The Secretive Professor (Freezell #7) [Completed]

ice-freeze · 35 chapters · 66,724 words

READER’S GUIDE

•

Reader’s Guide

•

FREEZELL SERIES SEQUENCE

(1st Generation

FIVE BULLETS)

1 . My Possessive Fake Husband [Completed]

a. Partners In Crime (MPFH Side

Story) [Complete

My Naughty Boastful Boss [Completed]

<EDITING

My Impulsive Ex Boyfriend [Completed]

My Stupid Runaway Groom [Completed]

My Short Tempered Husband

ompleted

]

(2nd Generation - EIGHT GRENADES)

The Arrogant Client [Completed]
The Secretive Professor [Completed]
The Distressed Raced [

Completed

]

The Vicious Agent [Completed]
The Indecent Suitor [

Completed]

a. Instances and Chances

(Side Story) [Completed]

The Untamed Actor [Completed]
The Nasty Rancher [On-going]
The Fierce Manipulator [Soon]

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

Freezell #7: The Secretive Professor

Lindzzy Sebastian, mabait, ulirang anak sa mga magulang niya, mapagmahal na kaibigan, hindi marunong lumaban at higit sa lahat inosente sa mga bagay-bagay.

Maayos na sana ang buhay ni Lindzzy kahit pa naghihikahos sila sa pera, ngunit isang trahedya ang bumago ng buhay niya. Kinuha ng isang aksidente ang mga magulang niya mula sa kanya, at sa kalagitnaan ng pagtatangis at pagluluksa niya ay bigla na lamang siyang ibinenta ng kanyang tiya at tiyo sa isang illegal na organisasyon na nagbebenta rin ng mga kababaihan.

Akala ni Lindzzy ay roon na matatapos ang lahat para sa kanya, ngunit sa gulat niya ay may isang gwapo, matipuno, madilim ang awra at mayaman na lalaki ang bumili sa kanya sa halagang isang bilyong piso. Ano ang magiging lagay ni Lindzzy sa kamay ng lalaking ito? Ano ang mga baon na lihim nito na maaaring maka-apekto kay Lindzzy? At paano kung ang taong bumili sa kanya, ay isa palang professor habang siya naman ay isang estudyante? Ano ang kahihinatnan niya?

Freezell Series #7

–

Disclaimer

As a writer, I am not romanticizing/promoting BDSM (Bondage and Discipline, Sadist and Masochist) here in this novel.

Sa mga readers ko, alam kong alam ninyo ang paraan ko ng pagsusulat. In my previous novel, (MSTH series #5, Aeickel and Nigel) the lead actor portrays domination (sadist) but as you read the novel, it wasn’t entirely about domination. There was a story, there was a proper plot. Ang gusto ko lang iparating, give this novel a chance dahil hindi ko naman isusulat ito ng ganito ang storyline at plot, kung hindi ko siya matataguyod ng maayos until the end.

Another thing, my characters in this novel aren’t minors, and warnings were placed before a certain explicit content for the readers to decide whether to push through or not. Lastly, my genre was clearly general fiction, a mature story at that, don’t expect tweetums and ‘teeny kilig’ parts.

THANK YOU SO MUCH! HAVE A NICE DAY AHEAD.

Mayora 🥀

PROLOGUE

FREEZELL SERIES #7

“SIRRRRRRRRR!” Hatak-hatak ako ni Jice habang hinahabol namin siya na ngayon ay naglalakad patungo sa faculty.

Lumingon siya saka matamis na ngumiti sa amin. “Yes?”

“Birthday po ni Lindzzy ngayon, Sir. Hindi mo po ba siya babatiin?” Tila gusto ko nalang hatakin si Jice dahil sa ginawa niya. Gusto kong mabaon sa lupa at gusto kong maglaho nalang sa paningin niya.

Sumilay ang mas nakakahalinang ngiti sa mga labi niya, ngunit alam kong sa likod ng ngiting iyon ay may nagkukubling ekspresyon.

“Happiest birthday, Ms. Lindzzy Sebastian,” bati niya sa akin saka inilahad ang kanyang kanang kamay tanda na nais niya akong kamayan.

“GIRL! AYAN NA, BINATI KA NA NI SIR! JUSKO GETLAKIN MO NA ANG KAMAY!” Pamimilit sa akin ni Jice.

Nangingimi akong iniabot sa kanya ang kamay ko, at nang magtagpo ang mga kamay namin at mga mata, ay tila dumaloy ang bolta-boltaheng kuryente sa katawan ko na animo isa itong poste ng kable ng kuryente.

“T–Thank you po, Sir.” Wika ko saka mabilis na hinatak ang kamay kong mahigpit niyang hawak.

“You will always be welcome, Ms. Sebastian,” sagot niya sa akin at lumitaw pa ang maliit niyang dimples sa magkabilang pisngi dahil sa pag-ngiti niya.

“Jice, tara na!” At mabilis kong hinatak si Jice palayo sa mga mata niyang namataan kong animo nagbabaga sa kakaibang emosyon.

“BAKIT ngayon ka lang?” Halos manginig ang tuhod ko sa napakalamig na tinig na iyon na bumungad sa akin pagpasok ko ng pintuan ng bahay na tinutuluyan ko.

“G–Ginawa namin ’yong chapter two ng thesis sa bahay ni Jice,” garalgal ang tinig na sagot ko sa kanya.

“Wala akong pakialam kung anong ginawa mo. Ang gusto ko, umuwi ka sa oras na ibinilin ko!” Sigaw niya saka mabilis na tumayo sa sofa at nagsimulang maglakad palapit sa akin.

Parang nanginginig ang katawan ko sa unti-unti niyang paghakbang papalapit. Parang gusto ko na lamang maging tuod. Parang ninanais ko na lamang na maging manhid upang hindi na siya magkaroon ng epekto sa katawan ko.

“Sir—”

“How many times do I have to fucking tell you never call me Sir when we are in this house?” Ramdam ko ang tigas at lamig ng bawat salitang binitiwan niya sa akin.

“H–Hindi na mauulit,” nanginginig na tugon ko dahil tuluyan na siyang nakalapit sa akin at ako naman ay napasandal na sa nakasaradong pinto.

“Forgiveness is for the weak. You’ve been such a naughty woman lately. Let me punish you the way I want to, Lindzzy.”

“P–Please.”

Nauubusan na ako ng salitang maaari kong sabihin. Hindi ko na rin alam kung ano ba ang ipinagmamakaawa ko sa kanya.

“Please what? Being naughty and mischievous should never be in your vocabulary. You were born to please me, Lindzzy. Now, obey me.”

Mabilis niya akong hinapit saka ako sinagibsib ng mapusok at mapaghanap na halik. This is him. This is his other side. Hindi alam ng iba ang totoong siya. Hindi alam ng iba kung anong kaya niyang gawin….. at kahit kailan ay hindi nila malalaman.

I’m Lindzzy Dew— Sebastian and he’s……

…

THE SECRETIVE PROFESSOR.

–

One

PLEASE READ!!!: SERIES ITO, 7TH BOOK AT THAT, ALTHOUGH MAY SARILING STORY AT WAKAS. KUNG GUSTO MO TALAGANG TUMALON DITO DAHIL NA-ENGGANYO KA SA TITLE, I SUGGEST NA BASAHIN MO MUNA ANG SERIES 5 AND 6 KASI ANG MGA CHARACTERS NA NARITO AY BUHAT DOON. SALAMAT! PARA HINDI KA NA RIN MAGSISI AT MAGULUHAN.

[WARNING! R-18]

LINDZZY

Nakatayo akong nakatali sa isang animo life size dartboard habang nakapiring. Ramdam ko ang higpit ng tali sa mga paa ko, maging ang mga lamig ng posas na nakabigkis sa mga kamay ko.

“Naugthy ones should be punish,” he huskily said as he started touching my naked body.

No, he’s not touching my naked body by his bare hands, he’s actually using a feather like vibe that gives chill down to my spine.

“I–I’m sorry. Hindi ko na uulitin—” I didn’t get to finish what I was about to say because he placed his index finger in my mouth that made me sucked it. I couldn’t control myself when he’s near me, and when he’s giving pleasure to my body.

“Sorry is never, and will never be enough. Alam kong alam mo ’yan,” he said as I felt that feather traveling to my core. I couldn’t say anything because it was so ticklish that sends shiver to my being.

I stiffened when I felt him touch my breast with his hand— no, I didn’t just stiff, I also felt the quivering of my system. This was the first time he touched me with his bare hand. He never did it before. We had sex before but he never touched me. He only likes penetrating me. This one was totally different.

“Ahhhhh….” I couldn’t help myself but moan while his finger was still in my mouth, gently pulling and pushing it through.

I could only arc my body with his hand giving glorious massage to my breast. I couldn’t do anything with this ties and handcuffs on. I want to touch him, I want to feel him, but his number one rule…. is to never touch him. Whatever I feel, whatever I do, I should never touch him while he’s doing me.

His hand that was fondling my breast suddenly replaced by a warm, wet and soft thing. I guess it was his mouth. I then again arc my body to give him more access, to make him know that I am enjoying his joyful mouth in my mound. He’s driving me crazy with the way he pleasures my body.

The feather like thing that was in my core, was now replace by a sticky and cold spread. He loves exploring my body with different tools and foods. He told me that it gives him the satisfaction of tasting me with different flavors. I loved him for this. I gave everything I have for this pleasure.

“Ohhhhh….” I moaned as I felt the cold spread being rubbed at my core and his hot breath in my ear.

“I want to fuck you so hard that you’ll forget doing your school assignments,” he murmured so seductively that made we want to kiss those lips.

While he’s rubbing me that cold spread, I felt his lips gently nip my earlobe. As I always say, I couldn’t do anything but moan and move my body insanely. I want to touch this man, I want to feel him too, I want to kiss him, I want to taste him, but he never permitted me…. not even once.

“I…. love…. you,” I said as I bend my body closer to his.

Nooooo! He’s still wearing his clothes on! I could feel it. He’s still totally covered.

“I want to play with you until you get sore, I want to fuck you until dawn, but we both have our own classes tomorrow,” he whispered as I felt him distance himself from my body.

“W–Where are you going?” I don’t like the tone of my question.

“Taking off my clothes so I could bang you in any position I wished to,” he replied that gave me so much excitement. His words, his moves, and his every to action, gives me chill and an undefineable feeling inside of me.

I felt his hand suddenly removing my right handcuff. As I thought that he was ready to let me go, he only guided my hand in his dick. This was so damn new! This was the first time I ever held this huge thing.

“Hard?” He teasingly said that made me nod. “Stroke it, Lindzzy. Make it harder.”

As if his words were like magic words, I held his dick and gently stroke it, just like those of pornographic videos that my classmates were watching.

“Damn…..” He moaned, then he brushed his hand in my hair and pulled it gently. “This is the first time but you’re so fucking good in pleasing my little chief,” he complimented. Am I really insane for taking that as a compliment that made me so flattered?

I then again held his dick tighter as it was getting bigger and harder.

“C–Can I taste it?” I hesistantly asked. I, then again felt his warm breath in my ear.

“No, Lindzzy. You were being punish, how can I give you a reward?” He huskily said. “Soon, I’ll let you taste it. I’ll fuck your mouth and cum in it, but not now. I love seeing you so desperate to touch me, feel me, and taste me. Let that excitement be hidden for now.”

I want to protest, but I know, I can never protest– I can never go against his wants. He’s the leader, the commander, and the player. I’m only a mere support that would give him everything he asked for.

When I thought that he’s done pleasuring my core, he removed my hand in his dick and suddenly penetrated my womanhood so hard that made me want to cry.

“Fuck, Lindzzy! You’re so fucking tight!” He said as he aggressively started moving in and out.

“Ahhh…. Sir–” I didn’t get to finish my sentence because he fucked me harder. I could only scream in pain and in pleasure.

“JICE!” Agad naman itong napalingon sa akin at napangiti nang makita ako.

“Hay bruha, kanina pa kita hinahanap. Beastmode nanaman ang mahal na reyna,” wika niya sa akin nang makalapit na siya. Ang pinatutungkulan niya ay ang professor namin sa Children’s Literature na si Ma’am Lapid.

“Hayaan mo na Jice, importante naman ay nakapagpasa tayo ng mga pinapapasa niya,” sagot ko saka ngumiti sa kanya.

“Alam mo bru, lagi kang iniimpakta ng teacher na ’yon dahil ang ganda mo, pero parang wala lang sa’yo. Kung ako ’yon? Sinagot ko na ’yon. Dalas kang ipahiya kahit wala ka naman ginagawa,” nakaismid na wika sa akin ni Jice. Sa aming dalawa, ako ang mas matanda ngunit siya ang palaban.

Jice Saavedra is my only friend. We’re both taking up Bachelor of Elementary Education. She’s 21 and I am 24. Late akong nakapag-kolehiyo kaya’t ngayong taon pa lamang ako magtatapos kung papalarin. Walang gustong kumaibigan sa akin. They always say that I’m the most beautiful pushover they ever met. Ayaw sa akin ng mga tao dahil iniisip nila na pagpapanggap lamang ang pagiging mahinhin ko. People tend to hate someone different from them.

“Kung papatulan ko naman siya, ako ang mahihirapan. Hindi ko pwedeng salungatin ang isang prof, dahil baka mapag-initan pa ’ko,” bulong ko at bigla na lamang akong niyakap ni Jice.

“Minsan hindi ko alam kung maaawa ba ’ko sa katangahan at kabaitan mo, o magiging masaya dahil nagiging submissive ka sa mga desisyon ko,” tumatawa niyang wika bago ako inilayo.

“Sira ka—”

“Isa pa ’yan. Sa edad mong bente kwatro, sira lang ang alam mong mura, samantalang ako halos yata lahat nasasabi ko,” saka pa siya nagmake-face sa harap ko.

’“Alam mo namang—”

“Oo na. Sa apat na taon nating pagiging magkaibigan alam na alam ko na hindi ka nagmumura at hindi ka makasat. Minsan napapaisip ako paano tayo nagkasundo,” tila loka-loka niyang wika.

“Saan pala ang susunod nating klase?” Pag-iiba ko ng usapan namin.

“SocSci122,” iyon lang ang tanging isinagot ni Jice ngunit tila na ako binuhasan ng malamig na tubig. “Kaso sa lab daw tayo magkaklase kasi nirerenovate ’yong room ni Sir dahil naanay raw yata,” dagdag pa niya na parang hindi na pumasok sa isip ko.

“Maaari bang hindi na ako pumasok? Medyo hindi talaga maganda—”

“Ambisyosa ka bru! Kapag alam mong si Sir ang prof natin bigla kang nagkakasakit. Sa lahat ng may gusto kay Sir, ikaw lang ang may ayaw na nakikita siya. Sira ba ’yang ulo mo?” Pagsermon niya sa akin kaya’t mabilis na lamang akong napayuko.

Sinabi ko kay Jice na may gusto ako sa kanya dahil iyon naman ang totoo.

“Hindi naman. Masama lang talaga—” hindi ko na natapos ang sinasabi ko dahil hinatak na lamang akong bigla ni Jice patungo sa lab room kung saan idadaos ang klase namin sa kanya.

Nang makarating na kami nang silid ay agad kaming tumungo sa likuran ni Jice dahil puno na ang mga pangharapan na upuan. Kapag siya ang prof, halos lahat ng mga estudyanteng babae ay nagsisiksikan sa harap para lamang matitigan siya ng malapitan. Hindi ko sila masisisi, masarap talagang pagmasdan ang maamo niyang mukha…. ngunit mas masarap sanang titigan ang ibang aspeto ng mukhang iyon.

Lihim akong napailing sa idinikta ng utak ko na iyon. Hindi ko iyon dapat iniisip.

“Good morning BEED-4D!” Nakangiti niyang bati sa amin nang makapasok na siya ng lab.

Nagtama ang mga mata namin at hindi ko maialis ang mga mata ko sa mga mata niyang animo nanghihigop ng atensyon. Those eyes are worth craving for.

“GOOD MORNING SIR!” Bati ng lahat, at ang ibang nasa harapang babae ay kakikitaan ng pagkakilig sa kanya. He’s only 26, hindi na ako magtatakha.

“Maupo na kayo and then we’ll proceed with the reporting of social issues,” wika niya sa amin na agad namang ikinatalima ng mga mga kaklase ko.

“Haaaay, ang gwapo talaga ni Sir, tapos parang ang bango pa niya, at parang ang sarap!” Bulong ni Jice sa tabi ko na nagpapinid ng mga labi ko.

“Tumigil ka nga dyan. Ikaw talaga kahit kailan,” saway ko sa kanya kahit ang totoo ay nais kong sumang-ayon sa itinuran niya dahil alam ko rin naman sa sarili ko na iyon ang totoo.

“Please students, occupy the vacant seats in front of you bago kayo magsiksikan dyan sa likod,” pukaw niya sa atensyon namin na para bang ako ang pinatutungkulan niya.

Agad naman naglipatan ang mga kalalakihang estudyante sa harap at tanging kami na lang ni Jice ang narito sa likurang bahagi.

“Ms. Saavedra, occupy the vacant seat in front of you,” pukaw niya sa atensyon ni Jice. Kahit na ayaw akong iwan ni Jice ay napilitan tuloy siyang lumipat. Naiwan akong mag-isa sa likuran.

Ang lab room kasi na ito ay animo call center room na may mga cubicle per chair. Hindi kayo magkakarinigan ng katabi mo unless dumungaw siya sa’yo. Speech lab siya.

“Now, group one prepare your presentation. Sa likod ako mauupo para marinig ko kung sapat na ba ang lakas ng boses ninyo at kung readable ang visual presentations ninyo. No looking at the back, makinig sa mga reporters,” wika niya saka naglakad patungo sa gawi ko na sobrang ikinakaba ko.

Sinadya niya ba ito? Iba ang kabog ng dibdib ko. Ibang iba lalo na sa unti-unti niyang paglapit.

Humatak siya ng isang monoblock at ngayon ay katabi ko siya at nasa iisa kaming cubicle.

“S–Sir,” agaw ko sa atensyon niya dahil sobrang lapit niya sa akin at natatakot akong makita kami ng ibang estudyante.

Inilapit niya ang mga labi niya sa tainga ko saka bumulong dito. “I want to taste you right now, naugthy chick,” he huskily said that quickly froze me for a moment.

Alam na alam ko ang ibig niyang sabihin doon. Alam na alam ko dahil hindi lang niya ngayon ginawa sa akin ito.

“H–How?” Bulong ko pabalik sa kanya.

Ngunit imbes na sumagot ay bigla na lamang siyang ngumisi sa akin. Kinuha niya ang bag ko at pinatong ito sa kandungan ko, saka niya ipinasok ang kamay niya sa skirt na suot ko. I’m wearing my field study uniform na three inches above the knee ang tabas. It looks like that he was ready for this.

He pulled and lowered my undergarment to access my womanhood. I don’t know how, but I’m starting to get wet.

“So much ready for me?” He murmured.

Nailagay ko ang kamay ko sa mga labi ko dahil natatakot akong kumawala ang malakas na ungol ngayong naipasok na niya ang isa niyang daliri sa loob ko.

“Uhmmmm….”

“Finger fucking you in public was my favorite,” he whispered.

Sinasabayan niya ang malakas na pagsasalita ng reporter kaya’t kung nasa malayo ka, hindi mo maririnig ang binubulong niya kahit na close room pa ito.

Now tell me, how can I control myself in front of……..

…

The Secretive Professor, Aeidan Lex Freezell– Ricafort……. my husband.

Two

LINDZZY

“K–Kakain ka ba dito o sa school ka na mag-aagahan?” Tanong ko sa kanya habang kasalukuyan siyang nag-aayos ng necktie niya.

Napalingon siya sa akin saka ngumisi. “Aren’t you going to ask me if I want you as my breakfast?”

Naramdaman ko ang pag-iinit ng mga pisngi ko dahil da itinuran niyang iyon. Iba ang nagiging kabog ng dibdib ko sa tuwinang magsasalita siya ng mga bagay na hindi ko inaasahan.

“B–Baka tanghaliin ako sa klase ko,” kabadong sagot ko dahil kilala ko si Aeidan. Ano man ang sabihin niya, siguradong gagawin niya iyon ng walang pag-aalinlangan. Sa halos mag-aanim na buwan naming mag-asawa ay napagtanto ko na iyon.

“I’m just kidding Lindzzy. Masyado kang kabado,” sagot niya sa akin saka lumapit sa akin at hinawi ang hibla ng buhok ko patungo sa likod ng tainga ko.

“P–Papasok ka na ba?” Tanong kong muli nang bahagya na siyang lumayo sa akin. Sa bawat dantay ng kamay niya sa katawan ko ay animo ako nakukuryente na hindi ko malaman.

“Yeah. May morning class ako,” sambit niya saka lumapit sa kakalutong sinangag. “As much as I want to eat you— I mean the foods you cooked, kailangan ako ng maaga sa school.”

“G–Ganoon ba? Sige. Mag-iingat ka,” wika ko saka muling itinuon ang paningin ko sa niluluto kong ulam na babaunin ko sa eskwela.

“Lindzzy, be home before 8pm or else alam mo na kung anong mangyayari sa’yo. Don’t take my words as a joke, alam mo kung anong kaya kong gawin,” may himig pangbabantang wika niya bago siya muling lumapit sa akin at ginulo ang buhok ko saka tumalikod na.

Mahirap hulihin ang ugali ni Aeidan, but he was never childish. His personality is just between the sadist Aeidan, and the cheerful Aeidan…. definitely no in between.

Nang maka-alis na siya ay napasandal ako sa ref at napailing. Sa tuwing nasa paligid ko si Aeidan ay tila ako tensyonado, kahit na hindi naman dapat. Nagiging iba lang naman ang trato sa akin ni Aeidan kapag hindi ko nasusunod ang mga utos at nais niya. Hindi ko naman sinasadyang hindi sundin ang mga iyon, nagkakataon lang na may iba pang nagiging dahilan upang hindi ko iyon masunod.

Siguradong maraming nagtatakha kung paano kaming nagkakilala ni Aeidan at kung paanong sa isang iglap ay naging mag-asawa kami. Hindi maganda ang aming simula, at hindi ko rin masasabi na maganda na ang aming kasalukuyan.

“Lindzzy, hindi na namin kayang tustusan pa ang pag-aaral mo. Hindi na rin namin kayang bayaran pa ang mga utang na iniwan ng magulang mo. Kahit anong kayod at part time pa ang gawin mo, hindi no’n magagawang bayaran ng sabay-sabay lahat ng bayarin natin. Aral-aral pa kasi,” litanya sa akin ni tiyang Naning, kapatid ni Nanay.

“Pasensya na po kayo tiyang, nataon lang po talaga na bayaran ng tuition ngayon,” nakayuko kong wika. Narito pa naman ang mga kasugal nila ni tiyong Osel, kahit paano ay nakakaramdam ako ng hiya.

“Paano kasi Naning, noon ko pa sinasabi sa’yong ipagbili nalang natin ang batang iyan kina Waldo, hindi mo naman ako pinakikinggan. Wala na rin naman siyang silbi, wala na rin naman ang magulang niya, ano pang gagawin niya? Mas makakabuti kung pare-pareho nalang tayong makinabang sa kanya,” sabat ni tiyong Osel sa amin saka padabog na ibinagsak ang kaldero ng kanin na lalo kong ikinayuko.

Anim na buwan pa lamang mula nang mamatay ang Nanay at Tatay ko sa aksidente. Nahulog sa bangin ang jeep na sinasakyan nila. Mag-aangkat lang dapat sila ng gulay sa Mountain Province. Sinawing palad sila dahil maulan ng madaling-araw na iyon.

“Ibibigay ko na lamang po sa inyo ang swe-sweldohin ko mula sa tatlong trabaho ko huwag ninyo lamang pong maisipan na gawin sa akin iyon,” halos may pagmamaka-awang wika ko. Hindi ko kayang lumaban sa kanila o sa kahit na sino. Hindi sa natatakot ako, kung hindi dahil ipinamulat sa akin ni Nanay na laging pinagpapala ang nagpapakababa.

“Alam mo kasi Lindzzy, kung magpapabenta ka nalang kay Waldo, magiging tiba-tiba tayong pareho. Una, hindi ka naman no’n ibebenta sa malulugi ka. Siguradong tataasan ni Waldo ang benta sa’yo dahil maganda ka, maputi, makinis, at higit sa lahat mukhang masarap,” pakikialam sa usapan ni Fredo. Anak-anakan nina tiyang at tiyong.

“Papasok na po ako,” pagpapaalam ko sa kanila. Hindi ko nalang pinansin ang sinabi ni Fredo dahil natatakot ako sa paraan ng pananalita niya. Ilang beses ko na rin kasi siyang nahuhuli na iba ang klase ng tingin sa akin mula nang dito ako tumira.

“Iyong sweldo mo, huwag mong kakalimutan. Ipambabayad ko ’yon kay manang Lourdes, nasa sisenta mil pa yata ang utang ng Nanay at Tatay mo roon,” paalala ni tiyang Naning na ikinatango ko na lamang. Lagi akong nagbibigay ng pera pang-abot kay manang Lourdes ngunit tila hindi nababawasan ang pagkaka-utang ko.

Lumabas ako ng bahay at agad sumakay ng motor upang tumungo sa trabaho ko. Tuwing ganitong maggagabi ay nasa burger machine ako at doon nagtitinda.

Nang makapwesto na ako ay agad kong isinuot ang uniporme ko at ang apron. Naglilinis ako ng lutuan nang may humintong magarang sasakyan sa harap ko.

“Hi miss, pwedeng magtanong?” Wika ng isang matipunong lalaki na may hikaw sa kaliwang tainga. May kagwapuhan ito ngunit hindi sapat para mahumaling ako.

“Ano po iyon?” Magalang kong wika.

“Saan dito ’yong Serendra Village? Nalito na kasi ako sa waze,” pahayag nito. Mabilis ko namang itinuro ang hinahanap nila dahil nasa kabilang kanto lamang iyon.

“Mag-iingat po kayo,” wika ko nang magpaalam na ito.

“Lex, sa may kabila pa palang kanto,” wika noong lalaki sa taong nasa loob yata ng sasakyan na bahagya kong naaninagan. Gwapo siya, mas gwapo sa lalaking kumausap sa akin. Hindi ko na iyon pinansin at bumalik na sa pagtatrabaho.

Lagpas hating gabi na nang makauwi ako sa bahay at sumalubong sa akin ang nagkalat na gamit ko sa harap ng bahay.

“T–Tiyang,” wika ko sa taong nasa harap ng pinto.

“Dalhin mo ang mga gamit mo, ipinagbenta na kita kay Waldo. Pumalo ng sampung libo ang talo ko sa mahjong, pasensyahan nalang tayo. Hindi naman kasing laki ng ibibigay mo ang ibinigay ni Waldo. Dadaanan ka rito ng tauhan niya, sumama ka kung ayaw mong malintikan ka lalo sa akin,” tanging winika nito bago ako pinagbagsakan ng pintuan.

Umaagos ang luha na sinalansan ko ang mga gamit ko. Hindi ko alam kung bakit kailangan akong maparusahan ng ganito. Wala naman akong inagrabyadong tao sa dalawampu’t apat na taon ko rito sa mundo.

Buhat ko ang mga gamit ko nang may humintong van sa harap ko at agarang bumukas ang pinto noon. “Lindzzy Sebastian? Sakay.”

Wala akong nagawa nang hatakin ako ng tatlong kalalakihan at sapilitan isinakay ng van. Tahimik lamang ako sa loob ng sasakyan, kahit ang mga paghikbi ko ay tahimik lamang dahil natatakot akong baka kung anong gawin nila sa akin kapag nakuha ko ang atensyon nila.

Huminto kami sa isang malaki at magarang tila bulwagan. Ibinaba ako ng mga kalalakihan at dinala sa isang silid.

Sumalubong sa akin ang mukha ni Waldo na kilala sa barangay namin na nagbubugaw ng mga babae.

“Ang ganda mo talaga Lindzzy,” wika nito saka pinasadahan ang kabuuan ko.

“P–Parang awa mo na Waldo, huwag mong gawin ito. Ako na ang magbabayad ng ibinigay mo sa tiyang ko,” pagmamaka-awa ko at lumuhod pa.

“Kahit mamatay ka kakatrabaho, hindi mo mababayaran iyon sa akin. Kaya magbihis ka na, nasa banyo ang susuotin mo. Ayusin mo ang sarili mo para pareho tayong maging masaya ngayong gabi. Malaki ang kikitain ko, at mas malaki ang sa’yo,” malademonyong wika nito bago lumabas ng silid.

Nanginginig akong pumasok ng banyo at nang makita ko ang damit na ipinasusuot sa akin ay halos bumaligtad ang sikmura ko. Wala na akong itatago sa kasuotan na ito.

Sa huli ay sapilitan kong isinuot ang damit dahil may taong nagwawala sa kabila ng pinto at pinilit akong palabasin dahil raw oras na ng bidding. Takot ang bumalot sa akin kaya’t nagpatianod na lamang ako sa sitwasyon.

Ngayon ay nakaupo ako sa isang magarang upuan habang pinagpyepyestahan ng ilang kalalakihan ang mga bahagi ng katawan ko na nakabalandra sa harap nila.

“ANG ATING PRODUKTO SA ARAW NA ITO,” wika niyong lalaking may hawak ng mikropoko saka itinuro ako. “BATA, MAKINIS, MAGANDA, AT HIGIT SA LAHAT… NAPAG-ALAMAN NAMIN NA ISANG BIRHEN!” Bigla na lamang nagsigawan ang mga kalalakihan dahil sa itinuran ng lalaki.

“AKIN NA ’YAN!” Sigaw ng isang lalaki na malaswang nakatingin sa akin. Hindi ko mapigilan ang panginginig ko. Hindi ko mapigilan ang takot na nararamdaman ko.

“STARTING PRICE, ONE MILLION PESOS!” Nanlaki ang mata ko sa narinig kong iyon. Hindi ko inaasahan na ganito kalaki ang presyo ng isang gaya ko.

“FIVE MILLION!” sigaw nang isang lalaking puro gintong alahas sa katawan.

“SIX MILLION!” sigaw naman nang isang matandang tila hinuhubaran na ako sa klase ng tingin.

“SIX MILLION GOING ONCE… GOING TWICE… GOING—”

“ONE BILLION,” agad napalingon ang lahat sa baritonong tinig na iyon na pumailanlang sa buong bulwagan.

Mataman itong nakatingin sa akin ngunit hindi mo ito kababakasan ng pagnanasa o ng kahit ano. Blangko lamang ang mga mata nitong nakatitig sa akin. Tila hinahalina ako ng mga mata na iyon, at tila ito nakakalasing. Pamilyar siya sa akin….

“MR. WHOEVER YOU ARE, SHE’S ALL YOURS!” Sigaw ng announcer saka ako hinatak patayo at kinaladkad patungo sa lalaking bumili sa akin.

“Erase all her transactions and history in this field, kung gusto ninyong makuha ang isang bilyon mula sa akin,” walang emosyong wika niya saka ako hinatak palapit sa kanya. Nakahapit ang mga kamay niya sa bewang ko at pakiramdam ko ay nais bumigay ng mga tuhod ko sa kakaibang pakiramdam na ibinibigay ng simpleng pagdantay ng kamay niya sa balat ko.

“No worries boss. Besides, wala naman iyang history and transaction sa amin. First time niya rito,” sagot ng lalaki sa taong nakahapit sa akin.

“Good,” tanging wika nito saka ako hinatak paalis ng lugar na iyon.

Narating namin ang isang pamilyar na sasakyan saka niya ako pinasok doon.

“Wear this,” wika niya sa akin saka hinubad ang suot niyang tuxedo at inabot sa akin.

“S–Sorry po…. pero sana hindi ninyo po ako gawan ng masama—”

“Hindi ko ugaling mamilit ng taong ayaw,” malamig na tugon niya sa akin saka sinimulang paandarin ang sasakyan.

Nakarating kami sa isang napakarangyang bahay. Bumaba siya saka ako pinagbuksan ng pinto at iginiya papasok.

Nang makapasok na kami ay lumuhod ako saka ko kinuha ang atensyon niya dahil nakatalikod siya sa akin. “K–Kahit po habang buhay ninyo akong alilain ay gagawin ko para makabayad po sa ginastos n’yo, huwag n’yo lamang po akong gagawan ng masama parang awa n’yo na,” ramdam ko ang panginginig ko dahil sa pagmamaka-awa. Naglalandas na ring muli ang mga luha sa mukha ko. Natatakot ako para sa sarili ko. Ngayon lamang ako natakot ng ganito.

Imbes na sumagot ay lumapit siya sa akin saka iniluhod ang isa niyang tuhod upang magpantay kami saka hinawakan ang baba ko at iniangat ang ulo ko upang magtama ang mga mata namin. “I don’t expect anything from you lady. If you can’t satisfy me in bed, that’s fine with me. Just one rule…. always obey me.” Tila nakakahalina ang tinig at mga mata niya… na wala sa sariling napatango ako. “Good. Now, take a shower. Pakakainin muna kita.”

Agaran kong sinunod ang sinabi niya.

Matapos kong makaligo ay tumuloy ako sa mesa ng kusina kung saan ay naghihintay siya.

“Maupo ka,” utos niya na agad kong sinunod. “I am Aeidan Lex Freezeell– Ricafort. 26 years old,” pagpapakilala niya ng sarili niya sa akin saka iniabot ang kamay niya.

“L–Lindzzy Dew– Sebastian. 24,” sagot ko saka agarang kinuha ang kamay niya. Muli ay ito nanaman ang mga boltahe ng kuryente sa katawan ko dahil lamang sa simpleng pagdampi ng mga palad namin.

“Good, not a minor.” Nakangisi niyang wika na lalong nakapagpahalina sa akin.

“M–Maaari po ba akong magtanong?” Kinakabahan na wika ko.

“Anything.”

“A–Ano pong balak ninyo sa akin?”

“Don’t you feel any attraction towards me?” Nabigla ako sa itinanong niya. Hindi niya sinagot ang tanong ko at ito ako ngayon, gimbal sa iwinika niya.

Ang pinaka hindi magandang katangian na mayroon ako…. ay hindi ako marunong magsinungaling. Kung magsisinungaling man ako ay agad akong mahuhuli.

“A–Attracted po,” utal na sagot ko na bigla na lamang niyang ikinangiti.

“So honest. I feel the same way too Lindzzy,” turan niya sa akin. Nakaramdam ako ng kakaiba sa dibdib ko sa simpleng pagtawag lamang niya sa pangalan ko.

“Ano pong—”

“I will only take you kapag pinakasalan mo na ako. We will get married by tomorrow,” napamulagat ako sa sinabi niyang iyon dahil hindi ko mapaniwalaan ang narinig ko.

“Paano—”

“Only rule…. always obey me. Kapag kasal na tayo, ipakikilala ko ang totoong ako.”

Aeidan Lex Ricafort….. was my bidder, my buyer. He owns me.

Three

LINDZZY

Naglalakad kami ni Jice ngayon patungong cafeteria. May baon naman ako, siya lang ang wala kaya’t bibili na muna siya.

“Anong baon mo bru?” Tanong niya sa akin habang kapwa kami nakapila.

“Sarsyadong isda. Nasisira na kasi ’yong mga kamatis sa ref— I mean sa bahay kaya ayon nalang ang iniluto ko,” wika ko sa kanya saka ibinaling sa iba ang mga mata ko. Baka mahalata pa ako ni Jice. Hirap na hirap talaga akong magsinungaling.

Walang alam si Jice sa kung ano man ang sitwasyon ko ngayon. Walang alam si Jice na hindi na ako nakatira kina tiyang Naning, at mas lalong wala siyang alam na kasal na ako kay Sir Aeidan. Sa apat na taon naming magkaibigan ni Jice, ito pa lamang ang mga natatanging lihim na naitago ko sa kanya.

“Mabuti at hindi ka na binubungangaan ng tiyang at tiyong mong pinaglihi yata sa parrot,” wika niya habang naghahanap ng kakainin sa menu. Mabuti at hindi na siya nakatingin sa akin.

“Wala naman na silang rason para pagsalitaan ako,” tugon ko sa kanya.

Natapos makabili si Jice at ngayon ay patungo kami sa open auditorium para doon kumain. Ayaw ko kasing kumakain sa cafeteria gawa ng mga maraming mata na laging animo inuusig ang pagkatao ko.

Inilabas ko ang mga pagkain na baon ko at binuksan naman ni Jice ang mga orders niya.

“Yaaaaahhh! Jane si Sir Aeidan, oh!”

Agaran kaming napatingin ni Jice sa sigawan na iyon, at natagpuan namin si Aeidan na naglalakad patungo….. sa gawi namin? Hindi ko alam.

“J–Jice, lipat nalang tayo sa open field,” mabilis kong pinagsasara ang binuksan kong mga baon ko.

“Aba baket?” Mataras na wika ni Jice. “Sila lang ba ang may karapatan na tumili-tili kay Sir Aeidan? Hala sige, makikitili tayo,” kahit kailan talaga si Jice mahirap siyang pigilan dahil wala yata sa bokabularyo niya ang nagpapadaig.

“Tara na kasi,” saka ko pinaglalagay sa paperbag ko ang mga tupperware.

“SIR AEIDAN!” Parang gusto ko biglang manliit nang biglaan niyang sinigawan si Aeidan na tila dito yata talaga ang tungo sa amin.

“Sira ka talaga Jice!” Bulong ko saka napayuko dahil bigla na lamang nagtama ang mga mata namin. “Mag-cr muna ako, bahala ka muna dyan,” wika ko saka nagsimulang humakbang paalis.

“Ms. Sebastian,” tila ako binuhusan ng nag-yeyelong tubig sa tigas ng tinig na iyon.

Lumingon ako at nakita kong mataman siyang nakatingin sa akin. “Y–Yes Sir?”

“Go to my office now. Ikaw ang gusto ni Mrs. Lapid na ipapadala para sa SocSci fest,” pirmi ang tonong wika niya sa akin.

“P–Pwede po bang maglunch muna ako?” Kabadong wika ko. Ito yata ang unang beses na hindi ako agad sumunod sa sinabi niya.

“In.my.office.now,” tila nanginig ang buong sistema ko sa itinuran niyang iyon. Hindi ko malaman kung ano bang uunahin ko ngayon, ang kalam ba ng sikmura ko, o ang galit ni Aeidan.

Sa huli ay pinili ko ang galit ni Aeidan dahil mas matindi ang dadanasin ko kung hindi ako susunod sa kanya. Mabuti na lamang at ako lang yata ang tanging nakapansin ng pagbigat ng mga salita niya dahil wala namang naging ibang reaksyon mula sa paligid namin.

Tinalikuran na niya kami saka nagpatiuna sa paglalakad at ako naman ay nagpaalam kay Jice.

“Kwentuhan mo ’ko, ha? Alam mo naman si Ma’am Lapid, peborit na peborit ka. Tatamaan na sa’kin—”

“Hep. Sabi ko sa’yo hayaan mo na ’yon. Kaya ko pa naman pagpasensyahan,” nakangiti kong wika sa kanya. “Aalis na ’ko. Pakibantayan mo muna ’yang pagkain ko,” tukoy ko sa paperbag na iniwan ko bago sumunod kay Aeidan.

NANG marating ko ang opisina niya ay nakaupo siya habang may hawak na ruler sa mga kamay.

May sariling opisina si Aeidan dahil siya ang chairperson ng Research and Extension ng unibersidad.

“A–Akala ko po Sir narito si Ma’am Lapid,” kabadong wika ko dahil iba ang talim ng mga tingin niya sa akin ngayon. Idagdag pa na nakagat siya sa pang-ibabang labi niya na lalong nagpapakabog ng dibdib ko.

“State my only rule Lindzzy,” ang mga katagang iyon ang hindi ko ninanais na marinig. Ang mga katagang iyon ang isa sa senyales na may sakunang parating para sa akin.

“A–Always obey you no matter what,” utal na sagot ko sa kanya.

“Lock the door behind you,” matalim pa rin ang tingin na wika niya sa akin. Agad akong tumalima at ini-lock ang pintuan na kinasasandalan ko. “Now come here.”

Mabagal na paghakbang na ginawa ko. Nakakaramdam nanaman ako ng kaba dahil sa paraan ng pananalita niya. Hindi nanaman siya ang Aeidan na mahal ko, hindi nanaman siya ang Aeidan na ninanais kong masilayan sa araw-araw. This is his other personality, the sadist one.

Nang tulayan na akong makalapit sa kanya ay tumayo siya mula sa kinauupuan niya saka hinapit ako.

“S–Sir,” tanging nasabi ko dahil nakakadarang ang klase ng pagtitig niya sa akin.

“Sir? Shouldn’t you be saying sorry by this moment for refusing me a while ago?” Madiin na wika niya saka hinigpitan ang hawak sa bewan ko.

“N–Nagugutom lang po talaga ako. Patawarin n’yo po ako,” utal na sagot ko dahil iba na ang nararamdaman ko sa paraan ng paghawak niya sa akin.

“Nagugutom din ako. Let me eat first,” at bigla na lamang niya akong sinunggaban ng halik.

Halik……. sa anim na buwan na pagsasama namin, ngayon ko lamang nalasahan ang labi niya, ngayon ko lamang nalaman kung gaano ito kalambot at katamis, ngayon ko lamang naranasan ang paggalaw nito sa mga labi ko.

“Uhmmmmm…” Napakawalan ko ang ungol na iyon dahil hindi ko alam kung saan ako kakapit. Hindi ko siya maaaring hawakan. Mas lalo lamang iyong magpapalala ng sitwasyon.

Lumayo siya sa akin saka ako iniupo sa mesa. “Kung alam ko lang ganito kasarap ang mga labi mo, I should’ve kissed you sooner,” nakangisi niyang wika sa akin.

“H–Hindi ko po alam ang dapat kong sabihin,” nawala ang talim ng tingin niya sa akin saka napangiti dahil sa itinuran kong iyon.

“I want you now, Lindzzy. Get undress,” matatas na wika niya saka tuluyang lumayo sa akin.

Ngayon ay hindi na ako nakakaramdam ng takot at panginginig, bagkus ay nakakaramdam na ako ng hindi maipaliwanag na pakiramdam na gagawin namin ito dito sa mismong opisina niya.

[WARNING! R-18]

Habang nakaupo sa mesa ay isa-isa kong inaalis ang butones ng suot kong uniporme, habang siya ay may nakaka-akit na tingin lamang na ipinupukol sa akin.

“You love my punishment, aren’t you?” Sambit niya nang tuluyan ng mahantad sa kanya ang dibdib ko.

Kinuha niya ang bra ko na hinagis ko lamang sa kung saan saka niya kinuha ang mga kamay ko at dinala ito sa likod. Doon ay itinali niya ang mga ito gamit ang bra.

“S–Sir!” Naibulalas ko dahil bahagya niyang sinanggi ng kamay niya ang tayong tayo kong dunggot.

Imbes na mairita sa pagsinghal ko ay natawa pa siya at marahas na inalis ang pang-ibaba kong kasuotan. Wala na….. wala na akong kahit anong suot. Tanging mga mata niya ang gumagapang sa kabuuan ko ngayon.

“I love your curvs, I like you breasts and nipples, I like your womanhood that easily gets wet with just a simple stare from me,” he teasingly said as he pulled his drawer and get something from there.

It was a jar of chocolate spread.

“S–Sir, wala po akong pampaligo,” kabadong wika ko dahil nahihinuha ko na ang binabalak niya.

“I do have,” nakangising wika niya.

Hindi na ako nakapagsalita, bagkus ay minasdan ko na lamang siya sa mga ginagawa niya.

Binuksan niya ang garapon saka ito inilapag sa tabi ko. Akala ko ay magsisimula na siya sa nais niyang gawin ngunit muli lamang niya akong sinunggaban ng halik.

Muli ay nalasap ko ang mga labi niyang matagal niyang ipinagdamot sa akin. Napapikit ako sa sarap ng paraan ng paghalik niya. Nakakahalina. Nakakadarang. Ang mga halik na ito ay sapat para madala ako patungo sa ikapitong kalangitan.

Nang maramdaman kong kumakatok ang dila niya ay iniawang ko ang mga labi ko upang tuluyan itong makapasok. Doon ay tila isang mangangaso ang dilang iyon na gumalugad sa bibig ko. Hindi ko alam kung saan ko hinugot ang lakas at tapang na loob na makipag espadahan ng dila sa kanya.

“Ahhhhhhh…..!” Kumawala ang ungol na iyon dahil bigla na lamang niyang kinagat ang pang-ibabang labi ko. Ramdam kong napangiti siya dahil sa naging epekto ng ginawa niya sa akin na iyon.

Nais kong magprotesta nang maramdaman kong lumayo siya sa akin. Minulat ko ang mga mata ko at natagpuan ko siyang nakangising nakatitig sa akin.

“You liked it. You’re craving for me,” tila punong puno ng tiwala sa sarili niyang wika sa akin. It looks like he was satisfied by just merely looking at me.

Sasagot na sana ako ngunit bigla siyang kumuwit ng palaman mula sa botelya saka ito ipinahid sa kanang dunggot ko.

Halos mabaliw ako sa sarap at tanging pag-igtad lamang ng katawan ang nagawa ko dahil sa ginawa niya. He’s sucking my nipples together with the spread.

“Ahhhhh…. S–Sir,” tanging nasambit ko dahil nawawalan nanaman ako ng paglalabasan ng nararamdaman ko. Hindi ko nanaman maikapit sa kahit na saan ang mga kamay kong nakatali sa likod ko.

As I thought that he left my nipple, I saw him looking a my womanhood full of lust. I could sense him craving for it.

“Damn. You’re so fucking wet. I could see your juices,” kalmado ngunit mapanganib niyang wika sa akin.

Napaigik ako nang sa isnag iglap ay nasa loob ko na ang isang daliri niya….. thrusting in and out of me. Nakakabaliw. I could only arc my body in pleasure.

“Sir….. Ahhhhh…”

“Beg, Lindzzy. Beg!”

“P–Please Aeidan….. please do me,” nagmamaka-awang wika ko. Hindi ko alam kung anong tapang ang ginamit ko upang masabi iyon.

“Do what Lindzzy?” He replied as he continued thrusting his finger inside me. He wants me to beg, he wants to torture me, he wants to punish me, and he wants me to crave for more.

“P–Put your thing unto mine.”

“But I want to fuck you with these fingers, wouldn’t that be enough?” He asked so teasingly as his every thrust became faster and drove me crazy.

“P–Please Aeidan…. I’m begging you. I want your huge cock,” kung ano man ang nag-udyok sa akin na sabihin ang mga salitang iyon…. ay hindi ko alam.

“You’re getting naughtier and naughtier each day, Lindzzy.” He said as he then placed a set of spread on my womanhood.

He kneeled in front of me and placed both of my feet in his shoulder.

“Aeidan!” I exclaimed as he gently slapped my womanhood.

He laughed and stare at mine again. “So fucking juicy, so damn attracting. I will tongue-fuck this womanhood of yours. I will bang this thing. I will make it crave for me. I will make this thing sore. I will definitely make it so wet to be easily penetrated,” he said as he placed his mouth in my womanhood. He nipped, he sipped, he sucked, and he bit it. I don’t know what to do. I don’t know how to arc my body anymore. This pleasure is such a torture in my whole system!

“Ahhhhhhhhhhh……” A loud moan came out. I couldn’t hold it back. I couldn’t do something to suppress this feeling. “A–Aeidan I’m cumming……..!”

I thought he would let my cum out, but I was wrong…. as when I was about to cum, he immediately pulled his mouth off my womanhood.

Pinahiran niya ang mga labi niya saka tahasang naghubad sa harapan ko. Napapikit ako sa kahihiya nang muling nagtagpo ang landas namin ng kanya. Matatas ang pagkakasaludo nito sa akin.

Hinatak niya ang isa kong paa saka inilagay sa balikat niya habang ang isa naman ay nakapalupot sa bewang niya. Walang sabi-sabi itong biglang marahas na pumasok sa akin.

“Fuck, Lindzzy!” He exclaimed as he banged me hard….. so hard that the pleasure was mixed with pain.

“Ahhhhh….. Aeidan!”

“I will definitely preserve this tightness!” He said as he continued penetrating me with all his might.

“A–Aeidan…..” I’m really cumming this time.

“Ohhhhhh……” He made his final blow as I felt his warm juices inside my womanhood.

HINDI pa ako halos nakakarecover nang lumabas ako ng opisina niya. Hindi ko alam kung bakit, ngunit tila walang nakapansin sa akin na nagtagal sa loob.

“Bruuuuu!” Sigaw ni Jice na papalapit na sa akin.

“Mamaya na lamang ako magkwento,” pag-iwas ko sa kanya saka nagpatuloy sa paglalakad habang nakayuko.

Habang daan ay bigla na lamang aking may nakabunggo na naging sanhi ng pagkaka-upo ko sa semento.

“Shit! Sorry Miss,” anang baritonong tinig. Nag-angat ako ng tingin at napamulagat ang mata nito nang makita ako. “S–Shit. Ang ganda mo.”

Mabilis akong tumayo. “Pasensya ka na. Hindi rin kasi ako nakatingin sa dinaraanan ko,” paghingi ko ng paumanhin dito.

“No, Miss. Ako talaga ang may kasalanan, pasensya ka na. By the way I’m Shawn,” saka ito nag-abot ng kamay sa akin at ngumiti.

Kinuha ko ito at ngumiti rin. “Lindzzy.”

“What a nice name,” wika niya saka halos hindi na binitawan ang kamay ko.

“Ah, Shawn—”

“Oh, sorry,” wika niya saka hinayaan na akong mabawi ang kamay ko.

“Aalis na ’ko,” nakangiting paalam ko.

“Wait. Anong course mo?”

“BEED.”

“BSME naman ako. Kapag hindi pinalad na sa mechanical engineering, magme-mekaniko nalang siguro,” pagbibiro nito na ikinatawa ko.

“Sige Shawn, may klase pa kasi ako,” paalam kong muli.

“See you the soonest, Lindzzy.” Sagot nito saka naglakad na rin palayo.

Habang naglalakad ako ay nanginig ako dahil makakasalubong ko si Aeidan na walang emosyon ang mga matang nakatitig sa akin.

Huminto ako nang magkatapat na kami. “S–Sir. Nagkabungguan––”

“I don’t care about that Lindzzy. As long as you will only have sex with me.”

–

BDSM po ang tema nito kaya don’t expect na magiging smooth lang ang sexual contents nito unlike sa previous series. More vulgar words and explicit contents po ito. Salamat.

Four

LINDZZY

“Hindi ko talaga alam kung tanga ka, tatanga-tanga, o ganda lang ang panlaban,” pa-ismid na wika sa akin ni Ma’am Lapid dahil nalaglag ko ang mga handouts na pinadadala niya sa akin. Siya naman ang may dahilan kung bakit hindi ko ito nasalo dahil pahampas niya itong inabot sa akin.

“Pasenya na po kayo,” nakayuko komg turan saka isa-isa kong pinulot ang mga ito.

“Puro ka pasensya, nakasanayan mo na laging sabihin ’yan. Hindi mo ba kayang tanggapin na tanga ka—”

“MA’AM SOBRA NA ’YAN!” Napatayo ako dahil sa biglaang pagsigaw na iyon ni Jice. Noon pa siya nagtitimpi kay Ma’am Lapid sa mga ginagawa nitong pang-iinsulto sa akin, at ngayon ay mukha hindi na niya napigilan.

“ABA SAAVEDRA! SINO KA PARA SIGAWAN AKO!?” Napatayo na si Ma’am Lapid mula sa office chair niya at dinuro si Jice.

“Jice, please huwag ka ng sumagot,” bulong ko kay Jice at hinawakan ko siya.

“HUWAG SUMAGOT!? SUMOSOBRA NA ’TONG TEACHER NA ’TO! MAGKASING EDAD KASI KAYO AT MAS MAGANDA KA SA KANYA KAYA G NA G SA’YO!” Ipinagsigawan pa talaga niya iyon kaya’t narinig din ng ibang teacher dito sa faculty.

Totoong kaedad ko si Ma’am Lapid, ngunit dahil isa siyang guro kaya’t iginagalang ko siya.

“MATALAS TALAGA IYANG DILA MO SAAVEDRA! SISIGURADUHIN KONG BABAGSAK KAYO NG KAIBIGAN—”

“NARINIG N’YO PO ’YON MGA MA’AM AT SIR?” Saka pa tumingin si Jice sa mga teacher sa faculty at ako ay walang tigil sa kaka-awat sa kanya. “BALAK YATANG MAGIC-KIN NI MA’AM AMANDA LAPID ANG GRADES NAMIN NI LINDZZY AT SIGURADO NA SIYANG BABAGSAK KAMI!”

“Jice, please tumigil ka na,” hirap na hirap na kontrol ko sa kanya. Natatakot akong maapektuhan nito ang pagtatapos namin kung sakali.

“MAGIGING GURO KAYONG NATURINGAN TAPOS GANYAN ANG MGA ASAL NINYO!” Saka kami muli nitong dinuro ngunit biglang kumawala si Jice sa akin at dinuro rin si Ma’am Lapid na ikinamulagat ko.

“IKAW NGA GURO KA PERO WALA KANG MODO! ASAL KALYE KA PA! TAMA BANG SABIHAN MO NANG GANOON ANG ESTUDYANTE MO!? HELLO MA’AM, SASABIHIN KO LAHAT SA DEAN ANG GINAWA AT GINAGAWA MO KAY LINDZZY!!” Damang dama ko ang gigil ni Jice kaya’t hinatak ko siya palabas ng faculty.

“Tama na!” Sigaw ko sa kanya nang tuluyan na kaming makalabas at makalayo. Nagpupuyos pa kasi siyang sugurin si Ma’am Lapid.

“Kung ikaw bru, papayag ka na lagi ka nalang ginaganon ng demonyita na ’yon, pwes ako hindi. Masyado ka ng maraming sakit na pinagdaraanan para dagdagan pa niya! Great escape mo na nga sana ’tong eskwelahan mula sa problema tapos eepal siya!” Nanginginig sa galit si Jice kaya’t hinatak ko siya at niyakap. Hinaplos ko rin ang buhok niya. Naramdaman ko na yumakap din siya sa akin.

“Habang tumatanda kasi tayo, napagtatanto natin na hindi lahat ng laban ay dapat suungan, hindi lahat ng pagtatalo ay dapat mong ipanalo. Minsan mas nakakahigit na nakakaluwag ng kalooban ang pagpaparaya,” wika ko sa kanya na tila ikinakalma niya. “May magiging balik din sa kanya ang mga ginawa niya sa akin.”

Kumalas sa akin si Jice at biglang napangisi. “Sakto, lingon ka sa likod mo, magiging good mood ka,” biglang wika niya kaya’t napalingon ako at nakita ko si Aeidan na papalapit sa amin.

“G–Good afternoon po,” bati ko saka yumuko.

“Good afternoon,” bati niya pabalik.

“Saan punta mo Sir?” Nagulat ako sa pag-uusisa ni Jice. Hindi naman niya ugali ang ganyan.

“Magtitingin ng mame-meryenda sa cafeteria,” sagot naman niya.

Nag-angat ako ng tingin at nakita ko ang nakangiting labi niya. Ang mga labing masarap hagkan dahil sa kalambotan at katamisan–– napailing ako dahil sa iniisip ko.

“Sakto Sir! Nai-stress ako, pwede ka po ba naming samahan ni Lindzzy—”

“Jice!” Pigil ko sa kanya.

“Sure,” mas pinalawak niya ang ngiti niya at nagpatiuna na sa paglalakad.

Hindi ko alam kung gusto kong malapit siya o hindi. Hindi ko talaga alam ang nangyayari sa akin sa tuwinang ramdam ko ang presensya niya na nasa paligid.

Nang marating na namin ang cafeteria ay naupo kami sa pang-apatang mesa. “Ako na po ang oorder, Sir. Chill lang kayo ni Lindzzy dyan,” biglang wika ni Jice saka tumungo sa counter. Gusto ko siyang pigilan dahil hindi ko na mawari ang tingin na ipinupukol ni Aeidan sa akin ngayon.

“I like that uniform of yours. Kapag iyan ang suot mo, iba agad ang nasa isip ko,” mahinang bulong niya ngunit sapat na upang marinig ko. Suot ko naman ang student teacher uniform ko na hakab sa katawan ang kurba ng blouse at skirt na three inches above the knee. Mahaba kasi ang mga bihas ko sa height na 5’7 kaya’t nagmumukhang maiksi ang palda.

“B–Baka may makarinig sa atin—”

“I want to tear that uniform of yours and see your naked top,” putol niya sa akin saka niya pinadaanan ng dila ang pang-ibabang labi niya.

“A–Aeidan,” may pagpigil sa tono ko ngunit hindi ko rin sigurado.

“Kapag iyan ang suot mo, I wanted to fuck you from behind and bang you as hard as I can. Penetrating you that way would be heaven,” kinakabahan ako. I think he was verbally having sex with me right here… right now… at this moment… at this cafeteria.

Lalo akong kinakabahan dahil dumadami na ang tao dito sa cafeteria at napagtitinginan na rin kami. Iba ang karisma ng isang Aeidan Lex Ricafort…. na kahit ang isang gaya ko ay nabighani niya sa loob lamang ng iilang buwan naming pagiging mag-asawa.

“D–Dumadami na po ang tao.”

“Just simply imagining your wet, tight, and juicy spot, could really easily give me a boner,” patuloy pa rin niya. Iba ang ngisi niya at paraan ng pagtingin. Animo sa paraan na iyon ay inaangkin na niya ako sa imahinasyon niya. Iba ang dating sa akin. Wari ba ako nalulunod sa pagnanasa sa kanya, at sa kasabikan sa mga bagay na iniisip niya. Unti-unti na yata akong nagiging mahalay dahil sa kanya.

“HERE’S YOUR ORDER MA’AM AND SIR!” Nagpapasalamat ako dahil dumating na rin sa wakas si Jice dala ang mga binili niya dahil kung hindi ay baka tuluyan na akong nadala ng imahinasyon ni Aeidan sa kung saan….. patungo sa lugar na kami lang ang may alam.

NAGMAMADALI akong bumaba ng sinakyan kong motor dahil malapit nang mag-alas otso ng gabi. Tiyak na makakagalitan nanaman niya ako.

Pagpasok ko ng pinto ay halos atakihin ako sa puso dahil bumungad sa akin si Aeidan na may makinang na hikaw sa kanang tainga at nakangisi sa akin.

“Ginabi ka,” napakunot ang noo ko dahil hindi ang tipo ni Aeidan ang ngingisi sa akin at saka ako sasabihan lamang ng ganoon.

“KUYA! NILOLOKO MO NANAMAN SI LINDZZY!” Napalingon ako sa pinanggalingan ng boses at nakita ko si Aeiryn na naka-apron pa.

“Tsk. Kj,” wika ni Aeignn. Tama, si Aeignn nga itong nasa harap ko.

Triplets sina Aeignn, Aeiryn at Aeidan, ngunit tinuturing nilang panganay si Aeignn.

“N–Nasaan po si Aeidan?” Tanong ko nang maibaba ko ang gamit ko sa sofa.

“I asked him to buy some ingredients,” at halos kumabog ang dibdib ko sa sumagot na iyon. It was tita Aeickel. Their mother. Hindi mo iisipin na isa na siyang ina dahil mas iisipin mo pang isa siyang mayamang bachelor ng bansa dahil sa wangis niya. Mas gwapo pa siya sa mga anak niyang sina Aeignn at Aeidan kahit na babae siya at nasa early 50’s na.

“H–Hindi po kayo nagpasabi na darating kayo, nakapag handa po sana ako,” nakayukong wika ko.

“It’s okay Lindzzy. I and Aeiryn can manage,” wika ni tita Aeickel saka nilapitan ako. “Can we talk?” Agaran akong binundol ng kaba at napatango.

Nakarating kami sa swing sa garden namin at kapwa naupo roon.

“A–Ano po iyon?”

“I won’t ask how are you doing because as what I can see, mukhang nahulog ka na sa anak ko,” wika nito sa akin saka mapait na ngumiti.

Tama nga ang mga narinig ko ukol sa kanya, magaling siyang bumasa ng mga tao.

“H–Hindi ko po napigilan ang sarili ko. Hindi ko po kayang hindi mahulog sa gaya niyang––”

“Sadista?” Napatayo ako sa swing at napatutop sa bibig ko. Hindi ko alam….. wala akong alam na alam ni tita Aeickel ang isa pang katauhan ni Aeidan.

“P–Paano ninyo pong nalaman?” Hindi makapaniwalang tugon ko.

Hinawakan ni tita Aeickel ang kamay ko saka ako muling iginiya paupo. “He’s my son. Alam ko kung ano siya, although it wasn’t in my expectation na makukuha niya ang karakter na iyon ng Daddy niya,” muli ay nagulat ako sa binulalas ni tita Aeickel.

“Ganoon po si tito Nigel!?”

Muli ay mapait siyang ngumiti at tumango. Ginagap niyang muli ang mga kamay ko at tumingin sa akin. “Please Lindzzy, change my son just like how I changed his father. Alam kong kaya mo. Sa dami ng mga babaeng dumaan sa kanya, na tanging ako lamang ang nakakaalam, ay ikaw lamang ang pinakasalan niya bago niya kinuha.”

Hindi na ako nagtatakha na maraming alam ukol sa amin si tita Aeickel. According to the brief information I got from Aeidan, nagpapatakbo ng isang agent organization ang Mommy niya.

Tumango ako at ngumiti sa kanya. “Pipilitin ko po. Makakaasa po kayong hindi ko siya susukuan.”

Pasado

alas dyes na rin ng gabi nang umalis sina tita Aeickel, Aeignn, at Aeiryn dito sa bahay. Sa ngayon ay naghuhugas ako ng mga plato habang si Aeidan ay nasa sala at nanonood.

Nasa malalim akong pag-iisip nang makaramdam ako ng mga brasong pumalupot sa bewang ko kasabay nito ay ang mainit na hininga sa batok ko. Ito nanaman ang kauna-unahang beses na ginawa niya sa akin ito. Gaya ng sinabi ko, hindi niya ako hinahawakan….. noon.

“Lindzzy,” tila ginapangan ako ng kilabot sa simpleng pagtawag niyang iyon sa akin.

“P–Po?”

“May ginawa sa’yo si Amanda? Narinig ko ang mga kwento kanina sa faculty,” aniya saka ako pinihit paharap.

“W–Wala po,” sagot ko nang magkaharap na kami ng sobrang lapit at naibaba ko agad ang tingin ko.

“You’re lying, Lindzzy.”

Kinabahan ako sa paraan ng pagkakasabi niya noon. Tila ba may nagawa akong malaking kasalanan.

“Hindi—”

“And I hate liars,” dagdag pa niya saka hinawakan ang baba ko saka itinaas. “I will let her taste the comeback of what she did to you. She dared to punish my belonging without my consent, then I will give her what she wants,” saad niya saka binitawan ang baba ko at lumakad palayo.

“Hindi na kailangan Aeidan. Hayaan na natin—”

Napahinto siya sa paghakbang paalis kaya’t napahinto akong magsalita. “My only rule Lindzzy…. my one and only rule,” wika niya nang hindi lumilingon sa akin ngunit sapat na upang balutin ako ng kilabot. Nasalungat ko nanaman ang kagustuhan niya.

“S–Sorry.”

“No forgiveness. Be at our bedroom after washing those,” tanging sinabi niya saka na niya ako tuluyang iniwan sa kusina.

At the back of my mind, there was excitement, fear and the undefineable feeling of mine for him. I love Aeidan Lex Freezell– Ricafort, that’s for sure….. ngunit natatakot ako na baka mas may isisidhi pa ang nararamdaman ko…. at iyon ang hindi ko maipaliwanag na pakiramdam na mayroon ako. Natatakot akong mabaliw sa kanya, dahil ngayong hulog na ako, paano kung hindi pala siya handa para sa pagsalo? Paano na ako?

PAPASOK na sana ako nang maalala ko ang pantali ko ng buhok na galing pa kay Nanay na alam kong naiwan ko sa kwarto. Mabilis akong tumungo roon.

Naabutan ko si Aeidan na nag-aayos pa lamang ng buhok niya. Wala siyang klase ng maaga kaya ayos lang kahit tanghaliin siya.

Ang tagal ko nang naghahanap at nagkakalkal ngunit hindi ko pa rin makita ang panali.

“Ah, Aeidan, napansin mo ba ’yong panali ko ng buhok?” Pang-iistorbo ko sa kanya at lumingon siya sa akin nang nakangisi.

“Are you pertaining to this?” Saka niya itinaas ang kamay niya kung saan nasa pala-pulsuhan niya ang panali ko.

“B–Bakit na sa iyo ’yan?” Saka ako lumapit sa kanya at balak ko sanang kuhanin ito ngunit pinakataas niya ang kamay niya kaya’t hindi ko maabot. Nasa 6 flat yata si Aeidan.

“You don’t remember, Lindzzy?” Tila nang-aasar na wika nito sa akin. “You must have forgotten how did this thing end up in my pulse because of the pleasure I gave you last night,” dagdag pa niya na ikinapula at ikina-init ng pisngi ko.

“P–Please Aeidan. Malelate na ’ko,” wika ko sa kanya ngunit bigla na lamang niya akong hinapit.

“You must have really went insane last night by the way I pleasured your tits and spot with my tongue, for you to easily forget how did I end up wearing this,” pagpapatuloy niya na tila nais talagang i-paalala sa akin kung ano nanaman ang ginawa niyang pag-eeksperimento sa katawan ko kagabi.

“Aeidan oras na,” maiyak-iyak kong wika dahil terror ang prof ko sa unang subject.

Bigla ang tila pagseryoso ng mukha niya saka inilapit ang mukha niya sa akin ng malapit na malapit na halos wala na kaming pagitan at iisang hangin na lamang ang hinihinga.

“Mrs. Lindzzy Sebastian– Ricafort, sa akin ka lang may karapatang matakot, umiyak, at kabahan. Ako lang ang may karapatan na magparamdam sa iyo ng mga bagay na iyon at wala ng iba. You belong to me, sa akin lang.”

Aeidan Lex, you’re making it harder for me not to get insanely inlove with you.

–

SANA BINASA NINYO ANG DISCLAIMER KO SA PREVIOUS PART. SALAMAT.

Five

LINDZZY

Ito ako ngayon at nakikipagpilitan kay Jice na makipagpalit siya sa akin ng makeup classes para sa trigo. Napakaswerte niya dahil puro BEED ang kasama niya samantalang ang akin nahalo sa mga CEA.

“Bakit kasi nagpahuli-huli kang bumunot?” Taas kilay na wika nito sa akin.

Ngumuso ako saka sumagot. “Alam mo naman ayokong nakikipagsiksikan sa maraming tao,” pagpapaawa ko.

80+ students kasi kaming tinamaan ng makeup classes na iyon. Umattend kasi ng 3month seminar ang prof na ’yon sa labas ng bansa kaya ito kami ngayon, araw-araw may makeup classes sa kanya. Ang masama lamang sa schedule ko, bukod sa may kahalo, 7pm-8:30pm class ang akin. Makakagalitan na ako lalo ni Aeidan nito.

“Kahit na ba. Napakapalad ko dahil sa tuwing may klase kami, kasabay no’n ang klase ni Sir Aeidan sa ibang section sa katapat na room. Libre silay ka sana bru, mapait ka, e.” Sinasagad niya pa ang pang-aasar sa akin talaga.

“Nakakainis ka na Jice!” Singhal ko sa kanya ngunit tinawanan lamang niya ako ng tinawanan.

“Joke lang ikaw naman. Gustong gusto ko talagang makipagpalit sa’yo, alam mo naman na push na push ako sa’yo kay Sir, kaso alam mo naman na may sakit si Mommy, ’di ba? Kapag gabi ako ang nakatokang magbantay sa kanya dahil papasok ng trabaho si kuya,” malungkot na pahayag niya at doon ko naalalang stroke patient nga pala ang Mommy niya at ang Daddy niya naman ay sumakabilang bahay ayon sa kanya. Ang kuya Jico niya ang tumataguyod sa kanila.

Hinawakan ko ang kamay niya at ngumiti sa kanya. “Kapag kailangan ng pambili ng gamot sasabihan mo ako, ha? Marami na akong naitatabi ngayon,” turan ko na ikinangilid ng luha niya.

“Kaya hindi kita maipagpalit sa piso, pati na rin kapag may umaaway sa’yo gusto ko agad umbagan dahil hindi nila alam gaano ka kabuting tao,” madramang turan niya na ikinailing ko lamang.

“Ang mga tao, nakakapagsalita sila ng mga hindi maganda sa isang tao dahil hindi nila ito kilala. Hindi ba ang mga aso tumatahol kapag may hindi pamilyar na taong lalapit sa kanila?” Sunod-sunod na pagtango ang ginawa niya.

“Kaya push talaga ako sa’yo para kay Sir Aeidan. Isipin mo, si Sir Aeidan gwapo, matalino, mabait, palangiti, wala kang maipipintas, ikaw naman ay maganda, matalino, mabait, hindi ka nga lang palakaibigan dahil ikaw ang inaayawan, pero perfect match na kayo.”

Kung alam mo lang Jice, asawa ko na ’yang lalaking ipinapares mo sa akin.

Gusto ko sanang ituran ngunit hindi ko itinuloy. Ayoko rin na may maka alam na mag-asawa kami ni Aeidan dahil maaaring maging mali at masama ito sa mata ng iba kahit na pa nasa hustong gulang na kami.

“Sira ka. Hayaan mo, kapag nabihag ko si Sir, sisiguraduhin kong ikaw ang unang makakaalam,” pagbibiro ko dahil baka mahalatang nagsisinungaling ako.

“Sinong bibihagin mo?” Tila nanginig ang lahat ng dapat manginig sa akin sa narinig kong tinig na iyon.

Napalingon ako at nakangising mukha ni Aeidan ang sumalubong sa akin.

“Ikaw—” agaran kong tinakpan ang bibig ni Jice dahil siguradong ilalaglag niya ako ngayong nasa harap na namin si Aeidan.

“W–Wala po Sir. Nag-aasaran lang po kami ni Jice,” utal-utal kong tugon sa kanya saka alanganing ngumiti.

“Do you have a crush on someone Ms. Sebastian?” Bigla ang pagbabago ng awra niya na hindi ko alam kung ako lamang ang nakapansin. Nawala ang mapang-asar na awra na kanina ay nangingibabaw sa kanya.

Biglang kumawala sa akin si Jice. “MERON PO SIR! MERON NA MERON!” Binundol ako ng kaba sa pinaggagawa ni Jice.

Nasasabihan ko si Aeidan na mahal ko siya kapag nasa mundo kami na malayo sa katotohanan, ngunit kapag nasa maayos akong sitwasyon, tila nauumid ang dila ko at hindi ko masabi ang mga katagang iyon.

“Is it me?” Kaming tatlo ay kapwa napalingon sa nagsalitang iyon.

“Shawn!” Agad akong napalingon kay Aeidan na tila wala lang ang ekspresyon sa mukha.

“Anong ginagawa mo sa COEd building Mr. San Joaquin?” Tanong ni Aeidan dito sa hindi ko maipaliwanag na tono.

“Aayain ko kasing mag-lunch ’tong si Lindzzy,” sagot niya kay Aeidan na animo hindi ito isnag guro para sa kanya. “Papayag ka naman ’di ba Lindzzy? Tsaka nakita ko ang schedule ni Mr. Fajardo, kasama kita sa class niya ng 7pm,” wika nito saka ngumiti pa sa amin.

“Is that true?” Parang ayokong lumingon sa nagtanong na iyon. Pakiramdam ko nagtataksil ako kahit wala naman akong ginagawa.

“O–Opo Sir. Kakakuha ko lang po kasi ng schedule,” kabadong wika ko.

“Then I will talk to Mr. Fajardo na ibahin ang schedule mo. Hindi dapat binibigyan ng pang-gabing schedule ang babaeng gaya mo dahil delikado sa daan,” bakas ang otoridad sa boses niya.

“Hey Ricafort, bakit mo naman papakialaman ’yon? Pwede ko namang ihatid-sundo si Lindzzy—”

“Ricafort? Hoy mister na estudyante pero hindi ko kilala, wala kang galang!” Pagmamaldita ni Jice kay Shawn kaya’t napahawak ako sa braso niya. “Ang epal mo. Hindi mo pwedeng i-date ang kaibigan ko. Tuktukan kita dyan!” Sigaw pa rin niya kay Shawn na ikinatawa lamang nito.

“My Dad and his dad are business partners. Hindi ko naman siguro kailangang galangin pa ang kababata ko,” gulat na gulat ako sa i-winikang iyon ni Shawn. “Besides, ayos lang naman sa’yo ’yon, hindi ba Lex?”

“Lolo mo ayos! Tara na nga Sir at Lindzzy! Huwag na nating pansinin ’tong kulang sa aruga na ito. Balak pang maki-epal sa lovelife ng mga kakilala ko. Hmp!” Saka ako biglang hintak ni Jice palayo ngunit nang lumingon ako ay tila nag-uusap pa rin sina Shawn at Aeidan na may kasamang pagsusukatan ng tingin.

“WHAT formula from the rule of sine and cosine do we have to use to get the answer for this?” Wika ni Mr. Fajardo saka itinuro ang drawing niya sa whiteboard. Umattend ako ng klase niya dahil hindi naman ako binalitaan ni Aeidan kung nakausap na ba niya si Sir.

Walang nagtataas ng kamay dahil marahil ay nahihiya at halo-halo kaming hindi magkakakilala dito.

“Walang may alam? Then i-zezero ko kayong lahat sa written quiz,” banta ni Sir ngunit wala pa ring nagtaas nga kamay. Nahihiya lang ba sila o wala talaga silang alam?

Napilitan akong itaas ang kamay ko dahil mahirap bawiin ang zero kung sakali man. Hindi ko gawain ang magbida sa klase, pero ngayon ay kailangan.

“Yes Miss?”

“Sebastian po. Lindzzy Sebastian,” pagpapakilala ko.

“Okay Ms. Sebastian, anong formula?”

“If we are looking for cosine B, then the formula must be, b² = a² + c² - 2ac CosB,” sagot ko at kulang nalang ngangahan ako ng mga kasama ko dito.

“Very good! You will get a perfect score for this oral quiz and you will be exempted for our written quiz. The rest will get .5 for their existence in this class,” wika niya saka kami tinalikuran. “That would be for now. You may all go,” utos nito at kanya-kanya ng pulasan ang mga estudyante.

Ako naman ay inayos lang ang gamit ko saka lumabas na rin ng silid na iyon. Madilim na ang eskwelahan dahil pasado alas otso na at kami nalang halos ang estudyante.

“LINDZZY!” Napalingon ako sa tinig na iyon at nakita ko si Kia at Mika na papalapit sa akin. Isa sila sa mga galit sa akin kahit wala naman akong ginagawa.

“Anong kailangan n’yo?” Tanong ko nang makalapit na sila sa akin.

“Bida ka nanaman girl. Bida ka na sa mata ng mga lalaking arki at engineer. Bongga,” puno nang kasarkastikuhan na wika sa akin ni Kia.

Napayuko ako dahil ito nanaman sila. “Hindi ko naman gusto ang atensyon nila,” mahinang sagot ko.

“Magdadahilan pa! Kamo pabida ka talaga! Kunwari ka pang mahinhin. Gaga!” Singhal sa akin ni Mika.

“Pasensya na––”

“Bakit ka hihingi ng pasensya? Kasalan mo bang matalino ka at bobo ang dalawang ’to?” Nagulat ako sa pagdating ni Shawn maging sa sinabi niya.

“S–Shawn,” sambit ni Kia at animo nahipnotismo kay Shawn.

“Kababae n’yong mga tao walang preno ’yang bibig n’yo! Kung hindi n’yo kayang pantayan, huwag n’yong kainggitan! Gumawa kayo ng bagay na maaaring pumantay sa kanya, hindi ’yong sisiraan n’yo para maka-isa kayo,” iritadong wika ni Shawn saka itinaboy ang dalawa paalis.

“Salamat,” bulong ko nang maka-alis na sina Kia at Mika.

“Matuto ka sanang sumagot, masyado kang mabait,” wika niya saka ginulo ang buhok ko.

“Mauuna na ’ko—”

“Ihahatid na kita,” putol niya sa akin.

“Hindi!” Lubos na pagtanggi ko. Baka malaman pa niyang nasa iisang bubong kami nakatira ni Aeidan.

“No Lindzzy, I insist.” Kinabahan ako sa tono niya dahil tila hindi ko iyon maaaring tanggihan.

“P–Please Shawn. Mayroon din kasi akong kailangang daanan. Ako nalang mag-isa ang uuwi,” kuntodong iwas ko na ihatid niya ako. Isa pa, lumalalim na ang gabi, lalo nang titindi ang parusa ko nito.

“Okay fine. Basta mag-iingat ka. Amina muna ’yong cellphone mo,” wika niya saka ako napilitang ibigay ang telepono ko sa kanya. May tinawagan siya mula roon saka agad rin niyang pinatay.

“Anong ginawa mo?”

“Iyong nasa recent call, number ko ’yon. Call me again kapag nakauwi ka na ng maayos,” wika niya bago ko siya tuluyang iniwan.

NAKARATING ako sa bahay ng alas nuebe at wala ng ilaw na nakabukas. Mukhang nakatulog na siya.

Ibinaba ko ang gamit ko sa sofa at pabagsak na inihiga ang katawan ko ngunit sa gulat ko ay matigas ang nabagsakan ko at may mga kamay na pumalupot sa katawan ko.

“I love your smell Lindzzy,” pagsasalita ng taong nakayapos sa akin.

“A–Aeidan sorry hindi ko—”

“Ilang beses kong kailangan na ipa-alala sa’yo na hindi magiging sapat ang isang sorry? You’re becoming a repeat offender Lindzzy. Parang hindi ko yata nagugustuhan ’yon,” matatas na wika niya na nagbigay kilabot sa akin.

“Aeidan……” halos ungol na ang salita kong iyon dahil naramdaman ko ang paggapang ng dila niya sa batok ko.

“I waited for you, pero naunahan ako si San Joaquin,” bulong niya saka ko na lamang naramdaman na nasa loob na ng blusang suot ko ang dalawang kamay niya na humihimas sa mga dibdib ko na mayroon pa ring takip na panloon. Hindi na pumapasok sa utak ko ang sinasabi niya.

“A–Aeidan.”

“Pero wala akong pakialam. Ang importante sa akin ka lang umuuwi, ako lang ang nakakahawak ng mga ito,” at marahan niyang pinisil ang mga dibdib ko. “At nakakatikim nito,” saka ko naramdaman ang dila niya na ngayon ay nasa leeg ko na. He’s becoming wilder and wilder.

“M–Maliligo muna ako Aeidan….” ang bawat dulo ng salita ko ay kumakawala bilang ungol dahil sa hindi ko maipaliwanag ng sarap ng bawat paghawak niya sa akin.

“I like your taste. Alam kong walang ibang labi na dumantay. This is your usual smell…. you usual taste,” mapang-akit na tinig niya.

“A–Alam mong mula noon ikaw lang ang nakakahawak, nakakahalik, at nakakagalaw sa akin–– Aeidan!” He bit my neck that made me shout!

“You words are getting naughtier Lindzzy. Paano kaya kita madidisiplina? Sumasabay ka na sa akin and I don’t like that. I want the naive Lindzzy that I first met. The one who kneeled and beg for my dick to penetrate her pussy,” pagpapatuloy niya saka na niya ipinasok sa loob ng bra ko ang mga kamay niya at mas pina-igting ang pagpisil niya sa mga dibdib ko.

“Aeidan……..!”

Nang pakiramdam ko ay nag-iinit na rin ako ay bigla niyang inalis ang mga labi niya sa leeg ko, gayon din ang mga kamay niya sa mga dibdib ko saka ako itinulak ng marahan upang makatayo siya.

“No punishment is your punishment for today, Lindzzy. You have to deal with the frustration I felt a while ago. Now be frustrated of craving for me,” nakangisi niyang wika saka tumuloy na sa silid namin.

Hindi ko gusto ang parusa niyang ito, kaya’t sinundan ko siya sa kwarto at naabutan kong nakasandal siya sa headboard ng kama habang may hawak na libro.

“A–Aeidan,” may himig pagmamakaawa sa tono ko, alam ko iyon.

Tumingin siya sa akin saka ngumisi. “What now?”

“Huwag ganito,” turan ko sa kanya.

Binitiwan niya ang libro. Tumayo siya saka humakbang palapit sa akin. “What do you want me to do Lindzzy? Tell me…. or better yet, beg for it.”

“T–Take me.”

Tuluyan siyang nakalapit sa akin saka hinawakan ako sa baba. “Beg.”

“P–Please Aeidan.”

Nag-angat ako ng tingin at nagtama ang mga mata namin. Gaya ng dati ay nakakadarang ang mga mata niyang puno ng iba’t ibang nakakahalinang emosyon. Hindi ko magagawang ipagpalit ang mga matang ito.

“I will fuck you so hard tonight, Lindzzy. Until dawn. Until you can no longer walk properly. Until you can no longer think sanely. Until you can no longer breathe normally. Believe me. We will both have the longest night.”

This is what I wanted. This is what I begged for. My Aeidan…..

–

CEA - College of Engineering and Architecture

COEd - College of Education

Six

LINDZZY

Nakatapat ako ngayon sa malakas na lagaslas ng tubig na nagmumula sa shower. Kailangan ako ng maaga sa eskwelahan ngayon dahil i-aannounce ng adviser namin ang mga kwalipikadong mga student assistant. Kailangan kong ialis ang antok na nararamdaman ko.

Antok dahil sa puyat at antok dahil sa pagal ng katawan, dahil sa magdamagan niyang pag-eeksperimento sa akin— sa amin.

Nais ko sanang makapasok doon para kahit paano ay hindi sa allowance na ibinibigay lamang ni Aeidan ako umaasa at sa isa kong trabaho na tuwing Sabado at Linggo lang ang ipinapasok ko. Pinatigil niya ako sa mga ibang trabaho ko ngunit pumapasok pa rin ako sa restaurant ni Mama Eva dahil nakisuyo siyang huwag ko siyang iwan at dahil na rin ako ang paborito niyang waitress. Matanda na si Mama Eva at wala siyang anak o katuwang sa buhay. Magaan ang pakikitungo niya sa akin umpisa pa lamang.

Natapos akong maligo at agarang lumabas ng nakatapis, ngunit nang pagtalilis ko ng pintuan ay naroon si Aeidan na nakayuko, nakatukod ang kamay sa gilid na pader at bahagya pang nakapikit.

“A–Aeidan,” gulat na bulalas ko.

“What took you so long?” Tanong niya nang may galas pa ang tinig dahil sa bagong gising.

“S–Sorry,” saka ako gumilid dahil alam kong papasok siya sa loob….. ngunit mali ako.

Bigla na lamang niya akong hinawakan sa magkabilang balikat ko saka ako isinandal sa pader at sinunggaban ng mapusok na halik.

His morning breath smells so good that brushing his teeth wouldn’t be necessary. I responded without even thinking. Last night— until dawn, I didn’t get the chance to kiss these lips because of his discipline and command. He explored my body without kissing me the whole time he’s doing me. I was tied in bed that I wasn’t able to kiss him, pleasure him, and taste him the way I wanted to.

Napahawak ako sa twalyang nakapalupot sa katawan ko at doon ko ibinuhos ang paghawak na nais kong gawin sa kanya. Alam kong hindi siya papayag…. kahit naisin kong hawakan siya, hindi niya ako hahayaan.

Nilasap ko na lamang ang mapusok na halik na ibinibigay niya sa akin. Ginagalugad nito ang bibig ko na animo nais pasukin ng dila niya hanggang sa hangganan ng kaibuturan ko.

Halos magprotesta ang lahat ng dapat magprotesta sa akin nang bigla na lamang niyang pakawalan ang mga labi ko at humakbang patalikod palayo sa akin.

Nagtama ang mga mata namin at bakas sa mga matang iyon ang pagnanasa niya at pagnanais na ma-angkin ako sa oras na ito.

“As much as I want to fuck you so hard, iniisip ko pa rin na baka hanggang ngayon ay pagod ka pa—”

“No Aeidan,” nagulat din ako sa ginawa kong pagsagot na iyon sa kanya. Hindi ko inaasahan na darating ang oras puputulin ko ang pagsasalita niya. “I want you too. I want you now. I want to taste you. I’m craving for you Aeidan,” kumakabog ng malakas ang dibdib ko habang binibitawan ko ang mga salitang iyan ngunit hindi ako nauutal dahil sigurado ako sa gusto ko. Sigurado ako…

Bigla na lamang sumilay ang nakakalokong ngisi sa labi niya at mabilis na tinawid ang pagitan namin saka ako muling mapusok na hinalikan.

“This time, I will let you have me. Just this once,” wika niya sa akin na tila nagpagulo ng nararamdaman ko.

“Are you for real?” Hindi makapaniwalang tugon ko na ikinatango niya saka pinadaanan ng dila ang ibabang labi niya.

“Do what you want to do—”

“Praise you as hard as I can, give you pleasure as much as you do to me, and make you reach your own glory,” tila nagbigay sa kanya ng kakaibang dating ang sinabi kong iyon. He instantly held me tighter.

Binuhat niya ako at saka ibinaba sa kama. Tumutulo pa ang basang buhok ko ngunit wala na akong iniintindi ngayon. Ang isang basang parte ko ang mas pagtutuunan ko ng pansin.

Humiga siya sa kama na animo naghihintay na pumaibabaw ako sa kanya, na mabilis ko namang ginawa.

Lahat na yata ng lakas ng loob na mayroon ako sa katawan ko ay ngayon ko mailalabas, lahat yata ng hiya na mayroon ako ay siyang nagkubli sa mga oras na ito. Hindi ko mapigilan ang pagnanais ko na siya naman ang sambahin… na siya naman ang pagbuhusan ng kakaibang pakiramdam.

[WARNING! R-18! EXPLICIT! DEFINITELY NOT FOR SOMEONE WHO DON’T WANT THE KIND OF SEXUAL CONTENT WHICH THE GIRL IS THE DOMINANT! YOU MAY SKIP UNTIL THE NEXT LONG SPACE.]

Tahasan kong inalis ang tuwalya na siyang tumatakip sa kabuuan ko. Nakita ko siyang napangisi nang makita niya ang kabuuan ko na ngayon ay hayag na hayag sa mga mata niya.

Wala akong inaksayang oras. Yumuko ako upang magsalubong ang mga labi namin. Nauna akong nagpasok ng dila rito upang maihayag ko na sa mga oras na ito, ako ang sasamba sa kanya…. ako ang magbibigay saya.

I left his mouth and placed my lips in his earlobe while my hands are busy removing his clothes. I wasn’t shock when I felt him helping my hands removing those clothes. He could multitask. I knew that better than anyone else in this world.

As we both removed all his clothes, I traveled my lips down to his neck. I licked it. I sipped it. I even played it with my tongue. I have no experience with this, but because of Aeidan, I learned. The way he pleasures my body? I got the technique. I learned from this professor.

“P–Please Aeidan, don’t suppress your moan. I want to hear it,” I begged him. I have my pride and I wanted to hear him being satisfied for whatever I am doing to his godly body.

I then again traveled my lips in his shoulder while my right hand reached for his huge, hard, and ready shaft. I will never get used to its hugeness.

“Fuck….” At long last I heard him moan. It was as if he was liking the way I stroke his cock while I am busy kissing his navel and leaving tiny wet kisses.

I was about to go lower when he suddenly held my head and turned it up to meet his gaze. “W–Why?” I asked.

“This will be your first and last chance, Lindzzy. Make sure to pleasure me that I would go crazy to ask you for another one,” he said so seductively as if giving me a challenge.

I smiled teasingly and nod. He then pulled his body up, for him to rest at the bed’s headboard.

“W–Why are you sitting?” I asked cluelessly. I want to pleasure him!

“I wanted to see how this cock suits your small mouth. I wanted to see how good you are at pumping. I wanted to pleasure my eyes,” he replied.

I don’t know what happened to me, but his words made me feel more excitement. I wanted this. I even asked for it.

I positioned my face in front of his huge cock and started stroking it using my hand. One hand wasn’t enough to satisfy this hugeness, what more with my tiny mouth?

I could feel that he’s staring at whatever am I doing. I could feel the pressure, but that wasn’t my priority for now.

I spitted on his cock before I finally put it in my mouth. I licked it. I sucked it. I could feel him being satisfied because of the sudden movement and arching of his body. Gosh! It is so huge that if my lips weren’t flexible, it could’ve been torn. Aeidan Lex isn’t a joke after all.

I pumped my mouth in his cock. I couldn’t put the whole thing inside my mouth. It will make me puke if I do so! In my own estimation, if I pursued putting that huge thing, it will really reach my throat, and I still don’t know how will I be able to deal with that.

“Damn Lindzzy! You’re so fucking good……!” He exclaimed.

As I thought that my pumps were fast and deep enough, he placed his hand in my head and grasp my wet hair in his one hand. He then guided me to pump harder…. faster….. and deeper! I really thought that I would dominate him this time, but it turned out to be the other way around.

“Enough,” he said huskily as I was just about to enjoy this scenario.

He guided me to sit on top of him, and with no hesitations, I sat down in his huge thing! This position was so satisfying. I could feel the hardness and the hugeness. I feel so full! I feel his entire thing in my womanhood. Such a great experience and pleasure.

“AEIDAN!” I exclaimed.

I started moving, and he reached for my hips. He helped me. He guided me to push and pull faster.

“Ahhhhhh, Lindzzy! Ride me all the way to the paradise. Fuck it! Harder!”

I’m glad…. I’m glad that I could pleasure him like this. I am more than satisfied.

We both reached our climax and….. I am late for school, that’s for sure.

“OKAY napili ko na ang mga magiging student assistant,” wika ni Mrs. Evangeline Montemayor, our class adviser. Nakahabol ako dahil hinatid ako ni Aeidan. Nagpababa ako sa likod ng school.

Isa-isa niyang tinawag ang pangalan at masayang masaya ako na napasama ako. “Thank you po Ma’am,” nakangiting wika ko sa kanya.

“By the way Ms. Sebastian, you were assigned to assist the Research and Extension program,” nakangiting wika nito sa akin at biglang bulungan ng mga kaklase ko.

“King neyney! Ang swerte mo bru! Kay Sir Aeidan ka pa talaga natapat!” Hiyaw ni Jice na natabunan ang mga siringan ng mga kaklase naming babae. Kahit kailan talaga ang babaeng ito, hindi magpapatalo.

“Sira ka talaga,” saka ko siya hinampas sa balikat.

“Ay sadista ka na!” Singhal niya sa akin.

Nagiging sadista na rin ba talaga ako?

Matapos kaming palabasin ni Ma’am Montemayor ay iniwan ko sa library si Jice at mabilis na tinungo ang office niya. Alam kong wala pa siya dito dahil siguradong papunta palang siya dahil hindi pa siya naliligo noong hinatid niya ako.

Gusto ko lamang siyang sorpresahin na ako ang makakasama niya, kahit hindi ko sigurado kung nais niya rin akong makasama sa mga gagawin niya para sa RaE.

Mabuti at nakapag alibi ako kay Jice na ang tungo ko ay sa faculty kaya’t hindi na siya nagpumilit na sumama.

Nang makarating ako ng opisina niya ay binuksan ko lamang ang aircon at naupo sa sofa. Tumingin ako sa relo ko at nakita kong mag-sasampu na rin ng umaga kaya’t siguradong malapit na siya.

Ilang saglit pa ang lumipas ay bumukas ang pinto at hindi ko inaasahan ang pumasok dito.

“M–Ma’am Lapid,” utal na wika ko dahil nakataas ang kilay nito sa akin na tila inuusig ako kung bakit ako narito sa opisina ni Aeidan.

“Balak mo pa yatang harutin si Mr. Ricafort?” Wika nito sa akin saka lumapit sa kinauupuan ko at humalukipkip.

“H–Hindi po ganoon. Aalis na po—” ngunit bigla na lamang niya akong itinulak muli paupo dahil nagtangka akong tumayo upang makaalis.

“Nasaan ang tapang mo Lindzzy? Kapag nandyan lang ba si Saavedra? Paawa ka pang gaga ka!” Sigaw sa akin nito kaya’t napayuko ako.

“Kahit minsan po ay hindi ako nagpaawa sa kahit na kanino,” matigas na wika ko ngunit nananatili akong nakayuko.

“Hindi? Talaga lang ha? Hindi ba’t pinipilit mo ngang makuha ang atensyon ni Mr. Ricafort sa pagpapanggap mong mahinhin at mabait? Saang lupalop ka ba nanggaling—”

“Ma’am aalis nalang po ako. Ayaw ko po ng gulo,” saka ako muling tumayo ngunit bigla na lamang akong nakatikim ng sampal sa kanya. Mabilis akong napahawak sa pisngi ko at nagsimulang mangilid ang mga luha ko.

“Matagal na kitang pinagpapasensyahan. Buhat nang lumipat dito si Mr. Ricafort six months ago, puno ka na ng pagpapaawa at pagpapansin sa kanya!” Sigaw niya sa akin.

Totoong lumipat lamang sa eskwelahan na ito si Aeidan matapos naming ikasal. Sa isang unibersidad dati sa Batangas siya nagtuturo. Ninais niyang lumipat dito dahil sinabi kong hindi ko magagawang magtransfer pa dahil fourth year na rin ako.

“H–Hindi ko po iyon gawain,” saka ko siya tinignan sa mga mata. “Gusto niyo po ba si Aeidan?”

Imbes na sumagot ay muli lamang nitong itinaas ang kamay niya at akmang sasampalin ako ulit nang bumukas ang pintuan.

“Dare touch her once again, and I will make sure that you’ll regret it for the rest of your life Amanda…….

…

No one messes with my wife. Ako lang ang may karapatan sa asawa ko, walang kahit na sino.“

“A–Aeidan!”

–

Seven

LINDZZY

“No one messes with my wife. Ako lang ang may karapatan sa asawa ko, walang kahit na sino.”

“A–Aeidan!”

Hindi ako makapaniwala sa ibinulalas niyang iyon. Hindi ako makapaniwala na sa harap mismo ni Ms. Lapid niya iyon ibubulgar at ilalahad.

“A–Asawa?” Gulat na gulat na wika nito saka ako binalingan ng isang mapang-usig at mapangutyang tingin. “ASAWA KA NI MR. RICAFORT!?”

“Yeah. She’s my wife Amanda,” saka lumapit sa akin si Aeidan at hinapit ako sa bewang. “Now, get back to your sanity and fuck your own life. I have no extra time to deal with your fucked up attitude,” malamig na wika niya.

Nakita ko ang pangingilid ng luha ni Ms. Lapid saka ako pinukulan ng isang mapagbantang tingin.

“Sa palagay ninyo patatahimikin ko kayo?” Galit na bulalas nito. “Your relationship is forbidden—”

“We’re not in a relationship. We are husband and wife. Legally married with legal marriage contract approved by both parties. Definitely not underage. Stop this Amanda, hindi ko na masikmura ang kapraningan mo,” wala pa ring emosyon na sagot ni Aeidan. Tila hindi siya nababagabag. Kung ako ang tatanungin, kabado na ako sa maaaring gawin ni Ms. Lapid, hindi ko alam kung anong gagawin kong dipensa kung sakali.

“The fact na pumatol ka sa estudyante mo—”

Natigil ang pagsasalita niya nang magkakasunod na umiling si Aeidan. “Kinasal na kami bago pa ako nagtransfer sa eskwelahan na ito. Wala kang maibubutas sa akin,” nakangisi niyang turan na halatang lalong nagpasiklab sa galit ni Ms. Lapid. “And by the way, you’re fired.”

Ako man ay nabigla sa itinuran niyang iyon. Anong ibig niyang sabihin doon? Anong fired? Anong kapangyarihan ang mayroon siya para magsisante ng tao?

“A–Anong ibig mong sabihin!? At sino ka para tanggalin ako!?” Sigaw ni Ms. Lapid sa kanya.

“My mamita Yna Azalea Freezell owns this university, she’s the sole owner of this. I got the permission directly from her to fire an abusive professor like you,” gulo at pagkalito ang bumalandra sa mukha ni Ms. Lapid at maging ako. Hindi ko pa nga talaga siya lubusang kilala. Wala pa akong katiting na ideya kung ano pa ang nasasakop at kayang sakupin ng isang Freezell— Ricafort na gaya niya.

He even bought me for one billion pesos despite of his plain and ordinary work as a professor. Not that I am degrading teachers’ pay, but a billion is too good to be true.

“I–Isa kang Freezell!?” Gulat na pahayag nito na animo nanginig ang lahat ng dapat manginig sa kanya.

“Absolutely. Now backoff, bago ko pa ipabawi kay Lindzzy ang ginawa mong pagsampal sa kanya,” matigas na wika niya na tuluyang nagpatiklop kay Ms. Lapid.

“Hindi matatapos dito ang lahat Sebastian!” Sigaw niya bago tuluyang lumabas na opisina ni Aeidan.

Mga ilang segundo na ring nakakaalis si Ms. Lapid nang ibaling ni Aeidan sa akin ang mga mata niya. “B–Bakit mo ginawa ’yon?” Utal na tanong ko ukol sa pagbubulgar niya ng totoong estado naming dalawa.

“I did what I needed to do. Besides, it’s not as if I was lying. We’re married for real,” nakangising depensa niya na animo wala siyang pakialam sa kahit na ano o kahit kanino basta ang mahalaga ay ang iniisip niya. Hindi ko mahuli ang mga gusto niya, hindi ko mahuli ang takbo ng isip at pananaw niya. May sarili siyang diskurso na siya lamang ang maaaring sumuporta.

“P–Pero Aeidan kasi, baka mamaya malaman ng mga estudyante dito. Alam mo naman kung paano ang trato—”

“At mababawasan ang mga manliligaw mo?” Wala akong mahimigan na kahit ano sa binitawan niyang iyon. Walang selos, walang galit…. wala. Tila isang simpleng pahayag na ngangailangan lamang ng kasagutan. How can I love such dim, sadist, and emotionless person?

“W–Wala akong manliligaw,” sagot ko saka ako lumayo sa kanya at muling naupo sa sofa.

Tinapunan niya ako ng isang tingin na hindi ko mawari kung ito ba ay nang-uusig o ano. “Okay,” simpleng sagot niya sa akin.

“T–Totoo ang sinasabi ko!” Hindi ko alam kung bakit sinabi ko pa iyon samantalang hindi naman niya ako tinatanong.

“No one’s doubting you Lindzzy but you seems to be so defensive,” biglang tumalim ang tingin niya sa akin.

Ipinihit niya ang katawan niya paharap sa akin saka niya ipinatong ang isang kamay niya sa sandalan ng sofa.

“A–Aeidan,” kabadong pahayag ko dahil unti-unti na ang paglapit ng katawan niya sa akin na tila ano mang oras ay bigla na lamang susunggab.

“Keep in your mind that I am your husband. Wala ka ng ibang dapat gawin at tandaan. Iyon lang,” wika niya saka na biglang bumawi at tumungo sa office chair niya.

Iyon naman lagi ang iniisip ko Aeidan, kaya’t kahit hindi mo sabihin na mahal mo ako, alam ko na habang buhay ka nang nakatali sa akin.

“Aalis na ako,” tumayo ako at nakayukong tumungo sa pinto.

“Bakit ka nga pala naparito?” Tanong niya na siyang nagpahinto sa akin sa paglalakad.

Pumihit ako paharap saka ako ngumiti sa kanya ng tipid. “I am your new student assistant. Please take care of me,” bigla namang sumilay ang nakakalokong ngisi mula sa mga labi niya na animo walang diskusyunan na naganap dito sa opisina niya.

“I have always been taking care of you Lindzzy, maybe this time, the research and extension program will meet the real researcher and the master of experimentation,” hindi ko alam kung anong dulot ng mga salitang iyon basta’t isa lamang ang alam ko…… may hatid itong kiliti na hindi ko mawari.

“MALAPIT na akong magtampo sa’yo, bigla mo nalang ako nilalayasan sabay babalikan. Ano bang akala mo sa’kin? Basahan? Kung kailan mo lang nais gamitin, doon mo hahanapin?” Pagdadrama ni Jice dahil sa tagal ng paghihintay niya sa akin.

“Sorry na kasi. Hindi ko naman kasi inaasahan na magkakasalubong ang landas namin ni Ms. Lapid,” wika ko sa kanya. Kinuwento ko ang nangyari pero hindi kasama ang pagdating ni Aeidan sa sinabi ko.

“Sinabi ko na kasi sa’yo noon pa, nuknukan ng insekyora sa’yo ’yong prof na ’yon. Palibhasa mukha kasing bisugong binababad sa init ng araw kaya’t deads na deads kay Sir Aeidan. Naku Lindzzy! Pasalamat siya at hindi mo ako kasama dahil kung oo, baka binoxing ko pa ’yong nguso niyang matulis pa sa nguso ng tulingan!” Gigil na wika niya na may kasama pang aksyon ng mga nais niyang gawin. Mood changer talaga si Jice para sa akin. She’s my happy pill.

“Sira ka,” tumatawang wika ko.

“Maiba ako bru,” kinabahan ako sa tono niyang iyon dahil alam kong mag-uusisa siya.

“Ano?”

“Nililigawan ka ba no’ng epal na si Shawn San Joaquin?” Wika niya na halos ikasamid ko dahil umiinom ako ng softdrinks. Narito nga pala kami sa cafeteria.

“Hindi! Sira ka—”

“Yes I do. Ngayon palang malalaman ni Lindzzy,” kapwa kami napalingon ni Jice sa boses na iyon at lumapit si Shawn na nakangiti saka naupo sa tabi ko.

“EPAL!” Sigaw ni Jice sa kanya.

“She’s single, I’m single. Walang mali roon,” supalpal niya kay Jice kaya’t napatalim ang tingin nitong isa sa kanya.

“E HINDI NGA KITA GUSTO PARA KAY LINDZZY!” Nagulat ako sa ginawang pagsigaw na iyon ni Jice.

“I don’t care. Ikaw lang naman ang may ayaw. I haven’t heard Lindzzy’s opinion,” saka ito bumaling sa akin at ngumiti. Hinawakan niya ang isang kamay ko.

“S–Shawn, I—”

“Nope. You’ll answer me tomorrow at our date,” kapwa kami nagulat ni Jice sa pagde-desisyon niyang iyon.

Binawi ko ang kamay ko at tumingin sa kanya. “Hindi ako pwede bukas Shawn. May trabaho ako sa restaurant,” mahinang wika ko ngunit lalo lamang niya itong ikinangiti.

“Well, that’s great! Doon nalang tayo mag-date sa pinagtatrabahuhan mo. Sa oras ng pahinga mo tayo kakain,” pagpapatuloy niya na tila wala akong karapatang tumanggi. Nahihirapan ako dahil una at higit sa lahat, may asawa akong tao. Ikalawa, hindi ako makatanggi at sabihin na may asawa na ako. Ikatlo, kinorner niya ako sa sitwasyon kung saan hindi ako maaaring tumanggi.

“S–Sige.”

“LINDZZY!” Gigil na tinig ni Jice ang pumailanlang.

“Okay tomorrow. Text mo nalang ako sa oras ng pahinga mo or better yet, pupunta na lang ako ng maaga. Don’t worry, hindi mo kailangan sabihin ang lugar na pinagtatrabuhan mo. I’m interested to you, kaya kong malaman iyon in just a snap of my finger,” tumatawa niyang wika bago kami tuluyang iniwan ni Jice.

“Nanggigigil ako sa’yong babae ka!” Singhal sa akin ni Jice pag-alis ni Shawn.

“Jice hindi mo kasi naiintindihan ang sitwasyon ko. Besides, nakita mo naman kung gaano siya kakulit. I will reject him tomorrow, don’t worry. Alam mo naman kung sinong gusto ko,” at mahal ko gusto ko pa sanang idagdag.

“Fine! Whatever. Basta’t balitaan mo ako dahil kapag hindi, sisiguraduhin kong ako nalang ang aasawa kay Sir Aeidan!” Kapwa nalang kami natawa sa huling salita na binitawan niya.

Jice is such a pure friend. Crush niya noon pa si Aeidan pero dahil alam niya kung gaano ko kagusto si Aeidan, bigla nalang niyang sinabi na i-auncrush na lang daw niya ito dahil ayaw niya ng conflict sa pagkakaibigan namin. Wala akong masasabi at maisusumbat sa kanya. She loves me, that’s for sure. She’s always after my well-being.

NAKAPASOK na ako sa restaurant. Hindi ko na rin hinintay na magising si Aeidan dahil alam kong pagod nanaman siya. Hindi dahil sa kung anong milagro, rather, he made some powerpoint presentation for the boardmeeting with Madam Yna Azalea Freezell.

“MAMA!” Sigaw ko saka yumakap kay Mama Eva na ngayon ay ngiting-ngiti rin na yumakap sa akin.

“Nakakainis ’nak. Namimiss kita kasi dalawang beses nalang sa isang linggo kung makita kita,” tila malungkot na wika niya.

Lumayo ako sa kanya saka ginagap ang mga kamay niya. Alam ni Mama Eva na ikinasal na ako at mayroon na akong asawa ngunit hindi niya alam na sa isang mayamang lalaki na gaya ni Aeidan. Hindi niya pa ito nakikita.

“Mama, alam mo naman ang sitwasyon ko ngayon, ’di ba po? Huwag po kayong mag-alala, isang tawag n’yo lang naman po ay darating agad ako. Gano’n kayo kalakas sa akin,” saka ko pa ito sinundan ng ngiti. Wala talaga akong masabi kay Mama Eva, napakabuting tao.

“O’siya anak, sige na at kumilos na tayo. Maya-maya niyan ay dadami na ang mga tao. Alam mo naman kapag araw ng Sabado,” wika niya na ikinatango ko at mabilis na ikinatalima.

Nag-aayos ako nang pagsusulatan ko ng mga orders nang may pumasok mula sa pinto.

“Good morning po,” bati ko saka ngumiti sa dalawang tao na mukhang magkasintahan….. bisexual couple?

“Good morning din,” bati sa akin noong lalake na hindi ko mawari kung lalake ba talaga dahil ang tinig niya ay masyadong feminine.

“Hey waitress! Bawal mainlove kay tibs! Babae ’yan. Akin ’yan! Asawa ko ’yan! Ilang beses ko nang pinutukan ’yan! Isa pa may Ayrill at Arkael na kami!” Halos masamid ako sa sinabi ng lalaki sa harap ko. Ibig sabihin babae ang gwapong ito na nasa harap ko. Para siyang si tita Aeickel na gwapo pero babae.

“Malaki talaga ’yang sira ng ulo mo kups! Jusko kailan ka ba magbabago!” Makulit na wika ng babae na ikinatawa lang ng asawa niya.

“Ano pong order—”

“Lindzzy!” Napatigil ako sa pagsasalita sa pagdating ni Berna. “May naghahanap sa’yo. Asawa mo raw. Ako na muna dito.”

Kumabog ang dibdib ko at mabilis na pumunta sa itinurong parte ni Berna. Kabado ako dahil baka nagtungo si Aeidan dito dahil hindi ko na nagawang nagpaalam.

Pagpunta ko doon ay nadatnan ko si….. Shawn na maluwang ang pagkakangiti sa akin.

“Hi!” Bati niya.

“Hi.” Siya ba ang tinutukoy na asawa ko raw?

“Sorry to disturb you. I just wanted to see you,” wika niya saka nagtungo sa second floor.

Isinigaw ko na lamang ang sagot ko dahil tila ayaw niyang marinig. “Ah sige. Magtatrabaho muna ako—”

“Lindzzy! Anong ginagawa mo dyan? Kanina ka pa hinahanap no’n!” Wika ni Berna na napagawi dito at mukhang magbibigay ng order sa counter.

Napalingon ako sa itinuro niya at nakita ko ang isang pamilyar na pamilyar na bulto na mataman lamang nakatingin sa akin.

Wala na akong inintindi pang iba. Inilang hakbang ko ang layo ko sa pinto ng restaurant at tinungo si Aeidan.

“You forgot your phone,” wika niya nang makalapit ako saka inabot ang telepono ko.

“Aeidan… about what you saw. Shawn insisted—”

Hindi ko natapos ang dapat na sasabihin ko dahil mukhang mali ako….. the whole time, I was wrong…. hindi ko pa siya lubusang kilala.

…

“I don’t care about that Lindzzy. I’m not jealous if that’s what you were thinking. I’m not capable of loving someone romantically. I don’t love anyone…. not even you.”

Mali nga ako…

Eight

LINDZZY

“I don’t care about that Lindzzy. I’m not jealous if that’s what you were thinking. I’m not capable of loving someone romantically. I don’t love anyone…. not even you.”

Halos hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko dahil sa sinabi niya. Walang mga salitang lumalabas sa labi ko. Walang emosyon na nais kumawala sa mga mata ako. Ang nais ko lang ngayon ay maglaho.

“Get back to your work. Mag-usap nalang tayo sa bahay,” wika niya saka naglakad patungo sa sasakyan niya.

Hindi ko alam kung anong nangyari basta’t ito ako ngayon at hawak ang laylayan ng damit niya mula sa likuran habang nakayuko. Naramdaman ko ang pagkabasa ng pisngi ko. Mayroon na palang naglalandas na mga luha dito.

“A–Aeidan,” naibulalas ko kasabay ng mga banayad na hikbi na pinipilit kong pigilan. Ayaw kong umiyak ngunit hindi ko maisa-ayos ang isip ko.

“Enough, Lindzzy. Sa bahay natin pag-usapan ito. I need to go,” saka niya sana aalisin ang pagkakahawak ko sa laylayan ng damit niya ngunit agad kong hinigpitan ang hawak ko. Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Hindi ko maintindihan ang nais ko. Nasasaktan ako…. hindi ko inakalang magiging ganito.

“Hindi ko hihilingin na mahalin mo ’ko,” wika ko habang pinipigilan ang mga luha ko. “Hindi mo ako kailangang mahalin kung hindi mo kaya.”

Nagulat ako nang bigla niya akong hatakin at ipasok sa sasakyan saka siya sumakay rin at minaneho ito patungo sa kung saan. Tulala lamang ako at may mga luhang naglalandas sa mata habang nasa byahe.

Huminto kami malapit sa isang malaking bahay saka kami bumaba. Hinatak niya ako patungo sa tagong bahagi sa hindi kalayuan.

May lumabas na mag-asawa sa malaking gate kasama ang isang batang babae na sa wari ko ay tatlong taong gulang. Masaya silang nagtatawanan habang papasakay ng sasakyan nila.

“Did you see them?” Napalingon ako kay Aeidan na ngayon ay matamang nakatingin sa akin.

“Anong ginagawa natin—”

“She’s Francia, my former buddy. She’s as naive and innocent as you when I first met her. She surrendered her whole self to me, she even gave me everything she has without thinking of herself and her future,” halos hindi ako makapaniwala sa mga sinasabi niya sa akin ngayon.

“Bakit mo sinasabi sa akin ito?”

“She left me when I told her I don’t love her, that I am not capable of falling in love. She found the right one for her. She built a family that suits her well. Akala ko masasaktan ako sa pag-alis niya pero hindi, I even found you as her replacement. Demonyo ako, Lindzzy. Maamo ang mukha sa labas, masayahin, tila madaling mahuli ang ugali, pero demonyo ako. Hindi kita kayang mahalin,” tila lalo akong pinagsukluban ng lahat-lahat sa sinabi niyang iyon. Higit pa sa salitang sakit ang nararamdaman ko.

Tumingin ako sa mga mata niya at wala akong makitang emosyon mula roon. Tanging blangkong tingin na hindi maipaliwanag. “Gaya ng sinabi ko kanina, hindi ko hinihiling na mahalin mo rin ako.”

“I’m sorry for doing this to you, Lindzzy. I married you not because I love you nor I feel something for you. I married you just to get my own satisfaction and the good fact that I will never be left alone again. Alam kong kapag naitali na kita sa akin, hindi mo na ako maaaring iwan kahit pa sabihin ko na hindi kita kayang mahalin. I’m sorry for being the most selfish and self-centered demon that you’ve ever met.” He confessed. This confession really banged my who system.

Palaso ang mga salita niya na pumupunit sa puso at damdamin ko. All this time, akala ko kahit paano ay may nararamdaman na siya para sa akin. Pero ito pala ako, mali… ako lang pala ang umaasa sa isang bagay na walang kasiguraduhan.

Yumuko ako saka ko kinagat ang pang-ibabang labi ko upang pigilin ang bawat hikbi na nais kumawala at umalingawngaw mula sa akin. Hindi ko alam kung paano ang gagawin ko sa sakit na nararamdaman ko. Ang tanging alam ko lamang ay pag-iyak.

“Hayaan mo na lang na mahalin kita. Hayaan mo na lang na narito ako lagi sa tabi mo gaya ng gusto mo. Hayaan mo lang akong maging tanga. Huwag mo lang ulit sasabihin na hindi mo ’ko kayang mahalin. Kuntento ako sa kung ano tayo, kuntento ako sa kung ano lang ang kaya mong ibigay,” nasambit ko mula sa bugso ng damdamin ko.

“The fact that you are my wife, you have all the chance and rights about me. Kaya kong panindigan ang ginawa kong pagpapakasal sa’yo. Just this one thing Lindzzy, stop expecting…. stop expecting that I might fall inlove with you, dahil hindi—”

“Hindi ako madamot na tao, Aeidan,” saka ako nagtaas ng tingin at ngumiti ng mapait sa kanya. “Kaya kong ibigay lahat ng gusto mo basta’t kaya ko, kaya kong ialay sa’yo lahat ng hihilingin mo, pero bakit ikaw ang damot mo? Madamot kang tao.”

Napangiti rin siya ng mapait sa itinuran ko. “Hindi ako madamot, Lindzzy. Hindi ko lang talaga kayang ibigay ang gusto mo. Hindi kita kayang mahalin sa paraan na nais mo. Hindi tayo pareho. You can call me abnormal, but this is me. I’m opening myself to you. Sinasabi ko para hindi ka na umasa.”

“Nasasaktan lang ako sa sinasabi mo Aeidan. Mas masakit kaysa sa katotohanan na hindi mo kayang magmahal. Hindi ba sapat na napapalapit na ako sa’yo?” Mapait pa rin na wika ko.

“No matter how closest you get to me, you’ll never arrive at this side of mine, Lindzzy… not now, not ever. You just simply can’t.”

Nais ko pang sumagot ngunit mas pinili ko na lang na tumakbo paalis ng lugar na iyon. Bahala na kung saan ako dadalhin ng mga paa ko. Bahala na kung saan ako dadalhin ng sakit na nararamdaman ko. Kung bakit naman kasi magmamahal nalang ako, sa taong gaya pa niya.

HINDI ko alam bakit sa isang bar ako dinala ng mga paa ko. Hindi pa ako nakapunta dito kahit na minsan. Hindi ko pa naranasan ang malasing o kahit pa ang uminom ng alak sa tanang buhay ko. Hindi kami mayaman kaya’t wala akong karapatan magwaldas ng perang pinagpaguran ng mga magulang ko.

“Uy, ang aga naman ng costumer,” wika ng isang lalaki na naglilinis ng mga mesa.

“Pasensya na. Hindi ko kasi alam na hindi pa kayo nakabukas—”

“Ay hindi miss. Grabe ka naman,” saka ito tumawa. “Bukas naman na kami, kaso lang hindi ako sanay may customer na agad ng ganito kaaga. Mukha ka pa man ding brokenhearted,” dagdag pa nito na ikinayuko ko. Ganoon ba kahalata ang mukha ko?

“Ano po bang tinitinda n’yo dito?” Tanong ko na bigla na lamang ikinabunghalit ng tawa ng lalaki.

“Bago ka lang sa isang bar, ’no?” Usisa nito na mabilis kong ikinatango. “Kung makatanong ka para ka namang nasa palengke,” at patuloy siyang tumawa. “Halika,” giya niya sa akin patungo sa counter na puno ng mga alak. Sumunod naman ako at naupo sa isang mataas na upuan.

May inabot ito sa akin na eleganteng baso. “Ano po ito?”

“Ladies drink lang ’yan. Wala akong balak na lasingin ka o gawan ka ng kahit ano. Halos kaedad mo siguro ang kapatid ko, kaso wala na siya,” mapait na wika nito kaya’t nagtaas ako ng tingin sa kanya.

“Paanong wala na?” Usisa ko saka uminom sa ibinigay niyang inumin. Napangiwi ako sa nag-agaw na pait, asim at tamis.

“She took her own life,” tila binalot ako ng kilabot sa sinabi ng lalaki. “Kaya kapag may kagaya mong napapadpad dito sa bar ko, ine-entertain ko nalang kaysa gumawa pa kayo ng mga bagay na labag sa batas ng Nasa Itaas,” wika nito. “Masakit para sa isang kuya na gaya ko na wala ako noong maraming dinadala ang kapatid ko kaya’t bumabawi na lamang ako sa mga nakakasalamuha ko,” nakangiting wika nito sa akin na wari ba ay mapapawi noon ang dinadala niya.

“It is regretful to lose someone, after all.” Tanging naihayag ko saka tinungga ang inumin. “By the way I’m Lindzzy. Ikaw po?”

“Darryl,” sagot niya. “So brokenhearted ka ba talaga?” Nakangising wika niya.

“Broken po ba ang tawag kapag sinabi ng asawa mo na hindi ka niya kayang mahalin?” Tanong ko saka napayuko. Ito nanaman ang sakit.

“Nagsumpaan kayo na magmamahalan hanggang kamatayan kaya’t talagang masakit ’yan. It was like breaking his own promise,” sagot nito sa akin.

“I never promised to love you, Lindzzy,” bigla akong napalingon at nakita ko si Aeidan na matalim ang tingin sa akin. Mukhang sinundan niya ako.

“I guess ikaw ang asawa niya?” May iba sa tinig na iyon ni Darryl.

“Bakit kasi sa dami ng lugar pagtatayuan mo ng bar mo, dito pa?” Wika ni Aeidan at doon ko tuluyang napagtanto na magkakilala sila.

“Hi Lindzzy, I’m your husband’s closest friend,” biglang sabat ni Darryl at doon ko lamang napagtanto…. siya ang lalaking lumapit noon sa akin sa burger machine!

“Stop your act. Baka samain ka pa sa’kin. Iuuwi ko na siya,” wika ni Aeidan saka ako hinapit sa bewang.

“Bro, be man enough. You chose her over every girl drooling for you. Let her have the whole you as you already took the whole her,” magulong sambit ni Darryl na hindi ko naintindihan. Bagay sila ni Jice, magulo rin ’yon kausap kung minsan…. o baka ganito ang epekto ng alak sa utak, nakakalito at nakakagulo.

“Let me mind this business. Mind yours,” sagot ni Aeidan saka na ko niyakag paalis ng bar na iyon.

Habang nasa sasakyan ay wala kong kibo. Ito ang kauna-unahan naming naging away sa loob ng mahigit kalahating taon na pagsasama namin.

“Disobedient will get you nowhere, Lindzzy. Hindi ko nagugustuhan ang ipinagbabago mo,” tila nanginig ang sistema ko sa nakakatakot na paraan ng pagkakahayag niya ng mga salitang iyon.

“I–I’m sorry,” nasabi ko saka napayuko.

“If you really want me to fall inlove with you, then be it. Hindi ako bobo, I do understand and support different possibilities. I might close my doors for your expectations, but my windows are widely open. Look for a window where you can penetrate me. Maybe… just maybe, I will be able to welcome you at the other side of mine.”

I need more patience….. and my pure love for him. Lahat naman tayo siguro kusang lumalambot sa taong nagpapakita sa atin ng totoong pagmamahal. Kapit lang Lindzzy, you’ll get there.

–

Nine

LINDZZY

Nakatuon lamang ang pansin ko sa telebisyon. Napagdesisyonan kong huwag na munang pumasok kay Mama Eva ngayon dahil sa mga nangyari.

“Hindi ka pa ba nagluluto?” Napalingon ako kay Aeidan na ngayon ay nakatapis lamang ng tuwalya ang pang-ibaba habang tumutulo pa ng buhok niya. Bagong ligo siya.

“Hindi pa,” hindi ko alam bakit iritado ako sa kanya ngayon, although given na mayroon kaming naging pagtatalo.

“I don’t like how you sounds,” malamig na pahayag niya saka lumapit sa akin. Tila nanaman ako nahahalina ng amoy niya. He’s so hard to resist.

“I don’t like how I sound too,” sagot ko na tila gusto kong pukpukin ang bibig ko.

“It’s the time of the month, right?” Bigla akong napamulagat sa sinabi niya saka tinignan sa kalendaryo ang petsa.

“Oo nga,” napatango na lamang ako dahil tama siya.

“Kahapon ko pa napansin. You were so emotional, pati ’yong mga hindi mo sinasabi, nasabi mo. I don’t really like that cycle but I can’t do anything about it. Bukod sa iba ang ugali mo, hindi ko pa magawa lahat ng gusto ko,” naramdaman ko pag-iinit ng pisngi ko sa narinig kong sinabi niya.

Kaya pala iba ang timpla ko kahapon, na para bang gusto kong manalo sa argumento, na para bang ang bigat ng pakiramdam ko, na ngayon ang tamad ko, ito pala at parating na ang bisita ko.

“Those pills I’ve been taking do help me regulate my menstruation… and not to bear your child,” nakita ko ang bahagya niyang pagkislot sa huling sinabi ko.

Bigla niya akong hinaltak patayo ng sofa saka hinapit sa bewang. “I didn’t ask you to take those but you insisted,” malamig na wika niya sa akin habang direktang nakatingin sa mga mata ko. He’s right, I insisted taking those pills not because I don’t want a child from him, but because I have to regulate my menstruation to be able to bear my own child in the future. I’ve been diagnosed with PCOS (Polycystic Ovarian Syndrome) when I was 19.

“I have to,” I answered without breaking our eye contact.

“No. You don’t have to. I have faith in my semen that despite your ovary’s situation, my babies will be able to find their path,” nakangisi ng wika niya.

Napatungo ako at rumagasa sa ala-ala ko ang nakaraan kung saan unang beses niyang malaman na mayroon akong ganoong sakit. “Hindi ba’t sinabi mo noon na, gusto mo nga na hindi ako sigurado kung magbubuntis ako? Dahil hindi naman anak ang habol mo sa akin?” Gusto kong palakpakan ang sarili ko. Kapag may buwanang dalaw ako, nag-iiba ako. Nagiging mas matapang. Hormonal imbalance, I guess?

Itinulak ko siya ngunit mas pinahigpit pa niya ang pagkakahapit niya sa akin. “I told you that when we were starting, dahil akala ko attracted ka lang sa akin dahil gwapo ako. I told you that without knowing how naive and innocent you are. I told you that because I don’t know that I will choose you to be my wife. Ngayon hindi na, you can bear all my child as long as you want. I may not love you now, but the future is uncertain,” wika niya na tila bumuhay ng pag-asa sa akin…. sa mga ekspektasyon ko sa relasyon na ito.

“Aeidan you told me that now matter how closest I get to you, I will never reach your other side… and now, you’re saying that our future is uncertain? You’re seriously unbelievable—”

Hindi ko natapos ang dapat na sasabihin ko dahil bigla na lamang niyang sinakop ang mga labi ko ng mga labi niya. Malikot at mapagparusang halik ang ginagawad niya sa akin ngayon. Nang maramdaman ko na mapupugto na ang hininga ko ay halos nagpapapasag ako upang pakawalan niya.

“That serves you right, Lindzzy. Remember that I am the dominant. Ako ang nasusunod, ako ang susundin mo. Hindi ko kailangan ng reklamo mo,” nakangisi niya ng wika sa akin nang makalayo sa kanya. “The next time you talk back at me, I will surely make you go crazy as hell. I will give you a punishment you’ve never tasted. Hard, brutal, extreme, and vicious.”

Literal na napatahimik ako sa sinabi niya. My extreme emotion suddenly flew away. Ito nanaman ako… the innocent Lindzzy, the masochist Lindzzy, and the easily conquered Lindzzy.

I bowed my head. “Sorry. Hindi ko na uulitin. It was the hormones,” bulong ko nang may kaunting takot sa tinig.

“Good. Now, forget about what we talked about yesterday and today because that was just your hormones talking back. Now, focused on how you could pleasure and satisfy me. It was your obligation, anyway. I like you my dearest Mrs. Lindzzy Ricafort,” napa-angat ako ng tingin saka napamulagat. Natagpuan ko siyang malaki ang pagkakangisi sa akin.

Maiyak-iyak na tinitigan ko siya. “You’re playing with my emotion Aeidan Lex!”

“No Lindzzy. I do really like you,” dagdag pa niya.

“But you said—”

“Like and love are two different things. Just be satisfied that I like you. Ikaw palang ang ginusto ko ng ganito sa lahat ng babaeng dumaan sa buhay ko. Maybe…. just maybe….”

“What?”

“Nothing.”

He left me dumbfounded.

LUNES na lunes at narito ako ngayon sa opisina ni Aeidan. Wala kaming klase dahil may program sa open auditorium. Itong si Aeidan, bigla na lamang akong hiniram kay Mrs. Montemayor dahil may ipapagawa raw siya, pero ito ako ngayon…. nakaupo sa sofa habang siya ay walang tigil na nagtitipa sa laptop niya.

“Ano ba sana ang ipapagawa mo?” Tawag ko sa atensyon niya.

“Just sit and rest. I saw how your damn cramps made you stayed up all night,” para bang may humaplos sa puso ko sa narinig kong iyon. Napakadali ko talagang bumigay sa mga pag-aalala niya at pag-aalaga.

“Kaya ko naman. Doon nalang ako sa program—”

“I said what I said. Sit and rest. Kung ayaw mo, dito ka sa kandungan ko mamahinga. I would be more than willing to offer you my lap,” pilyong wika niya sa akin.

“B–Baka may makarinig sa’yo,” kabadong wika ko.

“I made this office soundproof. Remember the last time? Ang nangingibabaw lang dito ay ang mga pag-ungol mo?” He said that without any hesitation.

“A–Aeidan!”

“Are you open for the second round? Feisty kind of sex?”

Sasagot na sana ako nang may biglang kumatok sa pinto niya. Lumapit ako at binuksan iyon. Bumungad sa akin si Kia. Dumeretso lang ito na wari bang hindi ako nakita. Binangga pa niya ako sa balikat.

“Hi Sir Aeidan,” bati nito kay Aeidan. Nakaramdam ako ng iritasyon ngunit pinilit kong itago iyon.

“What can I do for you Ms. Asistio?” Malamig na tugon sa kanya ni Aeidan na tila nagpagaan ng kalooban ko.

“…I like you my dearest Mrs. Lindzzy Ricafort…”

Hindi man sapat iyon ngunit dalawang bagay na ang pinanghahawakan ko sa ngayon. Ang kasal siya sa akin, at ang pagkakagusto niya sa akin.

“Pinatatawag po ni Mrs. Montemayor si Lindzzy, ako na muna po ang papalit sa pinagagawa n’yo sa kanya—”

“You can go Ms. Sebastian,” putol niya kay Kia nang bumaling siya sa akin. “But I don’t need you here Ms. Asistio. Si Ms. Sebastian lang ang may alam ng mga gusto kong ipagawa sa kanya. Hindi mo iyon magagawa,” hindi ko alam kung ako lang pero tila ba gusto kong pamulahan ng mukha sa sinabi niya. Alam kong may ibang bagay siyang tinutukoy sa mga salitang binitawan niya.

“Pero Sir Aeidan, sinabi po kasi ni Mrs. Montemayor na ako ang papalit,” pagpipilit ni Kia. Mayroon pang iba sa tono ng pananalita niya na ayaw ko sanang tukuyin ngunit halata itong masyado para hindi mapansin…. masama ang mag-isip ng mali sa kapwa ngunit tila ito may halong…. kaharutan.

“I mean it Ms. Asistio,” tanggi sa kanya ni Aeidan bago bumaling muli sa akin. “Bumalik ka nalang agad Ms. Sebastian kapag natapos na ang ipinagagawa ni Mrs. Montemayor at doon ko ipapagawa sa’yo ang mga nais kong ipagawa,” saka niya ako tinignan sa mga mata. Hindi ito mapapansin ni Kia dahil hindi niya pa nakasama sa iisang bubong si Aeidan, ngunit ang mga mata ni Aeidan ngayon ay nagliliyab sa kakaibang pagnanasa….. para sa akin.

“S–Sige po Sir,” saka na ako lumabas at naramdaman ko ang pagsunod sa akin ni Kia.

“Pokpok,” napalingon ako sa tinig na iyon at nanlilisik na mga mata ni Kia ang sumalubong sa akin.

“Ano nanaman ang problema, Kia?” Puno ng pasensyang wika ko sa kanya.

“Pokpok ka, Lindzzy. Isang pokpok na mapagbalat kayo,” kulang na lamang ay sugurin niya ako habang binibitawan ang mga salitang iyon sa akin.

“Alam mong hindi ako ganyan,” masakit para sa akin na makarinig nang ganoong salita na lalo na’t ni minsan sa buhay ko ay hindi ko iyon ginawa. Sa iisang lalaki ko lang ibinigay ang buong sarili ko, sa lakaking sigurado akong mahal ko, at nauna akong pinakasalan bago kinuha.

“Kaya ko nga nasabi dahil alam kong gano’n ka. Alam mo 2nd year palang tayo alam ko na agad na may kulo ka sa loob. Ang dami mong gustong landiin,” nakangising wika na nito sa akin habang matatalim pa rin ang tingin.

“Hindi ako malandi, at hindi ako pokpok. Wala akong ginagawa sa’yo. Mauuna na ’ko—” bigla na lamang niya akong hinatak sa kung saan. Dinala niya ako sa tagong parte ng eskwelahan kung saan hindi pinupuntahan ng mga estudyante.

Pabagsak na binitiwan niya ang kamay kong hatak niya kanina saka ako biglang sinampal. Hindi ako makahuma sa pagkagulat. “SAWANG SAWA NA AKONG MARINIG NA, MABAIT SI LINDZZY, MATALINO, MAHINHIN, MABUTING TAO, WALANG KAPINTASAN, MAGANDA. ALAM MO? PUTANG INA MO LANG GIRL. BAKIT HINDI KA PA MAGDROP OUT?”

Tuluyan nang bumagsak ang mga luha ko. Hindi ko naisip na aabot ako sa punto na sasaktan na ako ng pisikal ng mga taong naiinis sa kung anong ugali at karakter mayroon ako.

Hawak ko ang pisngi ko ng tumingin ako sa kanya habang ramdam ko ang mga luha ko. “Kasalanan ko na ba ngayon na ganito ako pinalaki ng Nanay at Tatay ko? Hindi ko ginusto na maging mabuti dahil naaabuso na ’ko at naaagrabyado gaya ng ginagawa mo, pero hindi ko mapigilan Kia, dahil laging bumabalik sa akin ang mga pangaral ng mga namayapa kong magulang,” wika ko sa kanya kasabay ng mga paghikbi ko. Rumagasa rin sa alaala ko sina Nanay at Tatay at kung paano nila ako laging dinidisiplina.

“Isa pang magandang rason ’yan para lumayas ka na sa eskwelahan! Patay na pala ’yong mga magulang mo! Siguradong iyang kapokpokan mo nalang ang nagpapa-aral sa’yo! Hindi ko na nga inintindi na nilalandi mo si Shawn, pero si Sir Aeidan? Huwow girl, tindi naman ng kakapalan ng mukha mo!” Akma nanaman niya akong sasampalin nang may bulto na humarang sa harapan ko na siyang nasampal niya. “S–Sir Aeidan?”

Marahas niyang itinulak si Kia saka ako niyakap at isinubsob sa dibdib niya. “Hush now. Nandito na ako,” tila ba iyon mahika na nagpagaan ng pakiramdam ko at nagpawala ng sakit ng mga salita ni Kia maging ng pagsampal niya sa akin.

“Sir Aeidan, s–sorry po,” utal na wika ni Kia.

“Hindi ka ba hihingi ng tawad kay Lindzzy?” Malamig na tugon niya rito.

“Sir Aeidan, wala akong ginawa sa kanya. Gumagawa lang ng sarili niyang drama ang babaeng ’yan. Isa pa, hindi n’yo po ba alam na dumaan na ’yan sa iba’t ibang lalaki sa campus para lamang matustusan niya ang pag-aaral niya? Bali-balita siya sa engineering department na pinagpasa-pasahan na ng mga lalaki doon!” Gulat na gulat ako sa mga sinabi ni Kia ngayon sa harap ni Aeidan. Wala akong alam na nagiging sentro na pala ako ng mga balita…. mga hindi magandang balita.

Kumawala ako sa yapos ni Aeidan at bumaling kay Kia. “Hindi totoo ang mga sinasabi mo. Hindi ko ’yon gagawin!”

Kapwa kami nagulat ni Kia nang bigla na lamang tumawa ng malakas si Aeidan. Malakas na tipong tawa na hindi makapaniwala, at tawa na wari mo ba ay nakarinig ng isang malaking kalokohan.

“A–Aeidan,” tawag ko sa kanya.

“WOW! FIRST NAME BASIS!”

Biglang tumigil sa pagtawa si Aeidan at lumapit kay Kia. Hindi ko alam…. tila hindi ko kilala ang katauhan niyang ito. Nagbabaga ang mga mata niya sa galit.

Dinakot niya ang pisngi ni Kia at pinisil saka siya ngumisi. “Ayoko sanang pumatol sa babae pero masyado ng hindi maganda ang tabas ng dila mo,” walang emosyon niyang pahayag.

“N–Nasasaktan po ako, Sir!”

“Ako lang ang tanging nakakaalam kung may ibang lalaking dumaan sa asawa ko. I perfectly know how my wife smells and tastes. Stop spreading false information. I’ll make sure that you’ll pay for what you did to my wife, Ms. Asistio. Start praying, I ain’t as forgivable as what I seemed to be.”

Saka niya marahas na itunulak si Kia na ngayon ay tila takot na takot na sa kanya.

Akma na akong aakayin ni Aeidan paalis nang biglang magsalita si Kia.

“Totoo nga ang sinasabi ni Ms. Lapid, mag-asawa nga kayo!” Sigaw nito.

Lumingon si Aeidan sa kanya at muling ngumisi. “I’m not telling everyone that I am her husband not because I am ashamed of my wife nor I broke university rules, but because I find it enjoyable to see your shookt faces whenever you hear our real score. My wife isn’t something to be ashamed of. You are all nothing compared to her.”

“A–Aeidan tama na. Tara na—”

“And one thing Ms. Asistio, hindi ba’t ikaw nga ang may karelasyon na seventy years old para lamang matustusan ang mga luho mo? Huwag mong ikumpara si Lindzzy sa’yo. Mayroon siyang ako, na wala ka.”

I’m hoping that deep within him…. he’s starting to fall for me.

–

Ten

LINDZZY

Hatak hatak niya ako hanggang sa marating namin ang opisina niya. Iniupo niya ako sa sofa saka siya tumungo sa mini kitchen niya at mayroong kinuha roon.

Pagbalik niya ay may dala na siyang icebag. Naupo siya sa tabi ko at hinawakan ang mukha ko saka iniharap sa kanya. Bahagya niyang idinampi ito sa pisngi ko na sinampal ni Kia. Napaigik ako dahil nakaramdam ako ng hapdi.

“Kahit paano pala malakas ang sampal na iyon,” pagbasag ko sa katahimikan sa pagitan namin.

Nagkatinginan kami at isang blangkong ngiti lamang ang isinagot niya sa akin. “The next time, learn to dodge. Kung hindi mo kaya, bumawi ka,” wika niya sa akin na tila iritado.

“Alam mo namang hindi ako marunong gumanti—”

“That’s why people were taking you for granted! Kahit ako inaabuso na kita pero wala lang sa’yo. When will you learn Lindzzy?” Ramdam ko ang kaseryosohan ng mga salita niya.

“S–Sorry.”

“And now look, you’re saying sorry kahit wala ka namang ginawa. I don’t know when will you stop being a pushover,” iiling-iling na wika niya saka pinagpatuloy ang pagdampi ng icebag sa pisngi ko.

Kahit na sinesermonan niya ako ay hindi ko iyon ininda dahil tila napapagaan ang kalooban ko ng pagiging concern niya sa akin, dagdag pa nitong pag-aalaga niya na hindi ko naman hiningi. Hindi ko tuloy maiwasan na sariwain kung ano man ang nangyari bago at matapos kaming ikasal.

“Saan po tayo pupunta? Papasok na rin sana ako,” tanong ko sa kanya habang nagluluto ako ng agahan namin. Ito ang unang araw ko sa poder niya.

“Just get ready. I’m serious when I told you that I’m going to marry you,” wika niya saka kumuha lamang ng hotdog sa lamesa bago nag-ayos ng buhok niya.

Mabilis akong nag-ayos ng sarili gaya ng gusto niya. Mayroon na ring uniporme na para sa akin ang nakahanda kaya’t mabilis akong nakapagbihis. Hindi ko alam kung alam niya lang ba talaga ang sukat ng katawan ko dahil ang uniporme na suot ko ngayon ay tila kinuha sa akin ang eksaktong sukat.

“Let’s go,” aya niya nang makita niyang naka-ayos na ako. Sumakay kami ng sasakyan niya.

Ganoon na lamang ang panlalaki ng mga mata ko nang huminto kami sa bahay nila tiyang Naning at tiyong Osel. Walang pag-aatubili siyang bumaba kahit na ako ay nanginginig pa sa takot. Hindi ko alam kung anong tumatakbo sa utak niya ngayon.

Pinagbuksan niya ako ng pinto kaya’t wala na akong nagawa kung hindi ang sumunod. Hindi ko rin alam ang gagawin dahil tila kayang kaya akong igupo ng paraang ng pagtingin niya sa akin.

“A–Aano tayo rito?” Kinakabahang tanong ko.

“Lead the way Lindzzy,” wika niya sa akin na tila mahika na agad kong sinunod.

Saktong nasa labas ng gate si tiyang Naning at gulat na gulat ito na makita ako. “L–Lindzzy!” Tawag nito sa akin sa tonong hindi makapaniwala.

“Can we go inside? I need to talk to you,” wika ni Aeidan na nasa likod ko. Hindi ko alam kung bastos ba talaga siyang magsalita, o sinadya niyang alisin ang respeto niya sa pakikipag-usap niya kay tiyang.

Hindi sumagot si tiyang at pinagbuksan na lamang kami ng gate. Dumeretso kami sa sala at doon namin naabutan si tiyong Osel at Fredo na nanonood ng basketball sa bagong malaking telebisyon habang prenteng nakaupo.

Nasasaktan akong makita na pinagsasasaan nila ang perang nakuha nila dahil sa pagbebenta sa akin.

“Bakit narito ’to? At bakit may kasamang asungot?” Wika ni tiyong Osel na wala man lamang pagsisisi sa tinig niya sa ginawa nila sa akin.

“Hindi kami magtatagal sa mabahong lugar n’yo. Hindi rin ako pasensyosong tao na kayang intindihin ang pagiging walang kwenta ninyo. Just sign this papers,” saka pabalang na ibinagsak ni Aeidan ang hawak niyang envelope sa lamesita.

“Ano namang mga punyetang papeles ’yan?” Sabat ni Fredo.

“Mind your own fucking business. Hindi ka kadugo ni Lindzzy,” malamig na pahayag ni Aeidan na ikinakaba ko. Hindi iyon palalagpasin ni Fredo!

Akmang susuntukin siya ni Fredo ngunit sinalubong lamang niya ang kamao nito ng kamay niya. “TARANTADO KA AH!” Sigaw ni Fredo ngunit nginisian lamang niya ito.

“Don’t mess with me kid. I could erase you from this world if I want to,” banta niya na kahit ako ay kinilabutan.

“Tumigil ka na nga Fredo!” Sigaw ni tiyang Naning. “Ano ba ang mga papeles na ito?”

“Papel na mag-aalis sa inyo ng karapatan na maging kamag-anak ni Lindzzy,” kahit ako ay nagulat sa sinabing iyon ni Aeidan.

“At ano naman ang makukuha namin kapalit—”

“Hindi kayo makukulong sa ginawa n’yo sa kanya. If you are thinking na makakakuha kayo ng pera mula sa akin, then you’re wrong,” nakangising wika ni Aeidan na pumutol sa pagsasalita ni tiyong.

“Masura ang tabas ng dila mo!”

“Sign it or you will all end up in jail,” aniya. Wala akong masabi at wala akong magawa. Hindi ko alam kung anong iaakto ko. “Ayokong maghahabol kayo kay Lindzzy kahit na kailan. By the way, I am her husband,” pakilala niya na ikinagulat nila. Hindi pa kami kasal pero iyon na ang sinabi niya.

Walang nagawa sina tiyang at tiyang kung hindi pumirma sa papel na dala ni Aeidan.

“Umalis na kayo!” Taboy ni Fredo.

“Wala kaming balak magtagal. Now it was all settled, I’m hoping that we will all live a peaceful life dahil kung hindi, sisiguraduhin kong guguluhin ko rin hanggang kahuli-hulihang lahi n’yo,” banta pa niya bago ako hinatak paalis ng lugar na iyon. Ngayon ako napapaisip kung napunta ba ako sa mabuting kamay o hindi.

Sunod naming pinuntahan ay isang matayog na matayog na building na tila agency sa labas, ngunit nagulat ako nang makapasok ako sa loob. Nagkalat ang mga taong may hawak na baril na animo normal na bagay lamang iyon dito sa lugar na ito.

“Wait for me here,” wika niya saka ako pinaupo sa isang lugar.

Umalis siya at luminga linga lamang ako sa paligid. Bahagya kong natanaw ang isang pamilyar na bulto.

Si Mr. Leik Andrey Laugthner, professor ’yon sa isang university na napuntahan ko dahil sa journalism. Naaalala ko siya dahil isa siya sa mga host noon. Anong ginagawa n’ya rito? Tila close pa niya ang mga taong iyon na may mga baril sa tagiliran.

“Enough of your observation,” pukaw sa akin ng isang tinig at nadatnan ko si Aeidan na nakatitig na pala sa akin. “Let’s go.”

Hinatak niya ako at may tinungo kaming isang opisina. Nadatnan namin ang isang lalaki na may hawig kay Aeidan ngunit may edad na.

“Dad, she’s Lindzzy. Lindzzy, he’s Nigel Ricafort, my dad,” wika niya at tila nagrigondon ang puso ko sa kaba dahil sa sinabi niya. Daddy niya ang kaharap namin ngayon!

“Nice taste, but your mom is on a different level,” wika nito na animo iniimagine pa ang taong tinutukoy nito.

“M–Magandang araw po,” bati ko at nginitian naman ako nito.

“Magandang araw rin sa’yo,” bati nito pabalik.

Magsasalita pa sana ang Daddy ni Aeidan nang bumukas ang pinto at iniluwa noon ang isang napakagwapong lalaki na kamatang-kamata ni Aeidan. Blangko ang mga mata ngunit animo nais magpasabog ng iba’t ibang emosyon.

“I’m sorry. I was busy with Griss and Ayler’s case. We decided what to do with Sera,” wika nito saka binitawan ang hawak nitong folder sa mesa.

“It’s okay wife, hindi pa naman sila ganoon katagal na naghihintay,” wika ng Daddy ni Aeidan at ganoon na lamang ang gulat ko at napatayo pa ako sa sofa.

“B–BABAE PO KAYO!?” Hindi ko naitago ang kyuryosidad na iyon.

Narinig ko na lamang ang pagtawa nina Aeidan at ng Daddy niya.

“She’s my mom, Lindzzy, Aeickel Lavria Ricafort,” pagpapakilala ni Aeidan sa ina niya na halos ikapugto ng hininga ko. Paanong nagagawa niya na maging ganoon kagwapo kung babae siya!?

“Nice meeting you po,” wika ko saka naupong muli sa sofa.

“Nice meeting you too, iha.” Sagot nito sa akin saka tipid na ngumiti.

“We’re getting married,” tila hindi na nagulat ang mga magulang ni Aeidan sa itinuran niyang iyon. Tila ba alam na ng mga ito ang takbo ng isip niya.

“And?” Tila wala lang na sagot ng Mommy niya.

“I am asking for your consent,” patuloy niya.

“Then get married son. Kami nga ng mommy mo, lasing pa noong ikinasal—”

“NIGEL IÑIGO!”

“BUT THAT’S THE TRUTH WIFE!”

“Don’t mind your father. It’s fine with me as long as you know your limitations and your priorities. Get married as long as you both agreed to it,” nakangiting pahayag ng mommy niya na lalong nagpagaan ng pakiramdam ko.

Nang araw rin na iyon ay ikinasal kami ni Aeidan. Hindi ko alam kung anong nangyayari sa buhay ko at napakabilis ng lahat ng mga pangyayari. Inuna niyang niresolba ang problema ko sa pamilya bago niya ako pinakasalan.

Nasa bahay na niya kami ngayon at katatapos ko lamang maligo habang siya naman ay nanonood lamang sa sala.

“A–Aeidan,” tawag ko sa kanya.

“I will be transferring in your school tomorrow. Mahihirapan lang tayong pareho kung magkaiba pa ang unibersidad na pinapasukan mo at pinagtatrabahuhan ko,” wika niya na hindi man lamang lumingon sa akin.

“S–

Sige,“ tanging naisagot ko. Nasabi na niya sa akin noong nagdaang gabi na isa siyang professor.

“Matulog ka na,” wika niya na tila hindi ko maipaliwanag ang naramdaman ko.

“H–Hindi ba natin gagawin—” natigil ako sa pagsasalita namg bigla na lamang siyang lumingon sa akin.

“I’ve been holding myself kaya’t ayaw kong lingunin ka, but you’re making it harder for me now that you are even offering yourself. Matulog ka na, I will only take you once you are ready,” wika niya sa akin.

“B–But I’m ready. I–I’m willing to offer you everything I have, now that you are already my husband… and at the same time my savior. Take me Aeidan….”

“DAMN!” At sa isang iglap ay nasa harap ko na siya at nakahapit sa bewang ko habang titig na titig sa mata ko. “Don’t regret it, Lindzzy. You asked for this.”

“I–I won’t.”

NARITO kami ngayon sa Phyrric dahil birthday raw ng daddy ni Aeidan at napili niyang dito na lamang i-celebrate dahil ayaw nito ng magarbong okasyon.

Tumutulong lamang ako sa pag-aayos ng lamesa nang may lumapit sa akin. Napa-angat ako ng tingin at bumungad sa akin ang isang pamilyar na mukha.

“Hala! Ikaw ’yong babae sa restaurant na mukhang lalake,” wika ko saka napatutop pa sa bibig ko.

“Sabi ko na nga ba noong nakita kita pamilyar ka, e. Ikaw pala ang asawa ni Aeidan!” Sagot naman nito sa akin saka ngumiti.

“I’m Lindzzy,” wika ko saka nag-abot ng kamay.

“I’m Griss, secret agent,” saka pa ito kumindat sa akin.

“TIBS! SINO NANAMANG NILALANDI— OH!” Wika nang lalaking kadarating. “Ikaw si Lindzzy! ’Yong asawa ni Aeidan. I’m Ayler, pinsan ni Aeidan. Sorry hindi kita namukhaan noon sa restaurant,” sambit nito sa akin.

“Okay lang po ’yon,” saka pa ako ngumiti.

“Sana all babaeng babae. Itong asawa ko kasi babae lang, hindi pa sure ’yon,” pagjojoke nito na habang nakaturo sa asawa na ikinatawa ko.

“Gago ka talagang kupal ka! Hindi ka na magbabago!” Sigaw naman ni Griss na ikinatawa ko lalo.

“Excuse me, can I have my wife?” Tinig iyon ni Aeidan na kakalapit lamang sa amin.

“Go on bro,” sagot ni Ayler saka na ako hinatak ni Aeidan.

Nakarating kami sa isang lugar kung saan mayroong mga nagsasanay na bumaril. “This is where I learned to shoot a gun,” wika niya sa akin. “My mom trained me, together with kuya Aeignn and Aeiryn.”

“Kaya pala parang ang firm ng katawan mo,” nahihiyang wika ko.

“You saw it all, ano pang ikinakahiya mo? Honestly Lindzzy, I’ve been craving for you but you still have your period kaya’t hindi ako makagawa ng gusto ko,” nakita ko nga ang pagbabaga ng mga mata niya sa pagnanasa.

Sasagot na sana ako nang may lumapit sa amin na hindi ko kilala.

“Aeidan!”

“Missy, why?” Tanong ni Aeidan sa tinawag niyang Missy.

“Chief is asking for you,” sagot naman nito saka na umalis.

“Wait for me here,” wika niya saka na nawala sa paningin ko.

Nagmumuni-muni lang ako nang may lumapit sa akin at napa-angat ang tingin ko rito.

“Hi!” Bati nito sa akin.

“H–Hi,” bati ko pabalik.

“I’m Elle. Elle Borja,” pakilala nito sa akin saka nag-abot ng kamay.

Mabilis ko itong kinuha at nakipagkamay. “I’m Lindzzy. Lindzzy—”

“Ricafort,” may pait ang pagkakabigkas niya noon.

“May problema ba?” Usisa ko.

“You’re lucky, Lindzzy….

…

I was once in your place. I am the original masochist.“

–

Eleven

LINDZZY

Halos hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko dahil sa narinig kong sinabi niya. Tila ba ako binagsakan ng kung ano mang mabigat na bagay na nagpahinto sa akin sa paghinga.

I’ve seen Francia, his former buddy pero hindi ako apektado dahil nakita kong pamilyado na ang taong iyon, hindi gaya nitong si Elle. She’s young…. maybe even younger than me at natatakot ako sa maaari niyang idulot sa kung ano man ang mayroon kami ni Aeidan.

“A–Anong ibig mong sabihin sa sinabi mo?” Utal na tanong ko dito. Muli ay ngumiti lamang ito sa akin ng mapait.

“Huwag kang pakakasiguro kay Aeidan, Lindzzy. He showed me more than what he showed you. He gave me more than what he gave you, but still choses to leave when things got tough. He’s lesser than evil but greater than vile,” wika niya sa akin sa malungkot na tono na may malalim na pakahulugan.

“A–Are you going to take him back?” Hindi ko alam kung bakit iyon ang mga salitang namutawi sa mga labi ko.

“I do….. and if he wants me to,” walang alinlangan na tugon niya sa akin. Kakaibang kaba at kakaibang pakiramdam ang dulot sa akin nang pagsagot niyang iyon.

Napayuko ako dahil hindi ko mapigilan ang mga luha kong nagbabadyang pumatak. Nasasaktan ako na hindi ako ang nauna sa buhay ng taong mahal ko. Nasasaktan ako kung bakit hindi ako ang una… o ang pangalawa, o ang pangatlo.

“P–Pero kasal kami,” hirap na wika ko dahil tila may nakabara sa lalamunan ko. “Sa akin si Aeidan, Elle. N–Naniniwala ako, na ako ang pipiliin niya dahil ako ang pinili niyang pakasalan,” hindi ko alam kung pinaniniwala ko na lamang ba ang sarili ko sa mga binitiwan kong salita.

“Sinabi ko na kanina, pero sige, uulitin ko para sa’yo, Lindzzy. Huwag kang magpapakasiguro kay Aeidan. He’s not someone you can easily read, but it’s up to you. I’m just telling you some clues for you not to stumble on the same mud where I stumbled,” muli niyang turan.

Nai-angat ko ang tingin ko sa kanya na ngayon ay nakatingin sa kawalan. “D–Did you…. Did you had—”

“Of course I did,” wika niya saka tumingin sa akin at ngumiti. “As I told you, I was the original masochist. He did to me, what he did— or what he is doing to you. Sigurado ka bang gusto mong marinig ang mga bagay na ito sa akin?” Tanong niya sa akin.

“Honestly, nasasaktan ako. Kaso wala akong magawa kasi ikaw ang nauna, ikaw ang orihinal. I am just a mere substitute. Ano ba naman ang laban ko sa’yo?” Mababakas na rin ang pait sa tono ko.

“As what you’ve said, you are his wife. Ano pang ikinakatakot mo sa akin?” This time nakangisi na siya sa akin kaya’t hindi ko malaman kung anong nais niyang iparating.

“Would that be enough para hindi ka na manggulo sa amin—”

“No,” halos yanigin ako sa narinig kong iyon sa kanya. “I love Aeidan Lex Ricafort, at ngayon na ikaw mismo nagda-doubt sa sarili mo, mas magandang laban pa ang maibibigay ko. Have a good day, Lindzzy.”

Naiwan ako na tila pinipiga ang puso ko. Alam kong marami akong kaagaw sa kanya, ngunit itong si Elle pa lamang ang bumagabag sa akin ng sobra pa sa sobra.

NAKAUWI na kami sa bahay at hindi ko pa rin alam kung tama ba na hindi ako kumikibo, pero tila hindi naman niya iyon napapansin. Normal naman ang mga akto niya.

Patungo ako sa ref upang kumuha ng maiinom. Saktong pagkakuha ko ng pitsel at pagkasara ng pinto ng ref ay may bigla na lamang humawak sa balikat ko saka ako marahas na isinandal sa pinto ng ref.

“I know that you still have your period and your mood swings were inevitable, but care to tell me your problem? Kilala kita, Lindzzy. Don’t you dare lie to my face,” malamig na wika ni Aeidan sa akin habamg titig na titig sa mga mata ko. Akala ko normal lang siya at hindi niya mahahalata ngunit mali ako.

Nagbaba ako ng tingin bago nagsalita. “W–Wala.”

Bigla niyang hinampas ang ref sa gilid ko na nagpakislot sa akin. “Stop lying. I can no longer tolerate it,” mapagbanta ang tinig na iyon. Nakakatakot. Nakakabagabag.

Nag-angat ako ng tingin at sinalubong ang mga mata niyang may samu’t saring emosyon. Nakakapang lambot ng tuhod ngunit kailangan ko itong labanan.

“I met Elle,” iyon pa lamang ang mga salitang sinabi ko ngunit nakita ko na agad na apektado siya.

“And?”

“She told me, she was the original,” bigla siyang lumayo sa akin saka ako tinalikuran. “Ano pa bang hindi ko alam Aeidan?”

“Forget about her,” tipid na wika niya saka maglalakad sana paalis ngunit mabilis kong hinawakan ang isang kamay niya.

“I’m your wife Aeidan, pero bakit parang nahihirapan kang buksan ng buo ang pagkatao mo sa’kin? Am I not worthy enough? Do I not love you enough?” Napayuko na lamang ako. Tila na lamang ako laging nasasaktan sa kung ano mang relasyon mayroon kami.

“Stop it, Lindzzy. I told you to forget about her. Hindi na natin siya kailangang pag-usapan pa!” Tumaas ang tinig niya na hindi kadalasang nangyayari kaya’t alam kong apektado talaga siya kay Elle. Nasasaktan ako…. sobrang nasasaktan.

“But she’s your past. She knows you more than I do. Nasasaktan ako dahil mas kilala ka pa niya higit sa pagkakakilala ko sa’yo,” bulong ko habang naglalandas ang mga luha sa mga mata ko. Hindi ko na gusto ang lumuha, ngunit laging ito lang ang paraan ko para mawala ang sakit na nararamdaman ko.

Humarap siya sa akin at nakita ko ang mga mukha niyang tila nagpipigil ng galit na kumawala.

“Just fucking forget about her. End of this conversation!” Sigaw niya saka na muling tumalikod ngunit mapilit ako. Muli ko siyang hinabol at naabot ko ang laylayan ng damit niya sa likod.

“A–Aedian please––”

Bigla na lamang siyang humarap sa akin saka ako tinignan ng isang tingin na ni minsan ay hindi ko pa nasilayan na ipinukol niya sa akin. Nakakatakot….

“FINE! LET’S TALK ABOUT HER, LINDZZY!THIS IS WHAT YOU WANT, RIGHT!? ELLE!? ELLE WAS THE VERY REASON WHY I TURNED LIKE THIS! SHE’S THE MAIN REASON WHY I TURNED OUT TO BE A SADIST! NGAYON ALAM MO NA, MASAYA KA BA!? NAKABUTI BA!? FUCK IT!”

Saka siya dumeretso sa pinto at pabalang na ibinagsak iyon. Umalis siya ng bahay at ito ako ngayon, gulantang sa mga isiniwalat niya….. ganoon pala kalaki ang ambag ni Elle sa pagkatao niya. Ang sakit na wala ako nang mga panahong iyon na ako sana ang naroon.

“HOY bru. Ang aga-aga tulala ka dyan! Girl baka nakakalimutan mo, ang subject natin ngayon chemistry. Huwag kang lulutang-lutang dyan dahil balancing ang topic natin. Hindi ka pwedeng lutang kung hindi babagsak ako,” napalingon ako sa paghihimutok na iyon sa akin ni Jice. Hindi pa rin kasi mawala sa isip ko ang pagtatalo namin ni Aeidan kagabi. Idagdag pa na inaantok ako dahil hinihintay kong umuwi siya ngunit hindi niya ginawa. Wala siya buong magdamag.

Kanina ko pa rin pinag-iisipan kung sasabihin ko na ba kay Jice ang tungkol sa amin ni Aeidan dahil nais kong may mapagsabihan ng sitwasyon at iniisip ko. Tila na ako mababaliw sa kakaisip, at tanging iyak lang ang laging sandalan.

“Jice, pwede ba tayong mag-usap pagkatapos ng subject natin dito?” Tanong ko sa kanya nang hindi sinasagot ang mga sinabi niya.

“Ang seryoso mo bru, nakakatakot,” nakangising wika niya. “Kahit ano pa ’yan, basta huwag balancing, keri lang, walang magiging problema.”

Napanatag ako sa sinabing iyon ni Jice, kaya’t nang matapos ang klase namin ay niyakag ko siya patungo sa bleacher ng field kung saan wala naman gaanong estudyante. Nagtungo kami sa may pinakasulok.

“I have something to confess,” wika ko saka ginagap ang mga kamay niya.

“Ang seryoso mo talaga!” Sinundan niya pa iyon ng pagtawa. “Bakit, bru? Mag-asawa na ba kayo ni Sir Aeidan?” At muli pa siyang tumawa ngunit ako ay napakislot dahil sa sinabi niya.

“Jice––”

“WHAT THE FREAKING HELL OF BITCHESSA!!!! ASAWA MO NGA SI SIR AEIDAN!?” Kilalang kilala talaga ni Jice pati ang mga mumunting ekspresyon ko na hindi mahahalata ng mga taong hindi ako lubos na kilala.

Magkakasunod akong tumango. “Kasi ganito––”

“POTARAGISAN! HINDI NGA!?” Napatayo pa talaga siya sa pagkabigla kaya’t hinatak ko siya upang mapa upo muli.

“Kumalma ka naman kasi Jice!”

“PAANO ’YONG KALMA BRU!? BIGLA MO NA LANG AKONG BUBULAGAIN NA ASAWA MO ’YONG PROF NATIN TAPOS GUSTO MO KALMADO LANG AKO? HAMPASIN KAYA KITA NG TABLA, TIGNAN KO KUNG KUMALMA KA!”

Napakamot nalang ako sa batok ko dahil sa sinabi niya. “Since nagstart ang pasukan this sem, asawa ko na siya– ARAY!” Bigla na lamang niya akong sinapok ng napakalakas.

“KINGNANAY KA! IBIG MONG SABIHIN TINUTUKSO KO PALANG KAYO, AY NAKAPAGYUGYUGAN NA PALA KAYO! WALANGHIYA KA! NAKAKAGALIT KA LINDZZY!” Saka siya biglang humalukipkip saka inismiran ako.

Hinawakan ko siya sa balikat at iniharap sa akin saka ko isiniwalat sa kanya ang lahat. Kung paanong ibinenta ako nina tiyang at tiyong, saka kung paanong si Aeidan ang nakabili sa akin. Kinuwento ko rin kay Jice ang tungkol kay Ms. Lapid, ’yong mga parte na hindi ko nasabi noon, maging ang nangyari sa pagitan namin ni Kia.

“Kahit naman nanggigigil ako sa pagtatago mo ng mga sikreto sa akin, mas nanggigigil ako sa mga depugang mga tsismakers de pakielamera na Ms. Lapid at Kia na ’yan. Pasalamat sila wala ako, dahil kung nagkataon, sabog nguso nilang mga depuga sila!” Gigil na gigil na wika ni Jice.

“Kumalma ka na. Meron pa akong sasabihin at i-kokonsulta sa’yo,” mahinang wika ko saka napayuko.

“Ano nanaman? Ang dami mong pasabog!”

“Nameet ko ’yong ex ni Aeidan. Gusto niyang bawiin sa akin si Aeidan––”

“SHUTAENA!”

“JICE NAMAN!

“TANGA KA BRU? ASAWA MO ’YON! ANONG NGINANGAWA MO DYAN!” Kulang na lamang ay sabunutan niya ako dahil sa mga pinagsasasabi ko.

“Alam ko…. kaya lang nararamdaman ko na apektado pa rin si Aeidan sa kanya,” wika ko saka muling napayuko.

“Ano bang pangalan no’n? Isasalvage ko nalang para wala ka nang problema. Mukhang malaking balakid sa kaligayahan mo, e.”

Nag-angat ako ng tingin saka ngumuso sa kanya. “Si Elle. Hindi naman ako nagbibiro, Jice.”

“Hindi rin ako nagbibiro. Kaya kitang ipaglaban sa lahat ng taong gustong umapi at sumira ng kaligayahan mo. Ikaw kaya ’tong karugtong ng bituka ko,” seryosong pahayag niya sa akin. “Kasi Lindzzy, ang akin lang naman sana, gawin mong malakas ang sarili mo. Gawin mo ang lahat para hindi mawala si Sir sa’yo, dahil kung dumating man ang panahon na iiwan ka talaga niya at babalik siya sa Ellelokaloka na ’yon, atleast wala kang magiging pagsisisi. Binigay mo naman lahat, e. Si Sir lang ang hindi nakuntento kapag gano’n. Give her the battle she wants, but make sure na ikaw ang winner in the end,” wika niya sa akin saka ako kinabig at niyakap.

Nais ko pa sanang sumagot kay Jice nang bigla akong may natanaw na dalawang tao na naglalakad patungo sa building.

Mabilis akong kumalas kay Jice at dinampot ang mga gamit ko saka ako nagtatakbo. Naririnig ko pa ang mga pagtawag at pagsigaw ni Jice ngunit hindi ko nalang iyon inintindi. Kailangan kong makumpirma sa ngayon ang nakita ko. Iba ang bawat kabog ng puso ko, tila ba ito kakawala sa dibdib ko.

Takbo lang ako nang takbo, hanggang sa sapitin ko ang harapan ng mismong opisina niya. Hawak-hawak ko na ang seradura at natatakot akong ipihit iyon. Hindi sa kung ano pa mang dahilan, kung hindi natatakot ako na baka tama ang nakita ko, at tama ang hinala ko. Natatakot din akong hindi ko kayanin kung ano man ang senaryong masasaksihan ko sa loob.

Unti-unti kong ipinihit ang seradura at ganoon na lamang ang pagguhit ng sakit sa dibdib ko sa nasaksihan ko. Mas higit pa ito sa inaasahan ko…..

…

Nasa ibabaw ni Elle si Aeidan, habang ang mga braso ni Elle ay nakapalupot sa batok ni Aeidan. Gulat na gulat sila sa naging pagpasok ko.

“B–Bakit? A–Ano bang mali sa’kin….. Aeidan?”

–

Twelve

LINDZZY

“B–Bakit? A–Ano bang mali sa’kin….. Aeidan?” Halos hindi lumalabas ang mga salitang iyon dahil tila may malaking tipak ng bato na nakabara sa lalamunan ko.

Tatakbo na sana ako paalis nang may humawak sa braso ko at nalingunan ko si Aeidan na may pagsisisi sa mga mata. “You won’t let me explain, aren’t you?” Wika niya sa akin.

“Wala akong ginawang masama sa’yo para iparanas mo sa’kin ’to, Aeidan.” Masakit na bulong ko habang nakayuko. Hindi ko kayang tignan siya sa mga mata, dahil baka mas masakit na bagay pa ang makita ko roon.

“If you would let me explain, I will. But if you don’t, just go. Breathe,” sagot niya sa akin saka unti-unting binitawan ang braso kong hawak niya.

“A–Asawa mo ’ko, at tanggap kong hindi mo ’ko mahal,” muling bulong ko. “P–Pero sana hindi mo makalimutan ’yong mga panahon na ipinaramdam mo sa akin na kahit paano, may halaga ako. Pasensya na Aeidan, ito lang ang kaya ko. . . ito lang ang ako na maibibigay ko,” huling mga salita ko bago ako tumakbo at nilisan ang lugar na iyon.

Higit pa sa salitang durog ang nararamdaman ko. Higit pa sa salitang sakit ang nararanasan ko. Bakit sa akin pa nangyari ito? Higit sa kahit kanino, wala akong sinaktan na tao para iparanas sa akin ang ganitong sakit. Sana kung may pagkukulang ako sabihin nalang niya, sana ayusin nalang naming dalawa. Hindi ’yong ganito. Hindi ’yong sasaktan pa niya ’ko. I’m too far from being strong, emotional breakdown is my greatest weakness.

Nakarating ako sa likod na gate ng university kung saan madalas i-park ni Aeidan ang sasakyan niya. Parang personal parking space niya ito. Hindi ko alam sa mga paa ko bakit dito ako dinala. Sumandal ako sa likuran nang sasakyan saka doon ko pinakawalan lahat ng luha na mayroon ako.

“Ang sabi ko huminga ka, hindi ko sinabing umiyak ka,” napa-angat ang mata ko at nakita ko si Aeidan na mataman lang na nakatingin sa akin.

“B–Bakit ka nandito?” Tanong ko sa kanya saka ko sana papahiran ang mga luha ko nang lumapit siya sa akin at siya mismo ang nagpahid ng mga luha ko.

“I told you to obey me, Lindzzy. If I told you to breathe, then just breathe. Hindi ka makakapag-isip ng tama kung hindi ka hihinga,” wika niya sa akin saka dumistansya ng kaunti.

Humakbang ako patalikod upang mas lumayo ang agwat naming dalawa. “Paano mong nagagawa na saktan ako at ngayon ay nasa harap kita para pagaanin ang loob ko?”

“Dahil mahal mo ’ko,” sagot niya sa akin.

“Kaya gaya nang sinabi mo, inaabuso mo ’ko? Hindi ko naman pinili na mahalin ka para saktan mo ’ko. Kahit paano umaasa ako na may sukli ang ibinibigay ko, pero kakaiba ka palang magsukli, Aeidan. Pananakit pala ang kaya mong ibigay pabalik—”

“Akala ko pagpapaliwanagin mo na ’ko. I hate beating around the bush, Lindzzy. Kung hindi mo ’ko pagpapaliwanagin, aalis ako. Ayoko ng maraming ligoy,” wika niya na ikinabahala ko.

Kung gusto ko talaga na maging maayos kami, kailangan kong pakinggan siya. “A–Ano bang ipapaliwanag mo? Hindi pa ba sapat ang nakita kong ginagawa n’yo?”

“Walang mayroon sa amin ni Elle. She was actually removing something from my hair when I accidentally tripped in the sofa and the rest is the moment you saw us,” sambit niya na hindi ko alam kung dapat ko sanang paniwalaan, ngunit bigla na lamang niya akong hinatak saka niyakap.

“A–Aeidan.”

“I admit that I don’t love you now, pero hindi ko kayang mawala ka sa’kin, Lindzzy. If you think of me as your savior, then remember that you are my savior too. If I didn’t marry you, hindi ko alam kung nasaang kamay na ako nang kung sino mang babae ngayon. If she was my beginning, you’ll be my middle and definitely, my ending. Hindi ko gusto na may makasama pang iba sa buhay ’kong ’to. You are enough, and even more than enough,” nanghihina ako sa mga sinabi niya. Nanghihina ako kaya’t napayakap ako pabalik sa kanya. Hindi ko alam ang nararamdaman ko sa mga oras na ito.

“P–Pero bakit ka umalis kagabi? B–Bakit iniwan mo ’ko at hindi ka bumalik?”

“I’m mad. I’m fuming mad at your mindset. I’m not mad at you, rather, I’m mad at the way you doubt yourself. Hindi ako nagdududa sa pagmamahal mo sa’kin, you showed me enough, kaya sana hindi ka rin magduda sa sarili mo. I chose you… and I will always choose you over and over again.” Parang nilulusaw ng mga salitang iyon ang sakit nararamdaman ko.

“B–Bakit kayo magkasama ni Elle? Bakit kailangan nasa tabi mo siya? Bakit kasama mo siya matapos mong hindi umuwi kagabi?” Tuloy-tuloy na tanong ko. I’m taking the chance.

“I went to my Mom last night after I left home, absolutely not to see Elle— I need to clarify that to the midget brain of yours who easily concludes things.”

“Anong ginawa mo roon?” Tanong kong muli habang nakayakap pa rin sa kanya.

“I asked her to give me an agent that would be efficient to protect you from bullying. Ayokong maulit ang nangyaring pangbu-bully sa iyo na ginawa ni Amanda at Kia. You’re too precious to be hurt. Unluckily, mom gave me Elle. I honestly protested, but my mom insisted. She told me that in order for both of us to move on with our life, we have to conquer Elle’s presence,” paliwanag niya. Hindi ko makuha kung ano ba ang takbo ni tita Aeickel. Hindi ko mabasa kung anong gusto niyang gawin at mangyari sa amin.

“And at the end, you agreed?” Tanong ko. Inilayo niya ako sa kanya saka tinitigan sa mga mata.

“I did, Lindzzy. I did,” sagot niya na ikinayuko ko. “It looks like you need some punishment to be able to bring back your self esteem. You’ve been so stubborm lately, Lindzzy. I’ll wait ’til Thursday. You’ll get your punishment, once that blood stops. Deep, hard, and wild.”

“AY iba ang rupok. Matindi ka pa sa kahoy na may anay, bru. Para kang basang papel na sundutin lang punit agad,” nakaismid na wika sa akin ni Jice. Nagsabi ako sa kanya ng lahat-lahat.

“Hindi sa ganoon, Jice. Once you have your own partner whom you love, maiintindihan mo ’ko. Once you saw the sincerity in his eyes, wala na… tanga ka na ulit. I’m not afraid of gambling my feelings when it comes to Aeidan, kasi siya lang ang sugal na masakit maipatalo, pero handa ko pa rin ipaglaban.”

“YUCK! CRINGEY! Ikaw ba ’yan? Shutaena Lindzzy, nakakadiring pakinggan! Oo kinikilig ako sa inyo, pero kinikilabutan ako sa pinagsasasabi mo! Ilabas mo nga ’yong inosenteng kaibigan ko, hoy!”

Natawa ako sa sinabi niya at natawa rin naman siya. “Sira ka na talaga.”

“Gawang gawa ako, bru. Kung meron man sira dito, ikaw ’yon. Matagal mo na palang natitikman ang sandata ni adan tapos hindi ko man lang alam. Hindi ko ’to natanong noong nakaraan, masarap ba—”

“JICE SAAVEDRA JUSKO!” Nasa may classroom kami at napatingin sa amin ang mga kaklase namin nasa harapan dahil sa pagsigaw ko.

“Refrain from shouting, Sebastian,” napalingon ako sa nagbawal na iyon at nakita ko si Caely. Mayor ng section namin.

“Sorry Cae,” wika ko. Tipid naman na mgito nag isinagot nito sa akin. Neutral si Caely. She’s never in favor of anyone.

“So ayun nga, sagutin mo ’ko. Masarap ba? Malaki ba? Hukbalahak ba ang datingan? Nakain mo na ba o nakain ka na ba? Masakit ba noong una? Nagfit ba? Magaling ba si adan, eba?” Kulang na lamang ay i-packaging tape ko ang bibig ni Jice na tuloy-tuloy at walang preno. Nahihiya at nanliliit ako sa mga sinasabi niya.

“Ano ba ’yang mga tanong mo. Jusko, Jice!”

“Bru, ako naman ay isang tahimik na mamamayan lamang na nag-uusisa upang malaman ang kalagayan ng aking pinakamamahal na kaibigan sa kamay ng sadistang gaya ni adan,” tila makatang turan niya sa akin. Napapayuko nalang ako dahil sa hiya.

“Tumigil ka na Jice, sasakalin na kita,” bulong ko sa kanya. Nasabi ko ang pagiging sadista ni Aeidan sa pagtatalik pero iyon lang… dahil iyon lang naman talaga.

“Good morning,” napa-ayos kaming lahat ng upo nang dumating na ang prof namin…. na si Aeidan.

“Aguy, maganda nanaman ang ngiti ng bruha. Nasilayan nanaman ang kagaya niyang mahalay na mahal na asawa,” gustong gusto ko na talagang kurutin si Jice sa tagiliran sa kakatukso niya. Para tuloy nagsisisi ako na sinabi ko sa kanya ang sitwasyon namin ni Aeidan.

“As the continuation of our discussion the last time we met, give me social issues that we encounter in today’s generation,” wika ni Aeidan at marami ang nagtaas ng kamay.

“Drug abuse.”

“Teenage pregnancy.”

“Rape.”

“Forbidden love affair,” lahat ay napatingin sa nagsalitang iyon at nakita namin na nakangisi si Mika kay Aeidan. Hindi na ako nagtatakha, dahil mula nang malaman ni Kia ang sitwasyon namin ni Aeidan ay hindi na siya pumasok, at tanging si Mika lamang ang nag-aattendance para sa kanya.

“All your answers were right,” nakangiting wika ni Aeidan na tila hindi apektado sa sinabi ni Mika.

“Sir,” taas kamay ni Mika.

“Yes, Ms. Landingin?”

“Is it acceptable in our society ang mga forbidden love affairs? Like, teacher to student?”

“Shutaenang gaga ’to, tutuhugin ko ’to nang buho ng lechon. Halatang halata mong nagpaparinig ang hudas, e.” Bulong ni Jice sa tabi ko.

“Of course it’s not. Why would the society accept such thing that even the word forbidden exist?” Walang ka abog-abog na sagot ni Aeidan dito. Tila ba kahit ano pang sabihin ni Mika, mayroon at mayroon siyang isasagot na alam niyang nasa katwiran. He must have inherited tita Aeickel’s brain.

“I see,” bored na wika ni Mika ngunit ramdam kong hindi pa rin siya dito matatapos.

“Now class, I want you to tell me a story or scenario wherein those problems are present, then tell me the possible reason, solution, and your insights about it,” wika ni Aeidan saka bumaba sa platform at naglakad lakad sa paligid ng room.

“Sir!” Si Jice ang nagtaas ng kamay. “Sa drug abuse po. Ahmmm, maraming kabataan ngayon ang lulong sa droga to the point na madalas ay nagnanakaw pa sila para lang matustusan nila ang pangangailangan nila sa drugs, but then again, hindi naman lahat ng tao aware sa dahilan ng mga kabataan kung bakit sila gumagamit noon,” mahabang wika ni Jice.

“And?”

“Yes Sir, alam ko pong mali ang paggamit ng ipinagbabawal na gamot, pero ang karamihan sa kabataan na gumamit nito ay ang mga kabataan na bunga ng mga broken families, inabandona ng magulang, walang kumakalinga, at mga kabataan na hindi nabigyan ng tamang direksyon kaya’t napasama o napadaan sa hindi tamang landas. As for the possible solutions, enhancing of the rehabilitation centers po, and seminar sa mga families especially sa mga nasa laylayan about sa kung paano ang naaayon na disiplina sa mga nagdadalaga o nagbibinatang anak,” saka pa siya kumaway-kaway sa ere na animo sumagot ng pang miss universe. Kahit kailan talaga ang babaeng ’to.

“Pero Saavedra, ang iba trip lang nilang magdroga—”

“Kaya nga iseseminar ang magulang at i-eenhance ang mga rehabilitation centers, e! Kung sa palagay mo hindi sapat ang possible solutions ko, ede gow, sa’yo na ang floor. More talak ka na, sis.” Saka inismiran ni Jice si Mika na nakisabat sa usapan.

“My point is hindi naman lahat madadala sa santong dasalan. Mayroon na na-eenjoy nalang talaga ang paggamit ng droga. Hobby nalang nila kumbaga—”

“Ehem. Makikialam muna ako ulit. Kung susukuan ng lipunan ang mga taong kagaya nila, saan nalang sila kakapit? Saan nalang nila hahanapin ’yong natitira nilang pag-asa? Hayaan nalang ba natin silang mamatay?”

“Enough girls,” bawal ni Aeidan sa kanila. “You both have your own opinions and points. Walang mali sa inyo. Magkaiba lang kayo ng paniniwala but that doesn’t mean na may mali o may tama sa inyo. Hindi kayo ang magkakalaban, it is us versus drugs, not you versus you or versus anyone else. Now let’s jump to another social issue—”

“Forbidden love affair, Sir.” Putol ni Mika kay Aeidan. Kinabahan akong bigla sa mga nais niyang ituran.

“Dahil mukhang gusto mo talaga ’yan Ms. Landingin, let’s talk about it.”

“What is your insight about the teacher and student love affair, Sir?” Wika ni Mika at nakangising muli may Aeidan.

“Teacher and student love affair will never be forbidden especially kung pinanindigan nila kung anong meron sila, and most of all, if they got married even before the professor entered the university where his wife attends. Another thing, wala namang magiging problema kung nasa tamang edad na sila. Right…….

…

….Mrs. Lindzzy Sebastian– Ricafort. Say hi to my wife, class.“

“OH MY GOD, BRU!”

Thirteen

LINDZZY

“OH MY GOD, BRU!”

Ramdam ko rin ang pagsinghap ng mga kaklase ko sa narinig nila sa bibig mismo ni Aeidan.

“AEIDAN!” Napatayo ako at hindi ko napigilan ang sarili ko na tawagin siya sa pangalan niya. Natagpuan ko siyang malawak ang pagkakangiti sa akin na animo wala lang sa kanya ang sitwasyon.

“I told you my wife, I am not hiding you. I will never do that. I just don’t want others invading our privacy, but it seems na hindi ko na maitatago dahil mukhang gusto nang ipaalam ni Ms. Landingin sa buong eskwelahan,” wika niya sa akin saka naglakad palapit sa akin at kinuha ang kanang kamay ko. Pinagsalikop niya ang mga palad namin at tinignan ako.

“A–Anong ginagawa mo?”

“She’s my wife class. Mag-iisang taon na rin kaming kasal. We got married even before I was transferred here in your university, kaya’t walang mali o masama roon. I even asked for the consent of the owner of this university kaya’t wala kayong kailangan ipag-alala o itsismis about Lindzzy and me. We’re legally married,” wika niya sa mga kaklase ko.

Ang iba ay dismayado, ang iba naman ay tila nakikikilig, at ang iba naman ay hanggang ngayon gulat na gulat pa.

Iniupo niya ako saka naglakad na pabalik sa platform. “Now let’s go back to what we are discussing—”

“Let us breathe naman, Sir Aeidan! Sinabugan mo po kaya kami ng bomba!” Sabat ni Jice. Gusto ko siyang kurutin dahil talagang akala mo ba ngayon niya lang nalaman.

“Oo nga naman, Sir! Tsaka ano po bang nagustuhan mo kay Lindzzy para pakasalan mo siya agad-agad?” Gatong naman ng isa kong kaklaseng babae na isa sa mga nagpapantasya kay Aeidan.

“Does it have something to do with our lesson?” Sagot ni Aeidan.

“Sige na kasi Sir!”

“I like the way she is. End of story,” tila pati ako ay nadismaya sa sinabi niyang iyon dahil may parte ng puso ko ang gustong marinig mula sa kanya kung bakit nga ba ako…. bakit ako ang pinili niya?

Magsasalita pa sana si Jice na nasa tabi ko dahil nakita ko siyang bumwelo nang bigla na lamang nagring ang bell hudyat na next class na, pero dahil vacant namin, bahala na kami kung saan kami tutungo.

“Okay, that’s it for now. See you next meeting,” wika ni Aeidan saka na tumungo sa pinto. Sinusundan ko lamang siya ng tingin nang bigla siyang huminto. “Lindzzy, I don’t have my class. Come in my office, sabay na tayong maglunch,” nakangiting wika niya bago tuluyan nang umalis.

“ANG HAROT N’YONG MAG-ASAWA!” Sigaw ni Jice sa akin. “MAG-ISA NA MUNA AKONG KAKAIN NGAYON. GOODBYE!” Hindi ko alam kung pagalit ba ang pagkakasabi niya no’n, ngunit nahagip ko pa siyang ngumiti bago tuluyang naka-alis, e.

“Congrats Lindzzy!”

“Congrats Sebastian!”

Bati sa akin ng mga kaklase ko bago nagsilabas.

“Sinasabi ko na nga ba at may tinatago ka rin talagang kalandian. Mukhang mahinhin, mahihindutin naman pala—”

“Mauna na ’ko sa’yo, Mika. Sabay raw kasi kaming magla-lunch ng asawa ko,” hindi ko alam saan ko nakuha ang tapang ko na pigilan ang pagsasalita ni Mika at magsalita ng ganoon. Basta nang makita ko siyang nagulat sa inasal ko ay umalis na akong agad dahil baka manginig pa ang tuhod ko.

Narating ko ang opisina ni Aeidan at nakita ko siyang nakaupo lamang na animo hinihintay talaga ang pagdating ko.

“What took you so long?” Halos mapakislot ako sa lamig ng tinig niya na iyon.

“B–Bakit mo sinabi sa buong klase?” Hindi ko siya sinagot, bagkus ay tinapunan ko rin siya ng tanong.

“You’re getting braver, Mrs. Ricafort. I am asking you, what took you so long?” Pag-uulit niya ng tanong niya sa mas nakakatakot na tinig.

Tinitigan niya ako na animo nakikipagsukatan ng tingin sa akin. “B–Bakit mo muna sinabi sa klase ’yon?”

Sige lang. Tapang-tapangan lang ako, pero parang jellyace na ang mga tuhod ko sa klase ng tingin na ipinupukol niya sa akin.

Imbes na sagutin ay bigla na lamang siyang tumayo mula sa kinakaupuan niya saka nagsimulang maglakad patungo sa akin. “You’re testing my patience.”

Aatras sana ako nang malapit na siya sa akin, nang bigla na lamang niya akong hapitin palapit sa katawan niya. “A–Aeidan.”

“I saw your face in dismay when I refused to answer the question why did I choose you,” wika niya sa akin saka niya hinaplos ang pisngi ko. “You can’t lie to me, Lindzzy. Alam mo ’yon.”

Napatango ako dahil tila ako inuusig ng mga mata niya. “S–Sorry.”

“I didn’t tell it in front of the class dahil sa’yo ko lang gustong sabihin ang dahilan, ikaw lang ang may karapatang makarinig, at ikaw lang ang may karapatan na makaalam kung bakit nga ba ikaw,” saka niya mabilis na kinintalan ng halik ang mga labi ko na nakapagpatuod sa akin. “I chose you because it is you, my savior. I chose you because I couldn’t resist the beauty of your soul. I chose you because I am captivated by your innocent smile. I chose you because of a million reasons. Paulit-ulit kitang pipiliin, Lindzzy. I may be your worst dream, but for me, you are the most beautiful nightmare. You are my reality,” saka niya muling siniil ng halik ang mga labi ko.

Sa mga oras na ito ay hindi ko maramdaman na siya ang sadistang si Aeidan, hindi ko maramdaman ang nakakatakot na aura na madalas niya ilabas sa tuwing mapapalapit siya sa akin. Siya si Aeidan….. ang Aeidan na mayroon ako, na wala ang kahit na sino.

Hindi ko napigil ang sarili ko nang kusang pumalupot ang mga kamay ko patungo sa batok niya. Ito ang unang beses na hinawakan ko siya ng ganito. Naramdaman kong bahagya siyang napakislot, ngunit nang palalimin ko pa ang halik namin ay doon na natuon ang kanyang pansin.

“I… love… you,” wika ko sa pagitan ng halik namin.

Pinakawalan niya ako sabay tinitigan sa mga mata. “Please be patient with me. I’m getting there. I could feel it.”

Naintindihan ko ang nais niyang iparating kaya’t mabilis akong tumango. “I will patiently wait for you, that is how much I love you.”

“Thank you, Lindzzy.”

NASA bahay kami ngayon at naghahanda ako ng aming hapunan. Kanina dumaan kami sa supermarket bago umuwi sa bahay. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o ano sa mga nangyari bago kami makauwi. Hindi ako sanay at hindi ko alam kung masasanay pa ba ako.

“CONGRATS MR. AND MRS. RICAFORT!” Sigawan ng mga teacher sa faculty dahil nagtungo kami ni Aeidan doon para dalhin ang mga research files na hinihingi ng ibang mga nagdi-dissertation.

Tunay nga talagang may tainga ang lupa at may pakpak ang mga balita.

Napayuko ako dahil sa hiya na nararamdaman ko. Mga prof ang bumabati sa amin at hindi lang basta tao na nakakakilala sa amin.

“Thank you, akala ko hindi n’yo pa alam. I want to formally introduce you my wife, Mrs. Lindzzy Ricafort,” saka niya ako hinatak palapit sa kanya. “Don’t be in favor with her just because she’s your co-workers wife,” pagbibiro pa niya na ikinatawa ng mga prof. Hindi ba sila na o-awkwardan?

“Hindi namin akalain na si Lindzzy pa talaga ang bibihag sa’yo. Anyways, congratulations. Don’t worry, we won’t judge you dahil nakikita naman namin na deserve n’yo ang isa’t isa. Isa pa, you are both old enough to decide for your future,” nakangiting wika ni dean.

“Thank you, Dean Villeza. Kung hindi pa po siguro kami kasal ngayon ni Lindzzy, baka kinuha pa namin kayong ninang,” wika muli ni Aeidan. He’s really bubbly and jolly kapag hindi kaming dalawa lang ang magkaharap. Ako lang yata talaga ang may alam ng the other side of the coin…. but that’s quite good. Hindi ko rin naman gugustuhin na may ibang makakaalam no’n. It is for my eyes only… exclusive.

“Naku, Mr. Ricafort talaga,” tumatawang wika ni Dean.

Nang matapos ang mga klase ko at klase ni Aeidan ay nagdesisyon kami na pumunta na muna sa supermarket dahil kulang na rin ang mga grocery sa bahay.

Actually, this is the first time he asked me to come with him doing the grocery. Madalas kasi ay siya lang.

Mabuti at washday ngayon. Hindi ako naka-uniporme dahil kung nagkataon ay masyado na kaming mahahalata.

Nang makababa kami ng sasakyan ay hinubad niya ang polo niya at tanging inner white shirt lang ang natira. Hakab na hakab ito sa katawan niya…. parang nakaka…. STOP IT LINDZZY JUSKO! Hindi ko na naiintindihan ang utak ko.

Pinagtitinginan siya ng mga namimili rin kaya’t napapayuko na lamang ako. Alam ko kasi na sa loob nila ay kinukumpara nila ang kagwapuhan ni Aeidan sa itsura ko. Sa totoo niyan, sa itsura naming dalawa, mukha akong chimay.

“Heads up, my dearest wife. Hindi mo kailangan ikahiya ang sarili mo. Always remember na ako ang pumili mismo sa’yo,” napa-angat ang mata ko at nakita ko siyang nakangiti sa akin.

“Thank you,” wika ko saka nginitian siya pabalik.

“No, Lindzzy. Thank you. Thank you for enduring everything,” wika niya saka mabilis na kinintalan ng halik ang noo ko.

Dinig ko ang singhapan ng mga tao sa paligid namin. Hindi siguro nila inaasahan ang paghalik ni Aeidan sa noo ko dahil ako rin naman ay hindi ko inaasahan iyon.

“Akala ko pa naman single siya. Lagi pa ko pa naman tinatimingan ’yong paggo-grocery niya,” rinig kong wika ng isang cashier na malapit sa amin.

“Ako rin, girl. Pokpok na kung pokpok, pero bet ko talaga siya!” Sabat naman ng isa ring cashier. Hindi ko na lamang sila pinansin dahil wala rin naman akong maisasagot sa kanila. Isa pa, tila naman wala lang din kay Aeidan ang mga naririnig niya.

Nasa kuhanan kami ng gulay at prutas nang may damputin siyang hinog na mangga. “Aeidan, huwag ’yan, maasim ’yan,” wika ko saka kinuha ang mangga sa kamay niya bago ako kumuha ng alam kong matamis na mangga. “Ito, sure ako matamis talaga ’to,” nakangiti kong abot sa kanya ng mangga.

“You’re so naive,” tumatawang wika niya kaya’t napakunot ng noo ko. Sa totoo lang, iba ang taglay na kagwapuhan niya sa tuwing tumatawa.

“Anong ibig mong sabihin?” Tanong ko.

“I will do you with this, and since you chose this, I think our adventure will be at its sweetest,” halos mapanganga ako sa narinig kong iyon. Ako pa talaga ang namili ng ipang-eeksperimento niya. Naku ka talaga Lindzzy!

“N–Nagjojoke ka lang naman, ’di ba?” Kabadong wika ko.

“Why would I be joking? You know that I love exploring every inch of you,” sagot niya saka pa niya kinagat ang pang-ibabang labi niya.

“A–Aeidan!” Hindi ko alam kung para saan ang singhal ko na iyon sa kanya.

“Why? Do I make you wet in this simple gesture of mine?” Hala ka! Talagang inaakit niya pala ako.

“A–Aeidan naman kasi—”

Natigil ang pagsasalita ko nang ilapit niya ang mga labi niya sa tainga ko saka bumulong. “I want to taste you with this sweet mango that you chose. I want to know how will it taste if combined with your juices.”

Napatulak tuloy ako sa cart namin nang wala sa oras dahil sa mga sinasabi niya. Iniwan ko siya na alam kong nakangisi pa rin dahil alam niyang sobrang apektado ako ng mga sinabi niya. Naku Aeidan ka! Pasalamat ka…..

“You’re imagining things, Lindzzy.”

“Ay masarap ka!” Napatutop ako sa bibig ko dahil sa nasabi ko. Iyon sana kasi talaga ang karugtong no’ng iniisip ko.

“I know, Lindzzy,” nakangising wika niya matapos akong gulatin. Nasa tabi ko na pala siya ngunit hindi ko napansin dahil sa pag-iisip ko ng mga nangyari.

“H–Hindi… ano… wala… Umaano ka ba rito?” Utal-utal na wika ko sa kanya.

“I am asking you kung pwede na bang kumain,” wika niya sa akin. Napatingin tuloy ako sa niluluto ko at nakita kong kanina pa pala ito okay, medyo na overcooked na nga ang gulay dahil sa paglipad ng isip ko.

“Oo, okay naman na ito. Pagpasensyahan mo na lang nang kaunti kasi nasobrahan yata sa luto ’yong gulay—”

“No, Lindzzy. I’m not asking about the food you are cooking. I’m asking you. Pwede na ba kitang kainin?”

SANA MAHAL N’YO PA ’KO. HAHAHAHA!

BTW, HANGGA’T KAYA REREPLYAN KO PO LAHAT NG COMMENTS N’YO, PERO KAPAG HINDI KO NAREREPLYAN, PASENSYA NA HA. MUAH.

Fourteen

LINDZZY

“Aeidan,” bulong ko saka ko dahan-dahan na inaalis ang palad niyang nakasakop pa rin sa dibdib ko. Nitong mga nakakaraan, nakaugalian na niyang matulog habang nakahawak sa dibdib ko, hindi naman ako makapagprotesta dahil wala naman akong laban sa kanya.

“Let me sleep for five more minutes Lindzzy, or ikaw ang papagurin ko para mas piliin mong matulog nalang tayong pareho ulit,” inaantok at humihigab na wika niya.

“Male-late na kasi ako—”

Bigla na lamang siyang bumangon at sa isang iglap ay narito na siya sa ibabaw ko. “Gusto mo ba talagang almusalin kita?” Nakakaakit ang bedroom voice niya. Pasensya na po kung ganito ako karupok.

“H–Hindi. Maaga lang talaga ang klase ko ngayon,” utal na wika ko dahil ang mga mata niya ay nakapangko sa mga mata ko na animo balak talaga niya akong gawan nang kung ano man na nais niya.

“But I want you now,” sagot niya saka ko naramdaman ang buhay na armas na nasa ilalim ng kumot, na ngayon ay tumutusok sa puson ko. “You even woke him up.”

“A–Aeidan, please. You drained me last night,” bigla akong napahawak sa mga labi ko dahil sa mga sinabi ko. Napapano na ba ang bibig ko at dire-deretso na lang ito pagsasabi ng kung anu-ano.

“Oh sorry, I forgot. How many times did you cum? Three? Five? Seven? I even lost count,” sambit niya habang nakangisi. Talagang inaasar niya ako…. pero totoo naman na hindi ko na rin alam kung ilang beses niya akong hinayaan na tunguin ang langit.

“S–Stop teasing me,” saka ko tinakpan ang mga mata ko ng mga palad ko ngunit kinuha lamang niya ang mga ito at pinangko sa magkabila ng ulo ko.

“Ano na nga ulit ang sinasabi mo kagabi? Deeper Aeidan! It feels so good Aeidan! Harder please! I didn’t know that you were that intense and wild, my dearest wife,” bulong niya habang titig na titig sa mga mata ko.

“H–Hindi ko kaya ’yan sinabi,” nahihiyang wika ko saka mabilis na nagbaba ng tingin. Oo, nagsisinungaling kasi ako.

“Liar,” tumatawang wika niya. “You even said, I love you, please enter me now! I want yours inside me! I can no longer patiently wait for yours to filled mine! Oh Lindzzy, I love hearing those words,” ramdam ko na ang pamumula ko. Talagang gustong gusto niyang sagarin ang kung ano mang kahihiyan na mayroon ako ngayon.

“A–Aeidan!”

“We only played with whip and chain last night, why don’t we try the sweetest mango you chose this early morning?” Literal na gulat na gulat ako sa proposal niya.

“M–May pasok ako, and atleast let me have some rest,” kinakabahan na usal ko.

“But I want you now, Lindzzy.” Bakas na bakas na ang pagnanasa sa mga mata niya na nakakasanayan ko na rin makita. “Don’t you want me too?”

Tila namamahika nanaman ako ng mga salitang iyon ngunit kailangan ko munang manindigan. Midterm examination week namin ’to.

“M–May exam,” iyon lang ang tangi kong nasabi at umalis na siya sa ibabaw ko. Ramdam kong sobra siyang dismayado sa isinagot ko lalo na’t buhay na buhay ang sandata niya.

Naglakad siya nang walang kahit anong saplot sa katawan at tumungo sa may banyo namin.

Ang tagal ko nang naghihintay sa kanya ngunit walang Aeidan na lumalabas kaya’t nagpasya ako na sa baba na lamang maligo.

Sorry Aeidan.

“NAGREVIEW ka naman, ’di ba? Huwag mo ’kong babanatan na naglabing-labing kayo ni Sir kaya hindi ka nakapagreview dahil talagang jojombagin kita! Ikaw nakarating ng langit tapos ’yong grade ko magiging alanganin patungong impyerno,” ang aga nanaman akong sinasabihan ni Jice ng kung anu-ano. Hobby na yata niya.

“Nagreview naman po ako—”

“Habang nakapatong si Sir Aeidan sa’yo?”

“Jusko Jice! Iyang bibig mo!” Saka ko siya kinurot sa pisngi.

“Aba! Nagsasabi lang naman ng totoo. Alam mo ba mas nakakahasa raw ng utak ’yon like, ohhhh the parts of the cell are ahhhh cell membrane ohhhh nucleus damn harder cytoplasm! ’Di ba? Wapak ’yon. More knowledge,” tumatawang wika niya na hindi niya alam na sobrang nakakahiya.

“Utak mo Jice Saavedra jusko po! Masyado na yatang maalikabok,” napahimas ako sa noo ko sa sinasabi niya.

“Hindi mo naman kasi lagi sinasagot ang tanong ko, kung malaki at masarap ba—”

“Anong malaki at masarap?”

“Iyong hotdog ni Sir— Ay kinalabawang kamatis!” Kapwa kami nagulat sa tinig na iyon at sa naging sagot ni Jice dahil ito ngayon si Aeidan at nakakunot ang noo sa aming dalawa.

Jusko Jice! Nilalagay mo nanaman ako sa alanganin!

“Ask my wife again, I will wait for her answer,” nagulat ako sa sinabi niya saka pa siya naupo nang bahagya sa arm rest ng upuan. “I’m waiting.”

Sinibangutan ko si Jice at tinawanan lamang niya ako na para bang sinasabi niyang deserve ko kung ano man ang nangyayari.

“A–Aeidan naman,” may himig nagmamakaawa na talaga ako dahil nasa harap kami ni Jice. Mabuti sana kung kaming dalawa lang.

“Sagutin mo na nga kasi, bru! Hiya-hiya ka pa dyan, parang hindi mo naman natikman—” talagang literal kong tinakpan ang labi ni Jice sa mga pinagsasasabi niya.

“Forget about it Ms. Saavedra. Baka hindi niya lang gustong i-share sa iyo because it is reserved only for her,” mapanuksong wika ni Aeidan saka tumayo na. “Come with me, kuhanin natin ang mga test paper. Ako ang proctor n’yo for examination,” hindi ko alam kung may malamig na himig ba sa tinig niya o guni-guni ko lamang ang mga iyon.

Inalis ni Jice ang kamay ko sa bibig niya at tinulak ako. “Go na bru, doon na kayo sa office ni Sir maglandian. Nakaka-umay na naririnig ko pa kakerengkengan mo,” tumatawa niyang wika.

Sa huli ay wala akong nagawa kung hindi sundan na lamang si Aeidan. Nasa likod niya ako at sinusundan siya habang naglalakad.

“You’re my wife. Walk beside me,” dinig kong sambit niya nang hindi lumilingon kaya’t bahagya kong binilisan ang paglalakad ko.

“S–Sorry.”

Narating namin ang opisina niya at nakita kong nakapila doon ang iba’t ibang examination papers sa table niya.

“Lindzzy,” hindi ko alam pero nakakakilabot ang paraan ng pagkakasabi niya nang pangalan ko. Napalingon ako at nakita kong nakasandal siya sa pader habang mataman na nakatingin sa akin. “I’m dead mad right now.”

Kinabahan ako sa sinabi niya. Iyon ang unang beses niyang sinabi sa akin iyon. “B–Bakit? Wala akong maalalang ginawa ko,” kabadong sagot ko sa kanya.

“That was the first time I resorted to my palm to satisfy my cravings,” napakunot ang noo ko sa sinabi niya sa akin dahil hindi ko makuha kung anong tinutukoy niya.

“W–What do you mean?”

Umalis siya sa pagkakasandal sa pader at bigla na lamang humakbang papalapit sa akin.

“I masturbated, Lindzzy. I pleasured myself when you refused to have sex with me just merely because of these examination papers,” ramdam ko ang pinaghalong init at lamig sa tinig niyang iyon.

Kaya ba napakatagal niya sa banyo kaninang umaga? Hindi ko agad naisip ’yon dahil hindi naman tipo ni Aeidan ang magsasarili.

“P—Please do understand, Aeidan. Alam mo naman na importante sa akin ang makagraduate ngayon—”

“What if I bang you deep…. and hard…. in front of these examination papers? I just want them to taste how it feels like to be ignored and not to be prioritized,” madilim ang awra na wika niya. Tama ba ’ko ng nababasa sa kanya? Nagseselos ba siya sa mga examination papers na ’yan?

“A–Are you jealous of those—”

“YES I AM! I FUCKING DO! HOW COULD YOU FUCKING THINK OF ANYTHING ELSE WHILE I’M WITH YOU UNDER THE BLANKET NAKED!?” Hindi ko alam kung bakit pero this time, hindi ako natatakot sa kanya. Huminto siya sa paghakbang nang makita niyang may unti-unting sumisilay sa mga labi ko na isang tipid na ngiti. “What are you smiling at!?” Pikon na wika niya nang huminto na siya sa harap ko.

“Bakit kasi nagseselos ka sa exam?”

“They are your priorities, and it fucks my brain with that thought,” iritado pa rin niyang wika.

Iniangat ko ang kamay ko para mahaplos ang mukha niya. Ang iritado niyang ekspresyon kanina ay unti-unting nawala. “Hindi ko naman sila priority. It’s you, Aeidan. It’s always you. Wala akong ibang gusto kung hindi ikaw lang. Wala akong ibang hangad kung hindi mahalin mo rin ako. Wala akong ibang ginusto sa buhay kong ’to kung hindi ikaw lang. Don’t be jealous of anything or anyone, kasi ikaw lang. Lindzzy doesn’t exist without Aeidan. You are my world. You are the reason I still exist,” nakangiting usal ko sa kanya.

Akala ko may sasabihin siya sa akin ngunit bigla na lamang niya akong siniil ng isang malalim na halik. Ilang segundo pa ay pinakawalan na niya ako.

“You’re making me crazy, Lindzzy. Nakakalimutan ko kung sino at ano ako sa tuwing ipaparamdam mo ang pagmamahal mo,” nakikita ko ang sinseridad sa mga mata niya.

“Naiinlove ka na ba sa’kin?” Bad mouth Lindzzy. Nagiging prangka na yata ako.

“I’m getting there, but for now… let me take back what I lost this morning,” saka niya ako mapusok na hinapit at nagsimulang gumapang ang mga kamay niya sa katawan ko.

“A–Aeidan, ’di ba may exam—”

“I moved your section’s schedule. It will start at 10am. I still have two more hours to enjoy my wife’s company,” at wala na akong magawa nang isandal niya ako sa pader at doon mapusok na hinalikan ang leeg ko.

Mukhang alam na niyang mangyayari ito dahil nang lingunin ko ang pintuan, naka double lock pa ito.

Aeidan Lex… paano na ’ko aahon sa’yo?

NAGLALAKAD ako patungo sa parking lot ngayon. Umattend ako ng make up class namin sa math. Ito lang ang subject na hindi pa nagpa midterm exam. Nagtext kasi si Aeidan na susunduin nalang niya ako. Ayaw na niya akong pagtraysikelin. Ang kaso, napaaga ang uwi namin kaya’t mga thirty minutes pa siguro akong maghihintay sa kanya. Dead battery na rin ako kaya hindi ko na masasabi sa kanya na napaaga ang uwian.

“Lindzzy,” napalingon ako sa tinig na iyon at nakita ko si Shawn.

“Uy,” nakangiti kong bati. Sa totoo lang ay iniiwasan ko siya. Hangga’t maaari ay ayokong magkrus ang landas namin.

“It’s been a while since you left me at the restaurant,” saad niya nang makalapit sa akin. Tila naman ako biglaang nakonsensya.

“Pasensya ka na, Shawn. Magiging totoo rin ako sa’yo. Wala akong balak na magpaligaw sa’yo dahil may—”

“Asawa ka na, and it’s Aeidan?” Ramdam ko ang pait sa tinig niya. “Alam ko Lindzzy. Alam ko na simula pa lang but I still insisted courting you kasi sa’yo ko lang unang naramdaman ’yong pagkakagusto na hindi ko pa naramdaman sa kahit na sino,” malungkot na pahayag niya.

“Sorry, Shawn. Hindi ko kayang lokohin o iwan ang asawa ko. Mahal ko si Aeidan. I love him more than I love myself,” nakayuko kong wika. “Minsan nga natatakot na rin ako dahil mas mahal ko pa nga kasi siya kaysa sa sarili ko pero wala akong magagawa. Siguro ganoon talaga.”

“How funny that you are sharing your love interest to someone you just rejected,” awkward ang ngiti niya sa akin ngunit nginitian ko siya ng totoo.

“I just feel like telling you kasi magaan ang loob ko sa’yo. Makakakita ka rin ng taong babagay sa’yo, at magpaparamdam sa’yo ng pagmamahal na hinahangad mo—”

“But I want it to be you. Kung hindi lang siguro kasalanan ang mang-agaw ng asawa—”

“Even if you try, you’ll never get my wife from me. I will kill you,” napalingon kami ni Shawn at nakita kong madilim ang awra ni Aeidan na naglalakad palapit sa amin.

“Ang swerte mo Ricafort,” muli ay naroon ang pait sa tinig ni Shawn.

“Hindi ako maswerte San Joaquin. I am blessed,” saka ako hinapit ni Aeidan papalapit sa katawan niya nang makalapit siya sa kinaroroonan namin. “I am more than blessed because this wife of mine loves me infinitely. Maghanap ka ng sa’yo. Akin ang asawa ko,” and with that ay iginiya na niya ako paalis sa harap ni Shawn.

“You’re so fucking blessed to have her despite of your secrets, Ricafort. Sana hindi masaktan si Lindzzy kapag nalaman niya na ang totoo,” narinig ko ang bulong na iyon ni Shawn ngunit hindi ko gaanong inintindi dahil mukhang ang tinutukoy niya ay ang lihim ni Aeidan na pagiging sadista.

Nakarating kami sa kung nasaan ang sasakyan niya ngunit nang akala kong ipagbubukas niya ako ng pintuan ay bigla na lamang niya akong isinandal sa sasakyan.

“Lindzzy, akin ka lang.” He said that straightly to my eyes. Iba ang kabog ng dibdib ko lalo na nang ibaba niya ang mga labi niya patungo sa mata ko.

“Aeidan,” kinintalan niya ito ng halik.

“This is mine,” lumipat siya sa ilong ko. “This is mine too,” at bigla niyang siniil ng halik ang mga labi ko bago pinakawalan. “And this is only for me. You are mine, Lindzzy. No one can ever take you away from me. I will never let anyone. You belong to me alone. Akin ka.”

Napangiti ako saka ko ipinalupot ang braso ko sa batok niya.

“Sa’yo lang ako. Alam kong alam mo ’yon.”

…

“I love you, Mrs. Lindzzy Sebastian– Ricafort. I love you, my dearest wife.”

–

Fifteen

LINDZZY

“We will be having a three day seminar at Las Casas Filipinas De Acuzar in Bataan,” halos hindi magkamayaw sa hiyawan ang mga kaklase ko sa sinabi ni Mrs. Montemayor sa amin.

“Ano pong focus ng seminar?” Napalingon ako kay Jice na siyang nagtanong. Oo nga pala, hindi niya pwedeng basta-basta iwan ang Mommy niya.

“Medical and first aid ang focus ng seminar dahil in the near future, mga batang paslit ang hahawakan ninyo,” nakangiting sagot ni Mrs. Montemayor sa kanya. “And don’t worry students, ang school ang nangakong magbabayad ng lahat ng magiging gastusin ninyo sa seminar na ito. All you have to do is discipline yourselves, makinig ng mabuti, pay attention to the speakers, and learn.”

Napatango naman ang lahat at napangiti sa sinabi ni Mrs. Montemayor. “Jice okay lang ba—”

“Sasabihin ko nalang kay kuya Jico, bru. Alam mo naman na busy rin si kuya. Kapag hindi talaga pwede, wala naman akong magagawa,” malungkot na turan niya sa akin.

“Makakasama ka, akong bahala,” wika ko saka tumayo sa upuan ko. “Ma’am can I go to the comfort room po?” Paalam ko kay Mrs. Montemayor. Mabilis naman ang naging pagpayag nito nang nakangiti.

Lakad takbo ang ginawa ko upang mabilis kong sapitin ang opisina ni Aeidan. Kumatok ako ng tatlong beses saka ako pumasok at ganoon na lamang ang gulat ko nang maabutan kong narito si Elle at kausap siya. Nakaramdam ako nang kakaunting kirot sa dibdib ko.

“A–Aeidan,” pukaw ko sa atensyon niya. Kapwa sila napalingon ni Elle sa akin.

“Come here,” tawag niya sa akin saka ako naglakad papalapit sa lamesa niya. Akma na sana akong uupo sa kaharap na upuan ni Elle nang magsalitang muli si Aeidan. “Not there Lindzzy, here.” Gulat akong literal dahil narinig ko ang pagtapik niya sa hita niya.

Iba ang kabog ng dibdib ko. “H–Huh?”

“Sit here in my lap,” deretsong wika niya na lalo kong ikinakaba. Seryoso ba talaga siya? “Faster, Lindzzy.”

Wala akong nagawa dahil sa pagiging ma-otoridad ng boses niya. Lumakad ako at nagtungo sa tabi niya nang bigla niya akong hinigit at napaupo sa kandungan niya.

“A–Aeidan!” Diretso lang ang mga mata ni Elle sa amin na tila hindi nito alintana ang kung ano mang ginagawa ni Aeidan sa akin.

“As I was saying Ms. Borja, ang kailangan mo lang ay bantayan siya na hindi saktan o pagsalitaan ng masakit ng kahit na sino. I won’t introduce the two of you dahil alam kong kilala na ninyo ang isa’t isa,” wika ni Aeidan saka ko naramdaman ang pagpalupot ng kamay niya sa bewang ko.

“Makakaasa ka Mr. Ricafort. I do know how to set aside my personal feelings from my work,” wika nito saka na tumayo. “Magpapaalam na rin ako. I will report for duty by next week after ng assignment na ibinigay ni Chief,” dagdag pa nito bago tuluyang lumabas ng pintuan.

Lilingunin ko na sana si Aeidan nang bigla kong maramdaman ang mga labi niya sa batok ko. “I missed you,” pabulong na wika nito.

“A–Aeidan, may hihilingin sana ako,” naramdaman kong napahinto siya sa paghalik sa batok ko kaya’t doon na ako humarap sa kanya.

“What?”

“Pwede mo bang ikuha ’yong Mommy ni Jice ng caregiver? Three days kasi ’yong seminar namin—”

“Natin, Lindzzy. Kasama mo ’ko,” nagulat ako sa sinabi niyang iyon.

“T–Totoo ba?” Imbes na sagutin ay mabilis niyang kinintalan ng halik ang mga labi ko. “Yeah. Go on with your favor.”

Sa totoo lang hindi pa rin ako sanay na ganito na siya kasweet sa akin at panay pa ang halik. “K–Kasi may sakit ’yong Mommy ni Jice. Hindi siya sigurado kung makakasama siya kaya sana pwede mong ipaghire ng caregiver,” wika ko.

“No problem. I will do it,” sumilay ang isang pilyong ngiti sa labi niya na ikinakaba ko. “But you have to let me pleasure you first,” saka siya biglang dumukdok sa leeg ko at doon ay hinalikan niya ako habang walang tigil ang paglalakbay ng mga kamay niya sa katawan ko.

“Aeidan….”

“You fucking smell so good,” he said while still pleasuring my neck.

“M–May klase ako,” wika ko habang napapa-arko pa ang katawan ko sa kiliting hatig nito sa akin.

Naramdaman kong lumayo siya sa akin at doon ay nagkatinginan kami ng mataman. “I will get my revenge soon, my wife. Be ready.”

NARITO na kami ngayon sa Bataan at sobrang pagod ako dahil sa haba ng byahe. Maganda ang mga facilities.

“Lindzzy salamat talaga ha,” wika ni Jice na kanina pa parang sira na nagpapasalamat dahil sa hinire ni Aeidan na caregiver ng Mommy niya.

“Ewan ko sa’yo. Isa pang salamat mo dyan hindi na kita kaibigan,” tumatawang wika ko sa kanya na ikinatawa niya rin.

“Pero alam mo ba bru, mukhang dito masarap mag SOH CAH TOA,” napakunot ang noo ko sa sinabing iyon ni Jice.

“SOH CAH TOA? Sine, cosine, tangent? Dito masarap magtrigonometry?” Kunot noong sagot ko.

“Shutaena, hirap talaga kapag kausap mo matalino. Pati joke na mga pang bobo kailangan mo pang ipaliwanag,” kamot batok na wika niya.

“Ano nga kasi ’yon?”

“Ano bang formula sa SOH CAH TOA?” Sagot na tanong din niya.

“Sa sine, opposite over hypotenuse. Sa cosine, adjacent over hypotenuse. Sa tangent, opposite over adjacent.” Tugon ko naman sa kanya.

“PINAKAHABA MO PA GIRL! ANG SAGOT LANG NAMAN, DITO MASARAP MAG OHHHHHH! AHHHHH! OHHHH AHHHH!” Parang gusto niya na akong sapukin sa gigil niya sa akin.

Halos kurutin ko si Jice nang marealize ko ang nais niyang sabihin. “Sira ka talaga! Jusko Jice! Bakit ’yang utak mo ganyan?”

“Huwag kang mag-alala. Kapag mag-aasawa ako, sa’yo ako hihingi ng posisyon, pero uunahin ko ang helicopter. Curious ako doon, e—”

“JICE! BIBIG MO NAMAN!” Nakakahiya siya. Baka may makarinig pa. Mabilis ko tuloy hinatak ’yong maleta ko patungo sa welcome area kung nasaan ang ibang estudyante.

“Ms. Sebastian— I mean, Mrs. Ricafort,” napalingon ako at nakita ko si Mrs. Montemayor na iba ang ngiti sa akin. Sa palagay ko ay nasa tatlong taon ang tanda ni Mrs. Montemayor sa akin.

“Po?”

“Naroon sa may receptionist si Mr. Ricafort. I think kailangan mong magpunta roon,” may panunukso ang tinig niya at hindi na ako nag-isip pa. Tumungo ako kung nasaan siya.

Naabutan kong nag-aabot na siya ng card sa receptionist kaya’t tinawag ko siya. “Aeidan!”

Agad naman siyang napalingon. “Why are you here? Hindi ba’t i-oorient pa kayo?”

“Anong ginagawa mo rito?”

“I got our own suite—”

“O–OUR!!?” Hindi makapaniwalang pahayag ko.

“Yeah. Sa atin dalawa,” nakangising wika pa niya sa akin na animo wala talaga siyang ginawang masama.

“B–Baka kung anong isipin ng ibang estudyante,” nakayukong wika ko.

“Like? I don’t care. Asawa kita. You belong to me. I have all the rights to decide for the both of us,” animo wala lang na sagot niya sa akin. “Bring your bags in our room. Our room number is 1224,” dagdag pa niya bago nawala sa paningin ko.

Sa huli ay wala akong nagawa kung hindi sundin siya kahit pa gusto ko sanang makasama si Jice sa kwarto.

Kinahapunan ay nagsalita ang 1st and 2nd speaker ng seminar. Marami akong naisulat na mga notes from them. Some of their testimonies are quite inspirational. Parang ang sarap maging guro ng mga inosenteng bata.

Nagliligpit na kami ng mga inupuan na monoblock nang bigla na lamang may humaltak sa akin. “Jice?”

“Sumama ka nalang bru,” wika niya at wala akong nagawa kaya’t nagpatianod ako sa paghatak niya.

Narating namin ang tila parking lot at doon bumungad sa akin ang sasakyan ni Aeidan. “Anong ginagawa natin—” hindi ko na natapos ang dapat na sasabihin ko dahil bigla na lamang akong itinulak ni Jice papasok ng sasakyan at nakita ko si Aeidan sa driver’s seat.

“Here’s your delivery, Sir. Thank you sa caregiver ni Mommy!” Wika ni Jice bago tuluyang nawala sa paningin ko.

Pinamigay ba ’ko ng kaibigan ko?“

ISANG malawak na karagatan ang bumungad sa akin pagbaba ko ng sasakyan.

“Ang ganda….” hindi ko napigilang nasabi ko dahil sa ganda ng paligid. Matingkad ang kulay ng karagatan. Nakikita ko rin ang mga mangroves. Ang ganda talaga nila sa mata. Nakakahalina.

“Don’t be too captivated. Sa akin ka lang pwedeng mahumaling,” tinig na pumukaw ng atensyon ko. Nilingon ko siya at nginitian.

Lumapit ako sa kanya saka mabilis na yumakap. “Thank you for bringing me here.”

Walang katao-tao sa paligid kaya’t tila lumakas ang loob ko na bigla na lamang kintalan ng halik ang pisngi niya. Ramdam kong nagulat siya sa ginawa ko.

Inilayo niya ako nang bahagya sa kanya at doon ko nasilayan ang nagbabaga niyang mga mata. “I’m holding back Lindzzy, kasi gusto ko makapagfocus ka sa seminar, but you’re giving me enough reason not to hold back anymore,” at bigla na lamang niya akong binuhat na tila bago kaming kasal.

“S–Saan mo ’ko dadalhin?”

Hindi niya ako sinagot. Bagkus ay naramdaman ko na lamang na nasa parte na kami ng tubig dahil naabutan na ng alon ang pang upo ko.

Magsasalita pa sana ako nang maramdaman kong ibinaba niya ako at lumapat sa isang matigas na bagay ang pang upo ko…. sa isang malaking tipak ng bato.

“I rented this whole place for us,” wika niya saka ko naramdaman ang mga kamay niya sa butones ng pantalon na suot ko. “No one is here. No one will see us, plus the fact that it’s getting late,” dagdag pa niya.

“D–Dito natin gagawin—”

“No. You’re wrong. This is where I will get my revenge, Lindzzy.”

[WARNING! R-18]

Bigla ay may hinugot siya sa likuran ng pantalon niya at pagkita ko ay mga lubid ito.

He tied my hands as well as my feet. Now… I am fully naked in front of him. I almost screamed when I felt the cold breeze touched my bare skin.

“So fucking lovely,” wika niya habang pinagmamasdan ang kabuuan ko. “I will pleasure you ’til you no longer think academically,” kagat labing wika niya.

Nakahiga ako sa malaking bato habang ang mga nakatali kong kamay ay nasa uluhan mo.

I almost lost my sanity when I felt his lips in my right foot. He started kissing it all the way to may thigh while his hands were busy caressing my whole body…. one at a time.

Hindi ko matukoy kung saan ko iaarko ang katawan ko dahil sa halo-halong emosyon na ibinibigay ng mga labi at kamay niya sa katawan ko.

Now his lips are in my navel while his right hand is softly touching my neck as if giving the same chill that the cold breeze has been giving me, and his left hand started traveling to my core.

“Please…. Aeidan…..” hingal na wika ko ngunit hindi ko matukoy kung anong sinasabi ko.

My body arched when I felt him inserted a finger in my core. “A–AEIDAN!” I exclaimed. I don’t know what had gotten into me and I followed the way he stroke my core. He pushed and pulled his finger… I pushed and pulled my core as well.

“Fuck it. You’re so damn wet,” he said so huskily while sucking my nipples.

I wanted to untie my hands because in no time I will be insane with the pleasure he’s giving me. This is so frustrating.

“I WANT YOU TOO… AEIDAN!” Words that came out of my mouth, but he just laughed as an answer.

I wanted to protest when his finger left my core. “As for my main event…. I want to taste you with the cold breeze of the sea,” and with that, he left my breast and he untied my feet.

Akala ko pabor na sa akin ang sitwasyon ngunit mali ako. He opened my legs wider and stared at my womanhood as if it was the most beautiful thing that ever existed.

“You’re damn wetness makes me want to cum this instant,” he said without looking anywhere aside from my womanhood.

Nahihiya pa rin ako sa kanya. Oo, nahihiya pa rin ako sa tuwing makikita niya ang buong ako.

“A–Aeidan.”

“I want to suck all your juices, drink all your honey, sip all your tasteless creation, and nip all your wetness,” he said so seductively. When I was about to close my legs, he bend down to my womanhood and started tasting it using his tongue.

“Oh gosh…” I moaned while my body kept on arching due to glory.

First he finger fuck me, and now he’s fucking me with his tongue. He’s an expert. He’s the field expert.

He played my core with his tongue and when he felt no contentment, his hands reached for my buttocks and pulled it up for his mouth to gain more access in my womanhood.

Alam ko…. paparating na ko…..

“Aeidan…. I’m cumming….”

“Just fucking cum, Lindzzy,” he murmured while still pleasuring my womanhood with his mouth.

I almost lost all the sanity I held in for too long when I cum in his mouth. He’s true to his words, he sucked, he drank, he sipped and nipped all he could in my womanhood.

Tumayo siyang muli at ngumisi sa akin bago nagsimulang maghubad ng lahat ng suot niya. “I love how you taste. So damn sweet. I will never get enough of your clover, Lindzzy.”

Nanghihina pa ako kaya’t hindi ako makapagsalita.

Hinawakan niya ang magkabilang binti ko saka ko doon lamang naramdaman na nakapwesto na pala siya upang makapasok. His gun was so much ready to shoot. It is so huge, hard and proud.

He penetrated me without any notice. He moved deeply and hard. He didn’t even notice my panting for another heaven. Yes! I did cum again but only I, knew it. He only minds his own pleasure.

He pushed and pulled his cock inside me. I am losing it. My body is shaking due to my orgasm. I’m so drained. He banged me so deeply that even my moan has its pain, but yeah… I no longer care as long as pleasure is present.

“Im fucking cumming…..!”

His moves became faster…. as I was to cum for the nth time, I felt his hot juices filled me inside.

He pulled his gun, then caress my face as he planted a kiss in my forehead.

“I love you, Lindzzy. I am so damn inlove with you.”

–

Sixteen

LINDZZY

“Malamang ’tong bruha na ’to nakarating nang langit kaya ganito at tulala,” naririnig ko ang sinasabi ni Jice pero mas nangingibabaw sa akin ang mga katagang binitawan niya.

Noong unang beses kong marinig na sinabihan niya ako ng mahal niya ’ko ay halos hindi ko mapaniwalaan, ngunit kagabi ay kitang kita ko sa mga mata niya na puno ng sinseridad ang pagkakasabi niya no’n sa’kin.

“Parang ang sarap ng jugjugan n’yo bru, hanggang ngayon sinasariwa mo. Pajugjug ka ulit, baka bumalik na ’yang kaluluwa mo,” napalingon ako sa kanya saka ko siya kinurot sa pisngi.

“Bibig mo nanaman!”

“Aray—! Pano kasi naman Lindzzy, high na high ka pa. Gaano ba kasarap ang romansa ni Sir Aeidan at parang nasa ikapito ka pa ring kalangitan?” Kinakabahan talaga ako sa paraan ng pagsasalita niya.

“Isa! ’Yang bibig mo sabi ko,” banta ko sa kanya ngunit nginisian lamang niya ako bigla.

“Siguro hindi lang SOH CAH TOA ang ginawa n’yo?” Saka pa niya tinaas baba ang kilay niya sa akin. “Baka nag-karpintero kayo sa pinuntahan n’yo,” saka pa siya humalakhak na ikinakunot ng noo ko.

“Anong nag-karpintero? Sa dagat kami—” hindi ko naituloy ang sasabihin ko dahil bigla lamang niyang pinitik ang noo ko.

“Shutaenang utak mo talaga. Nakakagigil madalas! Ibig kong sabihin doon kayo lumagari at nagpukpukan! Naiinis na akong kausap ka, Lindzzy! ’Yong mga joke at pang-aasar ko nauuwi sa explanation!” Saka niya ako inismiran.

Napanguso ako at hinawakan siya sa braso. “Paano kasi hindi mo nalang ako deretsohin na pukpukan at lagari, hindi ko naman magegets talaga kung karpintero pa ang gagamitin mo,” pang-aalo ko sa kanya.

“Oo nga pala. Si Sir Aeidan pala ang una at huli mo. Sabihin ko nga kay Sir na i-full performance ka naman tsaka yugyugin ng baliktaran para naman boom blaaag shwing tiwtiw booogshhh blaaaam ang labasan mo,” at nagpadyak-padyak pa siya at suntok sa ere na animo talaga gusto niya yatang alugin ang buong pagkatao ko.

Naku Jice, kung alam mo lang. Mas higit pa si Aeidan sa mga ini-imagine mong ’yan.

“Ginawa mo namang gera—”

“Gera naman talaga, bru. Isipin mo ba naman may putukan tapos bumabaha pa ng semilya— este bala,” haaaay jusko. Mabuti na lamang at nasa lower ground facility kami dahil kung nagkataon natakpan ko nanaman ang bibig niyang hindi marunong pumreno.

“Kinakabahan na ’ko madalas sa’yo. Saan mo ba galing ’yang mga sinasabi mo?” Iiling-iling na wika ko.

“Wala. Inagination ko ang limit,” saka niya nanaman ako nginisihan. “Kaya kahit hindi mo ’ko sagutin kung gaano kalaki, kasarap at kagaling si Sir, keri lang. Malakas imagination ko,” tatawa-tawa niyang wika sa akin.

“Jice Saavedra! Pati asawa ko—”

Napamulagat ang mata niya saka ako sinapok. “HUWOW! MAPANG-ANGKIN!”

“Asawa ko naman talaga siya ah?”

“Oo nga, asawa mo nga.”

“Ba’t parang ayaw mong asawa ko si Aeidan? Asawa ko naman talaga siya—”

“Yes. And only I, was meant for you.” Kapwa kami napalingon ni Jice sa nagsalitang iyon at nakita namin si Aeidan na nakangisi.

Para naman talaga siyang kabute. Kung kailan niya nais lumitaw sa harap ko, lilitaw at lilitaw siya sa ayaw at sa gusto ko.

“Sir Aeidan, rapper ka ba sa Malate?” Ngayon naman ay napalingon ako kay Jice dahil sinabi niyang iyon. Nakakatakot ang itsura niya. Parang may hindi siya magandang sasabihin?

“I’m your professor. Was I supposed to be a rapper in Malate?”

Biglang lumapit sa tainga ko si Jice at bumulong. “Shutaena n’yong mag-asawa ang hirap n’yong banatan ng joke,” iritadong bulong niya bago bumaling muli kay Aeidan. “Sabihin mo kasi Sir, bakit!”

“Fine. Why?”

Biglang ngumisi si Jice na ikinadagundong ng puso ko. “ITINUTOK MO! PINASOK MO! AND BOY WALANG DAPLIS!” Pagkanta niya bago nagtatakbo palayo sa amin ni Aeidan.

Jusko! Iniwan niya ako rito na alanganin. Kung anu-anong pagsasasabihin tapos ako ’tong malalagay sa peligro. Jusko talagang Saavedra ’yon!

“Sa kanya ka ba natututo ng mga pananalita at kilos mo nitong mga nakaraan?” Hindi ko mahimigan ang tinig niya dahil tila blangko ang emosyon nito.

“H–Hindi naman. May pagkapilya lang talaga si Jice, pagpasensyahan mo na lang—”

“I will tell her to give you more advices. I like seeing your wild side in bed, the tigress Lindzzy, the braver and naughtier version…. just in bed. I ain’t talking about your personality here, just the way you move in bed… with me… totally naked,” halos mag-init lahat ng dapat mag-init sa akin.

“A–Are you fantasizing something right now?” Hindi ko napigilan na nasabi ko. Bigla ay isinandal niya ako sa poste saka hinawakan ang baba ko.

“What if I really do? You… me… in a room full of pleasuring tools, experimented foods and spreads? I would penetrate you loud and hard. I would fuck you ’til you can no longer moan. I would drain you ’til your knees get as soft as jelly,” puno ng pang-aakit ang tinig niya. Hindi ko alam paano tatakasan si Aeidan sa tuwing ganito siya.

“B–Baka may makakita sa atin,” awat ko sana sa kanya.

Imbes na lumayo ay inilapit niya pa ang labi niya sa tainga ko. “By the looks of it, my dearest wife is already wet down there. I could feel the wetness dripping by just merely fucking you with my words.”

Naramdaman ko ang pagkabasa ng tainga ko, at doon ko napagtanto na pinasadahan niya ito ng dila niya. Binabaliw n’ya talaga ako.

“I am not satisfied for what we did yesterday at the beach. Maybe we can try it out at the veranda of our suite?”

Para akong natuod. Mukhang hindi seminar ang pinuntahan ko, tila ito extended honeymoon.

NAGSASALITA ang presenter na si Ma’am Kassey sa harap at itong si Jice ay kain lang ng kain sa tabi ko. Kung hindi ko kilala ang babaeng ’to, iisipin ko talagang buntis siya sa lakas niyang kumain.

“Makinig ka nga. Iyan ka nanaman,” hinampas ko pa nang bahagya ang hita niya.

“Inaantok ako sa pagsasalita niya. Ang ituturo lang naman niya ay CPR, alam na alam ko naman na ’yon dahil laging need ni Mommy ’yon,” bored na sagot niya sa akin.

“NOW, CAN I HAVE THIS PROFESSOR IN FRONT,” lahat kami ay napalingon sa tinawag na iyon nang presenter sa mic at nakita kong si Aeidan ang tinutukoy niya.

Tumayo si Aeidan at lumapit sa presenter. Aaminin ko, maganda ang presenter. Mahaba ang buhok, mukha rin siyang mahinhin, mapungay ang mga mata, matangos ang ilong, maganda ang korte ng mga labi niya at maganda ang hubog ng katawan.

“Can I have? Sungalngalin ko kaya siya nitong supot ng nova?” Gigil na wika ni Jice. “Bru, kung hindi ka tatayo, ako nalang ang babawi ng asawa mo—”

“Sira ka. Baka i-dedemonstrate lang nila ’yong pinapaliwang ni Madam,” sagot ko kay Jice kahit ang totoo ay may iba akong nararamdaman.

“Lindzzy, malapit na kitang patayuan ng monumento sa katangahan mo!” Gigil na wika niya. Kulang na lang sa akin niya isapok ’yong supot ng nova.

“Wala naman ginagawang masama—”

“Hihintayin mo pa!?”

“WE WILL DEMONSTRATE IN FRONT OF YOU THE RIGHT POSTURE AND POSITION TO RESUSCITATE SOMEONE,” wika nito saka nagsimulang humiga sa matt na nasa harap.

“SHEMMMS! ANG BAGAY N’YO PO NI SIR AEIDAN!” Sigaw ng isang estudyante.

“OO NGA! MAGANDA AT GWAPO! PAKAPERFECT NAMAN!” Sigaw naman ng nasa gilid ko.

Sila siguro ang ibang estudyante na hindi pa nakaka-alam ng sitwasyon namin ni Aeidan…. o baka talagang ganoon lamang nila ka-ayaw sa akin.

“Shutaena ng mga ’to, ipagpapares ko sa pirana ang mga nguso nila! Bagay-bagay! Bagayin ko kaya mga ngala-ngala nila!” Pinagilan ko pa si Jice dahil balak niya pa talagang tumayo at mukhang manunugod.

“Kumalma ka nga. Hayaan mo na. Wala naman mangyayari kung papatol ka sa kanila,” mahinang wika ko sa kanya.

“TALAGA BA? BAGAY BA KAMI NI SIR?” Alam kong may himig pagbibiro ang sinabing iyon ni Ma’am Kassey ngunit hindi ko talaga nagustuhan iyon.

“YES MA’AM! SIGURADONG MAGIGING GWAPO AT MAGANDA ANG MGA ANAK N’YO!” Sigaw pabik ng estudyante.

“Huwag kang magwo-walk out! Tatadyankan talaga kita!” Ramdam ko ang gigil ni Jice. Hindi nalang ako kumibo.

“Students, tone down your voices,” bawal ni Aeidan sa istriktong tono.

Pinatayo kami ng mga nag-aassist at pinalapit sa paggaganapan ng demonstration. Mabibigat ang paa ni Jice na sumunod dahil na rin niyakag ko siya.

“I believe as a college professor, alam na ni Sir Aeidan kung anong gagawin niya,” wika ni Ma’am Kassey.

Nakita ko ang pagtango ni Aeidan ngunit ang totoo ay nais ko siyang pigilan…. lalo na nang makita kong ipinuwesto niya ang mga palad niya sa dibdib ni Ma’am Kassey. Parang pinipiga ang puso ko na makakita na mayroon siyang ibang babaeng hinahawakan.

“A–Aeidan…” Kusang lumabas ang bulong na iyon sa mga labi ko. Hindi ko napigilan.

Nakita ko siyang napalingon sa akin, ngunit blangko lamang ang mga ekspresyon ng mga mata niya na ipinukol sa akin.

“Let’s start,” wika ni Ma’am Kassey at doon ay idinemonstra ni Aeidan ang tamang pag-CPR.

“Deym! Hawak ni Sir Aeidan ’yong dibdib, frets!” Dinig kong mahinang bulong ng isang lalaking estudyante.

“Swerte, puta!”

Habang nakikita kong nakadantay ang kamay niya sa dibdib ng babae ay parang mas lalo akong sinasakal sa sikip ng paghinga ko.

Natapos sila at kinaya ko kahit na papaano…. ngunit ngayon ay tila hindi ko na alam kung kakayanin ko pa.

Pumwesto sila para sa MMR at tila pinatigil nito ang inog ng mundo ko.

“Shutangena, bru. Hihintayin mo bang mag-abot pa ang labi nila!?” Singhal ni Jice sa akin saka nag-walk out sa tabi ko. Alam kong gusto niya lang na maging matapang ako ngunit tila hindi ko kaya.

Tumingin akong muli sa kanya at sa gulat ko ay napatingin din siya sa akin. Magkakasunod na pag-iling ang ginawa ko na wari bang sinasabi ko na huwag niyang ituloy kung ano man ang dapat na gagawin niya, ngunit hindi ko nagustuhan ang isinagot niya sa akin…. umiling din siya na wari bang sinasabi niya na kailangan niyang gawin iyon.

Tila ako tuod na nakatanghod sa asawa ko habang hinihintay ko na dumampi ang mga labi niya sa labi ng babaeng tila pumapatay sa akin ngayon.

Nang itutuloy na ni Aeidan ang paglapat ay bigla akong tumalikod at tumakbo papaalis ng lugar na iyon. Hindi ko alam kung saan ako dinala ng paa ko, basta tumakbo lamang ako nang tumakbo.

Nakarating ako sa isang tila abandonadong pasilidad at doon ko ibinuhos ang lahat ng luha na nais kong pakawalan kanina pa. Doon ko inilabas ang sakit na nararamdaman ko.

“Lindzzy,” napalingon ako sa nagsalita at nakita ko si Aeidan na humihingal pa. Mukhang hinabol talaga niya ako.

Humarap ako sa kanya at doon ay ipinakita ko lahat ng sakit na ibinigay niya. “P–Paano mong nagagawa sa akin ’to? Paano mong nagagawang saktan ako gayong puro pagmamahal lang naman ang ibinibigay ko sa’yo? Napakasakit mo naman magmahal,” nailagay ko ang mga palad ko sa mukha ko at doon ay humagulgol ako.

“You are still doubting my love for you and yourself and it pains me more,” napa-angat ang tingin ko sa kanya dahil sa sinabi niyang iyon sa akin.

“H–Hindi iyon ang punto rito, Aeidan. Masakit na makita na may hinahawakan kang iba, pero mas masakit na makita na kahit anong pigil ko sa’yo na huwag mong ituloy ay hindi mo ’ko pinakinggan. Gaano ba kahirap na intindihin na asawa mo ’ko at nasasaktan ako kung may lalapit na babae sa’yo?” Ngayon ko lamang nailabas ng ganito ang mga iniisip at sakit na nararamdaman ko. I was never vocal of my pain.

Imbes na sumagot ay lumapit siya sa akin saka inilagay ang mga nalaglag kong hibla ng buhok sa likod ng tainga ko at iniangat ang baba ko upang magtama ang mga mata namin.

“Why do you kept on doubting yourself, Lindzzy? I told you I love you, and I am so damn in love with you. Hindi na ako magmamahal pa ng iba o nang kahit na sino pa. It will always be you now,” wika niya sa akin ngunit iniiwas ko lamang ang mukha ko sa kanya.

“Hindi mo ’ko naiintindihan,” saka ako nagpilit na lumayo sa kanya.

“I do. I swear, I do. Ikaw ang hindi nakakaintindi sa’kin,” nakita ko ang pagdaan ng pait sa mga mata niya.

“P–Paano kong iintindihin na may ibang babae kang hinahawakan? Dadampian ng mga labi mong dapat ay para sa akin lang?Immature ba ’ko no’n?” Giit ko sa kanya.

“It was all an act to test if you really did believe me when I told you that I love you. Hindi ko iyin itinuloy. Hindi mo ’ko pinaniwalaan nang sabihin ko sa’yong mahal kita,” that wasn’t a question. It was a pure statement…. na ramdam ko ang sumbat.

“Naniwala—”

“Believe me that I love you, because I really do Lindzzy. I will no longer live if it wasn’t for you. You’re all I have and I will never let anyone stole you from me. I love you and I need you. You’re all I need to go on. You’re all I want to keep existing. You are my strength Lindzzy, and this love I feel for you is my greastest weakness.”

–

AWEEEEEE! SALAMAT SA MGA TAONG LAGING NAGPOPROMOTE SA AKIN! GUSTO KO KAYONG I-KISS. HUHUHU. ALABYUOL!

Seventeen

LINDZZY

Nakauwi na kami ngayon sa bahay namin at ito ako ngayon naghahanda ng kakainin.

“Pasensya na sa pang-aabala ko po ha,” wika ni Kassey na ngayon ay nakaupo sa sofa namin.

“Hala okay lang ’yon. Pasensya na talaga. Hindi ko alam,” nahihiyang wika ko dito ngunit sa halip ay tinawanan lamang ako nito.

“Nako ate! Ayos na ayos lang po ’yon. Tsaka hindi pa naman po tayo magkakilala, normal lang naman na magkakamali ka,” tumatawa nitong wika sa akin ngunit napayuko pa rin ako dahil sa hiya.

Sino ba naman ang hindi?

“Kassey!” Napalingon ang babaeng tinawag ni Aeidan. Hawak-hawak niya ang mga kamay ko habang hatak ako palapit kay Kassey.

“Yes, Mr. Ricafort?” Kunot noong wika nito sa amin.

“Stop with the formality. You may be a good actress but it’s useless now,” walang emosyon na wika ni Aeidan dito. “I have seen the outcome of your acting. Now, explain to this woman, lady.”

Sa gulat ko ay bigla na lamang tumawa si Kassey saka biglang ngumuso kay Aeidan. “Kuya you’re such a whacko! Ngayon mo lang kami ipagkikilala ng asawa mo, sa ganitong paraan pa. My god!”

“Just explain.”

Lumapit sa akin si Kassey saka kinuha ang kamay ko na hawak ni Aeidan at sa gulat ko ay sinalikop niya ito sa dalawang kamay niya. “Hi ate Lindzzy, patawarin mo ’ko! I’m Kassey Lou– Pineda, kuya Aeidan’s younger cousin,” pagpapakilala nito na literal kong ikinagulat.

“C–Cousin?”

“Opo! Si Lolo Guio ko po, at si Lola Guia ni kuya Aeidan are siblings po. Bale si Mommy Eliara ko at si tita Aeickel po are cousins,” paliwanag nito sa akin na lalo kong ikinagulantang.

“Her mom, was my mom and dad’s witness as well as Lola Sapphire when they got married while drunk. Lolo Guio was the judge who proceeded with their drunk wedding,” sabat naman ni Aeidan.

“And kuya Aeidan set this up to make you jealous, ate Lindzzy! He’s a real whacko!” Saka pa ito dumila kay Aeidan.

“Pasensya ka na, Kassey—”

“HOY HALIPAROT NA BISUGONG MASARAP IGINATAAN!” Lahat kami ay napalingon sa tinig na iyon ni Jice habang parang mananabunot na pasugod siya sa direksyon namin.

“Jice!” Saka ako mabilis na humarang sa kanya.

“Huwag mo ’kong harangan, Lindzzy! Patitikimin ko ng ganti ng isang api ang haliparot na ’yan—”

“Pinsan siya ni Aeidan!”

Biglang napatigil si Jice sa pagpupumiglas at namula ang mukha…. marahil ay sa hiya? “PINSAN!?”

“Yes, Ms. Saavedra. So may I ask you now to calm down?” Turan sa kanya ni Aeidan.

“Kalmado na ’ko, Sir.” Saka pa siya nag-flip ng buhok na animo ayos na ang lahat. Hindi pala siya nahihiya. Wala palang ganoon si Jice.

“Pasensya na talaga Kassey,” paghingi kong muli ng paumanhin.

“Okay lang po talaga, ate Lindzzy. Ako rin naman ang may kasalanan dahil pumayag ako sa set up ni kuya,” nakangiting wika nito sa akin.

“Now it was all cleared, may I have my wife? May kailangan pa kaming pag-usapan—”

“Weh? Usap lang? Hindi ako naniniwala na usap lang, Sir.”

Gusto ko na lang talagang hatakin si Jice palayo sa mundo dahil sa talas ng dila niya.

“Hindi ka pa ba uuwi?” Tanong ni Aeidan kay Kassey habang kumakain kami.

“Ang mean mo talaga! Ang bait-bait mo noong bata tayo! Si kuya Aeignn nga ang iniisip kong magiging mean, pero ikaw pa ang mas naging salbahe!” Singhal sa kanya ni Kassey.

“You wish. Hindi mo palang lubusang nakikilala si kuya,” sagot naman ni Aeidan sa kanya.

“Whatever! Uuwi ako tomorrow early morning. May kailangan din kasi akong asikasuhin,” wika nito.

“The earlier, the better,” sagot muli ni Aeidan. Hindi ako makasingit sa kanila dahil tila sila mga meteors na nagsasalpukan.

“After I helped you to gain ate Lindzzy’s favor, gaganituhin mo na ’ko. Hmp! By the way ate Lindzzy, ang sarap-sarap po ng luto mo,” baling nito sa akin. “Kaya siguro kahit ang pinakamanhid na taong nakilala ko, natutong magmahal dahil sa sarap mong magluto at mag-alaga.”

“And I want to taste that feels again after you leave, bakit kasi hindi pa ngayon?” Giit nanaman ni Aeidan. Hindi pa ’ko nakakapagpasalamat pero bumabanat nanaman siya kay Kassey.

“Ang sama-sama mo talaga! Mag-eearphones nalang ako para hindi ko marinig ang ungol n’yo. Enjoy the night and go wild, kuya. I don’t care,” ismid naman sa kanya ni Kassey.

“Kassey pasensya ka na. Nagbibiro lang maman si Aeidan—”

“I am not!”

“He’s not!”

Sabay na sabay pa ang pagkakasabi nila noon kaya’t natahimik na lamang ako.

“Make sure to wear your earphones, ’cause I’m gonna rock this whole house.”

“You’re so gross!”

Tumayo si Kassey matapos maubos ang pagkain niya at nagtungo sa banyo kaya’t naiwan kaming dalawa ni Aeidan sa hapag.

“If she’s not here, hindi sana tayo kumakain ngayon… o baka ako lang ang kumakain ngayon. The greatest meal in the most savage way,” bulong niya sa akin na tila ikinabagabag ko.

“W–Wala ka ba talagang kasawaan?”

“I will never get enough of you, Lindzzy. You are the main course. You are like a breakfast to me, because you are most important meal of the day.”

Pagkain ba ’ko?

“MAS gugustuhin ko nalang mamanyas kesa magjowa,” singhal sa akin ni Jice. Tinatanong ko kasi siya kung dahil ba sa akin kaya hindi pa rin siya nagkakaboyfriend.

“Sabagay. Tsaka siguro Jice, kawawa ’yong jowa mo sa’yo. Masyado ka kasing amazona,” tatawa-tawang wika ko.

“Huwow! Palibhasa ang bruha kasi may asawang gwapo, matalino, magaling sa kama, pang malakasan, pang rampahan! Sarap mo rin sampalin sa matris!” Saka niya pa ako inambaan.

“Joke lang po,” nakangiti kong wika sa kanya.

“Teka nga maiba ako, sino ba ’yang babaeng nasa tabi natin? Kanina pa tingin ng tingin kakalbuhin ko ’yan,” napalingon ako sa itinuro niya at muli kong ibinaling ang atensyon ko sa kanya.

“Si Elle,” tipid na sagot ko.

“Ahh— Shutangena! ’Yong ex ni Sir!?” Marahan akong tumango sa sinabi niya. “Bakit binabantayan ka? Babantay salakay ba!?”

“Inupahan ni Aeidan para hindi na rin ako mabully dito sa school,” sagot ko sa kanya.

“Huwow. Kakaiba talaga ang asawa mo, uupa nalang, ex niya pa. ’Yong mindset n’yong mag-asawa parang taong nakaibabaw kapag nagse-sex, tataas bababa,” nakataas ang kilay na wika niya sa akin.

“Iyang bibig mo nanaman,” banta ko sa kanya.

“Lindzzy,” napalingon ako at nakita kong si Elle pala ito.

“Bakit?”

“Pinapatawag ka ni Aeidan,” wika niya sa akin saka na nagpatiuna sa paglalakad.

Nagpaalam ako kay Jice. Sumunod naman ako at ngayon ay nasa likuran ako ni Elle. “Ayos lang ba sa’yong bantayan ako?” Basag ko sa katahimikan sa pagitan namin.

“Hindi,” tipid na sagot niya at patuloy na naglakad. “Mas gugustuhin ko pang patayin ka kaysa bantayan, pero hindi ko magagawa dahil mas malalagay sa alanganin ang buhay at trabaho ko,” dagdag nito na ikinagulat ko.

“Pwede ko naman sabihin kay Aeidan na hindi mo na ako kailangan bantayan—”

“You don’t have to. Honestly, I do enjoy staying at this school,” bigla siyang humarap sa akin kaya kami napahinto sa paglalakad saka ngumisi. “Nakikita ko si Aeidan anytime I want, napagpapantasyahan ko ang asawa mo kahit na nakaharap ka,” pahayag niya na ikinabigat ng paghinga ko.

“Sinabi ko na sa’yo na huwag si Aeidan, Elle. Mahal ko ang asawa ko, at alam kong mahal niya rin ako,” wika ko sa kanya. Nagpapasalamat ako na hindi ako nautal.

“Pinaniwalaan mo talaga si Aeidan nang sabihin niya sa’yong mahal ka niya? Akala ko inosente ka lang Lindzzy, tanga ka rin pala,” nakangisi nitong wika sa akin.

“Hindi ko kailangan nang kahit na anong opinyon para paniwalaan ko siya. May pagkakaunawaan kami at iyon at iyon lang ang papaniwalaan ko,” sagot ko sa kanya saka na sana magsisimulang maglakad nang bigla na lamang niyang haklitin ang braso ko.

Umumang siya sa tainga ko saka bumulong. “Hindi ka mahal ni Aeidan. Hindi marunong magmahal si Aeidan. Sa akin siya nagsimula, sa akin siya babalik dahil sa akin siya magtatapos. I made him that way. I made him the way he is now. Ako ang may sanhi, hindi maaaring ikaw ang makatanggap ng bunga,” wika nito saka pabalibag na binitawan ang braso ko.

Tila nanghihina ang mga tuhod ko. Tila gustong sumabog ng dibdib ko sa sakit dahil sa pagpapamukha niya sa akin na hindi ako ang una, na hindi ako ang may karapatan kay Aeidan.

“Hindi mo mahal si Aeidan, Elle.” Nakayukong wika ko sa kanya. Pinipigilan ko ang pagpatak ng mga luha sa mga mata ko. “Kasi kung mahal mo si Aeidan, hindi mo na siya babawiin sa akin. Hindi mo na siya babawiin sa taong nakikita mong nagpapasaya sa kanya. Kung mahal mo talaga si Aeidan, mas pipiliin mo na masaktan ka nalang kaysa siya—”

“Katangahan ang ganyang klase ng pagmamahal Lindzzy, at hindi ako tanga!”

“Hindi kailanman magiging katangahan ang pagpapalaya sa taong nakikita mong hindi na masaya sa’yo. Ang klase ng pagmamahal ko kay Aeidan ay mapagparaya, dahil kung hindi ko siya mapapasaya, ibibigay ko siya sa’yo kung magagawa mong pasayahin siya,” wika ko sa kanya.

“Then give him back to me now!”

I saw desperation in her eyes. Mahal nga ba niya talaga si Aeidan?

“No one can ever take me away from Lindzzy,” kapwa kami nagulat ni Elle sa pagdating na iyon ni Aeidan. Lumapit siya sa akin saka ako hinapit sa bewang.

“Aeidan,” wika ni Elle.

“I have no plans going back to you. I may have started with you, but this Mrs. Lindzzy Ricafort beside me is my finish line. If it wasn’t her ’til the end, I might as well be gone,” saka niya ako hinalikan sa noo. “I will no longer give her reason to leave me, to give up on me, nor not to fight for me. I will do everything to make her feel at ease. Do something to her or with our relationship and you’ll surely regret it,” mahabang turan ni Aeidan.

Tila ako inuugoy sa alapaap sa mga narinig kong binitiwan niyang salita.

“Hindi ba’t sinabi mong hindi ka marunong magmahal? Hindi ba!?” Sigaw ni Elle sa kanya.

“We may had sex before but that’s all. No strings attached. You were never my girlfriend, Elle. You offered yourself selflessly, you taught me things that wasn’t supposed to be taught, you planted something in me, but that’s all. No more, no less. It’s just like you were the virus, and Lindzzy was my cure.”

Ramdam ko ang talim ng mga salita ni Aeidan. Hindi na nakapagsalita pa si Elle dahil bigla na lamang akong hinatak ni Aeidan palayo sa kanya.

“A–Aeidan,” pagtawag ko sa kanya kaya’t napahinto siya sa paghatak sa akin saka humarap.

“Please tell me that you don’t believe her. Please, Lindzzy.” Kitang kita ko ang frustration sa mga mata niya. “Because if you do, I no longer have any idea how to prove myself and my love for you. Binuhos ko na lahat. Mahal kita. Mahal na mahal kita. Akala ko hindi ko kayang magmahal, pero mali ako. You taught me. Your sweet smiles taught me. Your pure soul showed me. Your innocence caught me. You made me fall in love in love with you so effortlessly. That one feeling that I thought I would never feel? You made me catch and feel it. Only you…. ikaw lang… ang isang inosenteng Lindzzy Sebastian lang.”

I want to cry. Yes. I do really want to cry right now. The sincerity… the pureness… the love… it was all present in his eyes.

SOMEONE

Nakikita kong mahal nila ang isa’t isa. Masaya akong makita na nakikita ko siyang masaya, dahil kahit papaano malaki na rin ang naging puwang niya sa puso ko.

Nakatanghod lamang ako sa kanila habang may mga nagdadanan na estudyante sa harap ko na waring hindi ako napapansin. Well, I’m just a nobody. Walang makakapansin sa akin rito. Walang makakahalata kung sino at ano ako.

Sana sa oras na malaman niya ang lihim nila sa isa’t isa ay mapanatili niya ang pagmamahal na mayroon siya. Sana sa oras na malaman niya kung ano nga ba ang sitwasyon na kinaroroonan niya ay maging matatag siya. Hindi ko gugustuhin na makita siyang nasasaktan dahil mas nasasaktan ako.

“Uuwi ka na ba?” Tanong ng taong kakalapit lamang sa akin.

“May klase pa ’ko,” tipid na sagot ko.

Ito lang ako, ang taong hindi n’yo lubusang kilala.

–

SALAMAT SA PAGBABASA, KOMENTO AT VOTES MO. ❤

PS. Sinong narito na matapos i-marathon ang five bullets pati ang first installment ng eight grenades? Hahaha. Happy reading. ❤

Eighteen

LINDZZY

“Maaga ba ang pasok mo ngayon?” Tanong ko kay Aeidan habang naghahanap siya ng polo na susuotin niya habang ako naman ay nakahiga pa rin sa kama.

Lumingon siya sa akin saka ngumisi. “This is your free and vacant day, right? I wouldn’t mind if you will not permit me to go to school today as long as you’ll scream and moan my name the whole day,” bigla akong nakaramdam ng hiya sa sinabi niyang iyon. Hindi naman kasi iyon ang nais kong iparating.

“H–Hindi naman kasi ganoon,” nahihiya kong sagot sa kanya.

“Your sexy voice makes me want to stay, Lindzzy.” Saka niya pinasadahan ng tingin ang katawan kong wala naman talagang saplot at tangin ang kumot na puti lamang namin ang nakatakip. “The thought of you being naked under that blanket wants me to stop the time and just play and make love with you as long as we both can,” dagdag pa niya.

“Aeidan ang aga-aga—”

“As what I’ve told you, you’re a breakfast to me, because you are the most important meal of the day Lindzzy,” wika niya sa akin saka binasa pa niya ang labi niya.

“Aeidan naman! May itatanong pala ako,” pag-iiba ko ng usapan.

“I don’t like how you sounds,” saka siya lumapit sa akin at naupo sa gilid ng kama. Hinaplos niya amg pisngi ko saka mabilis na ginawaran ng halik ang noo ko. “The thing inside this keeps on thinking and I don’t like it,” dagdag na wika niya.

“Aeidan, hindi mo ba talaga minahal si Elle? Gusto kong malaman paano mo nasabi na sa kanya ka nagsimula? I need to know for me to move on,” deretsong turan ko sa kanya kaya’t napatingin siya sa mga mata ko.

Sa gulat ko ay bigla na lamang niya akong niyakap ng mahigpit. “I never loved anyone in this whole life of mine except you, Lindzzy. Hindi ko minahal si Elle. Hindi ko naramdaman sa kahit na kanino ang nararamdaman kong pagmamahal at obsession sa’yo. You’re the most precious and fragile person that I have,” bulong niya habang nakayakap pa rin sa akin.

“Paano ang sinasabi mong kay Elle ka nagsimula?”

Marahan siyang lumayo sa akin saka muli akong tinignan sa mga mata. “I was in college that time when I decided to train in Phyrric to learn how to protect myself without my mom and sibling’s protection, that was when I met Elle. She was my trainer. Do you want me to go on?”

Marahan akong tumango bilang sagot. “Yes. I need this.”

“There are informations that need to be left unspoken, Lindzzy.”

“But not this one,” I answered. I saw him sighed.

“Patapos na noon ang pagte-training niya sa akin nang bigla na lamang siyang may sinabi sa akin. She told me that my innocence will get me nowhere and she will teach me something that I will treasure for the rest of my life. I was scammed. She taught me how to become a sadist in bed. She taught me how to use the dominant tools. She taught me how to take advantage of a masochist person…. because she was a masochist. I became addicted to it that it penetrated my whole system. Elle was a masochist before my mom scouted her. As when all the people in Phyrric thought that she had overcame that sickness, she didn’t…. she became aggravated about being a masochist,” mahaba niyang paliwanag. Hindi ko tuloy alam kung saan ako maaawa. Kung kay Elle ba, o kay Aeidan na biktima niya.

“I–I’m sorry.”

“No. You don’t have to. If only I met you sooner, I wouldn’t be like this—”

Bigla kong kinintalan ng halik ang mga labi niya na naging dahilan ng paghinto niya sa pagsasalita. “You never punished me ultimately, Aeidan. All your punishments were bearable and pleasurable. There was never a moment in my life where I regretted loving and marrying you. I love you for who you are, I love you for whatever you can be, I love you for whatever you can give, and I love you for whatever you may seem to others. You will always be my Aeidan,” nakangiti kong pahayag sa kanya, na ginantihan din niya ng pagngiti.

“I am really blessed that I met you Lindzzy. You’re the real cure,” saka niya ako siniil ng halik sa mga labi ko.

Halos mapagot na ang hininga ko kaya ako na mismo ang nagdesisyon na putulin ang halik na iyon. “S–Sorry,” nahihiya kong wika dahil sa ginawa ko.

Sa halip na mainis ay tinawanan lamang niya ako. He’s been smiling and laughing often these days and I really thank God for that. “Bakit nagso-sorry ang misis ko? You’re so naive my wife,” saka niya hinalikan ang ilong ko bago tumayo. “I need to shower now o baka saan pa ako dalhin ng init ng katawan na nararamdaman ko, especially now that one of your mountains is freely waving at me,” wika niya bago tumungo sa banyo at doon ko lamang napagtanto na nalislis na ang kumot at nakahayag nga ang kanang dibdib ko.

“Aeidan naman!”

Narinig ko na lamang siyang tatawa-tawa.

Upon hearing his story with Elle, I could finally say na kaya ko nang harapin si Elle nang hindi nasasaktan. Panatag na ako…. panatag na akong, ako lang.

NAGSUSULAT ako ng mga notes ko para reviewer ngunit hindi ako makapagfocus dahil kanina pa sundot nang sundot sa braso ko si Jice.

“Mamaya na kasi ’yan Lindzzy!” Iyan, kanina niya pa iyan sinasabi sa’kin. Paulit-ulit na.

“Jice naman. Kailangan ko nang makagraduate. Kapag na-delay pa ’ko, masyado na akong matanda no’n,” sagot ko sa kanya saka nagpatuloy sa pagsususulat.

“Hmp! Okay lang ’yon! Alam mo naman na kapag bumagsak ka siguradong bagsak din ako, syempre tandem tayo—”

“Kasi nangongopya ka lang sa’kin—”

“Pasmado na ’yang bibig mo Lindzzy!” Angil niya sa akin. “FYI, HINDI AKO NANGONGOPYA! Kumukuha lang ako ng idea, bru!”

“Sa mga quizzes?”

“Sa mga quizzes,” confident na sagot niya.

“Sa mga assignments?”

“Sa mga assignments,” confident pa rin na sagot niya.

“Pati sa pangalan ko na tatlong beses mo nang nakopya?”

“Pati pangalan mo na tatlong beses ko nang nakopya— Hoy! Bastos! Isang beses lang!” Singhal niya na ikinatawa ko.

“Kaya hayaan mo na kasi akong mag-notes. Para sa atin dalawa naman ’to—” naputol nanaman ang sinasabi ko dahil sumabat siya.

“Huwow? Ano ka? Asawang mag-aabroad? Para sa ating dalawa?” Ito nanaman ang bibig niya.

“Jice pagod ako, huwag ka na muna kasing sumabay,” mahinang wika ko saka nagsimula ulit sa pagsusulat.

“Lindzzy, ang jugjugan sa gabi lang, hindi sa umaga, at mas lalong hindi buong maghapon!” Napalingon akong muli sa sinabi niyang iyon sa akin. Talagang gusto niya akong guluhin.

“H–Hindi ako nakikipag ano ng maghapon! Jice naman kasi!”

“Liar!” Sigaw niya sa akin.

“H–Hindi nga!”

“Hindi mo ’ko maloloko. Damo ka ba?”

Bigla nanaman akong kinabahan sa sinabi niya. Ano nanaman kayang sasabibin niya sa tanong na iyan?

“Hindi!” Pang-babara ko sa kanya dahil mukhang delikado nanaman ako sa sasabibihin niya.

“Ah ayaw mong sumagot ng maayos?” Nagulat ako dahil bigla na lamang siyang tumayo saka lumabas ng room. Wala tuloy akong nagawa kung hindi sundan siya dahil wala akong ideya kung anong gagawin niya.

Ganoon na lamang ang panlalaki ng mga mata ko nang ang tungo pala niya ay sa opisina ni Aeidan. Para siyang siga na bigla na lamang pumasok nang hindi man lamang kumakatok. Mabilis akong tumakbo upang makasunod sa kanya.

“SIR AEIDAN! PARU-PARO KA BA!?” Sigaw niya na ikinagulat ni Aeidan.

Literal na gulat na gulat kaming pareho. “Why!?”

“Ika’y paru-paro, nakadamo sa kanyang damo. Sa liwanag ng ganda niya, ang daming nabibighaning gamo-gamo!”

Jusko po! Hindi na ako nakapagsalita sa biglaan niyang pagkanta. Wala na…. wala na akong masabi kay Jice. Jusko po talaga.

“Ms. Saavedra—”

“Okay na Sir? Nadeliver ko na ang asawa mo? Happy ka na? Ang dami kong pamimilit at schemes na ginawa dyan. Kailangan mo pa palang maging paru-paro para mapapunta ko. O’siya aalis na ’ko. Jugjugin mo na. Puro nalang pag-aaral ang nasa utak,” litanya niya saka nalang kami biglang iniwan ni Aeidan.

Napalingon ako kay Aeidan na ngayon ay tila batang paslit na nahihiya na nakaharap sa akin. “Pinapapunta mo ’ko rito?” Tanong ko sa kanya.

“That’s not exactly the case. I–I was really about to—”

“Bakit ka nauutal?” It’s his first time to stutter in front of me and it really does makes me wonder.

Bigla siyang tumayo sa kinauupuan niya saka lumapit sa akin at hinawakan ang pisngi ko. “It’s our wedding monthsary today, can we go on a date?”

Halos hindi ko maproseso ang narinig king iyon sa kanya. Inaaya ako ng date ng asawa ko? Ng isang Aeidan Lex Ricafort? I must really be dreaming right now.

“W–Why?”

“Gusto kong bumawi. I want to make you feel love. I want to make you feel special. I want to make you feel that I do really love you in any aspect, in any way,” parang tinutunaw ang puso ko sa narinig kong iyon sa kanya.

“Hindi mo naman kailangan bumawi sa akin. Sapat na kung anong ibinibigay at ipinapakita mo sa akin ngayon, daig ko pa ang maswerteng asawa,” nakangiti ko ng turan sa kanya.

“But I insist. Meet me at the gate later after your make up class,” saka niya kinintalan ng halik ang labi ko kaya’t wala na akong nagawa kung hindi mapatango dahil tila iyon ang paraan niya upang mapapayag ako.

Ayoko na rin na magising sa saya ng panaginip na ito.

NAGLALAKAD ako ngayon sa pasilyo ng eskwelahan patungo sana sa laboratory room kung saan naroon ang ipinakukuhang gamit sa akin nang bigla na lamang may humaklit sa braso ko patungo sa isang tagong bahagi.

Mabilis nitong napiringan ang mga mata ko na agad kong ikinabahala. Nanginginig na ako sa takot dahil kakaiba ang nararamdaman ko. Nakakabahala.

“S–Sino ka!?” Sigaw ko ngunit mahigpit ang hawak nito sa akin kahit na ano pang pagpipiglas ang gawin ko.

Naramdaman kong sinimulan na rin nitong itali ang mga kamay ko na ngayon ay nasa likod ko na.

“P–Parang awa mo na huwag mo ’kong gagawan ng masama,” bulong ko kasabay nito ay ang pagbigat ng paghinga ko. Sobrang takot na takot na ako at hindi ko mapakawalan ang mga luha ko dahil sa piring ng mata ko.

“Kapag nahanap ka ng asawa mo, mabuti, ngunit kapag hindi, pasensyahan tayo Sebastian,” anang tinig na ngayon ay nagsalya sa akin sa isnag upuan. Ramdam ko na itinali niya ako sa upuan.

Pamilyar ang tinig nito ngunit hindi ko alam kung saan ko ba ito narinig.

“A–Anong naging kasalanan ko sa inyo?”

“Wala kang kasalanan. Wala rin naman kasalanan ang asawa mo. Nais ko lang gawin ito upang malaman ng mga nakapaligid sa iyo na sisimulan na namin sila,” malalim na wika nito na hindi ko mawari ang pakahulugan.

“B–Bakit ako!?” Nagagawa ko pa rin magsalita kahit na garalgal ang tinig ko.

“Kapag nalaman mo ang dahilan kung bakit ikaw, baka ikamatay mo pa dahil hindi mo mapapaniwalaan. Minsan mas nakakabuti ang walang alam Sebastian,” sagot nito sa akin na lalo kong ikinabahala. Ramdam ko sa tinig niya na may alam siya at ramdam kong kilalang kilala niya ako.

“H–Hindi mo ’ko gustong patayin,” hayag ko.

“Hindi ako mamamatay tao Sebastian, ngunit kung pipilitin mo ’ko, magagawa ko,” sagot nito sa akin saka ko naramdaman ang papalayong yabag ng paa nito sa akin.

“P–Pamilyar ang tinig mo. Makikilala rin kita,” bulong ko kahit na ramdam kong wala na siya sa paligid ko.

“LINDZZY!!”

Tinig iyon ni Jice at Aeidan.

“JICE! AEIDAN!” Sigaw ko pabalik, at hindi nagtagal ay naramdaman ko ang pabalang na pagbukas ng pinto kasabay nito ay ang pagkaka-alis ng piring sa mga mata ko maging ang mga lubid na nakatali sa akin.

Sinalubong ako ng yakap ni Aeidan at ng nag-aalalang mukha ni Jice.

“Shutangena mo naman bru! Ano bang ginawa mo rito!?” Galit na wika sa akin ni Jice.

“H–Hindi ko alam. Hindi ko nakilala— pero paano n’yong nalaman na nawawala ako?”

Lumayo sa akin si Aeidan saka marahang lumapit sa akin. “Mom texted me that I need to be with you all the time today kaya rin inaya kita ng date. Little did I know that the enemy we have moved a little earlier,” wika niya sa akin.

“E–Enemy?” Kinabahan ako sa narinig ko.

“Yes, Lindzzy. I don’t know why, but according to mom, you are their target.”

Kitang kita ko ang guilt sa mata ni Aeidan at ang awa sa mata ni Jice. Hindi ko rin alam kung bakit ako. Natatakot akong malaman.

Nineteen

LINDZZY

“Halika lumapit ka sa’kin,” kanina pa ’ko nakikipagpatintero kay Jice. Gigil na gigil siya sa akin.

“Hindi ko nga kasi alam! Hindi ko rin naman nga kasi inaasahan,” halos nagmamakaawa na ako sa kanya. Balak niya yata akong sapukin.

“Hindi ako natutuwa talaga sa’yo at sa asawa mo! LINDZZY JUSKO NAMAN! TUMATAE AKO NO’N BIGLA NALANG NAGWAWALA AT NANGALABOG SI KUYA SA PINTO NG BANYO! AKALA MAY GINAWA AKONG KALOKOHAN DITO SA SCHOOL, PAANO ’YANG ASAWA MO SA LANDLINE PA NAMIN TUMAWAG! SHUTANGENA TALAGA!” Angil niya sa akin sabay banta pa ng kamao niya.

“Hindi kasi alam ni Aeidan ’yong number mo. Tsaka ano ba kasing kinagagalit mo? ’Yong inakala ni kuya Jico na may mali kang ginawa sa school—”

“IYONG NAUDLOT ’YONG PAGTAE KO DAHIL SA KABA!” Putol niya sa akin na halata ko pa rin ang pagngingitngit niya.

“Jice naman, bati na kasi tayo!” Saka ako tumakbo patungo sa kanya at bigla siyang niyakap. “Sorry na. Mag-iingat na ako lagi promise.”

“Pasalamat ka mas mahal kita kaysa sa tae ko. Naku Lindzzy kung hindi lang talagang tatamaan ka sa’kin ng matindi. Gabi na kasi bakit pumayag ka pang mautusan sa building na ’yon!? Minsan gusto kong ako nalang ’yong maggapos sa’yo, e!” Dagdag na sermon pa niya. Mukha talaga siyang mas may edad sa aming dalawa.

“Hindi na nga po mauulit—”

“Hindi na talaga mauulit, Lindzzy. Because if that thing happens again, I can’t promise that I would still remain calm,” singit ni Aeidan na ngayon ay kadarating dala ang jacket na kinuha niya sa opisina. Isinuot niya ito sa akin saka ako biglaang hinatak at niyakap sa harap mismo ni Jice.

“Huwow. Mga walang respeto sa single. Sa harap ko pa talaga ang mga walang konsiderasyon,” singhal niya ngunit hindi siya pinansin ni Aeidan. Inilapit lamang nito ang labi niya sa tainga ko.

“I can’t lose you. Hindi ko kakayanin,” simpleng wika niya ngunit tagos na tagos sa kaibuturan ko.

“Pasensya ka na talaga—”

“Hindi ka na lalayo mula sa akin ngayon. I will be around you 24/7. I will be with you through night and day. Kapag ikaw ang nawala sa akin Lindzzy, handa akong pumatay, handa kong salungatin ang kahit na sino,” putol niya sa akin. Ramdam ko ang sinseridad at tensyon niya sa mga binitawan niyang salita.

“EHEM! MAY SINGLE. EHEM! DINELAY N’YO NA ’YONG PAGTAE KO SIR, BAKA PWEDE NAMAN IUWI N’YO NA ’KO BAGO PA KAYO MAGLAMPUNGAN DYAN, EHEM LANG EHEM!” Uubo-ubong wika ni Jice kaya’t napalayo sa akin si Aeidan at bumaling sa kanya.

“Thank you for your help, Ms. Saavedra—”

“Jice nalang po kasi nga Sir!”

“Thank you, Jice. Pasensya na rin sa abala. Alam kong inaalagaan mo ang Mommy mo,” wika ni Aeidan sa kanya.

“Wala ’yon, Sir. Basta po sa susunod sa phone ko nalang kayo tumawag. Akala kasi ng kuya ko puro kabalbalan ang ginagawa ko, hehehe.” Tila ngayon ay hihiya-hiyang sagot niya. “Pero Sir, baka naman nakaplan ka, pasaload mo naman ako minsan, para makapag-unli naman ako,” pakipaalala sa akin na wala nga palang hiya sa katawan si Jice. Nakakalimutan ko kasi kung minsan.

“Ihahatid ka na namin. Pasensya at salamat ulit,” wikang muli ni Aeidan saka ako pinagbuksan ng pinto patungo sa passenger’s seat at si Jice naman ay pumasok na sa likod.

“Sir, baka na-trauma ’yong frenny ko. Pakialis mo nalang through your yummy jugjug later—”

“Jice!!!”

“Mwehehehe.”

TINOTOO at tinupad ni Aeidan ang mga binitawan niyang salita sa akin nang gabing iyon. Ngayon ay nakasit-in siya sa klase ko dito sa trigo. Pinagtitinginan na siya ng ibang estudyante at hiyang hiya na ako, dahil nga halo-halo kami sa klase na ’to.

“The value of x in this equation is?”

“It is two,” tila bored na sagot niya saka naghigab pa.

“Mr. Ricafort!” Pang-apat na bulyaw na sa kanya iyan ni Mr. Fajardo.

“Sorry,” saka pa siya nag-peace sign kay Mr. Fajardo na ikinangiti at ikinailing na lamang ng matandang guro.

“Kung hindi lang ako nagligaw noon sa asawa ko, siguro hindi kita maiintindihan. Pasalamat ka’t mahal na mahal ko pa rin ang misis ko Mr. Ricafort kaya’t naiintindihan kita,” wika ni Mr. Fajardo at biglang napa ohhhhh ang mga kaklase ko sa subject na ito.

Hindi pa nga pala alam ng lahat na mag-asawa kami.

“Binabakuran ko lang Sir, alam mo naman sa ganda ng mga misis natin, mahirap na rin ang maagawan,” tatawa-tawang sagot naman ni Aeidan.

“Aeidan, please,” bulong ko sa kanya. Gusto ko na talaga siyang manahimik muna. ’Yong mga mata ng mga kaklase kong babae, parang patalim na tumatarak sa akin.

“That ends our lesson for today,” napalingon ako kay Mr. Fajardo at nakita kong kumindat ito kay Aeidan.

Bigla na lamang kinuha ni Aeidan ang bag ko saka ako hinatak palabas ng room. Talagang gusto niyang sentro kami ng atraksyon.

“May asawa na pala si Mr. Ricafort!” Dinig kong wika ng babae na tourism student.

“Now ko nga lang na knows girl,” sagot naman nang isa.

Hindi ko sila pinansin at itinuon ko ang atensyon ko kay Aeidan na ngayon ay hatak-hatak pa rin ako. “Saan tayo pupunta? Bakit parang nagmamadali ka?”

Sa halip na sagutin ay isinakay niya ako sa sasakyan saka ako nilagyan ng seatbelt bago umikot patungo sa driver’s seat. “I will bring you to heaven.”

Ramdam ko ang pag-iinit ng mga pisngi ko sa narinig kong iyon mula sa kanya.

Tahimik ako buong byahe dahil na rin sa huli niyang sinabi. Sino ba naman ang hindi? Kilala kong sadista ang asawa ko tapos sasabihin na dadalhin ako sa langit? Ano naman po ba kasing iisipin ko, jusko!

Sa sobrang layo ng byahe namin ay hinatak ako ng antok. Nagising na lamang ako na tila nakalutang ako sa ere at may malamyos na hangin ang tumatama sa balat ko.

Pagmulat ko ng mga mata ko ay bumungad sa akin ang kalangitan na punong puno ng mga maliliwanag na bituin at doon ko napagtanto ang kinaroroonan namin. Nasa tuktok kami ng bundok at ngayon ay buhat-buhat niya ako.

Nang makita niyang gising na ako ay kinintalan niya ako ng halik sa noo ko bago ako ibinaba. “Ang ganda naman dito….” Manghang wika ko. Tila ba kasi abot ko ang mga bituin mula sa kinaroroonan namin.

“I told you, I will bring you to heaven. Kilala kita, heaven para sa iyo ang mga ganitong klaseng lugar,” wika niya kaya’t napabaling ang tingin ko sa kanya.

Ngumiti ako ng tipid saka ako napayuko. “A–Akala ko hindi mo pa ako lubusang kilala—” hindi ko natapos ang sinasabi ko dahil bigla niya akong hinatak saka niyakap ng napakahigpit.

“You hate lizards. You hate kamote. You don’t eat okra. You love eating peras and lanzones. You love stars despite of your lack of knowledge about them. You love the phases of the moon. You hate adobong walang sabaw. You love baking kahit na hindi mo pa ako naipag-bake. You love cooking,” mahaba niyang turan na ikinangilid ng mga luha sa mga mata ko.

“S–Sabi mo hindi mo ’ko mahal noon? Bakit alam mong lahat iyan?” Sumbat ko sa kanya habang mahigpit pa rin ang yakap niya sa akin.

“Because of those information I just said, I realized how much I love you, and how deeply I fell inlove with you,” sambit niya bago ako marahan na inilayo sa kanya saka tinitigan sa mga mata. “Dahan-dahan kong naramdaman. Dahan-dahan akong inatake. Dati akala ko na hobby ko lang ang pag-alam sa mga kilos, gusto at ayaw mo, pero mali ako. During that time, I was slowly falling for your entiretity. Hindi ko na kaya na hindi ka nakikita, na hindi natitikman ang luto mo. I tried avoiding it but I wasn’t a good dodger. In the end, I was purely struck,” sa tuwing nagsasalita ng ganito si Aeidan na ramdam ko ang sinseridad niya ay tila ba ako inuugoy sa gaan ng pakiramdam.

“W–Why are you telling this to me now?” Hindi ko alam kung bakit iyon ang mga salitang lumabas sa mga labi ko.

“I know I gave you too much pain when I told you I will never learn to love you. Gusto kong bawiin ang sakit na iyon. Gusto kong iparamdam sa’yo na mahal na mahal kita. Gusto kong makalimutan mo na sinabi ko iyon sa iyo. Gusto kong ikaw mismo ang makaalam at makaramdam kung gaano na kita kamahal ngayon. Words doesn’t have weights without actions. I want you to see and feel my sincerity, Lindzzy.”

Kusang tumulo ang mga luha ko sa narinig kong iyon sa kanya. Inabot ko ang batok niya ng dalawang kamay ko saka ako tumingkayad at pinagtama ang mga labi namin.

I’m speechless, might as well let him feel too how I feel towards him with this kiss.

We shared the kiss for about one minute until we both decided to let go. “I love you so much,” he said straightly to my eyes.

“I love you too, Aeidan. The stars are the witness of how much I love you and how much I am willing to give everything for you—”

He kissed me quickly to refrain me from speaking. “No, Lindzzy. From now on, all the sacrifices will come from me. Lahat ng bagay na ipinagdamot ko sa’yo noon, ngayon ko ibubuhos. Let me love you the way I am capable at. Let me heal you as I was the one who hurted you. Let me be your protector, your lover and your reality,” I nodded slowly as an answer.

This is too good to be true.

“SABIHIN mo kasi sa amin Sir ano bang kaaway ang tinutukoy mo? May utang ba kayo na hindi n’yo nabayaran? Pero mukha ka kasing ritsxzkid kaya imposible ’yon,” wika ni Jice dahil narito kami ngayon sa bahay namin ni Aeidan. Pinilit niya akong dalhin siya dito dahil nacu-curious daw siya sa kaaway ni Aeidan… maging ako rin naman.

“Jice naman. Kumain ka naman muna kasi. Mamaya ka na magtanong,” sita ko sa kanya.

“Bru! Nashoshokot akey! Wala pa man din ’yong bodyguard mong si Ellelokaloka mamaya ay habang kasama mo ko dekwatin tayo, at jusko po iiwan kita,” litanya niya sa akin.

“I will never let that happen again, Jice. I will protect my wife at all cost. No one can ever harm her now,” sagot ni Aeidan saka uminom ng tubig.

“Sir kasi, sino nga ’yong kaaway? Kapag nakilala ko ’yon, bubog de impyerno ang aabutin sa akin no’n. Jombag kung jombag sa akin ’yon, head to toe!”

“My mom is still searching and collecting the infomations and evidences. As for now, siguro mas makakabuti na hindi ka muna maglalalapit kay Lindzzy—”

“Over my dead, gorgeous, yummylicious, juicylicious chicken joy— charot! Syempre Sir hindi naman pwede ’yon. Ako lang ang kaibigan ng asawa mo, lalayuan ko pa. No way!” Parang gusto kong maantig sa narinig kong sinabi ni Jice. “Bigyan mo ako ng isang milyon, lalayuan ko ang asawa mo,” parang gusto ko na lang palang mangurot na lang ngayon. Malaki na talaga ang sira niya.

Iiling-iling na napatayo si Aeidan saka nagtungo sa silid namin.

Matapos naming magligpit ni Jice ng mga pinagkainan namin ay tumungo kami sa sala at nanood ng tv.

“Bru, hindi ka pa ba buntis?” Tanong ni Jice dahil biglang nag-commercial ang anmum sa tv.

“Hindi ako mabubuntis, Jice.” Tipid na sagot ko sa kanya.

“Ay? Mahina ba lumangoy ’yong semilya ni Sir?”

“Sira ka,” kinurot ko siya sa pisngi.

“Aray ha! Ano pala ang dahilan?” Tanong niya sa akin kaya’t napayuko ako.

“Hindi ba nasabi ko na sa’yo noon na may pcos ako?” Wika ko sa kanya.

“Oh tapos? Kapag ba may pcos kailangan hindi na palaban ang matris?” Kunot noong sagot na patanong niya sa akin.

“No. I’m actually taking medicine para maging maayos, but that medicine is actually a—”

“Birth control pill,” kapwa kami napalingon ni Jice dahil nasa likod na pala namin si Aeidan habang may dala na bote ng beer.

“Sir kapang gulat mo!”

Hindi niya pinansin si Jice, sa halip ay ibinaba niya ang mukha niya malapit na malapit sa mukha ko na ikinagulat ko. Amoy na amoy ko na ang hininga niya sa lapit namin sa isa’t isa.

“Stop taking that pill. Kilala ko ang semilya ko. It will absolutely get you pregnant. No need of that medicine. My semen is the cure.”

HINDI KASI AKO MAKATULOG. HUHU.

Twenty

LINDZZY

Nakaalis na si Jice at ito ako ngayon mataman na nakikipagpilitan kay Aeidan na ibigay sa akin ang mga gamot ko na hawak niya.

“I need finish those, Aeidan,” nakangusong wika ko sa kanya.

“I said no, Lindzzy. That’s final!” Ma-otoridad na sagot niya sa akin saka pa biglang tumungo sa banyo at doon ko narinig ang pag-flush ng bowl.

“AEIDAN!”

Lumabas siya sa banyo nang nakangisi na animo ba wala siyang ginawang mali o masama. “I said what I said.”

Gustong gusto kong umalis sa harap niya dahil nakakaramdam ako ng inis pero hindi ko iyon magagawa, mas nakakatakot kapag siya ang nainis at nagalit sa akin.

“Ang dami-dami pa no’n Aeidan, 650 rin ang isang banig no’n tapos tinapon mo lang,” mahina kong wika sa kanya.

“I’m offerring you my semen, Lindzzy. Libre, hindi mo kailangang bilhin, madali mo lang makukuha basta patitigasin mo ang sandata. You choose,” deretsong tugon niya sa akin saka nagsimulang humakbang papalapit.

“H–Hindi naman sa ganoon. P–Para rin naman sa akin kaya ako naggagamot tsaka—” imbes na patapusin akong magsalita ay bigla na lamang niyang mabilis na tinawid ang pagitan namin saka ako siniil ng malalim na halik.

“I will get you pregnant. Kahit hindi na tayo matulog, kahit ihi nalang ang pahinga, masiguro ko lang na mabubuntis kita,” sambit niya matapos niyang pakawalan ang mga labi ko.

“G–Gusto mo na bang magka-anak?” Utal na wika ko sa kanya.

“Your question is wrong my wife. You should’ve asked me kung handa ba ako ngayong oras na ito para anakan ka,” ramdam ko ang pang-aakit sa tinig niya.

“A–Anong ibig mong sabihin?”

“It has been my dream to have a so called family with you, at kung ang buntisin ka sa oras na ito ang paraan para matupad ang nais kong iyon, I would be so glad to shower you with my sperms. In any position, in any way possible,” dagdag pa niya habang nararamdaman ko na naglalakbay na ang mga kamay niya sa katawan ko.

“Aeidan….”

Bigla niyang iniyuko ang mga labi niya patungo sa leeg ko at doon ay nagdampi ng mga mumunting halik. “I need you so bad, Lindzzy. The warmth of your inside. The hotness of your skin. The softness of your mountains,” he said so seductively.

“T–Take me….” I can hardly breathe because of the sensation he’s giving me.

“If getting you pregnant means that I can already confess the only thing I’m keeping from you, then I would do so,” bulong niyang muli na hindi ko gaanong makuha dahil sa kamay niyang nasa loob na ng pang-ibabang suot ko at marahan na humahaplos sa pang-upo ko.

“I–I want to hold you too,” wika ko habang hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang leeg ko na malaya niyang hinahalikan.

“Hold me… touch me…”

I was about to do so when… “AEIDAN! LINDZZY!”

Mabilis kong naitulak si Aeidan sa narinig naming tinig na iyon. Matindi ang kabog ng dibdib ko dahil miminsan ko lamang narinig ang tinig na iyon at hindi ko alam kung nais ko pang makitang muli ang nagmamay-ari no’n.

“Damn!” Angil na bulong ni Aeidan saka niya inayos ang sarili niya bago bumaling sa akin saka inayos ang buhok ko maging ang pagkakalislis ng mga suot kong damit. “Why does it have to be this day?” Bulong niya saka mabilis na ginawaran ng halik ang noo ko. “Mauuna na akong lumabas. Go out after fixing yourself, my wife. I love you.”

Hindi na ako nakasagot dahil mabilis na siyang nawala sa paningin ko. Naninibago pa rin ako sa pagsasabi niya ng mga salitang iyon.

Inayos ko lamang ng konti ang sarili ko bago ako lumabas at nabungaran ko ang taong hindi ko inaasahan na makikita ko pa kahit na kailan.

“M–Magandang gabi po,” utal at nakayuko kong wika.

Miminsan ko lamang siya nakita at sa kasal pa namin ni Aeidan. Hindi ko rin siya nakaharap at nakausap noon sa dami ng mga tao na nais kumausap sa kanya, ngunit natatakot at nai-intimidate ako sa lakas ng dating niya.

Sa gulat ko ay may bigla na lamang mahinang yapos ang sumakop sa akin. “Thank you. Thank you for living well.”

“Grandma!” Sigaw ni Aeidan dahil akala yata niya ay may ginawa sa akin ang Lola Cassandra niya. Oo, si Lola Cassandra Freezell ang nasa harap ko at nakayapos sa akin ngayon.

Binitawan niya ako saka bumaling ng tingin kay Aeidan. Nakita ko ang pagtaas ng kilay niya sa apo niya bago nagsalita. “Wala akong balak saktan ang asawa mo. Kung mayroon man akong nais na saktan, ikaw ’yon. Sa dami-dami ng mamanahin mo, ang emosyon pa ng ina mo at ang madilim na pagkatao ng ama mo. Parang gusto kong baliin sa hambalos sa’yo ’tong tungkod ko,” nakakatakot ang paraan ng pananalita niya ngunit parang hindi naman iyon iniinda ni Aeidan. Ako lang yata ang natatakot at nababahala.

“Grandma, as long as Lindzzy enjoys the way I pleasure her, walang masama— shit!” Bigla siyang tinuktok ni Lola Cassandra sa ulo ng tungkod na hawak nito.

“Tapos makukuha mo pa ’yang paraan ng pagsagot-sagot ng Lolo Lexir mo! Patawarin ako, pero mapapadugo ko yata ang nguso mo!” Saka pa siya inambahan muli ni Lola ng tungkod.

“L–Lola, kumain na po ba kayo?” Pag-iiba ko ng usap dahil nakikita ko sa mata ni Aeidan na naiinis na siya dahil napapahiya siya sa harap ko. Bukod pala kay tita Aeickel ay itong si Lola Cassandra ang nakakakilala at nakakapagpatiklop sa kanya.

Bumaling si Lola sa akin saka hinawakan ang mga kamay ko. “No need Lindzzy. Aalis din naman ako. Dumaan lamang talaga ako dahil may in-attendan akong piging diyan sa malapit. I am so glad to finally meet and hug you young lady. Thank you for enduring my grandson’s attitude and rare characteristic,” wika nito saka ngumiti sa akin.

“Grandma, are you going to give me the love test?” Napakunot ang noo ko sa sinabing iyon ni Aeidan.

“Lindzzy already suffered in your hands and she still decided to stay. That is one good reason not to proceed with my love test. I already saw how much she loves you. Ikaw ang magbago, bago ko pa ilayo ang asawa mo sa’yo!”

“I love her so much!”

“Well that’s good to hear. Aalis na ako, ingatan n’yo ang isa’t isa. Nakausap ko na ang Mommy mo sa sitwasyon n’yo. I will ask the noble agents to keep an eye,” naguguluhan man ako sa sinabi ni Lola ay napatango na lamang ako.

Nasa limang minuto na buhay nang makaalis si Lola at ito si Aeidan nakatitig lamang sa akin.

“M–May problema ba?” Kabado kong wika sa kanya.

“How can my Lola show her love for you when I am her grandson?” Kunot noong tanong niya sa akin. “No one has ever tamed Cassandra Freezell like what you did a while ago,” dagdag pa niya.

“H–Hindi ko rin alam. S–Siguro kasi nakita niya na sa pagitan nating dalawa, mas mahal kita,” utal na tugon ko ngunit nakita ko ang magkakasunod niyang pag-iling sa akin.

“You must have loved me first, but I love you the most, Lindzzy. You make this world of mine turns so insanely that I could literally forget other things when you’re around,” sagot niya sa akin. “My lola must have seen how much I love you and how much I needed you in my life that’s why she decided not to test us…. maybe she already saw what she wanted to see.”

“P–Pero natatakot ako,” napayuko ako sa ideyang bigla na lamang pumasok sa isip ko.

“Saan?”

“Sa katotohanan na baka hindi kita mabigyan ng anak, na baka hindi kita mabigyan ng pamilyang pinapangarap mo. Sobrang mahal kita Aeidan na unaabot ako sa puntong natatakot na ako sa klase ng pagmamahal ko dahil kaya kong masaktan nang maka-ilang ulit para sa’yo,” naramdaman ko ang paghakbang niya palapit sa akin.

“Don’t think that way. Mas kilala ko ang sarili ko kaysa kahit na kanino. I’m good in bed. I have proved that multiple times. My sperms are well-trained. They do know how to swim. Huwag mong iisipin na hindi tayo magkaka-anak. Pwede na rin natin simulan muli ang nudlot kanina,” tila nagbago ang awra ng paligid dahil sa sinabi niya.

Napaangat ako ng tingin sa kanya. “How can you say those words when I am being serious?” Nakangusong wika ko. Nitong mga nakaraan, malaya ko nang naihahayag ang mga nais kong ekspresyon sa harap niya nang hindi nakakaramdam ng pangamba.

“Because those words are enough to make you believe me. If only not for the pills you’ve been taking, baka manganganak ka na ngayon,” nakangisi niyang wika sa akin.

“I told you, I need those—”

“Not anymore. Give me a month, if you are not pregnant by that time, I will castrate myself in front of you,” mayabang na pahayag niya sa akin.

“Despite of me having pcos?”

He immediately nodded. “Despite of you having that sickness. Now, we have to start at this very moment para naman hindi ako matalo. All day, all night, you just have to moan and scream my name. Wala na rin magda-damit sa atin. That will no longer be needed,” at sa gulat ko ay marahas niyang pinunit ang ang manipis na pang-itaas na suot ko.

“AEIDAN!”

“I told you. Wearing clothes will just be a waste of time.”

“SHUTANGENA! Ang alam ko kapag sabag-sabag sa sex dapat lanta at pangit, bakit ang blooming mo!? AMPEYR!” Sita sa akin ni Jice na ngayon ay nangungulit nanaman.

“H–Hindi naman ako sabag-sabag—”

“Liar! My kiss mark ka pa nga! Anong akala mo sa mata ng isang Jice Saavedra? Makakaligtas ang concealer? Excuse me, padaan,” mayabang na pahayag niya sa akin kaya’t wala kong nagawa kung hindi ang umamin na lamang sa kanya.

“Oo na.”

“Bampira ba ’yong asawa mo? Sabihin mo nga pakagat din—”

“JICE!”

“Juk unle! Hindi naman mabiro. Iyong iyo na ang asawa mo bru, hindi ako mahilig sa sadista. Gusto ko ’yong dahan-dahan, tapos biglang bang! Bang! Plok plok plok plok plok— hmmmmmp!” Tinakpan ko ng mabilis ang bibig niyang walang preno. Paano ko ba ito madi-disinfect!?

“Aalisin ko ’to basta magpromise ka sa’kin na hindi ka na madaldal?” Pakikipag kasundo ko sa kanya.

Mabilis siyang tumango kaya’t inalis ko ang kamay ko. “Grabe ka sa’kin! Plok plok tunog ng tubig ’yon na iniinom! Utak mo kasi ’yong problema hindi naman ’yong bibig ko kasi!” Pagtatanggol niya pa sa sarili niya ngunit nakangisi naman.

“Ay ewan ko sa’yo,” saka ko ibinaling ang mata ko sa ibang lugar at hindi ko inaasahan ang nakita ko. Si Darryl iyon ah?

“Shutangena ang gwapo! Nanginginig ang matris ko, bru!” Tili ni Jice nang makita niya kung saan ako nakatingin. “Kilala mo ba ’yon? Sabihin mo akin nalang siya—”

“Bestfriend ni Aeidan,” sagot ko sa kanya.

“Bet! Papalicious, yummylicious!” Kahit kailan talaga.

Sinundan siya ng tingin ko at nakita kong tila patungo siya sa opisina ni Aeidan. Nasa higher ground kasi kami ni Jice kaya’t kitang kita namin ang mga nasa ibaba.

“Baka bibisitahin si Sir?”

“Hindi ko alam. Hindi naman nabanggit ni Aeidan na magkikita sila,” tanging naisagot ko na lamang sa kanya saka na namin dinampot ang mga bag namin dahil tumunog na ang bell, hudyat na tapos na ang lunch break.

NAUTUSAN ako ni Mrs. Montemayor na gumawi sa may library at kuhanin ang librong pinakukuha niya, ngunit nang madaan ako sa opisina ni Aeidan ay hindi ko inaasahan ang nakita kong pumasok sa loob.

Anong ginagawa nila rito!? Anong ibig sabihin ng pagtungo nila sa opisina ni Aeidan?

Marahas kong binuksan ang pintuan ng opisina at bumungad sa akin na magkakaharap silang apat habang may papeles sa harap nila.

“A–Anong ginagawa n’yo rito tiyang Naning at tiyong Osel?”

“Lindzzy…” hindi makapaniwalang wika ni Darryl.

“BAKIT MAGKAKASAMA KAYO!?”

“Guguluhin namin ang asawa mo kapag hindi niya ibinigay ang gusto namin,” mayabang na pahayag ni tiyong Osel.

“A–Ano pa bang gusto n’yo!?”

…

“Ikaw. Kailangan ka niyang ibalik sa amin.”

–

Twenty-one

LINDZZY

“Leave this fucking place,” napalingon ako kay Aeidan dahil sa sinabi niyang iyon sa akin ngunit muli ko lamang ibinaling ang mga mata ko sa tiyahin at tiyuhin ko.

“A–Anong babawiin n’yo ako? Hindi pa ba sapat na binenta ninyo ako—”

“I fucking said, leave this place! Now!” Tumingin akong muli kay Aeidan dahil sa pagtaas ng boses niya at napansin kong nakakuyom na rin ang kamao niya.

“Lindzzy, leave this pleace for a while. Hayaan mong kami nalang ang mag-usap muna,” dinig kong wika ni Darryl habang pinapakalma niya si Aeidan.

“A–Ano ba ’ko sa inyong lahat? Gamit? Kung kailan n’yo nais na gamitin, gagamitin? Kung kailan n’yo nais na itapon, itatapon? Kailangan kong malaman kung anong tinutukoy nila. Kailangan kong malaman kung bakit binabawi nila akong muli. Kailangan maproseso ng utak ko na kung bakit ang natitira kong kamag-anak na binenta ako ay ngayon ginugulo ang tahimik kong buhay!” I broke down in tears. Hindi ko na napigilan. Marahil ito talaga ang bigat ng dibdib ko na hindi ko maihayag kanino man.

“Aba Mr. Ricafort, mukhang wala pa palang kamuwang-muwang ang pamangkin ko sa totoong lagay ng sitwasyon na mayroon siya—”

“SHUT YOUR FILTHY MOUTH OLD MAN!” Kulang na lamang ay suntukin ni Aeidan si tiyong Osel dahil sa sinabi nito.

Lumingon ako kay Aeidan at natagpuan kong nakatingin din siya sa akin habang ang mga mata niya ay hindi ko mabakasan ng ibang emosyon kung hindi sakit at lungkot. “A–Anong lagay? A–Anong sitwasyon? May itinatago ka sa akin?” Sisigok-sigok na wika ko sa kanya.

“I told you to leave this room! Bakit ba ayaw mo akong sundin Lindzzy!?” Sigaw niya sa akin. Tila nanghihina ako at tila nanglalambot ang mga tuhod ko.

“Ayaw mo bang malaman niya ang totoo? Mas maaga mas maigi. Isa pa Mr. Ricafort, ang gusto lang naman namin ay ibalik mo sa amin si Lindzzy. Wala kaming hinihinging kahit na anong halaga sa inyo. Ibalik mo sa amin ang pamangkin ko—”

“AEIDAN!!!”

Hindi natapos ni tiyong Osel ang dapat na sasabihin niya dahil bigla na lamang siyang sinuntok ni Aeidan ng malakas na naging dahilan pa nang pagkahulog niya sa upuan.

“ABA PUTANG INA MO RICAFORT—”

“I could kill you now pero hindi ko gagawin dahil nasa harap tayo ng asawa ko. Kung gusto n’yong maging matino ang usapan natin, umuwi kayo at hintayin ang tawag ko,” pigil na pigil ang bawat salita ni Aeidan. Pigil na pigil siyang hindi saktan si tiyang Naning sa ginawa nitong pagmumura sa kanya.

“Tayo na ho muna. Saka na kayo mag-usap ni Aeidan. Kailangan na muna siguro nilang mag-usap na mag-asawa—”

“WALA AKONG PAKIALAM SA USAP NILA! ANG AMIN, IUUWI NAMIN SI LINDZZY SA AYAW AT SA GUSTO NIYA!” Saka biglang tumayo si tiyong Osel at hinaklit ang kamay ko saka ako sinimulang kaladkarin patungo sa pinto.

“Kahit dulo lang ng buhok ni Lindzzy ang mailabas mo sa silid na ito, hangga’t buhay ka pagsisisihan mo na binangga mo ’ko!” Sigaw ni Aeidan na nakapagpahinto kay tiyong sa pagkaladlad sa akin.

“Ilabas mo ang tapang mo bata kapag nalaman na ni Lindzzy ang totoo!” Sigaw pabalik ni tiyong sa kanya.

Akma akong muling kalaladkarin ni tiyong nang makita kong mabilis na tumungo sa kinaroroonan namin si Aeidan saka ako mabilis na inagaw kay tiyong at niyapos ng napakahigpit.

“LEAVE THIS PLACE AND FUCKING WAIT FOR MY CALL!!” Sigaw niya bago ako inakay patungo sa banyo niya opisina.

Hindi ko na narinig ang naging protesta nina tiyang at tiyong. Sa ngayon ay may kinuha siyang bimpo. Marahan niya itong binasa saka idinampi sa pisngi ko kung saan naglandas ang mga luha ko kanina.

“A–Aeidan, anong inililihim mo sa akin?” bulong ko sa kanya.

“We will talk about it when we get home,” sagot niya sala muling pinunasan ang mukha ko. “Calm down. I will tell you everything.”

NAKAUWI na kami sa bahay at ngayon ay nakaupo lamang ako sa dulo ng kama, habang siya ay nagpalit naman ng damit pang-bahay.

Nang matapos siya ay lumapit siya sa akin saka ako hinarap. “Hindi ka muna ba kakain?” Tanong niya sa akin at mabilis akong umiling.

“S–Sabihin mo na sa akin kung anong sinasabi nila tiyang at tiyong. Hindi ako matatahimik, hangga’t hindi ko nalalaman,” muli ay bumagsak nanaman ang mga luha ko.

“Calm yourself, Lindzzy. Hindi ko magagawang makapagpaliwanag sa’yo kung ganyan din lang ang estado mo,” turan niya sa akin saka may kinuha sa ilalim ng mga nakatiklop niyang damit. Isang envelope.

Ibinaba niya ito sa harap ko. “A–Ano ’to?”

“Kailan ang alam mo na unang beses tayong nagkita?” Tanong niya kaya’t napaangat ang tingin ko sa kanya.

Pinunasan ko ang mga luha ko. “Noong nasa burger machine ako, at nagtanong sa akin si Darryl ng lugar. Alam kong ikaw ang nasa loob no’n sa pagkakatanda ko,” sagot ko sa kanya ngunit magkakasunod siyang umiling sa akin.

“Wrong,” wika niya saka naupo sa tabi ko at humarap sa akin. “Matagal na kitang nakikita. I am a regular customer at your Mama Eva’s restaurant. I got interested at you when I smell your innocence. I felt the urge to take you. I felt the urge to marry you,” dagdag niya na lubos kong ikinagulat.

“M–Matagal mo na akong kilala?” Tanging nasambit ko.

“I did a terrible thing to you because of that urge,” sagot niya sa akin.

“A–Anong ibig mong sabihin?” Gulong gulo na ang isip ko sa mga sinasabi niya.

“I was dating Francia that time but my eyes already settled at you. When she left me, I didn’t really mind it at all, because my attention was all yours. Hindi kita kilala, hindi mo ’ko kilala, until I asked Darryl to dig you up,” tugon niya na tila unti-unting kinagugunaw ng mundo ko.

“H–Hindi ako matalinong matalino, pero hindi naman ako bobo para hindi makuha ang sinasabi mo, Aeidan. Did you set me up?” Naibulalas ko ang ganong na kanina pa tumatakbo sa isip ko.

Naibaba niya ang tingin niya bago sumagot. “Yes, I did. I did set you up to end up in that auction,” iyon ang tuluyang nagpagunaw ng mga natitirang piraso ko.

“Nanghihina ako. Ipaliwanag mo sa akin hangga’t kaya pang iproseso ng utak ko, please.” Hirap na hirap na wika ko sa kanya habang nakalagay na ang mga palad ko sa mukha ko.

“After I learned from Darryl that you were left behind by your parents because of an accident, and they left you with a huge debt, that was when I grabbed the opportunity to take you,” paliwanag niya.

“H–How? H–How did I end up in that auction!? Kagagawan mo ba!? Ikaw ba ang nagsabi kay tiyong at tiyang na ibenta ako—”

“I talked to your auntie. I told her to sell you to Waldo. I told her that I will double the price basta hindi makakaabot sa’yo na ako ang may kagagawan nang lahat—” There. I slapped him. This is the first time my hand laid at his face.

Napatayo ako at tumingin sa kanya. “Pera-pera nalang ba talaga ang lahat sa’yo!? Katawan ko lang ba talaga ang gusto mo una palang!?”

“Yes,” pirming sagot niya matapos makabawi sa sampal ko. “Iyon naman talaga ang gusto ko sa’yo sa simula, Lindzzy. Ang katawan at kainosentehan mo. I would be a damn liar if I tell you that I was interested with your character and personality because that wasn’t the case!”

Muli ay umigkas ang kamay ko at sinampal ko siya. “N–Noon hindi ako nagsisisi na minahal kita, pero binabago mo ang paniniwala kong iyon ngayon Aeidan,” nanghihinang wika ko sa kanya.

“Things are different now, Lindzzy.”

Mapait akong umiling. “Hindi. Hindi mo alam dahil hindi ikaw nasa sitwasyon ko. Paanong tatanggapin ng sistema ko na ang taong mahal ko ang may kagagawan nang lahat ng hirap ko? Hindi mo alam kung anong takot ang naramdaman ko nang mapasama ako sa auction na ’yon. Hindi mo alam kung anong naramdaman ko nang malaman kong sarili kong kadugo ay ibinenta ako para sa pera. Hindi mo alam kung gaano kasakit na ang taong nais mong pag-alayan ng lahat ng mayroon ka ay siya palang taong naglagay sa’yo sa kinasasadlakan mong sitwasyon. Napakasakit mong magmahal Aeidan,” tuloy-tuloy lamang sa paglalandas ang mga luha ko.

“Kung hindi ko ginawa iyon, siguro hindi tayo ganito ngayon,” sagot niya sa akin ngunit ngitian ko lamang siya ng mapait.

“Maraming mabuting paraan, at sa mga paraan na ’yon mamahalin at mamahalin pa rin kita, pero ibang usapan ang sakit na ibinigay mo sa akin. Habang nasasaktan ako sa pagkawala ng mga magulang ko, ikaw pala ay gumagawa na ng mga hakbang para mas saktan ako,” mapait kong turan sa kanya.

“Let me explain my side further—”

“Ang tanga ko. Ang tanga-tanga ko. Sana hindi nalang kita nakilala—” hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil bigla na lamang niya akong hinatak saka ikinulong sa mga bisig niya.

“No, don’t fucking say that,” ramdam ko ang pagmamakaawa sa tinig niya ngunit nanatili lamang akong tuod na yakap niya. “It pains me seeing you this hurt by my wrong decision in the past, but sorry Lindzzy, kung babalikan man ang nakaraan at iyon lang ang tanging paraan para mapa sa akin ka, I will still repeat the same mistake. I will still grab that opportunity to be with you,” bulalas niya at akma akong kakawala ngunit mas hinigpitan niya ang pagkakayapos sa akin.

“Kailangan na muna siguro natin ng espasyo,” ako man ay hindi ko inaasahan na iyon ang mga salitang lalabas sa bibig ko.

“No! Damn it!”

Hindi ko pinansin ang sinabi niya bagkus ay itinulak ko siya nang ubod ng lakas upang makakawala ako.

“Baka dapat ko nang itigil ang kahibangan at katangahan ko. We both need space to clear things out. Hindi biro ang sinabi mong ito sa akin,” saka ako naglakad patungo sa pintuan.

“If you leave me now, hindi ko alam kung anong magagawa ko,” ramdam ko ang banta sa tinig niya ngunit mas nananaig sa akin ang sakit nang lahat ng nalaman ko mula sa bibig niya mismo, kaya’t hindi ko na iyon inindan. Tuluyan akong lumabas ng silid at ng bahay namin.

Naglalakad ako ngayon at hindi ko alam kung saan ako tutungo nang bigla na lamang may tumawag sa pangalan ko.

“LINDZZY!” Mabilis akong napalingon.

“Anong ginagawa mo dito—”

Hindi ko na nakuhang matapos ang sasabihin ko dahil mayroong biglang tumakip na panyo sa ilong ko at unti-unti akong iginupo ng antok.

SOMEONE

Inihiga ko siya sa kama saka ko kinuha ang pagkain at inumin na para sa kanya. Alam kong sa oras na magising siya ay magpipilit siyang makaalis ng lugar na ito, o magpipilit siyang malaman kung nasaan siya.

“Sigurado ka ba sa ginawa natin na ’to?” Tanong sa akin ng taong nasa harap ko.

“Mas maaga tayong kumilos ay mas mabuti. Mas maagap tayong gumalaw ay mas mapapadali ang trabaho natin. Hindi tayo maaaring magsayang ng segundo,” sagot ko sa kanya saka naupo sa gilid ng kama na hinihigaan ni Lindzzy.

“Aalis na muna ako,” paalam nito na ikinatango ko na lamang.

Nakatingin ako sa maamo niyang mukha. Sanay akong nasisilayan siya dahil nga sa ginagawa kong pagmamanman sa kanya ngunit ngayon ko masasabi na sadya pala talagang napaka amo ng mukha na mayroon siya. Hindi na nakapagtatakha na nababaliw ang isang Aeidan Ricafort sa kanya, at hindi na rin nakapagtatakha na maraming tao ang umaabuso sa inosenteng taglay niya.

Hindi ko nais na mahirapan siya. Hindi ako isang kalaban, ngunit hindi ko rin alam kung bakit ganito ang takbo ng sitwasyon ngayon. Gusto kong maawa sa kanya ngunit hindi iyon ang kailangan niya sa ngayon.

Natigil ang pag-iisip ko nang pabagsak na may nagbukas ng pinto. “Natagpuan na namin ang pinahahanap mo, ngunit nagkaroon ng engkwentro at sugatan ang ibang tauhan,” pag-uulat nito sa akin na ikinadismaya ko.

“Bantayan n’yo si Lindzzy. Ako ang haharap,” wika ko saka ko kinuha ang mga baril at patalim na nasa cabinet.

Mukhang kailangan ko na silang patahimikin sa gulong nais nilang buksan.

Huwag si Lindzzy. Hindi ko papayagan.

–

THANK YOU VERY MUCH.

NOW, WE ARE DOWN TO THE LAST NINE CHAPTERS OF TSP. ❤

Twenty-two

AEIDAN

“Itigil mo ’yang kakainom mo,” dinig kong bulyaw sa akin ni Darryl ngunit wala akong pakialam.

“Leave me alone,” sagot ko sa kanya at muling lumagok ng alak na iniinom ko.

“Find your wife stupid motherfucker!” Bulyaw niya sa akin ngunit tinaliman ko lamang siya ng tingin.

“How can I fucking look for a person na ayaw magpahanap!? She even texted me not to look for her,” angil ko sa kanya.

“You do really love her more than anything, right? Tang ina, tinamaan talaga ang gagong nagsabi na hindi raw marunong magmahal!” Kantyaw pa niya sa akin.

“Shut the fuck up. Lindzzy is my life. She taught me how to fucking love. She taught how to be insanely inlove. Hindi ko siya hahayaang mawala sa akin. She belongs to me, and not with anyone else. I’m just giving her the space she asked.”

“Francia, doon nalang sa dati nating kinakainan. Ayoko ng mga pinipili mong restaurant,” bored na wika ko sa babaeng hindi ko matatawag na karelasyon ko dahil hindi ko naman siya mahal. Wala akong kakayahang magmahal. Lahat sa akin ay laro lamang. Ang pagmamahal sa akin ay isang malaking katarantaduhan. In a relationship, the dominant always wins.

“Sige Lex,” sagot niya sa akin at mabilis na sumakay ng sasakyan. Iyan ang gusto ko kay Francia, hindi ko siya kailangan na baby-hin. Alam niya kung anong estado namin at alam niya kung saan siya lulugar.

Nang marating namin ang restaurant ay naupo kami sa bandang dulo kung saan tago sa tao.

“Good morning po Ma’am at Sir, ito po ang menu namin,” wika ng waitress saka ko inabot ang ibinibigay niyang menu.

“Do you have this cheesy carbonara?” Tanong ni Francia sa waitress.

“Yes po Ma’am— Lindzzy! Ikaw na muna dito, naiihi na talaga ako,” napakunot ang noo ko sa waitress na iyon dahil narinig pa talaga ng customer na naiihi siya. So fucking disgusting.

Lumapit ang babaeng tinawag niya at ganoon na lamang ang biglang paghinto ng inog ng mundo ko nang masilayan ko ang mukha nito. Maaamo ang mukha dahil may mapupulang labi na halatang hindi pinahiran ng lipstick, mapupungay ang mga mata na animo kakaiyak, maliit at matangos na ilong, at perpektong hubog ng katawan na hakab na hakab sa suot nitong waitress’ uniform.

“Yes madam? Ano po ang order ninyo?” Hindi lang pala mukha niya ang maamo, maging ang boses niya ay maamo rin.

“Cheesy carbonara ang akin miss, pati na rin wintermelon tea,” sagot ni Francia sa kanya. Hindi ko magawang mai-alis ang mata ko sa kanya kahit pa tila wala naman siyang interes na tignan ako. “Anong sa iyo, Lex?”

Narinig ko ang tanong na iyon ni Francia ngunit tila ako na-engkanto. “Sir ano pong sa inyo?” Tanong niya sa akin at doon lamang ako nakahuma.

“Beef steak and apple juice,” sagot ko sa kanya.

Umalis siya sa harap ko ngunit sinundan ko pa rin siya ng tingin.

“She’s beautiful,” napalingon ako kay Francia sa sinabi niyang iyon. “You never looked at me the way you looked at her,” nakangiti niyang tugon sa akin.

“It’s nothing,” sagot ko na lamang sa kanya.

“Honestly Aeidan, I asked to be with you to say goodbye,” bahagya akong nagulat sa narinig ko mula sa kanya.

“Are you serious?” Bahagya siyang tumango bilang sagot habang nakangiti.

“I’m glad I met you. I learned to love myself. Thank you for everything you’ve done to me Aeidan. The lesson you gave me will remain in my heart forever,” sagot niya sa akin.

“If that’s what you want, I would gladly accept it,” tugon ko sa kanya.

“Friends?” Sabay niya inilahad ang kamay niya.

“Friends,” sagot ko nang abutin ko ito.

Natapos kaming kumain ni Francia at hindi na ang babaeng kumuha ng order namin ang nagserve. Nagkanya-kanya na kami ng landas ni Francia nang makalabas ng restaurant.

“LINDZZY

Dew– Sebastian is her name,“ sagot sa akin ni Darryl dahil ipinakalap ko sa kanya ang impormasyon ukol sa babae sa restaurant.

“Her name sounds bitchy,” paglalahad ko ng opinyon ko ngunit magkakasunod na umiling sa akin si Darryl.

“You’re wrong dude. She’s the most angelic person according to my data. She never violated any law or even a school law.”

“What’s her occupation?”

“Occupation? Dude, she’s a university student—”

“What the actual fuck!?” Gulat na gulat ako sa narinig ko. Hindi ko inaasahan na isang estudyante pa ang makakatawag ng pansin ko.

“Yeah. She’s a working student. She does three part time jobs,” hindi ako makapaniwala sa naririnig ko.

“But her body curves are of a matured woman—”

“Of course. She’s 24,” gusto kong dagukan si Darryl sa narinig ko. Legal age na pala siya ngunit hindi sinabi agad nitong gago. “Oh, you are rest assured now that you’re not hitting on a minor,” tumatawang wika niya.

“Sinadya mo talagang hindi sabihin, gago!” Saka ko ibinato sa kanya ang papel na nasa harap ko.

“But dude, something is off.”

“What?”

“Her parents just passed away and she’s left with a huge debt. She’s currently staying at her auntie’s house. Hindi maganda ang background ng tiyahin niya. Sugalera,” sagot sa akin ni Darryl.

Napahawak ako sa baba ko at muling tumingin kay Darryl na ngayon ay nakatingin din sa akin. “Dude.”

“Hindi ko gusto ang paraan ng pagtingin at pananalita mo, Lex. You want her, do you?”

Umiling ako saka ngumisi. “I’m craving for her innocence,” sagot ko.

“Tarantado ka talaga. Sisirain mo pa ’yong buhay no’ng babae!”

Muli ay umiling ako saka ko siya tinapik sa balikat. “I’m going to marry her.”

“WHAT THE HELL!? ARE YOU FUCKING SERIOUS!?” Ramdam ko ang gulat na gulat na ekspresyon ni Darryl. “You never talked about marriage even with your former fubus, Elle and Francia. And now? Sa taong kakakita mo lang? You must be fucking insane!”

“I’m dead serious, dude. Now let us look for her, and grab the opportunity while it is waving,” sagot ko saka ko siya inaya palabas ng bahay ko.

DARRYL

went out of the car and asked her for a place somewhere near here. Inutos ko ’yon. I just want to see what she does for a living, and what does she looks like in her other jobs. She’s a real beauty despite of her simplicity.

“Oh ano? Deretso na tayo sa mga kamag-anak niya? Tapos mo na bang silayan?” Untag ni Darryl sa akin nang makasakay na siya ng sasakyan.

“Yeah. We’ll buy her.”

Narating namin ang address ng tahanan ng tiyahin niya at walang ligoy kong sinabi ang pakay ko sa kanila.

“I will offer you 10 million pesos, just sell Lindzzy to Waldo,” wika ko sa tiyahin at tiyuhin niya na ngayon ay silaw na silaw sa perang nakahapag sa harap nila.

“Iyong iyo na si Lindzzy, Sir.” Sagot sa akin ng tiyuhin niya.

“I will make it 20 million pesos kapag hindi nakarating kay Lindzzy na ako ang dahilan kung bakit ninyo siya binenta,” magkakasunod ang naging pagtango ng mga ito sa akin na alam kong hayok na hayok sa pera.

Kanina pa nakausap ni Darryl si Waldo kaya’t walang naging problema sa parte na iyon.

“ONE BILLION,” agad napalingon ang lahat sa akin dahil sa isinigaw

kong iyon.

Mataman akong nakatingin sa kanya

habang naglalakad palapit sa kinaroroonan niya. Blangko lang ang itinatapon kong tingin.

“MR. WHOEVER YOU ARE, SHE’S ALL YOURS!” Sigaw ng announcer saka siya hinatak patayo at kinaladkad patungo sa akin.

“Erase all her transactions and history in this field, kung gusto ninyong makuha ang isang bilyon mula sa akin,” walang emosyong wika ko saka ko siya hinatak palapit sa akin. Nakahapit ang mga kamay ko sa bewang niya

. Touching her like this gives me strong urge to take her immediately. She’s a fucking temptation.

Sinadya kong sabihin ang mga salitang iyon kahit pa alam ko na hindi siya ganitong klase ng babae.

“No worries boss. Besides, wala naman iyang history and transaction sa amin. First time niya rito,” sagot ng lalaki

sa akin.

“Good,” tanging sagot ko saka ko hinatak paalis ng luga

r na iyon si Lindzzy.

Narating namin ang sasakyan ko

saka ko siya ipinasok sa loob.

“Wear this,” wika ko saka hinubad ang suot kong tuxedo at inabot sa

kanya.

“S–Sorry po, pero sana hindi ninyo po ako gawan ng masama—”

“Hindi ko ugaling mamilit ng taong ayaw,” malamig na tugon ko sa kanya saka sinimulang paandarin ang sasakyan.

Nakarating kami sa bahay ko. Bumaba ako saka ko siya pinagbuksan ng pinto at iginiya papasok.

Nang makapasok na kami ay nagulat na lamang ako dahil paglingon ko sa kanya ay nakaluhod na siya at lumuluha. “K–Kahit po habang buhay ninyo akong alilain ay gagawin ko para makabayad po sa ginastos n’yo, huwag n’yo lamang po akong gagawan ng masama parang awa n’yo na,” ramdam ko ang panginginig niya, dahil na rin siguro sa takot

sa maaari kong gawin sa kanya.

Imbes na sumagot ay lumapit ako sa kanya saka iniluhod ang isa kong tuhod upang magpantay kami saka hinawakan ang baba niya at iniangat ang ulo niya upang magtama ang mga mata namin. “I don’t expect anything from you lady. If you can’t satisfy me in bed, that’s fine with me. Just one rule…. always obey me,” nakangisi kong pahayag na agad niyang ikinatango. “Good. Now, take a shower. Pakakainin muna kita.”

Sumunod siya at ako naman ay nagsimulang magluto ng kakainin niya.

“Maupo ka,” utos ko nang makita ko siyang kadarating sa kusina. “I am Aeidan Lex Freezeell– Ricafort. 26 years old,” pagpapakilala ko sa kanya saka iniabot ang kamay

ko.

“L–Lindzzy Dew– Sebastian. 24,” sagot niya saka agarang kinuha ang kamay ko.

“Good, not a minor.” Nakangisi kong

wika sa kanya.

“M–Maaari po ba akong magtanong?”

Ramdam ko ang tensyon at kaba sa tinig niya.

“Anything.”

“A–Ano pong balak ninyo sa akin?”

“Don’t you feel any attraction towards me?”

Sagot ko sa tanong niya. Ramdam ko sa mga mata niya ang kakaibang dulot ko sa kanya.

“A–Attracted po,”

she’s so fucking honest! That actually caught me off guard pero hindi ko pinakita.

“So honest. I feel the same way too Lindzzy,” sagot ko sa kanya at nakita kong nabigla siya.

“Ano pong—”

“I will only take you kapag pinakasalan mo na ako. We will get married by tomorrow,”

hayag ko ng plano ko at kitang kita ko kung paano siya nagulat.

“Paano—”

“Only rule…. always obey me. Kapag kasal na tayo, ipakikilala ko ang totoong ako.”

tuwing nasisilayan ko ang maamo niyang mukha sa umaga ay tila ba wala akong ni katiting na pagsisisi na pinili ko siya upang maging kabiyak ko.

Wala akong masabi sa ugali niya, tunay na mabait, tunay na anghel. Maalaga siyang asawa kahit na kung minsan ay nahuhuli siya sa oras ng pag-uwi na ibinigay ko, na madalas ay humahantong sa pagbibigay ko sa kanya ng parusa.

A naughty yet a very pleasureable punishment.

“Good morning,” bati ko sa kanya nang makita kong bahagya niyang iminulat ang mga mata niya.

“G–Good morning,” she always stutter in front of me. It feels like she’s always intimidated by my presence.

She’s an angel. I can’t fucking resist her damn charm! I started roaming my hands in her naked body under the blanket.

“A–Aeidan….” she moaned as I cupped her breast and gently fondled it.

“Your skin is so damn hot, Lindzzy. I want to taste you again for the nth time,” I said as I continued massaging her breast.

“A…Aeidan may klase ako—”

Biglang tumunog ang alarm niya kaya’t tila nawala ako sa wisyo at napatayo.

Nag-ayos siya at ganoon din ako saka nauna na siyang tumungo ng eskwelahan.

Kung ako lang ang masusunod, I could fuck her all day. I could literally pleasure her as much as I want to. I crave for her body. I crave for her wet inside. I crave for his hotness. Damn! By just merely thinking of it gives me a boner. She does really have a different effect in my body.

LOOKING

her from here makes me want to penetrate her. She’s wearing her skirt again. That skirt that could easily make my gun be alive and active. Seeing her thigh exposed makes me want to touch them.

“Ms. Sebastian, kindly join me in my office to get the handouts,” I told her and she immediately stood up.

“Bru sama ako!” I heard her bestfriend Jice Saavedra exclaimed. She whispered something to her bestfriend that made Jice pout.

Walang estudyante ang naghihinala sa akin o sa amin sa kung ano mang mayroon kami. Hindi ko hinayaan na mapalapit ako sa mga estudyante lalo na sa mga babaeng estudyante, hindi dahil natatakot akong malaman nila ang estado namin ni Lindzzy, kung hindi dahil ayokong makaramdam si Lindzzy ng kahit na ano. I want her to sit just fine knowing that she’s enough. I want her to sleep soundly at night knowing that she’s the only woman I long for. I may not love her, but I am faithful to her.

“I want you now, Lindzzy. Take your clothes off,” walang ligoy na turan ko nang kapwa namin marating ang opisina ko.

“A–Aeidan.”

“This will be quick, hard, and fast.”

–

AEIDAN’S FLASHBACKS/POV WILL BE

CONTINUED IN THE NEXT CHAPTER. GOODNIGHT. 😊

Twenty-three

AEIDAN

Ang akala ko ay umalis na siya at pumasok ngunit pumasok siya ng kwarto at tila may hinahanap.

“Ah, Aeidan, napansin mo ba ’yong panali ko ng buhok?” Tanong niya sa akin kaya’t napalingon ako saka tinignan siya nang nakangisi.

“Are you pertaining to this?” Saka ko itinaas ang kamay ko kung saan nasa pala-pulsuhan ko ang panali niya.

“B–Bakit na sa iyo ’yan?” Saka siya lumapit sa akin at balak niya sanang kuhanin ito ngunit pinakataas ko ang kamay ko kaya’t hindi niya maabot.

“You don’t remember, Lindzzy?” Nang-aasar na wika ko sa kanya. “You must have forgotten how did this thing end up in my pulse because of the pleasure I gave you last night,” dagdag ko pa na ikinapula niya.

“P–Please Aeidan. Male-late na ’ko,” wika niya sa akin ngunit bigla ko na lamang siyang hinapit papalapit da akin.

“You must have really went insane last night by the way I pleasured your tits and spot with my tongue, for you to easily forget how did I end up wearing this,” pang-aasar na wika ko sa kanya. I felt his body trembled.

The real deal is that, this tie end up in my pulse as I fuck her from behind. I removed the tie of her hair and placed it in my pulse. I did enjoy banging her from behind while her hair was waving.

“Aeidan oras na,” maiyak-iyak niyang wika sa akin.

Pinaseryoso ko ang mukha ko saka ko inilapit ang mukha niya sa akin. Malapit na malapit na halos wala na kaming pagitan at iisang hangin na lamang ang hinihinga.

She’s been fucking my mind lately, kaya’t ngayon may late class siya ay nagdesisyon ako na sunduin siya.

Nag-aabang lamang ako nang makita ko siyang naglalakad ngunit kasunod niya si Shawn. Tila nag-init agad ang ulo at laman ko kaya’t nagdesisyon na lamang akong umuwi. Damn that stupid motherfucker San Joaquin!

“I love you, Mrs. Lindzzy Sebastian– Ricafort. I love you, my dearest wife,” pag-amin ko sa kanya dahil hindi ko na kayang itago pa. Hindi ko na kayang sarilihin ang nararamdaman ko dahil tila ako sasabog. It fucks my brain.

Ramdam na ramdam ko ang gulat niya. Ramdam na ramdam ko na hindi niya mapaniwalaan ang sinabi mo lalo na’t halos kakasabi ko lamang sa kanya na hindi ako marunong magmahal.

Hindi ko rin alam kung anong klaseng kagaguhan ang pumasok sa isip ko. Basta isang araw ay naramdaman ko na lamang na tila ako ginagago ng nararamdaman ko. I’m craving for her, but not for her body. I’m wishing to be with her all the time, not to fuck her but for her attention. I’m dreaming of a family with her. My heart doesn’t want to stop beating so fast whenever she’s fucking around me. I tried searching for whatever am I feeling but all I saw were freaking diseases. When I hurted her and it also pains me to see her hurting, that was when I realized that I am really inlove with her… and not just with the thought of loving her. I love her, with or without flaws.

“BAKIT kasi hindi mo dinahan-dahan ang pag-amin ng kasalanan mo? Isa ka palang malaking sira ulo,” Saka ako inambahan ni Aeiryn ng suntok.

Matapos kong manggaling sa bar ni Darryl ay tumuloy ako sa condo ni kuya Aeignn. Nasakto na narito pala si Aeiryn dahil may inaasikaso silang trabaho.

“Didn’t expect that she would leave without considering my explanation—”

“She was hurt. Anong gusto mo? Matapos malaman ng asawa mo lahat, gusto mo magiging okay lang siya at luluhod pa rin sa mga gusto mo? Bro, life doesn’t work that way,” iritado niyang pahayag sa akin.

Napatingin ako kay kuya Aeignn at matalim ang tingin na ibinigay niya sa akin. “How could you inherit being sadist, too?” Nakaramdam ako ng gulat sa sinabi niya sa akin.

“S–Sadista ka!?” Hindi makapaniwalang pahayag sa akin ni Aeiryn.

“Sex and love were two different things, Aeidan. We fuck woman because it gives us pleasure, but we love them because it gives us the desirable feeling we’ve been searching for. If you really love your wife, you should’ve let her feel your sincerity,” this was the longest explanation I ever heard from my brother.

“Siguro hinarabas mo ang pagpapaliwanag. Kayo ni kuya mga abnoy kayong pareho. Para kayong mga tanga na hindi alam ang gusto. Parehong sadista pero ang isa manloloko, ang isa naman ito naghahabol sa asawa. Nakakatakot kayong maging kapatid!” Saka tumayo si Aeiryn at tumungo sa kusina ng condo ni kuya Aeignn.

“Nagpaliwanag ako. Sinubukan ko naman pero hindi ko inaasahan ang magiging reaksyon niya. Lindzzy always obeys me, I didn’t expect her to leave me like that,” kuyom ang kamao na sagot ko.

“Honestly, I like your wife,” napa-angat ang tingin ko sa kuya ko saka ko siya nakitang nakangisi. “She’s innocent, she’s sweet, she’s naive, she’s a real beauty, she’s very timid, she never protested, she always do amen in everything you asked. She’s someone I could easily handle in my palm. She’s someone I want,” konti na lamang ay susuntukin ko na ang kapatid ko sa naririnig kong sinasabi niya ngunit pinipigilan ko ang sarili ko. She’s like my mom. They have the same way of thinking. “But I will never take her Aeidan, because her innocence is poisonous. Her innocence is something I could never deal with. She belongs to someon who loves her, and that will only be you. Instead of acting up, why don’t you look for her?”

His words caught me off guard. He has huge points. “But she texted me not to look for her. She asked me not to track her. She asked me to give her the breathing space,” I replied.

“Si Lindzzy!? Nagtext? Aeidan hindi ugali ni Lindzzy ang magtext!” Tila naalarma ako sa sinabing iyon ni Aeiryn na kakapasok lamang sa sala na may dalang juice.

“Track her location Aeiryn. Faster,” utos ni kuya Aeignn dahil tila ako nagyelo sa narinig ko.

“We fucking heard from mom that your wife was being targetted by our enemies and yet you let her leave. Ang sarap mo nalang talagang saktan!” Sigaw sa akin ni Aeiryn habang walang tigil siya sa kakatipa sa laptop niya.

Hindi ako mapakali at lakad ako nang lakad pabalik-balik dahil napakatagal na ng oras na nakakalipas at hindi pa rin nila nata-track si Lindzzy.

“I will call mom—”

“Shut the fuck up, Aeidan!” Singhal sa akin ni Aeiryn. “I got it!”

Kapwa kami napadulog ni kuya Aeignn sa kanya at ganoon na lamang ang gulat namin sa nakita naming location niya.

“W–What is she doing there!? Damn!”

SOMEONE

“Ang tagal mo naman bago nakabalik. Kumusta ang resulta?” Tanong sa akin ng taong kakapasok lamang sa silid ko.

“I settled things with them. Kumusta si Lindzzy?” Tanong ko saka ko isinuot ang leather jacket ko.

“Doing just fine. She refused eating the foods we gave her,” pagbabalita nito sa akin kaya’t sunod-sunod akong napailing.

“You untied her?” Tanong kong muli.

“Yes I did. Honestly, I’m starting to pity her. Why does she have to get involved? She’s nothing but an innocent soul,” sagot sa akin nito.

“We can’t do anything about it. We all want her, ang kaibahan lang natin sa kanila, they want Lindzzy to secure their spot, and us, we want Lindzzy para makabawi. We have different agendas,” sagot ko sa kanya saka ako tumayo at lumabas ng silid ko.

“Hindi mo ba gagamutin iyang tama ng bala sa balikat mo?” Napalingon ako sa kanya at nakita kong nakasunod pala siya sa akin habang nakatingin siya sa balikat ko.

“I covered it with this jacket. Your eyes are the problem,” iiling-iling na wika ko.

“Kapag na-infection iyan, huwag kang iiyak-iyak,” tumatawang wika niya sa akin.

As if I will cry? Not in a century. Kailangan munang managot ng mga dapat managot. Kailangan munang masaktan ng mga dapat masaktan, at kailangan munang mabawian ng mga taong dapat mabawian.

LINDZZY

Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko at muli ay bumungad sa akin ang isang blangkong silid. Hindi ko alam kung ilang araw o oras na ako dito. Hindi ko mawari dahil wala akong ka alam-alam.

Patuloy ko pa rin iniisip kung anong nangyayari, kung bakit ako narito, kung bakit at ano ang dahilan? Gulong-gulo na ang isip ko. Hindi ko maapuhap ang tamang kasagutan sa mga tanong ko.

Muli ay naglandas nanaman ang masaganang luha sa mga mata ko. If only I stayed with him in our house and hear more of his explanation, wala siguro ako dito ngayon. That was the first time I turned my back at him, at ito na agad ang kinahantungan. Disobedience will really get me nowhere.

Wala na ang pagkakatali ko kaya’t pumasok ako sa banyo na narito sa loob ng silid at tinignan ko ang bintana. Halos mapadasal ako at makapagpasalamat sa Nasa Itaas nang makita ko na jalousy ito na madali ko lamang mai-aalis.

Kinuha ko ang timba at binaligtad ang pagkakatayo nito upang malaya kong mapagtungtungan.

Nang maalis ko na ang mga jalousy ay naghanap ako ng makakapitan ko upang mailusot ko ang sarili ko at nagtagumpay naman ako.

“Lindzzy?” Dinig kong tinig sa silid na iyon na ikinakaba ko. “Nasa banyo ka ba?”

Tuluyan na akong lumabas at nagtatakbo kahit pa wala akong sapin sa paa. Madamo at masukal ang daang nilalakbay ko. Kulang ang salitang takot sa nararamdaman ko. Kulang ang salitang kaba sa panginginig ng tuhod ko ngayon.

“Aeidan… please…. save…. me….” hihingal-hingal na hiling ko. Tila nauubusan na ako ng pag-asa dahil hindi matapos-tapos ang sukal na daan na nilalakbay ko.

Takbo lamang ako nang takbo habang umiiyak. Nanlalambot na rin ako dahil wala pa akong inilalaman sa tiyan ko.

“Bakit…. kailangan… pa sa akin…. mangyari ang ganito?” Tanong ko habang nakatuon ang mga mata ko sa kalangitan. Napasandal ako sa isang puno at sandaling nagpahinga. “Kinuha Mo sa akin ang mga magulang ko, pero wala Kang narinig na kahit anong sumbat sa akin, dahil naniniwala ako sa mga plano Mo, ngunit bakit hanggang ngayon nahihirapan ako? Wala ba akong karapatang sumaya?” Pagkausap ko sa Kanya habang patuloy na umiiyak.

“LINDZZYYYYYYYY!” Nag-eecho ang tinig na iyon sa pandinig ko kaya’t tila ako naalarma. Muli ay umalis ako sa pagkakasandal sa puno at nagsimula nanaman tumakbo. Wala na akong pakialam kung iilang sugat na ang natatamo ko sa paa dahil sa matatalim na bato at mga tuyong sanga ng puno. Ang mahalaga sa akin ay makalayo at makatakas sa mga taong nagnanais sa akin ngayon.

Gustong gusto nang bumigay ng mga tuhod ko. Gustong gusto ko na rin sumuko dahil wala na akong lakas pa para tumakbo.

“Aeidan….” ito na lang ang mga salitang lumalabas sa mga labi ko. Ito na lamang ang natitira kong pag-asa. Ang sagipin ng nag-iisang taong inaasahan ko.

Sana malaman mo na naghihintay ako sa’yo. Sana malaman mo na umaasa akong ililigtas mo ’ko. Aeidan please….

“Lindzzy,” tila na ako lalong nawalan ng pag-asa nang marinig ko ang tinig na iyon na halos nasa likod ko na lamang, at hindi nga ako nagkamali dahil paglingon ko ay siya na ang nasa likod ko.

“A–Anong nagawa ko sa’yo? A–Anong nagawa ko para ikulong mo ’ko?” Nanghihina kong wika. Napaupo na lamang ako sa lupa dahil alam kong wala na, tapos na, hanggang dito na lamang talaga.

“Wala kang nagawa sa akin. Kailangan lamang kita para makabawi sa taong dapat naming mabawian,” sagot niya sa akin. Halos hindi maproseso ng utak ko na siya ang nasa harap ko ngayon. Akala ko rin ay dahil lamang sa gamot na ipina-amoy sa akin kaya’t inakala ko lamang na siya ang dumukot sa akin, ngunit tama pala lahat nang nakita ko.

…

“B–Bakit ako, Jice? B–Bakit kailangan ako ang gamitin mo upang makabawi? B–Bakit Jice?”

–

NYENYE. 😝

Twenty-four

LINDZZY

“Kumain ka na,” saka niya ako inaabutan ng tray ng pagkain.

“Ayoko,” saka ko tinapos ang tray mula sa kamay niya na naging sanhi ng pagkahulog ng mga pagkain.

“Lindzzy naman!” Angil niya sa akin at bumalatay ang awa sa mga mata niya. “Kailangang mong kumain!”

“Hinding hindi ko kakainin ang pagkain na galing sa isang traydor na gaya mo, Jice! Pinagkatiwalaan kita sa apat na taon! Ibinigay ko ang buong tiwala ko sa’yo! Kapatid at pamilya na ang turing ko sa’yo! Halos alam mo lahat ng nangyayari sa akin! Alam mo kung gaanong sakit ang inabot ko sa buhay ko na ’to para ganituhin mo pa ’ko!” Umiiyak na turan ko sa kanya.

Yumuko siya. “Hindi ako traydor. Hindi kita kailan man tatraydorin pero kailangan kong gawin lahat ng ginagawa ko para makabawi kami. Hindi matatahimik ang kalooban ko kung hindi kami makakabawi,” halos pabulong na lamang niyang wika.

“Kung hindi ka traydor, ibalik mo ’ko kay Aeidan. Ibalik mo ’ko sa kanya!” Pagpapatuloy ko.

“Lindzzy hindi ganoon kadali ang hinihiling mo. Hindi mo naiintindihan ang sitwasyon na mayroon ka,” sagot niya sa akin saka nagtaas ng tingin sa akin. “Hindi mo alam ang kakayahan mo na sirain ang lahat,” dagdag pa niya na lalong nagpagulo sa isip ko.

“A–Anong ibig mong sabihin!?”

“Kumain ka na. Mag-usap na lamang tayo ulit kapag maipapaliwag ko na sa’yo ang lahat nang hindi mo ako hinuhusgahan. Sa ngayon kailangan mo lang na mag-stay dito. Mas ligtas ka dito na abot ng tingin ko,” sagot niya sa akin saka nagsimulang humakbang patungo sa pinto.

“Jice, please,” pagmamakaawa ko sa kanya, ngunit hindi na niya ako nilingon pa.

Narinig kong inilock niya ang pinto mula sa labas kaya’t tila ako nawalan ng pag-asa na makakaalis pa sa lugar na ito.

Mabilis akong tumungo sa banyo at ganoon na lamang ang pagkadismaya ko nang makita kong nilagyan na nila ng bakal na harang ang bintana na siguradong hindi ko na masisira o malulusotan.

Pabalik na ako sa kama ko nang may maapakan ako na tumusok pa sa paa ko. Pagyuko ko ay tila nagliwanag ang mundo ko nang makita kong susi ito. Marahil ay nalaglag ni Jice nang tapusin ko ang pagkain.

Agad ko itong dinampot at sinubukang isusi sa seradura ng pinto at ganoon na lamang galak ko nang bumukas ito.

Maagap akong nakalabas at nagtago-tago sa mga haligi na nararaanan ko. Nanginginig ako sa takot ngunit hindi ko mawari kung bakit tila bumubulong ang utak ko na mali ang ginagawa ko.

Halos mapadasal ako nang makita ko ang gate ng kinaroroonan ko. Nakikita ko ang patag na daan. Mali lang pala ang dinaanan kong talahiban kanina. Marahil ay likurang bahagi iyon.

Nagtatakbo ako patungo sa gate sa kagustuhan kong makaalis agad sa lugar na ito. Ang lubos na ipinagtatakha ko ay ni walang ibang tauhan ang humahabol sa akin. Tila si Jice lamang ang narito.

Walang hirap akong nakalabas ng gate. Lakad, takbo, lakad, takbo ang ginawa ko nang makarating ako sa patag na daan. Minsan ay pumapara ako ng mga sasakyan ngunit hindi nila ako isinasakay dahil kung titignan nga naman ako ngayon ay mukha akong nasisiraan na ng ulo.

Halos halikan ko ang lupang kitatayuan ko nang unti-unting nagiging pamilyar sa akin ang daan na tinatahak ko at dumarami na rin ang mga tao at sasakyan sa paligid ko.

“Lindzzy Sebastian, ikaw ba ’yan?” Napalingon ako sa nagsalitang iyon sa akin at doon tuluyang lumiwanag ang mukha ko.

“Oo ako ’to. Tulungan mo ’ko parang awa mo na,” paghingi ko ng saklolo sa taong ito.

Mabilis niya akong inalalayan at isinakay sa sasakyan niya. Lihim akong napausal ng dalangin nang maging komportable na ang pagkakaupo ko sa likuran ng sasakyan.

Pumasok siya sa sasakyan sa mismong tabi ko dahil mayroon na pala siyang driver. “Ayos ka lang ba dyan?” Tanong niya sa akin. Napatingin ako sa kanya at sasagot na sana nang bigla na lamang siyang ngumisi sa akin. Isang nakakatakot at demonyong ngisi.

“Anong—” hindi ko na natapos ang dapat na sasabihin ko dahil bigla siyang may itinusok na karayom sa balikat ko.

“Hirap na hirap kaming hanapin ka. Ikaw pa pala ang kusang lalapit sa amin,” huling mga katagang narinig ko bago ako pinanawan ng ulirat.

IMINULAT ko ang mga mata ko at ngayon ay nakagapos ako sa isang poste at nakabusal ang bibig ko.

Nakakasulasok ang amoy ng paligid. Tila kami nasa estero at hindi ko maatim ang amoy. Magulo rin ang ayos ng mga kagamitan na animong sinadya upang hindi paghinalaan ang lugar na ito.

Marami ang taong narito na may dala pang malalaking baril na animo isa akong mahalagang tao na kailangan bantayan. Nahihirapan ako sa posisyon ko ngunit wala akong magawa. Kumakalam na ang sikmura ko sa gutom at nararamdaman ko na rin ang pang-lalambot ng mga binti ko pati ang unti-unting pagbigay ng katawan ko.

“Gising ka na sa wakas,” wika ng taong nasa harap ko saka inalis ang telang nakabusal sa bibig ko.

“Ano bang kasalanan ko sa inyo!?”

“Wala ka namang kasalanan Sebastian,” nakangising pahayag nito sa akin.

“Pare-pareho ang sinasabi ninyo na wala akong kasalanan pero heto kayo at pinagpapasa-pasahan ako!” Sigaw ko. Halo-halo ang nararamdaman ko sa mga oras na ito. Sakit, ang pakiramdam nang pinagtraydoran ng kaibigan, ang pakiramdam nang niloko ng asawa, ang pakiramdam nang gulong gulo sa takbo ng buhay at sitwasyon. Hindi ko na halos malaman kung ano ba ang tunay na nararamdaman ko sa mga oras na ito.

“Alam mo Sebastian, ang tagal kong nagtiis na hindi ka kantiin. Ang tagal kong nagtiis na hindi ka galawin kahit kating kati na ang mga palad ko na ipakilala ang sarili ko sa’yo!” Sigaw rin niya pabalik sa akin saka tumawa ng napakalakas.

“Ano ba talagang problema ninyo? Ano ba talagang kasalanan ko!? Hindi ako mayaman! Wala akong maraming pera! Hindi ako isang tao na may kapangyarihan—”

“Ngunit ikaw ang nag-iisang tao na kayang baligtarin ang lahat nang mayroon sila. Ikaw ang nag-iisang tao na maaaring makatulong sa akin na pabagsakin sila. Ikaw ang nag-iisang taong magagamit namin laban sa kanila,” putol niya sa akin.

“Dahil asawa ko si Aeidan? Dahil asawa ko ang isang Freezell? Dahil asawa ko ang isang Ricafort? Liwanagin mo ang dahilan dahil hindi ko maintindihan! Hirap na hirap akong intindihin kayo sa nais ninyo sa akin. Hindi ko mahanap ang mga kasagutan na hinahanap ko!” Lumuluhang sagot ko sa kanya ngunit sa gulat ko ay nakatikim lamang ako ng mag-asawang sampal.

“Alam mo bang ang isang Lindzzy Sebastian ay isang malaking kasinungalingan? Isa kang malaking katarantaduhan! Isa kang malaking kalokohan!Isa ka lamang malaking kasinungalingan, Sebastian!”

“A–Anong tinutukoy mo!? SABIHIN MO!” Halos garalgal at paos na ang tinig ko dahil sa sakit at hirap na inaabot ko. Gulong gulo na ako sa naririnig ko.

“Hindi ka na dapat nabuhay Sebastian. Hindi ka na lamang dapat nabuhay. Mas kakaunti ang nalalaman mo, mas mapapagaan ang buhay mo. Sana hindi ka nalang nagmahal ng isang Aeidan Lex Freezell— Ricafort. Sana hindi ka na lamang nahulog sa hayop na iyon, dahil kahit paano ay nakararamdam ako ng awa dahil sa kabaitang taglay mo. Wala akong masasabi sa apat na taon na pagsubaybay ko sa iyo. Ngunit namali ang landas na tinatahak mo, nang makilala mo si Aeidan. Nagulo ang buhay mo nang magmahal ka. Hahayaan na lamang sana kitang mamuhay ng normal, ngunit lumabas ka pa ng lungga mo at nagpakilala sa mundo. Nakakaawa ka Sebastian,” mahabang turan nito sa akin na hindi ko mapagtagni-tagni.

“I–Ikaw ang naggapos noon sa akin sa eskwelahan!?” Tanong ko dahil naalala ko ang pamilyar na tinig na iyon.

“Ako nga Sebastian. Ako nga.”

AEIDAN

“Hindi ko inaasahan na ang lugar na iyon ang lalabas sa tracker,” wika ni Aeiryn habang magmamaneho ako ng sasakyan patungo sa lugar kung saan niya nalocate si Lindzzy.

“Just drive. Malalaman natin ang lahat once we see the place,” sagot ni kuya Aeignn na hanggang ngayon ay walang tigil sa kakatipa sa laptop niya.

Nanginginig ako. Hindi ako madasalin na tao ngunit napapausal ako ng lihim na panalangin para sa kaligtasan ng asawa ko. Siya lang ang mayroon ako. Si Lindzzy lang natitirang dahilan para magpatuloy pa ’ko.

Narating namin nina kuya Aeignn at Aeiryn ang lugar na natrack ni Aeiryn. Gulantang na gulantang ang buo kong pagkatao sa taong bumungad sa amin.

“J–Jice,” hindi makapaniwalang saad ko.

“Anong ginagawa n’yo rito?” Salubong na tanong niya sa amin.

“You kidnapped my sister-in-law, you bitch!” Sigaw ni Aeiryn sa kanya at akmang sasampalin siya ni Aeiryn ngunit mabilis itong nasalo ni Jice.

“Nasaan ang asawa ko!?” Pabalang na binitawan niya ang kamay ni Aeiryn bago tumingin sa akin.

“Wala dito ang hinahanap n’yo. You’re barking at the wrong tree, Sir Aeidan,” sagot niya sa akin.

“We tried tracking her and this place was the exact location registered! Napakasinungaling mo!” Sigaw sa kanya ni Aeiryn.

“I’m doing my part time job here, Sir. Caretaker ako rito. Kung hindi kayo naniniwala, you may search the whole place kung iyon ang makakapagpaluwag ng kalooban ninyo,” sagot ni Jice.

Hindi na siya nagdalawang salita pa dahil mabilis na pumasok si Aeiryn sa bahay at nagsimulang maghanap.

“You can fool them, but not me,” napalingon ako kay kuya Aeignn at nakita kong kaharap na niya si Jice.

“Hindi ko alam kung anong sinasabi mo. Isa pa hindi kita kilala,” sagot ni Jice dito. Naninibago ako sa isinisigaw na awra ni Jice ngayon. Her aura was shouting danger, and it bothers me.

“You may not know me, but I do know you. I saw you once, and I could remember you,” I saw how Jice stiffened for what kuya Aeignn said.

“Umalis na kayo rito, wala dito ang hinahanap ninyo—”

“JICE!”

Lahat kami ay napalingon sa tinig na iyon at nakita namin si Aeiryn na may hatak na tao habang nakatutok na ang hawak niyang baril dito.

Nagkagulatan kaming pare-pareho.

“San Joaquin!? Tang ina, bakit magkasama kayong dalawa!? Nasaan si Lindzzy!?” Sigaw ko sa kanila. Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko ngayon. Hindi ako makapaniwala na magkasabwat sila.

Napahawak si Jice sa sintido niya dahil nga nakatutok na ang baril ni Aeiryn kay Shawn.

“Let him go, Ms. Ricafort,” utos ni Jice kay Aeiryn.

“Now tell me that we are barking at the wrong tree—”

“Aeiryn, let go of that fucker,” putol ni kuya Aeignn sa sinasabi ni Aeiryn.

“But kuya—”

“I fucking said let him go!” Binitawan ni Aeiryn si Shawn at mabilis itong lumapit kay Jice.

“Isang tanong, isang sagot. Nasaan ang asawa ko!?” Saka ko kinuha kay Aeiryn ang baril niya at itinutok ito sa noo mismo ni Jice.

“She’s—”

“Jice, si Lindzzy nawawala. Wala siya sa silid na pinag-iwanan mo sa kanya,” lahat kami ay nagulat sa ibinalitang iyon ni Shawn. Bumaling ako kay kuya Aeignn at iiling-iling siya na nakita ko.

“We’re late. They finally got her,” tanging mga salitang binitawan niya na ikinagulo ng isip ko.

“WHO THE FUCK ARE THEY!?” Sigaw ko sa kanilang lahat.

“Eerie,” ngayon ay napalingon ako kay Jice dahil sa sinabi niya.

“Our enemy,” dagdag ni kuya Aeignn.

“The ones who killed Neptune!? The ones who protected Sera Aragon!?” Hindi makapaniwalang saad ni Aeiryn.

Sunud-sunod ang naging pagtango ni kuya Aeignn.

“Kung kinuha nila si Lindzzy, para saan at bakit!? Isa pa, bakit isa ka rin sa gustong kumuha sa kanya!?” Hindi ko na mapigilan ang galit nararamdaman ko. HINDI KO ALAM KUNG NASAAN ANG ASAWA KO! HINDI KO ALAM KUNG ANO BA ANG TOTOONG SITWASYON NA MAYROON SIYA O KAMI! HINDI KO ALAM KUNG SINO ANG KAAWAY NAMIN! HINDI KO ALAM KUNG SINO AT KANINONG MGA SALITA ANG MGA DAPAT KONG PAGKATIWALAAN!

“Their agenda is to secure their spot and to secure their goal. As for my reason, she’s ours to begin with. She belongs us.”

–

ISA LANG ANG SOMEONE, SI JICE SAAVEDRA LANG. HUWAG MAGPAPALITO. IBA ANG NAGGAPOS KAY LINDZZY, AT IBA SI JICE. BAHALA NA KAYO SA THEORIES N’YO. NYENYE. HAHAHA.

Ps. 6 more chapters to go. LEZZGOW!

Twenty-five

EARLY NOTE: SA MGA NAGBABASA NA NITO NA HINDI PA BINASA ANG THE ARROGANT CLIENT, HUWAG N’YO PO AKONG IIYAKAN NA NAKAKALITO ANG MGA IMPORMASYON DITO. BAHALA KAYO. KAYA NGA SERIES, E. MAYROONG MGA CHARACTER BUHAT SA MGA NAUNANG LIBRO, NA MADADALA DITO.

–

AEIRYN

Gustong gusto ko na talagang barilin ’yong Jice na ’yon pero hindi ko magawa dahil sa utos ni kuya Aeignn. Kung ako lang talaga ang masusunod, pinaglalamayan na siya ngayon!

“Report everything to mom, Aeiryn. I have some hints regarding this matter,” wika sa akin ni kuya Aeignn habang nagtitipa siya sa laptop niya.

“And what are we suppose to do with Aeidan?” Tanong ko sa kanya habang turo ko si Aeidan na natutulog dito sa tabi ko— no, hindi pala siya natutulog. Pinatulog siya ni kuya dahil nagwawala siya at nagpipilit na hanapin niya nang mag-isa si Lindzzy.

That was the first time I saw Aeidan that miserable. He was never the serious type. He was never the inlove kind of guy. And he was never been smitten. Saksi ako sa mga past flings ng kapatid kong ito dahil siya talaga ang madalas ipatingin sa akin ni Mommy, I honestly don’t know for what reason, pero sumusunod na lamang ako, until kanina na narinig ko sa usap nila ni kuya Aeignn na sadista rin pala si Aeidan. I never expected this cheerful brother of mine to be a sadist.

“He better sleep and take a rest. Kapag na-finalize na ni mom kung anong gagawin natin, doon nalang natin sabihin kay Aeidan. I’m afraid that he will be a hindrance. He’s not trained like us, he may be trained physically, but his battle instinct isn’t good as us,” mahabang paliwanag sa akin ni kuya Aeignn na ikinatango ko na lamang.

Kung hindi ko kilala ang kuya ko, iisipin kong lider siya ng isang mafia organization o ng isang gangster group. He’s a leader by heart, pero kung sa pag-iisip, I still do idolize my mom and my cousin, kuya Ayce.

Eerie. I once heard this organization about a year ago? They are the organization that had tried penetrating out organization’s system with their cheap tactics. I also heard that Eerie was the organization who helped the traitor of the Mondragon Clothing Line, Sera Aragon. They also helped Aressa Aragon, the one who killed one of our elite agent, Eulyco, also known as Neptune. They were nasty people who suck at others wealth. Eerie’s goal is to destroy Phyrric. I don’t know what’s with them. They do think that they could easily destroy something that the famous Cassandra Freezell had built.

“Kuya, what’s with Eerie? Why are they so eager to turn our organization down?” Usisa ko.

“It’s not their eagerness. It’s their pride. I once heard the noble agents, that Eerie were protecting high profile drug syndicates and drug lords. I also heard that Eerie is famous when it comes to hacking. They do blackmail people to easily give them what they want,” sagot sa akin ni kuya kaya’t bigla akong napaisip.

Noble agents? Sila ang mga agents ng Phyrric na hindi gumagawa ng mga side or cheap missions. Sila ang mga agents na hindi mo mapapalabas kung hindi naman kinakailangan. Sila ang mga agents na tanging si Lola Cassandra lamang ang nakapag-uutos ng gagawin. They were trained for more extreme missions. Honestly, I haven’t met any noble agents even before. I don’t exactly know how they move nor how they think. I don’t even know how do they handle their missions, but they are really trustworthy.

“What if Eerie will make Lindzzy as a bait?” Kusang lumabas ang mga salitang iyon sa bibig ko. I am really thinking about that possibility.

“That’s a good conclusion, but I am thinking of something more Aeiryn,” doon ay bahagya akong napapreno at lumingon kay kuya.

“What? I don’t really like how you think kuya. Para kang si Mommy, madalas tama ang conclusions!” Kinakabahan kong usal sa kanya. That’s the truth. Ayokong kasama si kuya Aeignn sa mga missions dahil madalas wala pa naman thirty minutes, naso-solve na niya ang palaisipan!

“There is something more, that Eerie found out. Something that they could literally use against us. It’s not just the fact that Lindzzy is Aeidan’s wife. There is something more. It is bothering me, actually,” sagot niya sa akin.

“Why didn’t you ask that Jice girl? Mukhang marami rin naman siyang alam,” dagdag tanong ko pa. Mabigat pa rin ang dibdib ko na basta na lamang pakawalan ang babae na ’yon!

“Then what? Get fooled? I don’t trust anyone in this field, Aeiryn. Anyone could easily betray you,” sagot sa akin ni kuya. “Now drive. Mamaya ka na magtanong,” utos niya na agaran ko na lamang sinunod.

You wouldn’t want to see an angry Aeignn Lev Freezell– Ricafort. He’s a demon.

AEIDAN

Nagising ako sa pamilyar na pasilidad ng Phyrric. Halos dito kaming tatlong magkakapatid lumaki kaya’t kabisadong kabisado ko ito.

“You’re finally awake,” napalingon ako at nakita ko si Mommy na nakatingin sa akin.

“I need to go. I need to save my wife,” saka ako bumangon at akmang lalabas ng silid na iyon nang magsalita siyang muli.

“Let’s face the reality son, you can’t save your wife. You may know a lot of self defense, but you’re not capable in critical thinking,” wika ni Mommy kaya’t napalingon ako sa kanya.

“I don’t need to think critically. I need my wife. Bawat segundong pinalilipas ko, sigurado akong nahihirapan siya at nalalagay sa alanganin ang buhay niya!” At muli at aalis na sana ako ngunit mabilis niyang nahawakan ang braso ko.

“Marami kang hindi alam,” walang emosyong wika niya sa akin.

“I know and it hunts the hell out of me. Gusto kong malaman ang mga itinatago ninyo pero hindi ko magawa! Hindi rin nagawang sabihin sa akin ni Lindzzy—”

“Because she knew nothing.”

“Aalis ako. Even if it means my death, I don’t exactly care. All I want now is to save my wife. Mom, you’re a living proof how much I love her. I never loved anyone like this before. She’s my life,” saka ko inalis ang pagkakahawak niya sa braso ko at basta-basta na lamang lumabas ng silid na iyon.

Nasa bukana na ako ng Phyrric nang makasalubong ko si kuya Aeignn. Mataman lang ang tingin na ipinukol nito sa akin.

“You can’t save her all by yourself,” walang ligoy niyang turan sa akin.

“Hindi ako pwedeng tumanga lang gaya ng ginagawa ninyo. Hindi ko pwedeng hayaan lang na naghihintay ang asawa ko kung kailan ko siya sasagipin,” saka ko siya nilampasan.

“Why can’t you wait ’til mom finalizes everything?”

Napahinto ako sa sinabi niyang iyon. “You will never know the feeling dahil wala ka pang asawa— oh, scratch that. Hindi mo malalaman ang pakiramdam dahil ikaw ang tunay na hindi marunong magmahal. Wala kang pakiramdam. You’re terrible. You’re vicious. Now, don’t be an obstacle for me in saving my wife,” saka na ako lumisan sa lugar na iyon.

Kinuha ko ang telepono ko saka ko idinial ang numero ni Darryl.

“Search for Lindzzy’s location. I sent you Aeiryn’s last tracking history. Sa palagay ko ay makakatulong iyon,” hindi ko na siya hinintay na sumagot. Mabilis ko na rin pinatay ang tawag.

Nakita ko ang sasakyan ko sa parking space ng Phyrric at sa pagtatakha ko, ’pag kapa ko sa bulsa ng suot kong pantalon ay naroon ang susi.

Agad akong sumakay dito at tumungo sa lugar na alam kong mapagtatanungan ko ng kinalalagyan ng asawa ko.

HALOS gibain ko na ang gate ng tiya at tiyo niya para lamang papasukin ako.

“ANO BA ’YANG PUTANG INANG INGAY— R–Ricafort,” nagkanda utal pa ang tiyang Naning niya nang makita ako.

“Let me in o hindi lang panggugulo ang gagawin ko sa inyo,” matigas na wika ko at nagkukumahog ito na pagbuksan ako ng gate.

Agad akong pumasok sa loob nang mapagbuksan na ako nito. “A–Anong kailangan mo rito?” Halatang kabado ang paraan ng pagtatanong niya.

“Naning wala pa bang kakainin— anong ginagawa ng hayop na ’to sa pamamahay ko!?” Gulat na wika naman ni tiyong Osel niya na kakapasok lamang sa sala.

“Anong dahilan bakit kinukuha ninyo pabalik sa akin si Lindzzy, gayong sapat naman ang perang binigay ko sa inyo?” Pigil na pigil ang bawat salita ko.

“W–Wala! Napagtanto lang namin na mahal namin siya at––”

“THE HELL WITH YOUR FUCKING REASON! TELL ME THE GODDAMN TRUTH!” Doon ko na inilabas ang baril na kinuha ko kanina sa may sasakyan. May baon akong ganito dahil hindi maaaring sumugod ako sa gera na walang dalang bala.

“O–Osel, sabihin mo na ang totoo!” Nanginginig na wika ng babae sa asawa niya na ngayon ay patda na rin matapos masilayan ang baril.

“M–May mga taong dumating dito noong nakaraang linggo at sinabing bawiin namin si Lindzzy sa’yo at ibigay sa kanila kapalit ng isang daang milyong piso!” Tila ako nakaramdam ng lubos na awa sa asawa ko.

“Isa lamang ba talagang malaking negosyo si Lindzzy sa inyo? Isa lamang ba talaga siyang taong maaari n’yong pagkakitaan? Hindi n’yo ba naisip na kadugo n’yo siya!?”

“WALA KANG ALAM RICAFORT! SI LINDZZY AY ISA LAMANG MALAKING ILUSYON AT KASINUNGALINGAN! LUMAYAS KA NA RITO!” Sigaw sa akin ng tiyahin niya.

Bigla kong itinutok sa sintido ng lalaki ang nguso ng baril. “Saan nananahan ang Eerie? Saan naglulungga ang mga taong kumausap sa inyo!?”

“I–Isang beses pa lamang kaming napunta roon nang makipagpirmahan kami. S–Sa may ilalim ng estero sa ika-apat na tulay mula rito,” nanginginig na tugon nito sa akin.

Mabilis kong nilisan ang lugar na iyon dahil sa nalaman ko.

LINDZZY

Binuhusan ako ng napakalamig na tubig kaya’t biglang bumalik ang ulirat ko. Pagod na pagod na ang pakiramdam ko. Pagod na pagod na ang katawan ko at nais ko na lamang sumuko. Mukhang dito na talaga magtatapos ang lahat para sa akin.

“Hindi ka pa maaaring mamatay, Sebastian. Hindi ka pa maaaring mamatay hangga’t hindi mo pa nalalaman ang totoo, at hangga’t hindi ka pa namin nagagamit upang pabagsakin ang putang inang organisasyon na iyon!” Sigaw n’ya sa akin saka ako sinampal ng malakas.

“Akala ko naaawa ka sa akin? Bakit hindi mo na lamang ako pakawalan at hayaan na mabuhay ng matiwasay? Gusto ko rin ng pamilya na matatawag kong sa akin,” lumuluhang wika ko habang nanghihina.

“Kung pinili mo sanang magkaroon ng pamilya sa isang ordinaryong lalaki, hahayaan na lamang kita Sebastian. Kung pinili mo na lamang sanang mamuhay ng simple, ibibigay ko ang nais mo. Kaso hindi, e. Ngayon napagtanto ko kung gaano kalaking bagay ang magagawa mo sa akin, tila gusto ko nang agad na kumilos. Ikaw ang magiging tulay para magkaroon ako ng mas mataas na pwesto sa organisasyon. Sayang naman ang apat na taon kong pagsubaybay sa’yo kung ganoon lang rin naman ang gagawin ko,” nakangisi niyang pahayag sa akin.

“Wala akong ipinakitang pangit sa’yo dahil tiwala nga ako sa kakayahan mo. Wala kang pinapanigan. Wala kang pinapaboran. Iyon pala ay naroon ka lamang sa eskwelahan na iyon para lamang manmanan ako at bigla na lamang sasalakay kapag nahanap na ang tamang pagkakataon,” mapait na turan ko. “Kung nais mo lamang palang makalugar ng mas mataas sa organisasyon n’yo, bakit gagamitin mo pa ’ko?”

“Sinabi ko na sa’yo, Sebastian. Hindi biro ang kakayahan na mayroon ka para baligtarin ang lahat. Kung ako nga lang sa Phyrric, kung magiging usig de konsensya lamang kita, hindi na kita hinayaan na mabuhay. May pagkatanga rin ang nagpapalakad ng Phyrric. May pagkatanga rin talaga ang mother-in-law mo. Dapat hindi ka nalang nila hinayaan na mabuhay o noon pa lamang ay pinatay ka na nila kung magiging kahinaan ka nila,” gulong gulo ang isip ko sa naririnig ko mula sa mga labi niya.

“Ipaliwanag mo sa akin. Hirap na hirap na akong intindihin!” Sigaw ko habang umiiyak.

“Bakit ako ang magpapaliwanag sa’yo? Hindi ko naman obligasyon na patahimikin ang magulo mong utak,” saka pa ito tumawa nang tumawa.

“Lindzzy….” Napalingon ako sa tinig na iyon at sa gulat ko ay nakita ko si Aeidan na tila hapong hapo matapos sumuong sa isang laban.

“WOW! ANG GALING MO NAMAN SIR! NAHANAP MO PA RIN KAMI!?”

Napalingon si Aeidan sa sinabing iyon ng taong kausap ko at nakita ko ang gulat sa mga mata niya. Pareho ng gulat na naramdaman ko nang malaman kong siya rin ang dumukot sa akin.

…

“C–Caely Mallari, anong ginagawa mo rito!?”

Si Caely. Ang aming class mayor na akala ko neutral lamang noon sa lahat.

“Hello Sir Aeidan, ako nga pala ang isa sa subordinates ng Eerie, at ang nakatakdang pumatay sa inyong mag-asawa,” wika nito saka biglang bumunot ng baril at itinutok sa akin.

–

Twenty-six

LINDZZY

“Hello Sir Aeidan, ako nga pala ang isa sa subordinates ng Eerie, at ang nakatakdang pumatay sa inyong mag-asawa,” wika nito saka biglang bumunot ng baril at itinutok sa akin.

“One wrong move little girl and you’ll end up in vain,” lahat kami ay napalingon sa nagsalitang iyon at nakita ko ang nakangising si tita Aeickel na ngayon ay may hawak na dalawang baril sa magkabilang kamay.

“N–Night,” nanginginig na wika ni Caely habang nakatitig kay tita Aeickel na nakatutok ang baril ngayon sa kanya.

“Mom.”

“I could never let my son and daughter-in-law be hurt, little girl. Hindi mo pa alam kung sino at ano ang kinakalaban mo,” pahayag niya at sa isang iglap na lamang ay nasa tabi na siya ni Caely na ngayon ay nakaluhod na sa ginawa niyang pagtuhod sa sikmura at pagsiko sa likuran nito.

“M–Mapapabagsak namin kayo!” Hirap na hirap na wika nito habang umuubo.

Lumapit sa akin si Aeidan saka na sana niya ako kakalagan nang magsalitang muli si tita Aeickel.

“Don’t move her, Aeidan,” wika nito na ikinakaba ko.

“Why!?” Takhang tanong ni Aeidan sa ina niya.

“Just don’t son, o pare-pareho na lamang tayong mamamatay rito,” sagot ni tita Aeickel na ikinapatda ko.

“What do you mean by that, mom!?” Ramdam ko na nang natataranta si Aeidan base sa timbre ng tinig niya. Maging ako ay hindi ko na alam kung gaano ang kabog ng dibdib ko.

“She has a booby trap behind her,” doon ako tuluyang nanlumo.

“A–A bomb?” Nanginginig na wika ni Aeidan. Nakita kong sunud-sunod na tumango si tita Aeickel.

Tila gumuho nang tuluyan ang mundo ko sa narinig kong iyon. Paano na? Paano na ang pamilyang nais kong buoin?

“A–Aeidan…” Maiyak-iyak na wika ko. Natatakot ako— hindi sapat ang salitang natatakot. Halos hindi ko na maisip kung ano pa bang tamang salita.

“I will keep you safe, Lindzzy. Please trust me,” nakikita ko na ang mga luha ni Aeidan na naglalandas sa mukha niya.

This is the first time I saw him crying. Hindi kayang tanggapin ng sistema ko na umiiyak sa harap ko ang lalaking mahal na mahal ko dahil lang nasa alanganin ang buhay ko.

“P–Please Aeidan, don’t cry. N–Nagtitiwala ako sa inyo,” hirap na hirap na wika ko.

“Wait for Aeignn and the other agents. I already gave them heads up,” wika ni tita Aeickel na kahit paano ay bumuhay sa kakaunti kong pag-asa.

“Tiwala!? MGA BOBO!” Saka sunud-sunod na tumawa si Caely bago hirap na hirap na tumayo. “Kayo mismo sa isa’t isa mga wala kayong tiwala! Paano n’yong itinago kay Lindzzy na isa siyang malaking katarantaduhan? Paano n’yong itinago kay Lindzzy na isa lamang siyang buhay na ilusyon!? NAKAKASUKANG MARINIG ANG SALITANG TIWALA SA INYO—” Hindi natapos ni Caely ang sinasabi niya dahil bigla siyang sinuntok ni tita Aeickel na naging dahilan ng pagbagsak niya sa lupa.

“Hindi kasing kitid ng Phyrric ang utak ninyo para isiwalat na lamang basta-basta ang mga bagay,” sagot ni tita Aeickel.

“MASTER!” Napalingon kami sa pinaggalingan ng tinig na iyon at maraming tao ang dumating, hindi ko kilala ang karamihan. Tanging si Griss, kuya Aeignn at Aeiryn lamang ang kilala ko.

“Mabuti at dumating na kayo, dalhin n’yo na ang isang ito,” utos ni tita Aeickel at mabilis na dumulog si Griss kay Caely. Nagulat kami nang bigla niya itong inupuan sa likod at pinagpipitik niya ang tainga nito.

“Ikaw punyeta kang kupal kang mas kupal ka pa sa asawa ko, ako nalang ang totodas sa’yong lintik ka! Ang dami mo pang pa-eme tapos myembro ka pala ng Eerie ang pambansamg basura! Kapag nalaman ko sinong boss n’yo, pipinuhin ko kayong lahat!”

“Move now,” utos ni tita Aeickel. Sinipa ni Griss palayo ang baril nasa gilid lamang ni Caely bago niya ito dinampot ng isang kamay.

“Liit-liit mo, ang tapang mo. Kayang kaya kitang tirisin, e!” Pahabol pa niya bago inilayo sa amin si Caely.

“HAHAHAHAHAHA! KAYO!? MAKAKA-ALIS DITO NG BUHAY!? HAHAHAHAHA! ISANG PATAYAN LAMANG KAYONG LAHAT!” Sigaw nito at halos lahat ng taong dumating ay tila naalarma.

“Search the whole place, Tungsten.” Utos ni tita Aeickel saka lumapit sa akin. “We will keep you safe. I promise to keep you safe, Lindzzy. Hindi ko na kaya kung minsan pang malalagay muli sa alanganin ang buhay mo. May utang pa akong kailangan pagbayaran,” turan niya sa akin na hindi ko nakuha.

Lumapit siya sa akin habang si Aeidan ay nakatitig lamang sa akin. Kitang kita ko ang awa niya para sa akin na nakabalatay sa mga mata niya.

“W–We’ll get through this. Magkaka-anak pa tayo, ’di ba?” Saka ako ngumiti sa kanya habang lumuluha.

Bigla niyang tinawid ang pagitan namin saka ako siniil ng halik. Wala siyang idinikit na kahit anong bahagi ng katawan niya sa akin kung hindi ang mga labi lamang niya. Ramdam ko ang sakit na nararamdaman niya sa klase ng halik na ito, maging ang pagpatak ng mga luha niya sa pisngi ko.

Humiwalay siya sa akin saka idinikit ang noo niya sa noo ko. “I’m sorry for causing you too much pain, Lindzzy. I’m sorry for causing you to suffer like this. I’m sorry—”

“M–Mahal kita, Aeidan. Mahal na mahal kita. S–Sinabi ko sa’yong kaya kong gawin at ibigay lahat sa’yo—”

“MOM! WE ARE ALL IN DANGER!” Lahat ay nagulat sa pagsigaw na iyon ni Aeiryn.

Napalayo sa akin si Aeidan at humarap sa kanila.

“We all need to retreat, Night,” wika no’ng Tungsten.

Umalis sa likuran ko si tita Aeickel at luminga-linga sa paligid. “All of you leave this place. Bring Aeidan with you—”

“MOM!” Halos sabay-sabay ang sigaw nilang tatlong magkakapatid.

“Just fucking leave! I said what I said! I am the Chief Commander! You all have to obey me! Now, goddamn leave!”

“I CAN’T FUCKING LEAVE WITHOUT MY WIFE! YOU HAVE TO KILL ME FIRST!” Pagmamatigas ni Aeidan.

“Aeidan… please leave. May tiwala ako sa mommy mo. Ligtas kaming makaka-alis dito. Mas hindi ko kakayanin kung pati ikaw mapapahamak,” sasagot pa sana siya nang bigla na siya hatakin ni kuya Aeignn at nang iba pang lalaking kasama nila. Nakita kong nagpapasag pa si Aeidan ngunit wala na siyang magawa.

“Trust me Lindzzy. Hindi kita pababayaan. I am indebted to you. Hindi ko na hahayaan na lumaki pa ang mga pagkakautang ko,” makahulugang wika niya saka nagsimulang galawin ang kung ano mang nakakabit sa likuran ko.

“G–Gusto ko po sanang malaman kung ano po bang alam n’yo ukol sa mga sinasabi nila patungkol sa akin. Gusto ko pong malaman. Gulong gulo na po ako,” tanong ko sa kanya.

“I will tell you the whole truth after we recover from this. I need you to be safe first before I finally tells you the real situation. Just know that whatever you will learn from me, we all did it for your sake, we did it to protect you, and we all did it to help you live a normal life,” sagot niya sa akin na hindi ko pa rin alam kung anong pinatutungkulan.

“M–May nagawa po ba akong mali? H–Halos puro kabutihan po ang itinanim ng mga magulang ko sa akin kaya’t hindi ko po alam kung bakit nararanasan ko ’to,” hirap kong wika.

Naramdaman ko ang unti-unting pagluwag ng pagkakagapos ko at lumitaw si tita Aeickel sa harap ko. “There. I accomplished one fourth of my debt,” nakangiti niyang wika sa akin bago ako tuluyang sinalo nang maalis na niya lahat ng gapos ko. Hindi ko na pala kayang tumayo sa sarili kong mga paa.

“S–Sorry po,” paghingi ko ng paumanhin dahil sa pagbubuhat niya sa akin.

“I did more terrible things than this Lindzzy. No need to say sorry, ako pa nga ang dapat humingi ng tawad sa’yo,” sagot niya sa akin saka na kami tumungo sa bukana ng kinaroroonan namin.

“NOT SO FAST,” nagulat ako sa paglitaw ng isang babae sa harap namin, ngunit hindi si tita Aeickel na animo ba inaasahan na niya ito. Gulat na gulat ako sa nakikita ko. Sinu-sino pa ang mga taong kasali sa paghihirap ko? Bakit lahat ng inaakala kong maaari kong pagkatiwalaan ay lumabas na kalaban ko.

“D–Dean Villeza,” utal na wika ko.

“Long time no see, Lindzzy,” nakangisi nitong wika sa akin.

“Iba rin talaga ang karakas ng Eerie. Sinakop n’yo nang buo ang unibersidad na pag-aari mismo ng isang Freezell,” sagot ni tita Aeickel na may pait sa tinig.

“Hindi ka man lamang nagulat Night, mukhang inaasahan mo na talagang isa ako sa mga may pakana nito,” nakangisi pa rin na wika nito.

“Hindi naman sa inaasahan Cynthia. Alam ko lang talaga simula pa lamang dahil umaalingasaw ang amoy ng baho mo,” sagot ni tita Aeickel ngunit tumawa lamang ito.

“Iba rin talaga ang lakas ng loob mo. Nasa alanganin na kayo ng manugang mo, palaban pa rin ang tabas ng dila mo.”

Marahan akong ibinaba ni tita Aeickel saka inalalayan na makatayo sa pamamagitan ng pagsampay ng kamay ko sa balikat niya.

“Dapat kasi hindi mo nalang pinakilos ang aso mong si Caely para hindi ako ganito katapang ngayon.”

Naglakad ito saka kami inikutan ni tita Aeickel. “Ayaw mo ba no’n? She did all the dirty deeds for me and in the end she’s the one who’s suffering while I take all the crowns and trophies? Sa akin mapupunta si Lindzzy na tuluyang magpapabagsak sa inyo.”

“Halang nga talaga ang bituka ninyo. Kayo mismo sa organisasyon n’yo nag-aahasan,” ramdam ko ang iritasyon sa tinig ni tita Aeickel ngunit may napansin ako… malikot ang mata ni tita na wari bang may nakikita siya o inaanalisa na hindi ko mawari.

“Hindi ba’t kayo rin naman? Nakalimutan mo na bang nagpagamit din sa amin sina Freya at Scorpio? Huwag kang magpatawa, Night—”

Hindi natapos ni Dean Villeza ang sinasabi niya dahil mabilis siyang pinaputukan ni tita Aeickel sa binti at bigla akong niyakag paalis ng lugar na iyon.

“PUTANG INA!!! AHHHHHH!!!”

“Kayanin mo pa Lindzzy. Malapit na tayo,” wika niya sa akin ngunit ramdam ko na talaga ang pagbigay ng katawan ko, marahil ay napansin niya iyon.

Halos mapausal ako ng mga bining panalangin nang makita kong naka-abang sa amin sa hindi kalayuan ang mga kasamahan ni tita Aeickel.

“GO! THIS PLACE WILL EXPLODE IN NO TIME!”

Mabilis silang nagsi-kilos sa utos ni tita Aeickel at hindi nga siya nagkamali. Segundo lamang ang binilang, bigla na lamang sumabog ang lugar na iyon.

Marahil iyon ang minamasdan niya kanina na hindi ko mawari.

“Lindzzy…. take a rest now.”

SIKAT ng araw na tumatama sa mukha ko ang nagpagising sa akin. Hindi ako pamilyar sa lugar ngunit alam kong nasa mabuti na akong sitwasyon sa ngayon.

“Lindzzy,” tinig na nagpalingon sa akin. Nabungaran ko si Aeidan na nakangiti sa akin. “I’m glad you’re finally awake my wife. They are all waiting for you,” wika niya sa akin saka ako inalalayan na makatayo.

Sinuklayan ni Aeidan ang buhok ko. Tinignan ko ang sarili sa salamin at nakita kong may mga gamot na rin ang mga sugat na natamo ko. Kinintalan ako ni Aeidan ng halik sa noo bago ako iginiya palabas ng silid na kinaroronan namin.

Paglabas namin ay nadatnan ko sina tita Aeickel at Lola Cassandra. Maluha-luha si Lola Cassandra nang masilayan ako na bumaba ng hagdanan.

“Lindzzy…” Saka pa niya ako sinalubong ng mahigpit na yakap. “We are so sorry. Sana mapatawad mo kami. Thank you for living fine and well. Thank you for enduring all the hardships. My thank you may not be enough, but I am really glad that you are alive,” wika nito habang nakayapos sa akin. Tila narinig ko na ang mga salitang ito noon nang minsang dumalaw siya sa akin.

Lumayo siya sa akin saka ngumiti.

“Alam kong gulong gulo ka na sa lahat, Lindzzy. Alam kong hindi mo alam kung anong nangyayari dahil wala kang ni katiting na ideya. Gusto ko lamang ipaalam sa’yo na lahat ng alam mo ukol sa pagkatao mo ay isang malaking kasinungalingan. Lahat ng nalalaman mo ukol sa sarili mo ay isang ilusyon na binuo mismo ng sarili mong ina para sa kapakanan mo,” biglang paliwanag ni tita Aeickel bago ako iginiya ni Aeidan papaupo sa sofa katabi nina Lola Cassandra at tita Aeickel.

“Ano pong ibig ninyong sabihin?” Gulong gulo kong tanong.

“You’re not 24 years old Lindzzy, you’re actually 26. Halos mas matanda ka pa ng buwan ng kapanganakan kaysa kay Aeidan,” sagot ni Lola Cassandra.

Hindi ko mapaniwalaan ang sinasabi nila. Kaya ba noong tumungtong ako ng elementarya at akala ko ay anim na taong gulang lamang ako ngunit ang pag-iisip ko ay pang walong taong gulang na?

“H–Hindi ko po makuha ang nais ninyong sabihin,” kumakabog ang dibdib ko sa mga maaari pa nilang isagot sa akin.

“You are not a Sebastian, Lindzzy.” Pagpapatuloy ni tita Aeickel na ikinabigla ko ng husto.

“P–Po?”

…

“You are a Montelibano. You are the lost daughter of Stella Montelibano, also known as Poison. The agent whom I owe a very huge debt.”

–

NO TO SPOILER PLEASE! 😅

The elaboration of this chapter will be in the next chapter. HUWAG N’YO MUNA AKONG TANUNGIN PAANONG NANGYARI ’YON. MAIPAPALIWANAG KO ’YON. TRUST MEEEYYYYY. THANK YOU AND PLEASE…. HUWAG KANG MASHOOKT. IBA TALAGA ANG ANG TAKBO NG ULO KO. HAHAHAHAHA. NYENYE.

PS. Oh, sa mga nagbasa na nito na hindi binasa ang mga naunang series, kumusta kayo? Magulo ba? HAHAHAHAHA.

Twenty-seven

LINDZZY

“You are a Montelibano. You are the lost daughter of Stella Montelibano, also known as Poison. The agent whom I owe a very huge debt.”

Hindi ko alam kung manlulumo ba ako sa narinig ko. Halos hindi maprosesa ng utak ko ang mga sinasabi nila. Hindi ko alam kung paano ko ito padadaluyin sa pang-intindi ko.

“H–Hindi ko po makuha ang mga sinasabi ninyo,” hirap kong pahayag sa kanila.

Humarap sa akin si Lola Cassandra at hinawakan ang mga kamay ko. “Hindi ka tunay na anak ng Nanay Marissa at Tatay Lucio mo. Hindi ka totoong—”

“P–Pero may larawan po si Nanay na buntis siya sa akin. Wala rin po akong kapatid na maaaring iyon ang ipinagbubuntis niya noong panahon na ’yon,” kontra ko sa sinasabi ni Lola. Hindi ko na alam kung ano pa ang iisipin ko. Hindi ko na alam kung ano pang magiging takbo ng lahat ng ito.

“Dahil totoong nagbuntis ang Nanay Marissa mo sa’yo,” sagot ni tita Aeickel sa akin.

“A–Ano pong ibig sabihin no’n?”

“Nang araw na tumungo ako sa basement ng kumpanya ng daddy ni Aeidan upang mahanap ang mga nais mag-traydor sa Phyrric, bigla na lamang dumating ang tunay mong ina na si Stella upang saluhin ang mga balang para sa akin,” panimulang paliwanag ni tita Aeickel.

“How did she end up in another mother’s womb, mom?” Tanong ni Aeidan. Ayon din ang katanungan na bumabagabag sa akin.

“When I faked my death, lumusob kami ni Tungsten sa hideout nila Scorpio, na ama mo Lindzzy, at doon nalaman ko mismo sa bibig nila ni Freya na buntis ang ina mo noong sinalo niya hindi umano ang mga balang para sa akin. Lubos akong nagulat at nagtakha sa nalaman kong iyon dahil walang lumabas sa autopsy na nagdadalang-tao si Stella,” naguguluhan ako ngunit pinipilit kong iproseso ito sa utak ko.

“S–Sino po ba sila? Hindi ko po masundan.”

“Scorpio and Freya were agents of Phyrric who chose to betray us for money. They chose to be Eerie’s alliance, ang organisasyon na nais kumuha sa’yo. Naging magkarelasyon sina Scorpio at Stella, ngunit hindi maatim ni Stella na magtaksil sa Phyrric kaya’t ninais niya sanang isuplong sa akin ang katiwalian na ’yon, ngunit huli na. Nakagawa na pala ng plano si Scorpio at si Freya, na kasalukuyan din na karelasyon ng ama mo noong panahon na iyon, upang patayin si Stella at hindi na makapagsumbong pa.”

Unti-unting nagliliwanag sa akin ang mga pangyayari at ang mga taong kasali sa gulong ito.

“I–Ibig pong sabihin, ang ama ko pong si Scorpio ay karelasyon ang ina kong si Stella maging ang isa pang traydor na Phyrric agent na si Freya?” Sunod-sunod na tumango si tita Aeickel. “Paano naman pong babalakin ng ama ko na patayin ang ina ko kung alam niyang nagdadalang-tao ito sa akin—”

“Dahil halang amg bituka ng ama mo. Wala siyang pakialam kay Stella. Pera niya at siya lamang ang mahalaga sa kanya,” sagot sa akin ni tita Aeickel at nakita ko pa ang pagkuyom ng kamao niya. “Lubos ang hirap na dinanas ng ina mong si Stella sa kanya, kaya’t hindi na ako nagtatakha kung bakit naging mabilis ang isip ni Stella sa pagdedesisyon na mailigtas ka at hindi na niya nagawa itong ipaalam pa sa akin,” dagdg pa niya na muling nagpagulo sa akin.

“A–Ano pong ibig ninyong sabibin doon?”

“Nang hindi lumabas sa autopsy ni Stella na nagdadalang-tao siya, taliwas sa sinasabi ni Scorpio at Freya, maging sa lampin na natagpuan ko sa locker niya, doon ako nagsimulang maghalungkat. Kahit nagdadalang-tao ako kina Aeignn, Aeiryn at Aeidan nang mga panahon na iyon, hindi ako tumigil sa paghahanap ng kasagutan,” sagot niya saka bumuntong hininga. “Nahinto ako sa paghahanap ng kasagutan nang kinailangan kong manganak at mag-alaga sa tatlo, lalo na nang ibigay sa akin ang pagiging chief commander sa Phyrric…. but not until four years ago.”

“O–Opo. Halos lahat nang nais kumuha sa akin ay ipinagpipilitan ang apat na taon na pagmamasid sa akin,” wika ko.

“Because four years ago lang kita natagpuan Lindzzy,” nagulat ako sa sinabi niyang iyon. “Huli na nang makita ko sa log ng isang hindi tanyag na ospital na nanggaling doon si Stella. She went there for embryonic transfer. Kaya pala walang lumabas sa autopsy na nagdadalang tao siya,” napatayo si Aeidan saka humarap sa ina.

“So that is how Lindzzy ended up in her Nanay Marissa’s womb?”

Tumango si tita Aeickel. “I only got Stella’s record kaya’t medyo natagalan ang paghahanap ko sa mag-asawang Marissa at Lucio.”

“N–Nakausap n’yo po si Nanay at Tatay?” Tanong ko.

Muli ay tumango si tita Aeickel. “You were in the university that time, I met your Nanay and Tatay. They actually begged me not to take you away from them,” maluha-luha ako sa naririnig ko. “They told me that they love you so much, and they are willing to do everything for you lalo na’t sa kanila ka ipinagkatiwala ni Stella. Ang Nanay Marissa mo na hindi magka-anak ang napili ni Stella na pagsalinan sa’yo. They both undergone the embryonic transfer. It was pretty possible because you were just 6 weeks old then. It was successful, and that is how you ended up in Marissa’s womb.”

“P–Pero ano po ’yong sinasabi ninyong 26 na talaga ako?”

“Sinabi ni Marissa sa akin na nakiusap si Stella na ibaba ng dalawang taon ang totoo mong edad, para sa sarili mong kapakanan. Marahil ay ginawa ni Stella iyon para hindi ka mahanap nino man. Marahil ay nais niyang bigyan ka ng normal na buhay. Malayo sa nakalakihan namin, malayo sa magulong mundo na mayroon kami,” sagot ni tita Aeickel. Hindi ko alam ngunit sa mga naririnig ko pa lamang ay tila minamahal ko na ang totoo kong ina dahil sa dakila nitong pagmamahal sa akin.

“Hindi ko alam na sa ginagawa kong masusing paghahanap kay Lindzzy, ay may nakakasunod pala sa mga bakas ko na myembro ng Eerie, kaya’t alam nila ang tungkol dito. Ninanais nilang makuha si Lindzzy upang gamitin laban sa amin, upang gamitin laban sa mga konsensya namin, dahil nga nawala si Stella dahil sa aming kapabayaan.”

“Hindi ako titigil hangga’t hindi ko nalalaman kung sino ang nagpapatakbo sa Eerie. Hindi ako titigil hangga’t hindi ko naisasa-ayos lahat ng buhay na inagaw nila mula sa atin,” wika ni Lola Cassandra.

“Lola, we will get through the head chief, I promise,” sagot ni tita Aeickel kay Lola.

“Mom, bakit hindi mo sinabi sa lahat kung sino si Lindzzy? Bakit hindi mo kami inabisuhan?” Tanong muli ni Aeidan.

“Because her Nanay at Tatay asked me to just let her be. Nagmakaawa sila sa akin na hayaan ko na lamang na mamuhay ng normal si Lindzzy. Nakiusap sila sa akin na huwag kong ibalik si Lindzzy sa mundong ginalawan at naging sanhi nang pagkawala ni Stella. I agreed with them, dahil na rin sa awa ko sa kanila at sa nakita kong tunay na pagmamahal nila kay Lindzzy. Everything was smoothly sailing not until you fell inlove with her and you chose to marry her,” nakita ko pang bahagyang nagulat si Aeidan.

“So in the end, it was all my fault.”

“I was really in great shock when you brought her in Phyrric that time and told me and your dad that you wanted to marry her. I badly wanted to protest, but as I saw how much you need her in your life, I became a selfish mother who’s after the welfare of her child, so I chose to ignore the possibilities. I prioritized your wants and needs, kaya’t pumayag ako. I forsaw that only Lindzzy could cure you.”

“Ang taong inilalayo namin sa mundo na ’to ay bigla mo na lamang inilapit at ginawa mo pang mundo mo,” nakangiting wika ni Lola Cassandra kay Aeidan. “Hindi talaga mapipigilan ang mga nakatadhana. Hindi talaga mapipigilan ang pagmamahal.”

Lumapit si Aeidan sa akin saka ako biglang niyakap. “Hindi ka ba galit sa akin? Hindi mo ba ako susumbatan na kasalanan ko kung bakit nalagay ka sa alanganin—”

Natigil ang pagsasalita niya dahil inilayo ko siya. “Noong bilhin mo ’ko, malaking malaki na ang pasalamat ko dahil hindi ako sa kung kaninong kamay lamang napunta. Noong pinili mo akong pakasalan, mas naging masaya ako dahil hindi ko na kailangan pang manlimos ng pamilya na nawala sa akin. Noong mahalin mo rin ako ay hindi ako nakaramdam ng kahit na anong pagsisisi na minahal kita. Hindi ko magagawang magalit sa’yo kahit na kailan. Ibinalik mo man ako sa mundong pinipilit ilayo sa akin, ngunit ang naging kapalit naman ay ikaw. Hindi man maayos ang naging takbo ng lahat, ngunit kuntento ako sa kung ano man ang mayroon ngayon. Ito siguro talaga ang tama, ito siguro ang dapat,” nakangiti kong pahayag sa kanya.

“Thank you,” he whispered as an answer.

“Aalis na muna kami, I need the two of you in Phyrric this afternoon for further interrogation. We need specific testimony from the victim,” wika ni tita Aeickel.

“Tita—”

“Call me Mom from now on, Lindzzy. Kahit dito man lamang ay maging ina ako sa’yo bilang pambawi ko kay Stella,” nakangiting pahayag nito sa akin.

“N–Nasaan po sina Scorpio at Freya ngayon?” Hindi ko napigilang usisa ko.

“They are in an isolated island away from here. Tanging mga nobel agents lamang ang nakasubaybay sa kanila. Don’t worry. Wala nang makakasakit sa iyo ngayon, hindi na namin hahayaan,” sagot niya sa akin saka lumapit sa akin at yumakap.

“M–Maraming salamat po.”

“No iha, thank you. Thank you for being alive.”

NAKARATING kami sa Phyrric habang alalay-alalay ako ni Aeidan.

“Okay na nga po kasi ako,” wika ko sa kanya dahil tila ba ako isang babasaging bagay sa kanya na hindi maaaring mabasag.

“No. Kung pwede lang na ikulong kita, ginawa ko na, para makapagpahinga ka,” sagot niya sa akin.

Saktong papasok kami ng interrogation room nang makasalubong namin si Elle.

“Lindzzy,” tawag nito sa akin. “Not for being plastic but I am really glad you are safe,” saka ito ngumiti sa amin.

“Salamat Elle,” sagot ko sa kanya.

“Excuse us. We need to see my mom,” malamig na turan ni Aeidan saka na ako inakay paalis.

“Bakit ang lamig ng pakikitungo mo sa kanya—”

Bigla na lamang niyang inilapit ang labi niya sa tainga ko saka bumulong. “Sa’yo ko lang gustong mag-init, Lindzzy. Sa’yo lang.”

Ramdam ko ang paggapang ng hiya sa katawan ko dahil sa sinabi niya. Even the situation can’t change him.

Hindi na ako nagsalita at narating na namin ang interrogation room. Nagulat pa ako sa nadatnan ko dahil narito si Caely na masama ang tingin sa akin, at si Dean Villeza na may sunog ang kalahating parte ng katawan na mukhang nakaligtas sa pagsabog.

“This is just a formality Lindzzy, though we already know the truth, we want you to testify that these people tried to kidnap you and tortured you,” sambit sa akin ni tita Aeickel nang makaupo na kami ni Aeidan sa harap nila Caely at Dean Villeza.

“O–Opo. Sila po,” sagot ko saka biglang humalakhak si Caely.

“Kung alam ko lang na ganito ang aabutin ko, pinatay na sana kita noong may pagkakataon ako. Nilumpo na sana kita noong iginapos kita!” Sigaw niya sa akin.

“S–Sana Caely sinabi mo na lang sa akin kung anong gusto mo, baka ako pa mismo ang tumulong para makuha mo,” sagot ko sa kanya habang nakatitig mismo sa mga mata niya.

“HUWAG MO ’KONG KAAWAAN! HINDI KO KAILANGAN NG AWA GALING SA’YO! KAYANG KAYA KITANG PATAYIN! KAYANG KAYA KITANG DURUGIN NOON SA MGA KAMAY KO PERO HINDI KO LANG GINAWA! HUWAG KANG MAGYABANG SA AKIN NGAYON NA AKALA MO BA AY NASAKOP NA ’KO SEBASTIAN, DAHIL UULITIN KO SA’YO, KAYANG KAYA KITANG PATAYIN NOON—”

“Pero hindi mo magagawa Mallari, dahil naroon ako,” lahat kami ay napalingon sa tinig na iyon.

…

“J–Jice!?”

“HI BRU! SINABI KO NA KASI SA’YONG LIGTAS KA SA’KIN, BAKIT BA HINDI MO ’KO PINANIWALAAN!?” Sabay niya pa hinawi ang buhok niya at bigla akong niyakap ng napakahigpit. “Hinding hindi kita papabayaan, sinabi ko na sa’yo ’yan nang makailang beses. Hinding hindi ko papabayaan ang bestfriend ko.”

–

NYENYE. 🤪😂

DAPAT HINDI FREEZIES TAWAG SA INYO, DAPAT THEORISTS. HAHAHAHAHAHA. THANK YOU. MAHAL NA MAHAL KO KAYO. 😊❤

Ps. 11am palang tapos ko na ’to. Nag-enjoy lang ako ng husto sa mga theory n’yo. 😊 We are down to the last 3 chaps before epilogue. 🥀

Pps. Silent reader ko pumalo na ng 900. HAHAHAHA. 500 lang kayo dati. Sana happy kayo. 😂

Ppps. Comment ka lang kapag may naguguluhan kang part, I am more than willing to assist you. Hehehe. I even reminisce the past events (sinulat ko dyan) para kahit ’yong mga hindi nagbasa ng previous series ay makasabay at hindi maguluhan. Pinakilala ko ulit ang mga karakter nila Scorpio, Freya, at Poison (Stella). Salamat. 😊

Twenty-eight

LINDZZY

Hindi ako makapaniwala na yakap-yakap ako ni Jice ngayon. Gusto ko siyang itulak. Natatakot ako sa maaari niyang gawin sa akin.

Kusa siyang lumayo sa akin at sa gulat naming lahat ay bigla niyang malakas na sinampal si Caely.

“Para iyan sa ginawa mong pagpapahirap sa kaibigan ko, Mallari. Kung pwede lang din kitang patayin sa oras na ’to, ginawa ko na!” Sigaw niya kay Caely.

“Saavedra enough,” pigil sa kanya ni tita Aeickel na animo ba matagal na silang magkakilala.

“Proceed in my office now Jice, Aeidan, and Lindzzy. Hintayin ninyo ako roon,” sagot ni tita Aeickel kaya’t tumayo na rin kami at lumabas ng interrogation room.

Naririnig ko pang nagsasabi-sabi si Caely ngunit hindi ko na ito inintindi pa. Mas iniintindi ko ngayon si Jice na naka-angkla sa braso ko na animo ba hindi niya ako kinidnap at wala siyang ginawang masama sa akin.

Tinignan ko siya at biglang lumungkot ang mukha niya. “Pinaghihinalaan mo pa rin ako? Hindi pa rin ba naipapaliwanag ni among Aeickel ang lagay ko?” Tanong niya sa akin at magkakasunod akong umiling.

“Huwag kang magagalit ha, Jice? Pero natatakot akong dumikit sa’yo. Pakiramdam ko ano mang oras ay maaari mong barilin ang ulo ko,” kinakabahan kong turan sa kanya.

“Don’t worry, Lindzzy. Naiintindihan ko naman, pero sana hintayin mo na makapagpaliwanag sila sa’yo kung sino at ano ba talaga ako sa buhay mo,” malungkot niyang pahayag sa akin.

“Sige—”

“Magagamot ka naman ng jugjug ni Sir Aeidan, ’di ba Sir?” Mali nanaman ako. Hindi nga pala marunong malungkot si Jice.

“I don’t exactly know your real identity yet. Ayokong makipagbiruan sa’yo—”

“PAKA SUNGET! INAANO KO BA KAYO? Hmp! Napag-utusan lang naman ako ng kidnap-kidnap na ’yan. Bakit…. bakit parang kasalanan ko?” Saka pa siya bumitaw sa akin at humawak sa dibdib niya. Parang napanood ko nang ginawa iyon ni Ms. Bea Alonzo.

Nakarating kami sa opisina ni tita Aeickel at may inabutan kaming lalaki na hindi ko kilala, ni hindi ko ito mamukhaan.

“A–Anong ginagawa mo rito?” Tanong ni Jice sa lalaki na sa tantya ko ay nasa edad na rin siguro ni tito Nigel.

“You need me, of course. How can you prove your innocence without me?” Sagot nito kay Jice saka nagmwestra kay Jice na maupo sa tabi niya.

“Yawkonga!” Saka pa niya inismiran ang lalaki na animo close na close talaga sila.

Naupo kami ni Aeidan sa pandalawahang sofa habang si Jice ay nananatili pa rin na nakatayo at tila nakikipagsukatan ng tingin sa lalaking narito.

“Are you really okay now? Wala ka bang nararamdaman na kahit ano?” Bulong na tanong sa akin ni Aeidan.

“I’m fine Aeidan,” bulong ko pabalik sa kanya.

“Hoy, si Kitchie Nadal ba kayo?” Napalingon kami ni Aeidan sa ginawang pagkausap bigla sa amin ni Jice na iyon.

“B–Bakit?” Kinakabahan talaga ako sa mga ganyan niyang klase ng tanong.

“HOY! KAIBIGAN KO, PAKINGGAN MO MGA BULONG SA’YO! WOOOOHHH!” Naghead bang pa siya matapos niyang kantahin ang liriko na iyon.

“Narito ka na rin pala Dylan,” biglang natahimik si Jice at mabilis na napaupo sa tabi noong lalaki nang biglang pumasok si tita Aeickel. Animo mabait siyang tupa.

“Awra mo palang talaga amo, nakakatakot na. Para kang kidlat,” bulong ni Jice.

“Your mouth,” pagbabawal sa kanya nang lalaking tinawag na Dylan ni tita Aeickel ngunit inismiran lamang niya ito.

“Alam ko Lindzzy na naguguluhan ka sa kung sino talaga si Jice sa buhay mo—”

“Ang dakilang bestfriend ng api-apihan na bida, amo! Iyon ako syemperds!” Putol niya kay tita Aeickel.

“JICE!” Bawal muli no’ng Dylan at napatahimik na siya nang tuluyan.

“S–Sa totoo po niyan, nakakaramdam pa rin po ako ng takot na nasa paligid ko ang taong minsan nang kumidnap sa akin,” pagpapakatotoo ko saka ko sinulyapan si Jice at nakita kong nagbago ang nakakaloko niyang awra.

“She’s Jice Isaiah Twizler– Saavedra. 25 years of age. Daughter of Dylan Isaac Saavedra and Flordeliza Saavedra. Her mother died after giving birth to her. It is her primary information,” gulat na gulat ako sa mga naririnig ko, ramdam ko na ganoon din si Aeidan na nasa tabi ko. Ilang taon ko siyang kaibigan ngunit hindi ko pala alam ang totoo niyang pagkatao.

“Is she an agent? Hindi ko siya nakikita dito sa Phyrric—”

“She’s not an agent. She’s just a mere daughter of a nobel agent. Dylan here, is the highest nobel agent of Phyrric,” paliwanag ni tita Aeickel at biglang tumayo ang lalaki.

“Good afternoon Mr. And Mrs. Ricafort. I am Dylan Isaac Saavedra. Father of Jice. Thank you for enduring her mischievousness—”

“PAPA WALA KANG EBIDENSYA!” Putol ni Jice sa ama niya.

“Shut your mouth,” napanguso naman siya sa pagpapatahimik na ginawa ng ama niya sa kanya.

“Mas nauna kang nakilala ni Jice, Lindzzy. Mas nauna ka niyang inalagaan dahil siya ang binigyan ko ng misyon na bantayan ka. Hindi ko ibinigay sa mga agent ang pagbabantay sa iyo dahil ayokong maging kahina-hinala sila at maging mabilis ang pagtuklas ng iba ukol sa pagkatao mo. I appointed her to supervise you from afar, but this lady here befriended you. Such a hardheaded,” wika ni tita Aeickel na lalong ikinatulis ng nguso ni Jice.

“Ang bait-bait kasi niya, amo. Tapos ang ganda-ganda pa niya, tapos maraming inggeterang shok-shok ang ayaw sa kanya dahil sa mga katangian niyang ’yon, kaya ako nalang ang kumaibigan sa kanya. Isa pa deserve ko naman ’yon. Ang ganda ko ay bagay sa ganda niya,” saka pa siya tumingin sa akin at tinaas-taasan ako ng kilay na ikinangiti ko. Hindi ko man alam ang pagkatao niya, pero siya pa rin ang Jice na kaibigan ko. “Ginawa ko lang naman kasi talaga ang pagkidnap na iyon para iligtas ka at hindi na mahanap ng mga gustong kumuha sa iyo. Tsaka pakiramdam ko kailangan ko rin bumawi kay tita Stella dahil nagtatrabaho nga si Papa dito sa Phyrric.”

“I am planning to include you in the undercover agents—”

“Ayaw ko, amo. Okay na ’ko sa mga ganito—”

“I am allowing her, Chief. Do what you want to do with her. She’s well-trained in any field since I brought her up that way,” putol sa kanya ng ama niya na lalong ikinabusangot ng mukha niya.

“Papa naman kasi!”

“You have to settle yourself. Hindi mo na kailangan na bantayan pa si Jico at ang Mommy niya. Kukuha na ako ng ibang agents na maaaring sumubaybay sa kanila,” wika ni tita Aeickel sa kanya.

“H–Hindi mo talaga kapatid si kuya Jico?”

“Jico is her cousin and my nephew. Jico’s mom, ate Elizabeth is my wife’s sibling,” paliwanag ni tito Dylan. “Habang binabantayan ka niya ay roon ko siya pinapatuloy upang masubaybayan din niya ang mga ito,” pagpapaliwanag nito sa akin.

“Pasensya ka na talaga, bru. Kailangan kong itago lahat nang iyon para sa kapakanan mo,” paghingi niya ng paumanhin sa akin.

“Naiintindihan ko na,” nakangiti kong sagot sa kanya.

“At first, I really thought that my Mom was the one who kidnapped Lindzzy. ’Yong lugar na pinagdalhan mo sa kanya ay abandonadong lugar na ni-raid noon ng Phyrric because of drugs. Kaya pala hindi ka inintindi ni kuya Aeignn. Mukhang kilala ka niya,” turan ni Aeidan. “Ang nais kong malaman ay kung paano mong naging kasabwat si Shawn?”

Bigla at napaisip ako sa sinabing iyon ni Aeidan. Si Shawn nga ba ang isa pang tao noon na nagpapakain sa akin sa lugar na iyon na ayaw magpakita ng mukha?

“He’s a trainee agent, son. We sent him to help Jice when things started to crumple,” paliwanag ni tita Aeickel.

“Kaso ang loko, na-inlove kay Lindzzy,” tatawa-tawang wika ni Jice.

“Your mouth!”

“Totoo naman. Kaya nga wala ’yon dito ngayon kasi nahihiya kay amo. ’Yong unang misyon niya kasi kina-inlovan ng loko,” nagpatuloy pa rin siya sa pagtawa.

“Mom, we need to go now,” paalam ni Aeidan. “She still needs some rest—”

“Pahinga lang? Hindi ako naniniwala na pahinga lang, Sir. Alam ko ’yang karakas mo. Boom boom bass—”

Napatigil ang pagsasalita niya nang biglang takpan ni tito Dylan ang bibig niya. “I’m sorry. Hindi ko naman siya ganito pinalaki.”

“Sanay na po ako,” saka ako tumawa ng payak.

“Bruuuuuuuu naman!!”

NARITO kami sa bahay ngayon at itong si Aeidan ay animo ba ako prinsesa na hindi maaaring magasgasan kung ituring.

“Aeidan, kaya ko naman na promise,” saka sana ako pwe-pwesto sa kusina ngunit pinigilan niya ako.

“I told you to sit just fine, Lindzzy. Ang tigas ng ulo mo,” saka niya ako minasdan ng mga mata niya na animo nais bumaon sa pagkatao ko. Hindi siya nakangiti. Basta mataman lamang siyang nakatingin. “Kapag ang ulo ko sa baba ang tumigas, magsisisi ka na hindi ka nagpahinga sa mga oras na pinagpapahinga pa kita,” wika niya sa akin na bigla kong ikinakaba. Kahit na hindi ko na mabilang kung ilang beses nang may nangyari sa amin, hindi ko pa rin maiwasan ang kabahan. Siguro…. dahil hindi ko alam kung anong eksperimento ang mga maaari niyang gawin?

“Ahmmm—”

“You are thinking something mischievous, my wife. Parang gusto ko ang itinatakbo ng utak mo,” saka niya mabilis na tinawid ang pagitan namin at hinapit ako.

“M–May lakad tayo—”

“Why do I feel like I want to taste you? Why do I feel like I want to punish you for turning your back at me that night? I want to tie you tightly in bed then fuck your womanhood with my tongue,” saka niya binasa ang pang-ibabang labi niya habang nakatingin sa akin.

“P–Patawarin mo ’ko. Dapat hinayaan na lang sana kitang magpaliwanag. Hindi na sana ako nakidnap—” Bigla na lamang niya akong hinalikan.

“I love you, Mrs. Ricafort.”

“BRUUUUU! NGAYON TAYO PUPUNTA SA OB-GYNE— AY SHUTANGENA PORNNNNNN!” Napatulak tuloy ako kay Aeidan dahil sa pagdating bigla ni Jice.

“H–Hindi mo ba sinara ang bahay?” Naibulong ko kay Aeidan bigla sa hindi ko malamang dahilan.

“I didn’t know that someone would join us going to the hospital. Hindi mo ’ko sinabihan,” sagot niya sa akin saka sumimangot.

Lumapit ako kay Jice saka ko siya iginiya patungo sa sasakyan habang hinihintay namin si Aeidan na matapos mag-ayos.

“Ikaw bruha ka, balak mo pa yatang humingi ng isang round bago magpacheck-up. Akala mo naman kapag tinaniman siya ngayon araw na ’to mabubuntis siya agad-agad,” nakangisi niyang wika sa akin.

“H–Hindi naman nga. Mali naman ’yong nakita mo,” sagot ko sa kanya.

“Huwow. Leptulelap tapos mali? Kulang nalang nga bru magbold kayo para matuloy na tapos sasabihin mo mali lang?” Panghuhusga niya sa akin.

“H–Hindi nga kasi!”

“Oo nga kasi! Tsaka ako pa ba naman ang lolokohin mo. Hello bru, bago ako nag-aral ulit para sabayan ka, graduate ako ng BPP major in PIT,” napakunot ang noo ko sa sinabi niyang iyon.

“Anong course ’yon!?”

“Bachelor of Pagiging Pakialamera, major in Pagiging Intrigera at Tsismosa,” nakangisi niyang sagot sa akin kaya’t nakurot ko siya sa pisngi.

“Binitin mo na nga ’yong asawa ko, pinagloloko mo pa ’ko—”

“Ede umamin ka rin! Talagang may balak kayo! Pero kidding aside, graduate ako ng Tourism Management.”

“Hindi naman halata. Alam ko dapat kapag tourism graduate may delikadesa,” pagbibiro ko.

“Lindzzy nakakarami ka na! Sasabihin ko kay Sir Aeidan patayin ka sa jugjug! Makaganti-ganti man lang ako!”

Tinawanan ko lamang siya.

“HOW was it Mamita?” Tanong ni Aeidan kay Mamita Yna niya. Siya pala ang Lola ni Aeidan na may-ari ng unibersidad na pinapasukan ko.

Naiwan si Jice sa labas dahil dalawang tao lamang ang maaari sa loob ng clinic.

Muling nitong tinignan ang resulta ng ultrasound saka tumingin sa amin.

“W–Wala pa namang isang buwan mula nang mangako ka at hintoan ko ang gamot Aeidan. Hindi naman tayo nagmamadali—”

“Ano pong resulta? Handa po kami sa kahit na ano,” saka niya ginagap ang mga kamay ko ng kaliwang kamay niya at ang kanan naman ay ini-akbay at ipinanglapit niya sa akin patungo sa dibdib niya.

“I can see the massive count of polyps in both of your ovaries, Lindzzy. I’m sorry but there is a low possibility of you getting pregnant.”

–

I ALREADY PUBLISHED THE PROLOGUE OF:

“THE DISTRESSED RACER”

ALONG WITH THIS CHAPTER. KINDLY CHECK OUT MY PROFILE. THANK YOU SO MUCH. ❤

Twenty-nine

LINDZZY

Tila nagunaw ang mundo ko sa narinig kong iyon. I’ve been suffering from pcos for years now.

Nakauwi na kami ni Aeidan, naidaan na rin namin si Jice sa lugar na pagbabaan niya. Hindi ako sumasagot sa kahit na anong sabihin o itanong sa akin ni Aeidan. Nais ko lang ngayon ay mapag-isa at mapahinga.

“Lindzzy, let’s eat,” dinig kong katok ni Aeidan sa pintuan ng guest room. Dito ko napiling tumuloy at hindi sa silid namin dahil gusto ko ng espasyo.

Hindi ako sumagot at nanatiling nakatingin lamang sa kawalan. Natatakot ako sa maaaring maging pagbabago sa pagitan namin ni Aeidan. Natatakot akong ang pamilyang ninanais niyang buoin ay hindi ko maibibigay sa kanya.

“Lindzzy, please. I’m begging you. Kumain ka naman,” ramdam ko na ang pagmamakaawa sa tono niya at tila nais ng mga mata ko na lumuha sa naririnig kong iyon.

Tumungo ako sa pintuan at marahang binuksan ito bago ko siya tinitigan sa mga mata.

“Lindzzy, you need to eat. You need to gain energy. Ayoko ng ganito ka. Ayokong nakikita kang nagkakaganito—”

“Maghiwalay na muna tayo,” putol ko sa kanya at nakita ko ang gulat na gulat niyang mukha.

“N–Nagbibiro ka ba?”

Ibinaba ko ang tingin ko dahil pinipigilan ko ang pagpatak ng mga luha ko. Ayokong makita ang mga mata niyang iyon…. mga mata na animo nagmamakaawa… mga matang buhay na buhay ang pagkabigla at ang sakit.

“Ayoko na, Aeidan. Kung hindi ko rin naman kayang ibigay ang mga bagay na ninanais mo, mas mabuti pang maghiwalay nalang tayo—”

“What the actual fuck are you saying!?” Ramdam ko na ang galit sa tinig niya. Bigla niyang hinawakan ang magkabilang balikat ko kaya’t napa-angat ang tingin ko sa kanya. “Tell me your fucking joking, Lindzzy!”

Natatakot ako kay Aeidan, pero hindi sa mga oras na ito na mas nananaig ang sakit na nararamdaman ko para sa aming dalawa. “Hindi ko kayang ibigay ang kailangan mo. Hindi ko kayang ibigay ang anak na gusto mo. Hindi ko kayang kompletuhin ka. Kung nasasaktan ka Aeidan, mas nasasaktan ako, dahil mahal na mahal kita pero wala akong magawa para ibigay ang pamilyang gusto mo,” halos bulong na pahayag ko sa kanya. Sa sobrang sakit ay tila pati tinig ko ay nababarahan sa lalamunan ko.

Bigla niya akong niyakap ng sobrang higpit. Sobrang higpit na animo ayaw na niya akong pakawalan pa sa mga bisig niya. “Hindi ko kailangan ng kahit sino sa buhay ko. Ikaw lang… ikaw lang Lindzzy, kayang kaya mo nang paikutin ang mundo ko. Please… don’t leave me—”

Marahas ko siyang itinulak dahil sa narinig ko na naging sanhi ng pagkaputol ng mga sasabihin pa niya. Lumayo ako sa kanya saka ko siya mataman na pinagmasdan bago nagsalita. “Ikaw, kaya mong tanggapin, kaya mong sabihin ’yan, pero naisip mo ba ’ko, Aeidan? Naiisip mo ba ’yong nararamdaman ko? Masakit kasi ako ’yong may pagkukulang. Masakit kasi ako ’yong walang kakayahan. Madali lang sana lahat ng ito kung ikaw ang may pagkukulang, dahil makakaya kong gawin lahat para punuan iyon, pero hindi. Ako ang may pagkukulang sa ating dalawa na kahit bali-baligtarin pa ang mundo, hindi mo ’yon mapupunuan,” saka ko pinahid lahat ng luha ko. Sapat nang nasabi ko lahat ng nais kong sabihin.

“Y–You’re not leaving, aren’t you?” Utal na tanong niya sa akin.

“Give me some space to think. Let me heal. Hindi ko na alam kung ano pang masasabi ko sa’yo kapag nanatili ako,” saka ako naglakad palabas at tumungo sa silid namin. Doon ako nagsimulang mag-empake ng mga gamit ko.

“L–Lindzzy,” nakasunod pala siya sa akin. “D–Don’t leave. We’ll get through this together. Ikaw, ako, tayong dalawa. Hindi ganito,” saka niya hinawakan ang maleta ko na pinaglalagyan ko sana ng mga gamit ko.

“Aeidan, just let me go. Nagmamakaawa na ako sa’yo, hayaan mo na ’ko,” saka ko inagaw ang maleta at isinara ito.

“Hindi ko alam kung anong magiging buhay ko kapag umalis ka. Hindi ko alam kung anong itatakbo ng mundo ko kapag iniwan mo ’ko. You’re my life. You’re the only reason why do I still choose to exist. Kung mawawala ka, paano naman ’yong mga pangarap ko para sa ating dalawa? Will that be good as garbage now?” Ramdam ko ang sakit sa sumbat na iyon ngunit pinili ko pa rin na hatakin ang maleta palabas ng kwarto.

“Give me sometime to think. Let’s part ways for now,” saka ako mabilis na lumabas ng gate ng bahay at tumawag ng taxi.

“You chose to leave after hearing me begging you not to. You’re cruel Lindzzy.”

Nakita ko siyang nakatunghay lang sa akin mula sa pintuan ng bahay hanggang sa makasakay ako ng taxi. Ramdam ko ang sakit na nararamdaman niya. Ramdam ko ang hirap niya…. pero ako muna…. sarili ko naman muna…. nararamdaman ko naman ang uunahin ko.

“SAWANG sawa na ako sa pagmumukha mo,” sita sa akin ni Jice habang nakatunghay sa akin. Nanonood kasi ako ng tv. Narito ako sa bahay nila at wala rito ang Papa niya. Halos dalawang buwan na rin na nasa misyon. Iyon ang sabi niya. Ako naman ay mahigit isang buwan na rin na naglalagi rito.

“Ito lang nga ang maibabawi mo sa akin sa pagkidnap mo noon—”

“Ayan! Ayan! Manunumbat ka nanaman!” Singhal niya sa akin saka kinuha ang chichirya na kinakain ko.

“Hayaan mo, malaki naman ang pasasalamat ko sa’yo dahil ikaw ang kumukuha ng mga modules ko. Kapag nakagraduate na ako at nakapagtrabaho, sa’yo ang una kong sweldo,” nakangiti kong sagot sa kanya ngunit mabilis lamang niyang kinurot ang pisngi ko.

“Wala akong pakialam sa sweldo mo. Kaya kitang buhayin hanggang mamatay ka—”

“Marami kang pera!?” Literal na gulat na tanong ko.

“Sa Papa ko Lindzzy. Remember, isa rin akong palamunin. Pero alam mo naman ang kaibigan mong Jice Saavedra lang ang nag-iisang heredera na magkakamal nang lahat ng yaman ni ama,” saka pa siya tumawa ng tumawa.

“Dito nalang pala talaga ako— Ouch!” Bigla niya akong sinapok.

“Ayaw na kita rito. Sawang sawa na ’ko sa mukha mo. Panahon na para si Sir Aeidan naman ang sumilay sa magandang mukha na ’yan—”

“Jice.”

Alam niyang may banta na sa tinig ko na iyon. Buhat nang tumira ako rito sa kanya ay sinabi ko sa kanya na ayaw kong pag-uusapan namin siya. Ayaw kong makakarinig ng mga bagay na tungkol sa kanya…. dahil nasasaktan ako.

“Hindi, bru! Tama na ’yang chuvachuchu mong chorva. Panahon na para magkita naman kayo! Mahigit isang buwan mo nang tinitiis si Sir, baka nasiraan na ’yon dahil walang kajugjugan o kaya naman humanap na ng ibang magpapasarap langhap sarap, magic sarap!”

Tumayo ako sa sofa dahil sa mga pinagsasasabi niya. Kinuha ko ang bag ko at ang susi ng sasakyan niya.

“Tumayo ka nalang dyan at mag-grocery nalang tayo. Kung anu-ano pang sinasabi mo,” saka na ako nagpatiuna sa sasakyan.

“Umiiwas ka lang! Aminin mo kasi namimiss mo rin ang espada niya na mahaba pa sa espada ni Ichigo Kurosaki—”

“BIBIG MOOOO!”

NARATING namin ang hindi kalakihang grocery store at itong babaeng ayaw raw sumama sa akin na mag-grocery ay daig pa ang may magulang na kasama kakahakot ng mga pagkain na magustuhan niya.

“Jice, hindi naman natin kailangan nang ganyan kalaki na gallon ng ketchup. Dalawa lang naman tayo—”

“Hayaan mo na. Malay mo may makilala ako na sadista tapos gamitin naman sa akin ’to,” napakamot na lamang ako sa ulo ko sa sinabi niya. Kung may makakarinig siguro sa kanya, iisipin na hindi na siya birhen.

Naglalakad kami sa may fruit section nang may makita akong hinog na mangga. Mabilis ko itong kinuha ngunit may mga kamay na kumuha rin nito.

Nag-angat ako ng tingin at nakita ko ang isang babae na masasabi kong napakaganda. Maliit siya kumpara sa akin.

“Sige po, sa iyo na lang,” saka ko inabot sa kanya ang mangga.

“Hala ka po. Totoo po ba?” Hindi makapaniwalang saad niya. “Mas nauna ka po—”

“Hindi po Miss, okay lang po talaga,” saka ko iniwan ang babae at tumuloy sa mga pakwan kung saan kinukulit ni Jice ang nagbibigay ng free taste.

“Ma’am kayo na po ang nakaubos!” Narinig kong bulyaw sa kanya nang babae kaya’t mabilis akong napalapit.

“Free nga, e! Sana nilagay n’yo sa placard n’yo, not unlimited!” Singhal ni Jice pabalik sa babae. Hindi mo talaga siya makikitang nagpapatalo.

“Miss, pasensya ka na. Bigyan mo na lang kami ng tatlong malaking pakwan, para hindi ka na magalit sa kaibigan ko,” saka ko pa nginitian ang babae.

“Sige po, Ma’am. Sana all mabait kausap, “ narinig ko pa ang sinabi na huli ng babae na mukhang hindi rin nakaligtas sa tainga ni Jice.

“NAOL HINDI PANGIT! NAOL HINDI MADAMOT! NAOL HINDI MAASIM ANG MUKHA! NAOL KASING TAMIS NG PAKWAN ANG UGALI! TSE!” Saka niya ako hinatak paalis doon. Hindi ko na nakuha ang pakwan. Napaka warfreak niya talaga.

“Ikaw talaga. Iyang pasensya mo hindi mo na mahahabaan pa?”

“Iyong pera ko marami pa, pero ’yong pasensya ko, parang paputok sa New Year, GOODBYE PHILIPPINES!”

Nakakahiya siya kaya’t mabilis na lamang akong tumungo sa may milk section. Paborito ni Jice ang gatas. Wala siyang pakialam kahit anong brand, basta milk powder na pwede niyang papakin. Saktong dadampot na sana ako ng isa nang may nauna nanaman sa akin at pagtingin ko ay iyong babae muli kanina.

“Hala! Sige po miss ikaw naman ang mauna,” nakangiting wika niya sa akin. “Pasensya ka na lagi tayong nagkaka-agawan,” nahihiyang wika nito.

“Pasensya ka na rin—”

“Phoebe, hindi ka pa ba tapos?”

Halos mabitawan ko ang gatas na hawak ko dahil sa tinig na iyon. Lalong nagrigodon ang puso ko nang magtama ang mga mata namin.

“Patapos na Aeidan. Itong magandang babae kasi lagi ko na lang nakaka-agawan,” nakangiting sagot sa kanya nang babae ngunit hindi niya pa rin inaalis ang mataman niyang pagkakatitig sa akin.

“Huwag kang mag-alala, Phoebe. Mukhang mahilig naman magparaya at bumitaw agad itong binibining ’to,” sagot niya nang hindi tumitingin sa babae saka ngumisi sa akin. Isang ngisi na maraming kahulugan. “Hindi ba, Miss?”

Halos hindi ko magawang ilumod ang laway ko dahil sa tindi ng kabog ng dibdib ko. Isang buwan… isang buwan ko siyang hindi nakita. Sa loob ng isang buwan walang ipinagbago ang taglay niyang kagwapuhan. Siya pa rin si Aeidan…. siya pa rin ang asawa ko.

Naibaba ko ang tingin ko dahil sa klase ng titig niya. Mapang-usig. Masakit pagmasdan.

“Hoy bru! Layas kang layas, nagsasalita pa ’ko— Ay palakang nakatuwad ni Pedro ang asawa mo nandito!” Mabilis akong napalingon kay Jice na nakasunod na pala sa akin.

“Magkakilala kayo?” Tanong nong babaeng tinawag ni Aeidan na Phoebe.

“Hoy Neng, ano ka ba nito ni Sir Aeidan!?” Kulang na lamang ay hatakin ko si Jice paalis dahil sa maaari niyang sabihin at gawin.

“Jice tara na—”

“His girlfriend,” sagot ng babae na tuluyang nagpalumo sa akin.

“GIRLFRIEND!?” Sigaw ni Jice saka bumaling kay Aeidan na ngayon ay nakatitig pa rin sa akin. “HOY MAWALANG GALANG NA SA’YO SIR. GIRLFRIEND MO ’TONG KUTONG LUPA NA ’TO? SA SOBRANG CUTE NIYA ANG SARAP NIYANG KURUTIN NG NAIL CUTTER!”

“Jice tama na. Halika na please,” saka ko hinahatak sana si Jice ngunit hindi ko siya madala.

“Bakit kayo, sino ba kayo?” Tanong no’ng Phoebe.

“ITONG KAIBIGAN KO LANG NAMAN ANG ASAWA NG JOWA MONG UNANO KA! KYOKYOMPALIN KITA! Liit-liit mo tapos sisigaan mo ’ko. Pektusan kitang minsan, e!”

Hindi ko na inintindi si Jice dahil bigla na lamang naglakad papalapit sa akin si Aeidan. Halos mapagot ang hininga ko nang huminto siya sa harap ko.

“She’s my wife… the wife who left me.”

–

BUKAS KO PO IPA-PUBLISH ANG CHAPTER 30 AT EPILOGUE. THANK YOU FOR STAYING. THANK YOU FOR THE LOVE. ❤

Thirty

LINDZZY

“She’s my wife… the wife who left me.”

“A–Aeidan,” halos ayaw lumabas ng salitang iyon sa mga labi ko. Nakaka-upos ang paraan ng pagtingin niya sa akin… nakakatunaw.

“She’s the woman I begged to stay, but still choses to give up and leave. Yes Phoebe, she’s my wife,” pagpapatuloy niya at nagulat na lamang ako nang biglang umangkla ang babae sa braso niya.

“Hoy hitad na linta ka—”

“Jice tama na!” Saka ko siya hinatak patungo sa tabi ko dahil mukhang susugurin na niya talaga si Phoebe.

“Alam mo miss, kung ’yang kaibigan mo pala ay masasaktan na hawak ng iba ang asawa niya, why did she choose to leave him in the very first place? It’s like eating something again after you already refused eating it,” matapang na pahayag ni Phoebe kay Jice habang mahigpit ang angkla niya kay Aeidan.

Nasasaktan ako na may ibang babaeng nakahawak sa kanya. Nasasaktan ako na may ibang balat na nakadantay sa balat niya. Gusto ko siyang hatakin, gusto ko siyang angkinin, ngunit ako nga pala ang nang-iwan.

“Wala kang alam na unano ka!”

“It’s not the fact that I know nothing, miss. Dahil kung ayaw palang makita ng friend mo na hawak ko ang asawa niya, bakit binitawan niya? She would’ve fought together with him. Aeidan here is now mine. I’ll get you all killed if you insist taking him away from me—”

I slapped her…. hard. Napahinto ang pagsasalita niya dahil doon at mabilis na napahawak sa pisngi niya.

“Lindzzy!”

“Bru!”

Dinig ko pa ang magkapanabay na wika na iyon ni Jice at Aeidan, pero tila na ako namanhid at nawalan na ng pakialam. Mas nanaisin ko na marinig nila ang panig ko sa oras ito. Hindi ko maaaring ipakita na mahina ako, dahil sa mga oras na ’to, mas lamang ang katotohanan na nasasaktan ako sa mga sumbat nang babaeng ito.

“Kapag dumating ang araw na hindi mo magawang bigyan ng anak ang taong mahal mo, doon mo ’ko pagsalitaan ng masakit. Kapag dumating ka na sa puntong unti-unting nagugunaw ang pamilyang pinapangarap mo, doon mo ’ko husgahan. I’d rather be hurt than see Aeidan regret about choosing a woman who cannot give him a family. I’d rather feel devastated than see Aeidan crave for a child that I could not give. You may know quite of our story, but you don’t know the pain. You may know quite of his point of view, but you don’t know about our scars,” pinilit kong masabi ang lahat ng iyon sa matatag na paraan. Masakit? Sobrang sakit.

“I don’t really care about your scars and pains, but I do care about you leaving Aeidan when he needed you the most!” Sagot nito sa akin ngunit mas pinili ko na lamang na tumalikod na. Nagbabadya na ang pagpatak ng mga luha ko at ayaw kong masaksihan pa nila iyon. Ayaw kong makita nilang mahina nanaman ako.

“Ikaw kutong lupa ka palasagot ka rin, e! Lindzzy hintayin mo ’ko!” Mga salita ni Jice ang narinig ko bago tuluyang nakalayo.

Saktong tutungo na kami sa cashier nang mapalingon kami ni Jice sa pinanggalingan namin dahil sunod-sunod na tumumba ang shelves na pinagpapatungan ng mga grocery na animo ito isang domino.

“AEIDAN!”

Tila naalarma ang puso at isip kong malakas na tinig na iyon.

NANGINGINIG ang mga kamay ko habang naka-abang ako sa pintuan ng emergency room. Hindi ko alam kung anong nangyari. Hindi ko alam kung anong iisipin ko sa mga oras na ito.

“Kumalma ka—”

“Hindi ko kayang kumalma lalo na at nakakita ako ng dugo sa ulo niya, Jice. Natatakot ako,” putol ko kay Jice.

“It is all your fault! Makitid ang utak mo!” Sigaw ni Phoebe na nasa tabi ko at naghihintay rin sa harap ng emergency room.

“Huwag kang magsalita d’yan na unano ka. Walang humihingi ng opinyon mo!” Angil sa kanya ni Jice sala sinimulan na hagurin ang likod ko.

Bigla na lamang bumukas ang pintuan ng emergency room at iniluwa no’n ang doktor na sumalubong sa amin kanina.

“Kumusta po si Aeidan?”

“How’s my boyfriend?”

“Kumusta po ang asawa ng kaibigan ko?”

Sabay-sabay ang naging pagtatanong namin kaya’t nakita kong naguluhan ang doktor kung sino ba ang sasagutin sa amin.

“First, I need to know who’s the patient’s family?” Tanong nito.

“Ito po,” saka ko bahagyang itinulak ni Jice. “Siya po ang legal na asawa sa papel,” wika niya at nakita kong nag-make face pa siya kay Phoebe.

“Kumusta po siya?”

“Come with me in my office, Misis.” Sagot sa akin nang doktor na kahit bahagya ko pang ikina panibago ang pagtawag niya sa akin ng misis ay agaran akong sumunod sa kanya.

Nakapasok kami ng opisina ng doktor at naupo ako sa harap ng mesa niya.

“Ano pong lagay niya?” Tanong ko nang magsimula itong magtingin sa chart niya.

“He received a simple treatment for bruises and wounds he got. Ang hindi ko makuha ay ang dahilan mismo ng pagkawala niya ng malay tao. I tried searching it for his CT-scan result, ECG result, and X-ray result, but I found nothing. This was the rarest case I ever handled,” wika sa akin ng doktor na totoong nagpakabog ng dibdib ko.

“Wala pong sakit ang asawa ko. Wala rin po siyang history ng kahit na anong karamdaman. Malusog po ang pangangatawan niya,” sagot ko sa doktor.

“It would be better kung kayo na lamang po ang kakausap sa asawa n’yo. Baka may itinatago siya sa inyo na hindi n’yo alam. Maaari n’yo na po siyang bisitahin sa loob ng kwarto niya. Nailipat ba siguro siya sa mga oras na ’to,” wika ng doktor kaya’t mabilis akong napatayo.

Lakad takbo ang ginawa kong pagpunta sa sinabi ng doktor sa akin na room number niya.

Nang marating ko ito ay halos mapagutan ako ng hininga sa nadatnan ko. Si Phoebe na nakaumang ang mga labi sa labi ng asawa ko.

Mabilis ang naging pagkilos ng paa at kamay ko. Inilang hakbang ko ang layo namin sala ko siya hinatak palayo kay Aeidan at itinaboy palayo.

“Hinayaan kong tawag-tawagin mo siyang kasintahan mo, pero ang halikan mo ang asawa ko, magkakasubukan na tayo,” mahina kong turan sa kanya.

“Sa akin na si Aeidan ngayon. Tanggapin mo ang totoo—”

“Walang ibang makaka-angkin sa asawa ko. Iniwan ko siya dahil gusto kong pareho kaming makapag-isip at hindi para akyatin ng isang gaya mo. Ngayon na nagkita na kami ulit, hindi ko hahayaan na may makakalapit pa sa kanya na maaaring umagaw sa kanya mula sa’kin. He’s mine, Phoebe. Kasal siya sa akin. Ako ang legal na asawa. Kung kinakailangan na magpagamot na lamang ako sa ibang bansa upang mabigay ko ang anak na nais niya, gagawin ko. Hindi ikaw, o hindi kahit sino ang magiging ina ng anak niya. Ako lang—”

Hindi ko nagawang matapos ang sinasabi ko dahil may bigla na lamang humatak ng kamay ko mula sa likuran ko at ngayon ay ramdam ko na lamang ang pamilyar na malalambot na labing nakalapat sa mga labi ko.

“GANOON LANG PALA!? SHUTANGENA ANG DAMI N’YONG ARTE!” Napahiwalay ako sa mga labi ni Aeidan at paglingon ko ay naroon na sina Jice kasama si tita Aeickel, Lola Cassandra, at si Phoebe na ngayon ay nakangiti na sa amin.

“A–Anong ibig sabibin nito?” Gulat at nagtatakha kong tanong.

“Wala akong alam bru, ngayon ko lang nalaman,” depensang sagot ni Jice sa akin.

“I set this up, young lady. I needed to do this to make you realize things. This girl Phoebe, is my amiga’s granddaughter. I’m really glad she helped us out,” wika ni Lola Cassandra.

“Lagi kasing tinatrack ni tita Aeickel ang location mo, kaya noong papunta ka ng grocery store, mabilis kong inaya si Aeidan para magkita na kayo. I’m really glad na ayos na, medyo naging out of hand lang ang lahat nang biglang himatayin si Aeidan. That was out of the context,” nahihiyang wika ni Phoebe sa akin.

“Alam mo lahat ng ito?” Tanong ko kay Aeidan nang bumaling ako sa kanya.

“I can never get you out of my mind, Lindzzy. I even placed secret camera’s in Jice’s place just to see you every second of everyday. I love you so much that I feel like drowning everytime I see you smiling not becuase of me,” sagot niya saka ako muling hinatak.

“And Lindzzy, you need to go to tita Yna again,” wika ni tita Aeickel sa akin.

“B–Bakit po?”

“I think you are pregnant. This time it is for real—”

“P–Pregnant!?” Wika ni Aeidan na ngayon ay namumutla na animo tinakasan na lahat ng dugo niya sa katawan.

“Aeidan, ayos ka lang ba—”

Bigla na lamang siyang hinimatay at napasandal pa mismo sa akin.

“Don’t worry, Lindzzy. It’s normal.”

WALONG buwan na ang nakakalipas buhat nang bumalik ako sa bahay namin ni Aeidan.

“You look like a tadpole,” wika niya sa akin dahil kasaluluyan king tinutungga ang pitsel ng tubig na galing sa ref.

Sinamaan ko siya ng tingin. “Ang sama mo na sa akin!” Singhal ko sa kanya.

“But a very beautiful tadpole at that,” bawi niya saka lumapit sa akin at niyakap ako mula sa likod. “I will never get tired and get enough of this tadpole—” hinampas ko talaga siya dahil sa sinabi niya, ngunit tinawanan lamang niya ako.

“Hindi nga ako kasi butete!” Singhal ko sa kanya.

Mula nang malaman kong isang buwan na buntis ako, walang araw na lumipas na hindi ako nagpapasalamat sa Nasa Itaas para sa biyayang ito, kahit pa noong mga naunang buwan ng pagbubuntis ko ay kung saan-saan kami umaabot para lamang masunod ang gusto niya. Lanzones na dapat hindi nakasama sa maramihang kumpol, pipino na dapat ay mamula-mula, burger na hindi dapat sunog ang buns, at marami pang kaimposiblehang bagay. Nalaman ko noon na sa mga lalaking Freezell, sila pala ang naglilihi at isang beses lamang sila magkaka-anak.

“Wife, please wake up,” wika niya sa akin. Hirap na hirap ko man idilat ang mga mata ko ay ginawa ko. Baka ayain nanaman niya ako sa mga gusto niyang gawin na madalaa ko na ngayon tanggihan dahil sa pagbubuntis ko.

“Aano tayo?” Aantok-antok kong wika sa kanya.

“I want something,” doon ay kinabahan alo dahil baka naisin nanaman niya akong itali sa higaan saka sambahin hanggang umaga.

“A–Aeidan, I’m pregnant. I need to take a rest,” bulong kong wika sa kanya dahil sa sinabi niya.

“FINE!” Pagdadabog niya sa akin saka tumungo sa glass window ng kwarto at binuksan iyon.

Tumayo ako kahit na inaantok at sinundan siya. Naabutan ko siyang tila nagmo-monologue sa hangin habang kunot ang mga noo niya.

“How can she be so cruel? Buntis ako— I mean buntis siya at kailangan ako ang maglihi. I want to eat suman na may langka sa loob saka isasawsaw sa kape with pritong baboy na ibababad sa sukang nilagyan ng napakaraming dalanghita,” tila gusto kong mapangiwi sa mga pagkain na sinasabi niya. Kanina lamang kasi ay kumain siya ng adobong manok na ang pinang asim niya ay ang softdrinks na royal. I don’t know what’s wrong with his taste buds.

“Aeidan, halika na. Hahanap tayo ng mga gusto mong kainin—”

Bigla siyang tumingin sa akin at animo bata na nag-beautiful eyes. “Are you for real?”

Bigla ay umalis siya sa pagkakayakap sa akin at mabilis na lumuhod sa harap ko saka niya hinalikan ang tiyan ko. “I love you both so much.”

“Mahal ka rin namin—” natigil ang pagsasalita ko nang bigla na lamang humilab ang tiyan ko at naramdaman ko ang pagsipa ng anak ko.

“Ow! He kicked me!” Masayang wika niya ngunit hindi ko siya magawang ngitian dahil sa pagguhin ng sakit dahil sa pagsipa niya. “I want him to be just like you, Lindzzy. Honest and full of love.”

“A–Aeidan….”

–

POSTED NA ANG EPILOGUE KASABAY NITO. GOOOO NA SA NEXT. 😊❤

EPILOGUE

LINDZZY

“A–Aeidan… manganganak na yata ako,” pagtawag ko sa kanya at sa gulat ko ay bigla na lamang siyang napaupo sa sahig.

“M–Manganganak!?” Hindi makapaniwalang turan niya.

“Oo—” Hindi ko inaasahan ang nangayri. Bigla na lamang siyang tumayo at wari mo ba ay isang naglalakad na patay sa buong bahay namin.

“Common examples of Social Issues. Climate Change. Gender Inequality. Overpopulation. Poverty and Homelessness. Immigration Stresses. Civil Rights and Racial Discrimination. Healthcare Availability. Childhood Obesity. Bullying,” nagulat ako sa mga sinasabi niya. Tila ba iyon ang sagot sa mga nakaraan naming examination sa kanya.

“Bruuuuu. Aloha— Napapano ka Sir!?”

“J–Jice, manganganak na ’ko,” lubos akong nagpapasalamat sa biglaang pagdating niya. Tila ba ako nakakita ng isang anghel na bumaba mula sa lupa.

“JUSMEYO! E, UMAANO SI SIR D’YAN!?” Wika niya bago lumapit sa akin saka ako inalalayan.

“I–I don’t really know. P–Parang nasabi ni tita Aeickel na kapag manganganak na ’ko, magiging weirdo bigla si Aeidan gaya nang paglilihi niya and I think ito na ’yon,” hirap na wika ko kay Jice bago kami nagsimulang maglakad.

Naisakay na ako ni Jice sa sasakyan niya at nakita kong nasa pinto na rin ng bahay si Aeidan at tila wala sa sarili.

“Teka, alalayan ko lang ’yong asawa mo,” wika niya na ikinatango ko. Kaya ko pa naman tiisin ang sakit na nararamdaman ko.

Nagulat ako nang bigla na lamang sayawan ni Jice si Aeidan at nakisayaw naman si Aeidan na animo nasa may bar sila.

“WOOOOHH! Ako’y nasa Malate, alas siete ng gabi. Nakilala ko tuloy itong magandang babae. Na nakabibighani sa aking mga mata. Ang ’di ko lang alam ay manloloko lang pala. WOOOOOHHHH! Dance with me Sir Aeidan,” saka pa sila kapwa naghead bang.

Jusko Jice! Nababaliw na nga ’yong tao, lalo niya pa talagang binabaliw. Gusto ko na lang mapasampal sa noo ko.

“When the night has come. At pinatay ang ilaw. Oh, madalas, lumalabas. Banyo queen. Oh darling, darling, stand by me. Oh - oh stand by me. Oh madalas, lumalabas. Banyo queen,” segunda naman ni Aeidan. Kapag siguro nalaman ni Aeidan ang ginawa sa kanya ni Jice kapag normal na siya, baka masapok niya si Jice.

“J–Jice halika na!” Sigaw ko sa kanya ngunit nag-wait sign lamang siya sa akin.

“LAST NA BRU! ’YONG PEYBORIT NI SIR!” Sigaw niya pabalik. “Doon sa kanyang kama, kami ay nahiga. Ako ay nagulat at ako ay nabigla. Ako’y nanginginig, pawis na pawis, GO SIR AEIDAN!” Pagchi-cheer niya pa.

“TINUTOK KO, PINASOK KO, AND BOY AYON BUNTIS!” Birit ni Aeidan at nakita kong hagalpak ng tawa si Jice bago niya hinatak si Sir pasakay ng sasakyan ng kinaroroonan ko.

“Singerist pala iyan si Sir, Lindzzy,” wika niya habang binabagtas na namin ang ospital.

“At niloko mo pa. Paki bilisan mo, lalabas na ang inaanak mo,” halos nanginginig na wika ko.

JICE

Tawang tawa ako sa shutangena moves ni Sir Aeidan. Walang kupas. May pag-iiba pa siya ng lyrics niya.

Ngayon ay nasa loob ng delivery room si Lindzzy. Naroon ’yong mamita Yna nito ni Sir Aeidan at iyon yata ang magpapa-anak. Ito naman si Sir Aeidan, mukhang naliligayahan sa pakikipag-usap sa halaman. Kapag inulol ko ulit ’to, siguradong bibigay ’to. HAHAHA. Ito na yata ang pinaka fragile stage ni Sir.

“Jice,” napalingon ako at nakita ko si among Aeickel na papalapit sa akin. May kasama siyang batalyon ng mga sundalo. Hindi literal na sundalo, nakapila kasi sa likod niya na akala mo mga boy scout. Muntanga. Pero mga gwapogi.

“Nasa loob na po si Lindzzy, amo.” Sagot ko sa kanya nang makalapit na sila sa akin. “Sino po ’yang nasa likod n’yo?” Usisa ko.

“Anak ni Lola Cassandra. The original Freezells,” sagot niya sa akin at napamulagat ang mata ko. Kaya pala ang gwa-gwapogi nila. “But they are insane now.”

Nagulat na lamang ako nang bigla nilang lagpasan si amo habang nakapila pa rin, saka tinungo ang kinaroroonan ni Aeidan. Biglang hinatak no’ng isang Lolo si Aeidan saka inilagay sa pinaka unahan ng pila.

“Aano sila!?” Hindi ko alam kung kanino ko tinatanong ’yon.

“They are at it again. Don’t worry Jice, you’ll be entertain, manood ka nalang,” sagot sa akin ni amo.

Halos lahat ng narito sa ospital ay napahinto at napanganga nang bigla na lamang silang pumila paharap saka……

“O, ano mga darling? Ready na ba kayo?

O, sige, simulan na natin, ha? Okay, 5

6, 7, 8! Appear tayo, sumakit ang ulo ko, sumakit ang bewang ko. Sexbomb, Sexbomb, Sexbomb. Appear tayo, sumakit ang dibdib ko, sumakit ang tuhod ko

Sexbomb, Sexbomb, Sexbomb,“ pagkanta no’ng lider nila habang sila naman ay sumasayaw.

“That’s Aeidan’s Lolo Lexir. My dad,” pakilala ni amo doon sa parang lider. Gusto kong bumunghalit ng tawa. Ang galing nila sa choreography. SABAY-SABAY SHUTANGENA.

Halos ma-shookt ang kaluluwa ko nang bigla na lamang pumwesto sa pinakaharap si Sir Aeidan saka ba naman….

“Spageting pababa, pababa nang pababa

Spageting pataas, pataas nang pataas. Spageting pababa, pababa nang pababa. Spageting pataas, spageting pababa at pataas.“

“WOOOHH! SHUTANGENA ANG LAMBOT MO SIR!” Sigaw ko ngunit wala siyang pakialam. Saan ka nakakita ng sumasayaw at gumigiling pababa at pataas pero ang mukha poker face? WALA. SI SIR AEIDAN LANG. HAHAHAHA.

“Ang mga inggratong ito, nagsimula nanaman,” napalingon ako sa pinanggalingan nang tinig na iyon at nakita ko si Madam Cassandra na may dalang….. shot gun.

Halos mapagot ang hininga ko nang magsimula siyang lumakad papalapit sa mga sumasayaw ng sayaw nang sexbomb na animo hindi pa siya ganoon katanda habang bitbit ang shot gun niya na nakatutok na sa mga ito.

“Hala ka. Papatayin na ba niya sila, amo?”

“Patatahimikin lang. Only Cassandra Freezell can do that,” sagot muli sa akin ni amo.

“HINDI BA KAYO TITIGIL!? PASASABUGIN KO NA LANG ANG MGA ULO N’YO!” Sigaw ni Madam sa kanila at sa pagkamangha ko ay bigla silang pumorma ng isang bilog na animo nagpupulong sa gagawin na para bang sa basketball.

Tila lahat ng narito sa ospital ay naghihintay ng gagawin nila, kaya nagkagulatan kami nang humarap silang muli kay Madam nang nakangisi na saka nagsimulang maghead bang.

“SINONG SAWA!?” Sigaw noong Lolo Lexir.

“VALENTINA!” Sagot naman ng lahat.

“SINONG GALIT!?” Sigaw naman ni Sir Aeidan.

“MAMA!” Sagot naman no’ng apat na Lolo.

“SUMIGAW NGAYON GABI!”

“DARNA!” Sabay sabay nilang sagot sa sinabi ni Sir Aeidan. Alala ko kuntento na sila sa pagkanta nila ng kanta ni Bamboo pero bigla nilang pinalibutan si Madam at umikot-ikot sa kanya habang naghe-head bang.

“Sinong sawa!? Sinong galit!? Si Lola, laging galit! Halleluuuu, Hallelujah!” Saka sila biglang lumuhod at nag-style na sumasamba kay Madam. ASTIG NILA SHUTANGENA. HAHAHAHA.

“MGA SIRA NA TALAGA ANG ULO N’YO—”

“Lavria, lalabas na ang apo mo,” biglang sumilip iyong si Mamita Yna at nagulat na lamang ako.

Blaaaaaag!

Ang lakas ng kalabog na iyon at pagtingin ko sa kanilang lahat at wala na silang malay sa sahig… maliban kay Sir Aeidan na animo survivor. Nanatili siyang nakatayo saka….

“Chutchurutchutchu dora. Chutchurutchutchu dora. Chutchurutchutchu dora. Chutchurutchutchu dora. Dora, dora, dora the expolorer! C’mon vàmonos , everybody let’s go! C’mon let’s get do it. I know that we can do it!”

DAPAK!? Patungo siya sa pintuan ng delivery room pero mukhang inilock iyon kaya’t hindi siya makapasok sa loob.

Halos awatin ko siya nang makita kong nagsimula na siyang iuntog ang ulo niya sa pintuan ng delivery room ngunit nagbago ang isip ko nang bigla na lamang siyang mag-rap!

“Who lives in a pineapple under the sea? SpongeBob SquarePants! Absorbent and yellow and porous is he! SpongeBob SquarePants! If nautical nonsense be something you wish. SpongeBob SquarePants! Then drop on the deck and flop like a fish! SpongeBob Squarepants—”

Tuwang tuwa ako sa pagra-rap niya ng spongebob song pero bigla na lang siyang hinimatay no’ng pumailanlang ang iyak ng isang sanggol mula sa delivery room. Hanep na pamilya sila. NAKAKA SHOOKTENING!

NAGLALAKAD kami sa pasilyo patungo sa office ni tita— mommy Aeickel kasama namin ang makulit na paslit na bigla na lamang tumakbo.

“ Azayn Zylx Sebastian– Ricafort! “ Sigaw ni Aeidan sa anak namin. Pinili kong panatilihin na gamitin ang apelyidong iniwan sa akin nang mga namayapa kong kinikilalang magulang dahil na rin sa pasasalamat ko sa pagpapalaki nila sa akin.

(Pronunciation: Azeyn Zaylex)

“Isang taon palang ’yang anak n’yo, pero halata mo na agad na kasing tigas ng ulo at kulit ng ama,” napalingon ako kay Aeiryn na siya palang nagsalita.

“Aeiryn, can you take care of Zayn for three days—”

“What the fuck, Aeidan!? Three days!?”

“Pasensya na Aeiryn. Nag-book kasi si Aeidan sa Siargao City. Hindi ko rin alam,” nakayukong wika ko.

“Fine, fine. Lumayas na kayo, bago ko pa kayo pigilan,” wika ni Aeiryn sa amin at sa gulat ko ay mabilis niya akong hinatak paalis ng lugar na iyon.

“Sa wakas, masosolo na rin kita muli.”

[WARNING! R-18]

He pinned me in the wall while he’s holding my hands above my head. He started kissing me harshly and aggressively.

“A–Aeidan…. baka may biglang pumasok,” I told him in between his rough kisses. We are at the rooftop of the hotel he rented for us.

He didn’t mind whatever I said, instead he tore my silky dress, and immediately pulled down my brassiere. He’s so wild as if he hasn’t eaten for days.

“I’m fucking craving for you, wife. Naiinggit ako at nagseselos kay Zayn. He could suck and sip these nipples everytime you offer him,” he said as he started playing with my right nipple with his index finger and thumb.

“Ahhh…. Aeidan,” I moaned when I felt him bit my left nipple then aggressively sucked it.

“I love the taste of your milk, Lindzzy,” I feel like blushing for what he said. Mayroon pa rin kasing gatas na lumalabas sa akin dahil hindi pa umaawat si Zayn.

“Aeidan….” I could only moan his name. Nanghihina ako at tila nais bumigay ng tuhod ko. Nakatayo kami at kung hindi niya hawak ang mga kamay ko sa kaliwang kamay niya sa itaas ng ulo ko ay baka bumigay na ’ko. He’s sending me so much pleasure and shiver.

“I want to fuck you ’til dawn. I want to be inside you until forever, Lindzzy,” he said as he let go of my hands and aggressive pulled my lower garment— no, he didn’t pull it, it was torn apart.

Inilagay ko ang mga kamay kong pinakawalan niya sa buhok niya dahil nagsimula na siyang ibaba ang mga labi niya patungo sa kung saan man ito nakadestinasyon.

“Aeidan!” I exclaimed when I unknowingly felt him smacked a kiss in my womanhood.

“Damn, Lindzzy. I missed the stickyness. I missed the smell. I missed the sweetness. I missed the pleasure and ecastacy,” he then lifted my left leg and placed it in his shoulder. He’s now kneeling in front of my womanhood, as if praising it with his lustful eyes.

“A–Aeidan….” I’m not hypocrite. I’m getting hornier by the way he stares at my wet being. He’s as if imagining how will he pleasure and penetrate it with the way he wanted.

Napasabunot ako sa kanya kasabay ng pag-arko ng katawan ko nang bigla na lamang niyang isubsob ang ulo niya sa maselang parte na iyon. Ramdam ko ang sarap, ang nakakadeliryong pakiramdam, ang tigas ng dila niya na ngayon ay unti-unting pumapasok sa akin, at ang pagguhit ng kiliti sa kaibuturan ko.

“I–I want your cock inside me, Aeidan.”

Ayoko… ayokong labasan sa bibig niya. I want to reach my oragasm along with his.

I saw him looked at me and I think he immediately understoond what I was longing for.

He pulled his body up and removed all his clothes.

I was totally lost for words when he lifted me…. binuhat niya ako at ako naman ay ipinalupot ang mga binti ko sa bewang niya.

“FUCK!” Ungol niya nang bigla ko na lamang itulak ang sarili ko sa pag-aari niya na ipinupwesto pa lamang sana niya. “You’re getting naughtier,” he said as he smirked.

“You taught me how,” I replied.

I then started pumping in and out of him while he’s guiding my buttocks. Nakakabaliw ang bawat pagpasok at paglabas niya sa akin.

“I missed you…” Ungol niya sa akin.

“I missed you too….” Ungol ko pabalik sa kanya.

Bumilis nang bumilis ang bawat ulos niya at ilang saglit lamang ay naramdaman ko na ang mainit na likido na pumuno sa loob ng pagkababae ko.

“I love you, Mrs. Lindzzy Sebastian– Ricafort. I will love you until forever.”

“I love you, Mr. Aeidan Lex Freezell– Ricadort. I will always love you, my secretive professor,” I replied then planted a kiss in his lips.

“No more secrets?” He asked while smiling.

“No more secrets.”

Mahal na mahal ko siya. Mahal na mahal mo ang lalaking bumago ng lahat-lahat sa akin… ang lalaking nagbigay ng kulay sa mundo ko… ang lalaking nagbago ng mga paniniwala ko… at ang lalaking nagbigay sa akin ng pamilyang ipinagdarasal ko.

We started in the wrong path, but we are now ending it in the right way together with our biggest blessing, our Azayn Zylx. The Secretive Professor I once had is now signing off as being secretive… and I am loving it.

Thank you for hearing our story. Thank you for sticking with is through our ups and downs. The Secretive Professor and The Masochist Student is now signing off.

–

~ The End

THANK YOU FOR ALL THE LOVE, FREEZIES. THANK YOU FOR STAYING WITH ME UNTIL HERE. ’TIL THE NEXT INSTALLMENT. MAHAL NA MAHAL KO KAYO. ❤

Next Series: Freezell Series #8

‘THE DISTRESSED RACER’

Aeidan and Lindzzy now signing off.

JICE ISAIAH SAAVEDRA

Hi, Hello, Mi Havres/New Readers!

At dahil napapagod na akong sumagot sa comment section sa tanong ninyo kung may story po ang ating mahal na manok, a.k.a JICE ISAIAH SAAVEDRA, gusto ko pong malaman ninyo na mayroon po at matagal na panahon na pong COMPLETED iyon.

Title: The Distressed Racer (Freezell #8)

Status: Completed

Ending/Spoiler: Happy Ending/End game

Sana po matigil na ang comments about kung may story ba si Jice. Alam kong mahal na mahal ninyo ang pasmadong bibig niya kaya iyan at manawa kayo sa istorya niya. HAHAHAHAHAHAHAHA!

- Mayora

Ps. Follow me on Tiktok: @mayoraaaaa_ Follow me on Twitter: @Mayora_WP Add me on Facebook: Mayora WP Follow me on Instagram: @jelalaymndz

Share this story: