kung saan ako titingin.

“Hey, enough. Guanzon should be the one asking you questions why is it the other way around?” Putol ng team captain nila sabay tulak sa mga ito kaya dumistansya sila medyo palayo sa akin.

I’m part of the school paper of the university kaya naman I was assigned to make a sports article and part of it is interviewing the Football team who will be participating at the Nationals.

“Will it be okay if ako nalang ang i-interviewhin mo? These guys will give you headache.” dagdag ng team captain nila saka ito kumindat sa akin.

“U-uh sige.” namula ako ng konti at tumingin nalang sa notepad na dala ko. I heard the other guys groan for displeasure at nagsialisan na ang mga ito.

“Damn you Yosev.” one of the guy muttered.

“Can we eat first? I’m hungry.” he commented kaya naman para matapos na ang interview na ito ay sumunod nalang ako sa kaniya sa cafeteria sa East wing kung saan bihira lang ang estudyanteng kumakain. Kumain na lang din ako dahil bastos naman kung tatanungin ko siya habang ngumunguya ito.

Nahagip ng mata ko ang pares ng mata na madilim na nakatingin sa akin. It is Aragon, siya lang naman ang kayang magbigay ng ganitong epekto sa aking sistema.sa Kumakain din ito sa di kalayuan and he is with the group of college students na palagi niyang kasama and in front of her is the girl Charice. Kaya pala di ko na siya nakikitang kumakain kasama sina Miguel ay dahil dito pala ito. Amazing. His jaw clenched at nakikipag usap ito pero sa akin ang mga mata. Binawi ko ang aking tingin at di nalang ito pinansin.

“Thank you. It was nice meeting you.” saka ako nakipag kamay kay Yosev. It was nice talking to him dahil masaya siyang kausap.

“My pleasure.” Kumindat ulit ito saka nag paalam nang umalis. Hapon na pala. Mabuti nalang at may faculty meeting ngayon kaya halos wala nang estudyante dahil nagsiuwian na ito.

“Really Seff? You didn’t talk to me for weeks because of that bastard?” Aragon scoff behind me. Why is he still here? Did he wait for me.

“Anong pinagsasabi mo?”

“I thought you needed space, that’s why I gave it to you but what’s that?” he hissed under his  breath while trying to control his anger.

“Flirting with another guy?” Bigla akong nakaramdam ng galit dahil sa sinabi niya.

“It’s part of my interview! Flirting? Huh! Sino sa ating dalawa ang nakikipaglandian?” I fired back. “Go back to Charice! Bagay kayo ha!”

“Charice is a friend. We’re talking about business.” His lips twitched. Amused.

“Okay. Sabi mo eh saka paki ko ba, wala namang tayo.” Diretso kong sabi. I saw his face got serious.

“I am serious. It’s you who’s bitching out with Aeon, now with that bastard and who knows who.” The moment he ended his statement, my hands met his face. Galit ko siyang tiningnan and I saw a hint of guilt on his face.

“Alam mo di ko alam kung bakit kita pinasok sa buhay ko. How I wanted to believe your words. Pero di ko alam ganon pala ka baba ang tingin mo sa akin.” I said at tumulo ang aking mga luha pero pinalis ko ito.

“You said you like me. Pero hindi. Maybe you like the chase, you like the challenge pero sorry, ni minsan di nawala sa aking ang pagdududa. You don’t trust me? Well it’s mutual dahil simula palang di din kita pinaniwalaan!”

“What did you say?” Napatiim bagang ang lalaki. Then I remembered what Tiyang Becca warned me.

“Let’s stop this. Tama na. Bumalik nalang tayo sa dati.” nagmamatapang kong sabi. We were in silent for a while.

“Sige. Maybe your right. I was just challenged.” Cold nitong sabi saka umalis.

Nang di ko na siya mahagip ng tingin ay napabagsak ako sa lupa. My tears won’t stop falling. Bakit ang sakit? Akala ko madali lang? Pero wala palang madali sa pag ibig.

Naalala ko ang sinabi ni Tiyang.

“Layuan mo ang apoy, pag ito’y maningas susunugin ka nito.”

Nilayuan ko na ang apoy pero huli na.

That fire gave me hope. That fire taught me how to love.

Alam ko ginusto ko to. Pinili ko to. Desisyon ko ito.

Pero eto…

Nasusunog parin ako.

-McK-

Chapter 30

Chapter 30

“With highest honor, Guanzon, Joseff Damien.” I heard claps and the cheers of my classmates especially my friends as a chunk of gold medal is being worn on me. Today’s the awarding ceremony so here I am wearing my best smile together with my very proud Lola na kanina pa nakangiti.

“With highest honor, Aragon, Clark Dreyfus.” At halos bumagsak ang bubungan ng gymnasium dahil sa sigawan.

And there he was. The guy I love, on his stern look, he looks dashing. The guy I can never have.

It’s been months since our last conversation. After that we’re like a complete stranger. Binalik ko ang tuon sa pag aaral kaya gumanda ang grades ko. My friends knew about us pero nanatili silang tahimik, they knew na ayokong pag usapan ang tungkol dito.

Sa bahay ay madalang kaming magkita dahil iniiwasan namin ang isa’t isa. We can’t stand being near with each other, breathing  the same air. Ayokong magtagpo ang landas namin dahil baka mayakap ko siya ng wala sa oras. Oo mahirap lalo na’t nasa isang bubong lang kami pero pag iniisip ko ang dahilan bakit ko ito ginagawa ay kinakaya ko.

Lumabas ako ng Gym dahil siksikan ang mga tao at napaka init, naiwan naman si Lola sa loob kasama ni Tiyang. Pumunta ako sa isang bench sa lilim ng punong mangga bitbit ang mineral water na binili ko kanina at isang pamaypay. May nakita akong ginang na nakaupo patalikod sa akin.

Naririnig ko siyang parang humihingal kaya nilapitan ko ito. Laking gulat ko ng makitang pinagpapawisan ito at tila namumutla.

“Ma’am okay lang ho kayo?” tanong ko sa ginang na ngayo’y nakayuko parin.

Agad kong binuklat ang pamaypay at agad siyang pinaypayan, binigay ko rin ang aking tubig na di ko naman nagamit at hinagod ang kanyang likod. Kinuha niya ito at uminom ng konti. Pagkaraan ng ilang minuto’y tila gumaan na ang pakiramdam nito. Tumingala siya sa akin.

“Maraming salam—.” Naputol ang salita nito nang magtama ang aming mata, napanganga ito ng konti. Tinignan niya ako ng mabuti na tila sinusuri at may halong bigla ang kanyang tingin. Kahit ako ay napatigil at nabigla rin napakaganda at elegante ng Ginang, lalo na nang bigla itong naluha at agad rin niyang pinahid.

“P-pasensya ka na. A-anong pangalan mo?”

“S-Seff po Mam.” Sagot ko.

“Naalala ko lang kasi-.”

“Ma?” tinig ng lalaki sa aming likuran kaya nilingon ko ito.

“Kuya Dom?” agad na lumapit ito sa amin saka ngumiti sa akin ng tipid.

“Ma. We’ve been looking for you. Okay ka lang?” Alalang tanong nito saka sinuri ang ina.

“I’m sorry. I just felt suffocated inside kaya lumabas ako. Luckily…” tumingin ang ginang sa akin saka malamlam na ngumiti.

“Seff here helped me. Thank you.” Dagdag nito.

“Walang ano man ho.” tugon ko.

“Ah Mama, this is Joceff Damien Guanzon, nag aaral siya rito, Seff my Mom, Lucille Alarde.” pakilala ni Kuya Dom. At huli ko na ng mapagtanto na mga mga elitista pala ang kaharap ko. Kaya nahiya ako ng konti..

“A-ah nagagalak po akong makilala kayo Donya.” napayuko pa ako ng konti. Tumawa naman ng konti ang Donya.

“Who is that?” Tinig mula sa likuran kaya napatingin kaming lahat sa isang matandang lalaki na umaalingasaw ang kapangyarihan dahil sa tindig, mukha at postura nito. Napayuko ako ng konti.

“Papa.” Donya Lucille greeted. Lumapit ito sa amin.

“From what family are you?” taas noo nitong tanong habang sinusuri ako.

“G-Guanzon ho.”

“Guanzon? Is there any Hacienda Guanzon? The surname sounds familiar.” tanong nito na parang may inaalala.

“A-ah wala ho D-Don.” kinakabahan kong sabi.

“I see. A commoner. Pity.” mapaataas nitong sabi. Agad naman akong nanliit.

“Lo.” Suway ni Kuya Dom.

“Ah you’re the one who exceeded the Aragon earlier in the ceremony.” Tumango ito.

“Competition isn’t necessary. What’s important is they learn.” Napalingon kami sa nagsalita.

It’s Don Antonio, together with Donya Elena, Kuya Anthony and Dreyfus.

“Don Primo.” Don Antonio nodded at nakipag kamay sa matanda. I felt a tension between the two.

“Indeed Antonio. But their value is different. The number two will never be a number one, it will keep on settling on what was left.” Don Primo smiled. Ngumiti nalang din ng pagak ang Don.

“This brilliant child here is our scholar, you see. Such a stunner. Someday he will be an asset to the company.” Tumingin si Don Antonio sa akin saka ngumiti.

“Really?” Tinaasan ako ng kilay ng matanda.

“Anyway how’s your branch in Aklan? Dominador isn’t here to congratulate his son because he’s on a conference at Cebu.” Sabi ni Don Primo and they started to talk about stocks and investments. Businessmen.

Donya Elena talked to the other Donya na nakatingin sa akin saka ngumiti. Kuya Anthony and Kuya Dom talked about their Masteral degree. Kaya naiwan ako at si Aragon na tahimik na nakamasid sa akin kaya nang nilingon ko ito ay umiwas siya. Tapos na pala ang ceremony, kailangan kong umalis.

“Won’t you join us? We’ll be having a dinner.” Para akong napako sa kinatatayuan nang marinig ko ang boses ni Aragon. Is he talking to me? Nakumpirma kong ako nga nga kinakausap nito. I miss his voice. I miss our conversations. I looked back to see him staring at me, and for a moment his eyes evaded me and only looked from afar.

“A-ah hindi n-na. Kailangan kong umalis. Naghihintay kasi sina Lola.” Nauutal kong sagot.

It’s funny how a simple fight can lead us far. He nodded.

“You can go. Ako na ang magsasabi sa kanila mamaya.” seryoso nitong sabi. I can’t read his expressions.

“S-sige. Salamat.” tugon ko saka tumakbo palayo dahil ang bilis ng tibok ng puso ko. Akala ko mababawasan tong nararamdaman ko. Lumalala ata.

Hapon na nang makabalik kami ni Tiyang sa mansyon dahil hinatid pa namin si Lola sa Vicente Sur. May bisita ata sa bahay dahil pabalik balik ang ilang mga katiwala.

“Sino ang mga panauhin?” tanong ni Tiyang kay Aling Flora.

“Narito ang mga Alarde Becca. Kanina pa sila rito. Dito sila nananghalian, siguro’y tungkol na naman sa negosyo ang pag uusapan.” Malugod nitong sabi. Nabigla naman si Tiyang.

“S-sino?” Nahihimigan ko ang kaniyang pagtigalgal kasabay ng nabigla nitong mukha.

“Ang mga Alarde Becca. Yung sa Hacienda sa bayan ng Panda—.” Di na matapos ni Aling Flora ang pagsasalita dahil mabilis akong hinila ni Tiyang palayo papunta sa Kamalig.

“Tiyang may problema ba?” tanong ko.

“D-dito ka lang. Wag kang lalabas.” natataranta nitong sabi.

“Okay lang kayo Tiyang? Siguro’y natatakot kayo kay Don Primo no? Parang nangangain pa naman yon.” saka ko inalala ang mukha ng matandang Alarde.

“K-Kilala mo s-siya?” Nanlaki ang mga mata nito pero agad rin siyang makabawi saka ibinalik sa normal ang ekspresyon.

“Oho kanina lang. Pero mabait naman ho si Donya Lucille pati si Kuya Dom.” nakangiti kong sabi.

“G-ganon b-ba? Iwasan mo nalang sila. Mga Haciendero ang mga yon.” babala sa akin ni Tiyang.

“Bakit Tiyang? Mababait naman sila.” salungat ko sa kaniyang tinuran. Pabalik balik naman si Tiyang sa aking harapan hanggang sa umupo ito sa aking tabi at hinawakan ang aking mga kamay.

“Makinig ka Seff, ang iyong ina ay may malaking atraso sa kanila. Pag nalaman nila ang iyong pagkatao ay tiyak di nila tayo tatantanan.”  maluha luhang sabi ni Tiyang na siyang nagpakaba sa akin  kaya napakagat ako ng labi.

“Dito ka lang, wag kang lumabas.” Umalis din si Tiyang pero naiwan ako gaya ng sabi niya at pagkaraa’y bumalik din para sunduin ako dahil wala na ang mga bisita. Anong meron sa mga Alarde? Ano ang atraso ni ina sa kanila?

Bakasyon na kaya kinaumagahan ay agad akong naghanda para sa aking trabaho at training na rin. Sabi kasi ni Don Antonio ay dapat ko ring daw matutunan ang mga prosesong pangdokumento kaya subukan ko daw ang pagsesekretarya.

Maaga pa lang ay nasa opisina na ako sa isa sa mga factory ng Hacienda. Sa kabilang bahagi ito ng Hacienda kaya di naman malayo. May ilang bumati sa akin dahil siguro’y napagsabihan na sila ni Kuya Anthony.

Inayos ko na ang mga gamit ko sa mesa saka tinanaw ang mesang katabi. Excited na akong makatrabaho si Kuya Anthony. Biglang bumukas ang pinto kaya tumayo ako para bumati.

“Good morning Kuya Anthony. I brought you coffee dahil baka di pa ho kayo naka almusa—.” agad akong nabitin sa ere nang bumungad sa aking harapan si Aragon.

“Nasaan si Kuya Anthony?” nalusaw ang ngiti sa aking mukha.

“Disappointed?” Sarkasmo nitong sabi.

“I mean di ba siya ang pagsesekretaryahan ko?” tanong ko.

“Sorry to disappoint you but I am the officer in charge.” he smirked. Bat di ko yun naisip? Busy nga pala si Kuya Anthony sa master’s degree niya.

“Put the coffee in my table. I need one.” utos nito.

Sinunod ko nalang siya saka malalim na huminga. Let’s be professional. Pagkaraan ay nag arangkada na kami sa trabaho, after he oriented me what to do ay may kausap na ito sa telepono. Ako lang ata ang nag iisip ng masama because he is so calm unlike me.

As his secretary, nakasunod ako lagi sa kanya. He met with the management team, sa utility, maintenance, shipping, mga workers at lahat ng mga offices dito. He checked everything. As I am taking down notes, isa lang ang napagtanto ko, he is very efficeint. He is very good.

Nang lumabas kami ng opisina ay doon ko napagtanto na papalubog na ang araw at uwian na rin. He went to his car nearby, siya ang mag dra-drive. He is like this lalo na kapag short distance lang, he doesn’t have a driver.

He stopped the car in front of me. “Hop in.” he commanded.

“Wag na ho Sir. Mauna na kayo.” I call him Sir kasi office work ang peg.

“Okay.” tipid nitong sabi saka umalis na.

“Di man lang namilit. Sasakay naman ako eh.” bulong ko sa sarili na naiinis.

“Salamat ho Kuya.” pasalamat ko sa lalaki nang bumaba ako sa kanyang motorsiklo sa harap ng mansyon. Mabuti nalang at taga Sitio itong si Kuya na nagtratrabaho sa factory kaya naki angkas nalang ako.

Napasinghap ako nang madatnan si Aragon sa veranda na nakatingin sa akin he looked pissed.

“Have you wonder what time it is?” seryoso nitong sabi.

“Six?” I answered. Wala ba siyang orasan o relo?

“And who is that? You’re riding on a stranger?” He scowled. Sasagot na sana ako.

“Nevermind. Just tell me if you don’t want to be with me.” He said and he left. Di ko man aminin pero napangiti ako.

He still care.

Halos lumuwa ako kinaumagahan nang masilayan ko ang gabundok na papeles sa mesa ko sa office. It has to be sorted properly at ma proofread. Tumingin ako sa katabing mesa and I caught him smiling pero binura niya ito nang napansin ako.

Lalo akong nainis sa dahil alam kong siya ang may pakana nito. Kaya imbes na magreklamo ay sinimulan ko na ito.

Buong araw na sumakit ang likod ko dahil tila napako na ako sa mesa at nang matapos ay lagpas alas sais na pala ng gabi. Busy rin si Aragon kaya halos wala rin siya sa office kanina.

Nang lumabas ako ay naagaw ng atensyon ko si Kuya Selmo na bumaba sa sasakyan at sinabing siya daw ang sundo ko.

“Ako na daw ang maghahatid at susundo sa iyo Seff simula ngayon.”

“Sino ho ang nag utos?” tanong ko.

“Si Sir Dreyfu— ah si Sir Anthony pala.” pagklaklaro nito at iniwas ang tingin.

So ikaw pala Aragon.

The next few days was quite draining. Natikman ko ang hagupit ng galit ni Aragon. Halos araw araw ay may nakatenggang sandamakmak na gawain para sa akin kay araw araw din akong ginagabi ng uwi.

“Ano yan Edna?” tanong ko sa assistant mula sa financing department.

“Kailangan daw ma encode at ma reproduce dahil nasira ata ng anay.” tugon nito habang tinuro ang mga papeles. Napa hugot nalang ako ng hininga.

Natapos ko na itong ma type subalit sira pala ang printer sa office kaya naman tinanong ko si Aragon kung may available pa bang printer pero sa kasamaang palad ay wala na daw kaya naman ay pumunta akong bayan kahit  tirik ang araw, nakalimutan ko ring magdala ng payong dahil sa pagmamadali at doon ako sa shop na naghintay hanggang hapon. Pagbalik ko ay nadatnan ko sa Management office na nag pri-print doon ang isang babae.

“Miss kaninong printer yan?” Tanong ko.

“Sa office Seff, halos lahat naman ng mga office dito ay may kanya kanyang printer.” Sagot nito.

Bumalik ako sa executive office na galit at halos ihampas ko sa mukha ni Aragon ang mga papeles.

“Sabi mo wala ng printer dito! Pinagloloko mo ba ako!”

“You didn’t asked me if the other offices have printers. Not my fault.” Sabi nito na di man lang ako binalingan ng tingin. Kaya naman napa padyak nalang ako sa inis.

The next day, nagising akong may mabigat na pakiramdam na tila inaantok ako. Subalit pumasok parin ako sa opisina.

Walang mga papeles sa mesa kaya naman ay na relax ako ng konti.

“Seff inutos pala ni Sir Dreyfus na kailangan daw ma check ang mga ito para ma verify ang mga needs ng bawat establishments at offices.” Diretsahang sabi ni Edna nang pumasok ito sa opisina sabay latag ng checklist.

“Akala ko ba ang Management team ang in charge dito?” I asked.

“Di ko ho alam.”

Imbes magreklamo pa ay ginawa ko nalang ang mga nasa listahan. Pabalik balik ako Hacienda, mula sa factory, sa Sitio, sa bayan, lahat. Maging ang mga magsasaka at mga manggagawa ay na interview ko na.

“Seff okay ka lang? Namumutla ka ata?” Tanong ni Kuya Selmo.

“Okay lang ho.” hinihingal kong sabi. Tiningnan ko ang relo at alas dos na pala ng hapon, nakalimutan ko nang mananghalian. Kahit na nanghihina ay sinubukan ko paring labanan ito.

Kasalakuyan kong kinakausap ang head ng utility nang nakaramdam ako ng init. Parang may kung anong humihigop ng aking lakas at bumibigat ang talukap ng aking mga mata. Bigla nalang umikot ang paningin ko at niyakap na ako ng kadiliman.

Nagising nalang akong nasa clinic. Agad kong sinuyod ang mga mata habang nakahiga. Medyo gumaan na rin ang pakiramdam ko. Nakita kong nagbabasa ng papeles si Aragon sa sofa sa di kalayuan. Kaya agad akong napabalikwas sa higaan.

“Anong oras na? Di pa tapos ang checklist.” Nagmamadali kong sabi habang inaayos ang gamit.

“What are you doing?” his brows creased.

“Magtratrabaho?”

“Stay. Hayaan mo na yon.”

“Diba utos mo yon? I have to finish it.” matigas kong sabi. Nilapitan niya ako with his jaw clenching.

“I said rest.” galit nitong sabi at biglang lumamlam ang mukha nito.

“You didn’t tell me you’re not feeling well.”

“Should I? Anong paki mo? Diba nga sinadya mo to dahil gusto mong magdusa ako!” I fired.

“I’m sorry.”

“Don’t. Siguro nga I deserve this.” Nagsimula na akong maglakad pero napahinto ako nang may yumakap sa aking likuran.

“I’m sorry. I was just jealous and angry to myself. Forgive me.” he said with his voice full of sorrow as he kiss the back of my head.

Parang may humaplos sa aking puso dahil sa kanyang mga sinabi. Tila bumabalik ang lahat.

“Dreyfus bitawan mo ak—.”

“Baby I want you back.”

To trust, and to come back is a ruthless theme of a tale my heart cannot suffice. For love, you pay no heed to your don’ts and can’ts, and so I suffered mine.

Can he take me back?

-McK-

Chapter 31

Chapter 31

Tila paulit ulit na sumasagi sa isipan ko ang mga katagang sinabi ni Aragon. Matapos niyang sabihin yon ay di ko na alam ang gagawin at sasabihin kaya lumabas nalang ako ng walang imik at umuwi.

Sumapit man ang bagong umaga ay eto ako ngayon, nagkakaundagagang papasok sa opisina, Malamig ang simoy ng hangin subalit nararamdaman ko ang pagpatak ng aking pawis. Pagpasok ko ay bumungad sa akin ang bouquet ng napaka  pulang rosas sa mesa.

Biglang may humaplos sa aking puso nang makita ko iyon. Di ko alam kung bakit  bigla  akong naging assuming pero batid kong para sa akin ito. No one was there kaya nilapitan ko ito at binasa ang nakasulat sa maliit  na card.

“I’m sorry baby.” Di ko napigilang ngumiti ng binasa ko iyon. It’s him, I know his penmanship. And by the thought of his voice calling me that endearment is heart- fluttering. This time my mind is clearer than the day.

Buong umaga kong hinintay siya sa opisina pero ang sabi ni Edna ay nasa field ito kasama ang ilang manggagawa. It is quarter to one at sigurado akong di pa ito nananghalian. So I hurriedly went to the canteen para mag order ng foods at binitbit ko iyon papunta sa labas. Umaambon, senyales na uulan.

Sa di kalayuan ay nakita ko siyang nakikihalubilo sa iba. He is sweaty with stains in his white long sleeve na tinupi niya, but he stands out dahil sa kagwapuhan nitong taglay.

“Sir, ang Secretary niyo ho.” sabi ng isang worker. Agad na nahanap ako ni Aragon at parang nag slow mo ang lahat. We looked at each other na parang nag uusap ang aming mga tingin.

Biglang bumuhos ang ulan kaya tumakbo siya palapit sa akin at hinila ako papunta sa sasakyan niya sa tabi ko lang. Pumasok kami at agad niyang pinunasan ang medyo nabasa kong buhok at mukha.

I felt happy dahil mas inuna niya ako kaysa sarili niya.

“Bakit ka lumabas? Baka mabinat ka?” Parang galit nitong sabi na may bahid ng pag aalala.

“A-ahh I brought you lunch baka kasi di ka pa k-kumakain.” Di ako makatingin sa kaniya. Pag angat ko ng tingin ay sakto namang nagtama ang aming mata.

“I’m sorry too.” I whispered and I felt his warm embrace. Niyakap ko rin siya ng mahigpit. Umaasang tumila man ang malakas na ulan ay di dito matatapos ang lahat. And we found ourselves okay, catching up to where we left at pinag usapan ang mga nangyari sa nakalipas na buwan. Cliche, isn’t it? Kahit gaano man kasakit ang nangyari sa nakaraan, at ang mga pangakong wala nang balikan… lahat ng iyon naglaho basta basta nalang. Iba, matindi, nakakabaliw ang hiwaga ng pagmamahalan.

Everything went smooth. Sabay na kaming umaalis ng mansyon at gayun din kung uwian. We also eat together sa canteen and almost all of his whereabouts ay dapat kasama ako.

“No kissing Aragon.” I warned him. When I saw him staring at my lips one day sa loob ng executive office. Thankfully walang ibang tao sa loob. He looked defeated.

“Wag masyadong mabilis.” I uttered sabay labas, leaving him look irritated. Sakto namang paglabas ko ay nakasalubong ko si Kuya Anthony. Narinig niya kaya yon? He smiled at me kaya ipinagsawalang bahala ko nalang yon.

Kinukulit ko si Aragon sa sasakyan dahil di parin mapinta ang mukha nito. I remembered him yelling to one of the managers earlier at pati ang ibang empleyado ay nadamay. The hot headed Aragon.

He is driving habang ako naman ay pinapayuhan siya tungkol sa asal nito kanina na di tama. He is listening but feels like he isn’t. Para  akong teacher at siya naman ay parang batang nasa unang baitang.

Pagbaba ko ng kotse ay narinig ko ang sigaw mula sa veranda.

“Seff!” Sigaw ng lalaki. Napakunot noo naman ako.

“Drake?” siya nga kaya naman lumapit ako sa kaniya at sinalubong niya ako ng mahigpit na yakap.

“I miss you so much!” masaya nitong bati habang inaakbayan ako.

“I miss you too Drake.” I smiled. Nakabalik na pala ito. He grew up fast dahil mas matangkad na ito sa akin.

“Lumalaki ka na ha!” Saka ko ginulo ang buhok niya.

“Cut it out. You two look like lovers.” walang emosyong sabi ni Aragon saka ito pumasok sa mansyon. Leaving us dumbfounded at napanganga.

“What’s wrong with him?” Drake asked. Nagkibit balikat nalang ako.  He squeezed me tight at nakaakbay akong giniya papasok, and he started his  story telling episode.

We were having our supper at kompleto pala silang magpamilya sa hapag.

“So Anthony, how’s the factory? You visited earlier right?” tanong ni Don Anton matapos kumain.

“Yes Pa, doing good actually. Dreyfus is very efficient lalo na’t Seff is his secretary. They collaborate well.” napaangat ako ng tingin kay Kuya Anthony and he is smiling at me. Nang tiningnan ko si Aragon ay kumakain lang ito, di tulad ko na tensyonado.

“That’s good.” ika ng Don.

“Really? I thought Seff and Drey are like dogs and cats.” natatawang sabi ni Ate Selena.

“Is he still bullying you?” bulong sa akin ni Drake.

“Di nam—.”

“What are you two murmuring?” Dreyfus asked, his voice slightly raised. He looked pissed kaya napatingin kami sa kanya.

“Di ka na nasanay. They’re a  tandem. Di na mapaghiwalay as if they have a secret language na sila lang dalawa ang nagkakaintindihan.” Donya Elena said. Tumayo naman si Aragon, he wiped his mouth with the napkin and left the his food barely touched.

“That’s a one moody teenager.” Ate Selena laughed.

After the dinner dali dali akong pumunta sa kwarto ni Aragon. He is lying on his bed with eyes wide open.

“Hey. You okay?” di siya sumagot

“Aragon naman. Pati ba naman si Drake? Akala ko ba pinag usapan na natin to?”  Bumangon siya saka ako hinarap.

“I thought so too. Di ko lang talaga maiwasang magalit. You two are so damn close.” Tiim bagang nitong sabi.

“Uyy tampururot!” Panunudyo ko. Agad niya akong tiningnan and an evil grin flashed on his lips.

“Sto—.” Di ko na matapos ang sasabihin dahil natawa nalang ako dahil sa pangingiliti niya.

“What are you two doing?” Agad akong napatingin sa nakabukas na pintuan. I saw Drake looking at us very shocked. Why are we always caught off guard.

“Flirting. Get out.” diretsang sagot nito sa kapatid. Halos mapa sapo ko ang aking noo dahil sa pagka straightforward nito. I just bit my lip.

“You two were a thing?” Drake asked me. Sa garden kami ngayon at nag uusap. Si Aragon naman ay sa kalayuan at nakatingin sa amin. Ayaw ko siyang sumama dahil baka lalong gumulo.

“Hindi kami. Pero parang mutual understanding. I’m sorry.” Drake exhaled deep.

“May magagawa pa ba ako? You are old enough. Ayoko lang dumating sa sitwasyon na nagkakasakitan kayo.” he dignified.

“Hindi ko alam. Nagising nalang ako isang araw na gusto ko na pala siya.”

“Kaya pala halos saksakin kanina ako ni Kuya nang niyakap kita. Don’t worry, you’re secret is safe with me.” He smiled kaya niyakap ko siya.

“Salamat.”

“Hey enough with the hugging.” Salita ni Aragon sa likuran namin.

“And you! Don’t you hurt Seff!” Drake warned his brother saka ito nagpaalam sa akin na aalis.

“That went well.” Napaupo ako sa bench.

“Should I tell it to everyone? So that no more secrets.” He said.

“Wag! I-I mean di pa ako handa, hindi pa sila handa.” natatakot kong sabi. He saw my fear kaya tinabihan niya ako.

“Fine. Just don’t stress out.” I am so thankful dahil naintindihan niya ako and he respect my decisions.

Masaya. I feel rejuvenated everytime I am with him. Parang ang gulo ng buhay pero kapag kasama ko siya ay gumagaan ang lahat.

“Dito ka lang. Papasok ako sa koprahan.” bilin ni Aragon. Narito kami sa Sitio to check the harvest. He looks good kahit pa naglalakad lang. Pagkaraan ay lumabas ako sa bahay na pinag iwanan ni Aragon para magpahangin.

“Dito ulit si byutipol. Kumusta?” halos nagtaas lahat ng balahibo ko sa katawan nang marinig si Tisoy malapit sa akin. He looks bloodshot crazy, namumula ang paligid ng mata nito na parang adik at kasama nito ang dalawang lalaki na manggagawa rin.

“O-okay lang. Sige aalis na ako.” Aalis na sana ako nang harangan nila ako.

“Dito ka lang. Tagal nating di nagkita ah. Samahan mo naman kaming uminom.” He smile evilly.

“A-ayoko.” agad kong sabi saka tatakbo na sana nang hatakin niya ako palapit sa kaniya. Walang tao sa paligid kaya walang nakasaksi sa amin. Hahawakan niya sana ang aking pisngi nang tumalsik ito sa lupa.

“Get your filthy hands off!” Galit na sigaw ni Aragon. Di pa ito nakuntento at pinagsusuntok pa ang di pa nakabangong si Tisoy.

Tutulong din sana ang tatlong kasama nito pero dumating naman ang iilang taga Sitio at inawat si Dreyfus. Nakita ko si Tiyong Fidel na dumating.

“Get lost or I’ll sue you!” Sigaw nito sa papalayong sina Tisoy. Agad naman niyang kinausap ang head ng Sitio saka niya ako hinila sa sasakyan at umalis.

“Sinaktan ka ba nila?” Anger is on his voice.

“H-hindi naman.”

“Those piece of shit!” He slammed the wheel of his car.

“Okay lang ako. Please be calm, you’re scaring me.” Tumingin naman siya sa akin saka kumalma.

“Sorry.” He spoke. Agad ko namang hinilig ang aking ulo sa kaniyang balikat. I felt his warm breath above my head, and he kissed me there after a while.

“May nangyari daw sa Sitio. Okay ka lang ba?” Nag aalalang tanong ni Jelay pagdating namin sa mansyon. Si Aragon naman ay bumalik sa Sitio dahil tatapusin niya daw ang gawain doon.

“Jelay gusto kong makausap si Seff.” seryosong tanong ni Tiyang nang pumasok ito sa kwarto ko. Umalis naman si Jelay na may nababahalang mukha.

“Tumawag sa akin ang Tiyong mo, anong nangyari?”

“Niligtas lang ho ako ni Dreyfus Tiyang kina Tis—.”

“May namamagitan ba ulit sa inyo ni Dreyfus?” natatakot ako sa sersyosong mukha ni Tiyang. Ilang segundo akong nag isip.

“O-Oho Tiya—.” Di ko na matapos ang sasabihin nang sampalin ako ni Tiyang. Di ko alintana ang sakit pero bigla nalang tumulo ang aking mga luha.

“Diba binalaan na kita. Na kung ano mang nararamdaman mo para sa kaniya ay kalimutan mo na! Di ka ba talaga nakikinig?” galit nitong sabi na pinipigilan ang luhang dumaloy. Naramdaman ko ang pagtitimpi sa kaniyang boses kaya umiyak nalang ako dahil di ko alam ang sasabihin.

“Di kayo para sa isa’t isa! Nakalimutan bang ibang iba ang mundo na inyong ginagalawan!”

“Tiyang m-mahal ko ho siya.” biglang lumungkot at mukha ni Tiyang. I saw how she wiped a shed  of tear.

“Ayaw kitang masaktan Seff. Ayaw kong madehado ka sa huli. Kaya tigilan mo na tong kahibangang ito!”

“Mahal ko siya Tiyang kaya ipaglalaban ko ang nararamdang ito kahit ito lang ang meron ako.” sagot ko.

“Hanggang saan ka dadalhin ng pagmamahal mong iyan? Tandaan mo kung kaya kang pasayahin ng nararamdaman mong iyan, kaya ka rin nitong paikutin, kaya kanitong wasakin at iwanan.” Pinal na sabi ni Tiyang habang lumuluha saka umalis. Naiwan naman akong walang tigil sa kaiiyak.

Ipaglalaban ko siya Tiyang,patawad.

“Nagkasagutan daw kayo ng Tiyang mo sabi ni Jelay. You want me to talk to her?” tanong ni Aragon kinagabihan.

“Huwag. Ayokong dumagdag sa apoy na nararamdaman ni tiyang.” malungkot kong sabi.

“Does she hate me?” he asked sadly. 

“N-no, di sa ganon. Pinapapili niya ako.”

“What? What did you say?” curious nitong tanong.

“I chose you.” and he hugged me as he kissed my forehead.

“Everything will be alright.” Paalala niya as he wiped my tears. After that he rained me with comforts.

Yeah I know. Everything will be alright as long as I have you.

I continue to do my routines. Office, mansyon, office at balik na naman. Pero ang nagbago lang ay ang di namin pagkikibuan ni Tiyang. Gusto ko siyang kausapin pero iniiwasan niya ako and I understand her.

I am in the office when a man in his late fifties went inside. Mukha, tindig, pananamit at dating palang nito ay alam mo nang isa itong Don. Agad naman akong napatayo.

“Where is Dreyfus?” maawtoridad nitong tanong habang naglakbay ang mata nito sa paligid. Binuga nito ang makapal na usok sa tabako kaya napa ubo ako ng konti.

“Nasa managemen—.” Bumukas ulit ang pinto at iniluwa non si Aragon.

“Don Roman. How can I help you?” bati nito. His face is stoic.

“You know why I am here.” tumingin ito ng madiin kay Dreyfus na tila bay may nais itong ipaalala.

“I need to talk to you and your family.” I can say he is scary. Ibang iba ang pagkatao nito kay Don Antonio. Malayo ang mukha nito sa pagiging maamo. Pero maihahalintulad ko rin ito kay Don Primo.

Tumingin sa akin si Aragon na tila nangungusap na okay lang kaya napatango nalang din ako.

“Let’s go then.” yaya nito sa Don saka sila lumabas.

“Anong pinag usapan nila?” intrimitidang tanong ni Edna na pumasok pala sa office.

“Bakit, sino ba ang Don na iyon?” tanong ko.

“Si Don Roman Mondejar iyon ng Aklan. Yung anak no’n ay kasintahan daw ni Sir Dreyfus.” bulong nito para walang ibang makarinig.

Bigla akong kinabahan. Mondejar? Aniqah crossed my mind.

Anong ginagawa ng ama ng ex niya dito sa Hacienda?

Pagkatapos ng halos isang oras ay bumukas ang pinto at lumabas mula roon ang seryosng si Aragon at ang nakangiting si  Don Mondejar, his gaze shifted on me and his grim face weakened my core. He is devious, playful, and dark.

Blessing sometimes reveal itself in the form of a rain, and they said…when it rain, it pours.

Pero di lang blessing ang umuulan, minsan, kamalasan din.

And today, bad luck started to rain over me.

It has a face, it has a name.

It is  staring at me.

-McK-

Chapter 32

Hindi na nakabalik si Dreyfus sa opisina matapos niyang umalis.

Nang makabalik ako sa mansyon ay nag uusap pa daw sina Don Roman, ang mag asawang Aragon, si Kuya Anthony at Dreyfus sa library kaya napagpasyahan kong pumasok nalang sa aking kwarto kahit na ang aking isip ay lubos na naliligalig.

“Hey.” katok ni Dreyfus sa pintuan.

“Oh? Nakakain ka na?” awkward kong tanong. Lumapit naman siya sa akin saka umupo sa kama katabi ko.

Gusto ko sanang magtanong pero pinigilan ko ang sarili.

“Ahm…nakauwi na ba si D-Don Roman?”

“Kanina lang. He opened about business expansion in Negros.” explained nito while he is looking at me, eyeing every expression my face makes. Para akong nabunutan ng tinik sa dibdib. Akala ko kung ano na.

“I don’t know what to do without you.” he looked into my eyes, lumamlam ang mga nito. There’s something in his eyes but I don’t know what it implies, but my heart is melting with his words. He caressed my face na parang sinasaulo ito until he hugged me. I can smell his manly scent, I can last a day with just him beside me.

“You’re driving me insane.” he almost whispered as his voice sent a tingling sensation in my ear. Gumalaw ako ng konti.

“No. Let’s stay like this.” he insisted. No one can give me this kind of effect, just him. And I wonder if I can need someone as much as I need Aragon. I wonder if I can have someone like how I wanted only him.

Then it stuck me… I love him so much. Pero natatakot ako, I’m afraid it won’t last. Natatakot akong matapos ang gabing ito, na sa pagsikat ng araw ay maglaho nalang lahat ng bigla na parang mga anino ng dilim na nalusaw sa halik ng liwanag.

I want to stay this way too. Forever. Will forever be enough? Will forever come for me? For both of us? I let the questions swayed me to sleep. I close my eyes with his blank void staring at me close.

The next morning, I woke up alone on my bed with a blanket wrapped around me. When did he left? Agad akong kinabahan dahil baka may masamang nangyari. This uneasy feeling isn’t helping kaya naman dali dali akong nag ayos at lumabas nang naka short at tshirt lang.

Pagkalabas ko ay nakasalubong ko si Drake.

“Morning.” He greeted.

“Morning. Saan si Dreyfus?” agad kong tanong.

He pointed towards the door, outside. “Sa rancho.” saka ito umalis.

Parang takbuhin ko ang mansyon at nang makarating ako sa rancho ay unti unting naglaho ang aking pangamba.

There he is, taming Samyr as he smiles at me. His white long sleeve na bukas lahat ng butones and cargo shorts accompanied by his brown boho boots really earned him as the King of the hacienda boys, and no wonder my haters multiply everyday because of this Antiqueño God.

“Let’s go.” he stunningly said as I neared him.

“Ha? Saan? We have work right?” I asked hiding the smile.

“Day off.” Kaya lumapit ako sa kanya at binuhat niya ako pasampa kay Samyr.

Nagulat ako nang sumakay rin siya kay Samyr at nasa likuran ko siya.

“H-hey, saan si Caspian?” I asked.

“Sick.” tipid nitong sabi habang may multo ng ngiti.

“What about the others?” I asked.

“Very sick.” he laughed a bit.

“Teka saan tayo pupunta? Di pa ako nakabihis.” natataranta kong sabi.

“You don’t need to dress up to to look beautiful, you already are.” Agad naman akong namula sa sinabi niya. Kaya kinagat ko nalang ang labi ko para pigilan ang ngiti. This guy has a dangerous mouth. Agad niyang pinatakbo si Samyr, and I realized mas masaya pala ang ganito, or is it because siya ang kasama ko?

We travelled the plain and small mountains as the wind brushes our hair. I want to savor this moment.

Di nagtagal ay tumigil kami at bumaba sa taas ng burol. There is a big tree in the middle kaya pwede itong silungan. Doon ko lang napagtanto na kita pala mula rito ang buong Hacienda pati ang karatig nayon.

“Ang ganda dito!” I exclaimed.

“It surely is.” Kaya nilingon ko siya at nakitang inaayos niya ang isang mat saka nilabas sa basket ang mga dalang pagkain. May dala pala siyang basket? Di ko kanina napansin.

“Ano to?” I asked as I hid my excitement.

“Baby we’re having a picnic.” Agad namilog ang mata ko at lumapit sa kaniya na parang bata saka tiningnan ang mga dala. Ang dami!

Tumigil ako sa kaka-check nang mapansing tinititigan niya ako. Then he pat the space beside him. Lumapit naman ako at umupo katabi niya.

“This place is perfect.” Sabi ko as I trace the every detail of the emerald scenery.

“It will never be perfect without you.” he seriously said as he looked at me intently.

“Bolero. Ilang babae na ang dinala mo rito?” I asked a little bit annoyed with my own thought.

“Ikaw lang.” sabi nito saka humiga sa berdeng damuhan as he pat his angled shoulder para doon ako humiga and so I did.

We were looking at the cumulus clouds as we talked. We laughed at the idea of naming the shape of the clouds.  And we pinch each other’s nose as we fed each other.

I stopped giggling when I heard a thunder. When we looked up, unti unti na palang dumidilim.

“Let’s go.” Yaya nito.

Pabalik na kami nang bumuhos ang malakas na ulan kaya Aragon stopped for a while and changed the course. His brows furrowed.

“Kailangan nating sumilong.” I heard him almost shouting dahil sa lakas ng ulan.

Napadako kami sa kakahuyan at huminto sa kweba sa malapit. He tied Samyr at lumapit siya sa akin para punasan ang aking buhok.

“I’m okay.”

“Mamayang gabi pa ata ito titigil he said.

“Paano sa mansyon? Baka mag alala sila.” Worried kong puna.

“Out of coverage.” He uttered as he got his phone. Naiwan ko yung phone ko sa bahay.

“Don’t worry. We’ll be home later.” siguro nito habang nag sisindi ng apoy dahil dumidilim na at palamig na palamig ang simoy ng hangin.

My eyes roam around. This place looks familar. Tama, eto yung lugar na napuntahan din namin noong kasagsagan ng bagyo na di pa kami magkasundo. Napangiti nalang ako dahil binalik ako ng mga alaalang away kami ng away.

“What you smilin’ at? Come here, it’s getting colder.” Lumapit naman ako sa kanya at naupo.

“I guess we’re stuck.” I started as my eyes transfixed to the fire in front of us.

“Yeah. Wish we could stuck here forever.” awtomatiko akong napatingin sa kanya.

“Sana ganito nalang palagi.” I muttered and it’s his time to look at me.

“Baby, whatever happens never forget how I really love you.” he sincerely said with a mix of sadness in his eyes but I feel like I have been struck by a hundred lightning bolt because of his words. He loves me. Lalo kong siniksik ang katawan ko sa kaniya as he wrapped his arms around me very tight.

“I have something for you.” he slid his hands on his pocket and I saw two rings.

“Ano yan?” I asked as my heart  accelerates.

“Ring.” he smiled as if I’m not being logical.

“Alam ko. I mean—.”

“Promise ring.” At walang ano ano’y kinuha niya ang kamay ko at pinasok sa aking daliri ang singsing.

“I, Clark Dreyfus Aragon will keep you and treasure you in this lifetime. I am always lost but you’re my Polaris Seff, you’re my north star. My true north.” he said melancholy. Agad na bumuhos ang aking mga luha. Tiningnan ko ang singsing na kulay ginto, may bato itong korteng number eight, infinity sign. Sa tabi nito ay may letrang S at D.

Kinuha ko sa kamay niya ang isa pang singsing na mas malaki at sinuot iyon sa kanyang daliri.

“I, Seff Guanzon will love you till the end of time Aragon. Polaris is a star and so as the Sun. You are my only Sun, sa’yo lang iikot ang mundo ko.” I said as tears pooled down on my cheeks. Agad niya itong pinunasan at nagkatinginan kami ng matagal.

Our face inching closer. All my fears and worries are gone, but the love I have for him can’t be fathom.

I closed my eyes as his lips met mine. The tingling sensation inside me spread like a wildfire. The kiss is sweet and gentle and it lasted for a while. We stopped and he looked at me with love, with hunger and so was I.

He kissed me again, this time he’s more aggressive. I can hear his shallow breathing and I moan from the feeling he is giving to me. I wrapped my hands around his neck and I found myself responding to him, reciprocating his pace. Hanggang sa naramdaman ko na napahiga na pala ako. When I looked at him, I was a bit astonished because he already removed his shirt and my eyes feasted on his muscled body. I can hear my own breathing and I feel like I’m being toasted sa init na nararamdaman. I saw desire on his face as he kiss me again and to my neck. The alien feeling is making my body react in a strange way. I felt his hands caressing my legs, pataas iyon hanggang sa aking likuran and I almost moan as he squeeze my buttocks. It is like my body is under a spell, a lovely spell. And my eyes went big as I felt a hard bulge in my thigh when he pressed himself to me.

He stopped for a while and looked at me.

“Can I?” He asked hesitantly but his eyes speaks in pleading lustrous way.

I had questions, I had fear but I erased them. If this is love, I’m gonna take the risk. I’m willing to give my all. For him.

“I love you.” I answered as I ankled my arms around him to pull him closer. And just like that, he pressed himself to me more. I can sense his excitement and at the same time his carefulness.

As the scorching fire beside us turned everything into ashes, Aragon and I were like blazing flames, we are burning with love.

The night is long. The rain is cold. But tonight I give him my all.

Nagising ako, mag uumaga na pala. I tried to move pero napa upo ako sa sakit. I’m sore, it’s my first time and his size is not normal but a smile crept on my lips because we made love and he is my first. Nanatili ako sa kinauupuan habang pinagmamasdan ang natutulog na lalaki sa tabi ko. I felt a numbing pain every time I move. Napadaing nalang ako tuwing sisikapin kong gumalaw. Nang tumagal ay naka adjust na rin ako at nakatayo.

“Hey, where are you going?” I saw him wide awake.

“Uwi na tayo.” He pulled me closer to him and we cuddled.

“Sorry. Is it painful?” He asked me with sympathy.

“N-Nakakaya ko naman.” nahihiya kong sabi.

“How was it?” he grinned.

“I don’t know. It’s my first sino naman ang pagkukumparahan ko?” I laughed. Dumilim naman ang mukha niya.

“Wala. Dapat ako lang.” he smirked.

“O-kay.” di makapaniwala kong sabi.

“It’s m-my f-first too and… I’m happy.” he smiled. Di mo akalain na ang pinagpapantasyahan ng lahat na si Aragon na akala mo ay playboy ay birhen pa. I laughed with my thoughts.

“So?” loko nitong ngiti.

“Uwi na tayo.” pag iiba ko ng topic habang namumula.

We stood up and I felt him hugging me from behind. Napagtanto ko na tinali niya pala ang suot niyang long sleeve sa aking baywang. Now he is bare naked.

“How about you? I asked. His eyes evaded mine and I caught a small proud smile on his face.

He bit his lower lip and smiled at me.

“You have stains at the back of your pants.” He smiled deviously. My eyes went wild and I heard him laugh.

“I made that.” he said cockily. Nahihiya naman akong dali daling umalis.

“Where have you been? I told Papa that you stayed on the office for the overtime.” nag aalalang tanong ni Drake nang dumating kami sa mansyon. Kanina pa ito pabalik balik nang matanaw namin sa malayo. Kaya nang matanaw niya kami ay dali dali itong lumapit sa amin.

“The rain caught us.” simpleng sagot ni Aragon.

“Nevermind. The old folks are waiting for you inside.” Nagtatakang sabi ni Drake.

Tumingin naman sa akin si Dreyfus na parang may gustong sasabihin pero di niya maisatinig.

“Kakausapin kita mamaya.” tanging sabi nito saka dali daling pumasok. Sinundan ko lang siya ng tingin.

“Sino ba ang kausap nila?” tanong ko sabay baling kay Drake.

“Mga Mondejar.” unti unti na naman akong kinabahan saka sumunod kaming dalawa papasok.

“So kailan na ang petsang itatakda?” rinig kong sabi ni Don Roman.

“Let’s give them time Roman. They’re just kids.” pagpupunto ni Don Antonio.

“It should be as soon as possible!” nawawalang pasensyang tugon ng isang Donya na katabi ni Don Roman, asawa niya siguro ito.

Nagkatinginan kami ni Drake di kalayuan mula sa kanila. Anong pinag uusapan nila?

Nanatili namang nakatayo si Aragon sa tabi ng kanyang ama.

“Calm down Miranda. We never said we would back out.” mahinahong suway ni Donya Elena at inirapan lang ito ng babae.

“There’s nothing to worry about.” lahat ng mata na nakatuon sa babaeng bumaba mula sa hagdan.

“Sorry Dee, I went to your room.” mahinhing sabi ni Aniqah at nang makababa ay kumapit ang kamay nito kay Aragon.

Muli kaming nagkatinginan ni Drake. Anong ibig sabihin nito? Anong nangyayari?

“Ma, Pa Dee and I talked about this engagement a long time ago. Wag kayong mag alala.” nakangiti nitong sabi sa mga magulang.

Para akong nabingi sa narinig.

“E-engagement?” I stuttered.

“Trust me, I don’t know about this.” Drake’s hands rested on my shoulder.

“Good. Kailangan niyo nang ma engage.” Sabi ni Don Roman.

Napabaling ako kay Aragon na nakatayo lang at walang imik.

What’s the meaning of this? Para akong natuliro sa kinatatayuan.

Di siya pumalag? Di siya nabigla? Ang ibig sabihin nito ay matagal na niyang alam. At ang mas masakit sa araw araw naming pagsasama ay di niya ito sinabi sa akin.

How? Does he know? And he chose not to open it up to me?

Why? Why would he pursue me and trapped me if this engagement was already planned a long time ago?

Unti unting naglabo ang aking paningin. Parang may tumatarak sa aking puso, ang sakit. Umatras ako.

“S-sa likod na lang ako d-dadaan.” Saka ako naglakad palayo.“

“Seff!” tawag sa akin ni Drake. Nilingon ko siya at lumakbay ang aking tingin kay Aragon, he is stunned at nakatingin din sa akin. Dumapo ang aking tingin sa kamay ni Aniqah na nakayapos sa kaniya. Binawi ko ang tingin at naglakad na palayo.

Pagdating sa kwarto ay agad ko itong sinara at di ko na mapigilan ang pagdaloy ng pagbuhos ng luha sa aking mga mata. Tahimik akong humikbi.

“Seff! Gusto kitang makausap!” narinig kong malakas sa sabi ni Aragon mula sa labas ng pinto.

Lalo lang akong naiyak.

Ilang beses pa niya itong inulit.

“Baby please.” he pleaded.

Pagkaraan ay tumahimik siya at may ibang boses akong narinig.

“Nak, ako to.” Tinig ni Tiyang.

Agad kong binuksan ang pinto at nagpasalamat na wala na si Aragon.

Bumungad sa akin ang naaawang mukha ni Tiyang. Niyakap ko siya at doon humikbi.

“T-Tiyang ang sakit.” Humagulgol ako nang maramdaman ang kanyang kamay na sinusuklay ang aking buhok.

“Tahan na.”

“Diba binalaan kita.” mabigat nitong sabi pero parang pinipigilan din niyang umiyak.

“Tahan na Nak. Nandito lang ako.” tanging nasabi nito.

Di ko alam kung kailan mauubos ang aking luha sapagkat ang tanging nararamdaman ko lang ay sakit.

Langit… lupa.

I experience it both today.

Inakala kong maabot ko ang langit. Lipad, he gave me wings. Liliparin ko ang hangganan.

Pero tama nga sila, kung anong taas ng paglipad ay siya ring taas ng pagbagsak.

At ngayon ramdam ko ang bagsak, ang paglugmok ko sa lupa.

Pailalim ng pailalim…

Madilim.

It was pure heaven.

Now, it’s the worst.

Hell.

McK

Chapter 33

Chapter 33

“Kaya mo to Seff.” bulong ko sa sarili. Ilang araw na lang at matatapos na rin ang aking trabaho rito. Pinunasan ko ang luhang kumawala sa aking mata.

Sana kagaya ng mga luhang kumakawala sa aking mukha ay kaya ko ring takasan ang lubos na pighating ito.

“Good morning.” bati ni Drake saka ito naupo sa mesang katabi ko. Nakita ko ang pagtitimbang niya sa akin. He is being careful.

Naala ko si Aragon, he use to sit there and checking all the papers at the top of his table at ang minu-minuto nitong pagbaling sa akin ng tingin.

“Seff?” bumalik ako sa katinuan nang marinig ko ang boses ni Drake.

“I think you need a break.” puno ng simpatiya nitong sabi.

“Hindi na. Nalapit na namang matapos ang trabaho ko rito eh. Saka malapit na ulit ang pasukan.” I replied, managing to smile fakely.

“You sure?” Tanong nito at ngumiti lang ako bilang tugon saka pinagpatuloy ang ginagawa.

It’s been three weeks since that incident. The next day ay di na nag report si Aragon sa office at pinalitan na siya ni Drake dahil busy daw ito. Busy sa engagement nila ni Aniqah.

Tuwing mag krus ang aming mata ay ako na ang umiiwas. Gusto nitong lumapit at ilang beses akong tinawag subalit nagbibingi bingihan ako. Masyadong masakit ang mga nangyayari, masyadong masakit para sa akin. Kaya naman sinunod ko si Tiyang nang sinabi nitong sa Kamalig nalang ako mamalagi dahil tiyak akong inaabangan ako palagi ni Aragon sa aking kwarto sa mansyon.

Madalas ko ring nakikita ang mga Mondejar na pabalik balik sa mansyon at kasama na roon si Aniqah. Di ko man gusto ang nangyayari ngayon ay di ko maitatangging ang bait niya sa akin. Tuwing magkakasalubong kami ay ngumingiti ito sa akin at nangangamusta. Ngumingiti rin ako pero di niya alam at nang karamihan na taliwas sa aking mga ngiti ay ang mga luhang dumadaloy sa aking pisngi gabi gabi.

“Seff maari bang humingi ako ng pabor sa iyo.” sabi ni Aniqah isang umaga habang nagdidilig ako sa hardin.

Nabigla ako dahil pumunta pa talaga siya rito kahit basa ang damuhan at may mga putik sa ibang bahagi.

“Ano yon Aniqah?” tanong ko.

“Mag tra-trasfer kasi ako sa NAU, wala masyado akong kaibigan at ayaw ko namang sumama kina Dreyfus kasi mga lalaki sila. Pwede ba akong sumama sa inyo?” nahihiya nitong sabi. Dito pala siya mag aaral, siguro’y para lalong mapalapit ang dalawa.

“Oo naman. Wag kang mag alala.” Ngumiti ako sa kanya ng totoo. Walang rason para tumanggi ako. Dahil siya man ang fiancé ni Aragon, ay di yon sapat para magalit ako sa kaniya. Kahit na kapalit no’n ay araw araw kong makakasama si Aragon and she has nothing to do with it.

MAGLALAKAD sana ako papuntang guard house dahil may nakaabang doon traysikel pero tumigil ako dahil sa kotse sa aking harapan. Dumungaw doon si Kuya Selmo.

“Halika na Seff. Sabay ka na.” yaya nito sa akin. Gusto kong tumanggi dahil batid kong sa loob ng kotse ay naroon si Aragon. Hindi tinted ang salamin kaya habang papalapit ay nakikita ko si Aragon na nakatingin sa akin. Humakbang pa ako at bubuksan ko sana ang pinto subalit humarang doon si Drake. Naka uniporme ito gaya namin, Grade eleven na ito at sa NAU nag aaral.

“Ako na ang maghahatid sa kanya Kuya Selmo.” sabi nito.

“Ah ganoon ba Sir Drak—.”

“You aren’t allowed to drive the car.” baritonong sabi ni Aragon mula sa loob, bukas na ang bintana nito kaya nakikita ko ang kaniyang mukha at agad naman akong umiwas.

“Papa allowed me.” nakangiting tugon ni Drake.

“I’m a better driver than you are. Perhaps a better person too.” dagdag pa nito. I saw Aragon’s jaw clenched.

“Seff?” tumingin ako kay Drake.

“Tara na.” sagot ko saka kami umalis.

“Salamat talaga Drake.” agad kong sabi habang nag mamaneho ito.

“Welcome. Kahit naman kapatid ko yun, kaibigan din kita. Saka malakas ka sakin eh.” nag wink pa ito.

“Aba, binata ka na yata Drake ah.” nakangiti kong sabi saka ginulo ang buhok nito at agad naman siyang ngumiti na parang tuta na pinaamo ng kanyang amo.

“Gurl, nag transfer daw dito yung fiancé ni Dreyfus na si Aniqah.” bulalas ni Leo nang pumasok ako sa classroom.

“Correction di pa sila na engage kaya hindi pa sila mag fiancé.” mataray na dagdag ni Cha. Alam kasi nilang tatlo ang nangyayari sa akin, dahil ayaw kong magtago sa kanila ng sekreto, maliban nalang sa nangyari sa kweba.

“Basta same rin yon! Wait saan na ba si Marielle? Dito na siya kanina ah.”

“Umalis kanina lang.” sagot ni Elias sa tabi ko saka nag kwentuhan ulit sila nina Jericho at Kenjie.

“Oh my! Palapit dito ang girl!” naiiritang puna ni Leo. Tumingin naman kami sa papalapit na si Aniqah. Pinagtitinginan siya ng iilan saka nahihiyang lumapit sa amin.

“Dito ka na maupo Aniqah.” offer ko sa kaniya sa upuan sa tabi ko.

“S-salamat.” tugon nito.

Tumaas naman ang kilay ni Leo na parang naiirita saka ginaya pa ang pagkasabi ni Aniqah ng salamat kahit walang lumalabas na boses. Habang si Cha naman ay napakunot ang noo. Gumala ang aking mga mata at napagtanto kong sa amin pala nakatingin ang lahat. Di pa man inaanunsiyo sa lahat ang engagement ay alam na ito ng lahat dahil sa malaking tao ang mga Aragon at Mondejar. At alam rin ng iilan ang tungkol sa amin ni Aragon noon kaya nagtataka sila sa amin. Nagbulong bulongan naman sina Amber at Lizette sa di kalayuan.

Dumating din ang mga Hacienda boys kaya nakita kong napangiti si Aniqah saka lumapit sa kanila lalo na kay Aragon. Iniwas ko nalang ang tingin.

“Sarap sabunutan!” Naiinis na sabi ni Leo.

“Uy mabait naman si Aniqah. Hayaan niyo na.” suway ko.

“Wag ka ngang masyadong magpadala sa nakikita mo Seff, kaya ka nadedehado eh.” ika ni Cha habang nakatingin kay Aniqah. Napailing nalang ako.

Kumakain kami sa cafeteria, nang dumating sina Dreyfus kasama si Aniqah na nakatingin sa amin, sa akin. Lumapit ito habang hinila si Aragon. Ouch.

“Pwede ba kaming maki share ng table?” tanong niya.

“Marami namang vacant eh.” mataray na sagot ni Leo kaya pinandilatan ko siya.

“O-oo naman.” Nasa malaking table kasi kami kaya maraming bakanteng upuan.

“Salamat.” nakangiting sabi ni Aniqah sabay upo. Umupo narin si Dreyfus, Migs, Connor at Vaughn.

Awkward.

Si Aniqah lang ang nagsasalita habang tahimik kaming lahat.

“Sige na, kainin mo na. Diba gusto mo yan?” tanong ni Aniqah habang nilalagyan ng mango graham ang pinggan ni Aragon.

“No thank-.” di na matapos ni Aragon ang sasabihin dahil sinubuan siya ni Aniqah. Nabigla kaming lahat, si Aniqah lang ang natawa. Parang may kumurot naman sa puso ko.

“Ang cute mo talaga.” she said as she giggled.

“P-Punta lang akong library may research pa kasi ako.” Agad kong excuse saka umalis.

Dali dali akong tumakbo at hindi ko alam kung saan ako dinala ng paa ko. Umupo ako sa bench na pinalilibutan ng mga halaman. Nasa green roof pala ako. Hinayaan kong yakapin ako nang hangin na nagdala ng ibayong lungkot at di ko na mapigilang mapaiyak.

“Here.” napatingin ako sa panyo sa aking harapan saka tumingin sa lalaki.

“A-Aeon?”

“Pain won’t subside, just cry it out. It’s the only thing you can do for now.” sabi nito saka naupo sa tabi ko.

Kinuha ko ang panyo at hinayaang magpa alipin sa aking mga luha. Pagkaraan ay medyo okay na ako.

“Mauna ako. Dito ka lang muna, namamaga pa ang mata mo.” I was about to stop him but I wronged him before kaya nanatili akong tahimik. He smiled and he left.

Nang medyo okay na ang hitsura ko ay bumalik na ako. Habang naglalakad ay nakita ko si Marielle na kausap si Amber at Lizette sa hallway. Napatingin si Amber sa akin sa may binulong kay Lizette at pinandilatan nila ako saka umalis. Pumunta naman sa akin si Marielle.

“Okay ka lang? Halika na.” yaya nito sa akin.

“Sinabihan nila akong lumayo ka daw sa lahat.” She said as we walk.

“Hayaan mo na. Wala namang bago.” I responded. Pero napaisip ako, bakit kay Marielle pa nila sasabihin, bakit di nalang sa akin?

“Can we talk.” Salubong sa akin ni Aragon isang umaga sa iskul. Iniwasan ko siya pero hinawakan niya ang aking braso.

“Pwede ba, tigilan na natin to!” pakiusap ko. I saw sadness on his eyes.

“Please. Let me explain.”

“You lied to me. Pinagmukha mo akong tanga!” I fired at him. Nakita ko sa di kalayuan si Aniqah na tumitingin sa amin, she waved at me.

“You’re fiancé is here.” tanging nasabi ko sabay lakad palayo.

“Meet me after class. Sa burol.” Narinig kong sabi niya pero di ako lumingon.

Ilang minuto na akong pabalik balik dito sa kwarto. Pupunta ba ako? Paniniwalaan ko ba siya? Di ko alam pero may bahagi sa puso na umaasa parin. Kaya dali dali akong pumunta sa rancho at kinuha si Samyr. Pupuntahan ko siya, I don’t know what’s waiting pero handa ko siyang pakinggan.

Nang makarating ako sa burol ay hinanap ko siya. Nilibot ko ang paningin pero di ko siya makita or maybe masyado pang maaga. I waited for him. Ang isang minuto ay nauwi sa lima, tatlumpo, isang oras, dalawang oras. Mag aalas siyete na pero wala paring Aragon. Ang pag asang maayos pa ang lahat ay unti unting naglaho. A tear escaped from my eye. This is useless.

Aalis na sana ako nang matanaw ko ang kulay pula na lumiliwanag sa malayo, kasabay no’n ay ang makapal na usok na napapalibot dito.

Sunog? Kung di ako nagkakamali ay sa bandang factory ito ng hacienda. Bigla akong nilukob ng takot at pangamba kaya dali dali akong bumalik.

Napa awang ang aking bibig nang nadatnan ko ang malaking bahagi ng factory na inaabo na. Patay na ang apoy subalit naririnig ko ang panaghoy ng iilan. May mga patay na nagkalat sa labas, isang kalunos lunos na pangyayari at ang iilan sa kanila ay kakilala ko kaya di ko maiwasang maiyak.

Nakita ko ang pamilya Aragon na kinakausap ang mga pulis at bombero. Napahagulgol ang Donya habang yakap ito ni Drake. Isa itong trahedya. Ang factory na ito ang Mother factory, kaya malaking factor sa hacienda ang nangyari, ang pangkabuhayan ng mga mamamayan at higit sa lahat ay ang mga buhay na nawala na di na maibabalik.

Gusto kong lapitan at kausapin si Aragon subalit di pa ito ang oras sapagkat alam kong naapektuhan rin siya ng labis. Nakita ko si Tiyang kaya nilapitan ko ito.

“Anong nangyari Tiyang?”

“Di alam ang dahilan pero nagmula daw ang sunod sa basement at di na namalayang lumaki ito. Diyos ko.” Nahahabag na sabi nito.

Pauwi na kami at nakita ko si Aragon. Pinauna ko si Tiyang saka ko dinaluhan si Aragon.

“A-ah oka—.”

“Can you please leave me alone.” Napahinto ako sa kaniyang sinabi. He didn’t look at me at naglakad siya palayo.

Pinili ko siyang intindihin, mahirap para sa kaniya ang nangyayari. Kaya naman hinayaan ko nalang siya. Hoping he will be okay sooner.

Lumipas ang mga araw at unti unting nalulugmok ang hacienda. Nag backout na ang ibang investors pati ang ibang buyers. Nakita ko minsan sa table ng Don ang malaking bahagdan ng pagkalugi ng kita. Ang mga import goods, natetengga at halos talikuran ng ibang big companies. Madalas ko ring naririnig ang pagsasagutan sa diskusyon ng magkakapatid na Aragon. Kuya Anthony  went back from states to help the family, Ate Selena managed to travel almost every two days from Iloilo to Antique and backe there again. I can see black circles underneath their eyes. Gusto ko ring tumulong but I know, they knew it better. At sa kabila nito ay sinisikap ng mga Aragon na mapagtamupayan ang labang ito para sa mga mamamayan. On going parin ang imbestigasyon pero mahabang proseso daw ito dahil nakakaalam sa totoong pangyayari.

Ilang araw ko ding hindi malapitan si Aragon pero napapansin kong mas madalas na sila na magkasama ni Aniqah.

Walang pang tao sa room pagdating ko, kaya inilagay ko nalang ang bag ko sa silya sal kinuha ang kwaderno para mag basa.

“Seff pwede ba kitang makausap?”

Napatingin ako kay Aniqah. “Oo naman.” Ngumiti siya saka lumabas kaya sinundan ko siya. Nakasalubong ko naman si Amber at Lizette na nagtatawanan. Di na nila madalas kasama si Nathalie.

Tumigil kami sa isang bench saka umupo.

“Gusto ko lang sanang kumustahin si Dee.”

“D-di ko alam. Di naman kami nag uusap. At minsan ko lang siyang makita sa mansyon.” tugon ko na kinangiti niya pero sumersyoso rin ito.

“Malaki lang talaga ang pinagdadaanan no’n.”

“Nga pala, this is for you.” saka nito abot sa akin ng paperbag.

“Thank you gift kasi mabait ka sa akin. Mamaya mo na buksan, di ko alam kung magugustuhan mo pero bagay na bagay yan sa’yo. Sa susunod ulit.” ngumiti ito ng malapad saka umalis. Gusto ko sanang ibalik pero wala na ito.

Pagbalik ko sa klase ay sakto namang nag umpisa na ang klase. Late na pumasok si Aragon at parang stress ito.

Lalabas na sana kami pero parang may kumosyon.

“My wallet? Ang my phone?” Naghihisteryang panic ni Aniqah. Agad niyang hinalughog ang bag nito pero wala. Nag simula nang mag bulong bulongan ang mga tao sa paligid.

“Okay lang mawala ang pera but that wallet was from my late grandmother. It’s special to me.” Nagsimulang maglagasan ang kaniyang luha.

“Baka ninakaw?” Lizette uttered.

“Sino ba ang kasama mo kanina?” Amber asked. My heart raced. I sense something, and the thought is making me uncomfortable.

Tumahimik ang lahat at maging si Aniqah hanggang sa tumingin ito sa akin.

“S-si Seff. I gave him a gift kanina as a thank you tapos nag CR ako sandali kaya naiwan siya dito.” mahinahon nitong sabi. Teka, she gave me a gift pero sabay naman kaming nagbalik rito saka hindi siya nag CR.

Sa akin tumingin ang lahat.

“Baka ninakaw niya!” Amber insisted. Saka lumapit sila ni Amber sa akin saka ako kinapkapan.

“Hoy sumosobra ka kayo!” suway ni Cha. Hindi ko maintindihan ang nangyayari. Di ako makagalaw, I let her pull me up.

“W-wala sa akin.”

Hinalungkat din nila ang bag ko at napasinghap ang lahat nang matagpuan ang cellphone at wallet sa bag ko.

“You thief!” Amber’s voice thundered.

“S-seff ba-bakit nasayo?” Aniqah asked.

“H-hindi ko alam. Wala akong ninakaw!” I panicked.

“Sinungaling! Hampaslupa talaga!” Sigaw ni Lizette na sinugod naman ni Cha saka nagkagulo at sinuway kami ng Prof.

“Guanzon in my office.” Sabi ni Prof saka ako sumunod sa kaniya na parang lutang. I looked back only to see everyone eyeing me with disgust. Nababakas ko ang bahala sa mukha ng aking mga kaibigan. Amber, Lizette and other girls comforted Aniqah na umiiyak.

“O-Okay lang ako. Hayaan niyo na ba-baka di niya sinadya.” Nakikita ko ang simpatya para sa kanya. I saw her hug Aragon.

Then Aniqah’s eyes met mine.

Umiiyak siya and she mouthed Sorry .

Natigilan ako nang biglang siyang ngumiti.

Ngiti na nagpatayo ng balahibo sa aking batok.

She smiled differently.

There’s something dark.

For an instance…

Evil.

McK

Chapter 34

Pagkatapos kong magpaliwanag sa opisina ng prinsipal ay agad akong lumabas at naka abang na doon sina Leo, Cha, Marielle, Elias at maging si Aeon. Naniwala naman sa akin ang iilang mga propesor dahil wala akong bad record sa iskul subalit sa mata ng mga estudyante ay nagmumukha akong magnanakaw.

“Sino ang naglagay ng wallet at cellphone sa bag mo?” tanong ni Elias.

“Malamang sina Nathalie!” ika ni Leo.

“Hindi. Hindi ganoon umatake si Nath.” Cha interrupted.

May kutob ako pero di ko isinatinig sapagkat di pa ako sigurado. Kung siya man ang may pakana nito, anong dahilan niya?

Kinabukasan ay di ako nakatakas sa mapanghusgang mata at mga bibig. Nanatili ako sa guard house dahil di ko alam kung saan dadaan.

“Anong tini-tingin niyo! Piss off!” rinig kong singhal ni Aeon sa mga nakatingin sa akin. Agad siyang lumapit sa akin saka ako inakbayan. Ngumingiti ako. May di man kami pagkakaunawaan ni Aeon dati, masaya akong unti unting bumabalik na ang pagkakaibigan namin sa dati. Kaya nagkaroon ako ng lakas para maglakad na parang walang pakialam. Sabihin man nilang masama ako, alam ko sa sarili ko na walang akong ginawang mali, at yon ang pinakamahalaga sa lahat.

Ang mga pagpaparinig, tiniis ko lahat ng iyon hanggang sumapit ang hapon.

Nakasalubong ko sa daan si Aniqah kasama sina Amber at Lizette. Parang ibang Aniqah ang aking nakita dahil maarte itong naglalakad at pangiti ngiti pa. Nagtama ang aming mata. Maraming tao sa paligid.

“Thief.” Amber uttered.

“Hindi ako magnanakaw. Alam mo yan.” sumbat ko. Tumahimik nalang sila. Dumako ang aking tingin kay Aniqah.

“Aniqah pwede ba kitang makausap.”

“Oo naman Seff. Halika doon tayo.” nakangiti nitong sabi saka ako hinila. Naiwan naman ang dalawa.

“Aniqah bakit ka nagsinungaling kahapon?” tanong ko nang makarating kami sa wala masyadong tao.

“Pasensya ka na S-Seff, sina Amber k-kasi.” yumuko ito na parang naiiyak.

“Pinagbantaan ka ba nila?” Alala kong tanong. Nilapitan ko siya at alalang inalo dahil maaaring kagaya ko ay tinatakot din siya.

Nabigla ako nang umangat ang ulo nitong  nakangiti. Dahan dahang nanginig ang kan iyang balikat at humalakhak mahina. 

Bigla akong napa atras nang dumapo ang kamay nito sa aking pisngi.

“I played a nice game. Did you enjoy it?” nagagalak nitong sabi.

“Aniqah anong—.” Sinampal niya ako ulit at naramdaman ko ang hapdi dahil bumaon ang kuko nito.

“Shut up! Akala mo hindi ko alam? You’re trying to steal Dee away from me! Matagal ko nang alam! That you two have a thing.” I saw anger in her eyes. Ibang iba sa Aniqah na nakilala ko. Or ito talaga ang totoong Aniqah?

“Wala akong inaagaw.” Explain ko.

“Yes you do, but sad to say nahuli ka sa bitag ni Dee. You fell into our trap! You’re just part of the bet!” Then she laugh.

“Ikaw ang mali. Di ka niya gusto. Ako ang maha—.” Halos mapahiyaw ako sa sakit nang hatakin niya ang aking buhok at pinagsasampal ang aking mukha kahit na natumba na ako.

“You bitch!” patuloy nito. Nararamdaman kong parang matatanggal na ang aking anit.

“Tama na!” tinulak ko siya kaya napa atras siya at nakatisod sa nakausling semento at tumama ang ulo nito sa pader. Agad niyang hinawakan ang kaniyang ulo at napasigaw siya nang makitang may dugo ito. Dinaluhan ko naman siya pero dumating sina Amber at tinulak ako.

Dali dali silang pumunta sa clinic kaya sumama na ako. Walang tigil siya sa pag iyak kaya napatingin sa kaniya ang lahat at di nagtagal ay may dumating na ambulansiya at doon na siya nahimatay. Kinabahan naman akong umuwi sa mansyon na naguguluhan pa rin sa mga nangyayari.

“Anong nangyari?” tanong ni Cha sa phone.

“Naitulak ko siya. Pinagsasampal niya kasi ako at sinasabunutan.” explain ko.

“Tinulak mo lang? Sana nginodnod mo na sahig!” gigil nitong sabi.

“I don’t know how to explain Cha.”

“I believe in you. Matagal ko nang alam na masama ang ugali ng babaeng yan! Pinagmumukha ka niyang masama! Pero ang ikinababahala ko ay ang galit ni Don Roman, baka mapapano ka.” alalang sabi nito sa kabilang linya.

Matapos ang tawag ay pumasok si Jelay sa kwarto.

“Seff pinapatawag ka nila sa sala. Naroon si Don Roman, parang galit.” mag aalala nitong sabi. Kailangan ko silang harapin at maipagtanggol ang sarili. Kaya kinakabahan man ay pumunta ako para maipagtanggol ang sarili ko.

Nandoon ang pamilya Aragon maliban kay Dreyfus, naroon din ang mag asawang Mondejar.

Palapit ako nang makita kong susugurin ako ni Don Roman na namumula ang mukha.

“Lapastangan! Sino ka sa tingin mo! Isa ka lamang hamak alipin para pagbuhatan ng kamay ang aking anak!” sigaw nito. Pinigilan naman siya ni Kuya Anthony at Dreyfus. Nilapitan naman ako ni Tiyang at niyakap.

“Don Roman. Humihingi ako ng paumanhin.” ika ni Don Antonio.

“Di ko po sinasad—.”

“Tahimik!” Sigaw ulit ni Don Mondejar.

“Iyan siguro ang bunga ng kaniyang matinding paghuhumaling sa inyong anak. Ang kaniyang pagnanasa ay nakadulot ng perwisyo sa aking anak.” sabi ni ina ni Aniqah na pinagtaasaan ako ng kilay. Alam nila?

“Ako na ang bahalang kumausap sa kaniya Roman. Sa ngayon ay umuwi na muna kayo para alagaan si Aniqah.” Sabi ni Donya Elena.

“Siguraduhin niyo. Ayaw kong nadedehado ang anak ko.” banta nito saka umalis.

Magsasalita na sana ako nang bigla akong sinampal ni Donya Elena kaya agad siyang dinaluhan ni Selena.

“Ma.” suway ni Drake na pumagitna. Niyakap naman ako ng mahigpit ng naluluhang si Tiyang.  Lalapit rin sana si Jelay pero pinigilan siya ng mga kasamahan.

“Malaki ang tiwala ko sa’yo Seff. At alam ko ring may namumuong relasyon sa inyo ng anak ko. Pero di ko akalaing dadating sa punto na mananakit ka nang iba para lang sa pansariling layunin, dahil sa panibugho. I always see you as weak child, I wanted you to bloom and have your wings but I didn’t thought I rasied a pest in my house.” naiiyak na sabi ni Donya Elena.

Naiyak din ako. Hindi dahil sa sakit ng pagkakasampal kundi sa mga salitang kaniyang binitawan. Niyakap lang ako ni Tiyang.

“Di ko akalaing sa ganito ka hahantong. Maging ang pamilya Mondejar ay parang aatras sa kasunduan. Ipaliwanag mo ang iyong sarili.” Dagdag nito kahit na nahihimigan ko ang galit.

Patuloy lang akong umiyak.

“O-oho tama ho kayo, mahal ko si Dreyfus, pero minsan po di ako naging ganid o nagmakaawa sa pagmamahal niya.” I cried. Nakinig lang sila.

“Gusto ko mang ipaliwanag ang nangyari kanina subalit batid kong di niyo ako paniniwalaan. Nakapagpasya na kayo hindi ba?” I saw how she evaded my gaze.

“Lubos ho akong nagpapasalamat sa inyo, b-binigyan niyo ho ako ng pag asa para mangarap at ipagpatuloy ang pag aaral. Tinanggap niyo ako at inaruga kaya kahit kailan ay tinatanaw ko ho itong isang malaking utang na loob. At kahit kailan habang nanatili ako sa hacienda ay hindi ko ho ninais na mapasama kayo. Lubos ko ho kayong hinahangan kaya pinapangarap ko na sana ay naging totoo ko kayong pamiya. N-na sana maging maprinsipyo ako gaya ni Don Antonio, na sana nagkaroon ako ng Ina na gaya niyo ho Donya Elena, na sana ay may mga kapatid akong mapagmahal.” Sabay baling ko kay Drake at Selena kaya lalo akong napahagulgol.

“Seff.” alo ni Drake.

“P-pero sige ho, para sa ikabubuti ng lahat. Lilisanin ko ho ang hacienda. Kung magsasampa ho ng kaso ang mga Mondejar ay tatanggapin ko ho gumaan lang ang bigat na nararamdaman niyo. Para kung meron mang masamang mangyayari ay hindi ho kayo madadawit.”

“Seff, di mo kailangang gawin to.” malungkot na sabi ni Drake.

“Kailangan Drake.” sagot ko. Di na nagsalita ang lahat. Pati si Ate Selena ay napaiyak na rin. Tahimik lang Don habang Si Donya Elena naman ay umiyak habang akap ng anak. Naiintindihan ko sila sapagakat nadamay sila sa gulong sinapit ko

“S-salamat ho. Salamat sa lahat.” pilit kong ngiti saka mabigat na tinunton ang daan sa aking kwarto para mag empake.

“Anak saan ka pupunta?” natatarantang tanong ni Tiyang na sumunod pala sa akin.

“Uuwi na ho ako Tiyang kay Lola. Dito lang ho kayo. Kaya ko naman ho.”

“Ang kinababahala ko anak ay baka gantihan ka ng mga Mondejar, di mo alam kung gaano sila kasama.” natatakot na sabi nito.

“Kaya ko ho ang sarili ko.”

“Hihihingi na ako ng tulong.” nababalisang sabi nito. Niyakap ko siya at niyakap niya rin ako ng mahigpit saka ako dumaan sa salas bitbit ang bag. Nakatingin sila sa akin. Nakikita ko ang awa sa mukha ni Ate Selena, parang pipigilan naman ako ni Drake.

“Naiintindihan ko ang iyong desisyon.” sabi ni Don Antonio.

Tumingin ako kay Donya Elena para magpaalam pero blangko ang kanyang ekspresyon kaya humayo na ako. Sumunod naman sa akin ang mga katiwala na lubos nang napalapit sa akin.

“S-Seff.” naiiyak sa sabi ni Jelay.

“Mag ingat kayo palagi. Jelay wag mong painisin si Nanay Flora. Saka wag kayong magbabad masyado ng drama sa telebisyon.” Biro ko sa mga matatanda pero walang natawa, tanging lungkot lang. Tumingin ako sa kabuuan ng mansyon at nakikita ko ang mga mata ng pamilya Aragon na nakamasid sa aking paalis.

Nagpara ako ng traysikel kaya lumapit sa akin ang isa. Paalis na kami nang hinarangan kami ng kotse at agad na lumabas doon si Aragon.

Dali dali siyang lumapit sa akin at hinila ako palabas.

“Bumalik ka sa loob.” Matigas niyang sabi.

“Hindi. Aalis ako.” tangi kong nasabi at biglang naging umamo ang mukha nito saka ako niyakap.

“Drake called me and told me what happened.” Sabi niya. Lumuha ulit ako. Na miss kita.

“Sige na aalis na ako.” napabalikwas ako sa yakap saka pinunasan ang luha.

“Sige.” tanging nasabi nito saka tumabi. Umandar na ang traysikel at papalayo na kami subalit natatanaw ko ang nakatingin paring si Aragon. Palayo sa mansyon. Palayo sa lalaking mahal ko.

Pagdating ko sa bahay ay niyakap ko agad si Lola.

“Apo anong nangyari? Ba’t ka naririto?” Tanong nito saka tumingin sa bag na dala ko.

“La, umalis na ako don. Na miss na kita masyado.” umiiyak na pala ako kaya niyakap niya ako ni Lola at pinatahan ako, di na siya nagtanong pa.

Pumasok ako sa iskul kinabukasan. Habang ako’y naglalakad ay napansin ko ang galit sa mukha ng aking mga nakakasalubong. Nang dumating ako sa classroom ay ganoon din ang lahat. Nilapitan ko sina Cha at Leo pero lumayo sila aking ma parang di ako napansin.

“Cha, Leo may problema ba?” tanong ko.

“P-Please layuan mo k-kami.” tanging nasabi ni Cha na parang iiyak kaya hinatak siya ni Leo palayo. Lalapitan ko rin sana sina Jericho, Kenjie at Chad pero lumayo din sila subalit ang kanilang mukha ay tila malungkot. Wala parin ang mga Hacienda boys.

Dumating sina Elias at Marielle at nilapitan nila ako.

“Halika na.” yaya ni Elias. Mabuti nalang at kinausap nila ako. Pumunta kami sa labas.

“Pinag-utos ng mga Mondejar na layuan ka. Marahil ay sa galit nila sa’yo. Makapangyarihan ang pamilya nila, di lang sa Kalibo kundi pati rin dito sa Antique kaya sigurado akong pinagbantaan nila ang lahat na layuan ka.” imporma ni Elias. Kaya pala nilalayuan ako ng lahat.

“Paano kayo? Lumayo kayo sa akin. Baka madamay kayo.” Alala kong sabi. Baka sila ang pagbuntunan ng galit ni Don Roman.

Ngumiti lang sila saka umiling.

“Ang tunay na kabigan, nagdadamayan.” Sabi ni Elias kaya naiyak ako ng konti. Lubos akong nalulungkot pero kailangan kong maging matatag.

Dumaan si Aniqah sa aming tabi saka ito nagsalita. Agad ko siyang sinuri mula ulo hanggang paa. Akala ko nasa ER ito, yung ang sabi sabi na malala daw ang pagka bagok ng ulo nito pero parang okay lang naman siya na parang walang nangyari. Naiintindihan ko na.

Si Aniqah Mondejar at isang taong mapagpanggap. Nakaramdam ako ng galit pero pilit ko itong pinigilan.

“Kumusta ka na?” She laughed. Naramdaman ko ang pag kuyom ng kamao ni Elias pero pinigilan ito ni Marielle.

“Do you enjoy the spotlight? Anyway here’s the invitation, please come.” She smiled evilly saka hinulog ang invitation sa sahig saka umalis.

Kinuha ko ang invitation at binasa.

You are invited

Dreyfus and Aniqah

Engagement Party

I smiled bitterly. Alam kong sa likod nito ay umaasa parin ako sa sinabi niya nang umalis ako ng hacienda. This is reality.

Lalo akon pinagsukluban ng langit at lupa nang lumabas ako ng guidance office bitbit ang sulat saka guminhawa ng malalim. Suspended ako sa klase ng isang linggo. Magpasalamat daw ako sa mga Aragon dahil pinakiusapan nila ang unibersidad na babaan ang hatol. Imbes na ipaglaban ko ang sarili ay tinanggap ko nalang ito. Nanliit ako. Tila isa akong tuldok sa buhay ng mga haciendero. Kaysaklap maging mahirap.

Agad kong tinext sina Elias tungkol rito dahil ayaw ko silang maistorbo sa klase para lang magpaalam. Umuwi ako at hinayaang maglakbay ang mga oras. 

Nagkulong ako at nanaalangin na kagaya ng panahon, kagaya ng pag-ibig, ang problema ay lilipas rin. Tinignan ko ang hawak na liham imbitasyon na bigay ni Aniqah. Masaya daw ang pagdiriwang kahapon. Marangya at puno ng mga naglalakihang panauhin ayon sa mga usap usapan. Di ako pumunta, wala akong balak guluhin ang masayang araw na iyon para sa kanila subalit sa totoo lang ay parang tinatarak ang aking puso sa mga nangyayari.

Matapos kong mangakalkal ng garden namin sa aming lote sa bukid ay umuwi ako ng bahay dahil alam kong dito lang ako makahinga ng maluwag. Pagsapit sa di kalayuan ay natanaw ko ang isang itim na SUV sa labas saka may isang lalaking naka itim sa tabi nito. Sumiklab ang takot sa akin kaya agad akong pumasok sa bahay dahil baka may gagawing silang hindi maganda.

“La!” Natataranta kong pagkukumahog.

Para akong nabunutan ng tinik nang makita si Lola na maayos na nakaupo. Katabi niya si Tiyang kaya nagmano ako sa kanila.

Lumipat ang aking mata sa lalaking aking agad na nakilala na nakaupo sa kabila, tumayo siya.

Tiningnan niya ako at parang may kung ano sa mga mata nito na di ko mabasa. Awa? Pangungulila? Kasiyahan?

“La? Anong nangyayari?” nagugulumihanan kong tanong.

“Maghanda ka at may pupuntahan tayo.” seryoso nitong sabi at iniiwasan ang aking mga tingin.

“Ba-bakit?”

Narinig ko ang malalim na pagbuntong hininga ni Tiyang.“

“T-Tiyang?”

“Nak…”

Hinihintay ko ang bawat salita na lalabas sa kaniyang bibig.

Nagsimula silang humikbi ni Lola.

“Anong nangyayari?” gulong gulo kong tanong.

Gumawi ang aking mata sa nakatatong lalaki.

“Kuya Dom, a-anong nangyayari?” pag uulit ko.

“Seff.” he uttered.

“Tiyang!” kinakabahan kong sabi at dahang dahang bumuka ang kaniyang bibig.

“Isa kang A-Alarde.” 

-McK-

Chapter 35

Kanina pa ako di mapakali sa kinauupuan. Katabi ko si Lola at Tiyang sa likod ng sasakyan habang  sa tabi naman ng driver na guard si Kuya Dom. Napapansin ko ang pagtingin ni Kuya Dom sa salamin. Ako naman parang musmos na walang ka ide-ideya sa nangyayari.

Mabilis lang kaming nakarating ng Pandan at nakita ko mula sa bintana ang malaking tarangkahan na nagpapahiwatig ng panibagong teritoryo. Binasa ko ang nakapaskil sa malaking arko sa ibabaw nito.

Hacienda Alarde

Since 1747

“Optimates numquam obliviscamur.” basa ko sa maliit na salita sa ilalim nito. 

“The nobles never forget. That’s Latin.” ika ni Kuya Dom nang lingunin niya ako.

“Family insignia.” dagdag nito na kinatango ko.

Bumaba na kami sa sasakyan dahil narating na namin ang mansyon. Medyo may kalakihan ito sa mga Aragon at masasabi kong ito’y napakaganda. Ang lalo kong pinagtataka ay ang isang dosenang mga lalaki na nakaitim sa paligid. Isa ngang napaka maimpluwensiyang pamilya ang mga Alarde, kaya di na ako magtataka kung marami silang bantay para palakasin ang kanilang seguridad.

Iginiya kami ni Kuya Dom papasok kaya sumunod naman kami. Nanatili lang akong nakayakap kay Lola at Tiyang na kanina pa tila balisa.

Nang marating namin ang salas ay natanaw ko ang tila di mapakaling si Donya Lucille na niyayakap ng isang Don na sa palagay ko ay kaniyang kabiyak at si Don Primo na tuwid na nakatayo na parang may hinihintay silang panauhing darating.

“Ma, nandito na sila.” tawag ni Kuya Dom kaya napalingon sa amin ang lahat. Para akong natinik sa kinatatayuan nang patakbong lumapit sa akin ang Donya at niyakap ako at umiiyak ito. Bumaling siya sa asawa.

“Tama ako Domeng, siya nga’ng tunay. Nararamdaman ko.” maluha luha nitong sabi habang  hinahaplos ang aking mukha.

“Lucille.” Suway ni Don Dominador pero ang mga mata nito ay nasa akin nakamata.

“Lucille!” Dumagundong ang tinig ng matanda na ngayon ay napatayo.

“Hindi pa ito napapatunayan kaya wag kang magpadala dala sa iyong naramdaman.” ma awtoridad nitong sabi.

“Umupo kayo.” Yaya ni Don Dominador kaya umupo kami sa harap nila habang ang ginang ay napaupo na rin subalit sa akin ang naluluhang mga mata.

“Kayo ba’y nagsasabi ng totoo? Dahil kung hindi ay mali kayo nang niloko.” malamig na sabi ng matanda.

“Lo.” Suway ni Kuya Dom. Tumahimik naman ang matanda.

“A-Anak ko siya? Paano nangyari yon? Nasaksihan namin mismo ang kanyang libing.” Naguguluhang tanong ni Don Dominador.

“H-Hindi Alarde ang nakahimlay sa puntod na pinaglibingan niyo.” Nahihimigan ko ang pangamba sa tinig ni Lola. Anak? Sino? Naguguluhan kong tanong sa sarili.

“Paano? Pede niyo ho bang pahiwatig?” ika ni Kuya Dom. Naramadaman ko ang paghigpit ng kapit ni Lola sa aking kamay. Pati ang nababahalang paghinga ni Tiyang ay akin ring naririnig.

“Labing walong taon na ang nakakalipas. Ang aking panganay na anak na si Mercedes na ngayo’y namayapa na ay nagtratrabaho noon sa ospital sa Culasi. Buwan iyon ng kaniyang kapanganakan subalit kailangan niyang m-magtrabaho para may panggastos.” nakita ako ang butil ng luha na pumatak sa pisngi ni Lola. Si Inay.

“Kasagsagan noon ng bagyong Piyang kaya magulo ang ospital. Marami rin ang pasyente at subalit nagkaundagaga ang lahat nang dumating kayo Donya Lucille, mag isa at handa nang manganak.” pagpatuloy ni Lola

“Tama. B-bagyo nga iyon at pauwi kami sa mansyon kasama  ang matanda naming driver dahil nasa Maynila noon si Domeng at si Papa, si Dominic naman ay bata pa kaya naiwan siya sa bahay. Sumakit ang aking tiyan at dali dali kaming pumunta sa ospital.” segunda ng Donya.

“Isa si Mercedes sa mga tumulong sa iyong panganganak. At ika’y nawalan ng malay matapos mong magsilang. Uuwi na rin sana si Mercedes pero humilab din ang kaniyang tiyan para magsilang. Lumabas din ang bata subalit masyadong mahina ang bata. Maraming pasyente ang naghihintay kaya’t di ito napansin ng doktor . Ilang minuto ang lumipas ay namatay ang anak ni Mercedes, ang aking apo.” kinagat ko ang aking ibabang labi. MAy namumuong ideya sa aking isipan na pilit kong iwinawaksi.

 “Natakot naman si Mercedes dahil ito ang pinanghahawakan niya sa kaniyang nobyo sa Negros, di niya matanggap ang nangyari kaya gumawa siya ng bagay na taliwas sa gusto ng Diyos.” napaiyak na rin si Tiyang habang nakikinig naman ang lahat. Habang ako naman ay kinakabahan sa mga susunod na pangyayari.

“K-kinuha niya ang natutulog na bata, ang anak mo Donya Lucille habang ika’y walang malay at pinalitan niya ito ng kaniyang anak na wala nang buhay.” narinig ko ang pagsinghap ni Donya Lucille at humagulgol ito.

“Muntik nang mamatay ang asawa ko sa depresyon dahil akala niya’y naging pabaya siya.” nahihimigan ko ang galit sa boses ni Don Dominador habang inaalo ang umiiyak na asawa.

“Umuwi siya sa amin dala ang bata. Kinausap ni Mercedes ang ama ng kaniyang anak pero taliwas sa kaniyang iniisip ay ayaw pala ng kaniyang nobyong magkaroon ng anak kaya nang malaman niya ito ay di na ito nagparamdam kaya matapos ang dalawang araw ay nagpatiwakal si M-Mercedes.” pilit ni Lola kahit na alam kong nahihirapan rin siya.

“Paano niyo naman ho nasabi- nalaman na isa siyang Alarde, na kapatid ko siya?” tanong ni Kuya Dom na tumingin sa akin. Kaya kinuha ni Lola ang isang lumang sulat at inabot ito kay Kuya Dom at binasa naman niya ito saka tumango ng bahagya.

“Nakita ko yan sa kanyang mga gamit matapos siyang ilibing. Diyan nakasaad ang katotohanan.” ika ni Lola.

“Maliban sa kasulatang ito, ay di niyo makakaila ang inyong pisikal na pagkakahawig.” dagdag ni Tiyang.

“Kung gayon ay matagal niyo na ring alam? Bak-bakit niyo itinago?” naiinis na sabi ng Donya at napatayo ito habang lumuluha.

“Gusto namin subalit natatakot kami sa maaaring mangyari! Alarde kayo kaya kaming mga damo ay kay dali niyo lang tabasin dahil batid naming malaking kasalanan ang ginawa ng aking kapatid!” nanlulugmok na sabi ng Tiyang kahit na nanginginig ang kaniyang kamay.

“A-anak niyo siya Donya Lucille, Don Dominador.” pagsusumamo ni Lola.

“L-la hindi. Ano hong pinagsasabi niyo? D-diba apo niyo ako?” tanong ko kahit na malabo ang aking paningin. Tumingin ako kay Tiyang.

“Tiyang ano ho ito?” Napayuko lang ang dalawa.

“A-anak.” rinig kong sabi ni Donya Lucille saka niya ako niyakap. Kaya naguguluhan akong tumingin sa kaniya, sa kanila.

“Lucille di pa tayo sigurado! Malakas sa sabi ni Don Primo.

“Pa, sigurado ho ako. Naniniwala ako sa kanila.” sapo sapo nito ang aking pisngi.

“Baka pinaglalaruan lang tayo ng mga taong yan! Baka gusto nilang magkapera!” paninindigan nito.

“Lo.” suway ni Kuya Dom. Si Don Dominador naman ay parang inuunawa pa ang lahat.

“Hindi yan totoo!” sigaw pabalik ni Lola.

“Kung ganon ano ang nais niyo?” nanghahamong tanong ng matandang Don.

“Proteksyon! Para kay Seff! Sa apo niyo Don Primo.” katwiran ni Tiyang. Lahat ng atensyon ay napunta kay Tiyang.

“Saan ho?” kyuryosong tanong ni Kuya Dom.

“S-Sa mga Mondejar.” ika ni Tiyang.

“Hindi siya ligtas sa amin. Mapapahamak lang siya sa amin.” dagdag ni Tiyang.

“Tiyang hindi ho ako mapapahamak.” nag iiyakan na kaming apat, kabilang si Donya Lucille.

“Magaling!” pumalakpak at tumawa pa ng pagak ang matandang Don.

“Di niyo ako mapapaniwala! Tulad kayo ng iba, mga taong madaling masilaw sa pera, kaya gagawin ang lahat.” matigas nitong sabi.

Agad naman akong nakaramdam na parang minamaliit. Hindi para sa akin kundi kina Lola at Tiyang na buong buhay ko’y walang ginawa kundi ang buhayin ako.

“M-maaari bang ipa-DNA test natin. Para masigurado.” pag aalinlangan ni Don Dominador.

“Kung yan ang paraan para maprotekta—.” hindi na natapos ni Tiyang ang sasabihin dahil nagsalita ako.

“Hindi.” Tumingin sila sa akin.

“Wala tayong kailangang patunayan Tiyang, La.” saka ako bumaling sa mga Alarde.

“Gaya niyo ay di rin ako makapaniwala. Pero di ako pumunta rito para patunayan ang sarili ko o kung humithit kahit na katiting na pera niyo. Kung ayaw niyong maniwala sa kanila, hindi rin ako naniniwala na kadugo ko kayo.” Parang nabigla silang lahat sa sinabi ko at naramdaman kong pinipigilan ako ni Tiyang.

“Nabuhay ho ako ng labinwalong taon kasama sila kaya makakaya ko rin ang darating pang mga taon na walang kayo. Pero ang di ko matanggap ay ang pagsalitaan ng masama ang pamilya ko. Salamat sa imbita pero sana hindi niyo na kami ginambala at gagambalain pa. Sila ang pamilya ko at hindi magbabago yon. Isa ho akong Guanzon!” Matapang kong sabi saka hinila sina Lola palabas.

“Anak!” Sigaw ni Donya Lucille na ngayo’y humagulgol na ng labis.

“Domeng pigilan mo siya! Anak ko siya!” Pero di namin sila nilingon saka diretso lang kami.

“Ihahatid ko na kayo.” presenta ni Kuya Dom na sinundan pala kami. Gusto ko sanang tumanggi pero walang sasakyan ngayong oras pabalik sa Culasi kaya sumang ayon nalang kami. Buong byahe kaming tahimik at di ko man siguraduhin ay panay ang sulyap sa akin ni Kua Dom.

“Pasensya na ho kayo sa nangyari.” Hingi nito ng paumanhin nang makarating kami sa bahay.

“Wala kang ipagpaumanhin.” sagot ko na may halong sarkasmo. Sinuway naman ako ni Lola.

“Wag ho kayong mag alala. Magpapadala ho ako bukas ng mga tao para magmanman dito.” ika ni Kuya Dom.

“Wag na. Di na kailangan.” pamimilit ko saka pumasok ng bahay.

“Seff.” Tawag ni Kuya Dom pero di ko siya pinansin.

Pagkaraan ng ilang minuto ay pumasok na sina Lola at Tiyang. Marami pa akong tanong pero nagkunwari akong tulog. May bahagi sa akin ang nagtatampo. Masisi niyo ba ako kung nabuhay ako sa isang kasinungalingan. Ako? Isang Alarde? Ayaw kong tanggapin.

Puno talaga ng sorpresa ang buhay. Isang sorpresa na ayaw kong tanggapin. Sorpresa na gusto kong tanggihan.

Kinaumagahan ay nagising ako sa tunog ng aking cellphone. Tiningnan ko ang namamaga kong mata sa kaiiyak saka binasa ang mensahe galing kay Aragon. Para akong nakaramdam ng ginhawa.

“Hey, pumunta ka dito sa bahay. Kailangan kitang makausap. I miss you already.”

Alam kong mali. Subalit kailangan ko ng karamay. Kailangan ko siya para gumaan ang aking pakiramdam dahil siya lang ang may kakayahang magbigay ng liwanag sa madilim kong buhay. Kahit na sa ganito kaming sitwasyon ay buhay parin sa aking ang pag asa na maayos pa kaming dalawa. Na may dahilan sa likod ng mga ito.

Natagpuan ko ang sarili na papasok sa tarangkahan ng mansyon. Matapos kong magpaalam kina Lola na didiligan ko ang mga gulay sa maliit naming hardin sa bukid ay di nila ako tinanong pa dahil alam nilang kailangan ko ng oras para maintindihan ang lahat. 

Nabigla ang guard sa aking pagdating pero pinapasok naman niya ako dahil kilala niya ako. Tumigil naman sa labas ang kotseng kanina pa nakamanman sa akin simula sa bahay. Sila siguro ang sinasabi ni Kuya Dom kahapon.

Alas sais imedya palang kaya sigurado akong tulog pa ang iilan. Nangangamba akong makita ako nina Donya Elena pero nawala iyon sa kagustuhan kong makita si Aragon.

Paakyat ako ng hagdan nang makasalubong ko si Jelay.

Agad na namilog ang kanyang mata at napako sa kinatatayuan saka lumingon sa pinanggalingan.

“S-Seff?”

“Jelay! Kumusta ka? Namumutla ka yata? Okay ka lang?” tanong ko nang makitang parang nakakita siya ng multo.

Ngumiti ako.

“Wag kang mag alala. Mag uusap lang kami ni Aragon. Aalis din ako pagkatapos. Paki usap wag mong ikalat na narito ako.” Paki usap saka siya bahagyang tinulak para umalis na.

“S-Seff. T-Tulog pa si Sir Dreyfus.”

“Sige na, ako na ang gigising.” parang may sasabihin siya pero naglakad din siya palayo na panay ang lingon at tila nababahala.

Nakangiti akong kumatok sa pinto. Walang sumagot kaya kumatok ulit ako.

“Ako to si Seff.” tawag ko. Nagbabasakaling may marinig.

Walang sumagot.

Sinubukan kong pihitin ang knob ng pinto at nagpasalamat ako dahil di ito naka lock.

Dahan dahan kong binuksan ang pinto at tumambad sa akin ang madilim na kuwarto. Napangiti ako dahil agad kong naamoy ang kaniyang pabango.

“Aragon.” Tawag ko papasok.

Bumukas ang ilaw at napagitla ako biglang kumalabog ang aking puso nang makita ko sa harapan si Aragon naka boxers lamang at mukhang bagong gising. Para siyang nabigla nang makita ako pero nawala rin iyon kalaunan.

Nilibot ko ang mata sa paligid, magulo ang kaniyang kwarto. Parang kung anong mga bata ang naglaro dito.

“Anong pag uusapan natin?” tanong ko.

Kumunot ang noo nito at mukhang seryoso na parang nalulungkot. Halo halong emosyon ito.

“Gusto mo bang sa labas na lang tay—.”

Nabitin sa ere ang aking sasabihin dahil sa gumalaw ang pinto sa banyo nito.

Mula doon ay lumabas si Aniqah na naka tapis ang basang katawan.

“Dee, the shower is cold—.” napatingin ito sa amin saka mukhang nabigla.

Parang may kung anong pumipiga sa aking dibdib. Agad na nanghina ang aking katawan at nangatog ang aking tuhod. Parang unti unting piroproseso ng utak ko ang nangyayari.

Nagpabalik balik ang aking mata sa kanilang dalawa. Sa isang kwarto, isang gabi, isang kama, hubad. Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

“Dee what is he doing here?” tanong ng babae. Di ko siya pinansin. Ang aking mata ay nakatuon kay Aragon.

Yumuko siya ng bahagya at di nakatingin sa aking mga mata.

“I’m sorry.”

Ayak kong maniwala. Natanaw ko ang pulang marka sa kaniyang leeg. Gusto kong itanggi sa isip ang konklusyon pero ang paghingi niya ng tawad al lalo lamang nagkumpirma sa lahat.

“S-sabihin mo panaginip lang to.” I pleaded. My eyes are starting to water up.

“P-please, sabihin mo walang nangyari!”

“Umalis ka na nga dito.” hasik ni Aniqah nang papalapit kay Aragon pero di ko siya pinansin.

“S-sabihin mo hindi to t-totoo. Pakiusap.” This time sinusuntok ko ang kaniyang dibdib.

“I’m sorry.” tanging nasabi nito.

Gusto kong magwala. Gusto kong magalit pero parang nanghihina parin ako.

Di ko alam pero lumabas ako ng kwarto pero tumigil ako at nilingon siya.

“Pinagmukha mo akong tanga.” I uttered saka tumakbo na palayo. Palayo sa kaniya, sa kanila.

He didn’t even bother para sundan ako o magpaliwanag.

Truth hurts.

Bakit paulit ulit akong nasasaktan?

Bakit di matapos tapos ang problema?

Gusto ko siyang pabalikin sa puso ko pero bakit ulit to nangyayari?

Gusto kong takasan ang lahat pero bakit ako hinahabol ng sakit at kamalasan.

Ang problema kusang dumarating para palakasin ka, para hubugin ang pagkatao mo.

Bakit…

Bakit unti unti lang nito akong inaabuso?

Bakit dahan dahan nito akong pinapatay?

-McK-

Chapter 36

Chapter 36

Hinayaan kong dalhin ako ng aking mga paa sa kung saan saan. Gusto kong magpakalayo kaya hinayaan kong maglakbay ang aking isipan sa kawalan. Napaupo ako sa tabi ng daan kahit tirik ang tanghaling araw nang magsimulang sumariwa sa aking isip ang aking natuklasan kanina. Humilab ang pait at pag aapoy ng aking mga mata, ang apoy ay nagsimulang pumorma ng tubig–luha.

They are engage, what do I expect? Pero masakit lang sa akin dahil parang di nila ako nirespeto. Tinext niya para ano? Para ipagmukha sa akin na masaya sila? Para maipakita nila ang agwat ng aming katayuan? Para ikintal sa akin na wala nang namamagitan sa amin at lahat ay ibabaon nalang sa limot at tamis ng kahapon?

“Seff?” I lifted my head to see Aeon. Bumaba ito sa kanyang sasakyan.

“Anong ginagawa mo dit—.” Naputol ang kanyang tanong nang makita niya akong humihikbi.

“Anong nangyari?” His eyes full of worry.

“S-si Drey-Dreyfus nakita ko sila ni Aniqah sa k-kwarto.” After I ended my statement Aeon hugged me tightly.

“Shh. I’m sorry.” he comforted me and let me cry on his chest. Pero ang bigat ng nararamdaman ko ay di naiibsan. Masyadong malalim ang hiwa ng sugat na iniwan nila.

He offered me to go around that somehow it will subside pero tumanggi ako. Alam ko sa sarili ko na I can’t find happiness at this moment. Wounds take time to stop bleeding kaya nagpasalamat ako nang ihatid niya ako sa bahay at umalis din siya pagkatapos.

“Apo ayos ka lang ba? Gusto mo nang may makakausap?” lumuwa sa pintuan si Lola.

Ang maliit nitong mata ay puno nang pag alala. Ngumiti ito ng pilit sa akin kaya lumabas ang biloy nito. Bigla akong nakadama ng konsensya. Ako ang dahilan ng kanyang mga pangamba. Kung di lang sana ako narito sa mundong to ay siguradong sasaya sila.

“La pasensya na kung sakit lang sa ulo at problema ang dala ko.” Napayuko ako sa kahihiyan. Lumapit naman si Lola sa akin saka ako niyakap kaya napahagulgol ako.

“Tahan na. Alam kong madami kang dinadala na bigat. Lilipas din yan Apo. Magpakalakas ka lang. Sa katunayan ako ang dapat humingi ng tawad sa iyo. Nahihiya ako sa iyo apo, dahil sa ginawa ni Mercedes ay nailayo ka tunay mong pamilya. Pinagkait namin ang buhay na dapat ay meron ka. Hindi dito sa bukid, kung saan nagdudusa ka.” nalulungkot nitong sabi. Agad ko namang pinunasan ang butil ng kaniyang luha.

“Wala ho akong pinagsisihan na kayo ang nagpalaki sa akin. Kayo La ang pamilyang paulit ulit kong hihingin sa Diyoss. Nagsisisi ho ba kayo dahil dumating ako sa buhay niyo?”

“Kahit kailan hindi apo. Binalot man ng sikreto ang pagkatao mo, itong tandaan mo. Ikaw ang pinakamasayang bagay na nangyari sa buhay ko. Di man tayo magkadugo, apo kita at Lola mo ako. Wag na wag mo yang kakalimutan. Ipaglalaban kita kahit na kanino kahit magkamatayan man.” ngumiti siya sa akin na kinagaan ng aking loob. Niyakap ko siya. Tama, kung paulit ulit man akong pahirapan ng mga hamon sa buhay, si Lola ang aking inspirasyon para mapagtagumpayan ang mga ito.

Walang makakapigil sa akin para harapin ang bukas. Hindi si Aragon. Hindi si Aniqah. Hindi ang hindi pagtanggap sa akin ng mga Alarde.

“Aba, bakit di niyo ako sinali. Magtatampo ako sa inyo.” aktong pagtatampo ni Tiyang sa pintuan saka ito pumasok at nakisali sa pagyayakap namin.

“Mahal na mahal ko ho kayo La, Tiyang.” tangi kong nasabi.

Gusto ko mang itanggi subalit naghintay ako sa paliwanag ni Dreyfus pero walang dumating.

“Nariyan pa rin sa labas ang kotseng may mga bantay na ipinadala ni Sir Dominic.” narinig kong sabi ni Tiyang. Kasalukuyan akong nagpapakain ng mg manok dahil mag aalas kwatro na.

“Alukin mo sila ng kape.” ika ni Lola kay Tiyang.

“Sabihin niyo na hong bumalik na sila sa amo nila sa Pandan. Nakaka abala pa tayo eh di naman natin sila kaano-ano.” aking tugon.  Hanghang ngayon ay sarado ang aking isip sa mga Alarde at para sa akin Guanzon ang aking tanging pamilya.

“Apo. Gusto ko mang ilayo kita sa kanila, pero mas nanaisin kong mapalayo ka sa amin nasta kapalit n ito’y ligtas ka.” tinig ni Lola.

“Magkaroon pa tayo ng utang na loob.” bulong ko.

“Nak, hayaan mo. Ang bait pa naman ni Sir Dominic saka ang gwapo gwapo pa. Lubos yong nag aalala sa iyo. Di tulad ng Don Primo na yon!” ika ni Tiyang.

Di na ako nag argumento pa pero sa loob ko ay natatakot din ako sa kayang gawin ng mga Mondejar, di sa akin kundi para kina Lola at Tiyang.

Napadako ang aking tingin sa pamilyar na sasakyan na pumarada sa harap ng aming bahay. Lumabas doon si Kuya Selmo saka lumapit sa akin.

“Magandang hapon ho.” bati nito nang lumapit kaming tatlo.

“Seff, pwede ka bang sumama sa mansyon ng mga Aragon?” tanong nito. Bigla namang umahon ang galit sa aking dibdib. Para ano pa? Para gawin na namang tanga!

“Hindi. Dito lang ang apo ko.” matapang na sabi ni Lola.

“Gusto daw kayong makausap ni Donya Elena.” tanging nasabi nito.

Ano na naman ang nais nitong sabihin sa akin?

“Sige ho.” Sagot ko.

“Apo?” tanong ni Lola.

“Kailangan ho. Para matapos na ito. Ipapaalam ko sa kanila na di na ho ako manggugulo.” Di narin pa sumalungat sina Lola dahil alam nilang ito ang mas nakakabuti sa akin at sa lahat. Pagkatapos nito ay uusad ako.

“Seff!” bati sa akin ni Jelay na may malungkot na mata saka niya ako niyakap.

“Hayaan mo na yon Jelay.”

“Walang katao tao dito dahil nasa Sitio ang iilan. Nag day off naman sina Nanay at ang iba ay namasyal sa bayan. Si Donya Elena lang ang nandito dahil nahihilo siya kanina pa. Sa factory si Sir Dreyfus, si Mam Aniqah naman nasa taas nagpapahi—.”

“Pumunta ako rito para makausap si Donya Elena.” putol ko kay Jelay at tumahimik ito.

“Sige, nasa library siya sa taas. Sa kusina muna ako.” saka siya nagpaalam.

Tahimik ang mansyon, wala ngang katao tao rito. Tumingin ako sa hagdan at sa kwarto ni Aragon. Biglang nanariwa ang senaryong nadatnan ko kaninang umaga kaya napa iwas ako ng tingin. Nasa kwarto niya parin si Aniqah? Napagod yata ng husto. Nilabanan ko ang luha habang nilagpasan ang kwarto ni Aragon at diretso ako sa Library.

Kumatok ako sa pinto at agad sumagot ang Donya na pumasok. Pinigilan ko ang sariling makabahay pero parang hindi ako magtatagumpay.

Pagkabukas ko ng pinto ay nakita ko agad ang Donya na nakatayo at nakatalikod sa akin.

“D-Donya Elena pinapatawag niyo ho a-ako.” nauutal kong sabi.

Lumingon ito sa akin at hinarap ako kaya napayuko ako .

“Ipagpaumanhin mo Iha ang aking kinilos nang nakaraan.” napa angat ako ng tingin sa kaniya.

“Nadala ako sa galit kaya nabigla ako at nasabihan kita ng mga masasakit na salita.” malungkot nitong sabi.

“Naintindihan ko ho Donya Elena. Ang nais niyo lang ho ay ang kapakanan ng pamilya niyo. Kung ako ho ang sitwasyon niyo ay gagawin ko rin ho ang ginawa niyo.” aking sabi.

Ngumiti siya sa akin na may maluha luhang mga mata. Emosyong pinaghalong pagsisi at konsensya.

“Dati na naming batid ni Antonio na may namamagitan sa inyo ni Dreyfus.” umupo siya sa silya at giniya ako kaya sumunod ako sa kanya.

“Magaling kayong magtago ng nararamdaman pero kitang kita sa inyong mga mata kapag kayo’y nagtitinginan. Antonio and I weren’t against it, we are not against you. Dahil kapag kapag pag ibig ang humusga, sino ba naman kami para humadlang lalo na’t masaya kayo.” sinsero siyang napangiti.

“Patawad Donya Elena kung naglihim ako. Pero tapos na ho iyon. Bahagi lang iyon ng isang bata at mapaglarong pag-ibig.” rason ko.

“Anong ibig mong sabihin? Mahal niyo ang isa’t isa.” Naguguluhan nitong tanong.

“Wala ho akong karapatang manumbat pero sa aming dalawa ako lang ho ang nagmahal.” malungkot kong sabi.

“Matagal nang napagkasunduan ang pagpapakasal ng anak namin sa Mondejar. At kailangan naming tumupad sa usapan dah—.”

“Hayaan niyo na ho. Tanggap ko na iyon.” putol ko. Lumungkot ulit ang mukha ng Donya.

“Sana ay mapatawad mo kami.” tanging nasabi nito.

“Wala ho kayong ipagpaumanhin Donya Elen—.” Naestatwa ako dahil niyakap ako ng Donya ng mahigpit at narinig ko siyang tahimik na humikbi kaya niyakap ko rin siya. Mabuti naman at nagkaintindihan na kami ng Donya kaya guminhawa kaonti ang aking nararamdaman.

Malalagpasan ko rin to.

“Maraming salamat sa aking paunlak Iha. Mag ingat ka pauwi.” paalam ng Donya kahit na namumutla ang labi nito, tunay ngang masama ang kaniyang pakiramdam. Nagpaalam narin ako at umalis.

Napag isipan kong pumunta kay Samyr sa rancho dahil baka di ko na siya makita pa. Tunay akong nagalak dahil wala ring tao rito kaya naman ay pinasyal ko siya kahit sa loob lang ng rancho.

Mag aalas sais na pala kaya binalik ko si Samyr sa kwadra at sakto namang tumunog ang aking cellphone at tumawag si Tiyang.

“Hello? Hello Tiya—.”

“N-nak! N-nasaan ka? K-ahit na a-anong ma-mangyari wag kang b-bumalik dito sa bahay.” Nauutal at pabulong nitong sabi. Bigla akong kinabahan sa tono ng pananalita ni Tiyang. Para siyang natatakot.

“Tiyang may problema ba?” Agad kong tanong.

“P-pinaghahanap ka ng mga pulis, pati ng mga Aragon at M-Mondejar. May nangyari daw sa D-onya at i-kaw ang pinagbibintangan.”

Agad nanlaki ang aking mga mata. “Po? Ano hong nangya—.”

“Sino yang kausap mo!” rinig kong sigaw ni Paquito sa kabilang linya. Agad na nadagdagan ang aking kaba.

“B-basta Nak wag kang pupunta dito. At wag kang agad magtiwala—.” at nakatulala ako ng mamatay ang linya.

May nangayari sa Donya? Pinaghahanap ako ng awtoridad? Si Lola? Si Tiyang?

Para akong tinakasan ng bait sa naiisip. Baka may balak na masama sa akin ang lahat.

Agad kong kinuha si Samyr at pinatakbo ito. Di ko alam kung saan pupunta. Kailangan kong humingi ng tulong. Pero kanino?

Tahimik ang gabi pero naririnig ko ang tunog ng sasakyan ng pulis. Gusto kong lumapit sa kanila pero naala ko ang sabi ni Tiyang na wag basta basta magtitiwala.

Di kami dumaan sa kalsada. Sinikap naming tuntunin ang kakahuyan para magtago tungo sa kung saan. Patuloy sa pagtakbo si Samyr kasabay nito ang dumadagundong na pagtibok ng aking puso.

Iilang tao lang ang pumasok sa aking isip para puntahan.

“Elias? Marielle?” tawag ko sa labas ng kanilang bahay.

Agad na lumabas si Elias at nagmamadali akong hinatak paloob ng kanilang bahay. Sinarado nito ang pinto at mga bintana na parang may pinagtataguan.

“E-Elias sina Lola.” naiiyak kong sabi.

“Pumasok si Marielle sa bahay kasama ang magulang nito at kay Elias.

“Anong nangyari? Nagkakagulo ngayon sa hacienda. Nakitang duguan si Donya Elena at walang malay sa hagdanan ng mansyon. Kritikal siya ngayon sa ospital.” paliwanag ni Elias saka ako dinalhan ng tubig.

“Ikaw daw ang huli niyang nakausap kaya ikaw ang prime suspect. Pinaghahanap ka ngayon ng mga awtoridad.” kinakabahang sabi ni Marielle.

“W-Wala akong alam. Nag- nagkausap kami ng Donya pero umalis din ako pagkatapos.” katwiran ko. Dinaluhan naman ako at pinatahan ng mga magulang ni Elias.

“P-pero sina Lola at Tiyang baka saktan nina Paquito.” Hagulgol ko.

“Dito ka lang. Wag kang aalis. Pupuntahan namin sila.” alalang turan ni Elias. Saka sila dali daling umalis kasama ang ama at tiyuhin nito.

Hindi ako mapalagay kaya pabalik balik ako. Kanina pa nakaalis sina Elias pero wala paring balita. Madami namang tumatawag sa akin pero di ko ito sinasagot dahil baka kung sino. Lumabas muna sandali si Marielle para kumuha ng makakain kaya lalo lang akong kinakabahan.

May mga boses ng lalaki sa labas at kumatok ito sa pinto. Baka sina Elias? Kaya agad agad ko itong binuksan.

“Elia—.”

“Wala ka nang kawala!” nanlamig ang aking katawan nang bumungad sa akin ang nakakatakot na mukha ni Paquito.

Agad kong sinarado ang kahoy na pintuan. Nanginig ako sa kinatatayuan dala ng sukdulang takot. Halos sirain nina Paquito ang pintuan at alam kong magtatagumpay sila. Pinunasan ko ang aking luha at nilibot ang mga mata, nakita ko ang naka awang na bintana sa kusina kaya inakyat ko ito at ipinilit ang sariling kumasya palabas. Tuluyan nang nasira ang pinto at sakto namang naipuslit ko ang sarili palabas. Napakislot ako sa sakit nang maramdamang may naapakang pako ang aking nakayapak na paa. Tumakbo ako palayo at lumingon, at halos mawalan ako ng hininga nang mamataang nakasunod sa akin si Paquito at nanlaki ang aking mata sa baril na hawak nito.

“Dakpin niyo!” Sigaw nito.

Nasilayan ko ang mga bangka sa tabi nang may may humablot sa aking braso kaya napasigaw ako sa sakit. Nahuli ako ng isa sa mga tauhan ni Paquito.

“Bitawan mo ako!” sigaw ko. Agad kong nakilala ang lalaki na nakasabunot na ngayon sa aking buhok. Tisoy?

“Tarantado ka! Tatakas ka pa!” Sigaw sa akin ni Paquito nang makalapit. Tinutukan niya ako ng baril.

Agad akong nagpupumiglas para makawala hanggang sa dalawang lalaki na ang gumagapos sa akin.

“Bitawan niyo ak—.” Di ko na matapos ang sasabihin nang may tumama na matigas na bagay sa aking batok. Agad nanuot doon ang sakit at para akong nahihilo. Nanlabo ang aking paningin pero bago ako mawalan ng malay ay nakita ko ang pigura ng isang babaeng lubos kong pinagkakatiwalaan…

Sapo sapo ang kaniyang bibig. Nakatayo sa isang gilid at pinapanood kami.

“T-tulong Y-Yelle…” at nilamon ako ng kadiliman.

Nagising ako sa ingay na parang nagtatawan at sa tubig na lumukob sa aking katawan.

Naubo ako ng konti.

“Gising! Punyeta!” nag klaro ang aking paningin at nakita ko ang pangit na mukha ni Paquito. Lalong dumagundong ang aking kaba.

Nilibot ko ang paningin. Nakagapos ang aking mga kamay. Malalim na ang gabi at napapalibutan kami ng mga naglalakihang puno, siguro’y nasa gubat kami.

“Diba sabi ko sa iyo gaganti ako linti ka!” tumawa ito ng mala demonyo. Gayundin ang mga kasama nito na sa bilang ko ay nasa lima kabilang na si Tisoy.

“Pakawalan niyo na ako pakiusap!” Sigaw ko.

“Tulong! Tulong!” saklolo ko.

“Walang makakarinig sa iyo dito! Leche!” nakaramdam ako ng sakit nang tumama ang kamao nito sa aking pisngi. Nalasahan ko ang langsa ng aking dugo.

“Matapos mo akong ipahiya!”

“S-sina Lola! Nasaan sila?” Sinampal ako ng lalaki na agad kong kinagitla. Sa sobrang lakas nito ay namamanhid ang mukha ko.

“Ayon sa bahay niyo, nagmamakaawa!” Tumawa ulit ito.

“Kung di lang dumating ang dalawang armadong lalaki baka nauna na sila ngayon sa iyo. Pero mamaya baka isusunod ko sila sa kabaong!” Banta nito habang pinipisil ng mahigpit ang aking pisngi.

Dinuraan ko siya at sapul iyon sa kanyang mukha saka ko kinagat ang kaniyang kamay.

“Wag mo silang sasaktan!” Sigaw ko.

Agad na umatras si Paquito pero nanggigil itong lumapit sa akin saka ako sinakal. Pulang pula ang mukha nito na punong puno ng galit.

Para akong kinakapos sa hangin nang humigpit pa ito lalo.

“Paquito baka magalit si Boss. Wag muna.” Suway ni Tisoy.

Inalis naman ni Paquito ang kaniyang kamay sa aking leeg saka ako sinuntok sa tiyan ng dalawang beses. Kaya namilipit ulit ako sa sakit.

“Bugbugin niyo yan! Hanggang sa mawalan ng malay!” utos nito.

Lumapit naman sa akin ang tatlong lalaki at agad akong sinakmal at pinaulanan ng suntok at tadyak.

Naiiyak ako pero wala akong magawa kundi tanggapin ang sakit sa aking katawan at pinotrektahan nalang ang aking ulo. Hanggang sa nilamon na naman ako ng kadiliman.

Nagising ulit ako sa ikalawang pagkakataon. Nag uusap sila kaya nagkunayari akong wala pa ring malay. Ang bigat bigat ng talukap ng aking mga mata. Namamaga ang aking mukha dahil halos namamanhid na ito ganon din ang aking kaliwang mata na parang sasara na. Ramdam ko din ang hapdi sa buo kong katawan. Ilang buto kaya ang nabali dahil sa grabeng pinsala ng aking katawan. Hinihila ako ng antok pero kailangan kong manatiling gising.

“Ibigay nalang natin sa pulis.” sabi ng lalaking nakapula.

“Gago ka ba! Hindi mo ba naalala ang sabi ni Boss na bugbugin natin at wag nang paubaya sa iba!” bulyaw ni Paquito.

Boss? Sino ang Boss nila?

“Siguro akong pagdating niya dito mamaya ay ibabaon nito ang bala sa utak ng pesteng yan!” Balak pala akong patayin ng kung sino mang boss nila.

“Ano ba ang inutos ni Don Roman?” tanong ng isa.

Agad na umalerto ang aking pandinig. Hindi nga ako nagkakamali. Ang tinutukoy nilang Boss ay si Don Roman Mondejar!

“Tahimik baka magising yan.” pumikit ako dahil tumingin sila sa akin.

“Matindi talaga ang galit ng mga Mondejar sa kanya. Kaya pinautos nitong dakpin ang punyetang yan.” biglang humina ang boses nito.

“Pero ang lubos kong ikinabigla at ikinagagalak ay nang magpresinta ang isang yon na bugbugin daw at may plano pa siyang patayin.” patuloy ni Paquito.

Di nag iisa ang mga Mondejar. Sino? Sino ang gustong pumatay sa akin?

“Sabagay, manganganib ba naman ang buhay ng iyong ina.” banggit ng isa.

Nanganganib na ina? Si Donya Elena ba ang ina na tinutukoy nila? Biglang umugong ang bawat pagtibok ng aking puso.

“Kaya nga lubos kong hinahangaanan si Senyorito Dreyfus. May pagka malademoyo rin pala yon? Papaslangin niya daw ang gumawa non sa kaniyang ina.”

Para akong nabingi sa narinig tanging huni ng aking puso ang namayani.

H-hindi.

Hindi!

Gusto kong bawiin ang narinig! Gusto kong itanggi ang lahat. Pero di ko magawa.

Di ko akalain na ang lalaking pinakakamamahal ko ang nagpadukot sa akin…

Ang nagplano ng lahat ng ito.

Ang taong lubos kong minamahal na minsang nagbigay saysay sa aking buhay ay siya rin palang kikitil sa aking buhay.

-McK-

Chapter 37

Biglang naglagasan ang butil ng luha sa aking mata.

Anong kahibangan itong nangyayari? Maaaring natatakpan ng pagkamuhi ang kaniyang isipan sa nangyari sa kaniya subalit ang di ko maintindihan ay nagawa niyang magtiwala agad sa pagbibintang sa akin. Kilala niya ang buo kong pagakatao at kahit kailan ay di ko magagawang saktan ang mga mahal niya sa buhay subalit…tila di niya pa akong kilalang tunay. O maaaring ako ang higit na di nakakakilala sa kaniya?

“Mukhang gising na ata si byutipol.” Nakangising sabi ni Tisoy. Lumapit siya sa akin at lumuhod para lumebel sa aking mukha.

“Paquito baka pwede namang matikman ko ang putaheng nakahain ngayon sa harapan ko. Matagal ko na tong minamata kahit nang nasa Sitio pa kami.” saka siya ngumiti ng malademonyo sabay landas ng dila sa labi at tiningnan ako mula ulo hanggang paa.

“Bakit ngayon ko lang naisip yan. Sige, mamamatay naman yan mamaya. Aliwin niyo muna, mag jijingle lang ako doon.” Saka umalis si Paquito.

Tulog ang isa at lumapit naman ang dalawang lalaki saka sila nag apiran at ngumisi.

“Wala ka ngayong kawala!” agad akong napabalikwas sa kinauupuan at umusog pero hinawakan ni Tisoy ang aking mga paa na nakatali.

“W-wag parang awa mo na!” paki usap ko.

Tumawa lang ang mga ito. Hinawakan ng dalawang lalaki ang magkabila kong kamay na parang pinako sa lupa kahit na ano mang pilit kong pagpupumiglas at wala akong lakas.

Hinagod ni Tisoy ang aking balakang at nakikita ko ang kislap sa kaniyang mata na parang demonyo. Agad niyang niluwagan ang kanyang sinturon.

“Magugustuhan mo rin naman to.” sabi nito saka nito inilapit ang mukha pero umiwas ako bago pa man niya ako mahalikan sa labi. Amoy na amoy ko ang alak. Nilandas pa nito ang kanyang mukha sa aking leeg at naramdaman ko ang kanyang dila.

“T-tama na. Pakiu-usap.” iyak ko. Naramdaman kong naputol ang tali sa aking mga paa kaya di na ako nag aksaya ng panahon at agad na tinuhod ang pagkalalaki ni Tisoy kaya namilipit ito sa sakit at lumuwag ang pagkakahawak ng dalawa kaya binawi ko ang aking kamay. Agad akong tumayo at sinipa ang dalawa kaya natumba ang mga ito. Di ko inalintana ang sakit dahil dala narin siguro ng adrenaline at kagustuhan kong maka alis.

Tumakbo ako nang tumakbo sa madilim na gubat gamit ang kaunting liwanag ng buwan. Nakagapos pa ang aking kamay at hindi na ako lumingon pa. Ramdam ko ang bawat talim ng dahon na humagupit sa aking mga binti. Ang mga tinik ng halaman sa aking mga paa.

Kialangan kong makatakas kailangan kong makausap si Aragon at ipaliwanag sa kaniya ang lahat.

Hanggang sa may humila sa braso ko na aking kinagitla.

“Seff?”

“Tiyong Fidel!”

“Nasaan sina Paquito?” tanong nito habang hinihingal.

“Banda doon.” natatakot kong tugon.

“Hinahanap ka namin ng Lola mo, mabuti nalang at nakita namin ang sasakyan ni Paquito sa kalsada. Dalian mo baka makita niya tayo!” Di magkaundagaga nitong sabi. Nakasuporta si Tiyong sa akin dahil halos paika ika akong naglalakad hanggang sa narating namin ang patag na bahagi ng gulod.

“Apo!” iyak ni Lola nang makita niya kami. At nagyakapan kami. Lubos akong nagpapasalamat dahil walang nangyari sa kanila.

“Dali na. Umalis na tayo baka maabut-.”

Halos mabingi ako sa lakas ng putok ng baril na umalingawngaw.

“Sila Paquito bilis!” sigaw ni Tiyong. Agad bumalik ang takot sa aking sistema. Sa pagkakataong ito ay dumoble pa sapagkat kasama ko si Lola at Tiyong. Agad kong hinawakan ang kaniyang kamay at hila hila ko siya. Umalingawngaw ulit ang tunog ng baril. Bawat putok ay nabibingi ako.

“La bilis! La tay-.” natigil ako sa pagsasalita nang mapansing basa ang aking kamay. Nang makalagpas kami sa kakahoyan ay sumilip ang liwanag ng buwan. Nanginig ang aking katawan kasabay at napako ang aking mga mata sa pulang likido sa aking kamay na nakahawak sa likuran ni Lola.

“L-la?” Tumigil si Tiyong at sinundan ang aking tingin.

“Nay? May tama kayo!” biglang bulalas ni Tiyong. Para akong natakasa ng ulirat nang makompirma ang aking nasa isip. Napa upo kami pero inangat ko ang ulo ni Lola at pinahinga sa aking bisig.

“U-umalis n-na kayo.” pilit nitong sabi.

“H-hindi! Hindi! S-sumama kayo sa amin. Bilisan niyo na La!” naiinis kong sabi kahit na naiiyak ako.

“Nay!” Napaiyak na rin si Tiyong habang ang mga mata nito ay pabalik balik kay Lola at sa aming likuran.

“S-Sige na…a-ayos lang ako…” sambit ni Lola at umubo ito ng dugo.

“L-Lola…” hagulgol ko. Sa pagkakataong ito ay nanalangin ang aking isip. Gusto kong tawagin ang lahat ng santo sa paligid.

“M-mahal na m-mahal… kita a-apo…” sabi niya na parang hinahabol ang hininga.

“H-Hindi. L-lola…tayo na po.” patuloy sa pag agos aking mga luha.

“F-fidel…alis…k-kayo.” Agad naman akong hinila ni Tiyong.

“M-abuhay ka…a-apo ko…” kasabay ng huling salita ni Lola ay bumagsak ang kamay nitong naka dampi sa aking pisngi. Hindi ko alam pero parang naglaho ang lahat sa paligid. Sa kabila ng pisikal na sakit ay parang di na ako makagalaw sa kinatitirikan. Rinig ko ang tibok ng aking puso at tila para akong sinasayaw ng hangin.

“L-lola!” Ayaw ko siyang iwan pero di ko na siya nagawang yakapin dahil halos kargahin na ako ni Tiyong.

Pumutok ulit ang baril kaya nililingon ko ang papalayong bulto ni Lola.

Patawad Lola.

Iilang putok pa ang sumunod na parang sinusundan kami nito. Naririnig kong may nag sisigawan sa malayo na parang palapit nang palapit.

“Ahh!” hiyaw ni Tiyong at natumba siya sapo sapo ang kaliwang binti. Halos takasan ako ng dugo nang dumaloy doon ang pulang likido. Halos isumpa ko ang langit. Ano itong aking kasukdulang pighati ang aking pinagdadaanan?

“T-Tiyong.”

“Daplis lang to.” Ika niya.

“Papalapit na sina Paquito. Makinig ka! Doon ka dumaan sa kabila at dito ako, ililigaw ko sila. Tumakbo ka lang nang tumakbo. Wag kang titigil! Wag kang lilingon! Kahit na anong mangyari diretso lang ang tingin mo! Maliwanag?” may diin nitong sabi.

“T-tiyong.” pangamba ko habang humahagulgol.

“Patawarin mo ang Tiyong.” sabi nito na may lungkot sa mga mata saka tumakbo sa kabilang daan.

Di na ako tumanganga pa.

Takbo Seff! Takbo!

Walang lilingon!

Diretso lang.

Umalingawngaw ang isang napakalakas na putok na nagpatigil sa akin.

“Tiyong…” tangi kong sambit. At sabay no’n ay kumulog at dahan dahang umulan hanggang sa sa dumadaloy na ang tubig sa aking katawan. Nakisabay ang ulan sa aking pighati.

Kinalaunan ay lalong parami ang putukan na parang nagpapalitan sila ng bala. Sumabay sa tikatik ng malamig na ulan. Kaya patuloy ako sa pag usad hanggang sa makarating ako sa isang mataas na pangpang, nasa taas ako ng bangin, nakakalula ang taas nito. Naririnig ko rin ang malakas na pag agos ng tubig ilog sa ilalim kahit na madilim.

Maghahanap sana ako ng ibang daan nang marinig ang pag krak ng baril at kinabahan ako nang nakatutok sa akin ang baril na hawak ni Paquito.

“Huli ka.” nangatog ang aking tuhod sa kanyang tinuran kaya napa atras ako at nagulantang ako nang marating ang dulo ng bangin.

“Maawa ka P-Paquito.”

“Dito na kita papatayin.” napapikit ako dahil sa nalalapit kong katapusan. Naisip ko si Lola, sa pagkakataong ito ay gusto ko na lamang maglaho. Gusto kong takasan ang bangungot na ito.

“Paquito.” Napamulat ako ng mata nang marinig ang boses na iyon.

Hindi. Hindi maaari.

“Sir Dreyfus.” bati ni Paquito.

Nakatingin ako sa walang emosyong mukha ni Dreyfus. Madilim ang kanyang tingin at ang lalong nagpagimbal sa akin ay ang hawak nitong baril.

“Ano nga utos ko?” malamig nitong sabi.

Dahan dahan siyang lumapit sa habang ang mata ay nakatuon kay Paquito.

“Gusto niyo bang kayo na lang ang bumaril sa kaniya?” Pagak na tawa ni Paquito.

Kinakabahan ako sa nangyayari. Gusto kong takpan ang tainga. Lumipat sa akin ang kaniyang galit na mga mata. Dahan dahang umangat ang kaniyang kamay hanggang sa tumigil ito sa akin.

“Oo.” Maliban sa nakakatutok sa akin ang kaniyang baril ay para akong sinaksak ng punyal nang paulit ulit dahil sa sinabi niya. His eyes is bloodshot cold, there’s a hint of anger, of sadness, of darkness.

Tiningnan ko siya at mataman niya rin akong tiningnan.

“D-Dreyfus…b-bakit?” tanong ko.

Agad na lumuha ang aking mata nang tila di niya ako narinig.

Unti unti mo akong pinapatay.

“Why do you have to do that to Mama? She trusted you.” ramdam ko ang pagpipigil sa kaniyang boses.

“I-” I was about to explain but stopped midway. Hilaw akong napangiti.

“It doesn’t matter, doesn’t it? Ano mang pagpapalowanag ko, you already decided.” sabay tingin sa kaniyang kamay na sa akin parin nakatutok.

 Huminga ako ng malalim. Tatanggapin ko ang aking katapusan. If this is my end, I admit I had bad life.

“Pinagsisihan kong nakilala kita.” I looked at him in the eye while I said those contemplating words.

“Sa s-susunod na buhay, sana… sana di na mag krus ang landas natin.” I closed my eyes.

“Ako nalang ang gagawa! Ang bagal.” Yamot na sabi ni Paquito saka ko narinig ang pagputok ng  baril.

Napa atras ako sa kirot na naramdaman habang sapo sapo ang kaliwang dibdib na may tumatagas na dugo. As I stepped back, I felt the nothingness.

Namamanhid. Di ko alam kung saan ang mas masakit, ang sugat o aking puso?

Pumutok ulit ang baril pero nakapikit pa rin aking mata. Naramdaman akong hinihele ako ng hangin. Minulat ko ang mata, nakatingala ako sa madilim na langit. Habang nakikitangis ang langit ay dinuduyan ako mula sa tuktok ng bangin at hinila ako pailalim ng lupa.

Pinikit ko ulit ang aking mga mata at hinayaang lamunin ako ng dilim at sunduin ni kamatayan.

Pinatay mo ako Aragon.

What is the lesson?

What is the point?

Is there something I must prove or I must do?

If life’s a battle bakit mamamatay akong talunan?

I saw a light and when I opened my eyes. My vision was transfixed to the white ceiling. I can hear the beeping sound of some sort of machine.

An image of an old woman in my arms flashed on my mind.

“L-Lola…”

“Seff?” a man neared me. Everything is blurry but as I focus my eyes I recognized him.

“K-Kuya Dom.” He hugged me tight as he clicked the button beside me and moment afterwards a doctor rushed in and checked me. My body is still aching at may mga sugat.

Pagkalipas ng ilang pagsusuri ay umalis na rin siya.

“Are you feeling dizzy?” he asked with a worried face.

“Kailangan kong pumunta kay Lola… si Tiyang at Tiyong.” I panicked.

He looked at me sadly. Doon ko nakumpirma ang katotohanang gusto kong itanggi. And he looked at me with pure remorse.

“Lola Anita is gone. Your Auntie is fine. Ang Tiyong mo naman ay napilayan.”

My tears pooled again. Di ko alam kung ilang timba na ng luha ang aking binuhos.

“Tinawagan kami ng Tiyang mo para sumaklolo but we’re seconds late. The guards we assigned outside your house was outnumbered. I am sorry, if only I knew it was a big threat, I should’ve…”

“Wala kang kasalanan Kuya Dom.” I consoled him. It was I who insisted to remove the guards and push him away.

“You have been unconscious for almost a week. Pinaghahanap ka parin ng mga pulis and who knows who.” sinubukan kong tumayo at inalis ang mga aparatos sa aking katawan pero nahilo ako at naupo.

“Please stay. You are safe here hanggang di pa okay ang lahat.” pakiusap nito.

“Nasaan ako?”

“Sa safe house namin dito sa Iloilo.”

“Paano ako napunta dito? Sino ang nakakita sa akin? Nahulog ako sa bangin sa pagkaalala ko.”

“Nakita ka niya.” he said.

“S-Sino?” tanong ko.

“Si Lolo.” natahimik ako.

“He always have someone to check on you. Maliban sa guwardiyang pinadala ako, he also had a team on his own. Kaya nang mangyari ang pandudukot sa’yo, he went into that forest with his men to searched for you.” napatango nalang ako. I never thought he would do that.

“Sana hinayaan niyo na lang ako doon.” I whispered.

“Para ano! Para mamatay? Sa tingin mo makukuha mo ang hustisya kung isa ka nang bangkay!” dumagundong ang boses sa loob ng kwarto. Our eyes shifted to the owner of the voice.

Namumula sa galit si Don Primo na lumapit sa amin habang nakatungkod.

“L-Lo.” bati ni Kuya Dom.

“Leave Dominic. Gusto ko siyang makausap.” seryoso nitong sabi. Lumabas naman si Kuya at naiwan akong nanlalamig.

“Dry that tears. Walang Alarde na talunan.” he said with a stoic face. Yumuko ako.

“You look awful. You’re Lola didn’t die just for you to die too.” natamaan ako sa sinabi niya. His eyes are ruthless but behind it I saw a glint of remorse.

“S-Salamat ho Don.”

“You’re my grandchild and I don’t like it when someone so dirty stepped into an Alarde.” Humakbang siya sa bintana. Parang lumambot ang aking puso pero di ako makahanap ng rason para ngumiti

“Punyetang mga Mondejar at Aragon na iyan!” he spat angrily and with a hint of disgust.

“Kasalanan ko ang lahat ng ito. Hindi sana namatay si Lola.” hikbi ko.

“Did you push Elena that day?” he asked.

“H-hindi po.”

“Oh I hope you did, so they have their fair share. Di pwedeng ikaw lang ang naagrabyado.” He seriously said.

“Hindi na bago ang maduduming gawain ni Roman, at di ko alam kung paano niya napasunod ang mga Aragon.” biglang nag alab ang aking galit sa aking puso pagkabanggit niya ng mga pangalan.

“Para sa kapangyarihan? Linti! De puta! Magbabayad sila!” hasik nito. I can hear his constant squelching due to anger and irritation.

“D-Don nasaan ho ang katawan ni L-Lola.” Pag iiba ko nang usapan pawa iwaksi ang ang galit na nararamdaman.

Lumamlam ang mukha nito. “Ililibing siya bukas.”

“Gusto ko hong pumunta.”

“For Pete’s sake, no! Pinaghahanap ka ng lahat! Sa pagkakataong iyon baka tuluyan ka nang mamatay.” may banta sa tinig nito.

“P-paki usap.” hagulgol ko. Napa buntong hininga siya.

“Bueno. Stop crying. I’ll talk with Dom about it.” tanging nasabi nito saka lumabas at naiwan ako sa kwarto na tulala habang humihikbi.

Kinabukasan ay sumakay ako sa isang taxi na inihanda ni Don Primo rather than the Mercedes Benz to create diversion. Katabi ko siya at katabi naman ng driver si Kuya Dom. Marami akong iniisip kaya di ko napansin na nasa sementeryo na pala kami.

Mula sa malayo ay tanaw ko ang mga taong nakaitim. Kilala ko ang karamihan at di nakaligtas sa aking mga mata ang isang puting parihabang kahon na akay akay ng mga kalalakihan.

“L-lola…” hagulgol ko at bubuksan ko na sana ang pinto ng sasakyan pero pinigilan ako ng Don.

“Wag. Maraming mga tauhan ang Mondejar at Aragon sa paligid.” sambit nito kaya napabalik ako sa kina uupuan at doon binuhos ang luha at sakit.

Pasensya ka na La at di kita maihahatid sa iyong huling hantungan.

Patuloy ako sa pag iyak at di naman nagsalita ang aking mga kasama.

Nakita ko si Tiyang na nahimatay habang yakap yakap ang kabaong ni Lola. Si tiyong naman ay tahimik na humihikbi habang nakasaklay. Naaawa ako para sa kanila.

Sa tabi nila ay si Elias na nakayuko at pinipigilan ang luha, may galos ang kaniyang mukha. Gayun din si Aeon at Vaughn na nakikiramay.

Napadako ako sa babaeng umiiyak sa tabi ni Tiyang. At napakuyom ang aking kamao.

Marielle.

Kaibigan? Pagkatapos mo akong ipagkanlulo kina Paquito! Bumalik sa akin ang kaniyang imahe na nakatayo lang sa tabi habang hinahabol ako nina Tisoy.

Anong ginawa kong mali sa kaniya? Bat niya ako tinraidor? Bakit?

Marami akong napagtanto. Matagal na kaming magkakilala ni Marielle pero mali ako nang inakalang lubos ko siyang kilala.

Know your friends really well. Anyone can betray anyone.

“Here comes the fine meat.” bilin ni Don Primo sa tabi ko habang nakatuon ang tingin sa taong dumating sa burol.

Parang umakyat ang lahat ng aking dugo sa ulo. Nagdilim ang aking paningin at parang gusto kong sumabog at sumigaw.

Si Don Roman na napapalibutan ng mga guwardiya niya at may hawak na bulaklak. Tumabi ito gilid kaya di napansin ni Tiyang na ngayon’y pinapaypayan ng iilan.

Lalo akong nagngingitngit sa galit nang masilayan ang dalawang tao sa likod ni Don Roman.

Si Dreyfus Aragon at Aniqah Mondejar na naka angkla sa bisig ng lalaki. Kapwa sila naka salamin para itago ang mga mata.

Lumukob sa akin masidhing inis at walang hangganang galit na parang gusto kong tumakbo palapit sa kanila at sakalin at pagsasampalin. Lalo na nang naisip kong baka sa loob ng mga salamin na iyan ay nakatago ang kanilang tuwa at kasiyahan. It’s a gruesome feeling to see the root-cause of Lola’s death attending her funeral.

Gusto ko silang patayin.

Di ko alam na mariing hinahawakan pala ni Don Roman ang aking kamao para pigilan sa ano mang aking magagawa.

Unti unting humuhupa ang mga tao, pero salungat iyon sa aking galit na di ko alam kung kailan matatapos.

Sinunod ng aking mata ang dalawang tao na lubos kong kinamumuhian. Kung nakakamamatay ang aking tingin ay siguro akong kanina pa sila abo na nilalaro ng hangin.

Seryoso ang mukha ni Aragon habang nag uuyam naman a ngiti si Aniqah habang papasok sa loob ng kanilang sasakyan.

Sukdulan na ang aking pagkamuhi, ang aking nag-uumapaw na galit.

Pinalis ko ang luha saka diretso ang tingin sa harap.

“Gusto kong iparamdam sa kanila ang aking poot.” malamig kong sambit. Di ko alam kung bugso iyon ng aking nararamdaman pero iyon ang aking nasambit. Napatingin naman sa akin ang dalawa.

“Paano mo yan magagawa? Mahina ka. Masyadong ka pang marupok.” tugon ni Don Primo.

“Lo.” Suway ni Kuya Dom.

Tinitigan ko si Don Primo sa mga mata at napatigil siya ng saglit.

“Tulungan niyo po ako Don Primo. Paki usap.” Pero sa tono ng aking pananalita ay hindi iyon pakiusap kundi utos. I saw his chesire smile.

“Why do you think so?” panunudyo ng matanda. I looked intently in his eyes.

“Optimates numquam obliviscamur.” 

“That’s an Alarde.” Tumawa ang matanda.

“Gagawin ko ang lahat. Ibabalik ko ang lahat.” lalong humigpit ang pagkuyom ng aking kamao.

Pinatay niyo ako.

Wala na si Lola.

Di ko alam kung paano makakabangon sina Tiyang.

Wala akong magagawa sa ngayon. Isa akong hamak na alikabok sa lahat.

Pero bibitbitin ko ang galit na ito.

Sumeryoso ang mukha ni Don Primo.

“Tandaan mo, wala na itong atrasan.” babala nito.

“Pero babalik ako. Babalikan ko silang lahat.”

Ngumiti ng saglit ang Don.

“Tawagin mo akong Lolo.” sabi nito saka inutusan ang driver na humayo na.

Babalik ako.

At sa aking pagbabalik di na ako ang iiyak.

Di na ako ang kinakawawa.

Di niyo na ako kaawaan.

Luluhod kayo at uubusin niyo ang dasal sa lahat ng santo na kilala niyo…

Sa labinwalong taon ko, alam kong isa akong mabuting tao.

Pero may hangganan ang lahat.

Di niyo alam…

Isang halimaw ang nilikha niyo.

-McK-

Chapter 38

Pumasok sa isipan ko kung ano itong pinasok ko pero hindi ako umatras, hindi ako aatras. Every time my eyes fall shut, my Lola’s lifeless face lingers in the dark—A haunting silhouette, a whisper from beyond. And there, too, are the faces I long to bury. Six feet under, where shadows are meant to rest.

How do you bury a memory that claws at your soul? How do you silence the ghosts that refuse to leave?

Sinama ako ng mga Alarde sa US, Lolo, Kuya and me. They gave me fake identity para mapuslit palabas ng bansa dahil siguradong alerto ang lahat sa akin. Because the news is all over the country.

Palagi akong wala sa sarili. Every time I doze off, my mind becomes a battlefield. The moment my eyes close, I’m no longer drifting into peaceful slumber. Instead, I’m staring into an endless void, a blank expanse where my thoughts collide in chaos. In that moment, the faces of my past rise to the surface. Not the ones I miss or love, but the ones I wish I could forget.

The longer I stare into the blankness, the more my mental state unravels. It’s as if I’m caught in the center of a storm, unable to escape. Lolo had me consulted to a Psychologist to cope my emotional, behavioral, and mental health challenges through various therapeutic interventions and counseling. That realization hits hard, doesn’t it? It’s so easy to underestimate what we don’t personally understand—until life flips the script. Experiencing depression and anxiety firsthand can be incredibly humbling. Suddenly, all the things that seemed like “overreacting” start making painful sense.

You’re not alone in this shift of perspective. Many people only truly grasp the weight of mental health struggles once they go through it themselves. And it’s okay—it means you’re growing in empathy, in understanding, in self-awareness. That’s not weakness- that’s strength. Halos sukuan ko ang sarili ko on the process but not Lolo and Kuya.

Kuya Dom is more calm and subtle but Lolo isn’t. He pushed me to survive the darkness eloping me. His angry voice and painful words snapped the hell out of me. It took me four months to somehow recover and understand that what’s lost can never be found iyon ang mas masaklap.

They didn’t tell anyone about me and when my mental state is in equilibrium ay saka nila pinapunta sina Donya Lucille at Don Dominador, my biological parents. They both cried and sorry for everything I’ve been through. We’re okay but I couldn’t give my genuine smile, dahil di ko kaya. Lolo told them the situation I encountered in Philippines. That I am under treatment and recovering, that I am shaping myself as an Alarde and we should keep it dicreet but what they didn’t know is the sinister justice in my mind. That  thing is just between me, Lolo and Kuya.

Habang lumilipas ang panahon, hindi humuhupa ang sakit—bagkus, lalo lamang itong lumalalim. Ang galit na matagal ko nang kinikimkim ay unti-unting lumalaki, sumisiklab sa dibdib na tila apoy na walang tigil sa pag-alab. At sa bawat araw na dumaraan, ang aking kagustuhang maghiganti ay lalong tumitindi—hindi dahil sa kahinaan, kundi dahil sa sugat na paulit-ulit na binubuksan. Hindi na ito simpleng damdamin—isa na itong panata na hindi ko basta-basta bibitawan

Pero hanggang kailan ako mananatiling ganito? Hindi ko kayang abutin ang higit pa kung mananatili akong nakakulong sa kahapon. Kailangan kong maging mas matatag—isang taong karapat-dapat, may kakayahang gumawa ng pagbabago. Para sa lahat ng nasayang, sa lahat ng sakit, sa lahat ng panahong ako’y nanahimik—panahon na para bumangon at maging mas higit pa.

I convinced my Lolo that I should erase my old self and create a new one. Everyone disagreed at first but my will to do it managed to convince them.

I will be a woman. Not just in form, but in strength. A woman who rises from the ashes of her own pain, who turns silence into fire, and wounds into wisdom. I will let my past refine me. I will walk with grace, and speak with power I will be a woman—not the kind the world tells me to be, but the kind my vengeance demands me to become. Unbreakable. Obdurate. Unstoppable. 

Hindi rin madali. I spend two years taking care and grooming my body. Para handa siya sa major operation. Kaya those two years I took pills and prescribed medications to slowly adjust my body to the changes.

My doctor told me na di daw mahirap dahil ang katawan ko ay may kaliitan and I have female physique and feature. Most of the time Kuya Dom faced my tantrums and mood swings that’s major side effect of pills but his patience is something I am grateful for.  My breast is starting to grow and my buttocks’ getting more plummy, tamang tama sa maliit kong bewang. My hair is growing longer.

Exercise and going to gym are necessary and helpful too to firm my body at ma improve ang aking balakang at legs. I was also enrolled in taekwondo and self defense class. Kuya Dom is very serious regarding that matter. He constantly reminded me that I have to learn how to defend myself.

“I’m ready.” the surgeon nodded to my response.

The air in the operating room was cold. Sterile. Almost too quiet, like the calm before a storm. As I lay down on the table, staring up at the ceiling lights, everything else around me faded into a blur. Nurses moved, machines beeped, but all I could hear was my own heartbeat echoing in my chest. Fast. Steady. Certain.

This was it.

There is no going back , I told myself. I had carried that thought for months, maybe years, but in that moment, it felt different. Heavier, but not in a way that dragged me down—more like armor, like truth.

I didn’t know what waking up would feel like. I didn’t know if the pain would hit first, or the relief. But I knew one thing: when I opened my eyes, I’d be stepping into the most honest version of myself.

And then it happened.

I woke up.

There was a stillness. A silence, not of emptiness, but of peace. Something inside me shifted—subtle, yet seismic. I didn’t feel like someone new. I felt like someone finally whole.

I am a woman.

Not because of the surgery. Not because of the labels. But because I claimed it, because I became it, because I always was. This was not just a change. This was success . This was me—arrived. Not just in body, but in soul, in spirit, in certainty

It took months to recover and adjust. Nang lumabas ako ng facility ay naiiyak akong niyakap ni Mama. Lahat sila ay naka abang sa akin and their eyes are completely filled with awe.

“Finally, I have a beautiful daughter.”

“Ang aming unica iha.” Papa uttered as a tear escape in his eyes at nagayakapan sila ni Mama habang masaya akong tinitigan.

“Whatever’s happens, I am your Kuya. I’ll protect you no matter what.” saka ako niyakap ni Kuya Dom and I smiled and I hugged him tightly.

“Thank you Kuya.”

“Welcome to the family apo.” bati ni Lolo sa likod.

He looked authoritative and oozing with power but that time he smiled. I neared him. kinuha ko ang kaniyang kaliwang kamay touched it on my forehead.

“Apo. Ito na ang simula.” he uttered as he gently tapped my shoulders. At sa punto na iyon, di ko maiwasang ngumisi habang nakatingin sa mata ni Lolo.

“Oh your eyes. I saw a younger version of me.” he affirmed.

Our intel in Philippines is doing a great job and now Lolo oriented me with the news in Antique that he gathered all the years. I understand their secrecy dahil ayaw nilang maapektuhan ako nito. Now, all tiny details laid in front of me. Nagising na daw ang Donya Elena sa kanyang pagka comatose five months after the incident and took a lot of time for her to recall her memories, until last year.

One day Lolo called me to relay the information he discovered.

“The Aragons stopped the investigation about your case, though it is useless because everyone thought you are dead.” he said on the phone. So akala pala ng lahat inuuod na ako.

“After the incident on the cliff, I ordered my men to have someone replace you in the river. Isang patay sa morge ang inakala nilang ikaw na palutang lutang sa ilog.” he continued. I was shocked with his revelations

“Paano Lo? Hindi ba sila magdududa?” I asked worriedly.

“Calm yourself. Pinalitan namin ang damit ng bangkay gaya ng suot mo noon, ilang araw nang di natagpuan ang iyong katawan kaya inakala nilang ikaw yon, halos di makilala dahil lasog lasog ang katawan, naagnas at inuood.” I almost threw up dahil sa narinig.

“What if they had that corpse tested for affirmation?” I asked.

“Don’t worry about it, kung ikaw man yon the results will still be negative kung ipapa-DNA test kayo ni Becca dahil di naman kayo magkadugo. To make things less complicated, we paid the the geneticist triple the price.” Lolo smiled devilishly. 

“They held a funeral for you.” added.

“Po? Si Tiyang? Alam niya ba na di ako yung inilibing nila?” I panicked.

“No one knows except us remember? She was devastated of course but she’s okay now, it’s been over two years.” 

Para akong na gi-guity pero para rin sa kanila ito. Tama yon. Naka move na siguro ang lahat but not me.

“Anyway, the case was closed dahil inamin ni Elena nanadulas daw siya sa hagdan at wala kang kasalanan. Bullshit!” Lolo angrily spat. It saddened me a bit.

“They brought you hell because of petty assumptions and baseless conclusions!”

“I don’t think so Lolo. The Mondejar hates me a lot, and with their collusion with the Aragons… they really wanted it for me” here I am again. Letting my anger eat me. 

“What’s your decision? You coming back to Philippines?” Kuya Dom asked behind me right after Lolo’s exit.

Ganito sila palagi. Lolo and Kuya take turns to visit me here in Vegas but most of the time si Kuya ang palagi kong kasama though alam kong kailangan siya sa Hacienda Alarde because we have a big business there.

Umiling ako.

“Di pa ako nag uumpisa Kuya.”

“Ayaw kong magpadalos dalos ka sa desisyon. You have a life ahead of you. I want you to be happy.” malungkot nitong sabi.

“Di ko ito pagsisisihan.” I seriously uttered. Saka ako tumalikod. Hinarap ko ang salamin at pinagmasdan ang sariling repleksyon habang sinuskulay ang may kahabaan kong buhok.

“I will never be truly happy.” I said coldy and in the reflection, I saw Kuya’s sad eyes.

Nag enroll ako sa iniversity but I am home schooled. Masyadong overprotective si Kuya kaya naman they gave me the best instructors and tutors. I graduated after two years and I knew I nailed my acads. I also studied women etiquette, how to think one and how to act one.

Sa dalawang taon na iyon ay nag aral ako ng maigi, I took business of course. Then I earned my degree after two more years. While studying doon ko nakilala ang mga panibagong kaibigan, some of them are pure americans and some are half blooded Filipinos including Dustin but this time I am extra careful because I have poor judgement pagdating sa taong papasok sa buhay ko but I didn’t hid them the fact that I am a transgender and tanggap nila iyon.

Sa kanila ko rin natutunan ang mag party, clubbing, drinking, more on socializing kaya isang araw ay may lumapit sa aking talent scout at nag offer na gawin akong model. I declined the offer dahil di iyon gusto ni Kuya, but for my Lolo… he keeps on saying I should grab every opportunity kaya tinaggap ko iyon. After ilang photoshoots, my names drastically rose from the modeling and fashion industry. In no time I am one of the highest-paid model in the US, but my one condition is all my shoots ay i re-release lang sa US, and some other countries habang naka block naman ang Pilipinas.

Dustin and I became friends. He reminds me of someone pero magkaiba sila. They have a company in US and he handles it kaya from my own business and modelling ay nakabili ako ng malaking shares. And honestly, Dustin and my ideas clicked really well, parang iisa lang ang utak namin sa business and we worked really hard. Nang una ay naiilang ako pero di nagtagal ay nagpapalitan na kami ng sikreto.

Halos nasa kanya ang spotlight because he is the CEO of RCTI Industry, a big construction company habang sa dilim naman ako. But I like it dahil sinesekreto ko ang pagiging business minded ko even Kuya and Lolo doesn’t knew about it. Tutol sila nguna dahil we also have family business here and I can be the CEO if I wanted to but I told them, I want to explore and try other things. At the end they agreed dahil matigas ang ulo ko. Inakala lang nilang I am a model and at the same time isang manager sa isang branch ng RCTI dahil magkaibigan kami ni Dustin. Umangat nang umangat ang kompanya kaya nakilala na ito sa buong mundo. Kaya eto ako ngayon at nagpapakasasa sa kayamanang meron ako.

Months to years, everything is working well maliban sa isa…

Ang aking galit na di parin humuhupa.

Binabalita sa akin ni Lolo ang lahat ng kaganapan sa Pilipinas. Our business is doing well but the collaboration of Mondejar and Aragon always put the Alarde in second na lalong gumagatong sa aking puot.

Nakikibalita rin ako tungkol kay Tiyang at Tiyong na ngayo’y naninilbihan parin sa Hacienda Aragon.

Hintayin niyo ako Tiyang.

Marami akong natutunan, I’m not a bitch but I play my own game when it comes to boys. Filling their heads with lust and strong urgency to have me. I am everyone’s fantasy, the fantasy they can never have.

I learned my lesson already.

So despite everything I have, they call me heartless. The angel who can bring everyone to hell.

Passengers of flight 107-F3 we have landed Kalibo International Airport. Thank you for being with us.

Rinig kong sabi ng isang crew. Di ko alam kung saan saan na ako dinadala ng aking pag iisip.

Eight long years. I dreaded for this moment. And now I am back!

Gosh! No one told me that KIA is definitely the centre of the climate change. Para akong tinutusta.

I effortlessly comb my long black hair, bagsak ba bagsak ito hanggang bewang. My white slide dress from Dior hugged my Victoria Secret Angel- body, revealing my luscious skin, the skin that Vegas wanted to see more. My Prada shoes created a ticking sound every time I step. I slid my hand from my Goyard Saigon PM Bag to get my phone.

My black sunglasses hid my eyes but my perfect red lips suppress a small smile as everyone I pass by continue to follow me with their lustful and amaze eyes. Lahat ng mga lalaki ay walang hiyang minamata ako na parang hinuhubaran, ang iilang babae naman ay naiinis na namamangha sa akin saka sinumbatan ang kanilang lalaking kasama.

I walked with grace, with confidence, and with a sultry aura that I didn’t need to force—it simply radiated from me. Every step felt like it echoed louder than the last, not in sound, but in presence. The hallway might as well have been a runway. Heads turned. Eyes followed. But for once, I didn’t shrink under the spotlight. I embraced it.

Let them look. I wasn’t walking for them. I was walking for me .

For the little me who once hid behind old clothes and silenced dreams. For the version of myself who waited years just to feel real in her own skin. And for the woman I had become—poised, proud, powerful.

I felt the sway of my hips, the rise of my chin, the subtle curve of a smile that said I’ve arrived . There was no room for shame here. No space for apology. I walked like I owned the world. Because in that moment, I did.

Just watch me.

The airport is hot but excuse me… I am the hottest being alive.

I was about to call Kuya pero nakita ko siyang nakatayo at naghihintay sa akin sa gitna ng lobby. Magkadugo mga kami dahil ang ganda ng genes namin. Nakamata siya sa kaniyang relo.

My time conscious bother. I laughed inside.

Nakita kong tinitingnan siya ng mga babae at di niya ito napapansin. I saw one girl na palapit sa kaniya. My mischievous smile appeared.

Right when the girl was about to say something, inunahan ko na siya.

“Honey! I’m here.” Di ko gaanong kalakas na tawag.

His eyes drifted to me at napabuntong hininga. Tiningnan ko ang babae habang lumalapit ako at nakataas ang kilay nito.

“What time is-.” leksiyon sana ni Kuya pero agad akong lumapit sa kaniya para halikan sa pisngi.

“I’m sorry hon, I was lost.” pagpapacute ko habang nakangiti. His brows furrowed na parang What the hell am I doing?

Hinawakan ko siya sa braso at nagsimula kaming maglakad. Tiningnan ko ang babae sa likuran and I flashed my sweetest smile, more on nakakairita.

The girls eyes went big at napatunganga lang ito sa amin.

“Silly.” tanging nasabi ni Kuya habang papalayo kami.

“Stop doing that.” He added habang ginigiya ako sa kaniyang sasakyan. Sa amin parin nakatingin ang lahat.

“Why is your clothes like that?” he looked at my dress. I rolled my eyes.

“I’m a model remember? I should maintain my image.”

“Nasa Pilipinas ka.” He reminded me.

“Whatever!”

“At ang payat mo. You should eat a lot.” my eyes rolled again.

“I’m not fat. This body is worth dying for.” I smirked.

“Whatever.” Aba gaya gaya.

“Hey nasaan yong kotse ko?” I asked.

“Baka pagod ka daw sa biyahe kaya ka pinasundo sa akin ni Mama. You’re car is on the garage back in the mansion.” He replied kaya napatango nalang ako.

Agad kong kinuha ang aking cellphone at nag muni muni habang nag dra-drive siya.

“Little Sis.” he called.

“Yes Kuya?” Napatingin ako sa kaniya.

“Welcome back.” He smiled genuinely.

“I really am back.” tanging nasabi ko. My eyes went outside. I saw a vast space filled with greenery.

It was a long ride pero napaayos ako nang upo nang makita ang sign board sa kalsada

Welcome to Antique

Where the mountain meets the sea.

A familiar sensation made my heart throbbed.

“Kuya pwede bang dumiretso muna tayo sa sementeryo sa Culasi.” I requested.

“Our mansion is in Panda-.” tumigil siya nang makita ang mukha ko na malungkot na nakatingin sa langit.

“Delikado. Baka may makakita sa iyo doon. The case is close pero di natin alam.” pangamba ni Kuya.

“Please.” I plead at napabuntong hininga nalang si Kuya.

Moments later I found myself walking on the wide cemetery. Mag aalas kwatro na.

The green grass seems relaxing. Hanggang sa napahinto ako sa dalawang puntod na magkatabi. But my eyes stayed on the plaque written with the name that made me tremble. Kuya stayed meters away from me.

Rest in eternal peace,

Anita L. Guanzon

The warm wind encircled me, as if it is greeting me.

Lumuhod ako at mula sa bag ay nilabas ko ang pulang branded na lipstick saka perfume. I bought it bago ako umuwi sa Pinas.

“Para sa iyo to La. Gamitin mo yan, naku ang mahal niyan at limitado lang yan sa mundo. D-Diba gusto mo ng lipstick na pulang pula?” I laughed without humor.

“S-Saka ang perfume, alam kong paborito mo ang amoy ng rosas.” I paused for a while.

Naglagasan ang aking luha habang inaalis ko ang patay na damo sa paligid.

“Pasensya na L-La ngayon lang ako na-nakadalaw. Pero narito na ako. Binalikan ko kayo.” hagulgol ko.

Kasabay ng pag ihip ng hangin ay ang mga dahon ng mahogany na naglagasan, nakisabay doon ang aking mga luha na pitong taon kong inimbak.

Ito na ang huli kong pag iyak.

“Nagsisimula palang ang lahat Lola.”

By every tear I turned into fuel. By every you’ll never make it  I carved into a stepping stone. This vengeance isn’t bitter—it’s bold. It doesn’t destroy; it declares. 

I came back for every part of myself that was once silenced, shamed, or shattered.

I came back dressed in confidence, walking taller than ever, my scars worn like medals.

I’m not here to play small. I’m here to reclaim space. To take up air. To write my story, in bold ink, on my own terms.

They thought they could break me.

But here I am.

I am back—with vengeance.

Here comes Seffira Dominique Suarez Alarde.

McK

Chapter 39

“Kuya give it back!” I scowled habang sinusubukang abutin ang phone ko sa kamay niya.

Kakarating lang namin sa mansyon namin. Yes, namin! Kaya heto kami ngayon at parang batang nag aagawan.

“Enough with your phone Seffie. You should relax.” he reasoned out kaya tumalon talon pa ako. Kuya used to call me that at nasanay na rin ako kaya I let others call me that as my nickname.

“Look at our children. I never thought this day would come.” maluha luhang sabi ni Mama na sa harapan na pala namin. Kayakap nito si Papa na nakangiti sa amin kaya napa pormal ako ng tayo saka sila nilapitan at hinalikan sa pisngi.

“I hope you’re here for good Iha.” Papa smiled.

“How I missed you my daughter.” mas hinigpitan ni Mama ang pagkayakap sa akin.

“Your daughter can’t breath Lucille.” Suway ni Lolo na pababa na ngayon sa hagdanan palapit sa amin.

Lumapit ako sa kanya.

“Lolo.” I hugged him.

“Welcome home apo. You should take a rest first. We’ll talk later.” ngumiti si Lolo sa akin saka ako giniya ng mayor doma sa itaas sa aking kwarto. Marami pa sanang sasabihin si Mama subalit nagpaubaya nalang ito.

The mansion is big. Kasinglaki nito ang mansiyon ng mga Arago—.

That name again.

Di ko alam nakatulog na pala ako sa kama. Nagising nalang ako dahil sa kailangan nang maghapunan.

“Anak you should eat a lot.” Sabi ni Papa habang inaalok sa akin isang putahe.

“Domeng hayaan mo na si Seffira, she’s a model. Carbs are lethal.” Kumindat sa akin si Mama.

“Girls and their bodies. Seffira’s always on diet.” Umiiling na sabi ni Kuya.

“Who says I’m on diet.” kinuha ko ang pagkain at walang arteng kinain iyon. My girls in Vegas shouldn’t know about this. They will freak out.

Habang kumakain ay nagtatanong si Mama at Papa tungkol sa akin, I didn’t mind because I agree that we have a lot of catching up to do.

Matapos kumain ay umakyat na sina Mama at Papa para magpahinga habang pumunta naman kami ni Kuya sa opisina ni Lolo para mag usap.

“The Aragon’s business are expanding. Hindi naman tayo nalulugi pero di tayo umuusad.” Problemadong sabi ni Lolo.

“The Mondejars are playing dirty, sinusulsulan ang ating magagaling na empleyado para lumipat sa kanila at sa mga Aragon. I’m worried. What if it is the start of our downfall?” humigpit ang kamay ni Lolo at kasabay non ang pagkuyom ng aking mga kamao.

“Lo you should take a rest.” Kuya suggested.

“How can I?” Tumingin si Lolo sa akin.

“I hate to admit it but the gap is eating us up.” He added. Naawa ako sa matanda. Ilang taon nilang paghirapan ang umunlad ang haciendang ito pero mawawala iyon dahil lang sa mga sakim na gaya ni Roman Mondejar. I aslo felt sorry because I let Kuya and Lolo handle our business without me helping them out.

“I’m here nakakalimutan mo na ba? I have a lot of cards on my sleeves.” I smiled. Napatingin naman sa akin ang dalawa.

Nilagay ko sa mesa ang envelope na hawak ko.

“These are the transactions,the plans and projects of the Aragons for the next few months.” Napatingin sila doon pero di nagsalita.

“Di pa close ang lahat ng deals nila and I can work on that. They stole something from us at babawiin ko yon ng doble.” I smirked.

“H-how did you get this?” Lolo asked na parang di makapaniwala dahil limitado lang talaga ang nakakaalam ng mga mga proyekto ng mga Aragon at Mondejar.“

“I have eyes, ears and hands everywhere. Lolo I’m your apo, I am an Alarde. I didn’t spent years in US just to dolled up and act barbie.” I innocently uttered. Lolo smiled.

“You got your appearance from your parents pero sa akin ka talaga nagmana.” He laughed.

“Kaya wag kang ma depress jan Lolo baka itakwil kita.” I laughed and so was him.

“Kaya magpahinga na kayo. I will just update you my plans.” I said as I kissed him goodnight.

“Okay. Now, you prepare yourself and literally doll up for tomorrow’s party. I’m gonna introduce you to everyone just like our plan A.” He smiled at lumabas na ako.

“Sigurado ka ba rito?” Kuya Dom asked behind me.

“You should rest too Kuya. Nagmumukha ka nang kwarenta anyos sa stress. Ako na ang bahala mula bukas.” I uttered. Tama planado at organisado na ang lahat sa utak ko.

“Ako naman ngayon ang tutulong sa inyo.” dagdag ko.

“I never thought having a sibling could be this good.” ngumiti ito saka inakbayan ako para ihatid sa kwarto.

“Kuya?”

“Yeah” he answered.

“Could you introduce me to your friends?” Tiningnan ako ni Kuya saka ako tumakbo papasok sa kwarto saka ini-lock iyon at humagikgik.

“Seffira! I said no more boys!” Sigaw nito sa labas ng aking kwarto. Oh he hates it. He doesn’t like issues about me and my boys.

Boys? I remembered. Back in the U.S., they weren’t lovers. They weren’t partners. They were test kits. Experiments.

Naive little trials I ran in the lab of my becoming, testing how far I could go, how real I could feel, how much of me I could reveal without breaking. Some were sweet, some stupid. Some thought they were in control. They weren’t.

And once they served their purpose and once I had learned what I needed, felt what I wanted, or seen what I feared—they were gone.

Discarded.

Not out of cruelty, but necessity. Because they were never meant to stay. They were temporary checkpoints on the path to my truth. And I had no room for dead weight. I wasn’t looking for love then. I was looking for fragments of myself in the reflections of others. And when they stopped reflecting what I needed, I moved on.

Cold? Maybe but when the world teaches you to survive before it teaches you to love, you learn to be the one doing the leaving. Gaya ng pagtapon niya noon sa akin.

Kinaumagahan ay niyaya ako ni Kuya na mamasyal dahil mamayang takipsilim pa naman gaganapin ang party.

Di maiwasang mapangiti nang baybayin namin ang daan papuntang Culasi. Sa nakalipas na mga taon ay umunlad na nga ang bayan. Maraming naglalakihang establisyemento ang napatayo, ibang iba na ito di gaya ng dati.

Bumaba kami ng kotse at sa amin nakatingin ang lahat kaya lalo akong na conscious dahil baka kilala nila ako. Halos pamilyar ang mukha ng iilan kaya lubos akong natuwa. Hanggang sa napadpad kami sa pwesto namin dati ni Lola. I felt nervous dahil baka makilala ako ng mga tao. But my nerves calmed when I felt Kuya’s hands intertwined mine for assurance. Without words I know it meant comfort.

I exhaled, I am not Seff, I am Seffie, and we’re two different entity.

Abala ako sa pagpili ng mga sariwang prutas nang may tumawag kay Kuya sa likuran namin.

“Sir Dominic.” Pamilyar na tinig ang aking narinig.

Nang umikot ako ay biglang nanghina ang aking mga tuhod na agad naman akong inalalayan ni Kuya.

In front of me is Tiyang Becca. Tumanda ito ng konti at kitang kita ang lungkot sa kaniyang mga mata na pilit kinukubli. She is holding a basket. I guess nanininda parin sila rito tuwing Sabado. Sa di kalayuan ay naroon si Tiyong na pa ika-ikang naglalakad.

“Aling Becca.” bati ni Kuya kaya napakapit ako sa braso niya para sumoporta.

Napatingin sa akin si Tiyang, he looked at me intently but I gazed away, afraid to be recognized. Ngumiti siya sa akin. Mabuti nalang at nakasuot ako ng shades kaya nakatago ang aking mga mata. Gusto ko ulit siyang mayakap.

That person who made me feel safe before I even understood what safety really meant. Her embrace was home, her embrace will remind me of Lola. Sa tuwing yayakapin niya ako, parang ako’y hindi kailangang magpanggap, hindi kailangang magpaliwanag. And God knows how much I tried to stop myself from throwing myself at her.

“Ang ganda naman iho ng girlfriend mo. Tama nga ang usap usapan na bayan na may kasintahan na ang tagapagmana ng mga Alarde.” napahagikgik ng konti si Tiyang.

Marami silang pinag uusapan pero nakatayo lang ako at nakikinig, natatakot na mapa amin ako bigla. Mukhang masaya naman si Tiyang pero di ako nasisiyahan sa sitwasyon.

Nagpaalam na ito sa amin dahil maraming kustomer. Gusto ko mang makasama pa siya ay pinigilan ko ang sarili.

Inalo naman ako ni Kuya nang maramdamang nalulungkot ako. Kaya napagpasyahan naming uuwi nalang.

Pagsapit sa mansyon ay naka assemble na ang venue at organize na ang lahat. Pinaghandaan talaga nila ang pagtitipong ito. I went to my room ang took a rest. Nagising nalang ako dahil kay Mama na excited makita akong nag aayos.

Nag hire pa talaga siya ng makeup artist para sa akin, nakahilera din ang mga branded na dress, heels and jewelries. Kaya kong ayusan ang sarili ko pero di na ako nagreklamo dahil ayaw kong sirain ang moment ni Mama.

“I longed for this. This mother- daughter bond.” wika ni Mama.

“I’m sorry anak. Di kita nadamayan sa loob ng labinwalong taon.” mangiyak ngiyak na sabi nito.

“Ma it’s okay. We have a lot of time together. Saka masisira ang makeup mo. Ayaw kong masira ang image ko na may pangit na Mommy.” I joked kaya tumawa nalang siya. Suddenly she gave me a box and my mouth dropped at halos mapatili ako.

“Gift namin ng Papa mo.” she said.

“Stuart Weitzman Ruby Slipper! It cost one point six million US dollar Ma!” I exclaimed. I just saw it launched a week ago at di ako nakabili dahil limited edition ito at nahuli ako.

“Wear it tonight.” I hugged her tight.

“Thank you Ma, and please tell Papa too.”

Di nagtagal ay lumabas na sila ng kwarto kaya nagbihis na ako. Napatingin ako sa salamin. I wore a black bodycon long dress from Oscar de la Renta, It wasn’t just a dress. It was a statement .

Pitch black—bold, unapologetic, like a dark night poured into fabric. The satin clung to my body like it was custom-made by destiny herself. Every curve honored, every line intentional. The neckline dipped just low enough to tease, but not plead. And then there was the slit. High and daring. Rising all the way up my thigh like a whisper of rebellion, inviting the air to dance against my skin

“Change your clothes.” Napalingon ako sa pinto and I saw Kuya on his three piece suit, he looks dashing but his smug face made me rolled my eyes.

“If a guy stares at you for more than thirty seconds, I’m gonna break their neck.” He threatened.

“Kuya wag kang OA. For sure narami kang mapapatay mamaya doon.” I smiled as I took a last glance in the mirror.

“They’re starting and Lolo is giving his message. We should go.” Lumapit ito sa akin kaya inangkla ko ang aking kamay sa kanyang braso. He’s my escort. I just nod as an answer.

Nasa garden sa labas ng mansyon ang venue kaya ma a-accommodate talaga ang lahat dahil sa lawak nito.

Sa pagkakaalam ko ay imbitado ang lahat ng mga mayayamang pamilya sa iba’t ibang bayan at maging ibang probinsya sa engradeng pagtitipon na ito. May mga malalaking businessman rin dahil pagkakataon ito para mapalawak ang koneksyon. Meron ring mga media dahil maliban sa pabonggahan ito ng damit at ayos ay siguradong laman din ng pahayagan at balita ang mga tsismis na lalabas dito.

“Sinigurado talaga ni Lolo ma madami ang press ngayon para ipakilala ka sa buong lalawigan maging sa bansa.” wika ni Kuya habang tinutunton namin ang hagdanan pababa. Ang mga katiwala na napapadaan sa aming gawi ay natigilan at namangha.

“Andiyan na ba sila?” I asked Kuya.

“Oo. Kompleto ang pamilya ng mga Aragon, gayundin ang mga Mondejar.”

Parang bumigat ang aking dibdib sa galit. Tama, di dapat ako magpadalos dalos.

Nasa paanan na kami ng malaking pinto at nasa labas nito ay mga okupadong mesa kung saan naroroon ang iba’t ibang pamilya. Lahat sila ay nakatingin sa kabila salungat sa kinalalagyan namin. Lumabas kami ng pinto ng walang ingay at bumungad sa aking paanan ang pulang carpet patungo sa kabila. Di naman kami napansin ng lahat dahil tutok sila kay Lolo sa ibabaw ng maliit na entablado na nagsasalita.

Nanatili kami roon ni Kuya habang ang aking mata ay naglalakbay sa madla.

Kilala ko ang iilan. Sa isang mesa ay naroon ang pamilya Salazar kasama si Aeon na nakatalikod sa akin. Sa tabi nilang mesa ay naroroon sina Vaughn, Migs at Connor na tila di nakikinig at nag uusap, gaya parin ng dati. Sa kabila ay natagpuan ko si Cha at ang kakambal nitong si Chad kasama ang pamilya Alvarez, they grew up really well. Di ko maiwasang maalala ang pagkakataong iniwasan nila ako dahil pinagbintangan akong nanakit kay Aniqah. Kaibigan? Yes I treated them as real friends but just like the rest, they treated me like a dirt. They made me feel that I am below them.

Napadpad ang aking tingin sa mesa malapit sa entablado. Halos mag palpitate ang aking puso sa pagkamuhi.

The well respected Aragons. Kompleto silang lahat. I loved their family, they are quite remarkable but not inspiring enough because they conspired a dirty plot with the Mondejars.

Roman Mondejar with his wife. Sila talaga ang unang gusto kong patayin. How I wished I can claw out their evil hearts.

Parang sniper gun ang aking mata na inisa isa sila. Then I saw him.

Clark Dreyfus Aragon, nakatalikod ito sa akin at katabi nito si Aniqah na naghahalungkat nang kanyang cellphone. Bastos! Wala talagang class. Her manners are trash. She matured too but I her attitude didn’t.

“God is good…” rinig kong sabi ni Lolo sa mikropono.

“I am a man of flaw but still I am blessed.” He looked at me.

“Twenty six years ago, I thought I lost a ruby, We lost Dominador and Lucille’s second child. But eight years ago we found that treasure and that ruby turned out to be a diamond.” I saw some people’s look with confusion and murmurs are everywhere.

“I am always thankful for my son and daughter in law for giving me my grandson Dominic but tonight, let me introduce to you my second grandchild…” I guess this is it.

“My only granddaughter and the heiress of the Alarde…” I enhaled deep as Kuya Dom started to take a step and so was I.

“Seffira Dominique Suarez Alarde.” Then spotlight went to us. Napalingon rin ang lahat sa aming gawi.

As the light struck us, I can see the glitters in my dress shone like crystals. I didn’t walk—I commanded. The dress moved with me, like it knew the power it carried. Like it wanted the world to look. And they did. Every head turned. Every gaze lingered. But I wasn’t dressing for them.

The black dress was for me, for the woman who fought, cried, and clawed her way into becoming someone worth staring at.

Tonight night, I wasn’t hiding. I was arriving .

And in this dress, I wasn’t just sexy—I was sovereign.

The room fell quiet the moment I stepped in. All eyes on me. Their stares crawled over my skin like invisible hands, some in awe, some in judgment, some in envy they couldn’t even name.

But I didn’t flinch. I held my head high, my gaze sharp, every step deliberate. I could feel their whispers before they were even spoken. I could taste the tension in the air like perfume. And in that moment, one thought echoed through my mind:

How I wished stares were deadly.

Because if looks could kill, I would’ve walked out of that room the sole survivor— unbothered, untouched, unshaken. But stares don’t kill, they only feed me. I didn’t come to blend in. I came to make the room burn.

Nakasunod lang sa akin ang kanilang tingin.

Hanggang sa nakalapit na kami kay Lolo at kina Mama at Papa.

Then I slowly turned around to meet everyone’s eyes. Nakita kong napatayo si Cha na parang kinikilala ako.

Tumayo rin sa kabila si Aeon na parang balak akong lapitan. Parang naestatwa ang pamilya Aragon sa akin. Napatakip ng bibig si Donya Elena. Ginusot naman ni Drake ang kaniyang mga mata na tila gustong magising sa isang panaginip.

A thin line appeared on my lips. I smiled lightly. So I smiled. Let them drown in the vision they never thought I’d become. Let them choke on their old versions of me.

“Fake smile. You should give everyone your beautiful smile.” Kuya Dom whispered on my ear.

Napatayo rin ang lahat na ngayo’y nagsimulang magpalakpakan.

“It is not fake Kuya.” I whispered back.

Napatayo si Aniqah na parang malalim ang paghinga habang sinusuri ako.

Nakatayo ang lahat maliban sa isa.

I met Aragon’s eyes. His gaze are so dark. Sa akin ito nakatingin. Parang naninimbang, parang nanunuri.

Nakikilala mo ba ako? Naaalala mo pa ba ako?

I looked at Kuya and flashed a smile.

“There’s nothing more beautiful than a smile that has struggled through the tears.”

Because that smile isn’t just about happiness—it’s about survival. It’s about the nights I cried alone, afraid, misunderstood, unseen. It’s about the days I forced myself out of bed when my heart felt too heavy to carry. It’s about every moment I wanted to give up but didn’t.

When I smile now, it isn’t shallow. It’s layered. It’s laced with every tear that dried on its own, every heartbreak I outlived, every fear I learned to face head-on.

Tingnan niyo akong lahat.

Look at me Aragon.

Nabuhay ang taong pinatay mo.

You tried to erase me. Tried to reduce me to silence, to shame, to shadows.

But here I am—breathing, blooming, unbroken.

Wearing everything you said I couldn’t. Being everything you swore I’d never become.

Your ghost came back, Aragon. Not to haunt you. But to remind you that you never had that power to begin with.

-M

cK-

Chapter 40

Agad na naglapitan ang mga media at press sa amin. Flashes of camera ignited right in front of me kaya todo harang ang mga naka stand by na mga guard.

“Oh please settle down everyone. My granddaughter just arrived, let’s give her an ample peace. We will gonna release an official statement tomorrow but for now please let us enjoy the party.” Halakhak ni Lolo. He likes this so much. Agad naman nagsitabi ang mga press, but flashes of camera from multiple paparazzi follows me.

The party continued though I am aware that most eyes were into me.

I accompanied Lolo as he went from table to table just to introduce me. Agad na nagtayuan ang mga tao tuwing lalapit kami. Their eyes are full of curiosity and amazement.

“Don Primo.” A middle aged guy offered his hand to Lolo for a handshake.

“Congressman.” bati ni Lolo na tinanggap ang kamay nito. Nakipag kamay din ang asawa nito at ang lalaking katabi nito na palagay ko ay anak nila.

“Iha this is Congressman Salvador, her wife and their son Engineer Raphael Salvador.” Nakipag kamay ako at ngumiti ng tipid though they didn’t mind.

My eyes went to their son when our handshake prolonged. Tumingin siya sa akin na puno ng paghanga at ngumiti ito sa akin. I know that look. Kaya ngumiti rin ako.

“Are you single Iha?” tanong ni Congressman saka ito napatingin kay Lolo saka sa anak nito.

Humalakhak naman si Lolo ng nakakaloko.

“I want my granddaughter to decide on that.” Lolo added.

Marami pa kaming pinuntahan at pare-pareho ang pinapabatid ng iilan. Kulang nalang ay lantarang ireto ako ng mga matatanda para ipares sa kanilang mga anak o apo na lalaki.

I excused myself kina Lolo when I felt suffocated, hanggang di ko na alam kung nasaan na ako dahil marami ang nakikipagkilala sa akin.

“S-Seff, Iha?” Napatingi ako sa aking harapan and there I saw Donya Elena katabi nito ang kaniyang pamilya, all are eyeing me.

“Ikaw nga!” She exclaimed saka nakita ko ang pagtakas ng mga luha sa kaniyang mga mata. I can see a few people looking at us. Nakita ko rin sina Aeon at Cha na parang lalapit sa amin. Lumapit din si Drake.

“Seff? Is that you?” Drake almost whispered. There’s longing in his eyes. Donya Elena hugged me.

Napa atras ako ng konti. Surprised by her actions.

“Ah excuse us Donya Elena.” Kuya Dom came at pumagitna siya sa amin. I just looked at them, walang ipinakitang kahit anong bakas ng emosyon.

“I’m afraid my sister can’t remember all of you. She has an amnesia.” My Kuya uttered.

Napasinghap si Donya Elena habang patuloy ang pagluha. Narinig ko ring humagulgol si Cha sa di kalayuan habang nakatakip sa kanyang bibig ang kamay.

“Who are they?” I faked.

“Excuse us.” Kuya said.

Umalis kami ni Kuya and we gave each other meaningful stares kaya napatango ako sa huli. I never thought they bought that.

“Be careful. You’re in a sea of monsters.” He reminded. I shoo him away to continue my act.

Tumayo ako malapit sa fountain, there’s a pond around it.

Di nagtagal ay may mga babaeng lumapit sa akin. Mga anak din ng mga haciendero. Lumapit sila at nagpakilala na may ngiti sa labi. They praised me because of my look and they are interested and curious to what I am wearing. I can see envy on their stares.

Hanggang sa nasilayan ko ang papalapit na bulto ni Aniqah. She looks curious and at the sake time- frenzied. Malalaki ang hakbang niyang lumapit sa amin pero bago pa man siya makarating ay tumagilid ako ng konti kaya napapalibutan ako mga kababaihan. They threw a lot of questions kaya di na nila napansin si Aniqah na halos ipilit ang sarili para makalapit.

She never changed. Even after all the years, all the money, all the designer bags and luxury cars, Aniqah was still Aniqah. She’d strut into a room like she owned it, shoving her way through, not with her hands but with that air of entitlement she wore like perfume.

Mayaman, oo. Pero walang ka-class class.

It was the kind of wealth that screamed, not whispered. Loud, brash, and always needing to prove something. We all saw through it, even if she never did.

Di ko namalayang nakikipagtalo na pala siya sa isang babaeng tinulak niya. Kaya napatingin kami sa kaniya specifically. She was wearing a sky blue long dress, elegant in theory, but dragging across the ground like it didn’t belong there. The hem was already gathering dust, soaking in the chaos she always brought with her.

Then, an idea flashed in my mind. A wild one.

Medyo malapit na siya sa amin kaya pasekreto kong inapakan ang tela ng kaniyang damit. She was about to move closer to the girl pero hinila siya pabalik ng damit kaya agad kong binawi ang aking paa.

I saw how her eyes went wide habang unti-unti siyang nawawalan ng balanse. Halos mapasinghap kaming nang marinig namin ang malakas na splash —tubig mula sa pond.

Aniqah Mondejar, soaking wet.

She was a vision—just not the kind she probably imagined. Sky blue dress clinging to her skin, water dripping down her arms, and white lilies tangled in her hair like nature itself was mocking her. Some were stuck to her dress, others floating beside her, as if framing her downfall.

For a second, she looked stunned, frozen in place. But then, slowly, I saw her cheeks flush red, the kind of red that only comes from humiliation. Her lips trembled, and just as I expected, she let out a sharp shriek.

That was when people started to come closer. Curious. Concerned. Maybe a few pretending to be either

“Ew.” I heard some girls commented.

Lumapit ako sa kanya giving my worried look.

“Are you okay?” I asked.

“Do I look okay!” She exclaimed. I almost laugh dahil kitang kita ang paglabasan ng ugat sa kaniyang leeg.

Lumapit pa ako saka inilahad ang aking kamay para tulungan siya.

 She looked at my outstretched hand. Hope flickered in her eyes as she slowly lifted her body, ready to stand and take it. For a moment, I let her believe I was there to help.

But just before her fingers could reach mine, I pulled my hand back.

She lost her balance again and dropped back into the pond with a soft plop . This time, a few people couldn’t hold back their laughter. It was quick, stifled, the kind of laughter people try to hide behind their hands but never quite succeed.

“Oops,” I said, feigning concern. “I almost forgot… I’m allergic and sensitive to dirty waters.” I pouted dramatically.

Her eyes shot daggers at me. If looks could kill, I’d be floating in that pond right next to her scratched up, probably with my hair pulled out.

“But you can come inside, get change, I bought dresses.” I said in an angelic tone.

“How dare you!” She hissed. Malakas iyon kaya napatingin sa amin ang lahat. I saw her father, Roman Mondejar came.

“Anong nangyayari dito?” he asked.

I heard murmurs around us.

“Ang sama talaga ng ugali. Siya na nga ang tinutulungan siya pa ang galit.”

“Kasalanan niya naman.”

“Pumunta dito para makipag away. Naiinggit ata.”

I smiled to what I heard.

“H-hindi!” Aniqah cried.

“Tahimik Aniqah! Wag mo kaming ipahiya!” Suway ni Don Roman sa anak kaya tumahimik ang babae. Sapat na siguro ang narinig niya sa iilan.

“I’m sorry for my daughter’s harsh behavior.” paumanhin ni Don Roman na parang nahihiya.

“It’s okay Sir. I guess your daughter is cold. Baka magkasakit siya. Come, let’s clean her inside po.” bait baitan kong sabi pero sa loob ay halos humalkhak na ako.

“Aniqah doesn’t deserve her kindness.” rinig kong bulong ng isa.

“It’s fine. Thank you. I guess we’ll exit the party early.” Don Roman forced a smile.

“Have my guards assist you po. Excuse me.” I said as I walked away hiding my grin.

Umiyak na siya sa pagkakataong iyon, I saw her father ordered their guards para umuwi na.

I momentarily stopped when a dark silhouette stood in front of me.

Agad na nagtama ang aming mga mata. His mouth is partly open na parang gustong magsalita. I passed by him without throwing him a stare na parang masamang hangin na nilagpasan.

“Se—.”

“Seffira. Lolo’s searching for you.” Putol ni Kuya kay Aragon kaya umalis na ako para tunguhin si Kuya.

Nilingon ko siya at nahuli ko siyang nakatingi parin sa akin.

“Who’s that?” malakas kong sabi. Enough for Aragon to hear kaya parang may dumaan na lungkot sa mga mata nito.

Pity.

Marami pa ang nagpakilala. Parang hindi na natatapos ang pila ng mga gustong makipagkamay, magpakilala, o simpleng makakuha ng atensyon ko. From the corner of my eye, I saw Cha and the rest of the hacienda boys watching me, clearly itching to come over.

But I’d had enough for the night.

I turned to Lolo and smiled. “Matutulog na po ako,” I said softly, without so much as a glance at anyone else. No goodbyes. No explanations.

Let their wonders kill their freaking minds. Because sometimes, the best way to make a statement… is to leave without saying a word.

Kinaumagahan, dumating ang mga taong mula sa media—iniimbitahan para sa isang exclusive interview.

I sat beside Lolo on the long couch in the receiving area. The cameras were on, the lights hot on our faces, but I stayed quiet. Lolo did the talking. With his voice calm but heavy, he began to tell the story the world never knew.

Ikinuwento ni Lolo na nawala ako nang bata pa ako kaya ako nawalay sa kanila and filled with half-lie details.

“Years of investigation and tracing, until one day, our prayers paid off. We were about to reconnect but only to find out my apo is on verge of dying. Isang magsasaka ang nakakita sa kanya. Dinala sa ospital. At doon namin siya natagpuan… barely hanging on.” Maluha-luha si Lolo. May ilan sa mga reporter na napasinghap, ang iba’y napapikit, para bang sinasalo ang bigat ng bawat salita niya.

And I just sat there. Silent. Still. Remembering the fog of that hospital room, the smell of rust and alcohol, and the distant feeling of being nobody’s child.

Ikinuwento rin niya na may long term amnesia ako kaya kaonti lang ang naalala ko. Ang pagkakadawit ko sa aksidenteng nangyari kay Donya Elena.

“Kaya kami umuwi rito dahil gusto ng apo ko na mabalik ang alaala niya. Para na rin magkaroon ng hustisya ang nangyari sa kaniya even though the culprit isn’t identified yet.” Madami pa silang pinag usapan kung ano ang puno’t dulo ng nangyari sa akin. 

There was a moment of silence after Lolo finished speaking. The air felt thick-like something important was about to happen. And it was.

“I am a transwoman,” I said, breaking the silence.

The room shifted. The reporters’ eyes widened, pens moved faster, and cameras inched forward to capture my face more closely.

“I’ve learned that this is who I am. This is what I want, and I don’t care if people judge me for it. I’ve lived through worse than opinions.” My voice didn’t shake. It was clear and firm.

“But despite everything, I know something’s missing. There’s a part of my life I want to remember, a piece of me that feels… lost. That’s why I came back. To find that missing part and to help my family with our business.

And most of all, I want to thank my family for always supporting me. Even when the world might not.“ That was the first time I saw Lolo’s hand reach for mine—not out of duty, but out of quiet pride.

Nagtanguan naman ang iilan na parang naaawa sa aking sinabi.

“You’re such an amazing person Ms. Alarde. You are admirable.” Puna ng babaeng reporter sa akin.

Pagkatapos ng interview ay ipapalabas daw nila iyon sa telebisyon maging sa pahayagan.

Nagtawanan naman kami ni Lolo dahil sa galing namin sa pag arte at pagtagpi tagpi mg istorya. A well-executed plan.

“Phase two is completed.” I uttered.

Pagsapit ng hapon ay bumungad sa akin ang samo’t saring balita. All the articles and news are about me. Bumuhos ang simpatiya at awa sa akin. Puro positive ang laman ng comments.

They commented how brave I am and beautiful at the same time.

“Senyorita may naghahanap ho sa inyo sa labas.” katok ng ng isang maid sa aking pintuan.

“Kilala mo ba kung sino Ate?” I asked as I look at her. Namula naman ito at nahihiyang yumuko.

“Di ko po kilala, pero narinig ko ho kagabi kay Senyorito Dominic na mga dati mo po silang kaibigan. Lima po sila.” So, they watched the news? And here they are.

“Dito rin sila last night?” I asked.

“Opo. Matapos po ang party ay humingi sila ng permiso kay Senyorito na makausap kayo pero tulog na po kayo.” she replied.

“Oh, okay. Thank you.” I looked at my one o’clock phone.

“Nasa labas po sila ng gate. Papasukin ko po ba?”

“No. Let them stay for a bit. Hayaan nyo sila.” I smiled sweetly. Nagtataka namang tumango ang katiwala.

They want an audience with me? What for? To cleanse their guilt soaking in their soul? 

Bumalik ako sa kwarto at tinapos ang mga paper works ko. My eyes transfixed at soft knock at the door. Iniluwa noon si Kuya.

“Kakaalis lang ng mga bisita mo.” he uttered as he went beside me and checked the papers in front of me. I looked at my gray wall clock at di ko namalayan na mag-aalas singko na pala.

“Bwisita siguro, pwede pa. They waited like over three hours?” I small smile crept on my lips.

“You’re such a baddie.” he raised his eyebrows.

“Di pa nga ako nag uumpisa sa kanila.” I laughed, thinking of many ways to excruciate them.

“Your name is everywhere.” puna ni Papa nang maghapunan kami. Ipinagkibit balikat ko nalang ito.

“Iha, you are okay? Baka ma stress ka sa media?” Mama asked.

“I’m okay Ma.” Kung alam niyo lang na parte to ng mga plano namin.

“Good news. The GreenLife Expo Company invited us tomorrow para sa isang big business meeting. Di pag nagbebente-kwatro oras ay may offer na. “ Lolo gladly said. The said company is very popular around the world kaya it’s a jackpot kung makuha namin ang loob nila.

“Seffira ikaw ang mag representa ng ating kompanya bukas.” Lolo said as he smiled at me.

“Absolutely Lolo.” I winked.

Suot suot ang puting satin silk blouse na V-neck and a black pencil-skirt dali dali akong pumasok sa isang malaking suite sa bayan ng Culasi. Dito gaganapin ang meeting kaya halos mapamura ako dahil late na ako.

Ilang taon din akong nawala, kaya nanibago talaga ako. Culasi was no longer the quiet, sleepy town I once knew. The streets I used to run barefoot on were now lined with cafés, signage in bright bold fonts, and two- to three-story buildings that made the place feel unfamiliar. I was like a stranger in the town I grew up in nostalgia tugging at me, but progress pushing me out of the way.

Still, I walked with my head high. Late or not, stranger or not—I was here for a reason.I looked at my watch at halos mag sasampung minuto na akong late. Tumigil ako sa labas ng pinto ng conference room. Inayos ko ang hapit na hapit na damit at nilugay ng maayos ang aking buhok.

Binuksan ng isang sekretarya ang pinto at giniya akong pumasok.

Nasa kalagitnaan sila ng pag uusap nang tumigil sila para lingunin ako.

“I’m sorry I came late. I’m the representative of the Alarde.” I said apologetically with a smile.

Lumapit sa akin ang lalaking nagsasalita sa unahan.

“Miss Alarde. We’re glad to have you!” nakangiting sabi ng lalaking nasa early thirties. He offered his hand to me.

“The news doesn’t lie. You’re indeed a beauty.” The guy smiled with and I can see how his eyes sparkled.“

“Thank you Mr. Fernandez.” I replied at nakipag kamay ako sa kanya.

“Please sit down. Di pa naman kami nag uumpisa.” He guided me towards a seat sa bandang unahan.

Agad kong binati ang mga nadaanan and they greeted back with smiles. Nasa dalawampu kaming lahat sa conference room. May ilan ilang mga babae pero karamihan talaga ay mga nasa mid forty’s.

Napadako ang aking tingin sa kaharap na kanina pa ako tinitignan.

Chiseled jaw. Makapal na kilay na halos perpekto ang linya. And that dark aura—still the same, maybe even darker now.

Dreyfus Aragon, in full corporate attire. He stood across the room like a storm waiting to break. His stare was sharp, almost surgical, and it kept shifting—first to the hand of Mr. Fernandez resting on the chair behind me, then back to my face.

He had grown. Taller, broader. His shoulders now filled out the frame of his tailored polo, and the sleeves hugged his arms just right. He was no longer the boy I once knew—he was a man now, and he carried that like a second skin.

I saw his Adam’s apple move as he looked at me.

His eyes scanned slowly—from my blouse, lingering a second too long on my chest, down to my lips, then finally to my eyes. I met his gaze without flinching.

Let him look. Let him realize what he lost—if he ever knew what he had in the first place. Tinaasan ko siya ng kilay so he turned away and shifted on his seat na parang di mapakali. Di ko nalang pinansin iyon at napabaling nalang sa mga katabing nagtatanong sa akin. At di nagtagal ay nagsimula na nag meeting.

Habang nakikinig ako ay masasabi kong malaki ang proyekto na ito.

“So everyone if you are interested in this collaboration please send us your proposal.” pagtatapos ni Mr. Fernandez.

Nagsialisan na ang lahat at lalabas na rin sana ako nang nilapitan ako ni Mr. Fernandez.

“Ms. Alarde, it’s nice meeting you.” he smiled at me at naahimas ito ng batok.

Oh this guy is hitting on me.

“The pleasure is mine.” I smiled seductively.

“I really want to work with you.” he said saka nagpaalam na umalis. I grinned. Di ko alam na mapapadali pala ang collaboration na ito.

Napalingon ako sa tumikhim sa aking likuran.

“Uhm can we talk?” Narito pa pala ang lalakinh ito. Kumulo ang aking dugo. Just a sight of him bring back those painful memories. Gusto ko siyang salkan at murahin pero alam kong di pa ngayon. Ayaw kong masira ang mga plano namin.

“We are already talking Mr. Aragon.” malamig kong sabi at sinigurado kong walang mababakas na reaksyon sa aking mukha. I gave him a bored look na parang di interasado. He stiffened for a while.

“You know me? I thought you have an amnesia?” He asked curiously.

Tinaasan ko siya ng kilay. So nakikibalita rin pala siya? Tinuro ko ang name plate sa harap ng kinauupuan niya kanina na may pangalan niya.

“You’re not him?” I rolled my eyes. Lumungkot naman ang mukha niya. Pakialam ko. Tama ka! Matagal na kitang kinalimutan.

“I’m so—.”

“Excuse me nagmamadali ako. I only talk if it’s about business. Nothing more Mr. Aragon.” I calmly said saka naglakad na palayo. Naramdaman kong nakasunod siya sa akin hanggang sa makalabas na kami.

Haharapin ko sana siya para singhalan pero napako ang aking tingin sa babaeng nasa harap ko.

“A-anak? S-seff ikaw b-ba yan?” Sa aking harapan ay ang naka duster na si Tiyang Becca. Namumugto ang kaniyang mga mata sa kaiiyak, her clothes looks old at lalo lang siyang tumanda. Katabi niya ay ang paika ikang si Tiyong dala dala ang tungkod nito na malungkot na nakatingin sa akin. It seems like the news reached them at sa tingin ko’y hinihintay nila ako rito.

Lumapit si Tiyang at niyakap ako. Halos nangangatog na ang aking tuhod. Na miss ko ang yakap niya. Gusto ko siyang yakapin at alisin lahat ng kaniyang mga pangamba at lungkot sa mga nakalipas na taon.

Pero naalala kong nasa likod ko pala si Aragon. Kung yayakapin ko si Tiyang ay malalaman niyang nagpapanggap lang akomg may amnesia.

“Ikaw nga Nak.” Hagulgol ni Tiyang.

Napa atras ako at pilit ni inaalis ang mga kamay ni Tiyang na nakayakap sa akin. My face remained stoic. Natatakor akong magpakita ng kahinaan.

“H-hindi ko po kayo kilala.” Sabi ko. Napaangat naman ng tingin si Tiyang.

“H-hindi. A-anak ako to ang Tiyang Becca mo.” hinawakan nito ang aking pisngi habang umiiyak.

“Gosh, I don’t know you!” Dali dali kong sabi saka inalis ang kaniyang kamay sa akin, she almost stumbled.

Nakita ko ang pagdaan ng sakit sa kaniyang mga mata.

“You don’t have to push her.” singit ni Aragon.

I dind’t mind him, dali dali akong lumapit sa aking sasakyan saka ito pinaandar. Sumunod sa akin si Tiyang pero pinaharurot ko na ang sasakyan.

Nakita ko sa rearview mirror si Tiyang na napaupo sa gitna ng kalsada habang umiiyak. Nilapitan siya ni Tiyong at Aragon. Iniwas ko agad ang tingin dahil lalo akong naawa.

Nagagalit ako sa sarili hanggang sa naramdaman kong umaagos na rin ang aking luha.

Marami narin ang sinakripisyo ko.

Di ko alam na kabilang pala doon si Tiyang.

My revenge has repercussions, this is one of them.

“Patawad Tiyang.” tanging sambit ko sa hangin. Umaasang dalhin iyon ng hangin at maririnig iyon ni Tiyang.

Patawad.

-McK-

Chapter 41

Chapter 41

Pagdating sa mansyon ay para akong nanghihina. The image of Tiyang crying and begging for  flashed in my mind.

Napasigaw ko sa ilalim ng unan. Iniisip ko kung ano ang nararamdaman niya sa mga nakalipas na taon. She must be devastated. Kung sasabihin ko sa kaniya maaaring mabulilyaso ang mga plano namin. Mapupunta sa wala ang lahat.

Si Tiyang, the woman who had once been my shield, now unknowingly stood at the center of my storm. She deserved the truth. She deserved every thread of loyalty I had left to offer.

And yet, revenge is a seductive poison. It whispered in my ear that to achieve justice, I might need to betray even her — to pretend I did not know her, to carve out my heart and play the part of a stranger.

I hated the choice laid before me.

Tell her, and risk the entire plan crumbling. Or sever the last tie to my soul and walk the path of vengeance alone.

My mind was a battlefield, my heart a captive. All I knew for sure was whichever road I chose, there would be no turning back.

Napabalikwas ako sa kama. I got my car key at dali daling bumaba.

I don’t know what to do but I just found myself sa labas ng luma naming bahay sa San Vicente. Halos mag iisang oras na ako dito. Parang kinakapos ang aking hininga habang tila bumabalik ang aking mga alala. Maraming mga bulaklak at pananim sa paligid ng aming barong barong. Nagsimula akong maglakad palapit subalit huminto din ako.

“Nak? Seff?” tinig bg babae sa aking likuran.

Agad akong lumingon at nakita si Tiyang katabi si Tiyong na nakatingin sa akin na kakababa lang sa tricycle. Maluha luha ang kanilang mata habang nakatingin sa akin.

“T-Tiyang.” agad akong tumakbo palapit sa kaniya at niyakap siya ng mahigpit.

“Patawad Tiyang. Ako ho ito si Seff “ bumuhos din ang luha ni Tiyang at napaupo na kami sa lupa. I caressed her face, time is evident in her swollen eyes and wrinkles.

“Buhay ka anak.” hikbi nito. Hindi na rin nagpigil si Tiyong at lumapit siya sa amin at nakiyakap na rin. Lahat ng emosyon ay binuhos namin habang hawak ang isa’t isa.

“Paano ka anak nakaligtas? Hinanap ka namin ng ilang araw sa bukid na pinangyarihan. Pati din sa bangin at mga ilog.” Tanong ni Tiyang nang makapasok kami sa bahay.

“Nahulog ho ako sa bangin nang habulin ako ni Paquito…at Dreyfus.” nagdadalawang isip kong sabi.

“Nakita ho ako ng tauhan ni Lolo sa ilog bago pa man ako matagpuan ng mga pulis.”

“Si Sir Dreyfus? Naroon siya?” paninigurado ni Tiyang at bakas ang pagkabigla sa kaniyang mga mata.

Oo Tiyang. Siya ang bumaril sa akin. Bulong ng aking isip.

“H-hindi ho ako sigurado. Madilim ng gabing iyon at di pa po buo ang aking memorya.” Ayoko nang mag alala sila. Ayaw kong madamay sila sa aking paghihiganti.

“Hayaan niyo na ho. Tapos na ho iyon, narito na ako at magkakasama ulit tayo.” Ngiti ko.

“Akala ko ba anak ay may amnesia ka?” Direktang tanong ni Tiyang.

“M-meron ho pero meron ho akong naalala. Sabi ng doctor ay di ko pa ho narecover lahat ng alaala. Pero sana ho ay sa atin lang itong meron akong naalala.” Rason ko.

Tumango naman si Tiyang saka pumunta ito sa kusina dahil nagluluto siya ng pagkain. Nanatili namang nakatingin sa akin si Tiyong.

“Kumusta ho kayo Tiyong.” Tanong ko habang nakatingin sa saklay nito.

“Ok lang anak. Nakakahinga pa naman.” Sabi nito sabay tago sa pilay na paa. Guilt crept.

“Kung ano man ang pinaplano mo ay mag ingat ka Seff.” makahulugan nitong sabi.

“Di ako matatahimik Tiyong. Nakaukit lahat sa aking isip.” sagot ko habang nakatingin sa labas.

“Di iyan ang guston ni Nanay.” alam kong nahulaan ni Tiyong ang aking pakay.

“Buo na ang pasya ko Tiyong. Ibabalik ko sa kanila ang lahat. Kinuha nila ang lahat sa akin.” mapait kong sabi. Di naman nagsalita si Tiyong.

“Naroon ho si Dreyfus nang nahulog ako sa bangin. Sila dalawa ni Paquito. Binaril nila ako.”

“Paano? Si Sir Dreyfus? Nahuli ng mga pulis si Paquito nang gabing iyon dahil pagsapit ng mga pulis sa bangin ay puno ng dugo si Paquito dahil sa pagkakabugbog ni Dreyfus.” Naguguluhang sabi ni Tiyong.

“Siguro’y pakana nila iyon para isisi kay Paquito ang lahat. Narinig ko ang lahat. Ang Mondejar at si Dreyfus ang may plano ng lahat.” Galit kong turan. Nais pa sanang magsalita ni Tiyong pero dumating na si Tiyang.

“Anong tinitingnan mo diyan Anak sa labas? Ang malaking bahay ba sa kabila? Naku dalawang taon na yan diyan. Ang laki at ang ganda diba kaso parang walang tao diyan, palaging patay ang mga ilaw.” Puno ng paghangang sabi ni Tiyang.

Tiningnan ko ang dalawang palapag na bahay sa tapat ng aming bahay.

“Bukas ho ang ilaw Tiyang, baka may tao. Puntahan ho natin.” Sabi ko sabay patakbong lumabas.

“Anak. Baka pagagalitan tayo dyan?” Nag aalalang tinig ni Tiyang pero sumunod din sila sa akin.

Agad kong pinindot ang doorbell. Nilingon ko sina Tiyang at parang kyuryoso rin silang nakatingin sa loob.

Bukas ang dilaw na gate kaya pumasok na ako at bukas din ang pinto ng bahay kaya pumasok ako sa loob kahit na rinig ko ang pagpigil nila sa akin.

Tuluyan na akong nakapasok sa loob ng salas.

“N-nak labas na tayo.” utos ni Tiyang habang hawak hawak ang aking braso pero ang mata nila ni Tiyong ay  manghang gumagala.

“Kanin-.” Tumigil sa pagsasalita si Tiyong nang napako ang tingin nila sa isang malaking painting. “Becca si…”

“S-Si Lol Anita mo ba ya–” gulat niyang tanong

“Oho Tiyang.”

“P-pero pa-papano?” Naguguluhan niyang tanong. Sumilay ang aking ngiti sa labi.

“Pinagawa ko ho ang bahay na ito two years ago. Para sa atin. N-naalala ko pa kasi ang pangako ko kay Lola. Na magiging successful ako at gagawan ko kayo ng bahay. K-kahit ito man lang natupad ko para sa kanya.” Umagos ang aking luha habang nakatingin sa malaking larawan ni Lola. Agad namang silang lumapit sa akin at niyakap ako. Patuloy ang pag iyak ni Tiyang, pinaghalong lunkot at saya.

“Proud na proud yun sayo anak.” Ika ni Tiyang.

Sana nga Tiyang. Sana nga.

How I wish Lola was here. If she was, she would’ve pulled me into her arms by now- tight, warm, wordless. The kind of embrace that told me everything was going to be okay, even if it wasn’t. I want to see her smile again. That soft, knowing smile that always made me believe I could make it through anything. We would’ve celebrated this moment—this small victory, this quiet survival. She would’ve clapped her hands, maybe even cried a little, just like she always did when I reached something I once thought impossible.

If only she were here. But she’s not. And somehow, that absence, the space she left behind makes even the brightest triumphs feel a little dimmer.

Kinaumagahan ay nagtungo ako sa mansyon ng mga Aragon upang ipaalam ang pag alis nina Tiyang sa serbisyo sa hacienda. Dahil ayaw kong mag stay pa sila sa lugar na ito na pinamumugaran ng taong kinamumuhian ko.

Kasama ang apat na guard, huminto kami sa gate ng mansyon at bumungad sa amin ang guard na nagtatanong ng aming sadya. Lumapit ang pamilyar na matandang lalaki at nang makita ako ay halos lumuwa ang kaniyang mata.

“S-Seff! Naku totoo nga ang balitang buhay ka!” Bulalas ng lalaking palaging tagahahatid sa amin dati ni Aragon sa paaralan. Si Kuya Selmo. Tumanda narin ito pero di nagbago ang maamo nitong mukha pero tanging tipid lang na ngiti ang aking ginanti kung kaya ay tumahimik ito saglit at nahimigan ang pagakakaiba ng nakaraan sa kasalukuyan.

Dali dali nilang binuksan ang gate kaya pumasok na kami at huminto sa malawak na bakuran ng mansyon.

Bumaba ako ng sasakyan. Medyo mainit ang panahon pero mabuti nalang at nagsuot ako ng floral Sunday’s Dress kaya presko naman kahit papano. Iginala ko ang mata sa paligid. Ganon pa rin ang istruktura ng mansyon subalit masasabi kong naalagaan ito ng husto.

May iilang kasambahay na tumitingin pero yumuyuko rin kapag nagtama ang aming mga mata.

“Seff!” Hiyaw ng babae sa aking likuran. Si Jelay ay patakbong lumapit sa akin na hinarangan agad ng aking mg bodyguard pero sinenyasan ko sila kaya malayang nakalapit sa akin si Jelay saka diretso itong yumakap sa akin saka umiyak.

“Buhay ka Seff. Akala ko wala ka na.” Nanatili lang akong nakatayo at naramdaman ko ang kalungkutan ni Jelay.

“Jelay! Ano ka ba ang ingay ing–.” Natulala si Aling Flora nang makita niya ako gayundin ang ibang kasamabahay nang makilala ako.

Dumating naman si Tiyang agad akong pinapapasok sa loob. Sumunod naman ang ilang kasambahay.

“Pagpasensyahan niyo na ang aking pamangkin. Nawala kasi ang memorya niya simula noong aksidente.” Rinig kong sambit ni Tiyang saka binigyan lamang nila ako ng malulungkot na ngiti at tango. Gusto ko silang makausap nangb matagal.

“Gusto ko pong magpasalamat sa inyong lahat. Thank you po sa mabutin nyong pakikitungo kina Tiyang.” I honestly extended my gratitude. Maluha luha namang tumango sina Aling Flora.

“Nagbago man ang pisikal mong anyo, ikaw pa rin ang mabait na Seff na kilala namin.” ika  nito.

“Bilang pasasalamat ho, tanggapin nyo po itong mga regalo ko.” lumapit naman ang mga guard ko bitbit ang mga paper bags na pinamili ko kanina. Tuwang tuwa naman sila.

“Wow! Ito yung pinapangarap kong make up brand dati pa. Paano m-.”

“Sige na. Para sa inyo yan.” Ika ni Tiyang. Dali dali naman akong niyakap ni Jelay na ngayon ay naiiyak na.

“Salamat Seff. Ay Senyorita Seffie pala.” saka ito humagikgik.

Tuwid akong umupo sa mahabang sofa nang makarating sa malawak na sala. Hanggang sa di nagtagal ay narinig ko ang mga yabag ng paa na palapit sa akin.

“S-Seffie Iha!” Nilingon ko ang nasurpresang Donya palapit sa akin kaya tumayo ako at sinalubong niya agad ako ng mahigpit na yakap. Sa likuran niya ay ang Don. Di ko naman kayang tumugon sa kaniyang yakap.

Di nagtagal ay dumating rin si Kuya Anthony at Ate Selena na niyakap rin ako. They look the same pero di ko makaila ang pagmature nang kanilang mga katawan.

“Bakit ka naparito Iha? Naaalala mo na ba kami? I’m sorry for what happened years ago.” malungkot na sabi ng Donya habang pinipisil ang aking kamay.

“You don’t have to say sorry Senyora. It’s useless because I still can’t recall everything.” Nakita ko ang pagkabigla sa mata nila dahil sa malamig kong tugon.

“G-anon ba? You can call me T-Tita.”

“Anyway I came here to ask your appro–.”

“Seffie!” Masayang tinig ang ang aming narinig mula sa itaas. It was Drake, kakagising niya lang ata at agad siyang lumapit sa amin, sa akin at niyakap ako ng mahigpit kaya halos matumba ako.

“Your manner young man.” Suway ng Don.

Agad namang tumayo si Drake at sinapo ang kaniyang ulo sa pagkahiya.

“She can’t remember anything Drake so refrain yourself.” Ika ng Donya.

“Iha these are my children. Anthony, Selena and Drake na malapit mo ring kaibigan. I remembered di kayo mapaghiwalay noon.” the Donya Smiled.

“And Dreyfus.” Dagdag ng Donya sa papasok na lalaki na naka suit, his chest heaving na parang kung saan man ito nanggaling ay parang nagmadali ito. His eyes are directly looking at me. Wala akong nakita sa kanya kundi ang alaala nang nahulog ako. He stood there na parang walang awa hanggang sa nahulog ako. I balled my fist.

Lumapit ito sa amin at humalik sa mga magulang saka umupo sa tabi ng ama.

“As I said earlier. I came here toinform you, I want my Aunt and Uncle free from your family’s service. I want them to settle down.” Diretso kong sabi with my head held high.

“K-kilala mo sila?” Ate Selena asked.

“Yes. Grandpa introduced them to me. How they raised me from birth till I reached eighteen. It stopped when I had the accident.” I emphasized the last sentence.

“Of course Iha. The are your family.” The Donya replied.

“Thank you. I also bought gifts to thank you for taking care of my family for years.” I raised my hand and one of my bodyguard came to me. He put the briefcase on the table.

“What’s this?” Aragon asked. He immediately opened the briefcase and I saw glimpse of anger on his face together with the shocked gasp of the Donya.“

“Take it back.” Aragon uttered, Donya Elena eased him.

“Iha, no need for this. Becca is like a family to us. Kayong mga Guanzon.” she smiled.

“I’m an Alarde.” direkta kong sabi.

“Please do take it. It’s not just a thank you gift. Tiyang Becca told me they owed you money, so here it is…plus the interest. And I am not leaving until you accept it. You’re businessmen after all.” seryoso kong sabi. For a moment I saw the indifference in their eyes. Tila nabigla sa mapusok kong salita.

“My family’s kindness is different from business.” malamig na balik ni Aragon.

“But this is a matter of business.” I retaliated. The tension is rising. I looked at him intently, not breaking my eye contact.

“An Alarde indeed. Well then, we will receive this. We don’t want an Alarde as our enemy.” the Don humored. Too bad, we already are .

“Why is there a lot of bodyguard behind you?” I raised my eyebrow as Aragon asked me with his brows furrowed looking at the four guards behind me. He’s not done?

“Is it intimidating?” I asked innocently. “Grandpa told me, the last time I went here napagkamalan na akong mamamatay tao at pinaghahabol ako ng lahat para patayin.” I shifted my eyes to Aragon na madilim na nakatingin sa akin. I saw guilt in his eyes actually in all of them.

“Sorry about what happened. We were wrong.” Don Antonio humbled.

“It’s okay Senyor. I can’t say I’m thankful enough. May buhay na nawala at may taong nagbago. I wouldn’t be here if it’s not for that. 

“I’m not blaming anyone for the plot that nearly killed me.” And though my voice was blank, each word landed like the strike of a blade.

“What do you mean?” Aragon asked with irritation. I tilted my head slightly, keeping my expression unreadable.

“No offense,” I began, tone even, “but were you there… when I fell off that cliff?” The room fell into stunned silence. Mouths slightly agape. Breath held. Even the wind outside seemed to stop.

“Y-Yes.” He stammered.

“Then what did you do?” I fired back but my voice remained calm but sharp.

“I…” his jaw tightened, di ko na siya pinatapos. I don’t wanna hear lies. It angered me more.

“Anyway,” I said, forcing a slight, polite smile, “I have a meeting. I should get going.” I let my eyes scan across their stunned faces. Tumayo ako.

“You can eat here Iha. Let’s have a lunch.” the Donya said.

“I’d love to Tita but the meeting can’t wait. I’d better be going” I excused. Ngumiti naman ang Ginang.

“Some other time then. You are always welcome here Iha.” She glady said as she held my hands kaya napangiti rin ako ng tipid.

“I hope you can have your memories back. Kahit ako lang maalala mo.” Malungkot na sabi ni Drake. He is kind at isa siya sa mga taong tumulong sa akin at lubos kong nakamabutihan ko dito sa hacienda but I’m afraid I have to set aside my emotions.

I walked away after I wave them goodbye. I exhaled deep as I remembered Aragon. Ang kapal ng mukha niyang magpakita pa sa akin. Hindi na nahiya!

“Can we talk?” A voice followed me. Di ako lumingon although I knew who is the owner of it.

“S-Sef… Ah Ms. Alarde.” He called kaya tumigil ako sa paglalakad at bahagyang lumingon. Agad namang lumapit sa akin si Aragon.

“Can we talk for a minute.” his dark eyes met mine.

“We are talking.” Walang gana kong sabi sabay tingin sa aking relo. I want him to feel that I am not interested.

His eyes looked at my watch and back to my face.

“I’m.. ah–.”

“I don’t talk if it’s not about business Mr. Aragon. I have no time to waste.” putol ko sa kanya sabay alis pero natigil ako dahil may sumulpot na babae sa harapan namin.

Aniqah raised her eyebrows as she looked at me.

“Why are you here?” Humakbang siya palapit sa akin.

“Aniqah stop.” Suway ni Aragon.

“No! You!” Duro niya sa akin.

“Talaga bang may amnesia ka? I think not! Siguro bumalik ka rito para agawin sa akin si Dreyfus.” Singhal nito. Ang ibang kasambahay sa malapit ay napatingin na sa amin.

“What do you mean?” I flashed a friendly smile. Lalo lang siyang nagalit ay lihim akong natuwa nang mapansin ang ugat sa kaniyang leeg na naglabasan.

“Che! Ambisyosa ka! Nagka suso ka lang talaba akala mo kung sino ka na! Di mo na makukuha sa akin si Dreyfus! He’s mine and we’re engaged!” She shrieked.

“Enough Aniqah!” I heard Aragon hissed.

“Really? Engaged? Akala ko kasi yaya ka niya.” Banayad kong sabi.

Kung nakikipag away ka dapat mong tandaan na hindi ito palakasan ng boses. Ang unang mapikon ang siyang talo. Pero ang dapat pakatandaan na kapag nakikipag-away, kahit gaano pa kababa ang tira sa’yo, stay classy.

“Yaya? Me!” Di makapaniwala nitong tanong.

“Yes. Para kang yaya na binabantayan ang alaga mo. Wag gawing propesyon ang pagiging cheap.” sagot ko while looking at her from head to toe. Humagikgik naman si Jelay kasama ang iilan na nanonood pala sa amin. Lalong namula si Aniqah.

“Congrats in your engagement, but could you please tell your fiancé to wear the engagement ring, di niya kasi suot.” I pointed at Aragon.

Dumako ang mata ni Aniqah sa daliri ni Aragon na walang suot na singsing.

“H-he left– ah he forgot- I mean nasa bahay.” Rason ni Aniqah. Napahiya siya sa isang yon. Di ko man alam bakit di iyon suot ni Aragon ay wala akong pakialam.

“Okay. And Miss ilang taon na kayong engage? Bakit di pa kayo kinakasal? Does he love you?” I mocked.

Lalo akong natuwa nang parang susugirin ako ng babae pero pinigilan siya ni Aragon.

“Anyway I have to go.” Tumalikod na ako.

“Hindi talaga nabibili ang class.” Dagdag ko pa na lalong kinainis ni Aniqah.

Sumakay na ako sa sasakyan habang nakabukas parin ang bintana ng kotse. Sinigurado kong makikita ako ni Aniqah na nakangiti kapag dinaanan namin sila.

Di nga ako nagkamali. I flashed a sweet smile as she look at me. I also wave her goodbye. Pulang pula. Parang kamatis na piniga sa hiya at galit. Halos habulin pa niya ang kotse habang nagtatalo sila ni Aragon.

Di lang iyan Aniqah.

Sisirain kita, ang pamilya mo.

Ang buo mong pagkatao.

Ang lahat lahat mo.

-McK-

Chapter 42

Chapter 42

I remember smiling the moment I received the proposal, the subject line was enough to make my heart race. The invitation had finally arrived. Out of all the applicants, only four companies had been selected for the project. Ours was one of them. Mondejar and Aragon made the cut too. I knew it was going to be interesting.

We were in the middle of the project briefing, seated around a glossy table in the conference room. At first, everyone was cordial. Polite nods, small tall but it didn’t take long before the air shifted. A disagreement about a minor detail, something as simple as who would lead the preliminary phase sparked the first wave of tension. Then it spread.

I stayed quiet. Just sat there, watching them go back and forth, their voices growing louder with each passing minute. What struck me was how quickly collaboration gave way to conflict. It wasn’t even about the project anymore. Each person was too caught up in defending their own opinion, too determined to be right. Men. Pride and egos.

“Our ad should focus on the elite people because they are our biggest consumer! We can ensure the capital growth of our campaign,” Don Roman declared, his voice sharp and certain.

I wasn’t surprised. I had long stopped expecting anything different from him. For Don Roman, everything came down to one thing…. money. Not impact. Not message. Not connection. Just capital growth. He always spoke with the finality of someone who believed he couldn’t be wrong and perhaps in his world, he rarely was. But as I listened to him outline a strategy built on exclusivity, I couldn’t help but feel a quiet resistance building inside me.

I looked at the girl beside him. It is her daughter Aniqah na kinagulat ko kanina dahil narito rin pala. Hindi ko akalaing magiging involved siya sa project na ’to. Pinilit niyang makinig sa usapan, pero halatang hindi niya maintindihan ang pinag-uusapan. Panay ang pigil niya sa paghikab, at paminsan-minsan, tumatango lang siya na parang naiintindihan. Pero kita sa mga mata niya na wala siyang koneksyon sa kahit anong nangyayari sa pagpupulong.

Done my research about her.  At kahit gaano pa siya kaganda, kahit gaano kalakas ang apelyido nila sa industriya, hindi ko pa rin maalis sa isip ko kung gaano siya ka-inutil sa pag-aaral. She graduated with questionable grades. Ang usap-usapan, binayaran ng pamilya nila ang unibersidad para lang makapagtapos siya.

Nakakainis isipin kung gaano kadaling makalusot ang ibang tao sa sistema, habang ang iba, halos patayin ang sarili para lang makakuha ng disenteng diploma.

She is eyeing me most of the time at di nakaligtas sa akin ang pag irap at pag bato niya ng masasamang tingin. I was sitting in front of them kaya di maiwasang mapatingin sa lalaking katabi niya na surprisingly ay nakatingin din sa akin. Aniqah saw me looking at Aragon kaya tumalim ang kaniyang mata at isinandal niya ang kaniyang ulo sa balikat ni Aragon and the guy didn’t even move.

“How about we ask the professional opinion of Miss Alarde here, since she’s silent for quite a while,” nakangiting sabi ni Aniqah.

Biglang sa akin napunta ang lahat ng atensyon. Tumahimik ang buong kwarto, at kahit hindi ko pa siya tingnan, ramdam kong nakatingin silang lahat naghihintay ng reaksyon ko. Aniqah grinned. Alam kong sinadya niya ’yon. ’Yung ngiti niya, hindi ngiting magiliw. It was calculated, almost mocking. Para bang gusto niyang patunayan na kahit tahimik ako, hindi ako ligtas sa mga paandar niya.

Napakapit ako sa bolpen ko. Hindi dahil kinakabahan ako—sanay na ako sa ganitong laro. Pero sa loob-loob ko, hindi ko maiwasang mapailing. Sa halip na mag-focus sa project, eto na naman sila, power play disguised as small talk.

Kung akala niyang mapapahiya ako, clearly, she still doesn’t know who she’s dealing with.

“Miss Alarde?” tawag ni Mr. Fernandez.

Hindi ako gumalaw. Umupo lang ako nang maayos, tahimik pero matatag.

“Mr. Mondejar has a point,” sabi ko, mahinahon pero diretso. “The elite class are actually our biggest consumer. They spend millions just to buy the product we’re selling.”

Lumingon ako sa kanila, at agad kong nakita ang ngiti ni Don Roman. Masaya siya. Sa wakas, may pumabor sa pananaw niya. Hindi ko rin siya masisisi, gusto lang niyang manalo. Pero bago pa man siya tuluyang magdiwang, sumabat si Aniqah.

“You’re repeating what my father said.” panunuya niya.

Tahimik ang kwarto nang lingunin ko siya. Ngumiti ako. Maliit lang, sapat para makita niya.

She stilled.

Good. Hindi pa ako tapos, bitch.

“But… as I’m reviewing the survey the management did,” I said, flipping a page from the report in front of me, “I found out that it is actually the lower class people who are buying these products- not the rich hacienderos and tycoons.” Tahimik ulit ang lahat.

I didn’t need to raise my voice. The numbers did that for me.

I saw Don Roman’s smile slowly fade, and Aniqah- she blinked, unsure if she should speak again. Her confidence wavered for a moment. And in that silence, I knew I had shifted the room’s energy.

Because that’s the thing about truth backed by data- it doesn’t need to shout.

“What do you mean? Saan naman sila makakakuha ng pera?” tanong ni Don Roman, kita sa mukha niya ang pagdududa. “Ang mga mahihirap, ’di kayang mag-consume ng ganitong klaseng produkto dahil wala silang pera. Saan nila hahanapin ang pera? Stealing?” Rinig ko ang pagka-dismaya sa boses niya. It wasn’t just skepticism, it was disbelief laced with condescension.

Huminga ako nang malalim, pinigilan ang sarili kong mapailing. There it is, I thought. The mindset I’ve always hated. The assumption that people who don’t live in mansions don’t matter, or worse, are incapable of making their own choices.

“Sir,” I said, this time looking him straight in the eye, “They don’t steal. They sacrifice.” Tahimik. Wala ni isang kumibo.

“They save what little they have because your product gives them a sense of dignity. A taste of something they think only the rich deserve. That’s why they buy. That’s why they matter.”

“Relate much? Dahil poor-rita ka rin like them before, diba?” Why is this girl even here? I just smiled at her.

“Mr. Mondejar everyone knows here how rich your family is pero ang tanong ko, ni minsan ba pumunta ka sa palengke o grocery stores para bumili?” I asked and I  saw he was taken aback with my words.

“Are you mocking my father?” the girl burst out.  Gaga. I didn’t mind her  stupidity, for now.

“It’s actually the muchachas, alipin, slaves, or maids who are buying your needs in the groceries,” dugtong ko, still composed but firm. “Simple lang ho ang patakaran, you give them money, pero sila ho ang bumibili. Maliban na lang kung iniisa-isa niyo pa ang mga brands ng ginamit na ingredients sa kinakain niyo.”

May mga tumawa. Hindi lahat, pero sapat para maramdaman ko na may mga nakakuha ng punto ko. I didn’t smile, I didn’t need to. The irony hit harder when served with a straight face.

Don Roman’s jaw tightened. I could see it. Aniqah shifted in her seat, pretending to check her pen, pero halatang apektado rin siya. Sa likod ng mga polo, pearls, at title nila, hindi nila maikakaila ang totoo na sa araw-araw na galaw ng mundo, it’s the ones they overlook who are actually moving the products.

I wasn’t just stating facts. I was holding up a mirror. And for the first time in that room, I think they actually saw their reflection.

“Let’s be honest here. Kung walang manggagawa at mga alipin walang mararating ang pera. Siguro nga walang yayaman kung wala ang ang tulong ng mga mahihirap. To make it short, walang mayaman kung wala ang mahirap. The GreenLife Expo Company is a well trusted brand for many generations and why is that? Because the Fernandez knew the value of every consumers, mahirap man yon o mayaman. The product always prioritize the needs of the people.”

I took a quick glance at Mr. Fernandez. He smiled at me, and for a split second, I saw him nod approvingly. It wasn’t just for the fact that I spoke well. It was because, in that room full of pride and egos, I’d just reminded everyone what really mattered—the people.

And for a moment, I felt like I wasn’t just speaking for myself anymore.

“And yes Miss Aniqah, mahirap ako dati at di ko yon kinakahiya. Because I was poor I learned how to dream and it taught me how to achieve my goals.” I look at her and smiled sweetly na lalo niyang kinainis dahil namumula ang kaniyang mga mata na parang iiyak.

“As for the campaign ad,  I think we should be open minded. The ad should focus on the commoners specifically women and mothers because they are the one doing most of the tasks in buying.” I explained.

I saw amazement in everyone’s eyes at unti unti silang tumatango. Mr. Fernandez clapped his hands and so was the others. Don Roman just sat there doing nothing. I bet napahiya rin siya sa sinabi ko.

“Wow I am very much impressed Miss Alarde.” Mr. Fernandez gladly said.

“What can you say Mr. Aragon?” He asked kaya napatingin ako sa lalaking aking nasa harap. Muntik ko nang makalimutan na dito rin pala siya.

His eyes were brooding me.

“That’s good.” He uttered as he never leave his eyes on me. Ako na ang nag iwas while suppresing a small sly smile.

We close the meeting and I can’t help but say thank you to some people who are greeting how good I am earlier. May ilang ring nakipag shake hands at nakipagdayalogo tungkol sa business kaya pinaunlakan ko na. Niyaya ako ni Mr. Fernandez na mag lunch pero agad kong tinanggihan dahil meron pa akong isang meeting.

“Hey can we talk?” A voice behind me said.

“I don’t talk it’s not ab–.”

“It’s about business.” putol niya sa akin. Nabigla ako doon ng konti pero agad ko ring iwinaksi.

“Dee let’s eat na our lunc–.” napatigil si Aniqah nang makita niya akong kasama si Aragon.

“What are talking about!” Aniqah asked angrily.

“Aniqah.” Mahina pero may pagbabanta sa boses ni Aragon na tila naiinis sa babae kaya nagalak ako don.

Tumikhim ako.

“I’m sorry I have to go.” sabi ko sabay ngiti kay Aniqah na may halong kutya sabay alis.

I went to the nearby restaurant dahil meron akong i me-meet. I can see how people around took a glance at me. Di ko alam kung sadyang praning ako but since then I always have my security jn me. Fear. Yes minsan natatakot ako especially kung mag isa lang ako, that dreadful past still haunts me. Di na siguro maaalis ang takot at mga pangamba za aking sistema. I nod at my my two body guard kaya naiwan sila sa labas ng establishment. May lumapit naman agad na waiter at sinabihan kong may reservation ako as I informed my name kaya sinundan ko siya patungo sa isang table.

My eyes glued at the guy looking at me.

Aeon.

He stood up as I was approaching at giniya nito ang upuan para doon ako umupo. Di naman ako nagpahalata na nabigla at lumapit nalang.

“Hi, I’m Seffira Dominique Alarde from Alarde Company.” Bati ko sabay abot nang aking kamay. Nakaawang ang kaniyang labi habang nakatingin sa akin.

“You can’t remember me do you?” malungkot niyang tanong. The pain in his eyes saddens me.

Naalala ko noong pinagtabuyan ako nang lahat mg mga kaibigan ko, isa si Aeon sa mga taong nanatili sa tabi ko kahit na alam kong pinagbawalan siya ng pamilya niya. Di ko rin malimutan ang mga araw na walang sawa niya akong pinapatawa, his corny jokes at mga banat niya. Good times, those were good times.

“I’m sorry?” Pagkunwari kong hindi nakuha ang pinupunto niya.

“Ah Aeon Vinz Salazar. Nice to meet you, we are friends before.” nakangiti nitong sabi.

“Ganon ba. Pasensya na.”

“It’s okay. I guess we will know each other again. Fresh start.” Mas lumapad ang ngiti niya. Oh his moves again, di na talaga nagbago.

Umupo na kami at nagsimula kaming mag-discuss tungkol sa offer nilang project. I was genuinely amazed. He was so good at this, at navigating the business world. I could see it now, the sharpness, the confidence, the way he carried himself. He was no longer the carefree Aeon I knew in high school. Back then, he was the guy who had no care for studying, always the happy-go-lucky type. But now, I was looking at someone completely different. A classic Haciendero in every sense. His understanding of the game, the way he handled business—he had clearly grown. It was impressive, even if it was bittersweet.

The thing is, I could get his points easily. I recognized the old Aeon in the way he spoke, even if the context was different. Some things about him had changed—but some never would.

“I’m impressed. It’s good.” I smiled. Huminga naman siya nang malalim.

“Jeez thanks. I stayed awake last night just to prepare for this.” Prangka niyang sabi.

“I’m not into anything except the content as a matter of fact.”

“I just wanna do good in front of you.” He is so blunt.

Di ko mapigilang ngumiti kaya napatingin siya sa akin.

“Oh I saw you smiled. Akala ko tuluyan nang nawala si Seff. You are scary did you know that? But your smile reminds me that you’re still you.” He said. Natigilan ako sandali.

Habang kumakain ay di ko maiwasang matawa sa mga biro niya. I wanted to play hard on him na parang balewalain pero talagang malakas lang maka happy throwback ang isang to. Our conversation went deeper at humaba iyon. It feels like we’re back from the same as before. He talks about his life and he tells me stories about the moments we shared together and those old times. He’s talking to remind me what I forgot pero ang totoo ay naaalala ko lahat ng iyon.

Nililihis ko din ang topic tuwing ikinukwento niya ang tungkol sa dati kong mga kaibigan at barkada.

Nahagip ng aking mga mata ang isang pigura sa si kalayuan na madilim na nakatingin sa aming gawi. Dreyfus Aragon sitting on the table alone at sa amin nakaharap. What is he doing here? And where is her fiance?

“So how’s your life these past few years?” Napabaling ako sa kaharap. Right, his actions and whereabouts doesn’t concern me anymore kaya I shifted and focus on Aeon.

“Really? We’ll talk about my personal life?” I asked as I softly chuckled.

“Come on. I already told you mine and beside I just want to befriend you.” A familiar smile appeared on Aeon’s face.

“Okay. Well I studied in Vegas and took my MBA in there. I have a small business there because I started to realize that I have to be independent. Lolo and Kuya Dom are really scary you know, they are so tight especially if I’m off to party.” I chuckled again.

“But I’m thankful to them because they never really left my side. I learned a lot from them, well they’re my family.” I added.

“That’s good.” He replied.

“I’m sorry to what happened.” Malungkot niyang sabi.

“That’s past Mr. Salazar. And I know well that what happened back then, for sure you never turned your back on me.” I smiled kaya lumiwanag ang kaniyang mukha.

“So it’s set then. We are friends again!” He grinned as his voice raised.

“Fine by me.” I chuckled.

“It’s Aeon by the way not Mr. Salazar, geez I feel so old.” He scowled kaya napatawa ulit ako.

Natahimik kami pareho dahil sa lalaking nakatayo sa aming table.

“Hey Drey.” bati ni Aeon na may awkard na ngiti at may halong pagkabigla. Nanatili lang nakatayo si Dreyfus na parang may gustong sabihin.

“Can I join you?” Tanong nito kay Aeon saka bumaling sa akin.

Nagdalawang isip naman si Aeon na parang natetensyon.

“S-sure.” Aeon answered. Kinuha naman ni Dreyfus ang isang upuan sa bakanteng mesa saka umupo sa gitna namin ni Aeon but his eyes were still dark.

I sipped my blue lemonade as I silence triumphed.

“Nasaan si Aniqah?” Aeon asked as my eyes never left my beverage.

“With her father.” He uttered na parang wala lang.

“And where is that?” Aeon laughed.

“Went home probably.” I manage to look at him and I am slightly surprise dahil sa akin siya nakatingin. Di ako bumitaw sa pakikipag titigan sa kanya. Letting go means accepting defeat. He would think I am affected by his words.

“Your the most complicated couple I’ve ever met.” Aeon said kaya napaiwas ng tingin si Aragon at tumingin siya kay Aeon.

“I never thought you would meet people for business. You always send your secretary for meetings.” Aragon darkly said.

“I thought so too. But Seffie here is an exception.” He chuckled a bit and so I rolled my eyes. He called me Seffie. My friends in Vegas calls me by that name.

“Whatever.” I chuckled back.

Napansin ko ang pag kunot ng noo ni Aragon and I saw his jaw clenched.

Tingingnan ko ang aking phone at napagtantong ilang oras na pala akong narito. And a message from Kuya Dom demanding me to go home is quite alarming. Halughugin niya ang buong Antique kung di pa ako mag reply o umuwi.

“Excuse me but I have to go home.” Paalam ko saka tumayo. Tumayo rin si Aeon.

“Do you want me to take you home?” Aeon asked. Narinig ko ang pagpihit ng upuan ni Aragon pero di ko iyon pinansin.

“Thank you but I have my guards.”

“Okay then.” Lumapit siya sa akin saka ako niyakap ng konti. Kaya nabigla ako.

“I glad you are back.” Malungkot niyang sabi. I smiled as I hugged him back.

“I’ll see you often.” Sabi niya nang magkahiwalay kami. Tumango naman ako at nagsimulang maglakad.

“Seffie.” Aeon called kaya napahinto ako saglit at tumingin sa mesa nila.

“The barkada will be having a reunion. A small gathering, we will be happy if you could join us. It’s on Saturday sa Malalison Island.”

“Baka busy ako. I think I’ll pass.”

“Sige. I got your number so please do reply.” He pleaded.

“Fine.” I smirked at ngumiti saka tuluyan nang umalis.

Barkada? Friends? I doubt that. Friends doesn’t leave. They are suppose to be families pero tinapon nila yon.

Nakatingin lang ako sa labas ng sasakyan habang nagbabyahe pauwi. One of my guards took the steering wheel dahil pagod ako.

My phone beeped kaya tiningnan ko ito.

I smiled as Aeon’s message was plastered on my screen.

’Hey Seffie. It’s me Aeon. Ang guwapo ko diba

?’

I sent him an emoji na nag ro-roll ang mata.

My phone beeped again and it’s an email from my modeling manager in Vegas.

Halos masabunutan ko ang aking buhok habang binabasa ng dalawang beses ang mensahe.

I hope this email finds you well.

We are excited to inform you that the team will be flying to the Philippines for the upcoming photoshoot for the cosmetic product you’ve endorsed. While we understand that this may interrupt your vacation plans, please note that this is in accordance with the terms outlined in your contract.

After conducting thorough research, we have selected a location for your photoshoot: Malalison Island. The shoot is scheduled for this weekend, and we look forward to working with you on this project.

Weekend? This Saturday? Aeon’s invitation about the reunion is also happening on that very same day and same place.

I guess the reunion will happen. I can’t evade it any longer. 

It’s funny how life pulls you back into moments you thought were behind you. But this time, I’m not the same person I was back then. I’ve learned, I’ve grown, and now I’m ready to handle whatever comes next.

When destiny calls, there’s no turning back. You face the past not with fear, but with strength—head high, knowing you are not the person you once were.

-McK-

Chapter 43

Chapter 43

Agad kong kinontak ang aking manager. Sa halip na magpareserba ng hotel para sa buong team, ipinaalam ko na sa mansyon na lang namin sila titira—mas tipid, mas konti pa ang abala. Hindi ko na inisip ang mga posibilidad na puwedeng mangyari sa isla. Ipinilit kong ituon ang buong atensyon ko sa trabaho, kahit pa may parte ng isip ko na tila ayaw tumigil sa pagbubulong ng babala.

I told my family about it at masaya sila para sa akin well except Kuya Dom na sinasabihan akong mag quit na sa pag momodel. He reminds me of Dustin.

Friday night nang dumating ang buong team. Labintatlo silang lahat—kasama na rito ang aking manager, photographer, stylists, mga assistants, at ang co-model kong si Kyle, isang American na matagal ko na ring kakilala. Ilang beses na rin kaming nagkasama sa mga proyekto kaya’t gamay na gamay na namin ang isa’t isa sa harap ng camera.

Ayon sa manager ko, minamadali raw ang project. Kaya’t kahit kapapadating pa lang nila, malinaw na—by Monday, balik-Amerika na ulit sila. Mabilis lang dapat ang lahat. Walang lugar para sa aberya.

Manghang mangha sila sa aming mansion at halos di na magkaundagaga sa pag interview kina Mama at Papa na akalain mong nasa talkshow. Palagi kong nahuhuli si Kuya at binibigyan ng masamang tingin si Kyle dah panay ang kuwento nito sa akin pero laking tuwa ko sa reaksyon ni Kuya nang tinanong siya ng aking manager if gusto daw niyang mag model in which he declined immediately. After naming kumain ay nag briefing kami tungkol sa gagawin bukas at nagpahinga rin sila pagkatapos dahil na rin sa pagod.

Kinaumagahan, maaga kaming tumulak papunta sa Isla ng Malalison sakay ng aming private yacht. Habang tinatahak namin ang kalmadong dagat, hindi ko naiwasang mapangiti. Matagal-tagal na rin mula noong huli akong nakatapak doon, pero ang alaala ng unang beses kong pagdating ay sariwa pa rin.

Mag-aalas nuwebe na nang marating namin ang pampang. Pagkababa ko sa yacht at pagtuntong ko sa puting buhangin, agad akong binalot ng pakiramdam na tila niyakap ako ng isang matagal nang kaibigan. Pareho pa rin ang hangin- banayad, maalat, at puno ng alaala. The same euphoric vibe.

Naalala ko kung paanong dati, halos wala pang mga resort dito. Tahimik, halos kami-kami lang ang naroon. Ngayon, may mga bagong establishments na. Dumami na ang mga turista. Mas maingay na, mas buhay. Pero kahit pa ganoon, nandoon pa rin ’yung lumang kaluluwa ng isla, ’yung parte nitong nananatiling tahimik, mahinhin, at parang laging nagmamasid.

Minsan, may mga lugar talagang bumabalik ka hindi lang dahil sa ganda, kundi dahil sa kung paano ka nito pinaramdam noong una mo itong nakilala.

I wore my yellow floral dress at naka beach hat din ako kaya di naman mainit. Inalalayan ako ni Kyle hanggang sa tuluyan na akong makababa at agad kaming dinaluhan ng assistant nang isang payong kaya kinuha iyon ni Kyle at sabay kaming naglakad kasama ang team.

Nakita kong pinagtitinginan kami ng karamihan sa beach man o maging sa nadadaanan namin, may ilang lumabas talaga sa restaurant para tumingin sa amin. Kyle is gorgeous, his body is very muscular at dagdag pa doon ang blonde niyang buhok at asul na mata kaya angat na angat talaga siya.

“They’re looking at you.” He whispered on my ear.

Agad naman akong nagtaka. Saka ko binalingan ang ilang kalalakihan na sa akin nga nakatingin at nasilayan ko ang isang lalaking pinagalitan ng kasama niyang babae.

“You too. Girls were looking at you.” I whispered back.

“Except you.” He winked at me. I laughed.

“Do you want me to tell Clara about it?” Panunudyo ko. This guy has a girlfriend at model rin mula sa agency namin. Pinanliitan niya ako ng mga mata at sabay kaming natawa.

We occupied three rooms at doon kami nag prepare habang ang iba naman ay pumunta sa beachfront para i-assemble ang mga lighting at setting ng area. We have three areas para sa shoot, isa sa balsa sa gitna ng dagat, isa island top na kitang kita ang view ng buong isla at ang huli ay sa beach front na matatagalan dahil sa complex na set up.

Ang resort na tinuluyan namin ay nasa bandang likuran ng isla—malayo sa nayon, sa ibang turista, at maging sa mga kilalang resort. Napapalibutan ito ng mga punong niyog at mas makapal na kagubatan, kaya tahimik at tila hiwalay sa mundo. Kumpleto ang pasilidad—may sariling raft, dock, at dive station. Dahil pribado ito, limitado lang ang tao, kaya’t may pakiramdam ng pag-aari, ng pagiging malaya.

Suot ko ang prescribed attire namin para sa shoot—isang pink rashguard na may itim na highlight, kapareha ng itim kong swim underwear. Since summer collection ito, required na kita ang fit ng katawan at ang versatility ng mga damit sa tubig man o sa lupa.

Si Kyle naman, naka-itim na overall diving suit, pero nakalaylay ang top nito kaya topless siya habang naglalakad sa buhangin. Sanay na ako sa ganitong eksena—mga hubad na katawan, glamorized sa lente ng camera. 

Sa ikalawang shoot, mas naging hamon ang sitwasyon. Mag-aalas dos na ng hapon, at ramdam na ramdam na ang init. Umakyat pa kami sa itaas ng isla, kung saan tanaw ang dagat, ang mga bangkang nakatigil sa malayo, at ang halos walang katapusang linya ng ulap sa abot-tanaw.  Breathtaking, to say the least. Parang premyo ang tanawing ’yon para sa hirap ng akyat.

Suot ko noon ang isang puting cropped top at high-waisted shorts. Pares nito ang simpleng sandal, sakto lang para sa rocky path na dinaanan namin. Light lang ang outfit pero may dating—bagay sa concept ng campaign. Si Kyle naman ay naka-Hawaiian polo, bukas ang ilang butones sa taas, at board shorts. Pareho kaming may suot na sunglasses na nakapatong lang sa ulo—more for styling than sun protection, pero nagdagdag ito ng casual charm sa amin pareho.

We took a short rest back in the resort. Nakaidlip ako ng saglit at nagising nalang ako nang mag-aalas kwatro na para sa huling frame na kukuhanin sa beach.

I am wearing my robe to cover up my body because underneath this robe is only a red two piece revealing my body. But sanay naman ako sa shoot na ganito lang ang get up.

Lumabas na ako nang room matapos akong ayusan. As  I was approaching parang nagkakagulo sa aming area and then I found out na masyadong malakas ang hangin kaya nasira ang set up. The management told us na malakas ang hangin tuwing sasapit ang hapon sa area na ito pero sa kabila ng isla ay payapa ang tubig. Kaya naman ay napagpasyahan naming palitan ang setting.

I was surprise dahil mas maraming tao ang side na ito ng isla. Probably because di na mainit at maganda ang view.

“Perfect.” Rinig kong sabi ng photographer and I agree because the golden sun emmits perfect crimson delight giving the clouds shades of different pastel colors. Mabilis na na nag set up ang team and I can see some people na lumalapit sa amin para manood. I was sitting on the beach chair together with Kyle para sa retouching. Medyo binasa ang aking buhok para magmukhang naligo ako sa dagat. Para akong na pressure dahil dumadami ang tao.

Narinig ko ang mga hagikgikan ng iilang kababaihan habang nakatingin kay Kyle tanging naka itim na board shorts. Exposing his abs, chiseled chest at mga muscles, he is glowing dahil sa oil nakapahid sa kanya.

Tumayo na kami dahil mag uumpisa na daw. I was about to take a step when someone held my wrist.

“Seffie?” Aeon greeted.

“Aeon. Hey.” I greeted back. He looked at me with a wide smile.

“Dito ka pala. I thought…”

“I am here for our photoshoot. Part of my modeling career.” I answered.

“Ganon ba. Everyone’s here, sandali lang tatawagin ko muna.” He said. An assistant came dahil magsisimula na kami.

“Excuse me. I have to work first.” I uttered sabay alis. I never thought na mag cro-cross ang landas naming lahat dito this early.

Habang palapit sa area ay narinig ko ang boses ni Aeon sa likuran na parang may tinatawag at narinig ko ang iilang yabag ng mga paa.

“Ano ba Aeon! You’re so noisy, nakakahiya ka. Ang dami pa namang tao.” Naiiritang sabi ng isa. Kahit di ako nakatalikod ako ay alam kong boses iyon ni Cha.

“May shooting ba dito? Bat ang daming tao.” Vaughn said.

“Baka may artista. Papicture tayo!” Jericho celebrated.

“Oh my ang guwapo ng lalaking iyon. Papi!” Leo never charged.

“Sino ang naka robe na yon? Likod palang pamatay na ah!” Connor bluntly said at tumawa siya kasabay nina Kenjie at Vaughn.

“Why did you call us?” Migz cold voice asked.

“Ingay mo bro.” Elias hissed.

“I found her.” Aeon sounded so happy.

“Who?” Chad asked.

Bumilis ang tibok ng aking puso. Habang ini orient kami ng photographer ay parang wala akong narinig. Nanatili ang aking atensyon grupo sa di kalayuan.

“Seffie.” He answered. Walang umimik.

“S-si S-Seff? Sa-saan?” Marielle uttered.

“Seffira let’s go. Take off your robe.” I heard my manager. Sa lakas ng kaniyang pagkakasabi ay sigurado akong sa akin sila nakatingin.

Diretso akong naglakad palapit kay Kyle at hinubad ko ang aking roba. Narinig ko ang ilang pagsinghap at pagkamangha ng ilan.

“ Napaganda at sexy niya.“

“Grabe siya.”

“Nakita ko na siya dati sa fashion TV. Sikat na model yan sa US.”

Lumingon ako sa gawi nila Aeon. Nakaawang ang kanilang mga bibig. Their eyes went wild na parang di makapaniwala.

Kompleto silang lahat. Naibuga ni Kenj ang kaniyang orange juice. Sabay na kinusot ni Vaughn at Jericho ang kanilang mga mata. Pinisil ni Chad ang kaniyang pisngi. Napatakip ng bibig si Marielle at Leo. Si Cha ay humagulgol. Nagsimulang maglakad si Elias na parang lalapit pero pinigilan siya ni Aeon. Di nakaligtas sa aking mga mata ang naiinis na mukha ni Aniqah kasama sina Amber at Lizette na nabigla. Di rin nakatakas ang pag kuyom ng kamao ni Dreyfus at pag talim ng tingin nito mula aking katawan patungo sa lalaking katabi ko.

Viola! Batch reunion pala ’to? Kompleto sila. Lahat sila—nandoon, gulantang, at tila walang pagbabago.

Tiningnan ko sila ng walang emosyon, parang wala lang. Parang binura ko na sila sa aking alaala, isang mabilis na hakbang na maghihiwalay sa nakaraan at sa mga sugat na iniwan nila. Hindi ko na naalala kung kailan huling naging bahagi sila ng buhay ko—mga kaibigan na naging estranghero, mga mukha na ngayo’y walang saysay.

Minsan, iniisip ko kung bakit ko sila binigyan ng pagkakataong masaktan ako. Na ang pagkakaibigan na ’yon, ang parehong pagkakaibigan na minsan ay nagbigay sa akin ng saya, ay siya ring nagbabalik ng sakit. Pagtaksil.

I shifted my attention to Kyle at sa photographer. I know they are examining me. Kinikilala nila ako but I doubt they would find out who I really am behind this mask.

We tried different poses and all I could hear was the clicking of the camera and the slight flashes of light it produce.

Naupo si Kyle sa isang rattan chair at humiga ako sa buhangin sa kaniyang harapan na patagilid habang tinutukod ang aking siko sa buhangin ay sinampa ko ang aking kamay sa aking buhok. Another shot was Kyle on the same position pero tumayo ako at umupo sa kaniyang kandungan. Our faces were so close at naramdaman kong dumampi ang kaniyang labi sa aking leeg. He looks smitten by simply smelling me at naka awang naman ang aking bibig habang nang aakit na nakatingin sa camera.

Kyle and I were so good in this. Kilala na namin ang isa’t isa sa camera at komportable kami doon. If you’re a model awkardness and discomfort is the least of our concern.

“Sorry.” I heard him whispered on my ear.

Nagtaka naman sana ako don pero nasimulan kong maramdaman ang matigas na bagay na lumalaki. It is poking and slightly touching my thigh. Di na ako nagsalita. Things like this do happen. All male models I worked with are not saints.

Matapos ang shoot ay agad na inabot sa akin ng aking PA ang aking robe. Kyle on the other hand asked for a towel to cover up the bulge on his pants.

“Sorry.” I told him.

“Such a tease.” He laughed and so was I.

Pumalakpak ang aming manager at team gayundin ang iilang nanood na parang walang balak umalis. Nagsimulang lumapit ang iilan para makipag picture at selfie kaya di na ako tumanggi inulan din kami ng papuri. Humupa na ang tao dahil nagsimula nang gumabi.

“Seffie!” Aeon called me from afar.

Lumingon ako sa kaniya at nakita kong palapit silang lahat sa akin. I tried to stopped myself from the urge of rolling my eyes.

Nasa labi na ako ng pagsasalita, nang bigla ko na lang naramdaman ang mahigpit na yakap ni Cha. Mabigat ang kanyang katawan, at naramdaman ko ang panginginig ng mga braso niya sa bawat hikbi na lumabas sa bibig niya. Malakas ang kanyang hagulgol, at habang tumingin ako sa paligid, napansin ko ang mga mata ng ilang dumadaan na nakatingin sa kanya, pati na rin ang hindi makapaniwalang mga titig mula sa iba.

Lumapit si Leo at yumakap din, umiiyak na rin. Nakayuko si Kenjie at Jericho, ang mga mukha nila tinatago, pero hindi kayang itago ng kanilang katawan ang hirap na nararamdaman. Si Elias, na halos nawalan na ng lakas, napapadyak sa lupa habang nakatingala sa langit—iniisplika ng bawat galaw niya ang matinding sakit. Habang ang mga luha niya ay hindi na kayang itago, tumulo mula sa mga mata niyang parang hindi na kayang ipaliwanag ang pinagmulan. Si Marielle, na hindi ko akalaing magpapakita ng ganitong emosyon, ay tumayo sa harap namin—umiiyak din.

Ang mga kalalakihan, sa kabilang banda, ay umiwas ng tingin, tila hindi kayang magtaglay ng mga titig ng kalungkutan. Pero naramdaman ko na ang kanilang mga mata ay puno ng sama ng loob, na parang hindi nila alam kung paano tatanggapin ang sakit na umaabot na sa kanilang mga puso.

Samantalang nakatayo lang ako don, frozen, unbothered. Tinataboy ang sariling emosyon na lumukob at maghari sa aking sistema. Ang galit, pagkadismaya, lungkot?

“Who are you people?” I asked without a hint of emotion.

“I-I’m sorry.” Hagulgol ni Cha.

“S-Seff.” Leo seconded.

“Drama.” Aniqah uttered na di pinansin ng lahat. All I could here was their sobs and sorrys and forgiveness.

“Seffira?” Napatingin ako kay Kyle na lumapit sa amin na may confuse na mukha.

“Excuse me but I have to go.” Sabi ko.

Nakita ko ang pag alinlangan sa kanilang mga mukha. Humigpit din ang yakap ni Cha at Leo sa akin.

“Guys let her go. Di naman siya mawawala.” Aeon explained kaya lumuwag ang kanilang yakap.

“We will be hanging out tonight. You can join us.” Aeon invited me.

“Sige na please. We need to talk.” segunda ni Cha.

“I think I have things to do.” I reasoned.

“Please Seff kahit konting oras lang.” Leo pleaded.

“Naku! Nakalimutan na niyan kayo. Ang dami na niyang kaibigan.” Mataray pero nakangiting sabi ni Aniqah.

“Sorry, Miss Mondejar. It is taught in schools that you should avoid talking to strangers. Do you apply that?” I fired.

Silence hung heavy in the air, and for a split second, the world seemed to stop. Si Aniqah, na kanina’y puno ng tapang, ay natameme. Hindi ko nakita kung anong reaksyon ang naglalaro sa utak niya, pero ramdam ko ang impact ng mga salitang lumabas sa bibig ko. It was sharp. It was intentional.

“But we are your friends.” Malungkot na sabi ni Cha.

“We are friends? Was you mean. It is in the past and I’m sorry I couldn’t remember the friendship we shared that you’re saying, Miss,” I said innocently, though deep down, I knew the weight carried by every word that left my lips.

“We are your friends Seff and you will always be our friend.” ika ni Leo habang sumisinghot.

“Really?” I matabang kong sabi. Agad na lumungkot ang mukha ng dalawa. I can sense that they are about to cry again.

“Oh, come on. Do you feel awkward? Sabihin mo lang kung ayaw mo!” Aniqah’s voice was sharp, and for a moment, I could see the irritation creeping into her face.

“Kung kagaya mo lang naman ang makakasama ko mamaya, I better stay in my room,” I said sarcastically, the words slipping out before I could fully think them through. I knew it stung, but I couldn’t bring myself to care.

The silence that followed felt thick, and I could see the flush of embarrassment creep across Aniqah’s face. For a moment, I felt satisfied with the power of that statement—until I heard Cha’s voice cut through the tension.

“Hindi. She’s on a different table,” Cha panicked, trying to salvage the situation, but the damage was already done.

Amber, who had been quiet until now, spoke up, her voice indifferent. “It’s getting late. We’re going home later.” Her tone and attitude unchanged. Typical Amber—bruha.

“Di pa kayo uuwi Seffie?” Aeon asked.

“We’re spending our night here.”

“Chad call Mama. Bukas tayo uuwi.” Baling ni Cha sa kakambal.

“Drey please.” Leo turned to Aragon. Di man lang nagbago ang ekspresyon ng demonyo na kanina pa nakikinig.

“Dee I want to go home.” Lambing ni Aniqah sabay yakap sa braso ng fiance na agad namang inalis ng lalaki.

Tumingin sa akin si Aragon saka kay Kyle na katabi ko at balik ulit sa akin. Lumunok siya.

“We’re staying.” He said with finality.

“B-but…”

“We’re staying. You can leave.” He added without breaking our eye to eye.

“You can go home Aniqah. The yacht can leave kahit ikaw lang ang sakay.” Leo fired sabay irap sa babae. I almost laugh.

Napaisip ako kung sasama ba ako.

A light bulb popped in my mind.

“Sige susubukan ko. I’ll just contact Aeon about it.” Sabi ko sabay talikod at nahuli ko ang pagngiti at galak nila.

Tuluyan na akong umalis habang tinatanong ni Kyle. I just anwered him with few words and smiles. Mabuti nalang at mag overnight kami rito.

Yeah, pupunta ako. Kailangan kong makakalap ng mga impormasyon. Isa pa, I have to make them taste my poison. I’ll show them a version of me.

The thought came naturally, almost like a mantra I repeated to myself for reassurance. I knew this was my moment. My edge. The chance I needed to gather pieces of the puzzle that would eventually fit together. This wasn’t just about getting ahead; it was about securing my place, knowing the right moves before the rest even figured out the game.

Sigurado akong marami akong mahuhuling isda mamaya. Mga impormasyong magagamit ko laban sa mga kalaban.

I could already see the pieces in motion—the perfect timing, the right people, and the information that would set me apart.

Very good, Seffira.

I heard the words echo in my mind like a quiet applause. It was a validation, the kind I’d always needed to hear, but now it felt different. No longer the child in search of approval, but someone who had earned this acknowledgment.

I smiled wickedly, the corners of my lips curving upward as I savored the thought.

It’s nice to play the game.

-McK-

Chapter 44

Chapter 44

Maingay na party music ang bumungad sa akin pagpasok ko sa club. I was quite amaze dahil merong club pala dito sa isla.

Wearing my black halter dress na hapit na hapit sa katawan, the boys in the club gaze at me as if I’m a hot dessert inticing to be devoured.

Pagkatapos akong i-text ni Aeon tungkol sa location ay heto na ako, Kyle decided to come with me dahil bored raw siya at kailangang magliwaliw. His hands slided in my waist to protect me from the wild party goers.

“Seffie!” agad na nagtama ang mata namin ni Aeon na masayang kumakaway sa akin. The people around him looked at me. Bahagya silang tumayo nang lumapit kami, their eyes filled with amazement as they look at me. Di magkaundagaga ang mga boys at nag unahanang magtago sa bulto ng isa’t isa. Cha softly giggled as she went near me and accompany me to sit beside her.

We were in a VIP lounge. May dalawang mahabang sofa at mga maliliit pa na pinalilibutan ang isang mesa. Habang iniisa isa ko sila ng tingin, I realized all of them matured, we really aren’t kids anymore.

Di ko pinansin ang naka amba niyang kamay sa uupuan ko, bagkus lumapit ako sa gawi ni Aeon at doon naupo katabi si Kyle. Biglang lumungkot ang mukha ni Leo at Cha pero bahagya ring ngumiti.

“Gusto naming mag sorry kasi masyado kaming OA kanina.” Leo uttered. Tiningnan ko lang siya at pilit na ngumiti.

Kyle volunteered to introduce himself at masaya nila siyang tinanggap. Dumako ang aking mata sa katapat na upuan. Aragon’s stoic face gives me chill. Nakatingin lang ito sa akin habang sumisimsim ng mamahaling alak. I raised my eyebrow kaya napaiwas siya ng tingin. Pinakilala naman sila ni Aeon sa akin. At sigurado akong waging wagi akong best actress sa pag maang-maangan na kunyari ay kakilala ko lang sa kanila.

“And this Kenjie, Elia–.”

“Elias.” Bulong ko but it was enough for them to hear. Napatingin silang lahat sa akin.

“And Marielle.” dagdag ko pa sabay turo kay Marielle na katabi ni Elias. Biglang sumigla ang mukha ni Dodoy  gayundin sa dakilang traidor.

“K-kilala mo ako?” Elias asked. My insides softened for this kind man.

“Oo naman. You’re my childhood bestfriend together with Marielle. Tita Becca told me earlier and showed me our pics together.” I responded. Dumaan ang sakit sa mukha ni Elias sabay tango.

Nag excuse sandali si Kyle dahil may kakilala ito sa kabilang table kaya naiwan ako habang nagkwekwentuhan sila.

“Boyfriend mo yon? Ibang iba ka na talaga ah.” May napaglarong sabi ni Cha kaya agad napabaling sa akin ang lahat. Kanina ko pa naramdaman na gusto nilang magtanong sa akin subalit alam kong nahihiya sila kaya si Aeon lang ang nakikipag usap sa akin habang lahat sila ay tinitignan ako ng patago na para akong isang abstract painting na mahiwaga at estranghero na gusto nilang unawain. It’s funny how time changes everything. Siguro sumasagi sa isip nila na hindi na ako ang Seff na kilala nila dati, which is true.

“Who? Kyle? Nah.” I chuckled in a flirtatious way as I sip margarita.

“In denial. Pa banal?” I heard Aniqah notified pero di namin iyon pinansin.

“Sus. Sa ganda mong yan Seff- ay Seffie, sigurado akong pinagkakaguluhan ka don sa US!” Ika ni Leo. Agad namang parang mga tsismosang giraffe na lumingon sa aming gawi sina Aniqah, Amber at Lizette na nakaupo sa kabilang table.

“Really. Kyle is just my friend.”

“Yeah. Just your friend,” someone muttered, laced with sarcasm. Kyle suddenly slid into the seat beside me and casually draped his arm around my shoulder.

“She’s turned me down so many times,” he said with a chuckle. “And honestly, if we were ever a thing, I’d be in a world of trouble. Too many guys are swarming around her.”

The others laughed—my so-called friends. But Aragon wasn’t laughing. His eyes locked on Kyle’s hand resting on my shoulder, and the shift in his expression was impossible to miss.

“Malandi rig– “

“Pwede ba tumahimik ka! Barkada hang out at di kayo don kasama. Ikaw lang itong nakipagsiksikan ang dami  mo pang sinasabi diyan!” Iritadong putol ni Cha kay Aniqah na ngayo’y natameme at umismid.

“So you’re single?” Jendry asked when the boys pushed him. A question they curiously want to asked.

“You can say that.” I grinned and all of them erupted in hurray. Nagtulakan pa ang mga tukmol. I smiled with their reactions.

Doon nagsimula ang pag interview nila kay Kyle tungkol sa akin. Tungkol sa mga ganap and activity ko sa Vegas and more. I didn’t mind them. I busy myself playing with the liquor in the glass. I often caught Aragon’s eyes shifting to me.

“She’s a heartbreaker. It got worsen when she started modeling.” Kyle continued.

They started asking me follow-up questions, so I gave short, clipped answers. When they asked for my social media accounts, it wasn’t long before they all pulled out their phones in a frenzy. My eyes roamed the club—the crowd was getting wilder, the music louder, and the lights more chaotic.

“Holy sheez! Ikaw ’to?” Vaughn exclaimed, eyes wide in disbelief.

“Damn, girl,” Connor hissed, his eyes glued to his screen.

One by one, the others began reacting too, tossing comments my way. My gaze landed on Cha beside me—she was scrolling through my Instagram, and I had a feeling the rest were doing the same.

If I had to describe my Instagram feed in one word, it would be lustrous . It’s a curated collection of my shoots, pictorials, and magazine covers—most of them bold, daring, and confident. In many of them, I’m wearing little more than a two-piece, skin kissed by lighting and shadows, captured through the lens with a mix of allure and strength.

“So you’re selling your body no?” Amber mocked.

“People never change nga naman, still the attention seeker we all knew.” Lizette added.

“You got it right girl.” Aniqah applaud. Sinuway naman sila ng mga boys.

“I’m sorry, medyo lasing na ata sila.” nahihiyang puna ni Aeon.

“Anong problema niyong dalaw-” Leo was immediately hushed by Aniqah na napatayo na.

“Tahimik ka nga bakla. Totoo naman, sinong matinong tao ang ipakita ang kaluluwa niya sa publiko.” she spat. A hush fell over the air like static. Cha beside me stiffened, about to stand—ready to fight. But I stopped her with a glance and a smile.

I had already decided today was not the day I would be small.

My eyes shifted to Amber and her little entourage of insecurity. I tilted my head slightly and spoke calmly, clearly, like I was addressing a child in need of correction.

Amber, right? I’m selling pictures of my body. And guess what, sweetie…“ I paused just long enough to feel her discomfort settle into the air like perfume.

“People love it. And it’s legal, by the way.”

I traced the rim of the glass with my hand as I intently eyed her—not out of threat, but precision. I wanted her to feel every syllable.

“It’s better than going out with different politicians to random motels for cash and…” My eyes scanned her outfit—every thread, every borrowed confidence—and landed on her pouch.

“…a fake Prada pouch.” Her face turned a furious shade of red, eyes wide, breath caught. She wasn’t used to being seen this clearly.

“Counselor Guerrero, wasn’t it? Your last Daddy?” I didn’t have to raise my voice. Truth carries its own volume.She stepped back, stumbled into her seat, the air around her deflating like a popped balloon.

“Woah! Pokpok ka Amber?” Leo asked with a hint of tease.

“Ohh.” the boys laughed.

“I don’t seek attention, I attract.” nilipat ko ang tingin kay Lizette at sa suot nitong red bikini top.

“I see you love red.  Diba red din ang suot mo sa video that went viral.” Sino ngayon ang attention seeker? Lizette went into a complete shock.

 Narinig ko ang pigil na tawa ni Cha at Leo. Nilingon ko si Aniqah, she immediately pulled her two bitch friends at pumunta sa counter. Well I guess that’s enough spill for tonight. I guess the two learned something from me.

“You’re a savage! Paano mo nagawa yon?” Cha celebrated na piagkibit balikat ko lang.

Hindi pa natapos ang tanungan nila, which I evaded. Tumigil lang sila nang mapagpasyahang sumayaw sa dance floor, they took Kyle with them. Naiwan namn ako dahil wala ako sa mood. Nagkakatuwaan sila kaya pinukol ko ang pansin ang paglagok ng margarita.

“Nakakarami ka na.” My eyes followed the voice.

It was Miguel. The one who’d stayed silent the entire time just like always. You’d never even know he was there unless he spoke. He’d notice my nonstop indulgence to the liquor.

“Fine by me.” I replied. Tumango naman siya and his eyes travelled the entirety of the club, as if looking for something- perhaps someone. Tumayo ito at tahimik na umalis.

“So you flaunt your body in public.” Umangat ang aking tingin sa lalaking nasa harap. I thought he left pero bakit narito pa rin to? I searched for Aniqah pero parang tinamaan na ito dahil sumasayaw sa dancefloor na parang pokpok. Naiwan pala akong mag isa sa lalaking to.

Gusto ko pa sanang magtanong kung ako ba ang kausap nito pero kakumpirma ko dahil sa akin siya nakatingin. The club’s lights are dim but I can see how his dark brooding eyes pierced through me.

“Yeah. It’s my job,” I answered shortly, brushing it off like it was nothing, then took another sip of my margarita.

“You’re a businesswoman,” he shot back, voice low but laced with bitterness. “Your mind should be your edge, not stripping down for men’s magazines.”

A flicker of irritation sparked in my chest. Problema talaga nito.

“My activities don’t concern you, Mr. Aragon,” I replied coolly, my eyes meeting his with pointed defiance.

“Your credibility as an entrepre—”

“Looking at the camera or seducing men through magazines to provide for my needs doesn’t make me any less of a person, Mr. Aragon.” My tone was sharp, unwavering. “My body is my business. Know your place. I hope you understand that.”

His eyes softened, just a flicker of something vulnerable breaking through—but I ignored it. I wasn’t about to let him guilt me into silence.

“H-hey are you seducing my fiance? How dare you!” Lasing na pasigaw ni Aniqah kaya tumingin sa amjn ang iilan. She is standing beside me. Nanatili naman akong nakaupo hawak ang cocktail, di ko siya tinapunan ng tingin.

“Aniqah stop this. You’re drunk.” utos ni Aragon.

“No I’m not!” She squeeled as she neared me. She suddenly grabbed my hand at alam kong may pagkalakas iyon dahil biglang nakaramdam ako doon ng konting kirot kaya napatayo si Dreyfus at lalapit na sana nang biglang may humablot kay Aniqah at isang malakas na sampal ang bumungad sa kaniya.

“You bitch! Don’t you dare hurt my friend like you did before!” Sigaw ni Cha kaya napatingin sa amin ang karamihan. Nahimigan kong medyo nakainom rin siya.

“How dare yo–!” Susugurin niya sana si Cha pero biglang dumating si Leo at hinablot niya ang buhok ni Aniqah kaya napayuko ito.

“Matagal na akong nagtitimpi sayo haliparot ka!” Leo fired.

Agad namang lumapit sina Chad at Aeon para pigilan ang away at umiiyak na si Aniqah. Lumapit na si Dreyfus at tiningnan ang aking kamay na hinablot kanina ni Aniqah. He shifted his angry eyes to his fiance at hinila ito palabas. Sumunod naman ang mga alipores nito.

Bumalik na sa mga ginagawa ang lahat maliban sa amin na pinapakalma pa ang dalawa. Everyone stayed at the table maliban sa Hacienda boys na may mga kanya kanyang agenda.

“I’m shorry Sheff.” Cha’s voice was soft, slurred by tears. Her eyes barely stayed open as her twin gently tried to soothe her. My system refused to process her apology, like my heart had shut off its receptors.

“It’s okay.” It wasn’t. But it was all I could manage to say.

“Hindi. I’m shorry w-we couldn’t defend you before.” she insisted. This time her eyes met mine—red, swollen, drenched in guilt. When she stood, I expected her to walk away. But instead, she slowly sank to her knees.

“Charity!” Chad warned him. Leo did the same, dalawa na sila ngayong nakaluhod sa paanan ko. I was stunned. Absolutely blown away. And yet somehow, I stayed still—composed on the outside, unraveling within.

“But I promise I’ll make things right this time. “ She said as a tear escape her eyes. Something inside me trembled. Not anger. Not pride. Something deeper—an ache I’d kept buried.

“We wanted to help you Seff dati pero tinakot ng mga Mondejar ang pamilya namin. They threatened our families to destroy our businesses. I saw it,” he continued. “Don Roman’s guard—he aimed a gun at my father’s head.”.

“Mommy got a heart attack, right after Don Roman walked away after threatening us.” Chad seconded as he comforted his twin sister.

I hadn’t known. I hadn’t known any of this.

I stood there, mute, as truth began crawling out of the shadows. My heart? It softened. No— it cracked. Just enough to let the pain seep in.

“I can’t totally recall what happened.” Banayad kong sabi. I felt Cha wrap her arms around me, then Leo. I didn’t hug them back, not yet. I was still somewhere between disbelief and regret, but I didn’t push them away.

The wall I built to protect myself—out of anger, hurt, betrayal—was starting to crumble. Brick by brick. And somewhere in that collapse, maybe… forgiveness was waiting.

I excuse myself dahil tumawag sa akin si Dustin kaya lumabas ako ng club. Perfect timing.

“Are you clubbing?”

He asked and I can imagine his irritated face.

“A little. Kasama ko sina Kyle.”

“That guy again.”

“We’re friends Dust.” I laughed. Napabuntong hininga naman siya. We talked for a while about business because knowing him, he is a business minded person. He is quite busy at gusto niya sana akong bisitahin pero  di niya maiwan iwan ang trabaho.

I exchange goodbyes as I ended our conversation. Nakatingin ako sa nakahilerang puno ng niyog sa dalampasigan. Maliban sa mahinang tunog ng musika mula sa club ay napansin kong ang tahimik at relaxing ng paligid. The small lights from the beach’s lamp posts and the gibbous moon gives me chill. Ang malamyos na paghalik ng alon sa dalampasigan at pagdampi ng malamig na hangin ang gumising sa aking diwa.

Naupo ako sa isa sa mga bench na nakaharap sa dagat. Tahimik ang paligid—walang masyadong tao, walang ingay kundi ang banayad na hampas ng alon at ang mabagal kong paghinga. Parang huminto ang mundo sandali, binigyan ako ng pagkakataong mag-isip.

Pinagmasdan ko ang tubig na nilalaruan ng sinag ng buwan, kumikislap na parang mga alaalang masyadong mabigat buhatin. Bumalik sa isip ko ang mga nangyari kanina. Ang mga luha, ang mga paghingi ng tawad, ang pagluhod. May kakaibang kirot akong naramdaman- hindi lang para sa sarili ko, kundi para rin sa kanila.

Dahil gaano man ako kapaniwalang ako lang ang nasaktan, malinaw na sa akin ngayon na biktima rin sila.

Tulad ko, bunga rin sila ng isang marahas at mapang-abusong sistemang pinapatakbo ng mga Mondejar. Magkakaiba man ang anyo ng mga sugat naming dala, iisa ang pinanggalingan. Pumikit ako. Inisip ko ang baril na nakatutok sa ulo ng sarili kong ama. At sa pag-iisip pa lang, parang pinipiga na ang dibdib ko.

Walang anak ang dapat makakita ng gano’n. Walang pamilyang dapat manahimik dahil sa takot. At siguro… doon dapat maputol ang tanikala. Hindi ako nakalimot. Pero marahil panahon na para magpatawad. Sa ilan.

Hindi para sa kanila kundi para sa akin. Dahil ang kapayapaan, hindi palaging nagsisimula sa hustisya. Minsan, nagsisimula ito sa pag-unawa.

“Malamig dito sa labas. Pumasok ka na.” I shifted from my seat when I saw Elias behind me.

“Di naman.” tipid kong sabi na iniwasan ang kaniyang mata. Agad naman akong naguilty dahil parang ayaw ko siyang makausap ang dating ng aking aksyon at salita.

“A-ah s-sige. Pa-papasok na ako.” He stuttered. Naramdaman ko ang ang dahan dahan niyang paghakbang paatras. Napabuntong hininga ako. Naalala ko ang mga araw na kasama siya. Elias always wanted me safe, he always protect me. I remembered that terrorizing night na pumunta ako sa kanila because he is one of those people that I can trust with. He risked his life para balikan sina Lola at Tiyang sa bahay dahil hinahabol ako ni Paquito, for a moment I feel safe with him. Di man lang ako nagpasalamat don.

“Kumusta ka na?” Tumigil siya sa paghakbang.

“I’m talking to you Elias.” I added dahil sigurado akong iniisip niya kung siya nga ba ang kausap ko.

“A-ah okay naman.” He nervously replied at naramdaman kong lumalapit siya sa akin at tumayo sa kabilang side ko. Napansin kong may espasyo pa naman sa upuan ko pero pinili niyang tumayo. I gazed at him and he nervously looked away na parang nahihiya at di alam ang gagawin. I can see how time changed us. He looks mature at lalo siyang tumaas at lumaki ang katawan but the way he stared at me earlier, his eyes looked the same.

“Kumusta sina Tita Ely?” I referred to his Mom and his family. Kumunot ang kaniyang noo na para bang kinukwestiyon ako kung bakit kilala ko ang mga magulang niya.

“O-okay naman. Lagi ka nilang iniisip. Nang malaman nga nilang bu– ah b-uhay ka laking pasasalamat nila.” Tipid siyang ngumiti as he looked at the sea.

“Salamat. Salamat sa lahat.” I uttered. Tumingin siya sa akin.

“B-baki– ah kinuwento siguro sa iyo ni Tiyang Becca.” Napakamot siya ng ulo at napaiwas ng tingin pero nanatili ako sa pagmamata sa kaniya.

“Hindi. Basta salamat.” Namayani ang katahimikan sa amin.

“N-na miss ka namin S-Seff. Na miss kita.” Napansin kong namula ang kaniyang mata at napatingala siya sa langit para pigilan ang kaniyang luha.

“Pa-pasok na ako. Pumasok ka na rin m-mahamog dito sa labas.” He said as he was turning to back.

“Na miss din kita… Dods.” I uttered and it is enough for him to hear it.

Dahan dahan siyang tumingin sa akin habang pinipigilan ang mga mga luha kasabay ang naguguluhang mga mata. Everyone knew him as Elias, his family calls him Dodoy. At ako lang ang tumatawag sa kaniya ng Dods, kami lang tatlo ni Marielle ang nakakaalam non.

Umawang ang kaniyang bibig na parang may gustong sabihin pero di niya maisatinig. Dali dali akong lumapit sa kaniya at niyakap ko siya kasabay ng pag agos ng aking luha.

“S-Seff. P-papano?” Tanging nasabi niya at naramdaman ko nalang ang kaniyang kamay na yumayakap rin sa akin. Naramdaman ko ang pag taas baba ng kaniyang balikat.

“Naaalala ko Dods. Naaalala ko lahat lahat. Ni minsan di ako nakalimot.” I replied. At nanatili kaming magkayakap ng ilang sandali.

Alam kong marami siyang tanong pero di niya iyon isinatinig.

“S-Seff?” Tinig ng babae sa aming likuran. Nabigla ako ng konti nang makita sa Marielle na umiiyak at sigurado akong narinig niya iyon.

“Elias pwede bang maiwan mo muna kami ni Marielle. Sasabihin ko sa iyo ang lahat pangako.” Nakita ko ang pagtutol ni Elias pero sumunod naman siya. So I was left there with Marielle at di pa rin tumitigil sa pag iyak.

Pinunasan ko ang aking mga luha saka siya hinarap.

“Tigilan mo na ang pag iyak diyan. Aagawan mo pa ako ng Best Actress Award.” Simula ko.

Lumapit siya ng konti  habang pinipigilan ang pag iyak.

“S-Seff. hmm Seffie sorry. Sorry sa lahat.” Boses niya’y basag, puno ng pag-aalinlangan, pero malinaw. Marahil matagal niya na itong bitbit, pilit ikinukubli sa likod ng mga mata niyang hindi makatingin ng diretso.

“Sorry saan? Saan banda? Sa pag tra-traidor!” Mataas ang boses ko. Di ko napigilan. Tumama sa hangin ang sigaw kong iyon—matulis, galit. Pero wala namang ibang tao sa paligid. Kaya hindi ko rin pinigilan. Hindi siya agad nakasagot. Nanginginig ang balikat niya habang pinipigilan ang hagulgol.

“P-patawad. Patawarin mo ako.” She cried.

“Patawad? Bakit ba kasi naimbento ang salitang yan? Kung patawad lang naman pala ang sagot sa lahat ng mga pagkakamali. Ano pa ang kwenta ng hustisya?” I said bitterly. Di siya umimik.

Tahimik ang paligid, pero maingay ang pagitan naming dalawa. Isang uri ng katahimikan na mas masakit kaysa sa ingay.

“Di mo ba alam na maraming nagbago dahil sa magtratraidor mo! Pinatay mo ako ng gabing yon! Nawala si Lola ng gabing yon!” Galit kong turan. Lumapit pa siya lalo at gusto akong hawakan.

“D-di ko gustong mangayari yon k-kay Lola A-Anit-.” Di na niya matapos ang salitang iyon nang isang malakas na sampal ang ginawad ko sa kaniya. Napayuko siya dahil doon sapo sapo ang kaniyang pisngi habang umiiyak.

“Huwag na huwag mong babanggitin ang pangalan niya!”

“N-agawa ko lang namn yon d-dahi–.” Di niya ulit natapos iyon nang sinampal ko ulit siya ng dalawang beses. Sa sobrang lakas non ay namanhid ang aking palad at napaupo siya sa lupa. Wala akong naramdaman, hindi basta inis. Hindi tampo. Kasuklam-suklam na galit. Yung klase ng galit na kayang itulak kang gawin ang mga bagay na hindi mo na maibabalik.. Lalong dumilim ang aking paningin kaya hinila ko ang buhok niya ng malakas at halos humiga na siya sa lupa dahil doon, sinubukan niyang pigilan ako pero di ko yon hinayaan at winasiwas ko lalo ang kaniyang buhok.

“Dahil ano? Dahil sa sarili mong interes? Dahil sa inggit!” Sigaw ko sa kaniya.

“T-tama na.” She cried. Kaya tumigil ako ng konti.

“Oo. D-ahil kay Aeon. D-dahil inggit na inggit ako sa iyo at sa atensyong binibigay sa iyo ni Aeon.” She cried. I can see strands of her hair on my hands at magulo rin ang mukha niya habang nanatiling nakaupo.

“Hindi. Wag mong sisihin kay Aeon. Sarili mong kagustuhan iyon. Kagustuhan mo ang nagtulak kung bakit mo ako tinraidor! Bakit? Hiniling ko ba kay Aeon na ako ang magustuhan niya! Tinrato kitang parang kapatid Yelle, pero nagawa mong itapon yon na parang basura!” Ang mga salitang binitawan ko’y parang mga batong tumama sa tahimik na tubig—hindi agad lumulubog, pero palalim nang palalim. I hissed na pinipigilan ang pagtaas ng boses.

“P-patawad.” Nakayuko nitong sabi.

“Di ko alam kung kelan o kung posible pa ba yang hinilihing mo. Masyadong malalim ang sugat Yelle.”

“B-babawi ako Seff.” She pleaded.

“Hindi. Hindi na kita matatanggap sa buhay ko. Pero bilang paunang bayad sa kasalanan mo sana ay huwad mong ipagsasabi ang nalaman mo ngayong gabi.”

Tumalikod na ako at handa siyang iwanan. Pero tumigil ako ng konti.

“Salamat nga pala.” I looked back at her kaya napatingin din siya sa akin.

“Tinulak niyo ako sa ganitong sitwasyon. Pangalawang pagkakataon para magbalik loob.” Napatawa ako ng pagak.

“Look at me now.” Saka ako tuluyang bumalik ng club.

Hindi na nakabalik si Marielle sa loob. Nag chat kina Elias na nuana na daw sa cabin.

Ngumiti sa akin si Elias kaya ginantihan ko.

“Bibisita ako sa inyo sa susunod.” Sabi ko sa kaniya at nagalak siya doon. Di naman napansin iyon ng iba. My eyes drifted to Aragon. Nandito na pala to? Where’s Aniqah? Ipinagkibit balikat ko nalang ito.

Lasing na ang halos lahat at parang nahihilo din ako ng konti kaya napagdesisyonan kong babalik na ng resort namin.

Aeon volunteered na ihatid ako pero I rejected it dahil kasama ko naman si Kyle at medyo namumula na ang pisngi niya.

“Sama ka ulit sa susunod na hang out ha.” Leo voiced.

“Saka magreply ka sa message ko ha.” Cha insisted kahit na nilalaban ang pagkalasing. 

“Sige.” I answered. Di ko makakaila na matapos ang pag aamin nila kanina ay nakaramdam ako ng guilt. Maybe it’s not bad to have them back. Pero this time I should set boundaries and limitations.

Lumabas na kami ni Kyle ng club. His cheeks were red dahil nakainom din siya. Naglakad lang kami dahil di naman malayo ang tinutuluyan namin. Pa gewang gewang si Kyle sa paglakad kaya napatawa ako ng konti.

Naramdaman kong parang may sumusunod sa amin kaya lumingon ako at meron ngang lalaki sa di kalayuan. He is walking alone, medyo madilim kaya di ko makilala ng husto. Dahil lasing nga ang kasama ko ay medyo kinabahan ako dahil baka masamang tao itong nakasunod sa amin.

Naramdaman kong inakbayan ako ni Kyle kaya hinayaan ko nalang siya as he mumbled. Okay na rin to para di siya matumba.

“I missed you.” Lasing na wika ni Kyle saka tumingin sa akin.

“Gago di ako ang girlfriend mo.” I chuckled dahil mukhang nag hahallucinate ang isang to.

“Can I kiss you?” He asked.

“No.”

Pero nabigla ako nang bigla niya akong kabigin at hinalikan niya ako sa labi. Nang makabawi ako ay itutulak ko dapat siya nang biglang may humila sa kaniya at natumba si Kyle dahil sa suntok na natamo niya. I almost shrieked dahil sa nangyari.

“Hey! Sino ka!” I realized it’s Aragon. Teka sinusundan ba niya kami?

“Bakit mo siya sinuntok! Sira ka ba!” I shouted.

“He is harassing you.” He said with a cold voice.

“Harassing my ass. Idiot.” I fired back.

We heard Kyle mumbled on the sand kaya inangat ko siya pero mabigat siya kaya mahirap. Aragon helped me hanggang sa nakatayo na si Kyle. I was about to put Kyle’s arms around my shoulder when Aragon grabbed the drunk guy at siya na ang umalalay.

“Ako na. Lead us the way.” Di ba nagbabago ang mukha ng lalaking to. He is always too mysterious.

Imbes na mag argumento pa ay naglakad nalang ako hanggang sa makarating kami ng resort at sa room mismo ni Kyle.

Matapos ko siyang ihiga ay kinumutan ko siya at napabaling ako sa lalaking nakatingin sa akin.

“What?” I asked.

“Di ka lalabas? You’re staying in this room with him?” His eyes went wild kaya agad akong nairita.

“Pwede ba! Sa kabila ang room ko. Saka paki alam mo kung dito ako matutulog.” I fired. Naramdaman kong nakonsumo din ako ng alcohol kaya medyo wala akong kontrol.

Agad niya akong hinila palabas ng kwarto.

“Don’t touch me.” Maarte kong sabi kaya nabitawan niya ako. He faced ke na parang siya pa itong galit.

“Ganiyan ka ba! Ang basta basta nalang magpahalik sa lalaki?”

My eyebrow shot upward.

“Excuse me di mo ako kilala. But yes, I kissed boys  especially when I’m drunk. Hello? This is my life, I am free.” I chuckled.

“Really?” His irritated face suddenly shifted into a sly one with amazement.

“You’re drunk right now. So I can kiss you. Is that right?” A Cheshire smile formed on his lips as he stared at my mine.

“U-uh duh! Umuwi ka na matutulog na ako.” Pag iiba ko ng usapan saka naglakad pero hinawi niya ang aking braso kaya napabalik ako sa kaniya. My body clashed on his hard chest. Naramdaman ko rin ang kaniyang mga muscles with that impact. Di ko alam kung epekto ba ito ng alak pero nakaramdam ako ng init. Nagkatinginan kami and I realized na sobrang lapit namin sa isa’t isa.

I tried to push him away pero nakulong niya ako sa malakas niyang mga bisig.

He smiled pero agad ding nagseryoso. His eyes wandered my face hanggang sa aking mga labi. Agad siyang napalunok and I can see how his Adam’s apple protruded. Lumapit siya lalo and his facr is inches away from me. Kinabahan ako dahil konti nalang at naghahalikan na kami.

“I wanted to kiss you but that damn guy’s lips still lingers on your skin.” He stopped midway. Di ko alam kung guni guni ko lang yon dahil sa kalasingan. Lumuwag ang kaniyang yakap.

“I’m sorry. I wanted to tell you everything but you’re not your right mind now. Gusto rin kitang makausap pero palagi mo akong tinatanggihan.” He said.

“Save your words. I don’t need to hear it.” I responded as I walked away from him.

I heard him exhaled deep.

“Goodnight.” He uttered.

Tuluyan ko nang sinarado ang pintuan ng aking kwarto.

Kasabay non ay ang pagkabog ng aking dibdib. Di ito maari. I worked so hard for this Aragon.

Di ko hahayaang mapunta sa wala ang lahat. I didn’t fight this hard just to watch it all fall apart again.

Not for you, Aragon.

I am not giving you the chance to break me again. You already destroyed me once and once is enough.

Never Aragon.

Never again.

-McK-

Chapter 45

Chapter 45

Days went well. Matapos ang aming pagtatagpo sa isla, I genuinely appreciate how Cha and Leo have been trying to reconnect with me. Aside from their constant messages, they’ve also been inviting me to social gatherings kaya mas lalo kong nararamdaman ang presensya ko sa paligid.

Nakadalaw na rin ako kina Elias nitong nakaraang araw. I was caught off guard nang malaman kong engineer na pala siya. I guess people like him still exist—those who don’t feel the need to boast about their achievements. Grounded, humble, and kind.

I’m happy somehow, knowing I’ve lightened the burden they’ve been carrying. Hindi ko inakalang may concern din pala sila sa akin. Things like that bother me sometimes, that what if there are reasons I have yet to unravel?

Ang kita ng Hacienda Alarde ay tumaas rin dahil sa mga proyekto na aming nabuksan. I am very pleased with myself dahil nakatulong ako sa pamilya.

“We’re not even in the top fifteen last month. But now we landed on the sixth spot.” Lolo commented as he read the papers in his hand. It is the list of the top Haciendas that has acquired exemplary performance in business.  Hearing that from him, I felt a quiet pride swell inside me. For once, our name stood tall- not just for legacy, but for progress we had earned.

We were having our breakfast kaya napa angat silang lahat ng tingin habang nanatili akong kumakain.

“The Aragons and Mondejars were still on the top five but I’m impressed we rose in just a short span of time.” Lolo laughed, he saw that the future was shifting, and we were no longer just trailing behind.

“Really?” Di makapaniwalang tanong ni Mama kaya lahat sila ay naki usyoso sa pahayagan.

“Well done Seffira.” Lolo congratulate. I just shrugged my shoulder.

“Not yet Lolo. I won’t stop till we’re number one.”

The next few weeks were hectic. Daming gatherings at occasions. Since Lolo said I am the face of the Hacienda Alarde, I am the one attending on those parties. Kuya Dom is more on the silent- office guy type kaya on hands siya sa trabaho habang ako naman ang nakikipagkita at kumakausap sa mga investors at business associates.

Minsan I went alone pero madalas din ay si Kuya ang escort ko. But tonight mag isa akong pumasok sa malaking bulwagan ng mansyon ng mga De Buenavista, the home of the Governor of Antique.

All eyes were on me nang dumating ako sa pagtitipon at di ko akalaing magiging maugong pala ang pangalan ko. Di rin ako nakaligtas sa mga nagkikislapang camera ng mga press sa bandang entrance na inulan ako ng tanong kaya pinaunlakan ko ang iilan.

I wore a yellow A-line gown that made my pale skin glow under the soft light. My hair was loosely tied, with a few strands escaping- falling gently around my face like I was some kind of royalty from a forgotten medieval tale. It wasn’t extravagant, not by any means. In fact, it felt simple. But then again, simple has always been enough for me.

Familiar faces welcomed me at may iilan ring bumabati so I answered them politely. It’s an opportunity at wala akong balak na palagpasin yon. Kalaunan ay umupo narin ako sa upuang para sa akin.

“Hey you’re here.” Aeon greeted me kaya tumayo ako para makipag beso sa kaniya. He is one of the people that I can say na close na sa akin. Palagi kasi kaming nag uusap at dumadalaw din siya sa akin sa mansyon. I thought it will be awkard pero okay na kami. I mean people grew up and right now we’re back to being friends. I am genuinely happy dahil nakikita kong masaya siya kung saan man siya ngayon, and I can’t help but smile the time he asked me for advice sa pinopormahan niyang babae.

His friends we’re also here. Vaughn and Connor joined us on the table dahil boring daw sa kanila. I am trying not to chuckle to much with their jokes pero mahirap kaya naman gumaan ang atmosphere dahil sa kanila. Tumawa ako sa isang banat ni Vaughn nang tumama ang mata ko sa kabilang bahagi ng bulwagan.

Prenteng nakaupo si Aragon subalit sa akin ang kaniyang mga mata pero umiwas siya ng tingin nang mahuli ko siya. Of course he is here, they’re the great Aragons.

Di nagtagal ay dumating na ang Gobernador kasama any pamilya niya kaya nagsimula na ang programa. Moments passed and I found myself in a middle of conversation with random people dahil it is socialization time. Mr. Fernandez approached me at napag usapan namin ang tungkol sa success ng partnership namin nang nakaraan. Hanggang sa natagpuan ko ang sarili sa harap ng Gobernador, he is with his wife and some members of his family.

He is oozing with power and authority. He is in sixties and di na ako magtaka kung bakit kinatatakutan siya ng mga hangal na pulitiko sa rehiyon.

“Good evening Sir. Happy birthday.” I greeted as I smiled a little.

“I am Seffira Dominique Al–.”

“Alarde.” Putol nito sa akin.

“Yes po.” I nervously replied.

Tumawa ang matanda.

“Of course I knew you. You actually look like your Grandfather. That old man. Tell me Iha, naglalaro pa rin ba siya ng golf?” He asked kindly. Ibang iba sa awrahan niya kanina.

“Ah yes po.”

“Di na ako nakasama dahil busy ang pagiging pulitiko. Congratulations on the success of the Alarde’s business ventures. Please tell your Lolo iha about the project that we pushed, working with you would really help a lot of people.” he sounds hopeful.

“I’ll see to it po.”

“Anyway, I saw your interview and I’m sorry sa nangyari sa iyo.” He sympathized.

“It’s okay po.” Tipid kong sagot.

“I admire your bravery and honesty Iha. This world is full of lies but you chose to tell the world the truth.” Then he reached for my hands and gave them a gentle tap, an old man’s way of offering comfort without too many words. It was a small gesture, but in that moment, it felt like a blessing.

“Thank you po.”

“Anyway you’re single right?” Pag iiba ng matanda as his eyes gave me that curious and hoping look.

“A-ah opo– I guess. I’m not married.” Awkard akong napatawa. At tumawa rin siya at ang iilan na kasama niya na nakiki usyoso rin.

“I can see na wala kang regalo sa akin?” He asked. Bigla naman akong napasinghap nang sumeryoso ang mukha niya.

“Naku I’m s-sorry po.” Wala talaga akong naihandang regalo. I  didn’t know I have to.

“Well then, I want you to meet my Grandson.” sumilay ang nakakalokong ngiti sa matanda.

“P-po?” I asked confused.

“Where’s your grandson?” Tanong ni Gov sa asawa.

“I’m here Lolo.” Dali daling presenta ng isang lalaki nasa tabi na namin. He looks like a highschooler. Ngumiti siya sa akin saka kumindat.

“Not you Kael. Where’s Khal?” Napakamot ng ulo ang batang lalaki. Dumating naman ang isa na kapatid yata ng Kael dahil parang magkamukha, mas matanda lang ang bagong dating.

“There you are. Iha this is my eldest Grandson Khallum. Khal be nice to her.” Ika ng matanda saka sila umalis. Leaving me a bit shocked with this guy with me.

“Hi. I am Khalum Vernon De Buenavista.” Suplado ang mukha nito pero nakalahad ang kamay.

“Okay. Seffira Dominique Alarde.” I offered my hand. Nagsimula akong maglakad papuntang veranda na walang katao tao. I looked back just to see him behind me.

“Whay are you here?” I asked.

“Lolo wants me to talk to you.” He said as his eyes roam around na parang may hinahanap.

“Nakausap na kita besides he just wanted us to meet each other, we already exchang our names. You can go and search whoever you’re searching.”

Tumingin siya sa akin saka tumango bilang pasasalamat saka umalis. That guy is in love.

Nanatili ako roon at at kumuha ng isang baso ng wine sa dumaang server. Until napagpasyahan kong aalis na. Tumigil ako dahil sa lalaki sa aking likuran na nakasandal sa pintuan. Di ko sana siya papansinin pero nagsalita siya.

“You’re going home?” He asked.

“Nope.” I replied saka nilagpasan siya papunta sa aking sasakyan. Mag isa akong pumunta rito pero alam kong nasa tabi lang ang mga guard na inutusan ni Kuya.

Naramdaman kong sa likuran ko parin siya. I halted for a while.

“Sinusundan mo ba ako?” Napa cross ang aking kamay sa aking dibdib.

He looked at me and a small smile appeared on his lips. “That’s my car.” He said as he pointedon the car beside mine. Bigla akong napahiya doon pero di ko pinahalata. Pumasok na ako sa kotse at gayon sin siya sa kaniya. I started the engine at ganon din siya. Pintay ko and he is doing the same. I opened my window saka dinungaw siya. He opened his.

“Umalis ka na.” Iritado kong sabi. Umiwas siya ng tingin.

“Ladies first.” He replied kaya iritado akong nag drive paalis doon at nakikita kong parang sinusundan niya ako. Parang lang, ayaw kong mag assume.

I parked my car outside Bacchus, a club here in town. Pumasok ako, and though it’s not as high-class as others I’ve been to, it’s definitely not bad. This bar is new—the first of its kind here, and I can already tell it’s going to be big someday. Pag pipyestahan ito, I’m sure, magiging sentro ng saya. Inside, people were partying in every corner, the energy buzzing like electricity in the air.

Siguro nga sa sistema ko na ang pumarty kaya hinahanap talaga ng katawan ko. Umupo ako sa mataas na stool-chair sa counter malapit sa bartender saka humingi ng tequila.

Few boys went near me pero agad ko ring pina alis. I came here to drink. Nakaka ilang shot na rin ako at naramdaman kong may umupo sa aking tabi. Magsasalita na san ako pero nakilala ko siya.

“You drink a lot.” he said as he ordered a glass of mojito. Weak.

“I party a lot.” I uttered.

“Sinusundan mo ba ako?” I asked looking at him. Pero di siya sumagot.

“Why didn’t you shoo me away. You shooed other guys earlier.”

“Stalker. Would you leave if I tell you?” Tinaasan ko siya ng kilay.

“Hindi.”

“I’m not in the mood to entertain them earlier.”

“Really?” He mocked.

“Yes. Pero hindi na ngayon.” Ewan ko lang kung dala to ng alcohol pero naglakad ako sa gitna ng dancefloor saka sumayaw. I want to prove him something.

A guy neared me and I rubbed my body on him and I continue to grind. I want to prove to him that this is me now. Halos matumba ako nang may humila sa akin hanggang sa labas.

“What are you doing?” Galit nitong turan.

“Dancing? Like I always do.” I replied as I comb my hair.

“You’re like stripping down in there. Kulang nalang mag sex kayong dalawa.” Woah. Bakit napunta ko sa sex. Ganon ba sila ni Aniqah?

“Duh. That’s just dancing Mr. Aragon. It’s different from having sex or making out.” I laughed. I think I am really  drunk.

His eyes looks like piercing me.

“I’ve done it so many times in Vegas. Di mo ba naranasan yon?” I laughed again.

“I had sex.” Seryoso nitong sabi.

Natural. Araw araw kayong magkasama ni Aniqah eh! Malamang laman yon ng daily plan mo. Wait, why am I angry?

“In a cave.” He added. Sa kuweba sila nag aano ni Aniq–. Sa kuweba din kami dati ah. Ano to? Oplan Sarap sa Kweba?

Tinago ko ang hiya nang maalala ang nangyari sa amin sa kweba noon.

“Make out? Gosh boys in Vegas are so good.” I chuckled. Humigpit ang kamay nito sa aking braso. Hinawi ko ito.

“Wanna learn? Let’s go back inside and I’ll show you.” I joked. His face went dimmer.

“No. Let’s do it here then.” He licked his lips. Napaatras ako ng konti.

“W-what?”

“You’re good at it right? I volunteer. Let’s make out.” Seryoso nitong sabi. Halos umawang ang aking labi.

Kailangan kong makabawi.

“Funny. But I don’t do it to guys who are already tied. You’re engaged Mr. Aragon. I don’t like conflicts.” I smiled at him.

His jaw clenched. Para akong matatawa.

“Sorry. I’m available but you’re not free.” Lumapit ako sa kaniya and it is his time para mapanganga.

He wants to speak but he can’t because masyado na akong malapit sa kaniya. Our bodies touched at tumingkayad ako ng konti. Nilapit ko ang aking bibig sa kaniyang tainga. I can feel his deep breathing and that familiar scent of him welcomed my nose.

“You look good. But I can’t.” I whispered seductively at bahagya kong dinikit ang aking bibig sa kaniyang tainga. I knew it gives him a tingling sensation. Served you right.

Tumalikod na ako saka pumunta sa aking sasakyan. He is still there na parang napako. He looked at me and his eyes were mixed with anger, irritation and hunger.

“Goodnight Mr. Aragon.” I said and I left.

“You met with Dreyfus Aragon last night.” Lolo started when I am having my tea sa dining table. Medyo tanghali na pero narito siya para maki balita. Sinabi siguro ng mga bodyguard kagabi.

“I didn’t know he also went to the club.” I answered avoiding his gaze as if I committed a treason.

“Is there something I didn’t know?” He asked. I looked at him.

“Wala Lolo. I’ll tell you if there’s new info.”

“Hayaan mo siya Lo. Malaki na yan.” Napatingin kami kay Kuya Dom na siguro’ narinig kanina iyon.

I am quite nervous dahil di alam ni Lolo ang tungkol sa relasyon ko dati kay Dreyfus. Only Kuya and I knew about it.

“He’s a danger Seffie. Stay away from him, he is an enemy.” Kuya commented na parang may meaning iyon.

“I know Kuya.” I shrugged.

“But we should keep our enemies closer.” Bahagya kaming napatingin kay Lolo.

“Po?” I asked.

“New plan.” He started as an evil grin became evident on his face.

Para namang tinatambol ang aking bibig.

“Mondejars and Aragons had a good relationship with each other. Close ka sa pamilya nila right? Lumapit ka sa kanila. Plant a grass in a field of roses, the next day, roses will wither.” He said.

Agad kong nakuha ang point ni Lolo.

“I have a better plan.” Ako naman ang ngumiti.

“Care to elaborate Iha?”

“Destroy the Modejar-Alarde bond. Basic. Kapag nasira yon tiyak magkakalamat at pede na silang matibag.” I explained.

That engagement- the one everyone was talking about, it was their padlock, their unbreakable bond. All I had to do was find a way to destroy that lock, and everything else would fall into place.

I’ll even be satisfied if all I see is them pointing guns at each other, watching their alliance crumble into chaos. It’s a harsh thought, but sometimes breaking bonds means watching the world burn a little before it can rebuild.

“This is dangerous.” Kuya said.

Sinimsim ko ang mapaklang na kape, ang sarap ng kakaibang pait na ito. I never thought this bitter taste is the new sweet.

“Danger is everywhere Kuya.” hawak ang tasa nang mahigpit, parang saka na rin ako tatanggapin ang lahat ng panganib na ito. Sa mga sandaling iyon, ramdam ko ang bigat ng responsibilidad sa balikat ko.

“This time, uunahan ko na sila.” Hindi na ito basta pangako- ito na ang aking misyon. Sa kabila ng lahat, alam kong kailangan kong maging una, kailangang makuha ko ang kontrol bago pa tuluyang mawala.

Habang nakatitig ako sa kape, naisip ko na ang bawat pait ay tanda ng paglaban, at bawat tagumpay ay nagsisimula sa pagtanggap sa pait na iyon.

-McK-

Chapter 46

Chapter 46

My mind wasn’t working well that day. Alam mo ’yung pakiramdam na gising ka, pero parang half-asleep pa rin ang utak mo? That was me. I sat there, restless but tired, overthinking something I couldn’t quite say out loud.  Paano ba ako makakalapit sa mga Aragon nang hindi halatang may balak?

I couldn’t just suddenly befriend them. Hindi puwedeng bigla na lang akong lalapit at makikisama as if that was always part of the plan. It would look weird. Fishy. People notice things like that especially people like them.

I didn’t want to force it. Gusto ko lang sana ng something natural. Yung hindi scripted, hindi halatang may motibo. But that was the hard part, how do you make something natural when every move already feels calculated?

I didn’t want the stress to eat me alive. My thoughts were heavy, my chest even heavier, and I knew I had to breathe. So I did what I always do when things start to weigh down too much.

I drove.

No destination in mind, just the need to move. Somehow, the hum of the engine and the quiet of being alone behind the wheel calms the parts of me that overthink too loudly. And before I knew it, I was parked in front of this boutique, one of those sleek, glass-front shops na kahit sa labas pa lang, alam mong hindi basta-basta ang presyo.

Luxury radiated from the mannequins like perfume- bold and prestige. The kind of beauty na hindi lang basta sinusuot, kundi ipinaglalaban. I smiled a little, already feeling lighter. Retail therapy, let’s go.

I was about to push the glass door open when a sudden rush of movement caught my eye.

Aragon.

And storming out of the boutique, her heels striking the pavement with sharp, clipped anger. Her face was tense— galit? na-offend? —I couldn’t quite read it. But whatever it was, it wasn’t subtle.

Aniqah trailed closely behind her, trying to keep up. She looked like she wanted to say something, maybe even stop her, but Aragon wasn’t having it.

Small world.

I froze for a moment, halfway between stepping forward and stepping back. Do I go in? Do I pretend not to see them? Or worse, do they see me?

Of all boutiques, of all days, of all moments.

Life had a weird sense of timing.

“Dee where are you going?” Habol ni Aniqah.

“You told me my Mom is waiting for me inside. Alam mo bang umalis ako sa gitna ng meeting dahil lang sa kasinungalingan mo?” May himig na galit na sabi ni Aragon. So nag aaway sila. This is fun

“Sorry. I just wanna shop.” She cried.

“Don’t be a brat. I’m busy.” He replied irritably without looking back at her. Diretso lang si Aragon hanggang sa pintuan na siya katapat ko. He looked at me and he’s surprise for a while.

“Excuse me.” I said as I am trying to enter the boutique, nakaharang kasi siya sa daanan. Nilagpasan ko siya at pati ang gulat na si Aniqah na ngayo’y nakasalubong ang kilay.

“Hey Annie.” I greeted her with an insulting smile sabay tingin mula ulo hanggang paa, and I smiled to her again at nilagpasan siya.

Pagkapasok ko ay namangha ako sa set up at sa mga naka display na mga damit, bags at shoes at ang lawak ng space. I feel like I’m in Vegas dahil it gives me the same vibe. Natuwa ako dahil narito ang mga gusto kong bilhin.

Lumapit sa akin ang isang staff para i-guide ako. Sa isang couch ay nakita kong naroon din pala sina Amber at Lizette na nakatingin sa akin. They’re eyeing my bag and my shoes with pure envy. It’s limited edition bitches.

“I thought you’re leaving?” Rinig kong sabi ni Aniqah sa bandang likuran ko.

“I’m staying for a while.” I rolled my eyes as I heard Aragon’s voice. Dumiretso na ako sa mga naka hilerang damit.

“You should close this shop. Everything here is cheap. Ni wala man lang kaming magustuhan!” Rinig kong panuya ni Aniqah. My God! Wala talaga siyang kadala dala.

I wandered deeper into the boutique, letting my fingers glide over fabrics that whispered elegance. Marami talaga akong nagugustuhan- too many, actually. Each corner revealed another temptation, but it was the bags section that truly got me.

Dior. Prada. Saint Laurent.

 Lalapitan ko na sana ang isang bag nang mapansing palapit si Aragon sa aking gawi kaya umiwas ako at iniba ang pupuntahan. He was walking toward my side of the boutique, his steps calm but certain- yung tipong hindi niya kailangang ipaalam na may presence siya, ramdam mo na agad.

“Eww. These are cheap!” Sigaw ni Aniqah. Nakakairita na kaya napagawi ako sa kaniya. She is scoldinh one of the staffs that is attending her and her friends.

May lumabas na babae mula sa office and I am taken aback when I realized it’s Nathalie.

“Is there any problem? Please don’t make a scene here.” Ika niya. It looks like she’s the owner of this boutique.

“Ang papangit dito. These are cheap!” Aniqah mocked as she threw things away. I saw Amber and Lizette smiled. Mga ipokrita, dati rati reyna nila itong si Nathalie. Anyare?

“Aniqah just leave kung manggugulo ka.” Mahinahon na sabi ni Nathalie.

“Talaga. This shop should be shut down. Kayo!” Angil ni Aniqah sa mga ibang customer.

“Wag kayong bumili rito. These are nothing but fake!” She fired.

I saw Aragon went near them saka patagong sinuway si Aniqah. Nathalie on the other hand just looked at the  floor habang umiiling. She looks vulnerable.

“Excuse me. Where’s the owner of this boutique?” Nilakasan ko ang pagkasabi kaya napatingin ang lahat sa akin. Napakunot ang noo ni Aniqah and Nathalie’s jaw dropped nang magtama ang aming tingin.

“Siya po Ma’am.” The attendant informed me as she pointed at Nathalie kaya lumapit ako sa kanila.

“Yan ba yung apo ni Don Roman Alarde? Yung sa balita.”

“Oo. Nakita ko yon. Ang ganda niya no?”

“Model rin yan sabi ng anak ko.”

Rinig kong bulong-bulungan ng iilan.

“I am the manager.” Nathalie spoke, trying to maintain her composure, though her pale lips failed her.

Napataas ako ng kilay sa kaniya and she evaded it for a moment.

“Di ka rin ba bibili? Everything here is cheap.” Aniqah’s voice cut through the air, light and amused, her eyes twinkling as if we were just in some tiangge and not surrounded by Dior and Prada. 

I smiled, just a little.

“These are good I must say. I’ll buy all of those.” I replied, my tone cool and steady as I casually—almost lazily—I motioned toward the boutique assistant who had been following me discreetly, her arms full of the pieces I had already picked out. Tops. Bags. A coat that felt like a hug. Some shoes. I’d stopped counting after the fifth item.

Nanlaki ang mata ng lahat.

“You’ll buy all of t-that?” Nathalie stammered, her voice half-laughing, half-incredulous, like she wasn’t sure if I was joking or just… unhinged in the best way.

“Of course. Wala na akong masuot eh.”

“Di mo ba nakitang ang papangit niyan!” Aniqah insisted. wrinkling her nose as if she had just sniffed bad taste hanging from a rack. A few heads turned. Even the assistant paused mid-step, unsure if she should keep walking or disappear.

“Look Ms. Aniqah.” I began, my voice calm, measured, but with just enough weight to silence the echo of her insult.

 I’m a model. I’ve been wearing branded clothes for years, on and off the runway, in shoots, in cities you’ve only seen on postcards. Tingin mo ba ganon na kawalang kwenta ang fashion sense ko?“

“These are authentic. And trust me, I’ll be coming back here to buy more. Kasi kung may alam ako besides posture and lighting- it’s good taste.” I didn’t raise my voice. I didn’t need to. Sometimes the sharpest statements are the ones you say softly, because they leave no space for laughter, only reflection.

“Tama nga naman.”

“Model yan. Kung dito siya bumibili. Dito na rin tayo bibili.” Others murmured.

“Cheap? Really? Sa bagay, it takes one to know one.” It was clean. Crisp. Final.

I smiled narinig ko ang maliit na tawa ni Nathalie na dahilan kung bakit lalong nairita si Aniqah. From mockery to irritation in less than a second. She didn’t say another word. She didn’t have to. Her heels answered for her as she turned on them and stormed out, dragging her usual leech entourage. She called Aragon na nakatayo parin at walang balak na umalis. Di ko siya tinapunan ng tingin. He exhaled saka lumabas na.

“I won’t say thank you.” Nathalie said with that same unapologetic smirk I’ve known forever.  Napangiti ako don. Same Nathalie, walang pinagbago. Never one to sugarcoat things, never one to change. That fierce honesty was part of what made her… well, her . And honestly, I needed that kind of realness around me right then.

“Am I asking you to thank me?” I raised an eyebrow, letting the edge in my voice catch her off guard. I could see it in her eyes—she didn’t expect me to snap back like that. After all, I was supposed to be the kind, quiet Seff from way back when.

“You changed.” Wika niya, her eyes speak guilt, and astonished, and sad at the same time.

“Do I know you? Are we friends before?”  I asked, arching an eyebrow even higher. Pretending.

“No. I hated you.” She replied immediately without missing a beat.

“Do you still hate me now?” I questioned.

“Yeah. Very.” she gritted her teeth as if admitting it hurt.

“Why?”

“Because you look better than I am.” She didn’t dodge.

“I know.’ I hissed.

Napatawa ako don at ganon rin siya saka niya ako giniya paupo sa couch kaya sumunod ako.  I followed, curiosity mixing with the sudden softness between us.

“I heard the news. I’m sorry about what happened.” she said quietly, eyes downcast. “I hated you pero trust me I never wished na ganoon ang kahahantungan mo.” Her words caught me off guard—not just because of the sincerity, but because I hadn’t expected her to admit it at all.

“It’s fine.” I replied. Nathalie was indeed mean to me during highschool. Bullying wasn’t new to me. She made it her mission to remind me I wasn’t one of them. But deep down, I always knew it was mostly words. More bark than bite. She never crossed the line beyond what she could take back later with a smirk or a joke.

“I prefer you rather than that cheap bitches na walang mga fashion sense.” She exclaimed.

I laughed. We spent hours for the talking. Napagtanto kong cousin niya pala si Aniqah pero since anak sa labas si Nathalie au magaspang ang trato nito sa kaniya. Kaya pala nang highschool ay agad na out of picture si Nath nang dumating si Aniqah. And the Queen Bee crown were removed from Nath by her own traitor friends.

That day, though, hearing her say those things, apologies wrapped in awkward honesty- it made me realize how far we’d come. Maybe even how much we’d both changed. Nathalie no longer the girl she was.

“Thank you for purchasing our product, VVIP. Come back again, for sure ito na ang pagyaman ko.” Nathalie rolled her eyes after she swiped my black card and she laugh afterwards, so di I and wave my goodbye.

“Can I have a minute with you.” Napakunot noo ako nang makita si Aragon na nakasandal sa aking kotse.

“I can’t. I don’t discuss personal matters.” Aabutin ko na sana ang pinto ng aking kotse nang magsalita ulit siya.

“It’s about business.” Unti unti akong napalingon sa kaniya.

“Let’s go then.” I smiled.

Pumunta kami sa malapit na restaurant. He manuevered me towards a seat kaya umupo na ako. I was about to decline when the waiter gave me the menu but he told me to order because it’s a long talk. I gritted my teeth because I don’t like this, the mere sight of him near me brings back memory.

I ordered my meal pero sigurado akong di ko ito mauubos. I knew he is up to something but I didn’t expected he’d offer me a partnership for a project. He’s a businessman after all. If I got it right, this project can bring us to the top. At siguro it will be the way for me to sneak.

“That’s good.” I agreed. He nodded.

“I am expecting your full cooperation.” He followed up.

“Okay. I guess we’ll exchange our ideas through email.”

“That won’t work out. I need you to be hands on, there are field works involved.” Seryoso nitong sabi. I straightened up.

“So what’s your plan Mr. Aragon?”

“I’ll prepare your office at the Aragon’s Factory.” He suggested as he eyed me.

Napangiti ako ng konti. But deep inside, I am celebrating. The plans in my head are orchestrating perfectly.

“That’s settled then. See you tomorrow.” Tumayo na ako at ganoon rin siya. I offered my hand for a shakehands and he obliged.

Naglakad na ako paalis habang nakangiti. One step closer.

Maaga akong nagising at naghanda. This will be a good day. I told Lolo about it and we carried our plan. Hinayaan ko ang aming driver na magmaneho ng family car na sinaksakyan ko. Di rin ako nagdala ng mga bodyguard dahil masyadong obvious at OA kung sasama sila. I told them to trust me on this kaya di na si Lolo nag argumento pa. Halos mag isang oras ang biyahe dahil medyo matanda na ang driver kaya nag iingat ito ng mabuti.

Pagkababa ko sa sasakyan ay ang pamilyar na factory ang bumungad sa akin. Medyo lumaki ito at di mo mababakas na dati itong nasunog na kinasawi ng iilan. Sementado na ang daanan pero di gaanong flat kaya pinagtiisan ko itong lakarin kahit naka heels ako. Tinanaw ko ang papalayong sasakyan na nagdala sa akin dito.

May lumapit sa aking isang medyo may katandaan na lalaki. Naka polo ito at sa palagay ko ay manager ito rito.

“Good morning Ms. Alarde, ako po si Luis ang manager ng branch na ito.” He greeted saka niya tinapat sa akin ang payong na dala dahil medyo mainit.

“Nice meeting you Sir. Can you please lead me the way to the office.” I requested.

“Opo Ma’am. Naku kanina pa kayo hinihintay ni Sir.” He added as we walk. Napatingin sa amin ang ilang trabahador at staff, namunukhaan ko ang iilan dahil dito rin ako nag trabaho. They are greeting me kaya tumango lang ako bilang tugon. My smile is expensive.

Pagbukas ng opisina ay ang di maipintang mukha ng lalaki ang aking nakita. He is sitting on his chair. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa. Lumabas naman agad ang manager dahil sa bad mood na mukha ng amo.

“Morning.” I greeted.

“You’re late on your first day Ms. Alarde.” He scowled.

“Yeah I’m sorry. The driver is too careful in driving.” I answered na nagpapaawa. Humugot siya ng hininga.

“And what are you wearing?” His eyebrow shot up, voice thick with disbelief. Kapal , I thought. As if he had any right to comment.

“Clothes. They are comfortable.” I replied, cool and unbothered, my eyes casually scanning my reflection. A black tube top paired with a high-waisted skirt—simple, effortless, and definitely me .

Don’t tell me what to wear, Mr. Aragon.“ I said, turning to face him fully. “I dress how I please. It doesn’t concern my work.”

He stared at me darkly. His Adam’s apple protruded. His expression didn’t change, but I caught that flicker, like he was surprised by my defiance. Good.

Because some rules aren’t meant to be followed—especially when they don’t fit you.

“Now where’s my office?” I asked politely. He didn’t answer, instead he looked at the table beside him. The same spot dati.

Anong iniisip niya? Na gusto ko siyang makatabi? I shook my head.

“I’m not your secretary. I want an office. I don’t care if it is small. I want privacy.” Pagmamaldita ko. This time he looks irritated.

“I can’t believe you.”

Umupo ako sa visitor’s chair na parang di siya narinig. I heard him cursed softly. Napatawa ako sa loob loob ko.

“Tell the maintenance to empty the room beside mine. It’ll be Ms. Alarde’s office. ASAP.” I heard him talking to his phone. Nilingon niya ako kaya nginitian ko siya. He went back to his seat saka iritadong pinagpatuloy ang trabaho niya.

We talked a little tungkol sa project and after an hour ay okay na daw ang office ko. I checked it at kaharap ito ng opisina ni Aragon. It is smaller pero okay naman, unlike Aragon’s na secluded ang buong kwarto, mine is surrounded by glass walls na tiyak kong makikita ako nang sinumang dadaan.

Inayos ko ang aking mga gamit at konti palang ito. Bukas ko nalang ipa-follow up. I started with the paperworks pero naramdaman kong medyo umiinit. Nilapitan ko ang aircon, it’s on pero di malakas ang buga ng malamig na hangin. Great!

Lumabas ako ng office at nakita ko ang iilang staffs sa labas. Sa gilid pala ng office ko ay ang function hall ng Utility team. They looked at me.

“Ah excuse me. Does anyone have a spare electric fan? Di kasi gumagana ang AirCon.” I asked and suddenly all their heads popped up and stared at me. I even saw one na natumba sa kinauupuan.

“M-meron Ma’am.” Sagot ng isa, from there  dali dali silangnagkukumahog na naghanap.

Naglapitan naman ang iilan, lahat ay puro lalaki. Natingin sa akin pero yuyuko at mamumula tuwing ginagawaran ko ng tingin. I showed them the area where the aircon is kaya inicheck nila ito. May iilang ding dumating bitbit ang mga electric fan, mga pitong electric fan ang nakaharap ngayon sa akin. I am a model, pero di ako modelo ng electric fan sa sobrang dami nito.

“One is enough. You can have the others back. Thank you.” I smiled. Ngumiti naman silang lahat na parang nahihiya.

“Ang ganda niyo ho Ma’am!” Lakas loob na sabi ng isa at nagtanguan naman ang lahat na di pa umaalis sa office ko. They’re like thirteen of them.

I chuckled. “Thank you. I hope we will all work together.”

Magtatanong na sana ang iilan pero biglang tumahimik ang kwarto.

“What are you doing here? Get back to work!” Striktong sabi ni Aragon sa mga lalaki kaya dali dali silang umalis. I laughed at the sight of them na parang hinahabol.

“What’s funny?” Iritado niyang baling sa akin. I erased my happy face.

“Strikto mo naman.” I uttered with a ghost of smile. Namumula naman si Aragon na di ko maintindihan.

“Don’t talk to them. Don’t talk to anyone except me.” May kung ano sa kaniyang sinabi na nagpatigil sa akin sa pagsusulat. My smile vanished.

“I can talk to whoever I want Mr. Aragon at ba’t naman kita susundin?” I arched my brow.

“Just stay out of their sight. I called someone, paparating na ang bagong aircon so don’t go outside.” He warned.

“Okay.” Tangi kong tugon. Ayaw kong bigyan ng malalim na kahulugan ang kaniyang mga aksyon at salita. Who knows he is setting his trap.

“And don’t wear something like that.” He looked at my clothes.

“Wear corporate clothes starting tomorrow.” He added, tone clipped, almost… possessive. “Men are drooling with the sight of you.”

My jaw dropped slightly. Nagpanganga ako.

Was that concern? Control? Some twisted mix of both?

I blinked, stunned—but only for a moment.

“Why should I follow you again?” I asked, arms crossed, my voice calm but cutting. I tilted my head, genuinely waiting for an answer I knew I wouldn’t accept.

“Try me Seffira. Try me.” Madilim ang kaniyang mukha as he walked away at medyo malakas na sinarado ang pinto. I can still see him through the glass wall. Di niya sinarado ang kaniyang pinto and he sat on his chair. Mula sa kinauupuan ko ay kitang kita ko siya at ganon din siya sa akin. I saw him working on his papers and back at me and back at the papers again and to me alternately. Sobra pa siya sa bodyguard ko kung maka check at strikto.

What the hell?

Iritado kong kinuyom ang aking mga palad hanggang sa unti unting napapalitan ng ngiti ang aking pagsisimangot.

I looked at him—Mr. Aragon, with all his polished airs and barely concealed commands. The room felt smaller under his gaze, but I refused to shrink.

I wanna test your patience, Mr. Aragon. Tingnan natin. Let’s see how far that control of his stretches when it’s me he’s trying to manage.

If you’re a king, then forgive me—for the crown no longer bows to you.

Maybe it’s time for a queen to rule the throne.

I am that Queen.

And I make my own rules.

 

-McK-

Chapter 47

Chapter 47

It’s been a week since our partnership started. At araw araw akong na la-late sa opisina dahil maliban sa medyo mahabang biyahe mula Pandan papuntang Culasi. Sanay na akong gumising nang maaga kung gugustuhin ko—kundi dahil sinasadya ko rin talaga. May kakaibang kasiyahan sa pakiramdam ng pagpapaabot sa kanya ng inis.

“You’re late again Ms. Alarde.” He said as I stood in front of him. Di man lang siya nag angat ng tingin sa akin. His eyes remained on the papers on his table. Pero apektado siya. Kita ko sa bahagyang paghigpit ng hawak niya sa ballpen, sa kunot sa pagitan ng kilay, sa mas madiing paglagda sa dokumentong hawak niya. At doon ako nabubuhay—sa mga maliliit na pahiwatig ng pagkatalo niya.

Kaya ngumiti ako. Hindi apology ang bitbit ng ngiti ko, kundi panibagong paanyaya sa laban namin na walang pangalan.

Nilatag ko na ang tasa ng kape sa kaniyang harapan. It’s my way of pleasing him- well, not that I wanted to.

“Oh come on. I woke up early, it’s just that it’s far.” I almost sounded like a sweet child.

Napa angat siya ng tingin habang nakakunot ang noo. His eyes surveyed me and he raised his eyebrow. I rolled my eyes because it’s about my outfit. Hindi ko na kailangang i-describe ang suot ko. I wouldn’t dare—not in this memory, not even to myself. Pero alam ko kung ano ang itsura ko. Alam kong sexy ako. At alam kong alam niya.

Hindi ito aksidente. Hindi rin ito para sa kanya, hindi ko naman siya sinusuyo, hindi naman ako desperada. Pero kung masisira ang ritmo ng umaga niya sa isang sulyap sa akin, eh ’di masarap na ganti na ’yon.

He inhaled, trying to calm himself.

“I gotta work.” I said as I walk away.

Ganito kami palagi, para siyang tatay na strikto sa anak. I am quite irritated and so pissed by his behavior, yun lang dahil ayaw ko nang bigyan ng ibang kahulugan ang kaniyang mga aksyon. I just busied myself in work.

“Hey. Lunch?” Sumilip ang ulo ni Drake sa pinto ng opisina ko, sabay ngiti—’yung tipong alam mong sanay siyang tinatanggap ng magaan sa kahit anong silid na pasukin niya. He smiled at tuluyan nang pumasok sa opisina ko. Kaya tinabi ko muna ang ginagawa at napa tingin sa orasan, geez it’s almost one. Si Kuya Anthony ang dumadalaw sa akin tuwing lunch break—may dala pang pagkain minsan, o kaya’y kwento mula sa kabilang department. Pero ngayon, si Drake.

Suot niya ’yung light blue na polo na parang sinadya niyang isuot para sa camera, kahit wala namang photoshoot. He looked around, as if taking mental notes of my space- my small, cluttered desk, the dying bamboo plant by the window, the sticky notes half-hanging on the edge of my monitor.

I smiled at him. This guy grew up well. I can see the similarities of him and Aragon but this guy is much kinder and sweeter. Lumapit siya habang bitbit ang isang lunch box saka umupo sa harapan ko.

“Pinadala ni Mama. She is very excited while cooking this. Lately niya lang kasi nalaman tungkol sa collab niyo ni Kuya.” He said habang napakamot ng ulo.

“Thank you but I don’t actually eat this much.” I answered. Bigla namang lumungkot ang mukha niya habang tumatango. I felt guilty.

“But today’s an exception.” Bawi ko. Agad namang lumaki ang kaniyang ngiti at binuksan na ang mga tupperware sa harap ko.

Nag kwentuhan kami and I can say he is very open dahil to think na back to zero ang memory ko, he is really trying hard to catch up with me. He told me about me about our times back then and also life without me. He asked me questions too especially my life in Vegas kaya nag kwento na rin ako. Magaan talaga ang loob ko kay Drake because he is like a younger brother to me.

Nasa gitna kami ng tawanan nang biglang bumukas ang pinto at pumasok ang nakakunot noong si Aragon.

“Hey Kuya.” Drake greeted.

“What brought you here?” He asked as his eyes travelled on the empty tupperwares.

“Mama told me to bring lunch to Seffie.” Drake answered happily, he didn’t notice how serious Dreyfus is at the moment.

“Kuya Anthony is also here. Maybe he’s talking to the management team.” Drake added. Seryso lang ang mukha ng kanyang kapatid. Napansin ni Drake na pabalik balik ang mata ni Aragon sa tupperware.

“Oh? Don’t tell me you wanted to eat Mama’s dishes? Did Aniqah stopped sending you lunch? Di naman yon umaabsent ah.” Drake uttered mindlessly.

Uminom ako ng tubig. So Aniqah is the one preparing his lunch. How sweet naman this couple.

Napatikhim si Aragon habang nakatingin sa akin. Tinaasan ko na lang siya ng tingin.

“Anyway I have to go. Nga pala Seffie, pasyal tayo minsan sa rancho.” Drake smiled as he looked at me.

“Sure.” I smiled. Drake neared me and he kissed my cheek for a goodbye. Napansin ko ang pag iwas ng tingin ni Aragon.

Tuluyan nang naka alis si Drake kaya babalikan ko na sana ang paperworks ko pero napansin kong di parin umaalis si Aragon.

“Yes?” I asked. Nanatili lang siyang nakatayo. He didn’t respond.

“You should eat your lunch. You look hungry.” Sabi ko sa kaniya.

“I’m full.” He answered.

“Of course. Ikaw ba namang lutuan ng fiance mo, di ka mabubusog.” I sounded so happy but I made sure my eyes remained sarcastic.

“Sa canteen ako kumakain. I usually eat at two PM kaya palagi kong binibigay sa secretary ko ang lunchb–.”

“Excuse me.” I uttered as I answered my phone. It’s Dustin.

“Hey Dust. Napatawag ka?” I asked sa telepono.

“Really? Kailang ipapadala?” I asked happily na halos lumukso na ako.

“Okay. You got me! Thank you so much that I can kiss you!” I exclaimed.

The call ended. I am do happy and excited because Dustin bought me the bag that I wanted in Paris. It’s limited edition and I can’t believe he bought one for me. Well, Dustin knows how crazy I am for clothes, bags and shoes.

Tumikhim ang lalaking nasa harap ko. Right. Muntik ko nang makalimutan na dito pala siya. Napakunot ako ng noo. Why is he still here?

“Is that your boyfriend?” he asked and why is he serious?

“Uh. What?” Di ko makapaniwalang tanong.

He looked away.

“Seriously wala kang pakialam don. Don’t act like a jealous ex boyfriend.” Sarcastic kong tawa.

“What if I am?” Seryoso nitong sabi. My breath hitched for a moment.

“Excuse me? Ikaw ex ko?” I laughed. Nanatili lang siyang nakatingin.

“Sa pagkakaalam ko. Years ago, isa lang akong mahirap na bakla rito sa Hacienda. I am just a no one, kaya paano naman magkakagusto sa akin ang hacienderong katulad mo?” I fired.

“At kung naging ex man kita. Sigurado akong pinaglaruan mo lang ako.” makahulugan kong sabi. Yes Aragon, pinaglaruan mo lang ako. Nahulog ako sa bitag na ginawa mo at nang nahulog ako ay di na ako nakatakas at nalugmok nalang sa mga salita mo.

I saw a hint of pain crossed his face. Tumayo na ako dahil anytime parang sasabog ako.

“Excuse me. I have a work to finish. You’re disturbing me.” I said with conviction.

Nakatingin lang siya sa akin pero yumuko siya at nag nod.

“Finish it by afternoon.” He said and he left.

Agad kong kinalma ang sarili. Kailangan kong kontrolin ang aking galit or it will be my doom.    

Sumapit ang hapon at uwian na. I got my bag and immediately left my office. Tinahak ko ang opisina ni Aragon.

Nanatili siyang nakaupo. So I put the documents on his table, umangat siya ng tingin.

“It’s done. I gotta go home.” I was about to reach the door when I heard his movement behind me.

“Mama invited you for dinner.” I looked back at him.

“It’s okay if you decline. I will just tell her, she understands.” He followed up. Bigla akong napaisip. Should I?

“Sige.” I answered.

“Let me fix these first.” Agad niyang niligpit ang mga gamit at saka sinuot ang kaniyang coat and off we go.

Nakasunod ang kotse ko sa kaniya habang tinutunton namin ang daan tungo sa kanilang mansyon. I texted Lolo and Kuya that I’m having a dinner sa mga Aragon.

Pagdating namin sa mansyon ay lalapit sana si Dreyfus para pagbuksan ako ng pinto but I didn’t let him, lumabas na ako.

“Ahh Ma’am, pasensya na ho. Nagpapasundo ho ang Mama niyo sa Kalibo, baka hindi ko ho kayo masusundo mamaya.” Paalam ng driver ko.

“Okay.” I answered at tuluyan  na siyang umalis. I will call Kuya nalang later para sunduin ako.

“Let’s go.” I uttered dahil nakatingin lang itong lalaking katabi ko sa akin. Nakasunod lang ako sa kaniya habang papasok sa kanilang bulwagan.

“Iha! I’m glad you came!” Donya- Tita rather exclaimed. She looks euphoric as she approaches, she hugged me at nagmano ako kay Don Antonio sa tabi niya na nakangiti sa akin.

“Good evening po.” I said after I glanced at my watch. Mag aalas sais na kasi at madilim na.

“Come Iha. Sit down!” Masaya niyang hinila ako para maupo sa tabi niya.

We talked for a while. She expressed how grateful she is dahil sa collab namin at dahil pinaunlakan ko ang imbitasyon niya. Selena is in Iloilo daw dahil doon ito naka base sa trabaho. Drake is probably sleeping on his room. Umalis na rin si Dreyfus para magbihis pero bumalik din siya agad para umupo kasama namin. I stared at him, he is wearing a black jogger pants at white V-neck shirt. His biceps are angry dahil parang sinasakal ito ng sleeves niya. His body has a better build compared to seven years ago. He is probably working out. Agad ko ring iniwas iyon nang napansin kong nakatingin din siya sa akin.

“Of course Tita. Tiyang Becca told me stories na di niyo daw sila pinabayaan through the years. And who I am to refuse po.” I smiled.

“Did you enjoy your lunch kanina?” She asked.

“Yes po. I really like your pinakbet.” I praised. Everyone knew it was the Donya’s signature dish, the kind that carried her pride in every slice of ampalaya and every hint of bagoong. Praising it felt almost like a ritual, one I didn’t mind performing.

“Really? Naku naman. I’m so happy, Aniqah doesn’t like it.” she said, and for a moment, her face faltered. The joy slipped, just briefly, and something softer, sadder, showed through. But she quickly pulled it back—smoothed her features like she always did

“Oh. Is she here po ba?” I asked.

“She’s not here. I mean, she visits here sometimes.” Sayang gusto ko pa naman yong inisin.

Kuya Anthony came galing rin ata sa trabaho. We shake hands and he joined our conversation.

Hanggang sa napunta kami sa dining table dahil kakain na daw. Pinatawag naman ng Don si Drake. Inikot ko ang aking mga mata and I realized that some helpers at ang mga kasama ko dati dito ay nakatingin sa akin. I saw Aling Flora na parang maluha luha sa gilid habng nakatingin sa akin. Jelay is trying so hard to also calm herself dahil parang naiiyak rin ito. Iniwas ko ang tingin dahil parang gusto ko silang lapitan.

“Seffie!” Sigaw ni Drake mula sa second floor at dali daling bumaba palapit sa amin. Parang kakagising lang nito dahil magulo ang buhok at naka sando lang at pajama. Gwapo talaga ng batang to. He is so cute.

“You didn’t texted me na dito ka pala mag di-dinner.” He scowled pero ngumiti din. Lumapit siya sa akin kaya tumayo ako at nakipag beso sa kaniya. Narinig ko ang pagtikhim ni Aragon.

“What are you wearing young man? Magbihis ka ng maayos, we have a guest.” Don Antonio lectured. Drake scratched the back of his head, clearly caught off guard, but not entirely surprised.

“It’s okay po Tito. I don’t mind.” I smiled. Drake had always had that disheveled charm—comfortable in his own skin, even when everyone else expected polish. Nakangiti namang tumabi sa akin si Drake at nakipag kwentuhan ng kaonti.

“You look good together.” Tita spoke. Tila naubo si Aragon kaya napatingin kami sa kaniya.

“Parang gaya ng dati lang.” She added. A memory brushed past the room, uninvited but undeniable.

“Make it clear Honey. Baka may magalit.” Don Antonio inserted half-joking, but his smile was the kind that knew more than it let on. He busied himself with arranging the plates in front of him, yet his words lingered in the air like a well-placed seed.

“I guess our friendship is unstoppable.” Halakhak ni Drake. The kind of laugh people use when they’re trying to steer the conversation away from something uncomfortably close to the truth.

“Friends lang ba talaga?” Kuya Anthony whispered but just loud enough for the table—and especially Aragon—to hear. His eyes didn’t leave Aragon’s face, which had grown unreadable in its stillness.

“Drake is very nice po. I treat him as a good friend- a younger brother perhaps.” I informed.

Parang bata namang ngumiti sa akin sa Drake while Kuya Anthony nodded with a ghost of smile habang patagong bumaling kay Aragon.

Nagpatuloy kami sa pagkain while Drake continues throwing in questions here and there, curious about everything and nothing at once. I tried to answer between bites, but the Donya was quick to scold him.

“Hayaan mo munang kumain si Seffie. Baka hindi na matapos.” He chuckled, but backed off, raising his hands in surrender. I mouthed a quiet thank you to the Donya, grateful for the small rescue.

“How’s work Iha?” Don Antonio asked. Right after we moved sa salas matapos ang hapunan. I straightened slightly, instinctively adjusting my posture as if I were back in a boardroom.

“Ayos naman po,” I began, offering a small smile. “Aside from the companies involved, marami rin pong tao especially those serving in both haciendas ang makikinabang sa proyekto.” I saw the glint of approval in his eyes, the kind that didn’t need words. It wasn’t just about business anymore. These weren’t just numbers or logistics on paper- this was livelihood, legacy, land. And in their world, that meant everything.

“Though Mr. Aragon here is very patient because I’m quite adjusting sa environment at sa load.” I added. Tumaas naman ang kilay ng lalaki. I smirked.

“Don’t mind it Iha. Dreyfus here is patient basta sa work. “ Donya Elena uttered. Natawa naman ng konti si Kuya Anthony.

“She’s always late.” He uttered all of a sudden. Aba’t binubuking ako ng pilosopong to.

“Because my house is too far Mr. Aragon and my driver is too careful in driving since Mama gave him a list of things to do.” I answered calmly with a hint of joke.

“Then why don’t you drive?” Napansin kong pabalik balik din ang tingin sa amin ng mga kasama namin sa mesa.

“I wanted to but believe it or not, Lolo doesn’t allow me to go alone because of the possible danger that might happen again and I don’t bring bodyguards anymore dahil ayaw kong pag usapan ng mga wokers na masyado akong walang tiwala sa seguridad rito.” Mahaba kong sabi. Bigla naman nawala ang bagsik sa kaniyang mga mata.

“It’s okay Iha. Dreyfus, you should understand her.” the Donya meddled.

“It’s okay po Tita.”

“What if dito ka nalang mag stay Iha sa mansyon.” the Donya suddenly declared, clapping her hands as if she had just solved a family puzzle no one else knew needed solving.

“Po?” I looked at her.

“Ma.” Aragon interjected, his voice low, steady, cautionary. There was something in the way he said it that made me glance at him, but his face gave little away.

“You can stay here for the meantime. Para di ka na magpabalik balik. It can save time and also iwas pagod na din.” the Donya offered cheerfully, her voice light but loaded with intention.

“I agree.” Kuya Anthony chimed in without missing a beat, his arms crossed, tone final—like it was the most logical thing in the world.

“I second the motion. Para maka bonding din tayo Seffie.” Drake seconded.

“You decide Iha. You are always welcome here.” Then Don Antonio, ever the quiet anchor of the family, looked at me with calm assurance.

I was stunned a little. Their voices all wrapped around me like a soft net, not forceful, but firm enough to catch me mid-thought.

I looked down, nodding slowly as I weighed the moment. Part of me wanted to say yes right then and there, to take the offer with enthusiasm. But something held me back- not doubt exactly, but caution. I didn’t want to seem too eager. Not yet.

Was this the answer I had been quietly waiting for the perfect opening for the plan I’d been shaping in silence?

“I don’t know. I’ll ask Lolo and my parents first po.” I excused.

“I’ll call Don Primo later.” Don Antonio assured.

Di na ako makapaghintay. Pero sa loob ko alam ko namang hindi tatanggi si Lolo rito. Right now, plans are popping on my mind.

“See you tomorrow.” Masayang paalam ni Drake sa akin. After I said my goodbye to them ay naglakad na ako palabas ng bahay.

“Ihahatid na kita.” Dreyfus offered. Kaming dalawa nalang pala ang natira dito sa labas.

Right. Wala nga pala akong sundo ngayon.

“No thanks. I’ll call Kuya nal-.” Shit. Kuya is in Manila for a meeting.

“Tara na.” Sabi ni Dreyfus at diretso ang lakad nito tungo sa sasakyan niya. I have no choice but to follow him.

Ramdam ko ang tensyon sa loon ng sasakyan. Walang sumubok na magsalita so I kept myself busy. Eyes roaming across the dashboard, the spotless leather seats, the subtle glint of chrome. Everything was neat, efficient—masculine in the way it didn’t try too hard. And it smelled good. A clean, woody scent that clung to the interior like it belonged there. Then, I caught a faint trace of his cologne. Familiar, lingering. I shook my head.

The fuck am I thinking?

Sa labas nalang ako tumingin.

“I’m sorry about earlier.” He started. Duh! Mag umpisa ng away tapos mag so-sorry.

“Uhh-kay.” I answered short.

“But Mama’s right. You should stay in our mansion para malapit.” He added. I rolled my eyes. Napansin kong malapit na kami sa mansyon namin.

“I’ll try. Don’t worry. If Lolo won’t agree, I will try to wake up early at papasok ako ng maaga.” Suplada kong tugon sabay bukas ng pinto nang huminto ang sasakyan sa harap ng aming mansyon.

“That’s not my point.” he said behind me—soft, almost deflated. I froze for half a second but didn’t look back.

“Thanks.” Sasarado ko na sana ang pinto ng magsalita ulit siya.

I was about to close the door when his voice slipped through again, quieter this time. “You’re difficult to reach.” That made me pause.

“I’m not…” I started, but the rest caught in my throat. I wasn’t sure if I was lying or just not ready to punch him the hard truth.   “I can be tamed easily,” I said, my voice steady, with deliberate emphasis. “But once someone lets go of my hand, I’ll make sure they can never have me again.” I looked at him, watching for any flicker of response.

“There’s such thing as second chances, Ms. Alarde.” He reasoned quietly, eyes searching mine.

“I don’t give second chances Mr. Aragon, a mistake is a mistake.” My words came out more honest than I intended, almost like a confession.

“Ayaw kong bigyan ng isa pang pagkakaton ang sinuman para saktan ako muli. Basag na ako pero pinilit kong buoin uli ang sarili ko. The second time na mababasag ako, di ko alam kung mabubuo pa ulit ako.” I narrated. He stared at me, his gaze intense like he was trying to see past the armor I’d built, trying to find the cracks.

Without another word, I turned my back and started walking away. The weight of everything hung between us, heavy and unspoken.

    You can put a bandage on a wound but you can never truly fix what’s been damaged. Sometimes, the cracks stay hidden beneath the surface, but never gone. And no matter how much you try to hold yourself together, the fear of breaking again lingers, quiet but persistent.    You can’t fix a heart. It’s not like mending a shattered vase or patching a torn fabric. When a heart breaks, it doesn’t simply glue itself back together. Time can dull the pain, but it can’t erase what’s been lost. I’ve learned that healing isn’t about fixing, it’s about learning to live with the cracks, accepting that some pieces will never be the same, and still choosing to keep moving forward.

 

-McK-

Chapter 48

Chapter 48

Hindi na ako nasurpresa nang pumayag sina Lolo tungkol sa pananatili ko sa mansyon ng mga Aragon. Sanay na sila sa mga desisyon kong hindi pangkaraniwan.

Pero si Kuya — ibang usapan ’yon. Kahit tawag lang sa telepono, hindi siya tumigil sa pangungulit. Para bang kulang nalang ay siya na mismo ang mag-empake’t sumama sa akin. Para sa kaniya, puro panganib ang dala ng mansyon. Para bang may kung anong bantang hindi ko pa nakikita, pero siguradong alam niya. Subalit buo na ang aking pasya, at kailangan kong isakatuparan iyon.

Maaga akong nagpunta sa Hacienda Aragon dahil sa mga gamit na dala ko. Sinalubong naman agad ako ni Donya Elena at Drake.

“I’m so glad you’re here Iha.” natatawang sambit ni Donya Elena habang pinapasok ako sa loob.

“Drake just told me about the activities and our itineraries habang nandito ka. Maaga pa naman at wala ring opisina ngayon, kaya tamang-tama ang pagbisita mo.”

Wala si Kuya Anthony at si Don Antonio dahil may business transaction daw sa Manila. Hindi ko alam kung nasaan si Dreyfus. At, to be honest, wala rin naman akong pakialam.

Nasa second floor ang kwarto ko. Di ko maiwasang maalala ang mga panahong pabalik balik ako dito sa taas dahil sa trabaho, ang lahat ng pagod, at ilang masakit na alaala na ayaw man, kusa pa ring sumusulpot. Pinilig ko aking ulo.

Napansin kong dalawang kwarto lang ang pagitan ng kwarto ko at ni Dreyfus. Malapit din ito sa kwarto ni Drake. Parang sinadya, pero baka naman nagkataon lang. Mas malaki na ngayon ang guest room kumpara sa dati. Halatang sumailalim ito sa renovations. Mula sa bagong pintura hanggang sa maayos na ayos ng mga gamit. Tiyak na pinaghandaan ang pagdating ko.

“Pagpasensyahan mo na Iha at di namin masyadong naayos ang kwarto na ito.” The Donya said.

“Ok lang po.” I replied, my eyes still wandered the entirety of the room.

“O siya, ako’y papanhik muna sa aking kwarto. Drake ikaw naang bahala sa ating panauhin.” She gave a warm smile as she caressed my arms gently. Kaya naiwan ako sa kwarto kasama si Drake na walang tigil sa pagkukuwento. He looks excited at planado niya talaga ang mga activites na gagawin namin. Humiga siya sa kama habang inaayos ko ang mga gamit. Tuluyan na ngang nawala ang awkwardness sa pagitan namin.

“We will go to the rancho later. You love horse riding, you know.” sabi niya, may ngiti sa tinig.

Agad akong na-excite, naalala ko si Samyr- ang huling kabayong naging malapit sa akin.

After kong maayos ang mga gamit ay humiga rin ako sa kama. These past few days masyadong busy ako sa trabaho kaya ngayon lang nag backfire ang pagod. Panay naman ang tawa ko dahil sa pagkwekwento niya tungkol sa pangangabayo.

“Maraming taon talaga ang nasayang.” bigla niyang sambit.

Tumingin ako sa kaniya. Nakahiga lang siya, nakatitig sa kisame pero sa mga mata niya, naroon ang lungkot na hindi niya kayang itago. Tahimik ang paligid pero ramdam ko ang bigat ng bawat salitang binitawan niya. Hindi na niya kailangang magpaliwanag dahil dama ko kung gaano kalalim ang sugat na iniwan ng mga taon.

“It was difficult.” dagdag pa niya, halos pabulong. Wala akong nasabi agad.

“When we thought you’re gone, I really hated my family at that time. Alam kong wala kang masamang intensyon kay Mama- sa pamilya. I continue the believe in your kindness kahit na iba ang pinapahiwatig ng iba. Naawa ako sa iyo. How far you’ve come right now made me wondered the stuggles you met along the way. And I’m not there.” Parang may kung anong kirot na sumabay sa tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung para sa kanya, o para sa amin.

“It’s funny how fate played its game.” wala sa sariling sabi ko. “A part of that past still haunts me — all of us. Mahirap, masakit — but we can’t change what’s been done.” Sa sandaling ’yon, pakiramdam ko’y bumalik ako sa dati kong sarili, sa luma kong anyo bilang si Seff na puno ng tanong, pagdaramdam, at pag-asa na hindi pa rin nauubos. Pero agad ko rin iyong itinulak palayo. Hindi ako papakain sa alaala.

Napalingon ako nang mapansing nakatingin na pala si Drake sa akin. Tahimik lang siya, pero ang mga mata niya’y parang nagsusuri — o baka nakikiramdam.

Pinilit kong itago ang ngiti na pilit bumubukal sa labi ko.

“But we can make new memories out of that,” sabi ko, halos bulong pero may bigat ang bawat salita.

“Wag ka ngang mag drama dyan.” I chuckled. Ngumiti rin siya at tumigil bahagya saka agad na tumayo.

“Wag ka ngang ngumiti ng ganyan sa akin.” He said.

Napabangon naman ako habang nakakunot ang noo.

“Baka akitin mo ako gaya ng pag akit mo sa kaniya.” He uttered. Lalo lang akong naguluhan.

“Huh? Anong pinagsasabi mo?” I asked.

“Basta. Baka paglabas ko dito masaksak ako ng wala sa oras.” He joked as he shivered. Natawa ako ulit don.

“Loko.” Nagpaalam naman siya dahil gusto niya akong magpahinga.

Pagkatapos kong magmuni-muni sa kwarto, napag-isipan kong bumaba para uminom ng tubig. Tahimik ang buong bahay, tila natutulog pa ang mga anino ng nakaraan.

Nagsuot ako ng puting tie-front long sleeve crop top at high-waisted pants na kapareho rin ng kaputian. Tinernohan ko ito ng puting wedge-flip flops. Sa salamin, para akong anghel- malinis, kalmado, at walang bahid. Pero alam kong taliwas iyon sa totoo. Sa ilalim ng puti, may dalang dilim ang hakbang ko.

Nagkasalubong kami ni Aragon na parang kakagising lang niya. Sinuri niya ang kabuuan ko na para bang may binabasa siyang lihim na lihim.

Tumaas ang isa niyang kilay.

Hindi ko alam kung judgment ’yon, amusement, o simpleng curiosity. Pero ramdam ko ang sulyap niyang halos tumagos sa balat.

“Morning.” I greeted. Tumango lang siya at diretsong naglakad paalis. Di ko na pinansin yon.

May ilang nagluluto at nag lilinis naman ang iilan. Di ko namalayan na naglalakad na pala ako papuntang likuran ng mansyon kung nasaan ang kamalig na tuluyan ng ilang katiwala.

“Seff!” Sigaw ni ng nakangiting si Jelay. Napatingin din sa amin ang iilan kabilang ang mga kakilala ko noon. Dito parin pala sila. Tumakbo si Jelay papalapit, ngunit bigla siyang huminto. Parang may naalala. Parang may napagtanto.

“A-ah, m-magandang umaga ho, Senyorita,” bati niya, sabay yuko. Naunang ngiti ang gusto kong ibalik, pero parang may kumurot sa dibdib ko.

Lumapit naman si Aling Flora at bahagyang naluha pero ngumiti.

“Pasensya na ho Senyorita. Meron po kayong kailangan?” Tanong ng matanda habang pigil ang luha.

Nilapitan ko sila at umatras sila ng kaonti.

“Naku, S-Senyorita marumi ho rito at maalikabok. Pumasok na ho kayo.” Nakayukong sabi ni Aling Flora, wari’y nahihiya.

Ngunit patuloy akong lumapit. Hinawakan ko si Aling Flora sa balikat, gayundin si Jelay, na napatingala’t tila natulala.

“Kumusta ho kayo?” Ngumiti ako at niyakap silang dalawa.

“Salamat ho sa pag aalaga niyo sa akin noon. Kinuwento po sakin ni Nay Becca.” dagdag ko, habang ramdam ko ang pagbalik ng isang lumang init — isang tahanan sa mga alaala.

“Nakakain na ho ba kayo Senyorita?” Tanong ni Aling Flora nang humiwalay ang aming yakap.

“Seffie na lang ho.” Nakangiti kong sabi.

Matapos ang ilang minutong pagkwekwentuhan ay nagpasama ako kay Jelay na mamasyal sa labas ng mansyon. Bitbit ko ang aking camera. Patuloy naman sa pagkwekwento ang madaldal na si Jelay.

“Alam mo Mam Seffie. Nag iba na ang mga tao simula noong akala naming namatay ka.” Na curious naman ako sa sinabi niya.

She continued.

“Palaging umiiyak si Donya Elena dahil sinisisi niya ang sarili sa nangyari. Ilang beses na ring nag aaway sina Sir Drake at Sir Dreyfus, palaging galit ang bunso sa Kuya niya. Grabe ang mga araw na iyon, nagsusuntukan talaga sila, at tila tinatanggap lang ng nakakatandang aragon ang ang suntok ng nakababata. Tapos si Senyorito Dreyfus na detain sa prisinto ng isang araw dahil sa matindi niyang pagkakabugbog kay Paquito. Naku halos wasak na ang mukha non.” Para akong natulos sa kinatatayuan.

“N-akulong si Dreyfus?” I asked.

“Oo. Grabe yon. Tapos lagi siyang naglalasing. Mga ilang buwan din iyon. Tapos minsan narinig ko siya sa kwarto niya na sinasambit ang pangalan mo– ah basta.” Right, his conscience ate him up. But his nerve to feel guilty after the hell he put me through. Imbes na harapin ang konsensya ay tumatakbo at ginagawang escape route ang pag-iinom.

“Di ba siya pinigilan ng mapapangasawa niya?” I asked.

“Pinipigilan naman. Pero ayaw paawat si Senyorito. Saka parang hangin lang siya na di tinatapunan ng tingin. Alam mo Mam Seffie, di ko talaga alam kung anong meron sa kanila.” Daldal ni Jelay.

“Bakit naman? Diba engage na sila?” Tanong ko.

“Engage nga pero basta. Parang ayaw pakasalan ng lalaki ang babae. Kasi naman mahigit pitong taon na ang nakakalipas wala pa ring kasalan kahit na desperada na ang babae. Magkahiwalay nga sila ng kwarto eh. Ni minsan di ko nakitang nagsama sila sa isang kwarto, tapos pakitang tao lang si Senorito na gusto niya si Mam Aniqah kapag may mga bisita. Ang gulo nga.” Napaawang ang aking bibig sa narinig. Pero sabagay baka patago silang sumisiping.

“Maldita pa namang babae yon. Bait baitan sa harap ng Donya, akala mo naman kagandahan…” di ko masyadong napakinggan si Jelay dahil lumakbay na ang aking isip.

“…mas sweet pa nga noong kayo pa ng Senyorito. Wala talagang makakatalo sa mala- Dawn Zalueta nyong love story tapos-” bigla namang umurong ang kanyang dila sa tinuran sabay takip sa kaniyang madaldal na bibig.

“Char lang.” nag peace sign siya saka awkward na ngumiti. I just smiled at her pretending to to be oblivious to her statement.

Bumalik din kami ni Jelay sa mansyon dahil magtatanghalian na. Normal naman kami sa hapag, Drake continues to spill out about our plans this afternoon. Tuwang tuwa naman ang Donya. I shifted my eyes and I saw Aragon looking at me seriously, supladong tumaas ang isang kilay nito.

Pagkatapos kumain ay bumalik ako sa kwarto at napagpasyahang umidlip. Nagising nalang ako nang mag a-alas tres na. Bored dahil walang magawa sa kwarto ay napag isipan kong lumabas at naabutan ang Donya na umiinom ng tsaa.

“Oh Iha? Want to have some Chamomile tea?” She asked.

“Hindi na po salamat.” I answered as my eyes roam around the house.

“Are you bored na Iha?”

“Medyo po. Mamayang alas kwatro pa kasi ang pasyal namin sa rancho.” I said honestly.

“Well, did you visit the library? We have collections of wonderful books there. Literature, and history alike.”

“Yes po. But I am into business, I checked the books there about business but nothing fancied me.” Malungkot kong sabi. Come on. Take my bait.

“Ganon ba? Wait, there are books about business sa office ni Antonio. You can check it out, I’m sure it’ll catch your attention.” She blurted out.

“Really po?” My eyes shimmered because of success. Ito talaga ang plano ko.

“You can visit there. I’m sorry Iha I can’t accompany you.”

“Okay lang ho.” Tinawag naman ng Donya ang isang katiwala upang ituro sa akin ang direksyon. As if naman di ko alam ang library. Agad namang umalis ang katiwala nang marating namin ang silid aklatan.

Wala naman sina Don Antonio dito kaya dahan dahan pero may galak kong binuksan ang pinto.

Agad na tumambad sa akin ang mesa niyang may mangilan ngilang papeles. Pumunta ako sa maliit na bookshelf para magkunwaring naghahanap ng libro. The office is quite big pero wala namang tao.

Ilang segundo lang, tinungo ko na ang mesa. Sinimulan kong halungkatin ang mga papeles, mabilis pero maingat. Kailangan ko ng impormasyon.

At para akong naka-jackpot. May ilang dokumentong agad sumagot sa mga tanong ko- koneksyon, mga pangalan, transaksyong tila malinis sa ibabaw pero may bahid ng lihim sa ilalim. Things that are beneficial to us.

Makakatulong ito para makaabante kami- para unti-unting maunahan ang mga Aragon at ang mga Mondejars.

Hindi ako nag-aksaya ng oras. Binuksan ko rin ang mga drawers ng mesa, tahimik at siniguradong walang bakas ang maiiwan.

My eyes widened when I heard a flushing sound and then the door directing to the lavatory opened. Shit may tao pala rito.

Agad akong nanlamig nang magtama ang mata namin ni Aragon. His brows creased habang nakatingin sa akin. I realized na nakatuwad na pala ako habang hinahalungkat ang drawer. I feel like I’m a thief caught by an officer.

“What are you doing?” He asked seriously as he stepped towards me.

Agad namang umandar ang utak ko. Maghanap ka ng rason Seffie! It should be a good one.

“Ah I-Im ano… I’m l-looking for a ahm…” shit my voice is shaky.

“What?” He asked. This time nasa harap ko na siya. Tumayo ako ng tuwid.

“Ahm book. Right! A book for business.” Nice excuse. I hope he buys it.

“Really?” His eyes went to the messy drawers at sa shelf sa tabi ko na may mga libro. Sheez!

“Donya Elena told me that there are better books here. I’m trying to find one but nothing interests me.”

Patuloy lang siyang nakatingin sa akin na parang binabasa ang isip ko. Nagsimula ulit siyang maglakad palapit sa akin kaya nagsimula akong umatras but he continues to move forward. Di ko alam na nasiksik ko na pala ang katawan ko sa gilid ng pader at mesa. I am trapped.

Ilang dangkal na lang ang lapit ko sa kaniya and his eyes never left mine.

Halos mapasinghap ako nang maramdamang nagtama ang kaniyang katawan sa akin. His hard chest is slightly touching my breast. I can feel his hot breath and also I smelled his manly scent. Tama ngang matalas ang lang amoy ng tao dahil kaya tayo nitong dalhin sa nakaraan. His scent reminded me about our past. Ipinilig ko ang aking ulo. Hindi ako makagalaw.

Be fearless Seffira. I told myself.

Hindi ko namalayan na ang isa pala niyang kamay ay naka pahinga sa sa pader sa likuran ko kaya wala talaga akong kawala. I looked at his other hand and I realized nasa isang drawer iyon at parang may hinahanap.

Mula doon ay may hinugot siyang libro. He handed it to me pero ang mata ay nanatili sa akin.

I gave him a smile and he was momentarily taken aback by it. Dahan dahang kong inangat ang aking kamay and I rested it on his chest. I felt how it heaved back and forth. Nilapit ko ang mukha sa kaniya hanggang ilang pulgada nalang ang distansya namin. Hi mouth partly opened, anticipating a kiss. I smiled again and tap his cheek.

“This is a nice book.” sabi ko right after I escaped from his cage. I walked away habang siya naman ay humakbang paupo sa mahabang sofa sa aking harapan. Para akong nakaramdam ng ginhawa doon. A good escape.

“Thanks for this.” I winked at him and I started to walk paputang pintuan.

“You don’t have to sneak and fish out for informations. You could’ve just ask me.” He said with a hint of playful tone. Nakatalikod na ako sa kaniya kaya huminto ako para harapin siya.

“A kiss is enough.” he mumbled pero narinig ko iyon.

He is sitting habang may binabasa. He looks serious.

“Ano yon?” I asked.

“Wala. You can go.” He smirked. Tumango ako at lumabas na sa office pero bago ko pa man tuluyang masarahan ang pinto ay nilingon ko siya.

I don’t know what to think pero di nakatakas sa akin ang multo ng ngiti sa kaniyang mga labi.

Binalot ako ng kasiyahan nang matanaw ko ang pamilyar na rancho ng mga Aragon. Para akong bata na binigyan ng lollipop dahil sa malawak na ngiti sa aking labi.

Bumati sa amin ni Drake ang mga pamilyar na mga bantay sa rancho.

My eyes travelled to the vast plainfield sa di kalayuan.

“We bought hectares of land kaya nadagdagan ang lawak ng rancho. Dumarami na kasi ang farm animals rito kaya we have to accommodate the increasing numbers.” Drake started. Napatango nalang ako habang binabaybay ang rancho papuntang kwadra.

Agad na in-introduce sa akin ni Drake ang mga kabayo. Pero wala ang focus ko don? My eyes is desperately searching around. Pero parang akong natalo sa pustahan dahil sa kabiguan.

Lumabas na kami ng kwadra habang hila hila ni Drake ang isang kabayo. He told me mahihirapan na naman siyang turuan ako mula sa umpisa.

I hate to admit it pero matagal na rin akong nakasakay sa kabayo. The last time I did was nang masunog ang pabrika ng mga Aragon. I think my groove in taming and riding them turned rusty.

Drake is busy giving me instuctions nang mapunta ang aking mata sa pamilyar na itim na kabayo. It’s so majestic and very different from the others. It is a total stand out. It is standing tall. Tumama ang mata ko sa mukha ng kabayo and I can’t understand but there’s a sudden jolt of happiness tingled in my body. My eyes started to get blurry.

I started to walk hanggang bumilis iyon palapit sa itim na kabayo.

I heard Drake called me and there’s a sudden panic in his voice. May ilang ding mga bantay ang tumingin sa akin habang palapit ako sa kabayo.

I realized na sa harap na pala ako ng kabayo. The horse neighed and release a loud cry. Para itong nagpa-panic at tumalon ng bahagya. Umangat ang dalawa nitong paa sa ere.

Drake’s voice grew louder. Di ako nakaramdam ng kaba. I raised my hands trying to reach the wild horse na patuloy lang sa pagtalon.

“Come on baby.” I whispered.

The horse stilled for a second, bumagal din ang lukso nito at humina ang pag iingay. Parang isang iglap lang ay umamo ito at nilapit ang ulo sa akin.

I immediately tapped his head and I caressed the hair from its back. Para akong naiiyak. Nilapit ko ang mukha sa kabayo at niyakap ko ito.

“I’m glad you remember me baby. Mommy is here Samyr.” A tear escaped my eye as I notice Samyr wiggling his tail. Nakikilala niya nga akong tunay.

“Seffie that was dangerous!” Concerned na sabi ni Drake habang papalapit sa akin. He stopped midway as he stared at me na parang kani kanina lang ay ninerbyos.

“I’m sorry.” I chuckled.

“What the hell! He almost kicked you!” Napabaling ang aming tingin sa lalaking galit na papalapit sa akin. I chickened out a little as Aragon’s angry eyes focused on me. Namumula ang mukha nito sa galit. Huminto siya sa tabi ko.

“I’m sorry.” I uttered habang binalik ang tingin kay Samyr at hinawakan ang mukha nito.

“Muntik ka na niyang mapatay!” Aragon hissed.

I chuckled a little.

“Hindi iyon mangyayari. My baby wouldn’t hurt me. Right Samyr?”

Biglang tumahimik ang paligid kaya binalingan ko ang magkapatid.

Their face looked shocked but Drake’s face is worse. Bahagyang nakanganga ito. Aragon’s face became serious. Napakunot noo naman ako.

“N-naaalala mo si Samyr? Naaalala mo na ba ang lahat?” Drake’s voice shattered.

Para akong tinakasan ng dugo sa narinig.

I saw how Dreyfus’ eyes glistened with hope.

Shit. Is it the end of my beginning?

-McK-

Chapter 49

Chapter 49

 

I paused a little dahil sa tanong ni Drake. Lalo pa’t kapwa sila nakatingin sa akin at hinihintay ang salitang lalabas sa aking bibig.

“You remembered him?” Ulit ni Drake na nagpabalik sa aking ulirat.

“W-who? Samyr? I just guessed. Nakita ko kasi kanina sa loob na may kwadra na walang kabayo. There’s a name Samyr written on a wooden sign so akala ko ito na siya. Did I guess it right?” Kinabahan man ay nagawa kong mag fake na nae-excite.

“Ah ganon pala. Yes that’s Samyr.” Drake answered. I sighed, mabuti naman at napaniwala ko siya.

“He remembers you. Di yan lumalapit sa iba. Sa akin lang at sa’yo.” Dreyfus mumbled. Tumango nalang ako na parang nasorpresa saka tinuon nalang ang pansin sa kabayo.

“Seffie tara na.” Yaya ni Drake. Gusto ko pa sanang makasama ng matagal si Samyr. I miss him and I want to spend time with him kaso baka it will raise conflict, kaya sumunod na ako kay Drake.

“Where you going?” Dreyfus interrupted.

“I’m gonna teach Seffie how to ride a horse. Nangangalawang na ata.” Drake laughed and so I chuckled saka tinulak ko siya palayo leaving Dreyfus looking at us intently.

    Panay ang tawa ko dahil bentang benta ang mga jokes ni Drake. He is lecturing me about the basics in horse riding. Inalalayan ako ni Drake nang sumampa ako sa kabayo. I miss this, ini imagine ko pa lang na nilalakbay ko ang malawak na palayan at hinahayaan ang hanging humalik sa aking balat ay mas lalo akong natuwa.

Hinanap ko ang tali at medyo nakabahan ako nang gumalaw ang kabayo, its been years at tama nga si Drake, nangangalawang na ako.

Napabaling ako sa direksyon kanina ni Aragon at napamaang ako dahil naroroon pa rin siya, nakatayo at nakahalukipkip ang kamay sa dibdib sa tabi ni Samyr. Di naman masyado malayo pero napakunot ang aking noo nang makumpirmang sa dako namin siya nakatingin.

Naramdaman ko ring sumampa na si Drake sa kabayo at ngayo’y nakaupo na sa likuran ko. I gazed at Aragon and he moved uncomfortably. He took a step pero tumigil din at bumalik. His eyes became darker saka nalang siya umiwas ng tingin.

Mula sa paglakad ay mabagal na tumakbo ang kabayo habang si Drake naman ay patuloy lang sa pag gabay sa akin. Di nagtagal ay medyo di na ako naasiwa at nakuha ko rin ito. Umikot kami sa rancho habang nag uusap, di ko napansin na naka isang round na pala kami dahil nakabalik na kami sa pinaka bungad ng rancho. We didn’t stop at balak pa sana naming umikot pa ng ilang beses pero napahinto kami dahil sa pagtawag ni Aragon.

“Pinatawag ka ni Papa sa mansyon. He wants to discuss the project you proposed.” Seryoso nitong sabi nang makalapit sa amin.

“Later. It can wait.” Drake replied.

“He wants to discuss it immediately. May conference si Papa sa Baguio mamaya kaya aalis din siya.” Patuloy ni Aragon.

Parang nairita si Drake, lumingon siya sa akin para magpaumanhin.

“It’s okay. I understand. Lolo is busy most of the time too kaya sige na.” I smiled.

Bumaba na siya at inalalayan akong bumaba. I heard Aragon tsked. Nagpaalam din si Drake at dali daling umalis.

“I’ll be back!” He shouted from a far hanggang sa nawala na siya sa paningin ko.

Naramdaman kong sa akin nakatingin si Aragok kaya binalik ko ang pansin sa kabayong sinakyan namin kanina.

Narinig ko siyang tumikhim.

“He looks tired.” Salita niya. Marahil tinutukoy ang kabayo.

“I know.” Cold kong sabi.

“Mabigat ka kasi.” Bigla akong nairita sa sinabi niya.

“Are you implying that I’m fat!” I hissed.

“Didn’t say that.” He sounded amused. Tinaasan ko lang siya ng kilay dahil ayaw kong magsayang ng laway. I heard him chuckled a bit kaya binalingan ko siya, agad naman siyang sumeryoso.

“So you want to ride the horse?”

“Wag na. Baka mabigatan.” Sarkastiko kong sabi.

Aalis na sana ako habang hila hila ang kabayo nang magsalita ulit siya.

“How about riding Samyr?” Napahinto ako ng konti at nakaramdam ng excitement pero pinakalma ko ang sarili. I looked back and my eyes went to Samyr beside him.

“Okay.” I replied. Napa iling naman siya habang ngumingiti.

He called one of the workers nearby. Lumapit sa amin ang isang binatilyo at kinuha ang kabayong sinakyan namin kanina ni Drake. Lumapit naman ako kay Samyr. Aragon offered his hand pero di ko ito pinansin, narinig ko na naman ang kanyang mapang asar na tawa.

“Shut up.” I fired.

Sinubukan kong umakyat sa likod ni Samyr pero di ko magawa dahil maliban sa nabaguhan ako lumaki at tumangkad ang dating batang Samyr.

“Let me.” I heard him said. Saka ko lang naramdaman ang mga kamay na nakahawak sa aking bewang at umangat ang aking paa sa lupa. Halos mapasinghap ako. He carried me lightly, I saw how his muscles contracted. Hapit na hapit ang sleeves ng kanyang damit sa kaniyang biceps because of the force he exerted. Nakita ko rin ang paglabasan ng ugat sa kaniyang braso. I know I’m slim pero di biro ang bigat ko pero nabuhat niya ako na wala man lang kapawis pawis. Naramdaman ko na lang na nakaupo nalang ako sa likuran ni Samyr.

“Err… thanks.” Ipinilig ko ang aking ulo.

Pumuwesto na ako handa nang umalis pero natigilan ako dahil naramdaman ko bigla ang matigas na bagay na nakadikit sa aking likuran. His scent attacked my nose.

“Bakit ka sumakay? Bumaba ka nga!” I exclaimed dahil katabi ko na pala ang pahamak na lalaking ito.

“Stay still baka mahulog tayo.” He responded.

“Kaya ko na!” I moved a little na agad ko ring pinagsisihan dahil dumikit ulit ang katawan namin.

“You can’t. Wait… you feel awkward?” He asked. Intrimitida.

“Magkatabi din kayo kanina ng kapatid ko, tapos sa akin naaasiwa ka? Miss Alarde I got this feeling that you’re avoiding because you’re afraid to fall for my charm.” I heard a playful tone in his voice.

“Asa! Trust me Mr. Aragon, you’re not even in the list.” Ganti ko and I saw how his jaw moved.

“Then why are you throwing me away?”

“I’m not!” I fired.

“Good then. Now let’s go.” Matigas nitong sabi saka pinatakbo na si Samyr nang mahina.

Our body clashed again. His chest on my back. Ramdam ko ang tigas ng kaniyang dibdib, I mean he’s like stone hard pero yung di nakakatakot. Pinilig ko ang aking ulo dahil sa naisip.

At first it is really awkward. Tahimik lang ako pero habang tumatagal ay parang nakakalimutan ko ang naiisip. Samyr is definitely a pro, he glides and run smoothly unlike sa kanina. Nalagpasan na namin ang dulo ng rancho pero di ako umangal dahil gusto ko talaga ang lugar na ito. The same route tuwing pumapasyal kami dati. The familiar scent of the old acacia trees welcomed me. The green and mesmerizing plantains sent flashbacks, those happy memories. Noong mga araw na malaya pa ako. I bit my lip because of the bitterness I felt.

I smiled dahil may nadaanan kaming ilang mga bata, mula siguro sa Sitio. They waved their hands kaya napangiti ako. Narealize kong di pala nakatali ang aking buhok kaya sigurado akong hinahampas iyon ng hangin papunta sa mukha ni Aragon. Hinayaan ko nalang dahil parang nasasaktan ko siya at makaganti ako ng very very light.

“Damn.” I heard him swear.

“Oh my bad.” I let my left hand hold my hair papuntang balikat para di na madala ng hangin.

“It’s okay.” He uttered pero di ko na pinansin.

“It smells good.” dagdag nito. I rolled my eyes.

    Tumigil din kami sa wakas. My eyes traveled the  entire vicinity. Nasa burol na kami. Yeah I remembered this place. This place made me fall harder but this same place taught me and made me feel that a dreams are still are hard to reach. Na may mga bagay na di nagtatagal kahit iasa mo sa tadhana. Dreams are misleading and can sometimes lead us to real life nightmares.

“Nasaan tayo?” I asked. I can feel his breathing dahil inches lang talaga ang pagitan ng aming mukha.

“This place doesn’t have a name but it is still a property of the Aragons.” He answered.

“I like it here. So peaceful and very scenic. Beautiful.” Diretso kong sabi.

“Yeah. Beautiful but very dangerous.” I gazed at him only to find out he is staring at me.

Bumaba ako sa kabayo at naglakad papunta sa isang dulo na kung saan kita ang buong hacienda. I can sense that he is following me. Umupo ako sa medyo makapal na damuhan. My eyes went to the crimson sun na unti unti humahalik sa ulap.

“Hindi ka ba natatakot?” He asked as he sat beside me.

“Saan?” Tiningnan niya sa bandang unahan namin at medyo may bangin at mataas ito.

“Nope. Fear creates your own monster.” Sagot ko ng walang bahid na pag alinlangan.

“You’re so…valiant.” He mumbled, almost like he was realizing it for the first time.

I didn’t answer right away. I just gave a small smile—the kind you give when you’ve heard something kind, but you know it came at a cost.

“I have to.”

“Why?” He asked all of a sudden.

I remember pausing, not because I didn’t have an answer, but because I had too many. Bravery wasn’t just a moment, it was a series of choices I had to make over and over again.

“There’s no reason not to be brave Mr. Aragon. Kapag ang buhay umatake pabalik sa tingin mo uupo lang ako at hayaan ko itong sirain ako? No. Being strong is the only chance we got.” Patuloy ko. In my peripheral view,  felt his eyes on me. Even without turning, I knew he was watching—really watching. As if he was trying to memorize the way I carried pain without letting it break me.

“So what’s you bravest thing you’ve ever done?” He pressed, eyes fixed on mine like he was digging for something deeper.

I held his gaze—steady, unflinching.

“The bravest thing I ever did…”  I said, my voice calm but resolute.

“….was to never need a man.” Nilabanan ko ang kaniyang tingin. He was taken aback by my answer, slightly stunned like my truth had caught him off guard. For a moment, he looked almost pale. Maybe it was hunger. Or maybe it was something else, the kind of hunger that wasn’t about food.

“P-Pardon?”

“You heard me right. I never needed a man. I mean of course Lolo, Papa and Kuya are exceptions. Who I’m referring to are those men who wanted to involve themselves to me romantically.”

“Ayoko ng mga ganon.” I added as I looked back at the view underneath.

“Why?” Because of you asshole! Gusto ko lng isigaw yon sa pagmumukha niya but I urged myself to stop.

“I don’t want to feel the same way again.” I uttered.

“B-bakit?”

“Bakit nga ba?” I directly asked him. He looked flustered for a moment. Natamaan ba siya? Nagngingitngit na galit ang simulang lumukob sa akin. I hate him. I hate them so much!

“I’m sorry.” His face turned soft.

“Para saan?” I laughed without any humor.

“About what happened years ago.” My heart palpitates as he said those words.

“It’s all my faul–.”

“Let’s go. Palubog na araw.” Putol ko sa sasabihin niya pero ang totoo ay ayaw kong marinig ang mga salita niya. Right now gusto ko siyang sampalin ng paulit ulit. Minsan na akong nadala at natangay no’n. Tama na.

There’s a reason behind everything. Pero minsan sa buhay di natin kailangan ng rason, ng paliwanag. May mga paliwanag na tinatanggap pero may mga paliwanag din na dapat pinapakinggan lang.

Tumayo ako. Nakita ko ang pagtututol sa kaniyang mga mata pero nagsimula na akong lumapit kay Samyr kaya sumunod na siya.

Tahimik kaming bumalik sa ranch at nang makarating kami ay mukha agad ni Drake na nag aalala ang bumungad sa amin.

“You okay?” He asked nang mapansing tahimik ako.

“Y-yeah.” I smiled a little.

“Saan mo siya dinala?” Seryosong tanong ni Drake nang bumaling kay Aragon.

“I don’t have to explain.” Seryoso nitong balik.

I saw how Drake’s jaw clenched. Agad ko naman siyang hinawakan sa braso to stop the tension. He relaxed after a while.

“Dad already left.” Drake said.

“Bagal mo kasi.” Aragon retorted. Bastos talaga tong lalaki to.

“I called him and he said di naman immediate ang pag uusapan namin.” Drake eyed his brother. Di naman ito pinansin ni Aragon saka umalis na.  

Napasandal ako sa upuan sa loob ng Hummer habang tinutunton ni Drake ang daan pabalik sa mansyon. Tahimik lang kami at di naman niya ako tinanong pa.

“Where do you want to go tomorrow?” He asked with a smile plastered on his gentle face. Ngumiti rin ako. Drake is like the younger version of my Kuya Dom. Parang mas magkapatid pa sila kesa kay Aragon. I laugh with the thought.

“I have to go to the office. May work ako tomorrow.” He just nodded.

“Just tell me if you’re uncomfortable there or someone is messing with you.”

I chuckled.

“Wala naman siguro.”

Nauna akong bumaba sa Hummer habang si Drake naman ay ini-park pa ito sa garahe. Pumasok na ako sa loob. The front door creaked slightly as I stepped inside, only to be met by the sharp scent of expensive perfume and even sharper eyes.

“Dito pala ang malanding ito.” Aniqah standing there like she owned the air in the room. Her resting bitch face was nothing short of award-winning in front of me.

“Hello Miss Mondejar.” I greeted, all sugar and thorns.

“Nilalandi mo ba ang fiance ko?” She hissed, venom lacing every syllable. Di ko siya pinansin at umiling nalang dahil sa disappointment.

Nilagpasan ko siya. I had no interest in playing her game—but just as I reached the hallway, I felt a sudden tug at my scalp. Napabalik ako dahil hinila niya ang buhok ko.

“Di ka parin nagbabago! Mang aagaw!” She spat, her face flushed, eyes burning with a fury that looked older than today.

“Let me go.” Matigas kong sabi. I tried to calm myself. Each word heavy with restraint. My heart was racing, but I forced myself to stay still, to stay grounded.

Tumakbo palapit sa amin ang nag aalalang sina Jelay at  Aling Flora. Napatingin din ang ilang kasambahay.

“Tama na ho Senyorita.” Suway nila habang hawak hawak pa rin ng babae ang aking buhok. But her hand remained twisted in my hair, like letting go would mean she lost something—something she was desperately trying to hold on to. And all I could think was how sad, that this is what power looks like to some women, gripping, clawing, pulling, instead of walking away with dignity.

Hinila ni Jelay si Aniqah palayo sa akin.

Aniqah shrieked as she let go of my hair. Her eyes darted to her arm. A shallow scratch bloomed red against her fair skin—an accident, nothing more. But to her, it was a declaration of war.

Namula ang balat nito sa kaunting galos.

“How dare you!” Bulyaw nito kay  Jelay. Agad na pumagitna si Aling Flora habang umatras naman sa takot si Jelay.

Tinulak ni Aniqah si Aling Flora, the old woman stumbled, landing hard on the cold tiles with a pained grimace. I heard the thud before I even processed what had happened.

“S-Senyorita pa-pasensya h-.” Di na matapos ni Jelay ang sasabihin dahil malakas siyang sinampal ni Aniqah. Di pa iyon natapos dahil sinabunutan niya pa ito hanggang sa maupo pero di parin tinitigilan. Jelay tried to shield herself, but Aniqah kept going—like her rage had possessed her, like hurting someone weaker made her feel stronger.

Tiningnan ko ang nakaupo paring matanda na namimilipit sa sakit na gustong mang awat, and how Jelay cried habang patuloy na minamaltrato ng babae.

Everything in me screamed to move.

Not just for Jelay. Not just for Aling Flora.

But because there comes a moment when silence is no longer neutral. It becomes a choice. A betrayal.

Anger combusted inside me. Halos pumutok ang ugat sa aking ulo at nanggigil ako.

I saw nothing but complete darkness at sa gitna ng dilim na iyon ay ang mukha ni Aniqah. The woman who wore cruelty like it was couture. The woman who didn’t just cross lines—she burned them.

I had enough Aniqah.

My heels echoed on the tiles as I marched forward. My heart was pounding, but I didn’t hesitate. I wouldn’t let this go on, not in front of me. Not to Jelay. Not after what she did to Aling Flora.

“Enough is enough, Aniqah!” I shouted, my voice sharp, slicing through the chaos like lightning cracking the silence before a storm.

She froze for a second, fingers still tangled in Jelay’s hair. That same hand that once clung to me in false greetings, now used for violence. And something in me snapped.

Not fear, not pain, but clarity.

This ends here.

   

-McK-

Chapter 50

Chapter 50

Tinawid ko ang espasyo sa pagitan namin ni Aniqah, at bago pa siya makapaghanda, hinila ko ang buhok niya nang mariin. Sa lakas ng hatak, nabitawan niya si Jelay, at halos matumba siya habang sumunod ang ulo niya sa galaw ko.

“Ouch!” Sigaw niya. Gumawi siya sa akin kahit hawak ko parin ang buhok niya.

Tinaas niya ang kaniyang kamay at sasampalin sana ako pero nabitin ito sa ere nang pigilan ko.

Malakas na dumapo ang kamay ko sa kaniyang pisngi at namanhid ang palad ko dahil ramdam ko kung gaano kalakas iyon. Dumapo ang palad ko sa pisngi niya nang malakas, at dama ko kaagad ang pamamanhid sa aking kamay. Ganun katindi. Sa mukha niya, kita ko ang pagkabigla na parang hindi niya lubos maisip na ako, sa lahat ng tao, ang makakagawa nun. Nanlaki ang kanyang mga mata, at unti-unting nagmarka ang pula kong kamay sa kaniyang balat, malinaw at hindi matatakpan.

“Kung pababaan to ng lebel sigurado akong hindi ka aabot sa kuko ng paa ko pero kung mananakit ka ng iba na malapit sa akin, di ako mag dadalawang isip na magpapaka ipokrita para ipaalala sayo kung gaano ka kababa.” Dinuro ko siya.

“How dare y–.” Di niya iyon matapos dahil sinampal ko ulit siya sa kabila. Pinandilatan niya ako.

“Huwag mo akong subukan Aniqah.” Banta ko.

She stood up at sinugod ako. Napa atras ako ng konti pero nakabawi ako at hinila ko ulit ang buhok niya kaya napaluhod siya hanggang sa daganan ko siya at napahiga na kami. Kinalmot niya ang braso ko. Pasalamat siya at mahaba ang kuko niya. Napailalim ako pero buong lakas ko siyang sinuntok sa mukha kaya napa hiyaw siya at pumaibabaw ulit ako. Pinipigilan niya ang aking kamay pero bigo siya kaya ilang beses ko siyang nasampal. Sumabay doon ang pagdaan ng mga alaala ng nakaraan. Nang mga araw na pinahirapan niya ako. Kung gaano ako nagmukhang masama sa lahat at ang pananakit niya sa akin sa emosyonal na aspeto. Bumabalik ang lahat.

“Tama na!” She cried. Pero parang wala akong narinig at patuloy lang sa pagsampal. Dumalo na ang ibang kasambahay para pigilan kami.

“What the!” Parang umangat ako sa lupa nang may kamay na bumuhat sa akin.

“Enough Seff.” Suway ni Aragon na siya palang bumuhat sa akin palayo. Nilabanan ko ito at nakawala ako at naabot ko ang buhok ni Aniqah kaya hinila ko ulit iyon. Humiyaw naman siya sa sakit.

“I said enough!” Parang nabingi kami sa boses ni Aragon pero ang mas kinagulat ko ay natulak niya ako palayo. Napaupo ako sa sahig dahil doon.

Right. What do I expect? Meron parin siyang kakayahang saktan ako. This time, physically.

His eyes are blazing with anger pero bahagya iyong namungay at lumatay ang bigla.

“I’m s-sorry. I didn’t mean t–.” Umamba siyang lapitan ako pero tinaliman ko siya ng tingin.

“D-Dee help me! S-sinaktan ako ng babaeng yan!” Nagdrama ang gaga. Napatingin si Aragon sa kaniya saka niya ito nilapitan at ini check ang galos nito.

Tinakwil ko ang sakit at ngumit ako dahil sa mukha ni Aniqah. Para siyang lantang gulay. Sabog ang buhok ay eyeliner, nagkalat ang lipstick. Napatingin ako sa kamay kong may buhok ni Aniqah.

Dumating si Drake at dali dali siyang lumapit sa akin saka ako pinatayo. His eyes are full of concern and shock.

“What happened?” He asked.

“You should say sorry.” Rinig kong sabi ni Aragon habang nakatingin sa akin

“Why should I?” I saw him clenched his jaw ay napa buntong hininga.

“You hurt her.” Diretso nitong sabi.

“It’s not necessary Kuya. Seffie is hurt too.” Drake defended me. Aragon traced my body hanggang sa tumigil iyon sa braso kong nakalmot.

“And knowing your fiancé… alam natin kung anong merong ugali meron sya.” Drake added.

“What happened here? Ano ba ang nangyari?” He asked.

“Wala akong dapat ipaliwanag sayo. Would you believe me? Hindi diba? It’ll be pointless.” I looked straight at him coldly saka kina Jelay at Aling Norma na nginitian ko. Pero ang panghuli ay sweet kong nginitian si Aniqah na parang konti na lang may mag mumukhang kapatid na ni Sisa.

“I’ll explain later to Tita Elena.” Then I walked away. Drake followed me at tinulungan akong gamutin ang sugat. He never asked me anything, saka lang siya umalis nang matapos saka ngumiti.

Pagkaraan ay pumunta ako sa kwarto ni Donya Elena. She’s sitting. Magsasalita na sana ako pero nauna siya.

“I’m sorry Iha. I already knew what happened, Flora and Jelay told me about it.” She said as she held my hand.

“Pasensya na ho.” Pinatahan niya naman ako saka kami nagkwentuhan ng konti. Pagkatapos ay umalis na ako. Pagkalabas ko ay nakasalubong ko si Aragon.

“I’m sorry.” He said. Di ko siya pinansin at parang hangin ko siyang nilagpasan. One week Seffie. One week lang at di mo na siya makakasalamuha sa mansyon na ito.

It’s been three days since that nasty encounter. Walang nagpapansinan sa amin ni Dreyfus. He wanted to say something pero ako na ang umiiwas. Wala akong balak pakinggan iyon. So far normal na naman. Gigising ako, mag aalmusal kasama ang mga Aragon nang di siya tinatapunan ng tingin. Tuwing pupuntang opisina ay si Drake na ang naghahatid sa akin. Pagdating naman sa trabaho ay civil kaming dalawa. Kapag may paperworks akong ipapacheck sa kanya ay ang sekretarya niya ang pinapadalhan ko. Tuwing uuwi naman ay sinusundo ako minsan ni Drake pero minsan din ay ang family driver nila dahil busy din ang binata.

Napangiti ako nang mabasa ang email ni Lolo. I guess nagbubunga na ang pag iispiya ko sa mansyon. Galit ako kay Dreyfus pero wala akong balak sirain ang mga Aragon. Unti unti naming naaagaw ang mga proyeko nila at ang mga Mondejar ang lubos na naaapektuhan. I laughed dahil kinuwento ni Lolo minsan sa isang golf session nila na galit daw at naghihimutok si Don Roman dahil nag atrasan daw ang ilang investors nila. Well di naman namin kasalan kong mas nagagandahan sila sa proposal namin. We never bought nor suhulan ang mga investors na lumipat sa amin. Maganda lang talaga ang mga ideya ko at patok sa lahat.

Pauwi na ako nang makasalubong ko siya na palabas din ng kaniyang office. He looked at me pero gaya ng hangin ay nilagpasan ko siya. I won’t let him bother me. Mabuti nalang at naghihintay sa labas ang sasakyan ko.

Pagdating sa mansyon ay sinalubong ako ni Jelay at binitbit niya ang isa kong bag.

“Mam Seffie nariyan na naman ang demonyita.” She warned. Tinaas ko ang aking kilay. Subukan lang niyang guluhin ulit ako.

“You’re here.” Aniqah smiled as soon as she saw me. Natawa ako dahil sa namumula niyang pasa at parang may black eye pa ata.

“Jelay paki dala yan sa kwarto ko. Salamat.” I uttered as my eyes directed to the bitch.

“I’ll stay here for the meantime. Mahirap na dahil merong ahas dito sa mansyon.”

“Nice. So saang room ka? Sa guestroom ba sa tabi ng kwarto ng fiancé mo?” I chucked. Nawala ang ngiti sa kaniyang mukha. She looked pissed. Dahil ba sa nalaman kong hindi sila magkatabi ni Aragon matulog.

“Whatever. Who cares, we sneaked out in the middle of the night anyway and do our ritual.” Bawi nito. I didn’t falter though.

“Enjoy.” I stated. I stepped closer to her at nakita ko ang takot sa kaniyang mata kaya napa atras siya. I smiled, I sense her fear. Yes Aniqah, matakot ka.

“D-Dee!” She ran towards the guy behind me. Di ako lumingon.

“What are you doing here?” He asked.

“I’m staying here para makasama ka.” malagkit na sabi ni Aniqah. Lumingon ako just to see the girl hugging Aragon as her hands traced his face.

Nagsimula akong maglakad palayo.

“Miss Alarde can I have a minute with you, about the project.” He spoke pero di ako lumingon.

“Bukas pa ang trabaho. I need to rest. Anyway Ms. Mondejar, nasobrahan ata ang eyeliner mo sa kaliwang mata.” I chuckled because I’m referring to her swollen eyes. Tuluyan na akong nakalayo.

Pagdating sa kwarto ko ay agad akong nag play ng music saka inalis ang aking blouse at pencil cut skirt, leaving only my black bra and lingerie. I was about to go to the bathroom nang bumukas ang pinto. My eyes literally went wide nang pumasok si Aragon.

“I want to talk abo–.” He stopped as soon as he saw me. Nakaharap ako ngayon sa kaniya ngayon at ganoon din siya.

His mouth opened. I saw how his eyes trailed my body, my legs, pataas hanggang sa dibdib ko. Nakita ko kung gaano siya kabilis na lumunok. He looked serious but it has something na nakikita ko rin tuwing may mga lalaking tumitingin sa akin especially during photoshoots.

“What the hell are you doing here!” I fired. He blinked saka umiwas ng tingin.

“I- I ahm…” he stuttered.

“Di ka ba naturuang kumatok?” Tiningnan niya ako nang masungit.

“This is my hous–”

“Punyeta labas!” I screamed at him saka ko siya nilapitan para itulak palabas pero sa kasamaang palad ay nadulas ako.

He automatically wrapped his arms around me. Dahil wala sa tamang posisyon ay natumba kami pareho at nasa ibabaw ako.

I was stunned for a moment at ganon rin siya. I was about to stand pero malakas ang kamay niyang pumigil sa akin. He licked his lips as he stared at my lips inches away from his. I panicked kaya gumalaw ako but something is pulling me back. Nasabit pala ang aking lingerie sa snout ng kaniyang belt. Sinubukan ko yong alisin kaya gumalaw ako ng marahas.

“S-slow down maka matanggal ang u-underwear mo.” Parang hinihingal niyang sabi. Ayaw ko siyang pakinggan kaya aggressive akong gumalaw.

“D-damn. Don’t move.” Matigas nitong sabi.

Doon ko lang na realize kung ano ang posisyon namin ay kung ang pinaggagawa ko. I stopped pero lalong lumaki ang mata ko nang may maramdamang matigas na bagay na parang tumutusok sa maselang bahagi ng aking katawan.

“W-what’s that?” I unconsciously asked. Napapikit ulit ng mariin si Aragon.

Then it strucked me. Our sexes rubbed and he’s having a boner. Bakit parang ang laki? My face is starting to heat up.

Agad kong inalis ang sumabit na pin sa kaniyang belt sa aking panty. My hand is quite shaking kaya nataranta ako nang di ko sinasadyang masagi ang bumubukol sa kaniyang pants. I heard him cursed.

Nang tuluyan nang humiwalay ay tumayo ako.

“A-ahm” he started.

“Leave.” Cold kong sabi. He looked at me pero bumuntong hininga siya saka umalis.

“Lock it all the time.” He said as closed the door. Di ko magawang ma relax dahil sa nangyari. What the hell was that?

Nang sumapit ang hapunan ay iniwasan ko ang mga tingin ni Aragon. Donya Elena and Don Antonio asked me regarding sa work kaya sumasagot lang ako. The dinner went well maliban sa pagtataray ni Aniqah at worried na mukha ni Drake.

The following day is really hectic because we are at the peak of our project. I felt drained nang bumalik ako sa mansyon ng mga Aragon but I stopped when I heard voices sa sala.

“We’re loosing projects Antonio, we’re loosing millions!” Don Roman hissed.

“I know.” Don Antonio uttered. Nasa bandang likuran ako ng isang malaking antique na vase kaya di nila ako masyadong nakikita.

“There’s something going on here. My daughter told me that the Alarde heiress is staying here. Paano kung ispiya siya? Nagpatira ka ng ahas sa mansyon mo Antonio.” Matigas na sabi ng matandang Mondejar.

“Roman that’s not it.” Singit ni Donya Elena.

“Did you know that the Alardes are surprisingly at the top right now? Ang mga nawala nating proyekto at mga investments ay napupunta lahat sa kanila! Ispiya ang batang iyon sinasabi ko.”

“Di ko masisisi ang mga investors Roman. The ideas in the projects of the Alardes are really good, it will really boom.” ika ni Don Antonio.

“And Seffira is not a spy Roman. She is a nice person.” Donya Elena added. Somehow her kindness and comment at the moment made my heart beat fast.

Guilt.

“Kayo ang bahala. So kailan na ang kasal ng mga anak natin?” Roman shifted the topic.

Walang nagsalita.

“Don’t tell me wala kayong planong ituloy iyon!” Galit na sabi nito.

“That’s not it Roman. Ayaw naming i-pressure si Dreyfus dahil inaasikaso pa niya ang factory.” rason ni Don Antonio.

“It’s been seven years! Anong problema sa kompanya? Napag usapan na natin ito! I helped that factory of yours, kaya nga ito ang kabayaran diba. Malaki ang pagkakautang niyo sa akin!” the Mondejar fired.

Napakunot ang aking noo. Kabayaran? Utang? I don’t get it.

“Tell your son to marry my daughter as soon as possible Antonio!”

“I’m gonna remind him pero siya ang mag dedesisyon. Matanda na ang mga anak natin Roman.” Seryosong tugon ni Donya Elena.

“I can’t believe this! Pinagloloko niyo ba ako!” Umigting ang nga ugat sa ulo ng matandang Mondejar.

“Watch your words Roman. Sa pamamahay kita. Yes pinlano natin ang engagement pero wala na tayong galamay sa susunod na mangyayari. And the ‘help’ that you’re saying isn’t a help. Hindi kailang man naging tulong ang isang bagay kapag dinagdagan ito ng panunumbat. I have all the receipts in check, and in years all debts will be paid. My son’s marriage is not a collateral. Ikaw ang nag offer na tumulong. We didn’t asked for it, pero di namin nakalimutan ang utang na loob. I hope you understand that.” Don Antonio’s face turned dark and powerful. Parang taliwas ito sa kalma nitong aura. He looks scary. Tumahimik naman ang Mondejar. Nagtayuan na sila na parang magtatapos na ang pag uusap kaya dali dali akong lumabas ng mansyon saka sumakay sa sasakyan palayo.

Nagsimula akong pumasok sa kwadra sa rancho. My feet brought me here. Di ko alam.

My mind is clouded with a lot of questions. May mga puzzles sa utak kong lumalaro sa aking isipan. Anong kabayaran? Pina engage ba sila dahil sa utang? There’s something going on.

Nilapitan ko si Samyr saka pinalandas ang aking kamay sa kaniyang mukha.

“Naguguluhan ako Samyr. Pero gusto kong paniwalaan ang sarili ko.” I uttered.

“Then believe agan.” Napatingin ako sa pintuan. Aragon is standing there looking at me.

“To know the truth, you should learn to trust again.” Makahulugan nitong sabi habang papalapit sa akin.

“I can’t. Sakit lang ang naghihintay sa akin.” Pain crossed in my chest.

Nasa harapan ko na siya. I saw how his hand moved hanggang sa mahawakan niya ang pisngi ko. His eyes are full of hope and sorrow and pain too.

“I don’t know what to do.” Naramdaman kong tila papatak ang luha sa aking mata.

“Listen. Please listen baby.” Nagsimulang lumungkot ang kaniyang mukha.

I looked at his eyes and I remembered myself loosing the game. Naaalala ko ang sakit na pinadama niya sa akin. Naaalala ko ang imahe kong may bumaril sa akin, nahuhulog sa madilim na bangin at tanging mata niyang walang emosyon ang nakikita ko. He stood there ay walang ginawa.

“No. I can’t.” Saka ko inalis ang kamay niya sa aking mukha. At naglakad palayo.

Unti unting binabasa ako ng ulan.

I looked at the sky.

Kasabay nang pag patak ng ulan ay ang mga tubig na nanuuot sa lupa.

Na para bang may sarili itong isip na na tinutunton ang daan pailalim.

Na parang may pinagtataguan.

Na parang may binabaon.

Blangko akong napangiti.

Tama. Ibabaon ko rin ang pag asang nagsisimulang mamayani

ulit

para sa kaniya.

Ang magtiwala ulit sa kaniya ang huling bagay na dapat kong gawin.

-McK-

Chapter 51

Chapter 51

Kinagabihan ay para akong tanga na di mapakali. Paulit-ulit akong gumulong sa kama, nilalabanan ang sariling isip na pilit bumabalik sa ginawa ko kanina. What did I do earlier? Napapikit ako nang mariin, halos mapasigaw sa inis. Nahahalata kaya niya? Para akong kinakain ng sariling konsensya. “Focus, Seffira. Focus!” paulit-ulit kong paalala sa sarili, pero mas lalo lang akong naligaw sa sarili kong isipan.

The next day, I woke with my head slightly in pain. I’m sneezing as I feel like my eyes are emitting heat. My body is feeling tired and I just want to sleep but I have work kaya tinatamad man ay pinagpatuloy ko ang aking daily routine.

But the moment I stepped into my office, my feet halted. There he was.

Don Roman. Sitting calmly on the visitor’s chair, as if he belonged there- as if his presence wasn’t a ghost resurrected from a part of my life I’d tried so hard to bury. Our eyes met, and in that brief silence, the air thickened. My chest tightened, and every memory I’d worked to suppress came rushing back like a storm I wasn’t ready to face.

The man who had a big part in my misery was now sitting in my office, waiting calm, composed, and still capable of shaking the ground beneath me with just one look.

“Good morning Ms. Alarde.” He greeted with smile. A smile without humor, the kind that hides more than it shows.

“Good morning Don Roman. What can I do for you?” I asked flashing a sweet smile but deep inside gusto kong hambalusin siya ng vase sa ulo.I walked toward my table and gracefully sat down, making sure to look composed kahit ang totoo, kumukulo na ang dugo ko. Now he was sitting right across from me -calm, collected, and still exuding that same intimidating aura he’d always carried.

“I came here to apologize for my daughter’s behavior. I found out about what happened. My daughter is kinda brat and I’m sincerely apologizing for that.” He stated na kinaangat ng kilay ko.

“Really? I appreciate it Don Roman. I never thought you’re really kind.” Sweet kong sabi with a hint of sarcasm making his smile vanish on his lips.

“Why? Am I not kind?” He asked. I chuckled.

“Well based on what I heard, you are cruel and tyrant. Please don’t be offended with my words.” I heard him laugh.

“It’s fine Iha. That’s actually true.” His face turned serious. The face he’s known for. This is the real him and I am still the Seff I was before siguro ay manginginig na ako sa takot but now, I can look at his dace without faltering.

“You should be afraid Iha. I can do everything.” He looked at me with a threatening look.

“Why Don Roman? Why should I be afraid of you?”

“I can really do bad things. Just like how I did seven years ago. I pity you for not remembering anything but if you do, dapat kang matakot Iha.” Ngisi nito sabay hawak sa baston nitong hawak.

“I can tolerate what you did to Aniqah but I sensed that there’s something going on here. I don’t know who you are or what your plan is pero sigurado akong hindi iyon makabubuti sa kompanya ko. I worked hard to earn the power I have right now at di ako makapapayag na ang hamak na katulad mo ang sisira sa pinaghirapan ko. I’m telling you Ms. Alarde, I killed people and I will kill people who hinders my way. Kaya tigilan ko na ang binabalak mo o ng pamilya mo dahil di ka magtatagumpay.” He added. His face looks serious pero ang mata nito ay puno ng pagbabanta.

I chuckled kaya naman nanlisik ang mata nitong tumingin sa akin.

“Hindi kita maintindihan Don Roman. Gaya rin nga ng sinabi mo, hindi ko ako kilala. Let’s see.” I smirked habang pinagtiklop ko ang aking kamay. I can see his chest pounding with anger.

“I’ll destroy you.” Matigas nitong sabi.

“Go on, maghihintay ako. I have nothing left to loose Don Roman, nawala na ang lahat sa akin.” Tumingin ako sa labas ng aking bintana saka binalik ang tingin sa kaniya.

“How about you? Anong kinatatakutan mo?” Malamig kong sabi. He was taken aback with my serious face, I knew my aura suddenly changed from a playful one to deadly. He didn’t respond.

“Your name? Your Hacienda? Power perhaps?” Di ko nilubayan ang mata niya.

“Who are you? Di kita papayagan! Magsisisi ka!” Sigaw nito at napatayo. This time alam kong galit na siya dahil sa naglalabasang ugat sa leeg niya.

“Konting payo lang mula sa baguhang tulad ko Don Roman. Don’t push the button if you’re unaware of the consequences.” Sumandal ako sa upuan.

Biglang bumukas ang pinto ng aking opisina. Aragon’s worried face met mine as he neared us. Tumayo naman si Don Roman na galit pa rin saka naglakad palabas pero tumigil siya sa pintuan.

“You’ll regret this.” He hissed.

“Give your best shot Don Roman.” I faked a smile, lumabas na nang tuluyan and Don leaving me and Aragon inside.

He is looking at me intently.

“What happened?” He asked.

Di ko siya pinansin at sinimulan kong asikasuhin ang mga papeles sa mesa ko.

“Please stop testing Don Roman.” He said.

“Why? Worried with your father in law?”

“He might hurt you again.” I looked at him with an intense eyes.

“Di lang siya nanakit sa akin Dreyfus.” Makahulugan kong sabi.

“Why would you care?” Pagak akong napatawa sabay iling.

“Because I’m worried for yo—.”

“Please leave my office.” Putol ko sa kaniya. He sensed the coldness in my voice kaya napabuntong hininga siya saka pinatong ang isang maliit na paper bag na may naka imprintang pangalan ng sikat pharmacy at lumabas. It’s medicine.

“Ang galing mong magpanggap like you really care.” sambit ko sa hangin.

I know for now that Don Roman sensed that I am up for something. Alam kong delikado siyang tao but this time I know I am much ready. Di na mauulit ang nangyari gaya ng dati. This time sisiguraduhin kong siya ang babagsak.

I dialed my phone at kinausap si Lolo about what happened. He’s worried but I am not. Nakuha ko na ang lahat ng impormasyon sa mga Aragon. I never thought it would be this easy. Naaalala ko na tuwing mag sni-sneak in ako sa opisina nila sa mansyon para kumalap ng impormasyon ay naka hain na sa mesa ang mga dokumento. Di na ako nahirapang maghanap well maybe because di nila inakala na may intersadong mamingwit ng impormasyon doon. Nevertheless I succeed kaya okay na rin. Bukas rin pala magtatapos ang collab namin kaya makakabalik na na ako sa amin.

Tinawagan ko rin sina Tiyang Becca na may pinadala akong mga bantay sa labas ng kanilang bahay. This time I want to protect them.

“Tiyong bantayan mo palagi si Tiyang. Mga nasa dalawampu ang mga bantay na pinadala ko diyan. Tell them if you need anything.” Bilin ko kay Tiyong Fidel sa kabilang linya.

“Kinakabahan ako para sa’yo Seff. Mag ingat ka.” He replied. Nagbilin pa ako ng iilang bagay saka tinapos ang tawag.

Maaga akong nakauwi sa mansyon ng mga Aragon at nabigla ako nang madatnan sina Cha at Leo na patakbong lumapit sa akin saka niyakap ako.

“You’re here na! We visited you saka ininvite namin ang barkada. We’re having a sleepover here!” Cha giggled.

Natawa ako ng konti dahil nag away bigla ang dalawa. Parang walang nagbago sa dalawa. My eyes went to the guys sa di kalayuan na palapit din sa akin.

“Hey sweetie.” Aeon greeted saka niyakap ako as he kissed my head. Niyakap ko rin siya, siya talaga ang pinaka close ko sa kanila. I just nodded to Vaughn, Connor and Migs who greeted me.

“We’re having a barbecue later. And we will get wasted.” Aeon added as he cheered.

“Broken hearted ang unggoy.” Napailing na sabi ni Vaughn.

“Susunod lang daw ang iba.” Leo said kaya napatango ako.

“Let’s go to my room. Magbibihis lang ako.” I said.

Napasinghap naman si Connor saka tinakpan ang dibdib.

“Masyado kang mabilis Seffie. Pero sige I volunteer, sasamahan kita.” He grinned. Binatukan naman siya ni Migs.

“I’m referring to Cha and Leo.” I responded.

“Ayusin mo kasi umasa tuloy ang manyak.” Aeon laughed.

“Pero pwede ba akong sumama?” He added as he wink at me.

“Subukan mo baka bukas patay ka na. Alam mo naman ang lalaking yon, possessive.” Vaughn lectured. Sino?

Hinila naman ako ni Cha at Leo papuntang kwarto ko. Nagbihis ako habang ang dalawa naman ay patingin tingin sa mga gamit ko.

“Go on. You can touch them.” Ngumiti naman ang dalawa at agad na kinalikot ang mga damit ko, cosmetics at kung ano ano pa.

“High class na talaga ang friendship natin.” Leo rolled his eyes pero ngumingiti habang tinetesting ang jewelry ko. Napangiti nalang ako.

“Di ka ba inaaway ni Aniqah dito?” Cha asked.

“I can sense her hatred towards me pero di na umabot sa pisikalan. Subukan lang niya.”

Napatingin sa akin ang dalaw habang nanlaki ang mga mata.

“Oh my. I saw Aniqah days ago sa isang clinic sa bayan, she had swollen eyes and few scratches. Don’t tell me ikaw ang may gawa non?” Shocked na tanong ni Cha. I just combed my hair.

Napatili naman ang dalawa at tumalon talon pa.

“I love it! Palaban ka na sizt! Sana nakita ko yon.” Leo hurrayed. Napailing nalang ako sa dalawa.

Kalaunan ay bumaba na rin kami dahil ready na daw ang lahat.

Nadatnan ko silang lahat sa dining table na nakatingin sa akin habang papalapit kami  Others looked familiar pero mga schoolmate ko ang mga ito dati.

My eyes went to Aragon who is eyeing me from head to toe. I’m wearing a spaghetti strapped top at saka denim shorts kasi iyon ang binigay sa akin kanina ng dalawa.

Narinig kong sumipol si Aeon at Vaughn na pinektusan naman ni Migs.

“Elias.” I greeted as I saw Dodoy walking towards me. He hugged me me tight kaya natawa ako ng konti.

Narinig kong may tumikhim followed by a soft chuckle from Connor.

“Halata ka Drey.”

My eyes drifted to Marielle behind Elias.

“Hi.” I greeted her.

“Pinabibigay pala ni Mama. Luto niya yan. Alam niya kasing paborito mo yan.” Nakayuko niyang sabi habang hawak ang tupperware. Inabot ko iyon saka lumapit naman si Jelay para kunin iyon sa akin.

“Salamat.” I smiled a little nang umangat ng tingin si Marielle. I saw how his eyes glistened with happiness pero pinipigilan niya.

Somehow I managed to take easy on her. I can’t blame her dahil gaya ko ay nagmahal lang din siya.

Nagsimula na kaming kumain dahil mag paparty kami mamaya. I saw how Aniqah glared at me pero alam kong hanggang tingin lang siya.

Nang matapos ay pumunta ang lahat sa pool. A table has been set up at puno iyon ng mga inumin. Merong nag iihaw at kung ano ano pa.

Nasa kabilang side ang mga lalaki at seperate naman ang mga babae. Nag iinuman na sila habang nag kwekwentuhan. Katabi ko si Leo at Cha and we are sitting with the other eight girls including Aniqah, Amber, Lizette, Marielle at di ko na kilala ang iba.

“Bat ka nandito? Babae ka?” Aniqah hissed at Leo and Lizette and Amber laughed.

“Bat nandito ka rin? Babae ka rin? Sa sobra mong pagkadesperada para ka baklang tigang na KSP.” sagot ni Leo. Naghagikgikan naman ang iilan but Aniqah snapped them with a glare.

“So you’re a bigtime model now?” Amber asked me.

“Yeah. Done stalking?” I asked kaya nasamid ang babae na tinawanan ni Leo at Cha.

“Kala mo kung sino ka. Di hamak naman na halos lahat ng yan ay pinagawa lang.” She mocked.

“Really? No wonder your boyfriend keep looking at me.” I smiled at nagtawanan na naman sila.

“Ambisyosa!” She glared.

“Sige nga tawagin mo siya palapit dito.” tudyo ni Leo.

“Fine. Watch.” Amber smirked saka may tinawag itong lalaki sa kabila na lumapit sa amin saka inakbayan ito ni Amber na nakangiti.

“Hi Jeff. We want you to meet our friend here. Di pa kasi kayo naintroduce.” Cha started sabay turo sa kaniya.

“Oh I know her since high school. Hello Seffie.” He smiled as he offered his hand innocently. I saw how Amber smiled dahil mukhang unaafected ang lalaki sa akin.

Inabot ko ang kamay ko sa kaniya saka bahagya kong pinisil sabay ngiti ng matamis sa kaniya.

“Hi. Finally nakilala din kita.” I saw him stilled at naramdaman ko ding humigpit ang kamau niya sa akin. He looked at me na bahagyang napa awang ang labi and he looked at my lips.

“R-really? W-wow I’m flattered. A-ahm so ar–.” Naputol niya ang sasabihin nang itulak siya ni Amber palayo.

“Bumalik ka na nga doon!” She fired.

The boy stepped backward saka napakamot ng ulo habang nakatingin sa akin. Umalis naman siya pero panay ang lingon nito sa akin.

“Ano nga ulit ang sinabi mo?” I asked Amber.

“Girl I’m telling you, if you like him wag mo akong kalabanin. I can have any guys I want, and your boyfriend is not an exception.” Sabi ko sabay simsim sa Margarita. Amber stilled at di na nagsalita pa.

Nagpatuloy ang usapan and we tackled a lot of topics. I can sensed that Aniqah is saying words at madalas niya akong pinariringgan.

“How’s life as a teacher?” Lizette asked Marielle nang mapunta sa trabaho ang usapan.

“O-okay naman.” She replied. Tahimik lang kasing nakikinig sa si Marielle sa amin. I didn’t know na teacher na pala siya pero since we were young, palagi niyang sinasabi na gusto niyang magturo and now she is.

“Good. Pagbutihan mo or else papatanggal kita sa school namin.” Lizette continued.

“Grabe ka naman Liz. Marielle is working hard sa school na pinagmamay ari niyo.” Cha defended.

“Better be. Anyway, wag ka na ngang magtrabaho sa  cheap niyong isdaan tuwing weekends. Baka makita ka ng ilang parents at sabihin nilang cheap ang school namin. Eww.”

Lalo lang napayuko si Marielle.

“There’s nothing wrong with that. Marangal iyon.” Singit ko.

“I don’t care. Sa amin siya nagtratrabaho so she should follow my rules.” Nakangiting sabi ng kontrabida. Isa rin tong bitchesa. I wonder, siguro magkakapatid ang tatlong to. Pinaglihi sa kasamaan.

I chuckled kaya napatingin silang lahat sa akin.

“Bakit, ikaw ano bang trabaho mo?” I asked.

Siya naman ang ngumiti.

“I’m a supervisor at Grand Gunicci in Hongkong.” She said proudly referring to a famous clothing line in in Europe and Asia.

“Wow.” I pag uuyam ko ng ngiti.

“Surprised? Wag kang mainggit girl.” She laughed na sinabayan ni Aniqah.

Kinuha ko ang aking phone at kinalikot iyon as I dialed someone.

“Hey Mr. Gunicci. Yes it’s me.” Tumingin sa akin ang lahat habang kausap ko ang may ari ng sinasabing clothing line.

“Yes. I’ll accept your offer to endorse your brand. Just send the contract to my manager.” I continued. Napa awang ang bibig ng lahat.

“Anyway, I want you to fire the supervisor in your branch in Hong Kong, immediately. Thanks.” and I ended the call.

“You’re saying?” I looked at Lizette na nakabuka ang bibig at tinakpan iyon. Her phone beeped and she read the message immediately and after that she cried. Serve her right.

“Who are you?” She cried.

“Someone you should never mess with.” Patuloy kong sinimsim ang wine. Tumayo siya at umalis and her friends followed her.

Nakanganga parin ang iba sa kaniya.

“Wow. Just wow.” Leo managed to speak.

“Marielle resign in the school you’re working. I have a friend who owns a university, doon ka na magtrabaho.”  I added.

“P-pero…”

“Ayaw mo?” I asked.

“G-gusto. S-salamat Seffie.” She cried.

“Uy bati na kayo oh.” Iyak ni Cha na parang nalasing na.

“Sira.” I said as I smiled genuinely at Marielle.

Nagkatuwaan ang lahat at nang lumalim ang gabi ay nagkanya kanya na ang lahat para umuwi, leaving me and Aragon na hinatid ang lahat sa labas.

His eyes drifted on me.

“You okay.” He asked beside me. Naamoy ko ang alcohol sa kanya though he is not that drunk.

“Yeah.” Tumalikod na ako at pumasok sa loob.

Nasa hagdanan ako at alam kong nakasunod siya sa akin. Binilisan ko ang paglalakad nang madulas ako at napa atras pero may kamay na humawak sa aking bewang. Nang makabawi ay agad ko itong inalis sak diretso ang lakad.

“Hey let’s talk.” Di ko siya pinansin. Malapit na ako sa kwarto ko nang may humawak sa braso ko. Sinubukan kong makawala pero ang higpit non.

At natagpuan ko nalang ang sarili ko na nakasandal sa pader habang hawak ni Aragon ang aking braso. He is inches away from me.

“Let’s talk please.” He pleaded as he stared at me. Di ako nagsalita. Walang salita na lumabas sa aking bibig.

He looked at me in the eyes and I saw how his eyes turned soft. Na parang may meronh sakit. I can sense pain and sorrow and regret on his eyes.

His other hand caressed my facr na para bang kay tagal niyang nangulila doon. Na parang minemorya niya ang mukha ko.

His eyes transfixed on my lips at lumapit pa siya lalo. My body froze hanggang sa naramdaman ko nalang ang mainit na bagay na dumampi sa aking labi. His soft and warm lips met mine. Nanatiling mulat ang aking mata habang nakapikit naman siya.

Then a sudden jolt of memory flashed in my mind.

Agad ko siyang tinulak at malakas na sinampal.

“Don’t touch me.” I mabigat kong sabi at tumalikod na pero pinigilan niya ulit ako.

“Please baby.”

Di ako nakapigil at sinampal ko ulit siya. How dare him kissed me and call me baby na parang walang nangyari. Malakas iyon sigurado ako.

“Fuck you!” Sigaw ko at tuluyan nang pumasok sa kwarto. Sapo sapo ko ang puso habang nakahilig sa saradong pintuan.

A tear escaped in my eye. I feel so conflicted pero angat na angat parin ang galit.

My phone vibrated kaya binuksan ko iyon.

From: Dustin

‘I’m coming to Philippines. See you ganda.’

 

Napabuntong hininga ako at pinahid ang luha.

Please Dust. As soon as possible .

McK

Chapter 52

Chapter 52

“Thank you Tita for accommodating me. I had a great time here.” Paalam ko kay Tita.

I’m bidding my farewell to them dahil tapos na ang proyekto at tapos na rin ang pamamalagi ko sa mansyon ng mga Aragon. She walked towards me and smiled as she hugged me.

“You’re always welcome here Iha. Just tell Drey– ah Drake if you want to visit here.” She held my hand. Ngumiti din sa akin si Don Antonio.

“I’m only one call away.” Pakantang sabi ni Drake saka kinurot ang pisngi ko. I laughed at him. My eyes drifted to Aragon behind us pero iniwas ko agad ang tingin.

Meanwhile dumating na ang sundo ko and from the car ay lumabas si Lolo na nakangiti kaya sinalubong siya ng mag asawa. Lumapit din kami and kissed my Lolo for a greeting.

“Looking good Don Antonio.” Lolo chuckled. Di ko talaga maitatanggi na nakakatakot ang awra niya. He looks lethal.

“You never change Don Primo.” Don Antonio chuckled as they tap each other’s shoulder. Nag usap sila kaya binaling ko ang atensyon kay Drake.

“Susundin ko lang ang aking unica iha. The collaboration went well I must say.” Ika ni Lolo.

“I couldn’t agree more. Those two has good business chemistry. I mean Seffira and Dreyfus.” Don Antonio replied.

“They’re on the right age, don’t you think Don Primo? Our youngest here is very single.” The Donya voice out referring to Drake kaya napatingin kami sa kanila.

“They’re quite close and they look good together.” Don Antonio added habang nakatingin sa amin. My brows creased. Nagkatinginan kami ni Drake.

“Not bad. I’m planning to find a guy for my granddaughter to settle down. Tumatanda na din tayo.” Lolo laughed.

Tumikhim si Drake saka may nanunuksong ngiting bumaling siya sa akin saka hinawakan ang aking pisngi. I smiled back at him.

“Drake.” Tawag ni Aragon sa kapatid pero di niya ito pinansin.

Inangkla ni Drake ang kanyang braso sa aking balikat.

“Let’s marry then.” He managed to smile.

The elders laughed at us.

“But actually I let Seffira decide on that. She’s a grown up, I’m sure she knows what’s best for her.” Lolo smiled at me. I stuck my tongue out to Drake at nagtawanan kaming dalawa.

They talked a little saka nagpaalam na. Bago kami umalis ay napansin ko ang madilim na tingin sa akin ni   Aragon.

“The Mondejars are very angry Iha. Wala nang natirang project sa kanila, lahat umatras. What I’m worried about is what if they backfire?” Lolo said habang nag byabyahe kami.

“Relax Lolo. I’m prepared for this.” I calmed him down.

“May isang project na paparating. It’s a big one, just enough para mapabalik sila sa pwesto.”

“What company Lolo? Are we invited?” I asked. Di ko hahayaang makakabangon ulit sila.

“That’s the problem. Don Roman used his last card. He blocked every intel and infos about this project para di tayo makasama. Nice move.” Worried na sabi ni Lolo. I gritted my teeth.

“The only infos I got is the conference that will be held next week.” He added.

“Don’t worry Lo, hahanapan ko ng paraan.” Sinapo ko ang aking noo.

Pagdating sa bahay ay agad kong kinontak ang mga business partners namin para makahanap ng impormasyon but none of them provided the answers I needed.

The next few days iyon lang ang ginawa ko. I used our family connections and used our strings. Lahat ng mga tao at kompanya na sakop ng galamay namin ay pinagtanungan ko na but still wala parin. It’s stressing me out dahil baka tuluyan nang makuha ang proyekto na iyon.

Kakabisita ko lang kina Tiyang at ngayo’y nad dra-drive ako pauwi. Biglang nagreklamo ang aking sikmura kaya naman ay nag stop over muna ako sa isang restaurant sa Poblacion since mag eeleven na ng tanghali.

Agad akong nag order ng burger, fries at bottled water dahil ite-take out ko nalang ito. Marami pa akong pupuntahan. Nakatayo ako malapit sa counter while waiting for my order to arrive. The place seems nice and marami rami ring mga customer sa mesa as I roam my eyes. Agad kong napansin ang pagtingin sa akin ng iilan. A group of boys from afar are seriously looking at me at parang nagkakatuwaan pa, I saw how they pushed the other guy na kasama nila na parang tinutukso. Napangiti ako wala sa oras. They look like college students. Nakaka miss tuloy maging estudyante. Naring kong naghiyawan ang mga kasama niya, tumalikod nalang ako at sinandal ang dalawang siko sa counter top.

“A-ahm h-hi Miss S-Seffira.” Bati ng lalaki kaya napabaling ako sa likuran. It is the boy na tinutulak nila kanina. I looked at the table and I saw them waiting and looking at us.

I smiled. “Hello. Crush mo ako no?”

Nakita ko kung paano namula ang kaniyang pisngi at napakamot sa batok habang nakangiti.

“A-ahh o-oo. Pwede bang magpapicture?” He asked.

“Sure.” Agad namang kinuha ng binatilyo ang kaniyang cellphone na nahulog pa dahil kabado. I chuckled. Lumapit ako sa kaniya at dali dali namang lumapit ang apat niyang kasama kanina at isa isang nagpapicture sa akin. Nang turn na ng panghuli ay pumuwesto na kami pero nagreklamo ang aming cameraman.

“Kuya pwede bang tumabi ka muna. Photo bomber ka eh.” Sabi niya sa bandang likuran namin.

“Are you cutting classes. Who’s your dean?” Naestatwa ako dahil kilala ko ang may ari ng boses na iyon. Aangal pa sana ang cameraman.

“Aragon yan pare. Pamangkin yan ng director ng school natin. Yari tayo.” Bulong ng isa. Sa isang iglap lang ay nag exit na sila palabas. Di ako lumingon at diretso na sa counter dahil ready na ang order ko at nagbabayad na ako ngayon. Naramdaman kong tumabi si Dreyfus sa akin at kinuha ang pinareserve niya yata dahil naka ready na ang order nito.

“Don’t roam around alone. It’s dangerous.” I heard him speak na alam kong para sa akin dahil napansin ko ang pagbaling niya sa akin.

“I know.” Nang makuha ko ang sukli ay agad akong naglakad palabas pero naramdaman kong nakasunod siya sa akin.

“Hey I—.”

“I’m busy okay.” Iritado kong baling sa kaniya.

“I heard you’re asking Aeon about the secret conference.” Napa angat ang aking kilay sa sinabi niya.

“It’ll be this afternoon, at one o’clock sa Great Hall ng Vanson Suite.” He added. My lips parted as I saw how he turned his back and started to walk away.

“T-thanks” bulong ko sa hangin. What just happened? I can’t believe he’ll answer my prayer. Wait, totoo ba iyon? Di man sigurado ay nanindigan akong paniwalaan siya dala narin ng desperasyon.

I hurriedly drive home saka binalita ito kay Lolo, except the name of the informant. Agad kaming nag ayos and Lolo and I will go together dahil talagang malaki ang proyekto. I don’t think my presence is enough saka wala kaming imbitasyon doon but we’re still eager to participate.

Saktong pagdating namin sa Suite ay maraming sasakyan ang nakaparada sa labas. Tinunton namin ang Grand Hall na pagdadausan ng conference. I gotta admit I feel nervous. I am definently clueless gayundin si Lolo but unlike me, he is still look composed.

Mabuti nalang at nag uumpisa na sila kaya wala sa amin ang atensyon ng lahat. I followed Lolo as he paved the way. Some eyes were on us  nasa likod lang niya ako kaya di ko makita ang nasa harapan but still lahat ng madadaanan namin ay sa amin nakatingin. Dumating na sa puntong gusto kong hilahin palabas si Lolo dahil unwelcome guest ang ganap namin dito.

“Good afternoon. We are from Hacienda Alarde, mind if we join you everyone.” Lolo spoke with authority.

“O-of course Sir.” Tugon ng lalaking nagsasalita sa gitna sabay gawi sa uupuan namin. Dali dali naman akong naupo but before I could sit down, nadaanan ng aking mga mata ang galit na mukha ni Don Roman katabi sina Don Antonio, Kuya Anthony at Dreyfus. I manage to smile to the angry Mondejar kaya kitang kita ko ang pag asim ng mukha nito.

May apat na nakahilerang upuan sa presidential table sa unahan, malamang ay ang mga executives siguro. Parang pamilyar ang tatlo subalit di ko matanaw ang mukha ng isa dahil naharangan ng nakaupong lalaki sa aking harapan ang field of vision ko kaya umupo nalang ako at nakinig. Marami raming sagutan at clarifications ang naganap.

Paglipas ay nagpasa ng mga proposal ang lahat maliban sa amin. I saw Lolo tilted his head and sigh. I guess we failed this one dahil wala kaming dalang proposal. Isang napakalaking sayang.

“The executives have decided.” Salita ng speaker. Narinig ko ang bulong bulongan ng iilan. Masyado yatang mabilis ang pagdedesisyon. Diba ba nila isi-screen ang mga proposals. I thought it would take days.

“Congratulations to the Hacienda Alarde! The project will be given to you.” Nanlaki ang aking mata sa narinig. I looked at Lolo na nabigla rin. Lalong lumakas ang ingay at medyo nagkagulo. Nanatili akong nakaupo  habang ine-internalize ang lahat.

Paano?

Nakita ko ang pagkunot ng mukha ni Aragon nang mabaling ang tingin ko sa kaniya. Beside him is the very angry Don Roman na napatayo.

“Is this a joke? Alam nating hindi sila invited sa conference na ito. They didn’t even have a proposal! What the hell is happening here?” He fired. Pero tama naman siya doon.

“I’m sorry Sir but the decision is final.” The speaker uttered.

“I can’t believe th—.”

“You heard us Don Roman Mondejar and you have to believe it.” The familiar voice sent shiver to my spine kaya dahan dahan akong napatayo. My eyes went big when I realized who it is.

Dustin Blake Wilson.

In his three piece suite and he looked like an Arabian Prince sitting on his throne. He is sitting in the executive chair at nakatingin lang kay Don Roman. I can’t believe this! RCTI is the host company? The hell.

Ang silid ay parang napalitan ng ibang klima; bawat tunog, bawat paghinga, minamaster niya sa isang tingin. Don Roman, na kanina pa puno ng pagbabanta, napabuntong-hininga at bahagyang tumayo, pero si Dustin lang ang sentro ng atensyon ngayon. Hindi lang siya bisita. Siya ang pwersang may boto rito — at bigla kong naramdaman na ang laro ay mas malalim at mas mabigat kaysa akala ko.

“I sent invitations to all Haciendas here in the Region and how come the Alardes doesn’t have one? It’s clear that there’s a sabotage. Also I don’t need their proposal because I trust them and trust is enough.” Patuloy nitong sabi. The sharpness in his voice is quite fatal. That’s really him.

“What do you mean?” Tanong ni Don Roman.

“Iha I’m not sure, I can’t see his face clearly but is that—.”

“Yes Lolo.” tangi kong sagot sa naguguluhang matanda.

“I want what’s best for our company. And they are the best. She is the best.” Dustin looked at me kaya sa akin napunta ang tingin ng lahat.

I heard Don Roman laughed. “Really? Sa baguhang iyan? I’m telling you Iho, masasayang ang pera mo.”

Dustin smirked and I just rolled my eyes.

“Everyone I want you to meet the person behind the success of RCTI.” Dustin announced. Tumahimik ang lahat.

“The Co-Director of RCTI and the biggest share holder of the company… Ms. Seffira Dominique Alarde.” Nagsimula akong ngumiti at taas noong naglakad papunta sa harapan.

I saw how Lolo’s eyes widened at nabitawan pa ang tungkod nito. Napasinghap ang iilan at tiyak na nasurpresa. Napaupo naman si Don Roman. Who wouldn’t be surprise? Ang isang tulad ko nakasalalay ang napakalaking porsyento ng stocks ng isa sa pinaka succesful na kompanya sa buong Asya.

“We’ve been working for years and we knew each other really well so why should I rely my company to others if she is already here?” Walang nagsalita.

“Hello everyone. Nice meeting you all.” I greeted.

“Meeting adjourn.” He said with finality, leaving others dumbfounded.Pagkaraan ay walang umangal at nagsilabasan na. Merong iilan na bumati sa akin, nagpapasipsip pero kanina lang ay halos patayin kami ng kanilang tingin.

“You are really something Iha. Congrats.” Nakangiting sabi ni Don Antonio.

“Wow. You surprised us again.” Bati ni Kuya Anthony.

“You didn’t tell us you raised a business tycoon Don Primo.” Don Antonio laughed.

“I have no idea.” Tanging sagot ni Lolo na parang dina-digest pa ang lahat. Hanggang sa tuluyan na silang nagpaalam leaving the angry Don Roman.

“Who are you?” Galit ang mata nitong nakatingin sa akin. Bahagya akong lumapit sa kaniya.

“Someone you made.” I whispered.

“I’ll make sure this time di ka na makakaahon Don Roman.” I added as I pursed my lips. I saw how he stilled for s while saka nagbabagang matang tumingin sa akin.

“Be careful Roman.” Rinig kong banta ni Lolo kaya tinalikuran na kami ng matandang Mondejar. Doon na ako nakahinga ng maluwag.

Gusto ko sanang singhalan ang lalaking katabi pero naramdaman ko nalang na niyakap niya ako ng bahagya.

“I’m here. You missed me?” He said but his face remained serious. I forgot, hindi uso ang emoticon kay Dustin.

Niyakap ko na lang din siya but my eyes went to the door at bago pa iyon magsarado ay nakita ko ang madilim na tingin sa amin ni Aragon. I shook my head nang tuluyan nang nagsara ito.

“Good afternoon ho.” He greeted my Lolo saka nag shakehands ang dalawa.

“Ikaw pala Iho. I didn’t recognized you for a while.” At mabilis na nagkwentuhan ang dalawa.

“I have to go so I’ll leave you two alone. Anyway you can visit our mansion Iho. You’re very welcome in our family.” Lolo winked at him and he chuckled a bit.

“You have lots of explaining to do Iha.” Lolo kiss me goodbye. Tuluyan ko nang pina alis si Lolo dahil ang daming alam.

“Talaga lang ha. Di mo man lang ako sinabihan. Na stress tuloy ako.” Irita kong sabi kay Dustin.

“I sent you a message right.”

“Isang sentence? Wala man lang follow up.” I hissed. I saw him suppressing a smile.

“Surprise. Don’t worry sa inyo ko naman talaga ibibigay ang project.” He said sternly. Natawa ako sa pagbigkas niya ng surprise. Parang wala lang.

“Now you’re laughing at me.” Siya naman ang nairita.

“Let’s eat. Marami kang ikukwento sa akin.” Pag iiba ko ng topic habang natatawa pa rin saka naglakad palabas. Pero bago ko pa mahawan ang pinto ay siya na ang gumawa nito.

“Ikaw na po ang gentleman.” I joked he just looked at me na napailing pero nakangiti.

Sabay kaming naglalakad habang ang aking kamay ay bahagyang naka angkla sa braso niyang nakagiya sa akin. As we exited the lobby, pinagtitinginan kami ng lahat. Well this guy beside me is indeed an eye catcher. Nagtaka pa ba ako.

He opened his car’s door for me at saka umikot siya sa driver’s seat and I just sat beside him. We’re used to this in Vegas. Halos siya na minsan ang hatid sundo ko sa trabaho maging noong school days namin.

“Let’s go Mr. Driver.” I chuckled.

“Gwapo ko namang driver.” Seryoso nitong sabi.

Napatawa ako. “Anong nangyari sa sayo? Nawala lang ako naging corny at jologs ka na.”

“Hindi ba bagay?”

“Hindi!” I exclaimed while holding my laugh. Nababaguhan lang talaga ako.

“Tss.”

“Anyway maliban sa business anong sadya mo dito?” I asked as he drives.

“Ikaw.”

“Ha?” Napatikhim siya.

“I mean ikaw, anong business pa ang bubuksan mo?” He asked and I just shrugged my shoulder.

“Who knows.”

“Ano nga ang ganap mo dito?” I asked again.

“Wala.”

“Hoy alam ko yang mukhang yan. May tinatago ka.” Pilit ko.

“Fine. Mom’s pushing me to date her friend’s daughter.” He said, his tone carrying that familiar mix of frustration and disbelief.

“O tapos?” I asked, half curious, half amused.

“I told her I’m already dating.” His eyes were still fixed on the road, both hands steady on the steering wheel, voice calm but heavy with something I couldn’t quite name.

“Hala! Sino? Wala ka namang dini-date ah.” Excited kong sabi.

“Meron na…” I frowned, waiting for him to finish, but he didn’t — not until he turned his head slightly, his gaze meeting mine.

“Ikaw.” He looked at me. His eyes are telling me something and I can’t pinpoint what it is. For a second, my heart stopped. His eyes held mine, and there was something there — sincerity, maybe… or a confession he’s been keeping for too long. “Ano?” I managed to say, half-laughing, half-nervous. He smiled faintly, the kind that hides a storm underneath.

“Ano?” I asked. Nabingi ata ako.

 

“And I said. I want to marry you.”

And just like that, the world stopped moving.

But behind his clenching jaw, with a hint of nervousness in his twitching lips, I saw it — a flicker of certainty in his eyes.

Was it love?

It is.

A love dressed in honesty and a promise of forever.

-McK-

——————— Author’s Note

At isa namang reader ang na block hahaha. Go lang. Love y’all. Mwuaaah.

Chapter 53

Chapter 53

“What’s gotten into you.” I laughed at his statement but he remained serious saka naiilang na ngumiti.

“I said it so that Mom will stop pestering my bachelor life.” He replied. Tita, her Mom is Filipino and very sweet, I met her years ago in Vegas at panay ang ngiti nito at pa isyu sa amin ni Dust but I just laugh it out. Dustin is a good friend of mine and the rest is I don’t know.

“Pagbigyan mo na kasi si Tita. Go out and date.” I suggested. Di ko napansin na hininto niya pala ang sasakyan.

“I like you Seff, di ka naman manhid para di mo yon maramdaman.” He looked at me as he bit his lip. Napaiwas ako ng tingin. Dumating na ang pagkakataon na pinaka iiwasan ko.

“Dust it’s just that–.”

“You know I like you right?” He asked looking at me intently.

“Y-yeah.” At first I thought it was just a friendly gesture. Through the years Dustin never stopped caring for me, siya ang taong nasasandalan ko. Also I didn’t take it seriously dahil akala ko nadala lang ng tuksuhan ng mga kaibaigan namin sa Vegas. He knows me and I know him. People define him as cold, serious and ruthless guy but I know behind his mask is a guy who has kind heart. Pero alam ko ring pilit niya itong tinatago. We are very open regarding sa saloobin namin, pero ni minsan di namin napag usapan ang tungkol sa bagay na ito.

“I like you Seffira so please don’t push me away.” He plead. Napayuko ako sa kaniyang pag amin.

“I don’t know Dust. Ayaw kong masira kung ano man ang meron tayo.”

“Just please give me a chance. I didn’t pursue you before dahil alam kong maraming bagay kang inaasikaso. I will just ruin your hardwork, ang lahat pero ngayon… I can’t way any longer.” Pagsusumamo nito. I can see the sincerity in his eyes na parang kinimkim niya ito ng matagal and now he let it go.

“Di ko talaga alam Dust.” A tear escaped in my eye and he saw it so he caresssed my face and wiped it immediately.

“Shh. Don’t cry ganda. I’m not pressuring you to like me back.” He uttered but I can sense how his last three words sounds sad.

“I like you and it’s enough. Just let me express how I feel for you.” He smiled at me as he patted my head at sinanadal ang aking ulo sa kaniyang dibdib and I found myself hugging him back. I don’t know if I can love again. I’m scared to take a risk for the second time but seeing him and hearing those words from Dustin, I know I’m being unfair to him if I kill his hopes too fast. Gulong gulo man ang isip ko, one thing is certain– he is important to me and I don’t want to loose him and that is enough reason to like him.

We stopped over at a restaurant to dine in at pagkatapos non ay hinatid na niya ako sa mansyon.

“Where are you staying?” I asked him nang lumabas ako sa kotse niya. He also went out Para ihatid ako sa pintuan ng mansyon.

“I’m staying in s hotel but tomorrow I guess I’ll visit our relatives in Iloilo.” He answered. Dustin’s family from his Mom’s side are actually residing in the neighboring city. I can see sadness in his eyes as he smiled.

“Bye. Ingat.” I stepped backward. He just nodded and started to walk back.

“A-ahm Dust.” I called him kaya bahagya siyang tumigil para lumingon sa akin. He stood there waiting for my next words habang nanatiling naka awang ang aking bibig.

“I’m not saying this to give you false hope nor to make you feel better. I’m not sure and still confuse as hell but ahm…” I paused trying to say the right words.

Nanatili lang siyang nakatingin sa akin.

“Ahm I like you.” Dali dali kong sabi saka humakbang papasok sa mansyon but someone grabbed my hand kaya napa atras ako pabalik and when I did I felt him hugging me.

“Thank you. You made me happy. Ayaw ko nang umalis.” Dustin’s voice welcomed me and he kissed my forehead as he embrace me.

“Sige na. Alis na.” I shoo him away and he chukled. Binitawan niya rin ako.

“I’m going for now. See you.” He smiled genuinely hanggang sa naka alis na siya sa harapan ko.

Is this the right thing? I like him, totoo yon pero gaano ko siya kagusto? Is liking him enough to reciprocate the love he has for me? Ayaw kong pangunahan ang sarili but one thing is certain. I am still wounded by my past, narito pa rin ang sakit. I don’t know kung kailan ako magiging ready.

Ang magmahal? Masyado itong mabigat para kargahin ko ulit.

Tumalikod na ako at naglakad papasok sa mansyon pero natigilan ako dahil sa lalaking nasa harap ko ngayon.

His piercing eyes are directly gawking at me. A familiar expression I often saw back in highschool. The look everytime he is pissed and angry. I saw how his jaw moved na parang pinipigilan ang sarili. Wait, kanina pa siya rito?

“Hey. What brought you here?” I asked as I crossed my hands on my chest.

He didn’t answer. His eyes looks intense though.

“Why are you here? I asked again.

“Papers. Report of the project we had.” He said as he looked away.

“Okay.” Lalagpasan ko sana siya pero bigla akong huminto nang magsalita ulit siya.

“I’ve spent so many years mourning and regretting.” He said. Alam kong sa akin siya nakatingin pero nanatili akong nakatalikod.

“Now that your back, I won’t waste this opportunity. I won’t let myself just sit back and watch this chance drift away from my hands.” I heard the seriousness on his voice and there’s no hint of gentleness in it.

“Hate me more baby but I’ll take back what’s mine. And no one can take away what’s mine, hanggang patayan man.” I can hear my heart hammering with his words. Agad ko siyang nilingon pero naglalakad na ito palabas. Nakatalikod man siya, I can sense he is agitated. He also loosened his tie na parang galit hanggang sa sumarado na ng tuluyan ang pinto.

Nanatili akong nakatingin sa kawalan.

What was that? Sa di ko maintindihang pangyayari ay nasapo ko ang aking puso. What’s happening to me?

Buong araw akong in-interview nila Lolo. They could not believe that I am the biggest shareholder of the RCTI. Merong mangilang ngilang tumawag kay Lolo at proud namang ikinumpirma iyon ng matanda. He said he couldn’t be more prouder of the success I’ve reached.

Parang na drain tuloy ang utak ko sa mga nangyari ngayong araw. The company, si Dustin at dagdagan pa ni Aragon na lalong nagpagulo sa utak ko.

The following day, the news about me being the co-director of the RCTI bombarded the local and even the international news. Ngayon lang kasi nabulgar ang sekreto kong ito sa lahat.

It’s also very refreshing how Dustin and I didn’t find any awkwardness since the confession happened. We talked on phone at parang walang nagbago sa pakikitungo namin sa isa’t isa. The new few days, masyadong na occupy ng business ang aming oras kaya naman wala akong oras para mag isip ng kung ano ano.

Kasalukuyan akong nag aayos sa harap ng aking salamin. Isa na namang pagtitipon ng mga haciendero, business tycoons, at mga personalidad na nabibilang sa alta sosyalidad. The host of the party is a filthy rich Haceindero from the town of Bugasong.

I stood up when a soft knock from Mama saying Dustin is waiting for me downstairs kaya naman bumaba na ako.

Dustin looks very dashing as he stared at me for a while and a small smile crept on his face. He’s wearing a white coat na terno sa akin.

“Destiny?” He chuckled as he referred to our outfit. I just rolled my eyes and laugh it out.

Mama and Papa is coming too subalit nagsama sila sa isang kotse leaving me and Dustin on his Mercedes Benz. He opened the door for me and when I entered the passenger seat umikot siyaxat tumabi sa akin and he told the driver to drive safe. I laughed, he is always a careful guy.

“I missed you. It’s been a week.” He said as started the engine. I looked away as I felt heat on my cheeks. Somehow di parin ako sanay sa mga nangyayari.

“Yeah. So how’s Iloilo for you?” I asked.

The long ride isn’t that awkward at all. We talked a lot at ang daming topic na napag usapan namin. Di ko na namalayan na nakarating na pala kami sa venue ng event.

Nang makababa kami ay agad niyang kinuha ang aking kamay upang ilagay sa kaniyang braso. Well he’s my escort. Nakakailang hakbang palang kami ay agad nang nagsilapitan ang media at kinunan kami ng litrato at nagsimulang magtanong. Of course we answered some of them and almost all of the questions are about the relationship we have at the moment and we played safe by just smiling it out at pumasok na kami sa loob.

A staff assisted us to our assigned table and we stopped for a while kung may kumakausap sa amin along the way. Di ko namalayan na nagkahiwalay na pala kami ni Dustin. He’s talking to some old businessmen at ako nama’y kinausap ng ilang mga kababaihan na kakilala ko. I saw Donya Elena and Don Antonio nearby kaya nilapitan sila at binati.

“Where’s Drake po Tita?”

“He’s in Guimaras Iha. He’s there for a conference.” Donya Elena replied. I just nodded.

Napansin ko ang bultong paparating. Dreyfus who’s looking at me like a hawk and beside her is Aniqah naka angkla ang kamay sa braso niya. They’re walking towards us. Katabi nila si Don Roman kasama ang asawa nito na kapwa ako pinandidilatan. I laughed inside.

Your death glare can’t kill me.

Nang makalapit sila ay agad akong nagbeso sa dalawang matanda na nabigla sa aking aksyon.

“How’s business Don Roman?” nang aasar kong sabi together with my sweet smile. Nakita ko ang simula niyang pamumula. His wife held his hand para kumalma.

“Just call me if you wanted to open up a business.” I added as I smirked.

Nakipag beso din ako kay Aniqah.

“You’re still single? Shame, maganda ka sana.” She mocked na tinawanan ko nalang. She has cheap skills when it comes to irritating people.

“Looking pretty as usual Aniqah. I have a friend who majored in Ethics. Wanna enroll?” Bigla namang umasim ang mukha nito. Got you bitch pero di pa ako tapos.

Bumaling ako kay Aragon na nakatingin lang sa akin akma ko siyang hahalikan sa pisngi but I stopped midway. I saw him gulped.

“Sorry. I have a very jealous date.” Bawi ko saka bumaling kina Donya Elena.

“Excuse me Tita, Tito.” I excused as I started to walk away.

I glanced at Dustin at meron parin itong kausap, he is holding a glass of rhum. Nakatingin din siya sa akin. He was about to excuse himself pero sinenyasan kong okay lang ako kaya bumalik siya sa pakikipag usap.

Di na ako nasurpresa nang makita ko si Aeon sa di kalayuan, he saw me too because he waved his hands at me as he smile. He called the squad kaya palapit sila sa akin ngayon, mabuti nalang wala akong makausap. Wala parin talagang kupas ang karisma nila, they look like Princes from Disney movies. Nakipag beso ako sa kanila at nagsimulang mag usap. Vaughn and Connor’s eyes are roaming around. Di parin nagbabago mga babaero pa rin. Nagbatukan ang apat at nagbiruan kaya naman tumawa nalang ako habang nag uusap kami.

“Wag mo na silang pansinin.” wika ni Migs habang umiiling na nakatingin sa tatlong nagsusuntukan.

“Di na ako nabigla” I chuckled.

“Drey!” Vaughn cheered to the guy nearing us.

Lumapit sa amin si Aragon na mag isa. Where’s you fiance huh?

Natahimik ako sa pagdating niya. Nag usap usap kami habang sumisimsim ng inumin.

“Where’s your date?” Nagulat ako sa malamig na tanong ni Dreyfus. Nanatili ang mata nito sa basong hawak. Tumahimik naman ang apat.

“Talking to businessmen probably.” I answered short.

“Leaving you alone? Kung di ka pa nilapitan ng apat you’d probably bore yourself.” Mapakla nitong sabi. My eyes sharpened.

“So? You also left your fiance. She’s probably bored right now.” balik ko sa kanya.

“You shouldn’t be alone. Do you have any idea the danger you’re in?” His voice raised and he looked pissed. Mabuti nalang at medyo malayo kami sa karamihan.

“It’s none of your business Mr. Aragon!” I hissed.

“Fuck.” He growled as he look away at sinapo niya ang kaniyang noo calming himself.

“Hey easy. We’re in a party.” Suway ni Aeon. Binalot kami ng katahimikan.

“Hey ganda. I missed you.” My eyed drifted on Dustin na ngayo’y katabi ko na pala. His hand snaked around my face as he gently fix my hair. Nahuli ng mata ko ang matalim na tingin ni Dreyfus kay Dustin.

“Uh oh.” Vaughn expressed.

“Punta tayo doon.” Connor tried to pull Dreyfus papunta kung saan pero di ito pinansin ng lalaki. He remained standing meters away from us at di inaalis ang tingin. Di ko alam pero bigla akong kinabahan.

“Ganda?” Dustin’s sweetly whispered in my ear. Agad ko siyang hinarap subalit bigla kong naamoy ang alcohol sa kaniyang hininga.

“Oh shit! Ilang baso ang ininom mo?” I asked him. Doon ko napansin ang pamumula ng kaniyang pisngi at pagpungay ng kaniyang mata.

“F-fiv– Six?.” He sounded so unsure. Damn! Dustin has very low alcohol tolerance. Di ito sanay uminom, matagal kaming magksama sa Vegas but he’s not the party type, office guy ang lalaking ito.

“Let’s go home.” I told him and he just nod his head.

“Samahan ko na kayo.” Aeon offered. Di na ako tumanggi dahil pa ekis ekis nang maglakad si Dustin.

Sa kabilang gate kami dumaan para malayo sa mga tao at media at tinawagan ko narin ang driver namin kanina na naghatid sa amin. Nasa bandang likuran ko si Aeon na nag reready sakaling matumba si Dustin. Di ko namalayan na sumusunod pala sa amin palabas ang apat sa di kalayuan. Dumagundong ang aking kaba dahil di parin umaalis ang talim sa mga mata ni Dreyfus, lalo na ng umakbay sa akin si Dustin.

We’re in the middle of the garden when we halted.

Humarap sa akin si Dustin saka ngumiti. He touched my face and his hand gently remained on my chin.

“I love you ganda.” at walang sabi sabing lumapit ang kaniyang mukha sa akin at namalayan ko nalang na magkadikit ang aming labi. His soft lips pressed against mine. Nabigla ako doon kaya naestatwa ako.

“Patay.”

“Drey let’s g–.”

Napa atras ako ng konti dahil may kung anong komosyon at may humila sa akin palayo.

At ang sunod kong nakita ay ang nakahigang si Dustin. Beside him is the very angry Dreyfus Aragon. Galit ang mukha nito habang nakakuyom ang kamao at nakatiim ang bagang. Sinusubukan siyang pigilan nina Vaughn, Connor at Migs. Si Aeon naman ay katabi ko na siya palang humila sa akin kanina.

“Fuck you!” Rinig kong sigaw ni Dreyfus habang dinuduro si Dustin.

What happened? Patakbo kong nilapitan si Dustin na sapo sapo ang panga nito at agad akong nag panic nang makita ang dumudugo nitong labi. Inalalayan namin siya ni Aeon. I’m angry pero nangunguna ang pag alala.

“Are you okay?” I asked Dustin.

“What happened?” Tanong nito pabalik. He is indeed drunk.Mabuti nalang at malapit na kami sa sasakyan. Lumabas din doon ang driver para buksan ang pinto. Nang makapasok si Dustin ay agad akong lumabas sa kotse at hinarap ang lima.

My angry eyes went to Aragon. Walang nagbago sa ekspresyon nito na galit.

Agad ko siyang nilapitan at sinampal.

“Anong problema mo! Are seriously out of your mind!” galit kong singhal and he remained unbothered. Umatras naman ang apat na kasama nito.

“I told you last time. What’s mine is mine.” Seryoso nitong sabi. Sinampal ko ulit siya.

“I’m not yours Aragon and I will never be yours! Nobody owns me except myself! “ I fired. He stared at me and pain crossed his face for a short moment but I keep on glaring at him.

“I’m going.” Paalam ko sa apat.

“Saan ka?” Aeon asked.

“I guess I’ll be staying with Dustin at the hotel. I need to take care of him.” Sagot ko at pumasok na sa kotse.

“What! No!” Dreyfus furiously growled.

“Fuck you!” I fired at him bago ko isarado ang pinto ng kotse saka tuluyan na kaming naka alis. That prick!

“I’m sorry.” I whsipered to the sleeping Dustin beside me. Pagdating namin kanina sa hotel room niya ay agad ko siyang pinagbihis and thankfully he is half conscious so he obliged to my orders.

Agad siyang nakatulog kaya malaya kong nagamot ang pumutok niyang labi, merong pasa rin ang kaniyang pisngi.

Damn that guy! Nagpupuyos pa rin ako sa galit pero nang matanaw ang mahimbing na tulog ni Dustin ay naaawa at nakokonsensya ako.

Nagbihis na din ako dahil natawagan ko kanina si Mama na aalagaan ko si Dustin for tonight at nagpadala siya kanina ng mga damit ko. Umupo na ako sa katabing sofa at kinuha ang aking phone. I immediately unlocked it when I saw messages.

’ I’m here outside.’

‘Please talk to me.’

‘I’ll be here.’

Sunod sunod na message mula sa isang unknown number. It’s three hours ago and it’s past twelve already.

Agad kong binasa ang sumunod na mensahe. It’s from Aeon.

‘Sorry I gave your number. Drey’s outside the hotel your staying.’

Nilukob ulit ako ng inis at galit. This guy won’t stop.

Tinunton ko ang elevator hanggang sa makababa ako ng lobby. Tinahaw ko ang saan palabas ng hotel and my eyes roam around the parking lot.

Sa di kalayuan ay natanaw ko ang nakaupong si Aragon just beside his parked car.

Umangat siya ng tingin at agad na tumayo nang makita ako. Parang balisa siyang nakatingin sa akin pero may bahid ng kasiyahan, inis at pangungulila. I wouldn’t know.

Humakbang ako palapit sa kaniya habang nakakuyom ang aking palad.

And I found myself standing a meter away from him.

“Anong kailangan mo?” Malamig kong tanong.

“I’m sorry.”

Nanatili akong nakatingin sa kaniya.

“I miss you baby.” I was stilled and found myself so lost upon staring at him.

Lalo akong nanlamig nang makita ang isang patak ng luha na nahulog mula sa kaniyang mata na puno ng sakit.

“I want you back.”

McK

Chapter 54

Chapter 54

“Umalis ka na.”

Maiksi ang utos ko, pero nanginginig ang hangin sa pagitan namin.

“No, baby. I can’t take this anymore,” he pleaded, his voice breaking in places I didn’t expect. Hindi siya umaalis. Sa halip, lalo siyang lumalapit—at mas lalo akong nasasakal.

Napangisi ako, mapait. “Sige. Pagbibigyan kita,” sabi ko, may halong sarkasmo. “Magsalita ka. Just don’t expect me to forgive you after hearing your explanation.” Huminga siya nang malalim, parang matagal niyang kinimkim ang mga salitang ito.

“I know you’re angry at me. May karapatan kang magalit sa akin after all the things I did seven years ago.” Tumigil siya sandali, saka muling tumingin sa akin—diretso, walang takas. “You wanted revenge? I’m willing to accept your wrath.” Parang may humigpit sa dibdib ko. “A-anong pinagsasabi mo?” tanong ko, pilit pinapakalma ang sariling tinig kahit ramdam kong umaakyat ang panic sa lalamunan ko. Seven years ago. Paulit-ulit umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon. Tinitigan niya ako—matagal, mabigat, parang may hinahanap sa mukha ko. Parang umaasa. Parang natatakot. At doon ko naramdaman iyon. Hindi galit. Hindi gulat. Kundi takot—na baka ang mga alaala kong akala ko’y patay na… ay malapit nang magising.

“That you came back with a purpose. That you plan this all along.” Doon na ako kinabahan. Does he…

“A-Anong alam mo?” pagmamatapang kong tanong. Parang tinitimbang niya ang sasabihin. Dumaan ang katahimikan.

“Tell me!” Sigaw ko dala ng pangamba.

“Na… na wala kang amnesia. Na balak mong maghiganti laban sa amin ng mga Mondejar. But baby I don’t car–.” He’s trying to reach me.

“So pinag imbestigahan mo ako? Kailan pa?” Di siya nakasagot.

“Sagot!” He looked defeated.

“Simula nang bumalik ka. I’m so worried at gusto kong malaman ang lahat ng nangyari sa’yo sa loob ng nakaraang taon. I wanna catch up all the moments I missed in your life. Kaya kinontak ko ang kaibigan kong detective sa U.S.” matagal na niya palang alam. I thought have the upperhand here. Ako pala ang pawn.

“Alam mo naman pala matagal na. So ano to? Pinagalalaruan mo ako? Go on tell everyone what you found out!” I blurted.

“H-hindi. Wala akong paki alam kung sirain mo ako o ang lahat ko. I’m more than willing. I will do everything for you.”

That explains why. Ang mga dokumentong nakahain na sa mesa sa mansyon nila tuwing naghahanap ako ng impormasyon. At ang pagsabi niya sa akin tungkol sa secret conference na proyekto ng RCTI. Kaya pala naging madali ang lahat para sa akin. Dahil pala sa kaniya pero ang di ko mawari ay kung bakit niya ito ginagawa? Para sa kapatawaran ko? Imposible.

“You know what. Umuwi ka na! Walang maidudulot ang pag uusap na ito.” Pagpapasya ko dahil di ko alam kung kaya kong pigilan ang aking galit. Talking to him about the past will just bring chaos and pain to me.

“No baby. Pag usapan natin to ngayon.” Paki usap niya pero tinalikuran ko na siya, my hands are trembling. Sobrang pagkamuhi at pagpipigil ang ginawa ko. Naglalakad na ako pero hinila niya ako pabalik.

“Di ko gustong saktan ka.” right there tuluyan na akong nilamon ng aking nararamdaman.

Isang malakas na sampal ang ginawad ko sa kaniya. Namamanhid ang aking kamay, kasabay ng panginginig ng buong katawan ko, parang ako ang mas nasaktan sa bawat hibla ng galit na ibinuhos ko. Mabilis ang pag-angat at pagbaba ng dibdib ko—hinahabol ang hangin na parang tumatakbo palayo sa sarili kong alaala. Bahagya siyang ngumiwi, pero hindi siya umatras. Tinanggap niya ang sampal na parang hatol na matagal na niyang inaasahan.

“Sige pagbibigyan kita! Saan tayo magsisimula?” Singhal ko. Mabuti nalang at walang katao tao rito sa labas ng hotel at kung meron man ay wala akong pakialam.

“Di mo gustong saktan ako? Punyeta! Di ko makita kung saan banda ko paniniwalaan ang sinasabi mo. Yes, you hurted me emotionally. M-masakit eh masakit na talaga. Pero.. pero I tried to understand you. Sinabi ko sa sarili ko pinili kong masaktan dahil pinili ko ang magmahal, pinili kita. Pero bakit ganon, paulit ulit kitang inintindi pero bakit paulit ulit mo din akong sinasaktan. Sinugal ko ang lahat eh, tinanggap ko ang lahat dahil alam kong talikuran man ako ng mundo nandiyan ka. Niloko mo ako!” I looked at him with rage. I saw how he wanted to comfort me pero umaatras akon tuwing lalapit siya.

“S-sorry. Mahal kita totoo yon. And I never cheated on you, ikaw lang, tanging ikaw lang.” Huminga siya ng malalim saka tumingala sa langit, he’s urging himself not to tear up.

“Di mo ako mahal.”

“Alam ng Diyos na mahal na mahal kita. I’m willing to bring this sin to hell pero yon ang totoo.” His eyes is full of conviction.

“Minsan sinabi sa akin ni Papa na dapat ko daw pakasalan si Aniqah pero agad akong umayaw dahil sa’yo dahil ikaw ang mahal ko. Handa kong nang talikuran ang lahat pero isang gabi narinig ko sina Mama at Papa na sa walang kadahilanan ay bumabagsak ang kita ng hacienda. My family worked hard for it, at nakasalalay din doon ang daan daang manggagawa namin. That night inatake sa puso si Papa pero mabuti nalang at mild lang, di iyon alam ng lahat dahil sinekreto namin. Di doon natapos, sumunod ang sunog sa p-pabrika.” His voice shattered a bit.

“Sinisi ko ang sarili dahil nang araw na iyon ay nagmamadali ako dahil gusto kitang puntahan sa burol kaya di kita nasipot noon dahil nasusunog na ang pabrika. The agony, cries and tears of those people haunt me. Tuluyan nang babagsak ang hacienda but Don Roman offered to help. Tinanggap ko iyon para sa kapakanan ng lahat, kapalit ang engagement kay Aniqah. But I’m not planning to marry her. I tried my best to study hard and earn money para mabayaran si Don Roman sa utang namin at para maputol na rin ang engagement namin. I know it will take long pero handa akong magsakripisyo because I’m looking forward to have you back.” He explained.

“You didn’t tell me simply because you didn’t trust me enough. It doesn’t justify anything. Nakita ko kayo ni Aniqah.” Malamig kong sabi.

“I have to pretend I like her dahil baka magduda si Don Roman. Walang nangyari sa amin o kung ano man. Ikaw lang ang dumaan sa buhay ko, sa labi ko, sa katawan ko. Iba ang kuwarto namin ni Aniqah. Pero nang umagang iyon ay kakagising ko lang at kumatok siya sa pinto, makikigamit daw ng banyo dahil sira yung sa kaniya. I didnt said yes pero diretso na siya sa loob. Yun lang. Walang nangyari sa amin.” Iwinaksi ko ang tingin sa kaniya. As if naman gusto ko iyonh narinig.

“I don’t care kung anong nangyari sa inyo! Di lang ang tungkol sa inyo ni Aniqah ang issue dito. You hated me! Nagalit ka sa akin dahil inakala mong ako ang dahilan kunh bakit naaksidente si Tita Elena. I know you blamed me for what happened.”

“Hindi kita sinisisi. I tried to understand the situation.” He added. Tumawa ako ng pagak. Liar. Filthy Liar.

“Pero galit ka sa akin. Kaya ba kaya mo akong ipapatay kina Paquito?” I asked him. The anger in my chest is building again.

“W-wala akong pinapatay. Di kita kayang saktan.” His eyes watered.

“Alam mo ba kung anong nangyari ng gabing iyon? Nag imbestiga kayo pero alam kong wala sa kalahati ang impormasyong nakalap niyo.” Himok ko. Hindi siya sumagot. His eyes are asking me to tell him.

“That day I’m still confused about my real identity as an Alarde. Tinawagan ako ni Tiyang na pinaghahanap ako ng lahat. Hindi pa napapatunayan pero binansagan  nila akong kriminal, binansagan mo akong kriminal.” Ako naman ang napatingala sa langit. Ayaw kong umiyak.

“Tumakbo ako, nagtago. Pero nahuli ako nina Paquito. Na-nagising ako sa gubat na nakatali ang kamay at paa. Gusto kong sumigaw pero binugbog nila ako at sinaktan ng paulit ulit hanggang sa mawalan ako ng malay at magigising ulit d-dahil sa merong pumipisil sa aking balakang at may humahalik sa aking k-katawan.” I slightly covered my body dahil parang bumabalik sa akin ang malademonyong mukha ng mga lalaking iyon. I saw how his hand fisted into a ball.

“T-they touched y-you?” His voice trembled. And his eyes went deadly.

“Sa ilang santo na tinawag ko ng gabing iyon, siguro may nakarinig kaya di ako napagsamantalahan. Nakatakas ako at pinaghahabol nila ako. Tumakbo lang ako ng tumakbo sa gitna ng dilim. Masakit ang mga sugat sa katawan ko pero lahat ng iyon ay nawala nang makita ko si Tiyong at si… at s-si L-Lola.” Doon lumandas ang luha mula sa aking mga mata. Di ko alam pero tuwing sumasagi siya sa aking isip atk kahit banggitin man lang ang kaniyang pangalan ay nagbibigay sa akin ng sakit.

“S-si Lola. Ang kaawa awa kong Lola.” Humagulgol ako nang maalala ang kaniyang mukha.

“Ma-matanda na yon pero sinusubukan niyang mabuhay dahil gusto niya akong makita na makatapos sa pag aaral. Lahat gagawin niya para sa akin. Nang iniwan mo ako, nanatili akong matatag para sa kaniya. Siya lang… siya ang kinakapitan ko ng mga araw na iyon. Masaya ako dahil nakita ko siya ng gabing iyon, siya ang nagsilbing liwanag sa madilim na gubat. Pero… pe-pero may pumutok na b-baril.” Nangatog ang aking binti.

“N-nakangiti lang siya sa akin hanggang sa nakita kong… m-may lumabas na d-dugo sa bibig niya. Na-baril si Lola. I thought she’ll be safe in this arms of mine. Alam mo ang mas masakit? Ang makita mo ang taong pinakamamahal mo na mawala sa harapan mo. H-hawak hawak ko lang siya eh. Pero nakangiti lang siya habang pinapatakbo ako palayo.”  Sinubukan niya akong lapitan pero mag asawang sampal ang ginawad ko sa kaniya. Tumalim ang aking tingin sa kaniya.

“Di pa ako tapos. Nabaril si Tiyong at nagpaiwan. Ilang buhay ang yandang magsarkripisyo sa isang walang kwentang tulad ko. Naabutan ako ni Paquito sa tabi ng bangin he pointed me his gun at sa puntong iyon handa kong tanggapin ang kamatayan pero dumating ka. You were there. Alam mo bang mas masakit na ang lalaking pinakamamahal mo ay galit at may hawak na baril na nakatuon sa iyo. Mas masakit pa iyon kesa sa tama ng baril ni Paquito. At nang nahulog ako, I saw you standing there. Sa puntong iyon alam kong patay na ako. Pinatay mo ako!” I fired.

“Hindi iyan totoo. Wala akong inutusan na ipadakip ka.  Fuck! I won’t let anyone touch you kahit pa dulo ng kuko mo. Sumama ako sa mga pulis nang ireport ni Aleng Becca na nawawala ka. Nakarinig ako ng putukan sa gubat kaya hinanap ko iyon. Then I saw you near the cliff kasama si Paquito. Narinig kong sinabi niya na ako ang nag utos non.” Hinilamos niya ang kaniyang kamay.

“Lumapit ako sa inyo at tinutok sa iyo ang baril dahil gusto kong ipaniwala kay Paquito na magkakampi kampi, na gusto din kitang barilin. Para makakuha ako ng tiyempo na mailihis niya sa’yo ang baril na hawak niya. I’m nervous and scared at that time dahil baka maiputok niya ang baril. Until… di ko inakala na tinamaan ka niya. Babarilin ka niya ulit pero inunahan ko na siya. I fired the gun at him at tinamaan siya ng tatlong beses.” Nagpatuloy ang pagpatak ng kaniyang mga luha.

Bumalik sa akin ang alaalang iyon. Ang madilim na gabi, ang kalangitan na walang bakas ng mga bituin, kawalan ng pag asa, at ang paglisan ni Lola. Humagulgol ako at agad niya akong nilapitan at subukang yakapin. Pero pinagsusuntoko ang kaniyang dibdib at pinagsasampal ko pa siya ng ilang beses. But he didnt stop me, he just wanted to embrace me. Hanggang sa napagp ang kamay ko and I can feel his body wrapping me.

“Di kita nakita dahil madilim ang bangin. Nababaliw na ako pero hinanap kita. Araw, linggo buwan. Di kita nakita. Sinisi ko ang sarili ko. Alam kong kasalan ko ang lahat. You don’t know how lost I am without you. Nang matagpuan namin ang inakala naming katawan mo ay di ako naniwala. Ayaw kong tanggapin ang sinasabi ng lahat na wala ka na. Wala mang kasiguraduhan ay naniwala akong buhay ka pa. Lumipas man ang pitong taon ni minsan di ako dumalaw sa puntod mo ayaw kong patayin non ang pag asa na meron ako.” He whispered as he kissed my head. Wala akong lakas na itulak pa siya. Pagod na rin ang katawan ko sa nangyari. It’s draining me. Kaya umiyak nalang ako sa dibdib niya.

    Umatras ako at kumawala sa yakap niya. I wiped my tears saka tumingin sa kaniya.

“Still galit parin ako sa iyo. Your explanation won’t stop me what I planned. Di ikaw ang makakapigil sa akin.” Pagmamaldita ko. He smiled a little.

“I know. I will let you decide for yourself basta nandito lang ako. Since I already explained, you also can’t stop me from wanting you back.” His smile widened.

“I’m not yours. And may I remind you Mr. Aragon, di na ako ang dating Seff na kilala mo. Kung sinasabi kong kaya mong magpaka tigang ng pitong taon para sa akin, which is unbelievable puwes ibahin mo ako. Boys  in Vegas are fun.” A sly smile spread on my face.

Dumilim naman ang mukha niya.

“Don’t try me Seffira.” He warned.

“Bakit? Sino ka sa tingin mo? Besides huli ka na ata. I gave Dustin the chance he deserves.”

“Di pa naman kayo. That mean I have my fair of chances too. Now, gabi na kaya halika na at ihahatid kita.” I raised my eyebrow.

“Dito ako matutulog.” I objected with finality. He exhaled as a sign of defeat.

“Wag kang magpapahawak sa kaniya o kanino mang lalaki.” He commanded as his eyes projected irritation and discomfort.

“Gagawin ko ang gusto ko.”

“Subukan mo at ikakadena kita sa bahay ko at ipoposas sa kama ko habang buhay na walang mga saplot at tayong dalawa lang.” Walang hiya niyang sabi. My breathing hitched as I shake my head.

“Pervert!” I hissed.

“Sa’yo lang baby.” His amused smile made me feel more irritated. Lumapit pa siya lalo sa akin.

As the light from the lampost brightened his face, doon ko lang napansin ang pamumula ng kaniyang pisngi at sa kaliwang bahagi ay may maliit na na sugat na medyo dumudugo pa. Damn is it because masyadong malakas ang mga sampal ko sa kaniya. I looked at the ring in my finger, ito ata ang nakasugat sa kaniya.

Tumalikod na ako naglakad pabalik aa loob.

“Umuwi ka na.” Sabi ko.

“Goodnight baby. See you.” Habol ng lalaki.

Pagpasok ko sa loob ng elevator ay kinapa ko ang aking dibdib. A familiar sensation made me shiver.

Hindi pwede. Galit pa rin ako.

Marami pa akong hindi alam but somehow tonight some puzzles were starting to unravel.

Nakaramdam ako ng ginhawa dahil sa komprontasyon namin kanina. I feel like a part of me was uplifted from a deep fall. Di ko alam na matagal ko na palang kinimkim ang galit pero kanina ay nagawa ko itong ilabas. Pero gayon pa man ay tuloy ang plano.

My intuitions are right. There are things na ngayon ko lang tuluyang naintindihan.

I’m barking at the wrong tree, partly.

The Aragons were just deeply indebted to the other party. Wala silang kinalaman sa nangyari sa akin o sa pamilya ko. Nagduda man ako ay napatunayan kong mabubuti silang tao.  

 

Now my attention is more focused on my real target.      

  Masyado ng malaki ang utang niya sa akin.      

Kolateral palang ang nakuha ko.           Ngayon sisingilin ko lahat lahat niya…           

  Don Roman Mondejar.  

-McK-

Chapter 55

Chapter 55

Nagising nalang ako kinaumaghan na nasa kama. As far as I remembered, I slept on the sofa. Napatingin ako sa pinto sa banyo na bumukas at niluwa nito si Dustin na katatapos lang maligo.

“Morning ganda. How’s your sleep?” He asked.

“Morning. How’s your…” tinuro ko ang namumula niyang pisngi.

“I’m okay. That prick though.” Sabi niya sabay hawak sa labing pumutok.

“You okay?” Giniya niya ako sa mesa kung saan naka handa na ang agahan kaya umupo na rin ako.

“Yeah.” I gave him a small smile.

“I just want you to know that whatever happens I am your friend and I’m here for you.” He smiled back as he held my hand to comfort my bewildered mind.

After our breakfast Dustin presented himself to take me home. Di na ako tumanggi dahil maliban sa pagod ako ay nakisabay din ang nagugulumihanan kong isip. Lolo and Mama keeps on asking about me and Dustin but I just them we’re friends, ayaw kong i pressure si Dustin at higit sa lahat ang sarili ko kaya dumiretso na ako sa kwarto at nahiga. It feels like I’m in the middle of two roads, one route says I have to let down my defenses, break my own walls and trust again, trust Dreyfus again. The other route tells me not to believe his words, mouth lies and believe it or not I don’t think he has a hidden agenda. Ayaw kong maniwala dahil sa pagkakatanda ko dahil din sa tiwalang iyon nawala ang mga bagay na pinahalagahan ko.

“Nak miryenda ka muna.” Napalingon ako kay Tiyang Becca na nakangiti habang papalapit sa akin. It’s been two weeks and here I am still no answer to my questioning thoughts pero ang pinagtataka ko ay hanggang ngayon di parin naihayag sa lahat ang tungkol sa pagkukunwari kong may amnesia. Akala ko ay isusuplong na ako ni Dreyfus but I guess di pa ngayon. Kaya naman bumisita ako kina Tiyang dahil kailangan kong aliwin ang sarili.

Umupo si Tiyang sa tabi ko. She looked at me and her eyes is filled with concern and questions but she chose not to.

My phone vibrated at nang buksan ko ay di na aki nagulat nang tumambad ang pangalan ni Dreyfus. Siya na nakan, these past weeks lagi siyang nag memessage sa akin pero di ko siya nirereplayan. Nang una good morning, good evening lang ang laman ng mensahe pero habang tumatagal ay humahaba ito kaya di ko na ito binabasa dahil ayaw kong dagdagan pa ang nabubuhol kong pag iisip.

“Meron bang bumabagabag sa iyong isip?” Tanong niya habang inaayos ang mga buhok kong nakatakas. Pilit akong ngumiti.

“Wala naman Tiyang.” Yumuko ako.

“Ang utot pag pinipigilang lumabas ay umaalingasaw.” Biro niya kaya napatawa ako pero tumigil din kalaunan. She tightened her hand on mine kaya tumingin ako sa malungkot niyang mga mata and I know from then on wala na akong matatago.

“G-gulong gulo na ako Tiyang. Di ko alam ang gagawin.” I cried.

“Alam mo ang gagawin Nak, takot ka lang harapin ang lahat.” She said.

“Gusto ko silang harapin pero di ko kaya. Galit ako. Galit ako sa kanila, galit ako sa kaniya.” I tried to calm myself.

“Dahil ba sa galit na yan ay bumalik ka rito para maghiganti.” Nabigla akong napabaling kay Tiyang. Does she know? Paano niya alam ang tungkol sa pakay ko?“

“T-tiyang?”

“Nang bumalik ka masaya ako, masaya kami Nak para sa’yo. Pero nagbago ka. Di ako natakot sa’yo dahil alam kong ikaw parin yan pero natatakot ako sa kaya mong gawin. N-nkikita ko ang galit at lungkot sa iyong mga mata.” I heard Tiyang trying to suppress her tears.

“Tama na Nak. Tama na.” She cried.

“Di ako pwedeng tumigil Tiyang. Pinangako ko na ibabalik ko ang lahat sa kanila. Sinumpa ko ang araw na ito.”

“Masyadong mataas ang pader na ginawa mo Nak, pinaligiran mo ang sarili mo ng mga pader para walang makakapasok pero di mo alam kinukulong mo na rin pala ang sarili mo. Naiintindihan ko ang galit mo. Di ko maikukumpara ang hirap na naranasan mo pero kagaya mo ay nasaktan din ako, merong kaniya kaniya tayong pinagdadaanan. Pero Nak wag ganito, ayaw kong dumating ang araw n-na pari i-ikaw ay mawawala sa a-akin. D-di ko ka-kakayanin yon.” Humagulgol si Tiyang kaya napaluhod ako sa harap niya habang nakayap sa kaniyang bewang na umiiyak din.

“Galit rin ako sa mga Mondejar pero matagal ko nang tinanggap na walang mapapala ang galit na ito. Pero ang kinalulungkot ko ay ang hinanakit mo sa mga Aragon. Wala silang kasalanan anak. Mabubuti silang tao.”

“Di ko alam Tiyang. Naiintindihan ko sila pero… pero si Dreyfus, mahirap.” Tangi kong nasabi. Tiyang caressed my back.

“Kung may isang tao man na lubos na nasaktan nang inakala naming wala ka na, walang makakatalo sa batang iyon. Nang mga panahong iyon para siyang basag na baso na di na maayos ayos.” She started. Agad akong napabalikwas. Meron pa ba akong di alam?

“Maraming bagay na di mo pa nababatid Nak.” Di ako nakasagot. I waited for her to tell me about it.

I heard her sigh.

“Nang magkalabuan kayo noon dahil sa engagement nila ng batang Mondejar, nagkulong ka noon sa kwarto mo ng ilang araw at sa mga araw na iyon palagi ko siyang nakikitang nakasakay aa kabayo at dumadaan sa bahay natin, nakatingin sa kwarto mo. Minsan lumapit siya pero pinigilan ko. Umiiyak at ang sabi gusto ka daw makausap at humingi ng tawad pero wala siyang nagawa.” Binisita niya ako? Akala ko tuluyan niya akong kinalimutan.

“At nang gabi ng trahedya na iyon, nadatnan namin siya sa tabi ng bangin habang patuloy na binubugbog at halos patayin niya si Paquito. Tatlong araw din siyang di umuwi, walang kain at walang pahinga kahahanap sa iyo sa ilog at kung saan saan. Naospital siya dahil di na kinaya ng katawan niya ang pagod. Nang sumunod na araw ay sinugod niya ulit si Paquito nasa nasa ospital. Muntik na niyang mapatay ang lalaki kaya dinala siya sa presinto at kinulong ng isang araw. Minsan din narinig ko siyang may kinakausap sa telepono pinapahanap ang iilang kasama ni Paquito na nakatakas, patayin daw kung kinakailangan. Di ko siya pinigilan dahil galit din ako ng mga oras na iyon.” Halos di ako makahinga dahil sa narinig. Taas baba ang aking dibdib at parang lalabas doon ang aking puso.

“Ni minsan di siya umiyak sa harap ng lahat pero tuwing nakikita ko siya ay pulang pula ang mata niya, marami ang nagsasabing wala ka na pero ayaw niyang maniwala. At nang matagpuan namin ang inakala naming katawan mo ay doon na siya nagsimulang magkulong sa kwarto niya at maglasing. Palagi siyang naririnig ni Jelay na binabanggit ang pangalan mo. Isang araw umuwi ang kaniyang Ate Selena at binisita niya ang kapatid, nadatnan niya si Dreyfus na nakababad sa kaniyang bathtub at may sugat ang braso. Nagtangkang magpakamatay mabuti nalang at naagapan kaagad.” Napa awang ang aking bibig. Di niya iyon pinagtapat sa akin. Patuloy na dumaloy ang aking luha habang nanginginig ang aking katawan.

“Wag mo sabihing ikaw lang ang labis na nasaktan dahil ang katotohan ay lubos ka niyang mahal. Naghirap din siya at nagsakripisyo. Kaya tahan na. Pakinggan mo ang sinasabi ng puso mo. Magpatawad ka at patawarin mo ang sarili mo. Hindi pa huli ang lahat Nak.” Patuloy ni Tiyang.

I’m so selfish. Masyado kong tinuon sa sarili ang alahat. I let my anger reign my system. I’m oblivious to what others feel.

Pa unti unting naliliwanagan ang aking isip habang nagbabyahe ako pauwi. I stopped the car when my my phone vibrated and saw Dreyfus calling me. I enhaled deep at binuga ang hangin.

“Hey. Uhm how are you?”

“Nasaan ka?” I asked

“Sa rancho. Ikaw?”

“Pupuntahan kita. Diyan ka lang.” Agad kong pinatay ang tawag at nagmaneho na papuntang rancho ng mga Aragon.

Di basta basta mawawala ang galit ko pero tama si Tiyang. I made my own walls that even I can’t get through. It’s time to make a door from that barrier.

Halos lakad takbo kong binaybay ang rancho hanggang sa makarating ako sa pintuan ng mga kwadra.

I saw him feeding Samyr. His simple white v-neck shirt and cargo short paired with his brown boots made him look like the most handsome Haciendero I ever saw.

“Aragon.” I called his name kaya napatingin siya sa akin. His eyes went big at napatayo.

“W-what are doing he– I.. I thought you’re kiddin-.” Naputol ang kaniyang salita dahil malamig ko siyang tiningnan.

“A-re you okay? He asked nervously.

Humakbang ako palapit sa kaniya at huminto sa harapan niya.

“May problema b–.” Di na niya matapos ang sasabihin dahil isang malutong ns sampal na binigay ko sa kaniya.

“You… I hate you. I hate you so much!” I started to poind his chest. Nanatili lang siyang nagtataka hanggang sa napalitan iyon ng lungkot.

“I hate you! Fuck!”

“I know.” He said in submission.

“B-bakit mo ako ginaganito? You unleashed the worst out of me.” I cried as I hammered his hard chest.

“Shh. I’m sorry.”

“No… I’m sorry.” Nabigla siya sa sinabi ko.

“W-what?”

“I’m sorry I chose not to listen to you. I’m sorry for making it more difficult for you. I’m sorry for not understanding you. I’m sorry if I’m too selfish to think na ako lang ang nasasaktan at naghirap.” Sunod sunod kong sabi.

He caresssed my face ang wiped the tears on my eyes.

“Naintindihan ko na.” Hinawakan ko ang kaniyang kamay na nakahawak sa aking mukha at di sinasadyang napahawak sa kaniyang pulsuhan. My heart twitched when I felt his scar on his wrist. Kinuha ko ang kaniyang kamay at tinignan ng maigi ang kaniyang braso. Lalo lang bumuhos ang aking luha.

“Don’t you ever cut your wrist again.” I warned him.

“You knew?” He asked.

“Sinabi ni Tiyang.” Then after that I felt him hugging me tightly.

Nantili kaming ganon at di ko namalayan kung ilang minuto kaming nagyakapan at umiyak sa kaniyang balikat. All I know is that I’m letting this heavy feeling go away.

“Sana di to panaginip. Please let’s stay like this for a while.” He spoke. Doon na ako kumalas sa kaniya.

“Matagal ko na itong pinangarap. I’m really sorry for every misery I caused you.” He added.

“Enough with the sorrys. Let’s forgive each other and get this through. Masyado nang malalim ang sugat kaya panahon na siguro para hilumin ito.” I told him.

“So we’re okay?” He asked with a smile.

“I guess so.” I arched my brow.

“Walang bawian.” His playful grin became evident saka niya hinawakan ang aking kamay at pinisil iyon na para bang ayaw akong bitawan. Binawi ko ang aking kamay.

“Uwi na ako. Gabi na pala.” His smile started to disappear.

“Seffira Dominque Alarde sini ang kasama mong pumunta dito?” His serious tone made me frown.

“Ako lang.”

“Damn. You’re so hardheaded. I told you to be with your bodyguards. Delikado.”

“Bakit?” I asked. Nagpilit siya ng isang ngiti.

“Nothing. I’ll take care of it.” He assured. Take care of what?

“Hatid na kita sa inyo.” He offered as we started to walk papunta sa sasakyan ko.

“Wag na. Pag ikaw nakita ni Lolo at Kuya.” I warned.

“They don’t like me?” He asked unbelievably.

“I think so.” I stick out my tongue. Sumimangot siya at sinipa ang maliit na bato. I chuckled.

Dreyfus and his childish side.

“Papasundan kita sa mga guard ko mamaya to make sure you’re safe.” Tumango nalang ako sa kaniya.

Tumigil kami sa harap ng kotse ko.

“I have to go. Bye.”

“So.. ahmm…” nahihiya siyang napakamot sa kaniyang ulo.

“What?” I asked.

“We’re okay right?”

“Pag isipan ko.” He frowned again at pinigilan ko ang ang humalakhak.

“Yeah we’re okay.” I assured him

“So we’re back together?” He bit his lip. Nervous with my response.

“No. We’re not what you think we are. We are just okay. Nothing more.”

“What?! I thought… Don’t you like me?” He asked that sent me shocked. Do I? I shrugged as a response.

“I love you. I still love you. I didn’t stop loving you.” Walang hiya niyang sabi.

“I like you… for now.” I responded that made his mouth shaped into ‘o’. Malaki na kami. Di na uso ang pabebe ngayon. I want to remain honest with my feelings.

He smiled as his cheeks went red.

“That’s good. Then love me. Now.” He commandes. I rolled my eyes as I went inside my car. I started the engine and I opened the window to look at him.

“Wag kang umasa. Dustin is courting me and I like him too. At baka nakakalimutan mo, engage ka na.” I smiled and that got him stilled for a moment.

“This is closure.” I winked at him.

Pagdating sa bahay ay nakangiti akong napahiga sa kama. A part of me felt relieved.

My phone vibrated. It’s his number. I didn’t saved it maybe tomorrow.

From: Unknown Number

‘You’re mine. Since you told me you like me, beware of the consequences. Advance good morning.’

Napangiti ako sa mensahe ng demonyo. That night I slept with a smile on my face.

“Senyorita kakain na ho.” A maid knocked in my room.

Agad akong nag ayos para bumaba.

On the dining table I saw my family waiting for me.

“Good morning.” I greeted them with a kiss.

“Good morning. You look happy Princess. Care to share?” Kuya Dom asked. I Shrugged.

“Just woke up on the right side of my bed.”

Nagpatuloy kami sa pagkain.

“What the.” Napatingin kami kay Lolo na naka tingin lang sa hawak nitong dyaryo.

“Is there a problem?” Papa asked.

Hindi nakasagot si Lolo kaya tumayo ako at kinakabahang lumapit sa kaniya. I got a bad feeliny about this. What if ako ang laman ng balita. Napahawak ako sa dibdib. Paano kung sinabi ni Aragon sa lahat ang tungkol sa sikreto kong paghihiganti.

Agad kong sinuri ang hawak na dyaryo ni Lolo and my eyes transfixed to the bold letters na naka caps lock sa front page.

‘Aragon-Mondejar Unchained The Wedding’

My phone vibrated.

From: Unknown Number

‘I’m all yours baby. All of me.’

-McK-

Chapter 56

Chapter 56

Nanatiling nakatuon ang aking mata sa balita sa telebisyon. Matapos kong babaan ang tawag ni Aragon kanina ay dumiretso na ako sa aking silid. The news went big at halos ito na ang laman ng mga balita.

My eyes followed the man on the television as he passes through the press that asks him questions. It’s Aragon surrounded by his guards and beside him are his parents and Ate Selena. They didn’t bother to answer their questions at all.

Another scene flashed on the screen. This time it’s the Mondejars. Aniqah is hysterically crying. She wept as she is being comforted by her mother as they enter their mansion.

“Miss Aniqah what can you say about the engagement?” The female reporter asked.

“I-I don’t know. It r-really hurts. I love him so much. We will fix this.” She cried.

“Don Antonio is a man that is true to his words but this time they broke their promise. Please my daughter is in pain and tired. Please excuse us.” Don Roman snapped trying to calm his nerve because it’s evident that his temper is boiling and off they marched inside.

I turned off the television and got my phone. Di na ako nagtaka kung bakit pati sa internet ay kalat na ang balita. Who wouldn’t be surprise? Maging ako nga ay di rin makapaniwala. Di ako tanga para hindi i-assume na may kinalaman ang pag uusap namin kahapon tungkol sa pangyayaring ito. I didn’t expect this to happen, or was I?

“Hala bakit naman?”

“Yehey single na si Papa Dreyfus!”

“Di naman sila bagay. Okay lang yan.”

“I’m sure merong third party.”

“Walang banal na lalaki ngayon. Tanggapin niyo na yan.”

Basa ko sa iilang mga komento. Nag ingay ang aking messenger at samo’t saring mensahe. I chose not to anwer any of those messages kaya pinatay ko nalang aking cellphone.

“Job well done Iha. I’m sure those two families will start to pull each other down.” Simula ni Lolo. He called me and Kuya to talk about something at di na ako nagtaka kung tungkol ito sa engagement na nasira.

“I didn’t do anything at all Lolo.”

“Yes you did something dear. It’s our plan all along and we suceeded. Di na ako makapaghihintay kung sino sa kanila ang unang hahalik sa lupa.” He laughed as he drank the wine from his goblet. I just smiled as a response but deep inside alam kong kung ano man ang tumulak kay Aragon ay halos wala akong ginawa. Lolo savored this moment really well. My eyes shifted on Kuya beside me who’s eyeing me the entire time.

“Don’t be too hard on yourself.” Napatingin ako kay Kuya na ngayo’y nakasunod pala sa akin habang pabalik ako sa aking kwarto.

“Stop this revenge thing if it’s hurting you, if it’s making you feel worse. I’m sure Lolo will understand you, he loves you. “ He added.

“I don’t Kuya.”

“I hate that boy, he wronged you but I’m sure alam mo na pinagsisihan niya ang mga bagay na iyon. He has reasons and I hate to admit it but he paid for it and he suffered too but it’s up to you.” Nanatili lang akong nakatingin sa kaniya at walang kibo.

“The Mondejars are failing. Hindi nakatulong ang pagwawalang bisa ng engagement ng anak nila sa isang Aragon. All their investors are backing out and their hacienda isn’t productive as well. In no time they’ll be back to zero.” That one made me smile.

“At last, they suffered their consequences. I think it’s cease fire for them.” I clapped.

“Anyway kelan ka mag aasawa Kuya? Bigyan mo na ng apo sa tuhod si Lolo.” I giggled at sinimangutan lang niya ako saka inakbayan.

---

“Wow this place is ethereal.” I glanced at Dustin who looks fascinated with the majestic Bugtong Falls nearby.

This guy asked me to tour him around and at least enjoy his vacation because knowing Dust, minsan mo lang siyang makikitang nagbabaksyon at nag rerelax. This guy’s calendar is filled with hectic and shitty workloads.

“I told you.” Binaba ko na sa tabi ang aking backpack. This place remained the same. I love it how this town evolved into a city as years pass by but there are places here that never change.

“Maligo na tayo. The water look nice.” He said happily. Di pa man ako nakasagot ay hinila na niya ako sa tubig. He’s wearing a white floral short sleeve polo na naka bukas ang dalawang butones sa taas at cargo shorts. Ako naman ay naka loose na tshirt at walking shorts.

“Wai–.” The cold water splashed on my face and it was followed by Dustin’s laugh. Basa na ang damit ko. I glared at him.

“How could yo–.” He did it again kaya naman hinabol ko siya at nagsabuyan kami ng tubig habang pinuno namin ang paligid nang tawanan.

“Akyat tayo sa taas.” I referred to the top place of the first Falls dahil tatlong talon ang meron dito. Hindi naman mahirap akyatin ang tuktok dahil merong daan na man papunta dito.

I looked excited as I look down at the view underneath. Medyo mataas but this is the thrill that I want. Saka malalim naman ang tubig na babagsakan ko.

“Di ba tayo mamamatay dito?” Tanong ni Dustin na katabi ko na pala habang sinusuri ang tanawin sa ilalim. I chuckled a bit.

“We’ll see.” Saka ko hinubad ang aking tshirt dahil sagabal sa aking pagtalon at baka matanggal din naman pagdating ko sa baba. Leaving me on my black bra.

“Please ayokong magkasala.” Dustin spoke at nang nilingon ko siya ay nakatalikod na ito. Siya talaga yung lalaking hindi palakibo pero nuknukan ng kaartehan sa katawan pero mabait naman. He doesn’t take anything for granted and he’s very conservative most of the times. Kung ibang lalaki to kanina pa siya naka hubad barong naliligo.

“Arte.” I rolled my eyes. Saka ako huminga ng malalim saka tumalon. And while I’m on air I screamed so loud to release the tension in my body.

Pagkatapos kong bumagsak sa tubig ay sumunod rin si Dustin na nakangiti. Nagtatawanan kami nang biglang may sumulpot na lalaki sa aming harapan.

“Bakit kayo lang dalawa rito?” Madilim na mukha na tanong ni Dreyfus. Naka krus ang kamay nito sa kaniyang dibdib.

I was flustered by his sight in front of me. Awtomatikong napatigil ang aming tawanan ni Dustin.

“Seffie!” Napabaling ako sa tumawag sa akin. It was Drake who’s riding Caspian and beside him is Samyr. Umalis ako sa tubig at gayun din sa Dustin para lapitan ang bagong dating. Di nakaligtas as aking mata ang pagtingin at pagtaas ng kilay ni Aragon, umiwas ng tingin habang nakakuyom ang kamao.

“Hey. Kuya and eye were visiting the new land expansion of the hacienda nearby. Napadaan kami dito and we found you.” Drake smiled as he looked at the man beside me then to his brother and he flashed a grin.

Napatango nalang ako. It’s been days since Dreyfus and I last saw each other and on those days he tried to communicate me but I keep on ignoring them. But here we are now. You really can’t run away from reality.

“Drake Aragon.” Bati ni Dustin

“Mr. Wilson.” Drake replied at nakipagkamay ang dalawa. Di na ako nagtaka kung bakit sila magkakilala. The world of business is small afterall.

“Dreyfus Aragon.” Dustin offered his hand to Dreyfus. Para akong kinabahan nang tingnan lang ito ng lalaki pero sa huli ay tinanggap niya rin ito. He nod his head but my eyes stayed on their hands na parang humigigpit and their eyes were brooding with scary intensity. Parang nagsusukatan sa pamamagitan ng kanilang mga tingin.

“The water looks enticing. Mind if we join you guys?” Drake asked.

“Of course.” Masaya kong sagot.

“Why ask permission. No one owns this part of land in the first place.” Masungit na dugtong ng kaniyang kapatid. Anong problema nito?

“Sandali lang. Itatali ko lang sina Caspian.” Drake excused and left for a moment.

My eyes transferred to the two guys. I saw Dustin unbottoning his top. Di ako sanay na nakikita siyang nakahubad but it didn’t really surprise me because we’ve been together in beaches, pool parties and outings back in Vegas. Pero sino ba naman ang mag aakalang sa likod ng corporate attire na suot niya ay nakatago ang ma-muscle niyang katawan. He has a great body, abs, and muscles on the right places. He’s a office guy but he visit gyms that’s why. Di nagtagal ay narinig kong tumikhim ang katabi niya. Napako ang aking tingin kay Dreyfus na tinatanggal din ang suot niyang ripped sleeves na damit. I want to look somewhere else pero nanatili sa kaniya ang aking mata. Bakit parang bumabagal ang paligid? When he totally removed his shirt di ko maiwasang mamangha sa kaniyang katawan. The last time I saw his body it’s definently not like this. He is so ripped, para siyang Greek sculpted statue. His biceps, triceps, his chest, six pack abs, his v-line that I traced down there. My face heated up kaya napaiwas ako ng tingin. I heard him chuckled. He’s a haciendero kaya sigurado akong nahulma ang katawan niya dahil sa mga trabaho sa hacienda but I never expected it to be like this. Good Lord! Napalunok nalang ako.

We enjoyed the water that’s for sure. I stayed on the pool of water habang ang tatlo naman ay umakyat ulit sa taas ng falls kaya I let myself enjoy the calmness this place gave me. I relaxed my body under the water.

“Hey baby. I miss you.” Nagulat ako dahil sa pagmumukha ni Aragon sa harapan ko.

“Che!” Irap ko but deep inside nanenerbiyos ako. He gave a soft chuckle.

“Mind if I join you.” It wasn’t a question dahil pagkaraan ay nasa tabi ko na siya and both of our lower body sank on the water. Dinistansya ko ang aking sarili.

“W-where’s Drake and Dustin?” I asked.

“Nervous?” Lumapit pa siya lalo sa akin. A playful smile appeared on his lips.

“They’re talking about business I think.” Sabay turo niya sa dalawa sa taas pero di ko naman nakita.

“Do you like my surprise? I told you I will do everything just to have you back.” He added. Napaka daldal niya.

“I’m s-surprised but I didn’t like it.” I lied. I like it- I mean seeing Aniqah in tears and the rest of the Mondejar in agony.

“Don’t worry matagal ko nang gustong gawin yon.” He whispered. He is hiding something.

“Ano bang pinaplano mo?” I asked curiously. Tiningnan niya ako saka siya ngumiti.

“Don’t mind it. I don’t want to stress you.”

“W-whatever!”

“You look nervous baby. Is it because of me?” Kumindat sa akin ang loko. Humalakhak siya dahil nakikita niyang lalo lang akong nairita.

“Asa! Why would I feel nervous around you?!” Napatayo ako dahil sa inis. Nakita ko kung paano umawang ang kaniyang bibig at napalunok. His eyes surveyed my face down to my body and it stayed on my legs. Nakalimutan kong naka bra lang pala ako at naka short.

“Damn! Sit down. You’re giving me a boner.” Naramdaman ko ang ang paglalim ng kaniyang hininga at umiwas siya ng tingin.

“I’ll talk to you later.” Saka siya lumangoy palayo sa akin habang mahinang nagmumura. Then I realize it.

“Asshole.” I whispered.

Di nagtagal ay bumaba na rin ang dalawa. I saw the smirk on Drake’s face habang pailing na nilipat ang tingin sa akin at kay Aragon. Nilapitan naman ako ni Dustin.

“Drake invited me to their ranch. Is it okay to you?”

“Oo naman. Gusto ko ring bumisita doon.” Tugon ko and it made him smile. Lumapit na ang dalawa sa amin at umalis na kami. The two Aragons were on their horses habang nakasunod naman kami ni Dustin sakay sa kaniyang Hummer.

Dumiretso na kami sa rancho dahil ito ang una naming madadaanan kesa sa mansyon. They’re talking about horses, racing at kung ano ano pang Boy’s Talk na di ako nakakarelate. Pasimple lang akong kumukuha ng litrato sa mga sceneries. Ako na ang umiiwas na tumingin sa kanila dahil nararamdaman kong sa akin nakatingin sa Dreyfus. Wala talagang hiya sa katawan maka landi lang.

Di nagtagal ay napagpasyahan nilang magkarera kaya heto ako ngayon sa starting line ng track field bilang judge nila. Tatlo silang maglalaban, di ko alam na magaling din palang mangabayo si Dustin, well they have a hacienda in Iloilo.

“What’s the price?” Drake asked as they ready themselves at the back of their respective horses.

“Privilege.” Dreyfus answered na tumingin sa akin na sinundan ni Dustin. I looked away.

Pumuwesto na sila at nag ready na rin ang isang katiwala sa tabi hawak ang clapper bilang hudyat. Then it started. Isang lap lang ang racing dahil malaki naman ang circular track field.

Nangunguna si Drake at halos sabay lang ang dalawa sa likuran. I heard some workers are shouting and cheering. Nang nasa gitnang bahagi na sila ay naungusan ng dalawa si Drake. Na eexcite ako na kinakabahan. The two look competetive and they’re like pros na nakikita ko sa tv. They are really good.

Nang malapit na sila sa finish line ay doon na nag break ang gap. Samyr and Dreyfus were really fast and very consistent kaya sila any nanalo.

Lumapit siya sa akin na nakangiti.

“I won!” Masaya nitong sabi.

“Congrats.” Bati ko.

Meanwhile lumapit naman ang dalawa.

“That was so epic.” Amused na sabi ni Drake.

“And I won.” mayabang na dagdag ni Aragon.

“Come on. Dustin gave you a good fight. Saka it’s his first time riding Pietro and hindi pa siya pamilyar sa track field.” Drake reasoned.

“Agree.” Sagot ko.

“Whatever.” Masungit na sabi ni Dreyfus.

I saw Dustin stepped back habang may kinakausap sa phone.

Nilapitan ko naman si Samyr saka niyakap.

“Well done baby.” Sabi ko.

“Paano ako? Wala bang yakap diyan?” Singit ni Aragon na nakangiti na inirapan ko lang.

Bumalik din si Dustin.

“I’m sorry. I have to go back to Iloilo. It’s an emergency.”

“Ganon ba? Tara na.” Yaya ko sa kaniya para umalis.

“Wag na. Dito ka lang. Enjoy this day minsan ka lang mamasyal these days.” He smiled.

“Sige mag ingat ka.”

“Please take care of Seffie.” He stared at the Aragon brothers.

“Kami ang bahala.” Drake answered. Saka nagtanguan sila.

“Bye ganda. I’ll call you I promise.” He hugged me and kissed my forehead saka umalis na.

“Tsk. Tsansing yon.” Dreyfus mumbled na siniko ng kapatid. I looked at the Hummer as it escape in my eyes.

Sumunod din kami sakay sa kotse ni Drake papuntang mansyon ng mga Aragon.

Bumaba na ako ng kotse ng makarating kami. Drake parked his car at mauna na daw kami ni Aragon na pumasok. Natanaw ko ang iilang sasakyan sa labas at nagkalat din ang mga guwardiya sa paligid.

“You’re unbelievable Antonio! How could you do this to us?!” Napahinto kaming dalawa dahil sa malakas na sigaw na nagmula sa sala.

“We’re really sorry Don Roman but I can’t force my son to this fix marriage.” Don Antonio retaliated. He’s sitting and beside him is Donya Elena together with Ate Selena and Kuya Anthony. On the other side, nakatayo ang galit na si Don Roman at kasama nito ang asawa, Aniqah and his older brother.

“Nakalimutan niyo na ba ang pagtulong namin ng mga panahong walang wa–.”

“We never forgot Don Roman and we’re grateful for that. Don’t worry we’ll pay you double.” Sabat ni Dreyfus kung kaya’t sa amin napatingin ang lahat.

“Dee?” Napatayo si Aniqah subalit napasimangot ito nang makita ako.

“Punyeta! You disgrace my family Antonio! Hindi ko malilimutan ang araw na ito!” Sigaw ulit ni Don Roman. I saw Kuya Anthony stepped forward with rage on his eyes pero pinigilan ito ny kaniyang ina.

“Are you threatening me inside my house?” May pagbabanta sa boses ni Don Antonio. Humakbang paatras ang matanda saka tiningnan ang sariling pamilya saka sila nag tayuan para umalis.

Nilagpasan nila kami subalit huminto si Don Roman sa tabi ko saka tiningnan ako sa mata na puno ng galit.

“Ikaw ang may kasalan nito. Simula ng bumalik ka nagkaleche leche na ang lahat!” He insinuated. Tumangngis ang bagang ni Aragon na katabi ko saka amo hinila palapit sa kaniya at palayo sa matanda. I heard Aniqah sobbed.

“Is it game over Don Roman? Ano pa kaya ang natitira sa’yo?” Himok ko. But he smiled. Yung ngiting di ko alam pero nagtaasan lahat ng balahibo ko. Lumapit siya sa akin lalo saka bumulong sa tainga ko.

“Nilibing na kita minsan… kinuha ko ang isa sa mga mahal mo sa buhay… sino na naman kaya ngayon ang papatayin ko?” Napatingin ako sa kanya and I saw evil in him. There’s darkness in him I can’t fathom. I’m speechless.

I never felt this thing for so long at ngayon naramdaman ko ulit.

Fear.

“Mag ingat ka.” And off he go.

“You okay? What did he said?” Aragon asked.

“W-wala. Wala n-aman.” I hoped wala lang iyon.

Ngunit sa mga sandaling iyon, ang isipan ko’y tila nilamon ng makapal na ulap ng pangamba.

Mabigat, malamig, at walang katiyakan kung kailan huhupa.

Alam kong ang mga salitang binitawan niya kanina ay hindi basta hangin lamang na dumaan sa pagitan namin. May bigat iyon. May talim. Isang babalang nakatago sa anyong payak—ngunit kayang sumugat nang hindi mo namamalayan.

At ang mas nakakatakot—alam ko kung hanggang saan ang kayang abutin ng banta na iyon.

Sino ulit ang kukunin niya?

McK

Chapter 57

Chapter 57

 

After the Mondejars left the mansion, sinalubong ako ni Donya Elena ng mahigpit na yakap. The rest of the family welcomed me as well, giving me a smile that reflects assurance that everything is okay- though it’s not. Nagpilit din ako ng ngiti kahit na lubusan ang aking kaba dahil sa pagbabanta ni Don Roman kanina.

Yes, I came back strong. I trained my self to prepare the worst once I stepped my foot in Antique. I came back prepared but danger will always follow me and I thought I’m braver now pero when it comes to family and my love ones bumabalik ako sa dati, everything is falling back, crumbling down. I lost my Lola Anita once and it broke me at ang isipin ko lang na merong mawawala muli sa akin ay parang di ko kakayanin. Lahat naman tayo may pinaghuhutan sa buhay, lahat tayo gustong maging malakas, gustong may patunayan para sa pamiya pero di natin matatanggi na pamilya rin ang ating kahinaan.

Drake came with concern in his eyes. Nag uusap din sila tungkol sa nangyari kanina lang pero alam kong nililimitahan nila ang kanilang pag uusap dahil naririto lang ako sa tabi. Somehow they’re extra careful with their words. Pinipilit nilang pinapagaan ang pag uusap though I can still feel the tension.

“I’m going na ho. Lolo wanted me to go home early.” I excused myself saka tumayo. Alam kong di dapat ako naririto and they’re having their family talk pero nakakasagabal lang ako.

“I really wanted you to stay here longer iha.” The Donya grabbed my hand and squeeze it gently and gave me an apologizing smile and I smiled back.

Tahimik akong nakasakay sa sa kotseng pinagmamaneho ni Aragon. I’m dead silent habang tinatanaw ang mga punong dinadaanan. My mind is still occupied with things I don’t have any control with. Napansin ko rin ang pagbalik balik ng tingin niya sa akin.

“Something’s bothering you. What did he tell you?” He manage to ask. I looked at him at agad ding umiwas. Lumingon ako sa likod at nakita ang isang SUV na nakasunod sa amin, merong ding isang kotse sa unahan namin. Napansin iyon ni Aragon.

“Sorry if it’s making you uncomfortable. Papa insisted to bring the guards with us.” I sighed.

“It’s fine.”

Dumaan ang katahimikan sa aming dalawa.

“Come on. Please tell me.” He pleaded. Napabuntong hininga ako.

“He threatened me. He implied how things in the past can happen again.” I saw how his jaw clenched as he gazed at me with a mix of furry and worry.

“Eyes on the road please. Baka aga akong mamatay dahil sa’yo.” I chuckled to ease the atmosphere. Binalik naman niya ang tingin sa daan pero di nakatakas sa akin ang bahagya niyang pag iling at paghigpit ng paghawak sa manibela.

Agad niyang kinalikot ang kaniyang phone sa dashboard at sinabit ang earpiece sa tenga niya.

“Kuya please tell the security to send more guards to the Alardes. Paki doble rin ng bantay kay Seffie twenty four- seven.” He paused for a while he listened to the other line. Bahagyang napa awang ang aking bibig.

“It’s okay. I’m f-fine.” Salita ko pero di niya ako pinansin. He removed his earpiece, senyales na tapos na ang pag uusap.

“Pinabantayan mo ako? Di na kailangan. We have guards sa mansyon saka kaya ko ang sarili ko.” I uttered. Matalim niya akong tiningnan.

“Don’t stop me. Ayaw kong mangyari muli ang nangyari nang nakaraan. Wala akong karapatan sa’yo pero nag aalala ako! Damn it.” He hissed as he’s trying to control himself but he failed.

“I know you still hate me but please not this one.” He said as his eyes depicted pain. My pride consumed me dahil ayaw kong tanggapin ang tulong niya. Nasanay na rin kasi ako na maging independent.

Tumango nalang ako. Walang nagsalita.

“Sorry for raising my voice.” Dispensa niya at nilingon ako.

“It’s okay. Sorry too and thanks.” Tumingin ako sa labas.

Di nagtagal ay huminto na kami sa labas ng mansyon namin. Madilim na pala di ko napansin.

“Thanks for the ride. Bye.” Lalabas na sana ako pero napabalik ako sa pagkaupo nang hatakin niya ang kamay ko.

“Ahm…” he bit his lower lip. Napakunot ako ng noo.

“What?”

“I-I love you… ahmm… alam mong di na sikreto iyon…” he paused.

“I want to officially court you again.” He bit his lower lip. Nanlaki ang mata ko.

“B-but–”.

“No buts. I’m not asking you anyway. I just want to remind you.” Pananahimik niya sa akin. I looked calm pero ang puso ko ay nagsimulang kumabog ng mabilis.

“Why? Sinagot mo na ba ang Wilson na yon?” He asked coldly.

“H-hindi.”

“Good.” He smiled triumphantly at agad ring napalis ang kaniyang ngiti at napalitan ng seryosong titig.

I can sense his body nearing me. Gusto kong lumayo pero di ko magawa. Naramdaman ko nalang na niyayakap na pala niya ako. Gusto kong kumawala pero hinigpitan niya pa lalo.

“Please don’t move. I’m tired. Let’s stay like this for a while.” Puno ng hinanakit niyang sabi. His voice is in pain kaya di na ako gumalaw. I let him hug me for a while.

Naramdam kong lumuluwag ang kaniyang yakap. I thought he’d withdraw pero nanatili kaming magkaharap. His face is inches away from me as he stared at me intensely. His hands gently caressed my face as if memorizing them. Then his eyes slightly lowered to my nose then to my lips. I saw how he bit his lips hard at napalunok siya. Di ko ring maiwasang makagat ang aking ilalim na labi.

I heard him curse and groan.

“Damn.” He said all of a sudden at naramdaman ko nalang na nilapit niya ang kaniyang mukha sa akin and I felt how our lips met. Voltage of electricity traveled in my system. His lips are moving and asking for an entrance. And when I slightly opened my mouth, his tongue immediately took the opportunity to explore my mouth. I moaned a little bit because of the tingling sensation and after that I heard him groan.

We stopped when we heard a knock on his window. It’s Kuya Anthony. I saw him pointing the inside of our mansion. Senyales na pumasok na daw ako sa loob and after that he left.

Narinig ko ulit ang reklamo ng lalaking katabi ko.

My heart raced. Kinabahan ako. Did he saw us?

“The window is tinted.” I relaxed a bit.

Nang tiningnan ko siya ay agad ko siyang pinandilatan. His pissed face shifted to an amuse one.

“I got you!” Halakhak niya.

I can’t believe it! Hinayaan ko siyang halikan ako. Napadala ako sa paawa awa effect niya.

“You let me kiss you.” Proud niyang sabi.

“Che! Nilinlang mo ako gago ka!” Patuloy lang siyang tumatawa. Matagal ko na rin di siya nakikitang ganito. Somehow the old care free Aragon came back.

“How was it?” Pamimilosopo niya. Wrong question boy. I smirked.

“Good. But boys in Vegas are far better.” Ngumiti ako ng pilya. But I regretted it the moment I saw darkness in his eyes. He licked his lips.

“Really? Then remember this… Ako ang huling lalaking hahalikan mo. Now that you let me kiss you, you gave me the right to be possessive of you.” He flashed a smile again. My heart raced once more.

“Whatever!” I fired sabay labas sa kaniyang kotse. Avoiding him and I left him while he’s still laughing. Baliw.

“Good night baby.” I heard him.

I admit it. I kissed a lot of boys in U.S. but no one gave me this sensual feeling before. His kisses were different, it’s drowning me. He’s the only one who can make me feel this way. Agad kong ipinilig ang aking ulo.

“What was that?” Bungad sa akin ni Kuya nang makapasok ako. Naka krus ang kaniyang braso sa kaniyang dibdib na parang detective na nag iimbistiga.

“What?” I asked. Nanliit ang kaniyang mata hababg lumalapit sa akin. I’m nervous pero tinago ko iyon.

“Bakit ang tagal mong lumabas?”

“We just talked Kuya.” Tiningnan niya parin ako na parang sinusuri.

“And what did you talked about Iha?” Napatingin kami ni Kuya kay Lolo na pababa sa hagdanan.

Lalo lang akong kinabahan.

Umupo siya sa sofa at minuwestra kami doon ni Kuya para samahan siya kaya umupo na rin kami. Mama and Papa went on a date kaya kami lang ang narito.

Humalakhak si Lolo.

“Ready yourself tomorrow dahil uulan ng balita bukas. Everyone will know how we topped all the Haciendas in the region!” Nagkatinginan kami ni Kuya.

“Idagdag niyo pa ang tuluyang pagkalugmok ng mga Mondejar. Walang wala na sila! Though the Aragons are strong, malakas parin ang kapit nila sa ibang mga businessmen. But who cares basta tayo ang nasa tuktok at nasa mas mababa pa sa impiyernon ang mga Mondejar!” He cheered. So we suceeded in our plans but not thoroughly though.

“We need to celebrate! Magpapa- party ako sa susunod na linggo.” He applaud. Di matatawaran ang kaniyang kasiyahan.

“Masyado yatang maaga ang selebrasyon.” Kuya interrupted.

“Nonsense.” Halkhak uli ni Lolo

“Lo, we still have a problem.” He looked at me.

“What’s that Iha? I’m sure we can give solution to that.”

“Don Roman threatened me earlier.” Simula ko. Naramdaman ko ang pag ayos ng pag upo ni Lolo at ang agarang pagtitig ni Kuya sa akin.

“He what?!” Kuya exclaimed.

“S-sabi niya this time merong daw muliny mawawala. It’s not just a warning. A-alam kong ma-mangayayari yon.” I panicked.

“That bastard! Subukan lang niya at ibabaon ko sa hukay ang buong pamilya niya.” Lolo cursed exuding a more dangerous aura.

“Nagpadala po ng mga bantay ang mga Aragon.” I added.

“Sigurado ka bang mapagkakatiwalaan ang mga Aragon apo?”

“Y-yes Lo. We need to accept all the help we can get. Besides the Aragon and Mondejar is having a feud.” I explained.

“Gusto ko mang tanggihan iyon but I can’t. Lugmok man ang mga Mondejar ay di ko maitatanggi ang kaya nilang gawin. I can’t underestimate the danger they can bring. The celebration however will continue, tadtarin natin ng security ang pagtitipon. Kailangan nating ipakita sa lahat na matatag at okay tayo. Besides, kailangan nating pasalamatan ang mga trabahador at staffs ng hacienda. Our success is because of them.”

Ngumiti ako kay Lolo. He’s right. Kahit na mabagsik si Lolo at nakakatakot, I am aware ba maraming tao ang tumitingala sa kaniya. He’s very passionate when it comes to our people and the hacienda.

Umakyat na ako sa kwarto para magpahinga but Kuya halted me for a minute.

“You know I just want to see you happy. Whatever your decision is, I’ll support you. Malaki ka na.” He kissed my forehead saka umalis na.

Pumasok ako sa kwarto saka ini-dial ko agad ang numero ni Dustin. He answered immediately.

“Dust.” I started.

“Hey ganda.”

“Saan ka na?”

“On my way home.

Malapit

na ako sa

baha

— Shit.“

“Dust? Dust?” I heard a loud noise sa kabilang linya. I heard something crashed.

“Dust!?” Wala paring response. Kinabahan ako. The words of Don Roman flashed back. Please no. I can feep my hands trembling. Lalo na ng mamatay ang linya.

Shit!

  I dialed his number again.      Answer it Dammit!

“I’m okay sorry. May

nagbungguan

sa

harapan

ko.“ Napabuntong hininga ako habang sapo sapo ang aking noo. My God!

“Pinakaba mo ako don!” Narinig ko siyang tumawa ng konti. Then a long silence passed by.

“What is it?” He initiated. I can sense nervousness on his voice.

“Ahm. It’s Dreyfus. Ahm.. he wants to court me.” Kinakabahan kong sabi. Pero alam kong dapat ko itong sabihin sa kaniya. He deserves to know the truth.

“Thank you for being honest to me.” I heard him sighed.

“I like you. Totoo yan. I’m just undecided.‘’ Di ko siya hahayaang manligaw sa akin kung wala akong nararamdaman sa kanya.

“You also like him.” Di ako nakapagsalita.

“Kailangan ko nang bumalik diyan sa soon as possible. May the best man win then.” A heard him chuckle but I know it’s empty. I remained speechless.

“Sige na. It’s late. You have to rest. I’ll text you kung sa bahay na ako. Bye. I love you.” Dagdag niya.

“Okay. Bye Dust.” I replied as ended the call.      Pagkagising ko kinaumagahan ay bumungad sa akin ang isang bouquet ng pulang rosas sa aking table.

Kinuha ito at agad napansin ang card.

Morning. Roses for my beloved Baby.

Napailing ako. Aragon.

Nang bumaba ako ay napaawang ang aking bibig nang masilayan ang sala naming punong puno ng mapupulang rosas. Sa sobrang dami ay aakalain kong pininturahan ng kulay pula ang aming bahay. I saw Mama and Papa ogling the flowers. Pumalakpak pa si Mama habang inaamoy ang mga ito.

I saw Kuya’s brows furrowed as he looked at it then to me. Pati si Lolo ay nakiki usyoso na rin.

“Iba talaga kapag may dalaga sa bahay. Naalala ko nang ligawan mo ako Domeng.” Ika ni Mama kay Papa who just laughed.

Sabay silang lahat na tumingin sa akin.

Hinila ako ni Mama para kulitin at mag interview.

“Kanino to nanggaling Iha? Kay Dustin ba?” He giggled.

I bit my lip.

“Hindi po.” Agad akong tiningnan ni Mama na parang nagtataka kung kanino galing.

“May iba pang nanliligaw sa iyo? Sino?” Tanong ni Papa.

“Clark Dreyfus Aragon.” Banggit ni Kuya kung kaya napatingin ang lahat sa kaniya at pabalik sa akin. No one dared to speak. Hanggang sa narinig ko ang halakhak ni Lolo.

“Wag na kayong magtaka. Uulanin talaga ng ligaw ang apo ko.” Umiiling pa ito habang tumatawa.

“That silly boy.” He added.

Lumipas ang mga araw at ganon palagi ang nangyayari. Flowers, chocolates, gifts, kung ano ano lang ang bumubungad sa araw ko. Pero somehow di siya ulit nagpakita sa akin na pinagtataka ko. Di naman ako nagtanong pa and somehow I have this irritation to what’s happening pero pilit kong ginugol ang oras sa pag aasikaso dahil sa gaganaping party mamayang gabi para sa mga mayayamang haciendero at businessmen. Kaninang umaga kasi ang selebrasyon kasama ang mga trabahador at manggagawa ng aming Hacienda. This time sa isang hotel sa Culasi gaganapin ang party.

I’m wearing a champagne colored dress and light make up lang. Agad akong naglakad papasok sa venue and as expected ay marami ang dumalo. Waiters are serving drinks to our guest. Lumapit ako kina Kuya dahil mag uumpisa na ang programa.

Lolo started the program by thanking everyone and so it goes. My eyes surveyed the surrounding. Nakita ko ang pamilya Aragon sa kabilang side pero wala si Dreyfus. I stilled, bakit ko siya hinahanap? Agad akong napalingon nang may kumalabit sa aking likuran. I smiled when I saw the very dashing Dustin.

“Buti naka abot ka.” Pansin ko dahil mukhang kakarating lang niya.

“Di pwedeng umabsent. Mahirap na baka maagawan.” He chuckled. Minsan talaga napapansin ko na may pagkamatamis din ang dila ng lalaking to.

The night isn’t getting younger habang pinupuno ng palakpakan ang venue dahil sa tagumpay na nakamtan namin. Maraming pagpapakilala at socialization ang naganap. Hanggang sa napagod ako.

A sweet music played at napatingin ako sa kamay ni Dustin na nakalahad sa akin.

“Can I have this dance?” He asked with a smile. Tinanggap ko naman iyon at giniya niya ako papunta sa gitna kung saan may iilang sumasayaw. I saw how others looked at us. He put his hands on my waist at humawak din ako sa kaniyang balikat. As the music plays, our movement were gentle. But I noticed how his eyes remained at me.

“You’re very beautiful.”

“I’m not. Alam mong peke ang lahat ng kagandahang nakikita mo sa akin.” He hushed me.

“You’re beautiful no matter what.”

“Magugustuhan mo parin kaya ako if I’m the same Seff na tatanga tanga at jologs.” Napatawa siya sa sinabi ko.

“If you’re the same Seff siguro di kita nakilala. Everything happens for a reason. And right now I’m happy dahil nakilala kita.” I smiled at his words at tumahimik na kami at sumayaw na lang.

Nakarinig ako ng pagtikhim sa tabi.

“Masyado nang matagal. It’s my turn.” Supladong sabi ni Aragon. He looks fresh and he gave me that badboy prince vibe. Nakita ko ang pag titigan ng dalawa na nangangamoy gulo.

“Mr. Aragon.”

“Mr. Wilson.” They greeted each other. I saw how people looked at us na parang naiintriga.

Inalok ni Aragon ang kaniyang kamay.

Tumingin ako kay Dustin and I saw him smile.

“Sige na nga. I don’t want to ruin this night.” He tapped my back sa naiinis na bumaling kay Aragon at saka umalis.

“Finally. Na solo rin kita.” He wrapped his arms around my waist as he pulled me closer to him. Sapilitan niya ring nilagay ang aking kamay palibot sa kaniyang leeg. Di na ako nag argumento pa dahil nakatingin ang lahat sa amin. Umiwas ako ng tingin.

“Hello. Im here.” Pagpapapansin niya.

“Buhay ka pa pala.” Itinaas ko ang aking isang kilay.

I saw him lick his lips and an amuse smile plastered on his handsome face, wait what?

“Miss me baby?” Pang iinis niya. Bahagya kong hinila ang kaniyang buhok at humalakhak lang siya. Tumingin nalang ako sa malaking bintana at naaninag ko sa labas ang buwan.

“Sorry di ako nakadalaw sa inyo. I wanted to pero kailangan kong asikasuhin ang problemang to para sa susunod wala ng sagabal.” He explained.

Nagtaka naman ako.

“Anong problema?”

“Pinapa imbestigahan ko ang mga Mondejar. Tingin ko’y may kinalaman sila sa pagsunog sa pabrika namin noon at pinlano niya ang lahat. Pinabuksan ko ulit ang kaso… ahmm mo noon.” He stared at me trying to read my expression.

May kinalaman ang mga Mondejar sa sunog? Marami ang namatay noon. At kung totoo man sila ang salarin ay di rin kaduda duda dahil doon nag ugat ang lahat. Kung iisipin ay sila mismo ang nag alok ng tulong sa mga Aragon. Sinadya nilang bigyan ng gamot ang lasong nilikha nila. Tungkol naman sa kaso ko, wala na akong masabi. I need his help totoo yon.

“What ab–”

“Shh. I don’t want to stress you out. Please let’s enjoy this dance. Na miss kita.” I shut me off T naramdaman kong sinandal niya ang kaniyang ulo sa akin. I can feel his breath on my neck.

“Dreyfus.” Suway ko. I heard him chuckle.

Nakita kong nakangiting tumitingin sa amin ang mag asawang Aragon. Nag apiran sina Kuya Anthony at Ate Selena, napailing naman si Drake pero nakitawa na rin sa mga kapatid.

“I love you. I love you so much baby.” Bigkas niya na nagpatibok ng aking puso. I looked at him.

Bumilis kaonti ang ritmo ng musika kaya lumayo siya ng konti sa akin at pinaikot ako sa habang hawak ang ang aking kamay. Mabilis niya akong hinila palapit sa kaniya as he smiled at me with pure admiration on his eyes. And in a swift motion ay nagpalit kami ng pwesto and he hugged me tight.

May narinig akong nabasag na salamin. Napatingin kaming lahat sa bintana na basag na ngayon. I felt Aragon’s weight. He’s getting heavier as leaned on me. Napaluhod kaming dalawa dahil sa bigat niya.

“Drey?” I asked in confusion.

May narinig akong babaeng tumili malapit sa amin. She screamed so loud habang nakatingin sa amin.

I sensed the panick everywhere. Merong iilan ding sumisigaw.

Merong lumapit sa amin. Di ko alam kung sino sino dahil nanatili ang aking mata kay Aragon.

“Security! Halughugin niyo ang paligid! It’s a sniper damn it!” Sigaw ni Kuya Anthony.

Di ko alam pero naiiyak ako. Seeing him in front of me as he caressed my face and smiled.

I raised my hand at doon na nilukob ng takot ang aking sistema. Red.

Just like the roses he gave me these past few days.

But it’s different.

Blood.

He’s bleeding. His back is bleeding.

“May tama siya sa likuran!” Drake exclaimed.

“Ambulance!” Ate Selena panicked as she covered her mouth. Marami ang dumalo sa aming security.

“Drey? Drey!” Tawag ko sa kaniya. My eyes are pooling with tears.

“No! No! Aragon!” Sigaw ko sa kaniya dala na rin ng panick.

“I.. I l-like it when… you c-call me A-aragon.” He smiled. Nakita kong may lumabas na dugo sa kaniyang bibig.

Shit!

“Shut up! W-wag kang magsalita sabi!” Tumangis na ako. I don’t like seeing him this way.

He gently caressed my face.

“I…I l-love you ba-baby.” He gently closed his eyes and his hands fell on the floor.  

Kasabay ng kaniyang huling salita ay ang pagtigil ng kaniyang hininga.

Malamig ang gabi…

Umihip ang hanging amihan sa labas…

    Nakisilip ang bilog na buwan sa tagpong ito…

    Saksi ang mga bituin sa gabing ito…

   

Saksi sila sa pagtangis ko.

May mga bagay sa mundo na di pa man nagiging tuluyang atin, ay mawawala na kahit sa pagitan lamang ng pagpikit mo.  

McK

Chapter 58

Chapter 58

Patuloy ang pag agos ng aking luha habang nakatingin sa kawalan. Matagal prumoseso ang lahat sa aking utak.

The guy broke my heart before, and he breaks it again for the second time and I know sa pagkakataong ito iba na ang sitwasyon.

“Let’s go home.” Yaya ni Kuya sa akin sabay hablot sa aking kamay.

“I’ll stay here. Dito lang ako.” May diin kong sabi. Kuya clenched his jaw, he’s angry pero alam kong pinipigilan niya lang ang sarili.

“It’s been five days at di ka pa umuuwi.”

“Dito lang sabi ako! Ano ba!” I cried as I fired a deadly stare at him.

“You’re not taking care of yourself Seffira! Di ka naman namin pipigilan kong gusto mong manatili dito pero kailang mong magpahinga! Everyone’s worried about you! Ni hindi ka nga makakain at makatulog ng tama!”

“Okay lang ak–.”

“Okay? Gusto mo bang patayin sa pag aalala ang mga taong nagmamahal sa iyo? Lolo is strictly monitored by his nurses, matanda na siya. And Mama is damn worried at di na halos makakain ng tama! Yon ba ang gusto mo!” Sigaw ni Kuya. Agad na lumukob sa akin ang guilt. It’s always been like this. Ano pa ang nagbago? Dati ko pang kakambal ang kamalasan at di ako nito nilulubayan. The people I love suffers a lot dahil sa kamalasan ko. Humikbi ulit ako.

Kuya’s angry eyes turned softer. He kneeled in front of me and caressed my face. Alam kong lubos rin siyang nag aalala sa akin.

“Let’s go home. Babalik tayo rito.” Tumango nalang ako bilang pagsang ayon.

Should I say goodbye?

Nagsimula akong humakbang at yumuko ng kaonti. The sound of the beeping machines is excruciating, ang tunog ay tila paulit ulit sa utak ko na kahit patayin man ito ay patuloy itong tumatakbo sa aking isipan. Kinagat ko ang aking labi sabay hawak sa kamay ng lalaking nakaratay sa higaan. Tubes were around him connecting to various apparatuses to monitor him. Nawawalan ako ng lakas tuwing makikita ko siyang nakapikit at parang mahihimbing na natutulog pero sa pagkakataong ito’y walang kasigiraduhan kung kailan magigising. His pale skin reminds me how life is drifting away from his body. Ayokong isipin ang pinakamasaklap pero di maiwasang maglaro sa aking isipan ang mga tanong na di ko alam kung paano sasagutin.

Kailan ka magigising?

A warm hand pressed my shoulder.

“Magpahinga ka muna Iha. We’ll call you kung magigising siya.” Donya Elena hugged me. Stress and worry is also evident on her face. Tumango naman si Ate Selena sa akin.

“Hiyang hiya na kami Seffie. Kami itong kadugo pero ikaw itong halos di na umaalis dito.” Drake laughed to brighten the atmosphere. I smiled.

Muli kong sinipat ang kaniyang mukha at mahinang tinapik ang kaniyang kamay bago ko ito bitawan. I have to take care of myself para paggising mo ay maganda parin ako.

Agad akong umalis tinunton namin ni Kuya ang daan palabas ng ospital. The moment the sunlight hit me parang nanibago ako sa liwanag na dali nito. It’s funny how light can bring brightness but cannot conceal the darkness entirely. Diretso kami sa sasakyan niya habang merong mga bodyguard na nakapalibot sa akin.

Umupo na ako sa loob ng sasakyan at napatingin sa isang tindhan sa di kalayuan.

’’Saan aabot ang twenty pesos mo?“
Basa ko sa isang tarpaulin. The guy on the picture looks happy. Then I ask myself.

“Ikaw Seffira,

saan

umabot ang paghihiganti mo?“ Bakit di ako masaya? Ilang buhay pa ang masasangkot?

Bahagya kong pinikit ang aking mga mata and the image that happened five days days ago flashed.

Nagkagulo ang venue at nagkalat ang mga naka unipormeng mga guard.

“Libutin niyo ang buong lugar! God damn it!” Galit na bulyaw ni Kuya sa walkie talkie na hawak nito.

Matagal maproseso sa aking utak ang lahat pero ang alam ko ay naiiyak ako habang nakasunod kay Dreyfus na pinapasok sa ambulance. Kumalat ang dugo sa aking kamay at sa aking damit. Beads of sweat is dripping all over my body. Halos di ako makahinga ng maayos. I saw Donya Elena lost his consciousness. Napaupo naman si Don Antonio sa boardwalk habang sapo sapo ang batok. Medics are giving them aid.

Namalayan ko nalang na sa labas na pala kami ng ER. Mula ng pumasok doon si Aragon ay pabalik balik ako sa kinatatayuan. Kasama ko sa labas si Ate Selena, Drake, Aeon, Migs, Kuya, Dustin at ang magulang ni Aragon na pilit na nagpapakatatag. Others are still in the hotel at nag iimbestiga.

“Sa kabilang building daw ang sniper. Tanging ang baril na ginamit lang ang naiwan. Some witness saw the culprit at chine-check na rin ang CCTV. The entire province is searching para mahuli ang gumawa nito.” Kuya Anthony informed us after a phone call.

“S-sino ang may pakana nito?” Histerikal na tanong ng Donya.

“Dito lang sa Antique sa ang totoong salarin! That bastard Roman! Mapapatay ko siya!” Nagngingitngit na galit sa sabi ni Don Antonio.

“We have a hunch rin Don Antonio but we don’t have a proof hanggat di nahuhuli ang hired sniper. For the meantime, we sent people to monitor the activities and whereabouts of the Mondejars.” Kuya spoke.

“That old bastard!” Drake cursed.

Then it slowly dawned in my mind. Napahagulgol ako.

“I-I’m sorry… I’m sorry.” Tumingin sa akin ang lahat.

“What do you mean Seffie?” Aeon asked.

“A-ako. Ako ang m-may kasalanan. Ako dapat ang nabaril. Ako ang target. Galit sa akin si Don Roman. A-ako dapat… h-hindi si Dreyfus.” Namamaos kong sabi. Niyakap naman ako ni Donya Elena na nakikisabay din sa pag iyak.

“It’s not your fault Iha. Sumasayaw kayo ni Dreyfus nang nangyari ang insidente, wala kang kasalanan. Walang may gusto nito maliban nalang sa bwiset na mga Mondejar na iyon!” Don Antonio’s voice echoed the hall.

“And even if my son is aware of it. Pipiilin niya paring sasaluhin ang ang bala para lang maligtas ka. He loves you so much Iha.” Donya Elena cried. Wala akong masabi dahil di ko maalis sa isipan na ako ang dahilan ng pangyayaring ito.

After hours of operation, the doctor informed us about the situation. It was critical. Sa likod dumaan ang bala patungo sa kaniyang kaliwang dibdib. The bullet is centimeters away from his heart. The internal injury is worse though dahil merong mga tissue na nadamage. Naghintay kami ng mga araw dahil sabi ng doktor ay walang kasikuraduhan kung kelan siya magigising. We waited and waited at sa loob ng mga araw na iyon ay di ako lumisan ng ospital. Kuya brought me clothes and other necessities dahil nagmatigas akong di uuwi. Partly because I’m guilty and fucking worried. And now it’s been five days.

Napailing ako at napabalik mula sa aking pagbabalik tanaw. Nang nakarating kami sa mansyon ay agad akong niyakap ni Mama. Pero gayun pa man ay hinayaan nila akong magpahinga. I want to help with the investigation. I want Don Roman to pay for his sins but the most important thing right now is for Dreyfus to wake up.

Dahil na rin sa sobrang pagod ay agad akong nakatulog. The next day, I woke up because of the non stop ring of my phone. Pagod ko itong sinagot without looking at the caller’s name.

“Seffie gising na siya! Dreyfus is awake!” Masayang boses ni Drake na nagpagitla sa akin. Mabilis akong naligo at nag ayos kahit na walang patid na lumuluha ang aking mata. Agad kaming nagpunta sa ospital together with my whole family. Maraming media ang nag aabang sa labas pero wala kaming pinaunlakan dahil sa pagmamadali.

Kinakabahan man ay pumasok ako sa loob ng kaniyang kwarto na hinihingal dahil halos takbuhin ko na ang distansiya. Sa labas ang kaniyang mga kaibigan. I saw everyone smiled full of ease. Sa loob ay napatingin sa akin ang kaniyang pamilya. Bahagya silang natigil sa tawanan at tumingin sa akin. They nodded and excuse themselves. Tita Elena tapped my back for comfort and they left but my eyes are transfixed with the guy looking at me. He is partly lying on the bed na parang nakaupo rin. His eyes feels like it’s so empty as it bore on me.

“A-ahmm…” my mind is searching for words pero parang nagtatago sila dahilang para mapipi ako.

I tried to come closer to him pero nakatingin lang siya sa akin na parang pinakikiramdaman ako.

“H-hi… ahh.. H-how are y-you?” I managed to ask pero nagdaan ang mga segundo ay wala pa rin.

“K-kumusta ang pa-pakiramdam m–.”

“Who are you?” His deep voice is very evident that he’s from a long sleep. But what shook me more is his question.

“It’s me… ahm… S-Seffie.” Garalgal kong sabi.

“Di kita kilala.” Tuluyan akong natigilan.

“ The doctor said I have a temporary amnesia. Can you please call back my family.“ Parang naiirita nitong sabi. Nagsimulang maglabasan ang aking luha kaya tumalikod ako. My chest felt a familar pang of pain. Maybe I’m not that important kaya di niya ako nakilala. Tama. It’s okay as long as he’s fine.

I was about to take a step when he spoke again.

“Sino ka ba? Are you my girlfriend?” Napalingon ako sa kaniya. He looks curious. Binaba ko ang aking tingin.

“A-ahh h-hindi.” Nang inangat ko ang aking tingin ay nakita kong pinasadahan niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa at pabalik.

“Not bad. Are you sure? Niligawan ba kita?” He asked all of a sudden. I looked away with a slight of embarrassment due to the way he looked at me.

“A-ahmm. N-nililigawan pa lang.” Then a sudden light bulb flickered on my mind.

Amnesia? Sa utak iyon ah. Sa pagkaka alala ko ay sa dibdib siya natamaan. Di naman nabagok ang kaniyang ulo. Napaisip ako. Posible ba iyon?

Napaisip ako.

“So kailan mo ako sasagutin? Baby?” Agad akong napatingin sa kaniya at kasabay non ay ang kaniyang pagngisi at nang tumagal ay naging tawa. Agad na kumunot ang aking noo.

“Bentang benta yon ah!” Halakhak niya.

“You’re so unbelievable!’ I fired as I marched towards him whose shoulders are shaking from laughter.

Kinurot ko ang kaniyang binti at sinuntok ko ito together with my overflowing tears.

“Gago ka! Pinag alala mo ako yon pala pinaglalaruan mo lang ako” I sobbed. Tumigil naman siya sa pagtawa at agad akong hinila kaya napaupo ako sa kaniyang kandungan. Nanlaki ang aking mata ngunit wala pa ring tigil ang pag agos ng aking mga luha.

“Ano ka ba! Yung sugat mo baka magalaw.” He didn’t reply. Di ako nakatingin sa kaniya pero ramdam kong tinititigan niya ako. His hand cupped my chin kaya napatingin ako sa kaniya.

“I’m fine. I’m happy walang masamang nangyari sa’yo.” He then hang my loose hair behind my ear. This time he looks serious.

“Gago ka. Ikaw na nga tong nabaril ako parin ang inaalala mo. Next time , don’t do that again.” Matigas kong bilin.

“It won’t happen again but I’m not afraid to risk my life for you.‘’ My heart palpitated. Mix of happiness and sorrow. How can this guy give up his life for me? Love? A scary word it is.

“Magpagaling ka na.” Inirapan ko siya.

“Ouch my chest hurts.” His face looks in pain kaya bumaling ako sa kaniya.

“Saan?!” I nervously asked. Tinuro naman niya ang bahagi ng kaniyang dibdib na may sugat.

“I’ll call the doctor!” Tatakbo na sana ako palabas.

“Wait. Check it first. O-Over here.” Tinuro niya ang parteng masakit at dahil sa kaba ay nilapitan ko siya at ini check ang bahaging iyon. Hinanap ko kung anong meron nang di hinahawakan at nilapit ko pa lalo ang ang aking mukha.

“Saan?”

Naramdaman ko nalang ang mainit at malambot na bagay na dumampi sa aking pisngi.

“There.” He uttered. Nang nilingon ko siya ay may multo ng ngiti ang kaniyang labi.

“Kanina ka p—.” I stopped when I felt his lips claiming mine. His right hand moved my chin a little for more access. His lips moved and a tingling sensation errupted on my system. I couldn’t move but my mouth partly opened kaya agad niyang pinasok ang kaniyang dila. I close my eyes. His tongue seems like a tiny explorer seeking something inside. I can’t help but moan when I feel like there’s some good fairies playing inside my tummy. I heard him groan then our lips parted. I heard my own shallow breathing habang ang namumungay naman ang kaniyang mga mata.

“Damn! You’ll be the death of me!” He said in frustration.

“Nangyari na nga diba?” Nang makabawi ako. He groan again.

“What?” Tanong ko. Then I followed his eyes. Nanlaki ang mata ko nang tumigil iyon sa bagay sa pagitan ng kaniyang mga binti. The hospital gown he’s wearing is thin kaya agaw pansin ang tayong tayo nitong sandata.

“Perv!”

“Ikaw kasi eh! Bakit ang ganda mo.” Napangiti nalang ako sa kaniyang turan. He held my hand at hinalik halikan niya iyon.

“Hanggang ganito lang muna tayo.” He exhaled na parang hirap na hirap. Lilingunin ko na sana ulit ang kaniyang ano pero pinigilan niya ako.

“Don’t. Nahihirapan na ngang sumuko eh. Wag mo nang galitin.” He warned at napatawa nalang ulit ako. We stayed like that until he settled down.

Kinamusta siya ng iilan kaya naman lumabas na muna ako. Leaving the room with their weird stares na para bang may ginawa kaming kung ano kanina.

Umupo ako sa labas ng kaniyang kwarto then napalingon ako sa tabi ng umupo roon si Donya Elena with her kind smile.

“Thank you Iha.” I looked at her with a question. Pinisil niya ang aking kamay.

“Sa lahat. The love you two have cannot be fathom. Saksi ako sa pag iibigan niyo dati at nalulungkot lang ako dahil kinailangan niyong magsakripisyo at masaktan. I’m really sorry dahil wala akong naitulong dati.”

’’Wala ho iyon. Matagal na iyon.“ I assured her.

Then she smiled sadly.

“Sana kaya mo ulit mahalin ang anak ko. I know wala akong karapatan para panghimasukan ang desisyon mo but my son loves you Iha… so much. Nung nawala ka para siyang barkong naglalayag sa kawalan. You’re his anchor, ikaw lang ang may kakayahang magpatigil sa mundo niyo. I don’t want to lose my son.” She cried. Di ako nakapagsalita.

Then I felt something in my hand. Nilagay niyo ito. It’s a silver necklace, panlalaki iyon and I can see bloodstains in it.

“Kay Dreyfus yan. Inalis nila nang inoperahan siya nang nakaraang araw. It’s the first time nahiwalay yan sa kaniya dahil palagi niyang suot.” Pagpatuloy niya pero nanatili ang mata ko sa isang singsing na nakaabit doon.

A teat escaped in my eye.

‘S and D’

Basa ko sa nakaukit sa loob na bahagi nito.

It’s our promise ring. Seven years ago.

Akala ko tinapon na niya. Nanikip ang aking dibdib.

“He never stopped loving you Iha.” She genuinely said at tinapik muli ang balikat at iniwan ako.

Ngayon ko lang nakumpirma.

Di niya ako kinalimutan.

Mahal niya ako.

Tears and tears off they go.

Kinapa ko ang aking phone nang mag vibrate ito.

From: Dust

Marami pa palang naka tenggang mensahe siyang pinadala ngayon ko lang nabuksan dahil walang pagkakataon.

‘How are you? I hope you’re okay ganda.’

Di pwede ang ganito.

Kailangan kong magdesisyon.

Sino?

-McK-