Prologue

T UMUNOG ang telepono sa front desk ng hotel-resort. Akmang dadamputin ng front clerk ang telepono nang lumapit si Zandro.

“Ako na…,” wika nito at muling bumalik sa kausap na guest ang empleyado. “Kristine hotel and

resort, good evening…“

“hello… this is Jewel Fortalejo, sino ito?”

“Jewel, si Zandro ito,” nakangiting sagot ng lalaki.

“Where are you?”

“Nasa ere. hey, may bago na bang telephone

operator ngayon ang K-hotel?“ natatawang sagot ng

dalaga.

Natawa si Zandro. “May palagay akong hanggang

dito na lang ang papel ko. Iyong hindi ba naman ako

pamanahan ng Papa, eh, di, operator na lang…“ ganting

biro nito pero seryoso ang ibinabadya ng mga mata.

“Nasaan nga pala si Bernard?”

“Nasa bagong bahay nina Nathaniel at Jasmin.

Ngayong araw kasi na ito lumipat ang mag-asawa. They started moving things this afternoon. how’s Emerald?“ “Oh, Zandro, she delivered her baby this morning!

At tulad ng nasa ultrasound, it’s a twin. A boy and a girl…“

“And I am happy for her….”

“And don’t tell anyone yet, my dearest handsome

uncle,“ mabilis na pahabol ng dalaga. “Kanina ko pa

inaawat ang Tiya Julia at si Marco na tumawag riyan. I

wanted to be the one to bring the good news…“

“Of course. Saan ka tutuloy?”

“Sa villa muna. I’ll have to change at sosorpresahin

ko na lang ang mga iyon…“ Pagkatapos ng pag-uusap ay

ini-off na ng dalaga ang CP. Tiningnan ang relo sa braso,

malapit na ang alas-otso ng gabi. Marahil ay matatagalan

pa si Bernard sa bagong bahay nina Nathaniel. Tiyak na

doon na rin ito naghapunan. In fifteen minutes ay nasa

villa na siya. Makakahabol pa siya roon.

SA BAhAy ng mga Cervantes ay kasalukuyang nasa malaking sala ang mag-anak.

“This is a big house, Nathaniel.” Si Josef. “At mahusay ang arkitekto mo. Neo-classic. Pinaghalo mo ang Spanish at modern architecture…”

“hindi ako ang may ideya nito, Papa, kundi ang kaibigan kong si Gabriel,” sagot ni Nat na tinanggap ang ibinigay na kopita ng alak mula kay Jasmin pero

ang mga mata ay nakatuon kay Bernard na palakad- lakad sa may di-kalayuan. “Sa Villa Kristine ako lumaki at ipinanganak at hindi ko gustong alisin sa paningin ko ang mga bagay na nakasanayan ko and at the same time to enjoy the comfort na dala ng mga modernong kaayusan. Gabriel suggested neo-classic.”

Si Jasmin ay nagtuloy kay Bernard at inabot din dito ang isa pang kopita. Wala sa loob na tinanggap iyon ng binata.

“What’s the matter with you, Bernard?” tanong ni Nathaniel na dinala sa bibig ang kristal at bahagyang sumimsim. “Kanina ka pa hindi mapalagay…”

Nanukso si Jasmin. “Para dalawang araw pa lang kayong hindi nagkikita ni Jewel ganyan ka na. Bukas nasa Maynila ka na rin naman para asikasuhin ang kompanya…”

Nagkibit ng mga balikat ang binata. “Gusto ko nang umuwi muna, Nat, Jas…” wika nito na inilapag sa ibabaw ng piano ang kopita. “Para akong wala sa sarili. hindi ko maintindihan…”

“Why not play chess with me, hijo…” suhestiyon ni Josef.

“Naku hindi na, Josef. Nakahain na ang hapunan. Pagod at gutom lang marahil si Bernard,” ani Margarita na lumabas mula sa dining room.

“

V

amos a comer…“

“I’m sorry. I don’t want to spoil this dinner sa unang pagkakataon dito sa bahay mo, Nat, pero gusto kong

umuwi.“ Pagkasabi niyon ay lumakad ito patungo sa pinto sa pagtataka ng apat.

Si Nathaniel ay nagsasalubong ang mga kilay na sinundan ng tanaw ang binata.

“I’m bothered. Gusto ko siyang sundan…”

“C’mon, darling. Baka may problema iyong tao at

gustong mapag-isa muna. Talk to him tomorrow about

it…“

1

******Pasensya na kayo guys, nag-iiba kasi ang format ng texts at fonts sa tuwing kina copy+paste ko dito sa wattpad. Kaya nag iiba yung spacing ng paragraphs. Pasensya na talaga kayo, aayusin ko na lang after ko maipost lahat ng chapters. Kunting tiis lng. Thanks ulit sa patuloy na pagsuporta. <3 *************

SA LANDING pad sa Villa ay niyaya ni Jewel si Mitch. “hindi mo ba gustong sumama sa bahay ni Nat at

Jas, Mitch?“

“Some other time, love. May appointment ako sa

Maynila ng alas-nueve y media,“ sinulyapan ang relo

sa braso. “Alam mo na, binata,” natatawang wika nito

kasabay ng paglalagay muli ng headset. Nagkibit ng mga

balikat si Jewel at bumaba ng chopper at patakbong

lumayo. Pinanood muna niya ang unti-unting pagtaas

ng higanteng tutubi bago mabilis na lumakad patungo

sa villa.

Nasa portico na siya nang hindi sinasadyang madako

ang pansin niya sa kanang bahagi ng villa. Tila may

nahagip ang mga mata niya na parang kinawayan siya.

Nagsalubong ang mga kilay ng dalaga at nagkibit ng

balikat. Sino ba naman ang kakaway sa kanya roon, eh,

napakadilim sa bahaging iyon. Kung katulong ay hindi

gagawin iyon.

Kinuha niya ang sariling susi mula sa bag at ipinasok sa susian ng malaking pinto nang bumukas iyon. hindi naka-lock. Nalimutan ng mga katulong na i-lock ang pinto. hinugot niyang muli ang susi at akmang papasok nang tila may naulinigan siya.

N

o entres, Jewel, hija… huwag kang pumasok…

Napahinto sa paghakbang ang dalaga. “May tumatawag ba sa akin?” Nilingon niya ang pinanggalingan. Pulos kadiliman ang nakita niya. Ang tanging liwanag ay ang malamlam na ilaw sa portico. huminga siya nang malalim. “Something’s wrong with my imagination today. Siguro ay excited lang talaga akong ibalita sa mga tao rito ang kambal ni Emerald,” nangingiti niyang sinabi at tuloy-tuloy sa loob at muling isinara ang pinto.

Tuloy-tuloy ang dalaga sa malaking hagdan. Sinulyapan ang grandfather’s clock bago pumanhik. Alas- otso y media ng gabi. Maaga pa naman pero bakit tila yata nasa kani-kanilang quarters na ang mga katulong? O, baka naman tumulong sa paglilipat ang mga ito?

Nasa itaas na siya nang mapunang bukas ang ilaw sa silid ni don leon Fortalejo. Nagtatakang humakbang patungo roon ang dalaga. Walang sinumang makapapasok sa silid dahil naka-lock iyon. Bukod tanging si Bernard ang may susi ng silid.

Narito ba si Bernard? Umiling ang dalaga. Kung narito si Bernard ay tiyak na lumabas na iyon sa ingay pa lang ng chopper kanina.

Binilisan niya ang lakad sa mahabang pasilyo. Bahagya lang gumawa ng ingay ang rubber shoes niya. Itinulak niya pabukas ang pintong bahagyang nakaawang. Nanlaki ang mga mata niya sa nabungaran.

“Ikaw!”

“Ako nga. hindi ako nainip sa paghihintay sa iyo.”

“Ano ang ginagawa mo rito? Sa silid ng lolo?

Paano kang nakapasok?“ sunod-sunod niyang tanong.

Nagagalit siya. Walang karapatan ang kahit na sino na

pumasok sa silid ni leon Fortalejo maliban sa immediate

members of the family. At iyon ay tangi lamang kung

pinahihintulutan ni Bernard.

Inilahad ng lalaki ang dalawang kamay at nagkibit

ng mga balikat. “Marami kang tanong. Pero sasagutin

ko. hindi mahirap na buksan ang silid na ito. luma

na ang lock, sinauna. dito kita gustong hintayin dahil

hindi ko alam kung alin sa mga silid dito ang silid mo.“

“Paano mong nalamang darating ako ngayon?”

Nagpupuyos pa rin ang dibdib niya. The nerve of this

man! Prenteng nakasandal sa poste ng four-poster bed

na para bang ito ang nagmamay-ari ng Villa Kristine.

“hindi ba tumawag ka?” Nakakalokong ngumisi

ang lalaki.

“Oh!” Napapikit siya. Pagkatapos ay nanlilisik ang

mga matang muling ibinalik ang tingin sa lalaki. “Ano

ang gusto mo? Sabihin mo at nagmamadali ako. ’Pag

nalaman ni Bernard na pumasok ka sa silid ng lolo ay

tinitiyak ko sa iyong hindi niya magugustuhan iyon.“ “Ikaw ang gusto ko, Jewel,” walang anumang wika

nito. “Una pa lang kitang makita’y gusto na kita…” May panganib na ibinabadya ang mga mata nitong nakatitig sa dalaga. Kinabahan si Jewel.

“Kasintahan ako ni Bernard at…”

lalong lumapad ang ngisi ng lalaki na inagapan ang

sinasabi niya. “Bakit ba mukhang na kay Bernard na lang

yata ang lahat? Isang magandang kasintahan… at ang

kalahati ng kayamanan ni leon Fortalejo at ang villa na

ito. hindi ba dapat na kabahagi sa kayamanang ito…“

“legal na kinilala ni Senior leon si Bernard bilang

anak,“ pagtatanggol niya. “legal na ipinamana ni Senior

leon kay Bernard ang kayamanang sinasabi mo!“ agap

niya. “At kung gusto ninyong kuwestiyunin ang tungkol

roon bakit hindi si Marco ang kausapin ninyo?“

Napalis ang ngiti sa mukha ng lalaki. Tumiim ito. “Si

Marco? Mapapaikot niya ang batas at ang testamento.

he is a shrewd lawyer at higit sa lahat, pamangkin niya

si Bernard.“

“Kung ganoon ay lalong hindi mo dapat na

ipakipag-usap sa akin ito,“ aniya na sinabayan ng talikod

upang lumabas subalit hindi pa siya nakakadalawang

hakbang ay nahawakan na siya ng lalaki sa braso.

“Saan ka pupunta sa akala mo?!”

“Bitiwan mo ako, ano ba!” hiyaw ng dalaga na tuluyan

nang kinabahan. Pilit binabawi ang braso mula rito.

“I told you I want you, Jewel. At magiging akin ka sa oras na ito!” Mapanganib na ngumisi ang lalaki at marahas siyang niyakap.

“Papatayin ka ni Bernard sa ginagawa mong ito!” “Kung malalaman niya. Sasabihin mo ba? Gusto mo

bang makapatay ang kasintahan mo?“ patuyang wika ng lalaki na yumuko at mariin siyang hinagkan. Bahagyang naibaling ng dalaga ang mukha at halos dumapo na sa mga labi niya ang mga labi nito.

Napatili siya. Malakas upang magising ang mga katulong.

“Walang makaririnig sa iyo. dalawang katulong lang ang naiwan sa villa at tiniyak kong tulog sila at hindi magigising sa anumang ingay,” mapanganib nitong sinabi at muling ipinagpatuloy ang ginagawa. Pinagyayakap at pinaghahalikan ang dalaga. Nagpumiglas at nanlaban ang dalaga. hindi sinasadyang may nahagip ang kamay niya sa katawan nito sa panlalaban niya. hindi niya iyon binitiwan.

Itinaas ni Jewel ang kanang binti at tinuhod ito. At dahil nakayakap ang lalaki nang mahigpit sa kanya ay hindi gaanong mapuwersa ang ginawa niya. Ganoon pa man ay lumuwag ang hawak nito at nakawala siya.

hindi niya natakbo ang pinto dahil naunahan siya nito roon. Umatras ang dalaga palabas ng veranda. Nahinto siya sa balustre.

“hanggang diyan ka na lang, Jewel,” wika ng

lalaki na nagtatagis ang mga bagang. “Wala ka nang tatakbuhan pa…”

Kitang-kita niya ang panganib sa mga mata nito. Alam niyang hindi nagbibiro ang lalaki. Nilingon niya ang likod. Matarik at adobe ang babagsakan niya. humarap siya. Mukha ng demonyo ang naroon. Alin ang pipiliin niya?

Itinaas niya ang mukha. “May matatakbuhan ako sa kahayupan mo!” Pagkasabi niyo’y itinaas niya ang binti pakabila sa balustre. Nanlaki ang mga mata ng lalaki.

“don’t be a fool, Jewel! you’ll die!”

“Nanaisin ko pa kaysa mapunta sa mga kamay mo!”

Mabilis siyang tinakbo ng lalaki subalit huli na.

Pumunit sa kadilimang iyon ang isang malakas na

sigaw. Nabulabog ang mga panggabing hayop. lumakas

ang ihip ng malamig na hangin. hinahampas niyon ang

mga palapa ng mga puno ng niyog. Ganoon din ang mga

dahon ng kung ano-anong matatandang puno sa paligid.

May isang nakakapanindig-balahibong daing ang

tila sumanib sa malakas na hangin. Na kung narinig

man ng lalaki ay walang nakatitiyak.

SA ISANG bahagi ng Maynila sa mga sandaling iyon.

Pumara ang taxi sa harap ng isang mansiyon.

“hintayin ninyo ako, mamang driver,” ani diana rito.

Wala siyang pera sa clutch bag niya dahil hindi

naman niya kinailangan kanina iyon nang sunduin

siya ni Kenneth, ang boyfriend niya, upang dumalo sa isang party.

Subalit nagkagalit sila nang hindi naman sa party siya dinala ng binata kundi sa bachelor’s pad nito. Nagpupuyos ang dibdib niya habang naiisip ang balak nito.

“Umalis na tayo dito, Kenneth. Mahuhuli tayo sa party ni Chona,” na ang tinutukoy ay isang socialite ding kaibigan.

“C’mon, diana, mas gugustuhin mo pa ba ang party kaysa sa pribadong lugar na ito kung saan makakapagsarilinan tayo,” nakangising wika ni Kenneth. hinawakan siya sa magkabilang balikat at ginawaran ng halik sa mga labi. Umiwas siya. Itinulak nang banayad ang boyfriend.

“Please, Ken. Wala sa usapan natin ito…”

“hindi ka naman makuha sa magandang usapan, ’di

ba, diana. dalawang buwan na tayong magkasintahan

pero napaka-old-fashioned mo pa rin. Nasusugatan mo

na ang ego ko,“ seryosong wika nito at mahigpit siyang

niyakap. “you will be mine today, diana. At pagkatapos

ng gabing ito’y papayag ka na sigurong pakasal sa akin.“

Idinako nito ang isang kamay sa likod niya at ibinaba

ang zipper ng bareback niyang gown.

Nararamdaman ng dalagang hindi nagbibiro si

Kenneth. Mabilis niyang itinulak ito at isang sampal ang

ipinadako sa mukha ng kasintahan sa pagkabigla nito.

dinampot ang clutch bag sa may center table.

“Good-bye, Kenneth!”

“you sonofa…!” hiyaw ng binata subalit nakalabas

na ang dalaga at mabilis na tumakbo patungo sa kalye.

Si Kenneth ay patakbong sinundan siya subalit

nakapara na si diana ng taxi. Pumasok ang lalaki sa

kotse nang maalalang nasa loob ang susi. Nagmumurang

sinuntok nito ang manibela.

“ Well, I’m sorr y, Charlie, mailap talaga ang

pamangkin mo!“ bulong nito. Susundan nito si diana

pero magpapalipas lang ito ng ilang minuto. Alam

nitong sa mansiyon ng mga dela Cuesta tutuloy ang

dalaga.

Nagmamadaling binuksan ni diana ang malaking

pinto ng mansiyon na nakabukas. Kung nagtaka man

siya’y hindi na niya binigyan ng pansin. Kukuha siya

ng pera dahil naghihintay ang taxi. Tinakbo niya ang

malaking hagdan papanhik sa silid niya.

Nasa bungad na siya nang mapunang bukas ang

silid ni don luis dela Cuesta, ang lolo niya. At may

naririnig siyang nag-uusap. Nagagalit si don luis. Sino

ang kagalit nito?

Mabilis siyang lumakad patungo roon. Nag-echo sa

kabahayan ang tunog ng high heels niya. Kasabay niyon

ay ang pagkarinig niya ng isang putok ng baril.

Napahinto sa paghakbang ang dalaga. Nanlaki ang

mga mata. Ano ang nangyari?

“Kaladkarin na iyan!” narinig niyang nag-uutos ito.

Tinig ni Charlie ang narinig niyang iyon. At ilang sandali pa’y lumabas ito ng silid habang ang mga mata’y nakatuon sa katawang hinihila ng dalawang taong nakatakip ng itim ang mga mukha.

Itinuon ng nabiglang si diana ang paningin sa kinakaladkad ng mga ito. Ang lolo niya!

“l-lolo…” halos hindi lumabas sa bibig ng dalaga iyon subalit nakaabot sa pandinig ni Charlie at nakita siya.

“diana!” bulalas ng lalaki. Sindak na napaatras nang marahan si diana.

“Sunggaban siya!” utos ni Charlie sa dalawang lalaki. Binitiwan ng mga ito ang duguang si don luis. hindi malaman ng dalaga ang gagawin. Pinatay ni

Charlie ang lolo niya! Sindak at tila manhid ang buong pagkatao niya. Pero nakadama siya ng panganib. Mabilis na umatras at tumakbo pababa ng hagdan habang naririnig niya ang sigaw ni Charlie.

“huwag ninyong hayaang makalayo!”

May pagitan sa kanya at sa mga humahabol. Sa

labas ay kinabig niya ang gate at mabilis na sumakay

pabalik ng taxi.

“Ilayo ninyo ako ngayon din dito, mamang driver!

Bilisan ninyo!“ Ang driver na nataranta rin ay hindi

malaman ang gagawin. Ini-start nito ang makina

at hustong lumabas ng gate ang dalawang lalaking

nakamaskara pa’y tumakbo ang sasakyan.

“Bilisan ninyo. hahabol ang mga iyon!” lumilingon pa siya. Sa subdivisiong iyon ng mga may sinasabi sa buhay ay mabuti kung may lumabas na kapitbahay. At gabi na. Isa pa, malaki ang mansiyon at aircon ang silid ng matanda. hindi marahil narinig ang putok ng baril sa labas.

hindi pa sila nakakalayo ay nakita niya ang kotse ni Kenneth na paparating. Napasandal siya nang madiin sa sandalan. Magkaibigan si Kenneth at Charlie. Si Charlie ang nagpilit na sagutin niya si Kenneth. Nilingon niya ang pinanggalingan at natanaw niya ang paglabas ni Charlie na mabilis na sumakay sa kotse ni Kenneth.

Nag-panic ang dalaga. Kilala niya si Charlie. Marahas at makapangyarihan. Kung anuman ang ginawa nito’y kayang-kaya nitong malusutan. Marami itong kilalang malalaking tao sa lipunan. Muli niyang hinarap ang driver ng taxi.

“Iligaw ninyo ang humahabol sa atin sa abot ng inyong makakaya, mamang driver,” aniya rito sa gumagaralgal na tinig. hinubad mula sa braso ang mamahaling relo. “Wala akong pera pero ang halaga ng relo na iyan ay kita n’yo na sa isang buwan. Sa inyo na ito kung mailalayo ninyo ako…” Inilahad niya sa kamay ang mamahaling relo. Sukat doon ay bumilis ang takbo ng taxi.

“Sinungaling ako kung hindi ko kayo maililigaw sa kanila, Miss,” pagmamayabang ng driver na bahagyang

nagmenor nang maparaan sa entrance ng subdivision. Pagkatapos ay tila car racer na binilisan ang takbo. Gabi na at hindi ma-traffic kaya madaling nakalayo ang taxi at lumiko sa bawat kantong makita at nagpasikot-sikot kung saan.

Nilingon ng dalaga ang pinanggalingan na kahit siya ay hindi matiyak kung nasaan na sila. Nakahinga siya nang maluwag. Sumandal at ipinikit ang mga mata. May luhang tumulo mula roon. Saan siya pupunta ngayon? Wala siyang pera pero may mga bank cards siya. At kailangan niyang magtungo sa alinmang ATM sa gabi ring iyon dahil kung aabutin pa ng umaga tiyak na maipapa-hold lahat ni Charlie ang mga bank accounts niya.

At hindi siya maaaring magtuloy sa kahit na sinong kaibigan dahil kilala lahat ni Charlie ang mga iyon.

Saan siya pupunta?

2

S A PRIBAdONG silid ni Bernard sa Kristine Cement ay naroon ito at nakatayo sa may tapat ng bintana. Nakatanaw sa kawalan. Ni hindi nito namalayan ang pagpasok ng mag-asawang Marco

at Emerald.

“Gusto ka naming makausap…” Si Marco.

“ Tungkol saan?“ sagot niya na hindi

lumilingon. Walang buhay ang tinig.

Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Marco

na sinulyapan ang asawa. Si Emerald ay naupo sa sofa.

“Totoong nanatili ka sa kompanya, Bernard. Pero

para kang buhay na patay…“ Si Marco uli.

Nagtagis ang mga bagang na humarap ang binata.

“At ano ang gusto mong gawin ko, Marco? Magsaya?”

buong kapaitang sinabi nito.

Si Emerald ang sumagot. May namumuong luha

sa mga mata. “Naiintindihan ka namin, Bernard. We’re

hurting, too. Terribly. Gusto kong ipaalala sa iyong kapatid ko si Jewel. We grew up together. Magkasama kami sa lahat ng sandali. In laughter and in tears. But we have to let go, Bernard. Wala na siya at hindi na babalik kailanman…“ Tuluyan nang bumagsak ang mga luhang pinipigil ni Emerald.

hindi sumagot ang binata. Muling itinuon ang mga mata sa labas ng bintana. Sa malaking compound ng Kristine Cement na kinakikitaan ng mga delivery trucks. Ng mga wooden pallets at mga forklifts.

Nasasaktan siya. hindi pa siya maka-recover sa pagkamatay ni Jewel. Anim na buwan pa lang ang lumipas mula noong datnan niya itong nakahandusay sa baldosa. duguan ang ulong bumagsak sa malalaking adobe.

She was still alive when he found her. Iniabot nito sa kanya ang nasa kamay. Whispered ‘I love you,’ and breathed her last, sa mga bisig niya. Kasabay ng pagtulo ng mga luha ay muling pumunit sa karimlan ang malakas niyang sigaw.

he was shocked. hindi niya alam kung ano ang nangyari. Kung bakit naroon si Jewel gayong ang alam niya’y nasa Maynila ito. And he would have wanted to die with her sa mga sandaling iyon.

hanggang ngayon ay patuloy ang imbestigasyon. Wala kahit na kaunting lead sa mga pangyayari. Ang mga

katulong ay inabutang pare-parehong tulog sa kanilang quarters noong gabing iyon. Walang masabi.

Jewel wasn’t raped. Walang nawala sa silid ni leon Fortalejo. Walang maaaring pag-isipan kung sino ang nagnanais na pumatay rito dahil wala itong kagalit.

Naging suspect si Mitchell dahil ito ang huling kasama ni Jewel. Maliban pa sa alam ng lahat na hanggang sa mga sandaling iyon ay may pag-ibig si Mitch sa dalaga. Subalit pinatunayan ng records ng mga security guard kung anong oras umalis at nakabalik ang binata. Travel time was computed. Bumalik sa Kristine Cement si Mitchell very much ahead of time. Imposibleng may kinalaman ito sa pagkamatay ni Jewel.

And things had never been the same again sa buhay ng mga taong nagmamahal kay Jewel. higit si Bernard. “At hindi ko siya dapat pinayagang umuwi…” patuloy ni Emerald na tuluyang nabasag ang tinig. “I should have been firmed nang sabihin kong tawagan ka na lang o si Nathaniel…” Nilapitan ni Marco ang asawa at dinala sa dibdib. Noong mga panahong iyon ay hindi nito malaman kung paano ipapaalam kay Emerald ang

nangyari. Bagong panganak lang ito. 

And as expected, nabinat si Emerald. Pagkatapos ng

libing ay muling ibinalik sa ospital dahil nag-breakdown.

Ang nanatiling matatag sa mga panahong iyon ay si

Marco dahil kinakailangan. Si Anna na umuwi mula

Amerika ay kailangan pang bigyan ng pangkalmante. She was hysterical. Nathaniel and Bernard was totally devastated.

Nathaniel blamed himself kung bakit sa araw pang iyon napiling maglipat sa bagong bahay. Si Mitchell ay sinisi rin ang sarili kung bakit hindi pinagbigyan ang anyaya ng dalagang sumama sa bagong bahay ni Nathaniel at Jasmin.

“hush, darling…” bulong ni Marco sa asawa. “you will make yourself sick again…”

Maliban sa mga hikbi ni Emerald ay isang mahabang katahimikan ang pumagitan. Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Bernard at naupo sa swivel chair na dating kay don leon Fortalejo. Ang tanging dahilan kung bakit nakatayo pa rin ito ay dahil sa pagiging isang Fortalejo. dahil sa mga obligasyong nasa balikat nito bilang isang pinuno ng kompanya na nag-e-empleyo ng di-mabilang na mga tao. hindi lang ang kompanya ang minana niya mula kay leon kundi pati ang obligasyon nito sa mga taong nakapaligid.

Si leon Fortalejo at ang kompanya ay iisa. Ngayon ay kanya iyon. Bernard de Silva Fortalejo. President and Chairman of the Board. Kristine Cement Group of Companies.

hindi niya matatalikuran ang responsibilidad gustuhin man niya. hindi dahil hindi niya gustong

biguin si leon. Kundi nararamdaman niya sa dibdib niyang gusto niyang gawin iyon. Isa siyang Fortalejo. Nang ipamana sa kanya ni leon ang buong kompanya, siya at ito ay naging iisa.

Pinagtagumpayan lahat ni leon Fortalejo ang mga suliranin gaano man kabigat at kalaki. Sa kompanya man, sa personal mang buhay at maging sa mga babaeng napaugnay dito.

de Silva at Fortalejo. Parehong tower of strength. At parehong nanalaytay sa dugo niya iyon.

Isa pa uling buntong-hininga ang pinakawalan ni Bernard bago hinarap si Marco. “Ano iyong sinasabi mong kailangan mo sa akin…”

“Kailangang harapin ang mga problemang dumarating, Bernard. Alam kong alam mo iyan,” sagot ni Marco na pinakawalan ang asawa. “At isa na rito ay ang mama ni Zandro…”

Tumiim ang mukha ng binata. “What about them?” “The usual claim. hinihingi nito ang bahagi ni

Zandro sa kayamanan ni leon Fortalejo…“

“Ano ang sinasabi ni Zandro tungkol doon?”

“Zandro was silent. hindi ko alam kung ano ang

saloobin. I find him dangerous. Ang maingay at vocal

sa pagsasabi ng gusto ay si Clarita at ang bunsong anak

nitong si King.“

“you are the lawyer. Ano sa palagay mo?” bagot na

sagot ni Bernard. Sinulyapan si Emerald na nagpapahid ng mga mata. Muli ay inangkin ang isip at damdamin niya sa sanhi ng mga luhang iyon. Napapikit siya at sinikap na i-concentrate ang isip sa sinasabi ni Marco. “Zandro is older and definitely ay sa kanya mauuwi

ang Villa Kristine kung mapapatunayan iyon ng batas. Pero hindi ang Kristine Corporation dahil legal itong ipinamana sa iyo ni leon.“

“What is our chances?”

“Alam mong walang pera ang Villa Kristine dahil

nasa kompanya ang pera. hindi rin naman maipagbibili

ang anumang bagay sa loob ng villa dahil entail

inheritance nga ito. Iyon ay kung mauuwi kay Zandro

ang villa…“

“Ano ang silbi ng villa sa kanila kung walang pera?”

“Precisely,” sang-ayon ni Marco. “But are you willing

to entrust the villa to these people?“

“No,” mariin at matigas na sagot ni Bernard. “Ibibigay

ko sa kanila ang halagang katumbas ng villa kung…

mapapatunayang may karapatan si Zandro dito…“

“Paano kung hindi pumayag ang mag-anak na

Clarita at King. At maging si Zandro?“

Isang ngiti ang sumilay sa mga labi ni Bernard. Mga

ngiting puno ng pagkasuklam. “Akin at kay Nathaniel

ang lupang nakapaligid sa Villa Kristine, Marco. halos

ang buong Paso de Blas…“

“hindi mo ibig sabihin sa aking…?” Napahugot ng paghinga si Marco. Si Emerald ay napatitig kay Bernard. Napapikit ito. Bernard looked and sounded like leon Fortalejo.

“There will be no right of way!” pagalit na sagot ng binata. “Sa ere sila dumaan kung gusto nila,” malupit nitong sinabi.

“Well, well, well.” Napasandal sa likod ng upuan si Marco kasabay ang pagngisi. “At ang buong akala ko’y matagal nang namayapa si leon Fortalejo…”

“you’re a lawyer, Marco. you should know about this entail inheritance. Isa itong foreign law. Sa palagay mo ba’y angkop ito sa batas natin?”

“lyan ang isa sa mga gusto kong ipakipag-usap sa iyo. Kinonsulta ko na rin si Attorney Serafin tungkol dito,” ani Marco na itinaas ang isang binti sa kabilang silya. “This entail inheritance law ay ipinatupad ng ama ni leon noong kapanahunan nito. At tiniyak sa akin ng kasama ko na mawawalan na ito ng bisa. Ang mananatili ay ang legal na testamento ni leon sa pagpapamana sa kanyang mga ari-arian nang ito ay mamatay. At kahit ikaw, Bernard, maaari mong maipamana ang mga minana mo sa mga taong gusto mong pamanahan. Oh, well, we still have to make some thorough studies on this matter…”

“Ano kung ganoon ang maaaring habulin ng mag-

anak ni Zandro?“ Muli ang pagsingkit ng mga mata ni

Bernard pagkabanggit sa pangalan ng lalaki.

“Anak siya ni leon. At kung mapapatunayang isa

siyang legal na Fortalejo ay may karapatan siya sa mga

minana ninyo ni Margarita. Oh, well, hindi naman ibig

sabihin ay mahahati sa tatlo ang mana. Kung ano lang

iyong nararapat sa kanya na isinasaad ng batas natin.“

“Ang sabi mo’y hindi naman interesado si

Zandro…“

“We’ve met him, ’di ba? hindi niya sinabing

interesado siya sa mana. In fact, matagal na niyang

tinanggihan iyon. Pero si Clarita at ang kapatid ni

Zandro sa ina na si King ay gayon na lamang ang

paghahangad na bahaginan si Zandro. At ano ang

malay natin kung mula kay Zandro ang utos na maging

masigasig ang mag-ina…“

Isang drawer ang binuksan ni Bernard at may

inilabas mula roon. Nakalagay iyon sa isang maliit na

plastic na malinaw.

“Gusto kong tingnan mo ito, Marco. Ikaw rin,

Emerald,“ anang binata na inilapag sa ibabaw ng mesa

ang plastic.

“Ano iyan?” Si Emerald na lumapit sa mesa.

Ibinuhos ni Bernard ang laman ng plastic sa mesa.

“Kuwintas!” magkapanabay na banggit ng mag-

asawa.

“Kaninong kuwintas ito, Bernard?” tanong ni Emerald na dinampot ang alahas at itinaas. Sa palawit ay may nakalagay na ‘Z’ na napapaligiran ng maliliit na chispas.

Nagkalambong ang mga mata ni Bernard. “Ibinigay sa akin ni Jewel bago siya namatay…” he said in a broken voice.

Napahugot ng paghinga ang mag-asawa. Nagkatinginan.

“Bernard, hindi mo ibig ipahiwatig na…” bulalas ni Emerald.

“he has all the motives, Emerald,” sagot ng binata na nagtagis ang mga bagang. “At kung mapatunayan kong siya ang pumatay kay Jewel, pagsisisihan niyang umapak siya ng Paso de Blas. I’ll wipe him off from the surface of the earth!” May banta sa tinig nito.

“Bakit hindi mo ipinakita ito sa mga imbestigador, Bernard?” ani Marco na nagsalubong ang mga kilay. “you were holding an evidence…”

“hindi ko naalala iyan, Marco. In fact, nabitiwan ko iyan noong mga panahong iyon nang buhatin ko si Jewel upang ipasok sa loob ng bahay. hinanap ko iyan nitong nakaraang buwang binabalik-balikan ko sa isip ang mga pangyayari. Ginamitan ko pa ng magnetong instrumento upang madaling makita,” paliwanag ng binata.

mo sa mga imbestigador?“ patuloy ni Marco na sa pagkakataong iyon ay tumigas ang mukha. Number one suspect ngayon si Zandro.

“May kinausap na akong private investigator, Marco. he was a friend from Ateneo. Nakita na niya iyan at mag-iimbestiga siya sa paraang walang makakaalam. Kung sino man ang kriminal, natitiyak kong magiging panatag ito kung malamang kinalimutan na natin ang kaso. darating ang kaibigan kong ito sa Paso de Blas bilang bisita ko isa sa mga araw na ito…” paliwanag ng binata.

“d-do you think that this piece of jewelry belongs to Zandro, Marco, Bernard?” Si Emerald na muli na namang namuo ang mga luha sa mata. “I-itinulak ba niya si Jewel sa veranda?”

Parehong buntong-hininga ang isinagot ng dalawang lalaki. “hindi natin alam ang totoong nangyari, Emerald.” Si Bernard ang nagsalita. “Pero nabuo sa isip kong nanlaban si Jewel dahil nakuha niya ang kuwintas na ito sa kung sino man ang naroon sa villa nang gabing iyon. Alin na lang sa dalawa, pinatay siya or she chose to jump to her death kaysa sa maaaring gawin ng kriminal.” Kitang-kita ni Emerald ang paggalawan ng mga muscles sa mukha ni Bernard. Ang apoy sa mga mata nitong sinisikap ng binatang kontrolin. At

kinabahan si Emerald. Never had she seen him na nagagalit nang ganito.

“K ung anuman ang magiging r esulta ng imbestigasyon, Bernard, sana ay huwag mong ilagay sa mga kamay mo ang batas,” paalala ni Marco.

Isang malakas na tawa ang pinakawalan ng binata. Mapanganib na tawa na hindi naman nagpagalak sa dibdib nito.

“Paso de Blas is mine, Marco. Namin ni Nathaniel,” maigting nitong sinabi. halos marinig na ng mag-asawa ang pagtatagis ng mga bagang nito. “Batas namin ang iiral sa bayang iyon. Kung sino man ang may dapat managot sa pagkamatay ni Jewel ay magbabayad nang mahal!”

“Oh, Bernard…” Napahikbi si Emerald sa intensidad ng sinasabi nito, sa galit nito.

Si Marco ay napatiim-bagang. hindi nito maaawat sina Bernard at Nathaniel sa pagpaparusa sa kung sino man ang kriminal. Ilang patayan na ba ang naganap sa Paso de Blas sa nakalipas na mga taon na hindi na umabot pa sa batas ng bayang iyon? Si leon Fortalejo ang batas sa buong Paso de Blas, ang makapangyarihang lawin.

At narito ngayon ang anak ng lawin. higit na mapanganib. higit na marahas dahil nasugatan. huwag nang idagdag pa si Nathaniel. Pinaghatian ng dalawang

ay hindi magkaaway ang mga ito. At nanganganib ang sinumang nagnanais na kalabanin ang dalawa.

At sa kauna-unahang pagkakataon ay kinabahan si Marco sa pagkakatitig sa pamangkin. Sa buong panahong pagkakilala niya kay Bernard ay tahimik ito. Bernard grew up under his care. At kahit noong araw pa ay nag-iisip na ito kung anong uri ng pagkatao ang nasa likod ng katahimikang iyon.

Ngayon ay alam na nito. Bernard is twice as much as dangerous as Leon Fortalejo was.

3

“

A NO KA ba naman, Zandro?“ Si Clarita sa anak. “hanggang kailan tayo mananatili dito sa apartel? Gusto kong bumalik uli tayo sa Paso de Blas. hindi ko maintindihan kung bakit pagkalibing ng Jewel na iyon ay nagyaya ka nang bumalik tayo dito sa Maynila…”

“Oo nga naman, Zandro,” sang-ayon ni King, sabay buga ng sigarilyo. dalawampu at limang taong gulang. “Gusto ko ang isang buwan na ipinagbakasyon natin doon. Kaya lang sa susunod na babalik tayo ng Paso de Blas ay dapat na sa Villa Kristine na tayo tutuloy at hindi sa hotel. Wow, Zandro, kahit ba mukhang museum ang bahay na iyon ay kayamanang lahat ang mga antique na naroon, ah.”

“At sa iyo dapat ang Villa Kristine, Zandro…” sulsol ni Clarita. “hindi mo kailangang magpatumpik-tumpik.”

“Ipinamana ni leon ang Villa Kristine kay Bernard,

Mama, King,“ napipikang sagot ni Zandro. “At bakit ba naman ang isang lumang Villa ay gusto ninyong maangkin? hindi ba at buhay milyonaryo naman kayo ngayon?”

“dahil ina ako ng dapat ay milyonaryo ngayon kung hindi lang sa katigasan ng ulo mo!” hiyaw ni Clarita. “Alalahanin mong ginamit ako ni leon, Zandro. Pinagsamantalahan.”

Mapait na ngumiti ang lalaki. “Sinabi sa akin ng Papa ang totoong nangyari, Mama, noong una ko itong makausap.” Napabuntong-hininga si Zandro.

Si Clarita ay anak ng isa sa mga katiwala ni leon Fortalejo sa bukid. Ambisyoso ang katiwalang ito at maganda si Clarita. Ipinain ang anak sa pag-aakalang iibigin at pakakasalan ni leon. Subalit tulad ng ibang mga babaeng nagdaan sa buhay ni leon Fortalejo ay nanatiling isang lihim na babae si Clarita bagaman sa pinansiyal na paraan ay nagtagumpay ang mga ito dahil galante si leon sa mga babaeng nakakapiling nito.

Subalit hindi pinahintulutan ni leon na manatili sila sa Paso de Blas. hindi birong pera ang ipinagkaloob ni leon sa mag-amang Clarita at Pacio upang mangibang bayan. Pinagkalooban ng salaping maibibili ng malawak na bukirin sa ibang lugar patawid ng dagat.

Subalit hindi natapos doon ang kasakiman. dahil naging maluho sa pamumuhay ang mag-ama. Si Mang Pacio sa sabong na bisyo at si Clarita ay sa pagliliwaliw.

Nang magdalang-tao si Clarita ay ninais ni Mang Pacio na muling kausapin si leon upang muling hingan ng pera. Sa ikalawang pagkakataon ay nagbigay si leon alang-alang sa dinadala ni Clarita subalit may pasubali. Si leon mismo ang naglaan ng salapi sa bangko para sa anak. Ang salapi ay makukuha lamang ni Zandro pagdating sa tamang edad na beinte-singko.

Ipinagpuyos ng loob ni Mang Pacio ang bagay na iyon at muling pinuntahan si leon at nagbantang ipagkakalat sa buong Paso de Blas ang ginawa nito kay Clarita. Iyon ang huling pagkakataong nakitang buhay si Mang Pacio. Kung anuman ang nangyari dito ay walang makapagsabi.

Natakot si Clarita roon. Makalipas ang dalawang taon matapos maipanganak si Zandro ay nag-asawang muli ang babae. Inalok ni leon si Clarita na ibigay dito ang anak subalit tumanggi ang babae. Taglay sa isip ang salaping kumikita sa bangko sa sandaling dumating sa edad ang anak.

At gaano man karami ang salapi ay nauubos din kung walang ibang pinagkukunan kundi iyon. Isang taon nang biyuda si Clarita nang dumating sa takdang edad si Zandro. Ang salaping naipon sa bangko ay sapat sana upang mabuhay ang tatlo sa marangyang paraan kung hindi waldas si Clarita at ang bunsong anak nitong si King.

dalawampu at siyam na taong gulang na si Zandro at halos apat na taon na ring namamayagpag ang mag- ina sa paggasta ng salapi. At kung magpapatuloy ang mga ito sa uri ng paggasta ay nakatakda silang mamulubi. At iyon ang kinatatakutan ni Clarita.

“At naniwala ka naman sa sinabi sa iyo ni leon?” hamon ni Clarita sa anak. “Buong buhay mo’y ako ang nag-aruga sa iyo, Zandro, kaya ako ang paniwalaan mo!” pagalit nitong sinabi.

“Sa mga kapintasan ng pag-uugali ni leon na naririnig ko, Mama, ay hindi kabilang doon ang pagiging sinungaling. leon may be shrewd and ruthless pero may palabra de honor. Ginagawa ang sinasabi. he was never answerable to anyone dahil siya ang panginoon ng bayang iyon anuman ang kapintasan niya.”

Nagsiklab si Clarita. “At ano ang gusto mong sabihin, ako ang sinungaling, ganoon ba?”

“Nagiging lapastangan ka na yata, Zandro.” Si King na padabog na tumayo.

Nagtagis ang mga bagang ni Zandro sa pagkakatingin sa ina at kapatid. “huwag kayong mainip, Mama, King. Matutupad ang mithiin ninyong magbuhay-milyonaryo. Maghintay lang kayo…”

Nag-iba ang ekspresyon ni Clarita. “Kailan iyon, Zandro? Bakit hindi mo tawagan ang abogado natin upang siyang mangasiwa sa bagay na ito…”

“May panahon ang lahat ng mga bagay, Mama. Ang sabi ko nga ay huwag kayong mainip,” pagkatapos ay sinulyapan ang kapatid na nakatanaw sa labas. hitit- buga sa sigarilyo. “Kung pinamahalaan mo ba naman nang mabuti ang negosyong ipinagkatiwala ko sa iyo, King, di sana’y hindi ganyang…”

“Anak ng…” pagmumura nito. humarap sa kapatid. “Ano ba naman ang gusto mong mangyari, Zandro, gayong talagang palugi na ang kompanyang iyon. hindi ako madyikero para ibahin ang takbo ng kompanya mo. At kung hindi ka rin ba umalis nang matagal na ewan kung saan ka nagpunta, di sana’y hindi tuluyang bumagsak ang kompanya…”

“huwag na kayong magsisihan,” awat ni Clarita sa dalawang anak. Alam niyang nagpipigil lang si Zandro pero nakikita na niya ang galit sa mga mata nito. Kilala niya ang panganay na anak. Malupit ito sa maraming pagkakataon, tulad din ni leon. “Nangako naman sa atin si Zandro, King, na aayusin na niya ang mana niya sa mga Fortalejo.”

Masamang tingin ang ipinukol ni King sa kapatid na tila pinagdududahan ang kakayahan nitong gawin ang sinabi.

“Kakausapin ko nga pala si Bernard bukas, Mama,” patuloy ni Zandro. “Titingnan ko rin kung pahihintulutan niyang magbakasyon tayong muli sa

Paso de Blas. Mula nang mamatay ang kasintahan nito ay mas malimit siyang magtigil dito sa Maynila.“

“At bakit hindi ka niya pahihintulutan?” pagalit uling angil ni Clarita. “Sa iyo dapat ang villa, Zandro, alalahanin mo iyan…”

“Gusto kong sumama sa iyo sa pakikipagkita kay Bernard, Zandro.” Si King. “Gusto kong makita ang kabuuan ng Kristine Cement. Isa itong malaking kompanya, hindi ba? At pag-aari ni Bernard ang lahat ng mga iyon…”

“hindi na kailangan, King,” tanggi ng binata. “May importanteng bagay akong sadya kay Bernard…”

Tinitigan ni Clarita ang bunsong anak. “hayaan mo na ang kapatid mo, King. Bilisan mo ang pakikipagnegosasyon, Zandro. dahil kung ako ang masusunod ay mas gusto kong sa korte na lang pag- usapan ang anumang ipakikipag-usap mo sa kanila. hindi ko gustong nakikipag-usap sa mga taong ito. Parang sila ang may-ari ng mundo kung umasta at magsalita, lalo na ang Bernard na iyan na kung tutuusin ay walang karapatan sa minana mula kay leon…”

Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Zandro. Useless makipag-usap sa ina dahil wala itong alam dahil hindi naman ito nakapagtapos ng high school. Ang tanging pases nito sa sosyedad na ginagalawan ay ang perang iniwan ni leon sa kanila. At sa tuwing tatangkain niyang paliwanagan ito ay sigaw at galit ang isinasagot ni Clarita na inaakusahan ang anak na pinagmumukhang tanga ito. At hindi nito gustong makipagtalo sa ina.

4

KINABUKASAN ng tanghali ay nasa Kristine Cement si Zandro.

“Good afternoon, Mrs. de lara,” bati ng binata sa sekretarya. “hindi ba busy si Bernard?”

Nagsalubong sandali ang mga kilay ni Andrea. Namumukhaan niya ang lalaking ito sa burol ni Jewel. Sa dami ng bisita ay napagtuunan niya ito ng pansin sa iisang kadahilanan. he reminded her of leon.

“do you have an appointment?” pormal nitong tanong. “Sino ang sasabihin kong gustong kumausap kay Mr. Fortalejo?”

Tumaas ang sulok ng mga labi ng binata bilang pagngiti na hindi naman umabot sa mga mata.

“My name is Zandro. Zandro Fortalejo…” Napahugot ng paghinga si Andrea sa sinabi ng

kaharap. hinagod ng tingin ang binata. Oh my! This must how leon looked when he was younger. And another of the Fortalejos. hindi ba matatapos ang listahan? Kung nagkataong nagbunga ang maraming panahong pinagsamahan nila nang lihim ni leon ay tiyak na… hindi nito itinuloy ang naisip. Napapailing nang wala sa loob.

“One moment, Mr. Fortalejo, may kausap sa loob si Bernard. Please take a seat.” Itinuro nito ang upuan sa harap ng mesa at dinampot ang intercom. May diniinang buton. “Bernard, may gustong kumausap sa iyo. his name is Zandro…” Sandaling hindi nagsalita si Mrs. de lara na tinapunan ng tingin ang kaharap. hindi maiwasang mapahugot ng hininga. Napakatalim ng resemblance nito at ni leon maliban sa bata ang kaharap. “yes, boss,” mayamaya’y sabi nito at muling ibinalik ang interoffice phone. “Pumasok na kayo, Mr. Fortalejo…” Itinuro ni Andrea ang pinto.

Ngumiti si Zandro sa puntong iyon. Totoong ngiti. “Zandro na lang, Mrs. de lara. Tinawag mo ang Big Boss ng Bernard lang, so call me Zandro,” wika nito bago tumuloy sa loob ng silid. Naiwang nakanganga si Andrea na sinundan ng tingin ang binata.

If she was younger, she’ll fall in love with the Fortalejo men. Physically, wala siyang itulak kabigin sa mga ito. Si Bernard, na bagaman prominente ang dugong de Silva ay tinaglay ang ugali ni leon Fortalejo na kapag kinakausap siya’y naiisip niyang si leon ang nagsasalita. At sa paglipas ng mga taon, ang batang lawin ay nagiging prominente. Nagiging matigas ang mga bagwis.

Si Nathaniel, na bagaman Cervantes ang tinaglay na apelyido ay Fortalejo sa tunay na kahulugan. At ngayon ay ang paglitaw ni Zandro, na sa tingin niya’y anino ng lawin.

Kung baga sa kabayo, ang mga ito ang tinatawag na stallion, an Arab breed, the highest kind. At bawat isa ay nagtataglay ng gintong kutsara sa bibig. Maliban marahil sa Zandro na ito na sa pagkakaalam niya’y tinanggihan ang mana mula sa ama. Kung bakit ay nanatiling misteryo.

Nakatayo ang bisita ni Bernard nang pumasok si Zandro. Bumati ang binata.

“May bisita ka…”

“he’s a friend,” pormal ang tinig ni Bernard. “Andre met Zandro… Zandro, si Andre. dating classmate at matalik na kaibigan. Magbabakasyon siya sa Paso de Blas ng mga ilang araw.”

Nagkamay ang dalawang lalaki. Kaswal ang ngiti ni Andre. Pagkatapos ay nagpaalam na. Naiwan ang dalawa.

“Nakakahiya bang ipakilalang magkapatid tayo sa ama dahil anak lang ng katiwala ni leon ang ina ko?” nanunuyang wika ni Zandro.

“Alam ni Andre na isa kang Fortalejo.”

“you’re my brother,” giit ni Zandro. “Sa dalawang pagkakataong ipinakilala mo ako sa mga kaibigan mo, you purposely omit to add that I am your brother. Bakit, ikinatatakot mong mawala sa iyo ang Villa…?”

Tumiim ang mukha ni Bernard sa pagkakatitig kay Zandro. “damn you, no. dahil hindi mapapasaiyo ang Villa Kristine. But if and when na mapunta sa iyo ito, you will wish to hell na hindi mo ito pinag-interesan!” “Sinabi ko na kay Marco na hindi ako intaresado sa

Villa Kristine, Bernard…“

“Nagpakita ng matinding interest ang ina mo at

kapatid na mapunta sa kanila ang villa,“ pagalit na sagot

ng binata.

“lyan ba ang dahilan sa biglang pagbabago ng

pakikitungo mo sa akin lately?“ nanunuring tanong ni

Zandro. Sinalubong ng tingin ni Bernard ang mga titig

nito. Nagsukatan ng tingin ang dalawa. Isang buntong-

hininga ang pinakawalan ni Zandro. “Ganoon kahalaga

sa iyo ang villa, Bernard?“

“yes and no. Ibibigay ko iyon sa talagang may

karapatan, bakit hindi. No. dahil wala kang karapatang

angkinin ang villa. Consult with your lawyer tungkol

sa legacy ni leon.“

“Take my word, Bernard. hindi ako interesado sa

Villa Kristine. Iba ang sadya ko kaya ako narito. Pero una

muna ay gusto kong ipaalam sa iyong babalik ang Mama

at si King sa Paso de Blas upang magbakasyon muli…“

“Magbakasyon sa Paso de Blas?” Tumiim ang mga

mata ni Bernard. Isang magandang pagkakataon iyon

upang makapag-imbestigang mabuti si Andre. “By all

means, Zandro. Sabihin mo kay Nathaniel na ipagpa- reserve kayong muli ng silid sa hotel. It will be charged under my account…“ Nanghahamak ang titig na ibinigay nito sa kaharap.

“Thank you, Bernard. Pero hindi. Babayaran ko ang lahat ng gastos sa pananatili namin doon. Ang pakiusap ko lang ay hindi sana malaman ng Mama at King na binabayaran ko ang expenses…”

Nagkibit ng mga balikat si Bernard. “Suit yourself.” “Ang talagang sadya ko’y dahil gusto kong makipag-

usap ng negosyo sa iyo…“

Umiling si Bernard. “Wala akong alam na maaari

nating pag-usapang negosyo, Zandro. hindi ako

interesado,“ pinal nitong sinabi.

Muling napabuntong-hininga si Zandro. Tumayo.

“Kung ganoon ay walang dahilan upang magtagal pa

ako. Good day, Bernard.“ humakbang ito patungo sa

pinto. Nakahawak na ito sa door knob nang magsalita

si Bernard.

“Nasaan ka noong araw na mamatay si Jewel?”

Napalingon si Zandro. “What?”

“Narinig mo ang sinabi ko.”

Nagsalubong ang mga kilay ni Zandro. “Am I a suspect after all these months?”

“Just answer my question, Zandro. Itinawag sa akin ni Nathaniel kaninang umaga ang telephone bill ng hotel. Nakasulat doon ang numero ng CP ni Jewel calling the hotel that night. Kinumpirma din ni Mitchel iyon. hindi niya binanggit dahil wala namang nagtatanong at isa pa’y hindi inisip ni Mitch na importante ang impormasyon. Ikaw ang kausap ni Jewel nang gabing iyon…”

“Of course. hindi ko rin itinatanggi. hindi ko sinabi dahil wala ring nagtatanong. Besides, I didn’t think it was important.”

“Bukod tanging ikaw lang ang nakakaalam na darating sa Villa si Jewel.” Sinisikap ni Bernard na manatiling kalmante ang tinig sa kabila ng pagpupuyos ng dibdib.

Nagliwanag ang isip ni Zandro. “Iyan ang dahilan kung bakit bigla ay nagbago ang pakikitungo sa akin ni Nathaniel at ganoon ka rin. Of course, Marco, was formal and businesslike. you suspected me of being a murderer!”

“hindi mo pa sinasagot ang tanong ko sa iyo, Zandro,” mariing pag-ulit ni Bernard.

“dammit, Bernard! hindi ko sasabihin sa iyo kung saan ako naroon nang gabing iyon. Gawin mo ang gusto mong gawin. May batas na uusig. Pero ito lang ang masasabi ko sa iyo, wala akong kinalaman sa pagkamatay ni Jewel! Ano ang mapapala ko para gawin

akong Fortalejo, Bernard, and a Fortalejo will never hurt a woman physically, least of all, kill her!“ Pagkasabi niyo’y mabilis na binuksan nito ang pinto at lumabas.

Napasandal sa executive chair si Bernard. Ipinikit ang mga mata. Nawawalan siya ng kontrol sa sarili. hindi niya dapat sinabi iyon. Alam na ngayon ni Zandro na pinaghihinalaan ito. At mahihirapan silang patunayan iyon maliban sa hawak niyang kuwintas.

I

s

a akong Fortalejo, Bernard, and a Fortalejo will never

hurt a woman physically, least of all, kill her!

Nag-echo sa isip niya ang huling sinabi ni Zandro. Ikinuyom niya nang mahigpit ang mga kamay.

“Oh, love, I missed you so much,” he whispered in agony. “At ipinangangako ko sa iyong magbabayad ang may kagagawan ng pagkamatay mo!”

5

S A LOOB ng nakalipas pa uling mga linggo ay hindi nagbalik sa Paso de Blas si Bernard. Ginugol niya ang lahat ng panahon sa pamamahala nang personal sa kompanya.

Si Andre ay tumatawag sa kanya sa telepono at nagre-report. Parati itong magkasama at si Nathaniel. Ipinaalam din nito sa kanyang naroon na ang pamilya ni Zandro.

At tulad ng mga nakaraang araw ay negative ang resulta ng lihim nitong imbestigasyon. Walang motibo ang kahit na sino na patayin si Jewel. Si Zandro, ayon sa sariling imbestigasyon ni Andre ay nagtuloy sa silid nito sa hotel noong gabing iyon at pinatotohanan ng front desk personnel na hindi ito lumabas ng hotel matapos ang tawag.

May backdoor ang hotel. hawak niya ang matibay na katibayan. At gusto ni Andre na maghanap pa ng higit na matibay na mga ebidensiya.

Si Zandro sa kabila ng pagnanais na bumalik sa Maynila ay minabuting manatili sa Paso de Blas. Alam nitong pinagsususpetsahan siya sa pagkamatay ni Jewel. At gusto nitong manatili roon upang harapin ang anumang maaaring akusasyon. Bagaman hindi nito sinabi sa ina at kapatid ang bagay na iyon.

“Hindi ka pa ba uuwi, Bernard?” Si Mrs. de lara na sumilip sa silid ng batang boss. “Mag-aalas-siyete na ng gabi…”

“Mauna ka na, Andrea. Tatapusin ko lang ito at uuwi na rin ako.” Tinanguan ito ng binata. Muling isinara ni Andrea ang pinto. Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Bernard. Ano ang gagawin niya sa mansiyon na nag-iisa? Oh, well, naroroon si Marco at Emerald. Pero sa laki ng mansiyon ay hindi rin sila halos nagkakakitaan malibang may kailangan silang pag-usapan ni Marco. Kumuha siya ng bachelor’s pad lately upang wala siyang makita kahit na anong alaala ni Jewel doon. Subalit sa pag-iisa niya’y okupado ng kasintahan ang isip niya.

Anim na buwan nang mahigit mula nang mamatay si Jewel. Pero wala pa ring nabago sa damdamin niya. Nasasaktan pa rin siya. At dapat sa mga panahong ito

ay pinag-uusapan na nila ang kasal. Isang malalim na paghinga ang pinakawalan niya at sumandal. Ipinikit niya sandali ang mga mata upang ikalma ang sarili sa sakit ng damdaming hanggang ngayon ay sariwa pa rin. Ni hindi niya narinig ang marahang pagbukas ng pinto ng silid niya.

“Wrong timing ba ako?” bungad ng tinig. Nagmulat ng mga mata si Bernard.

“Sandra?”

“Hello, friend,” nakangiting bati nito. lumakad

patungo sa mesa niya at naupo sa gilid. “huwag kang

magmukmok dito. how about taking me to a ball room

dancing?“

Ngumiti si Bernard. he and Sandra had became

friends a long time ago. At alam niyang kaya nandito

ngayon ang dalaga ay dahil na rin sa udyok ni Marco

at Emerald. Ito ang ikalawang pagkakataong dumating

dito sa opisina ang dalaga.

“Wala bang boyfriend na magagalit?” biro ni Bernard.

“Kung sinasagot mo na ba ako, eh,” tukso ng dalaga.

Natawa ang binata. Tumayo. “C’mon. I’ll buy

you dinner. Pero hindi ballroom dancing. Wala ako sa

dancing mood…“ dinampot ang susi ng kotse.

Umirap si Sandra. “More than six months ka nang

wala sa mood, my friend. And I’m worried…“

“Me, too,” seryosong sagot ng binata. “But let’s not

talk about it. Where to?“ Binuksan ang pinto ng opisina at pinaunang lumabas ang dalaga.

“May palagay akong gusto ko ng Italian dinner today.”

“Sa isang Italian restaurant kung ganoon.”

Sa isang de-klaseng Italian restaurant dinala ni

Bernard ang dalaga. Si Sandra ay sinikap na ituon ang

usapan sa mga bagay na hindi magpapaalala rito sa

kasintahan.

“C’mon, Sandra, hindi mo kailangang pahirapan

ang sarili mo para lang ipako sa kung saan-saan ang

usapan. I’m okay, friend. I just cannot help from hurting.

Probably time will heal me.“

Tumango ang dalaga. “Kung may magagawa lang

ako para maibsan ang sakit, Bernard,“ tapos umiling.

“But no. Magkaibigan tayo sa totoong kahulugan ng

salita. Gusto kong manatiling ganoon ang relasyon

natin.“

“Me, too, Sandra…” sang-ayon ng binata. “May

boyfriend ka na ba?“

Nagkibit ng mga balikat ang dalaga. “Kung papasok

man ako uli sa isang relasyon, Bernard, titiyakin kong

for keeps iyon.“

Tumango si Bernard. dinampot ang mug ng beer at

dinala sa bibig. Bahagyang nahinto siya sa pag-inom sa

pagpasok ng isang babae sa restaurant na iyon. Sandali

niyang sinundan ng tingin ito na ang piniling mesa ay ang pinakasulok. Mailap ang mga mata na parang may hinahanap. Inalis niya ang mga mata mula rito at muling ibinaling kay Sandra ang pansin.

“Kumusta nga pala si Jake at Alexa?”

“Oh, they’re okay. Nasa Mexico ngayon ang dalawa.

At saka two months nang nagdadalang-tao ang twin

sister ko…“ Nagpunas ito ng napkin sa bibig.

“I’m glad. All’s well that ends well sa inyong tatlo…”

“And I have to thank you for that. For making me

realize sa mga pagkakamali ko,“ nangingiting sagot ng

dalaga.

“Well, as the line goes, just what friends are for?”

Makalipas pa ang ilang sandali ay tinawag na ni

Bernard ang waiter at binayaran ang nakain nila. Palabas

na sila ng restaurant nang tapunan niya ng huling sulyap

ang nasa dulong mesang customer.

“Saan kita ihahatid?”

“Sa office mo dahil naroon ang kotse ko,” ani

Sandra na pumasok sa kotse. Umikot sa kabila si

Bernard. Ilang sandali pa ay palabas na sila ng parking

ng restaurant.

6

SAMANTALA ay mailap ang mga matang tumitingin sa paligid si diana. Napuna niya ang isang lalaking may kung ilang beses din siyang sinulyapan. Gusto na niyang ang order niya.

Kung wala lang kasamang date ang lalaki’y iisipin

niyang isa ito sa mga naghahanap sa kanya. But he’s too

handsome para maging isa sa mga tauhan ni Charlie.

Just the same, hindi na niya matiyak kung sino-sino ang

mga binayaran ng tiyuhin para hanapin siya. Kahit ang

batas ay hinahanap na rin siya.

Nabasa niya sa peryodiko ang pagkapaslang kay don

luis at isa siya sa pinaghihinalaang pumatay rito. hindi

siya matagpuan at sinabi ni Charlie sa mga alagad ng

batas na siya lamang ang may motibo na paslangin ang

matanda dahil mahigpit ito sa pera pagdating sa kanya.

Mahigit nang anim na buwan siyang patago-tago.

Kung saang hotel tumutuloy. Iniiwasan niyang pumasok

sa mamahaling hotel dahil tiyak na may mga tao si

Charlie na nakabantay sa kanya. Kinabukasan noong

araw na tumakas siya’y binalak niyang umalis ng Maynila.

Magtungo kahit saang lugar pero minsang nagpunta

siya ng domestic airport ay nakita niya roon si Kenneth

kasama ang dalawa pang mga tauhan ni Charlie.

Kung saan-saang mumurahing hotel siya tumutuloy.

Registering herself sa ibang pangalan. laging nakasuot

ng dark glasses. Noong nakaraang buwan ay biglang may

humawak sa kanya sa department store. Tinutukan siya

ng patalim na nasa ilalim ng jacket. Isa sa mga tauhan

ni Charlie. Pagtapat nila sa security guard ay biglang binalya ng dalaga ang lalaki at mabilis na tumakbo sa karamihan ng tao hanggang sa maiwala niya ito.

Maraming pera si Charlie at kayang magbayad ng mga galamay mahanap lamang siya. Ilang beses niyang inisip na magtungo sa himpilan ng pulisya upang doon sumuko at magsabi kung ano ang talagang nangyari pero natitiyak niyang may tao roon ang pinsan. At pagod na pagod na siya sa katatakbo at katatago. Saan siya pupunta?

And she’s running out of money. Ang ginagasta niya’y ang cash na nai-withdraw niya sa tatlong ATM cards niya noong gabing iyon more than six months ago. Kinabukasan ay ipina-hold ni Charlie ang mga accounts niya tulad ng inaasahan. Isang ATM card niya ang hindi alam ni Charlie dahil iyon ang kauna-unahang card niya na binuksan ng dalagita pa lamang siya sa isang bangko na kaugnay sa isang malaking department store. At kung wala ang account niya sa bangko na iyon ay matagal na siyang nagutom. Subalit iyon man ay malapit na ring maubos sa anim na buwang palipat-lipat at paninirahan sa isang hotel.

Sinubukan niyang tawagan ang isang matalik na kaibigan subalit sinabi nitong may taong lagi nang nakabantay sa may malapit sa bahay nila. Sinabi rin nitong nagpunta na roon si Charlie at hinahanap siya.

sa krimen kaya hinahanap siya nito. May isa pang mahalagang bagay. Isang tao lamang ang alam niyang pagkakatiwalaan niya at makakatulong. Si Ramon dela Paz, ang doktor ni don luis. Subalit sa kasalukuyan ay nasa ibang bansa ang matanda at hindi niya alam kung kailan ang balik sa Pilipinas. Ilang beses na siyang tumawag sa klinika at bahay nito. Iisa ang sagot ng empleyado at katulong: nasa ibang bansa pa.

Pagkatapos magbayad ay lumabas ng restaurant ang dalaga. Gabi na. Alas-diyes na halos. Babalik siya sa Pasig. Isang motel ang tinutuluyan niya roon dahil mas mura iyon. Isang taxi ang pinara ni diana.

Matapos sabihin ang pupuntahan ay tumakbo na ang sasakyan. Tahimik na siyang napasandal nang huminto ang taxi sa isang hindi-mataong bahagi ng daan.

“B-bakit tayo huminto?” Bago pa nakasagot ang driver ay dalawang lalaki na ang sumakay sa taxi. Isa sa unahan katabi ng driver at isa sa likuran katabi niya. “Ano ang ibig sabihin nito?” sindak niyang tanong. Muling pinatakbo ng driver ang taxi. Sino ang mga taong ito? Kilala ba siya ng taxi driver at mga tauhan ni

Charlie ang mga ito.

“Relaks ka lang, Miss. hindi ka namin sasaktan.

Pera mo lang ang kailangan namin. holdup ito.“

Ang lalaki sa unahan na nilingon siya. May hawak na patalim.

Napapikit si diana. Kasabwat ng mga ito ang taxi driver. hindi na ba matapos-tapos ang bangungot niya?

“Akina ang mga alahas mo at salapi mo!”

“h-hindi!” tanggi ng dalaga. Ano ang mangyayari

sa kanya sa sandaling ibigay niya sa mga ito ang natitira

na lang niyang pera?

“huwag ka nang magmatigas, Miss Maganda dahil

wala ring mangyayari at masasaktan ka lang. hindi

namin gustong manakit. Pera lang kailangan namin,“

patuloy ng lalaki sa tabi niya.

litong-lito na siya. hapong-hapo sa nangyayari sa

buhay niya. At natatakot. Sa puntong iyon ay bumagal

ang takbo ng taxi dahil malapit na sa intersection at

pula ang ilaw. Sinamantala ng dalaga iyon at hustong

huminto ang taxi ay mabilis niyang hinampas ng bag ang

lalaki sa tagiliran sa pagkabigla ng lahat at mabilis ding

nabuksan ang pintuan ng taxi at nakatakbo patawid.

Ang maliwanag na dako ang tinakbo niya. Isang gas

station. Subalit nakasunod ang taxi na tumawid na rin

dahil ‘go’ na ang signal light.

Pumara sa tabi niya ang taxi at bumaba ang dalawang

lalaki. Sinunggaban siya ng isa. Nagpupumiglas siya. Ang

mga taong nasa gasolinahan ay manghang nakatingin.

Walang nagnanais na makialam.

gasoline boy at kitang-kita ang mga pangyayari. Mabilis nitong pinaandar ang kotse palapit sa dalawang lalaki na nagpipilit isakay uli si diana sa taxi.

“Bitiwan ninyo ang babaeng iyan!” sigaw nito na lumabas ng sasakyan. Sandaling nahinto sa pagkilos ang dalawang lalaki.

“huwag kang makialam dito, lalaki! Syota ko ang babaeng ito at ilang araw ko nang hinahanap…”

“Ang kapal ng mukha mong sabihin iyan!” sigaw ni diana na nagpilit makawala sa pagkakahawak sa kanya. “hino-holdup nila ako at kasabwat ang taxing iyan!”

Nilingon ni Bernard ang mga boy sa gasolinahan. “Tumawag kayo ng pulis at ilista ang plate number ng taxi!” utos nito sa agad na pagtalima ng mga gasoline boy.

Nag-panic ang dalawang lalaki. Ganoon din ang driver na hiniyawan ang mga kasama na iwan na ang babae.

“Papatayin namin ang babaeng ito, pakialamero!”

hinugot nito ang patalim mula sa tagiliran ng pantalon.

Napahugot ng hininga si diana nang maramdaman

ang talim sa tagiliran niya. Wala na siyang kawala pa

kahit na saan at kahit na kanino. Ang lalaking nasa

harap niya’y ang lalaki sa restaurant. Sinusundan siya

nito. Tauhang tiyak ito ni Charlie.

“Subukan ninyo kung gusto ninyong mabulok sa bilangguan. Titiyakin ko iyon,” banta ng binata na unti- unting humakbang palapit. “Kung pera lang ay ibibigay ko sa inyo. Pakawalan ninyo ang babae.” dinukot nito sa pantalon ang pitaka. Ilang libo at lilimang-daaning papel ang inilabas nito. “Narito ang pera at pakawalan ninyo siya!” wika nito sa nagtatagis na mga bagang kasabay ng paghagis ng pera sa dalawang lalaki.

Nataranta ang mga ito at binitiwan si diana. Nagkagulong pinagdadampot isa-isa ang nagkalat na pera sa kabila ng pagsigaw ng taxi driver na umalis na sila.

Sinamantala ni diana ang pagkakagulo at akmang tatakbo sa ibang direksyon upang tumakas subalit nahawakan ni Bernard ang braso niya.

“Bitiwan mo ako!” piglas ng dalaga na nanlaban. higit siyang nanganganib sa tauhan ni Charlie kaysa sa mga holdaper. Subalit humigpit ang hawak ng binata sa braso niya at inakay siya nito patungo sa kotse.

“hey, hold it, hold it!” Si Bernard na nasaktan nang bahagya ang panga sa pagsuntok niya, pinagsalikop sa likod ang mga braso niya.

“Bit—tiwan mo sabi, ako!”

“Aren’t you being ungrateful?” bulong ni Bernard

na ang paghinga ay humaplos sa mukha ni diana at

bahagya siyang pinanayuan ng balahibo. Ang maitim na

“That money was almost ten thousand…”

“Maraming salamat pero hindi ko sinabing bigyan

mo sila ng pera! At bitiwan mo…“ hindi naituloy ng

dalaga ang sasabihin dahil sirena ng police car ang sunod

niyang narinig. Napatingala siya kay Bernard. Muli ang

panic sa dibdib niya.

S

umigaw ka. Tumakbo ka.

Pero paano at saan? Sa mga pulis man o sa tao ni Charlie ay pareho rin iyon. Saan siya pupunta? Pero nag-iisa lang ang lalaking ito. Sa mga pulis ay hindi siya makakatakas. Sa lalaking ito ay may posibilidad, lalo kung nag-iisa lang ito.

“Please, get me out of here,” desperadong pakiusap niya. At bahala na!

Nakita ni Bernard ang takot sa mukha ng babae. “What are you running from?”

“Please, nakikiusap ako. Umalis na tayo rito kung ayaw mo akong bitiwan…”

hinila siya ng lalaking may maitim na mga mata at kamay na bakal na nakabaon sa mga braso niya patungo sa kotse. Binuksan ng binata ang pintuan sa driver seat at doon pinapasok si diana.

“Move over,” utos nito. Mabilis na umusog si diana kasabay ng pag-abot sa lock ng pintuan sa kabila subalit hindi niya mabuksan.

Automatic lock. Stupid of her. The man is driving the latest Mercedenz Benz model.

Tumaas ang isang sulok ng mga labi ni Bernard sa patuyang pagngiti sa kanya bago nagmaniobra palabas sa kalye. Nakasalubong nila ang mga mobile ng pulis na papasok naman sa gas station. Nakita ng binatang nilingon ni diana ang mga mobile car.

“May atraso ka ba sa batas?” tanong ni Bernard makalipas ang ilang sandali.

“Wala akong atraso kahit na kanino,” pagalit niyang sagot. “At ibaba mo na ako kahit saan diyan… at salamat uli,” patuya niyang dinugtong ang huling sinabi. hinaplos ang buhok patalikod.

“But you are mine for the night. Binili ko ang kalayaan mo sa mga lalaking iyon. At kung hindi ako nagkakamali ay… mula rin sa mga pulis.” Isang matabang na ngiti ang pinakawalan ng binata na nilingon siya.

7

“DAMN you, hindi ako bayarang babae!” nagpupuyos na sigaw ni Diana.

“Saan ka nakatira?”

“Sa mote…” huli na para bawiin ang sinabi. At sinabi pa niyang hindi siya masamang babae. Muli ang nang-uuyam na ngiti ni Bernard.

“Sa motel, ha? Sino ang dalawang iyon? Customer mo na walang mga pera kaya tinakbuhan mo?”

“You beast!”

“At kaya takot kang makita ng mga pulis dahil kilala kang tiyak bilang pros…”

“Oh, stop it!” hiyaw niya. “Ibaba mo na ako kahit saan diyan kung hindi ka naniniwalang hindi ako masamang babae…”

“Ang sabi ko’y sa akin ka sa gabing ito…”

Not in this life! bulong ni Diana na nagtatagis ang mga bagang at nag-aapoy ang mga mata sa galit. Sino ang lalaking ito? Natitiyak niyang hindi ito tauhan ni Charlie. The man smells money. His car. His wallet. Ang suot nito at pati kumilos.

“At hindi mo ako kailangang takbuhan dahil may pera ako, hindi tulad ng dalawang iyon…“Napasinghap ang dalaga. “Ang sabi ko’y hindi…”“…ka bayarang babae. Okay naniniwala ako pero kailangan mo ng pera?” banayad na sinabi ni Bernard. Ang maitim na mga mata’y humahagod sa kanya. “Bibigyan kita. Higit kaysa sa inaasahan mo,” patuloy ng binata.

Ito man sa sarili’y nagtataka sa inaasal. What made him pick this woman? Nakita nito ang babaeng ito kaninang pumasok sa restaurant na kinainan nila ni Sandra. At hindi lang ito ang nakapuna sa babae. Ang ilang mga kalalakihan doon ay natuon din dito ang mga mata pagpasok pa lang.

Lovely and graceful kahit tila mailap ang mga matang umiikot sa buong restaurant na parang may kinatatakutan. Maputi. Pino ang kutis. Nakasabog ang alon-along buhok sa magandang mukha na ang dulo ay naroon pa rin ang tali na hindi tuluyang humulagpos. Nakahapit na faded denims at midriff na kulay dilaw. Gadangkal lang yata ang baywang.

Natitiyak nitong isang high-class prostitute ang babae at hindi dapat pagkaabalahan gaano man kaganda. Subalit sa nakalipas na anim na buwan, his life had been hell. And he wanted to get back to life.

“Hindi ko kailangan ang pera mo!” hiyaw niya uli rito.“Ang laking kalokohan naman iyan. Hindi nga ba at dahil sa pera ko kaya ka nakatakas sa mga gusto mong takasan. Pero hindi libre ang perang iyon. I need it back,” ani Bernard na nilingon si Diana.

“Ano ang ibig mong sabihin?” kinakabahang tanong ni Diana.Naroon ang kuryosidad sa mga ngiti ni Bernard na ibinigay sa kanya. “Halos sampung libo ang inihagis ko sa mga lalaking iyon and that’s a lot of money…”

Napapikit si Diana at napasandal sa sandalan ng kotse. “S-saan mo ako dadalhin?”“Sa pad ko…”“Saan iyon?”“Malapit lang dito. Valle Verde.“Tatakas siya. Hindi ba at mahusay naman siya roon? Kapag nakasilip siya ng pagkakataon ay tatakbuhan niya ang lalaking ito. Gaano man kaguwapo ang estrangherong ito’y natitiyak niyang hindi niya gustong makapiling ito buong magdamag sa halagang sampung libong piso o kahit na magkano pa.

“Saan ka na-pick up ng mga lalaking iyon? Bakit gusto mo silang takasan?” tanong ni Bernard makalipas ang ilang sandali.

“Hindi nila ako na-pick up,” angil niya. “Nakasakay ako sa taxi na iyon nang hintuan ng driver ang dalawang lalaki. Gusto nilang ibigay ko ang alahas at pera ko sa kanila…”

“Bakit hindi mo ibinigay? Mahalaga ba ang mga iyan kaysa buhay mo?”

“Wala kang pakialam!”“Bakit hindi mo gustong makita ka ng mga pulis kung totoong holdaper ang mga iyon gayong maaari kang magreklamo? Nakuha ng mga gasoline boy ang plate number ng taxi kaya hindi mahirap na masundan sila…” patuloy ng binata.

Marahas siyang umiling. “Ayokong sagutin ang mga tanong mo! Wala akong sasabihin sa iyo maliban sa hindi…”“…ka prostitute. Sinabi mo na kanina pa iyan.”“At hindi ka naniniwala.”“Wala namang diperensiya sa akin kung prostitute ka man o hindi. Naabala mo na ako. Gusto lang kitang tulungan at kaya kitang tulungan…“Nilingon niya ang lalaki. Isang tanong ang nabuo sa isip. “Gusto mo akong tulungan?”“Kung kinakailangan mo ang tulong ko. Nararamdaman kong may tinatakasan ka. From whom or from what, I’m not even sure if I give a damn. Basta gusto kitang tulungan.”“Ano ang pinakamalayong mapagdadalhan mo sa akin sa gabing ito?” halos pigil ang hiningang tanong niya. Her eyes wide in apprehension.Tumaas ang mga kilay ni Bernard. Definitely, he was amused. Ang mukha ng estrangherang babae ay nagbabadya ng maraming emosyon. Anger, confusion, weariness, at takot na itinatago sa pamamagitan ng lakas ng loob. And here’s one hell of a strong woman. And lord, she fights like a hellcat. Nararamdaman pa nito ang bahagyang pamamanhid ng panga.And he was intrigued by her.“I’ll take you to heaven, mi amor…, if that is what you mean…“Pinamulahan ng mukha si Diana. “That is not what I mean! At seryoso ako sa tanong ko.”“Seryoso din ako sa sagot ko.”“Please…”“Where do you want me to take you?”“Kahit saang lugar malayo sa Metro Manila…”“Somewhere in Palawan, perhaps?“Nabuhayan ng loob ang dalaga. Tatawid ng dagat iyon. Pero madadala ba siya ng lalaking ito roon? Ngayong gabi?“Nang walang maraming tanong?“Nagkibit ng mga balikat ang binata. “No problemo. I already have lost a lot of money tonight. Ano ang maaari mong ibayad sa akin kung mailalabas kita ng Metro Manila ngayong gabi?”“I have nothing. I have very little money and my jewelries are…”“Mi amor, hindi ako interesado sa mga alahas at pera mo. It wouldn’t even matter kung nakahubad ka…” sandaling nahinto sa pagsasalita si Bernard at muling tinitigan ang babae. Bakit gusto niyang tumakas mula sa Maynila? Sino ang pinagtataguan ng babaeng ito? Ang mga pulis ba?“Ang sarili mo’y sapat nang kabayaran,” matabang nitong idinagdag. There. Hayaan nitong pag-isipan ng babae kung ano ang ibig sabihin niyon.Nawalan ng kulay ang mukha ni Diana sa narinig. “S-sinabi mo na sa akin kaninang sa iyo ako ngayong gabing ito…” nalilitong bulong niya.“Para iyon sa halagang nawala sa akin. At malaking halaga iyon para lamang sa isang…”“Damn you, hindi ako prostitute!” sigaw niya.“Alright, GRO. Whatever you call it. At nakatira sa motel. Now, ngayong gabi ay babayaran mo ang halagang ibinigay ko sa dalawang lalaki at ang ginawa kong pag-iwas sa iyo sa mga pulis. Ano ang ibabayad mo sa akin sa paglalabas ko sa iyo ng Metro Manila?“Napahugot ng paghinga si Diana. Ano ang maaari niyang ibayad? Oh, she will give anything, makaalis lang ng Metro Manila at makaiwas kay Charlie at sa mga inutusan nito.Anything? tanong niya sa sarili. Anything, sagot din niya. Anyway, sa sandaling matagpuan siya ni Charlie, she’s as good as dead.Nang hindi siya sumagot ay nagsalita si Bernard. “Saka ko na iisipin kung ano ang maaari mong ibayad sa akin ’pag dinala kita ng Paso de Blas, pero gusto kong tiyakin kung nakahanda kang magbayad…”“Yes.” At bahala na.“I’ll take your word for that.” Nagmaniobra si Bernard sa isang intersection upang ibalik sa Kristine Cement ang sasakyan. Bago mag-alas-dose ng hatinggabi ay nasa Kristine Hotel na sila.Sari-sari ang laman ng isip ni Bernard habang tumatakbo ang sasakyan pabalik sa Kristine Cement. Damn this woman! Damn her dahil habang tinititigan niya ito kanina, may init na dumaloy sa katawan niya pababa. He felt alive, as he hadn’t now in more than six months. And damn her dahil hindi naman nito matiyak if he wanted to feel this alive again. And the more he damned her, the more he wanted her.Yes! He wanted her tonight. Whore or not, he still wanted her.Makalipas ang halos media-hora ay nasa gate na ng kompanya ang dalawa. Binuksan ng security guard ang gate nang makita ang kotse ng binata. Lilinga-linga si Diana.Automatic na ibinaba ni Bernard ang windshield. Nagmagandang gabi ang mga guwardiya.“Sino ang nakatokang piloto ngayon?”“Si de Jesus po, sir.”“Tawagan mo at ipahanda ang chopper.”“Yes, sir.“Napanganga si Diana. Hindi birong tao ang sinamahan niya. At chopper! Sasakay sila ng helicopter ngayong gabi!Ipinarada ni Bernard ang sasakyan sa pribadong parking space nito. Pagkatapos ay binuksan ang pinto sa bahagi ni Diana. Mabilis na lumabas ang dalaga. Ibinalik ang mga mata sa gate na dinaanan nila. Malayo na iyon mula sa kinaroroonan nila ngayon. Kung nanaisin niyang takasan ang lalaking ito’y mahihirapan na siya.“Don’t ever think of running. Hindi ka palalabasin ng guwardiya,” banta ng binata na tila nabasa ang iniisip niya.Nalilito at kinakabahan si Diana. Gusto niyang tumakas sa lalaking ito. Pero kasabay niyon ay gusto rin niyang makalayo sa Metro Manila kung saan alam niyang hindi magtatagal at makikita siya ni Charlie. At napapagod na siya.Parang robot siyang sunod-sunuran dito patungo sa likuran ng isang building kung saan naroon ang helipad. Isang helicopter at isang maliit na private plane ang naroon. Mayamaya ay nakita niyang may lumabas na isang tao mula sa kabilang bahagi at dumeretso sa helicopter.“S-sasakay tayo riyan?”“Natatakot ka?“Kung hindi siya natakot sumakay sa eroplano dapat ay wala siya sa ganitong sitwasyon. Ipinasasama siya ni Don Luis kay Doktor dela Paz patungong Amerika subalit nagpakatanggi-tanggi siya.“B-babagsak iyan…“Natawa si Bernard. Sa liwanag ng ilaw sa mga poste at mula sa building ay nakita nito ang pamumutla niya.“Tinitiyak ko sa iyong hindi. Halika na…” hinawakan nito ang nanginginig at nanlalamig niyang kamay. “Madre de dios, you’re cold!”“H-hindi pa ako nakakasakay diyan sa… sa…” hindi niya maituloy-tuloy ang sasabihin. “Look, what about a boat… I know we can reach ‘somewhere in Palawan’ by boat. So why not…”“I do not own a boat kaya ito ang sasakyan natin patungo sa Paso de Blas. But come to think of it, I might buy a boat now that you gave me the idea. Pansamantala, huwag kang mag-alala, my chopper is safe.“Sinikap niyang patatagin ang tinig. “And how do I get into your sardine tin?“Muling hinaplos ng mga mata ni Bernard ang mukha niya at ngumiti ito. Umiwas siya ng tingin. “Madali lang. Halika…” hinawakan siya nito sa braso at patakbong niyuko ang helicopter. Sa pagkabigla niya’y hinawakan siya nito sa baywang at itinaas papasok sa loob. Sumunod ang binata sa pagsakay.Napasinghap ang dalaga nang unti-unting tumaas ang helicopter. At hindi madali para sa kanya ang pagsakay na iyon sa chopper. Halos manigas ang katawan niya sa pagkakaupo. Hindi niya maintindihan kung bakit ang tone-toneladang bakal tulad ng eroplano at ang maliit na helicopter na ito ay nakalilipad sa ere.And this damned man, this stereotyped macho is smiling at her na walang pakialam at hindi man lang natatakot na anumang sandali ay ibagsak sila.“Relax. Hindi ito babagsak,” assurance ni Bernard in a soft voice.“I-I’m fine, really.” lumunok siya. Gusto niyang pumikit upang huwag makita kung nasaan na sila. Ni hindi niya gustong lumingon sa kaliwa niya. “Gaano tayo katagal dito sa itaas bago makarating sa… saan nga iyon?”

“Somewhere in Palawan at darating tayo roon makalipas ang isang oras mahigit.”“Is it civilized?”

Natawa si Bernard. “Depende sa opinyon ng isa. Sometimes the beasts in Paso de Blas is more civilized than most men in the city. Manila is a civilized place pero gusto mong tumakas mula rito. What does it matter kung wilderness ang pagdadalhan ko sa iyo?”

“What is the name of the place?”

“Paso de Blas. It is my home.” Home. Hindi nakaligtas sa pandinig ni Diana ang pagbigkas nito sa salitang iyon. Tila may init na nagmumula roon.

“Is it an island? Bakit sinabi mong somewhere in Palawan?”“It is almost separated from the mainland by an expanse of water. Isang hindi gaanong kahabaang tulay ang nag-uugnay dito. And my family owns it.” hindi nito kailangang sabihing 70 porsiyento ay pag-aari ng mga Fortalejo at ang 25 porsiyento ay ng mga de Silva at ang natitirang 5 porsiento ay ipinagkaloob ni Leon Fortalejo sa pamahalaan.“Subukan mong tumingin sa ibaba ng chopper, that is Manila Bay by night…” banayad na hikayat ng binata.She shaked her head wildly. “No. Okay na akong nakaupo rito…” sumandal siya at pumikit. Pansamantala ay alam niyang ligtas siya mula sa mga galamay ni Charlie.“Wala ka ba talagang ibang mapupuntahan?” tanong nito makaraan ang ilang sandali.Umiling si Diana.“Ano ang kasalanan mo sa batas? Nagnakaw ka ba? Nakapatay ka ba ng tao o hindi mo lang gustong makita ka nila dahil kilala ka na nila?”“Ang sabi ko sa iyo’y hindi ako sasagot ng mga tanong.”“Gusto kong malaman kung alin sa mga sinabi ko ang kasalanan mo sa batas. At least kahit papaano ay alam ko kung ano ang tinutulungan ko…”“Wala akong kasalanan sa batas!” hiyaw niya. Her eyes wild. “Tinitiyak ko sa iyo. At lalong hindi ako…” masamang babae. Napabuntong-hininga siya. Ipagsigawan man niya iyon nang isandaang beses ay hindi naniniwala ang lalaking ito.“Ano ang gagawin ko sa iyo gayong hindi mo gustong magbigay ng kahit na anong impormasyon tungkol sa sarili mo?”“Ang sabi mo’y tutulungan mo ako nang walang maraming tanong. Ang sabi ko’y nakahanda akong bayaran ka kung anuman ang hihingin mong bayad sa akin. Tapos ang usapan,” determinadong sagot ni Diana.“Hell!“Hell, yes. Her life for the last six months had been like hell. At ngayon ay patungo siya sa walang katiyakang destinasyon kasama ang estrangherong lalaking ito. At sa pangalan ng lugar na sinabi nito na sa tantiya niya’y wala naman yata sa mapa ng Pilipinas ay natitiyak niyang nasa pusod iyon ng gubat. Perhaps may resthouse doon ang lalaki.

Pero pansamantala ay makakahinga siya nang maluwag na makalabas ng Maynila nang walang nakakakita. Ang iisipin ni Charlie ay nasa Manila pa rin siya. Hanggang sa dumating ang panahong magsawa na ito sa paghahanap sa kanya.

Hindi namalayan ni Diana na nakatulog siya. Sa loob ng nagdaang mga buwan ay wala siyang deretsong tulog. Walang kaluskos na hindi siya nagigising. Pinaghihinalaan niya ang lahat ng mga taong nakatingin sa kanya na mga tauhan ni Charlie.Ni hindi na niya namalayang nakahilig siya sa mga balikat ng estrangherong lalaking sinamahan niya.

Si Bernard ay pinag-aaralang mabuti ang katabi. The woman beside him is one hell of a pretty woman. Very young. At habang lumalaon ay lumalalim ang kuryosidad nito sa babae. At sa kauna-unahang pagkakataon sa nakalipas na mga buwan, this woman set his blood afire.

8

“ANO ANG nangyari?” Si Charlie na hinihiyawan ang mga tauhan. “Akala ko ba ay nakita ninyo siya kanina?”

“Eh, boss, nakita namin siyang sumakay ng taxi tulad ng nairadyo sa inyo. Sinundan namin iyong taxi pero may hinintuang dalawang lalaki. Ano ba naman ang malay namin na ang taxing iyon ay holdaper. Ang sunod naming namalayan ay patakbo siyang nakalabas ng taxi,” patuloy nito na ibinigay ang buong detalye kay Charlie ang mga pangyayari.Nagsalubong ang mga kilay ni Charlie. “Sinong lalaki?”

“Hindi namin kilala, boss. Pero sa hitsura ay mukhang hindi ordinaryo. Mukhang may sinasabi. Pero talagang susugurin na rin namin nang biglang dumating ang mga police mobile…”“Anak ng…!” Ipinukpok nito ang kamao sa ibabaw ng mesa. “You’re a bunch of idiots! Saan natin hahanapin ngayon ang babaeng iyon? Tiyak na matatagalan na naman unless she will run out of money,” galit nitong sinabi. Kailangang makita nito si Diana bago bumalik sa bansa si Ramon dela Paz. Kailangang maalis niya sa landas ang babaeng iyon. At hindi niya maaaring panghawakan ang isang tauhan niyang nasa police force dahil pera ang kailangan doon. At sa totoo lang, he is the one who’s running out of money!At kailangan niya si Diana!

Hindi nito binalak patayin si Don Luis. Pagnanakawan lang ang kaha. Pero matigas ang matanda at akmang kukunin ang baril sa drawer kaya inunahan ng mga tauhan niya.And damned his dear niece for getting there on time and saw the murder! Isang kaibigang reporter ang naglabas sa peryodiko na pinaghihinalaan nito si Diana bilang siyang pumatay pero agad ding namatay ang balita dahil wala naman siyang sapat na pera para sustinehan ang balita. Bukod sa hindi naniniwala ang mga alagad ng batas na si Diana ang pumatay sa matanda dahil na rin sa mga katulong. Sinabi ng mga itong dalawang nakamaskarang lalaki ang pumasok at nagtali sa kanila sa isang silid. At hindi papatayin ni Diana si Don Luis dahil mahal ni Diana ang matanda.And how stupid of him na hindi binalaan ang mga katulong! Well, he wasn’t a murderer. Drug dealer, yes. Pero hindi mamamatay-tao. At desperado na ito dahil malaking pera na ang nawawaldas nito mula sa sindikato. Mawawalan siya ng leeg kung hindi nito maibabalik ang halagang lihim nitong naipatalo sa casino.At tanging si Diana lamang ang pases nito sa nakabadyang kapahamakan. At pagkatapos ay saka nito ipapapatay ang dalaga. Hindi siya. Hindi siya mamamatay-tao. At ngumisi.

9

NAGISING si Diana nang buhatin siya ni Bernard pababa ng chopper. Napakapit siya nang wala sa loob sa leeg ng binata. Umiikot pa ang elise at maingay ang makina ng helicopter. She could smell his clean male scent na nagpatayong bigla sa mga balahibo niya. O siguro dahil malamig ang hanging humaplos sa katawan niya.

Nasaan sila? Wala siyang makita kundi puro kadiliman sa paligid maliban sa ilaw na nanggagaling sa helicopter at sa paligid ng landing pad sa mismong baldosa. Nilinga niya ang paligid. May ilaw sa ibaba. Sa ibaba! Nasa itaas sila ng… ng… isang building!

“P-put…me down…” bulong niya sa namamaos na tinig.“Sure.” ibinaba siya ng binata sa malayo sa helicopter na nagsisimula na uling umangat sa helipad. Kumaway ang piloto sa amo at gumanti ng kaway si Bernard.Muling nilinga ng dalaga ang paligid. May isa pang helicopter siyang natanaw sa may di-kalayuan. Wala sila sa pusod ng gubat tulad ng ipinahihiwatig ng lalaki sa kanya kanina. Nasa ibabaw sila ng building. Nasaan sila?

“Welcome to Paso de Blas.” nag-flash sa dilim ang mapuputing ngipin ng binata na alam niyang nakangiti sa kanya. “This is the rooftop of Kristine Hotel and Resort…”“Kristine Hotel and….!” bulalas niya. “Oh my! I’ve been…” here once with my grandfather. Iyon ang sasabihin niya but she stopped on time.“Now, you’re talking. You’ve been what?“How stupid of her not to remember na sa Paso de Blas naroon ang five-star Kristine Hotel and Resort.

“I… I have… seen its ad on TV…” dugtong niya. At nagpapasalamat sa kadiliman dahil hindi nakikita ng lalaki ang mukha niya.“Nagsisinungaling ka. Now, you start talking. Ano ang gusto mong sabihin kanina?” giit ng binata na hinawakan siya sa braso nang mahigpit. Marahas niyang binawi ang kamay subalit hindi binibitiwan ni Bernard iyon.

“One of your customers brought you here? Why, you really are a big time whore, mi amor,” panunuya nito.“Go to hell!” hiyaw niya rito na kung wariin niya’y nag-echo sa kadiliman.Marahang natawa si Bernard. A husky and seductive laugh. “Believe me, my love, I’ve been there. At gusto kong lumabas sandali at ikaw ang pases ko roon. Tonight.“She shivered. May lamig na gumapang hanggang sa kailaliman ng mga buto niya. Hindi nagbibiro ang lalaki.

“Y-you… said… I’m a whore. H-hindi ka ba natatakot na baka may… may sakit ako?”“Aids?” baling ng binata rito. Nawala sa isip nito ang posibilidad na iyon. But his instinct refused to believe the possibility. Pero dapat bang paniwalaan ang instinct sa bagay na iyon. Humigpit ang hawak nito sa braso ni Diana na napangiwi sa sakit pero hindi dumaing. “Now, you tell me. May sakit ka ba? And don’t you dare lie dahil malalaman ko rin sa sarili kong paraan at ’pag nalaman kong niloko mo ako just because you did not want to keep your side of the bargain mas nanaisin mo pang magkasakit na nga lang…” naroon ang threat sa tinig nito at nakadama ng takot ang dalaga.

This man is ruthless and dangerous. Pero tinulungan siya nitong makatakas at makalabas ng Maynila.“Sinabi ko na sa iyong hindi ako masamang babae…” she whispered. Pang-ilang beses na ba niyang sinabi iyon?Ngumisi si Bernard at kahit madilim ay nararamdaman ni Diana ang mga titig nito sa buong pagkatao niya.“Naniniwala akong wala kang sakit. Sa uri ng trabaho mo ay kalinisan at ganda ang puhunan. At natitiyak kong maingat ka roon.“Pinanginigan siya ng laman. Kinakabahan sa kahihinatnan ng gabing ito. Or is it dawn?Dawn? Hindi ba nagdadala ng panibagong pag-asa ang pagliliwanag? Iyon ang sabi nila, pero bakit hindi yata ganoon ang mangyayari sa kanya ngayon? Nilingon niya ang kadiliman. Nababanaag niya ang dagat. Ang malamlam na liwanag ng buwan ay humahaplos sa tubig igniting a soft glow.Muli niyang ibinalik ang tingin sa katabi. His hand still on her arm pero sa pagkakataong iyon ay banayad.

“D-do you own this place?”“No. Pag-aari ng pinsan ko ang hotel-resort na ito. But I have a paid private suite here…”“You said Paso de Blas is your home…”“True. I have a villa almost four kilometers from here. But we will spent the night in my suite. At bukas… o mamaya na natin pag-usapan ang tungkol sa pananatili mo rito.“She inhaled sharply.“Frightened?” amused na tanong ni Bernard habang inaakay siya pababa sa hagdanan. “Saan ka natatakot? Sa akin? Tinitiyak ko sa iyo, querida, you will never forget the moments you spend with me…“I bet on that! bulong niya.

Tuloy-tuloy siyang inakay ni Bernard pababa. Isang private door ang pinasok nila na ginamitan ng binata ng sariling susi. Isang carpeted hallway ang bumungad sa dalaga at habang lumalakad siya kasabay ng lalaking ito ay lalong tila sasabog ang dibdib niya sa matinding kaba.Isang pinto ang sinusian ni Bernard. Bumukas iyon at binuksan ng binata ang ilaw. Tumambad sa kanya ang isang malaki at maaliwalas na sitting room. Isinara ng binata ang pinto at inakay siya papasok hanggang sa mismong silid. Napahugot siya ng paghinga. Para siyang nasa loob ng suite ng Manila Penn. Kasabay din niyon ang takot sa dibdib niya na bigla siyang natilihan sa pagkakatayo.

Dapat ba niyang pagsisihang sumama siya sa lalaking ito? Ipinikit ni Diana ang mga mata. Bigla ay lumarawan sa isip ang magulong Maynila. Ang pagtakas at pagtatago niya sa loob ng anim na buwan. Ang nakakahapong pagtakbo. Ang mga puyat at takot sa mga nagdaang gabi. Hindi lang si Charlie ang tinatakasan niya. Pati ang mga alagad ng batas noong una at pati ang mga masasamang taong naglipana sa magulong lungsod.At ang nakaambang mangyayari sa kanya ngayon ay higit bang bangungot sa dinanas niya sa nakalipas na mga buwan? Lihim siyang umiling. Somehow, you have to pay a price. And she’s tired of running. Perhaps sa lugar na ito ay matatahimik siya kahit sandali.Bahagya pa siyang napapitlag sa pagsara ni Bernard ng pinto sa main suite. Amused siyang hinagod ng tingin ni Bernard.

“My sweet, you looked like a scared rat. Relax, walang mananakit sa iyo rito, I promise you that. Walang mga pulis kang pagtataguan dito. Sa Paso de Blas, kami ang batas.“Oh, yes. Pero may palagay akong higit akong nanganganib sa iyo kaysa tinakasan ko. Pero ano ang magagawa ko, nandito na ako at inilayo mo ako sa Maynila.Lumakad si Bernard patungo sa banyo. Narinig niya ang lagaslas ng tubig sa loob. Napapikit siya. And she’s shivering. Wala sa loob na napasandal siya sa poste ng kama.Muling lumabas ng banyo ang binata at dinampot ang hotel phone. May idinayal.

“Two glasses and a bottle of wine…” pagkatapos ay ibinaba ang hotel-phone. At lumakad patungo sa kanya. “Pagkatapos ng nangyari sa nakalipas na mga oras, it feels good to have a nice hot bath…” his voice husky and seductive.Napahugot siya ng paghinga nang itaas ng lalaki ang t-shirt niya pahubad sa ulo niya. Gusto niyang maghisterya but she has to keep her side of the bargain. Tuluyang humulagpos ang tali niya sa dulo ng buhok at sumabog sa mga balikat niya ang buhok. His black eyes meeting hers at nakita niya roon ang matinding pagnanasa. And lord, she’s really shaking now. Ibinagsak ng binata ang t-shirt niya sa carpet. Pagkatapos ay bumaba ang mga kamay nito sa snap ng denims niya at pagkatapos ang zipper. Napapikit si Diana. This man is very adept in undressing a woman.

“Itaas mo ang mga binti mo nang mahubad ko ang maong mo.” parang siya robot na sumunod. Isinama ni Bernard ang denims niya sa t-shirt na nasa carpet. Pagkatapos ay mabilis nitong natastas ang sintas ng rubber shoes niya.

“Hmn… original Reebok. You are really a very expensive GRO.”“Damn you! I told you…”“Shut up and raise your leg.” napapikit ang dalaga roon pero sumunod. Pagkatapos ay tumayo si Bernard. And again those black eyes skimmed her face.

Dumako ang mga kamay nito sa strap ng bra niyang nasa harapan at walang kahirap-hirap nitong natanggal iyon. Muli ang paghugot niya ng matalim na paghinga.Isang sensuwal na ngiti ang inihagod ni Bernard sa katawan niya. He had been right about her body. Exquisite.

Napadako ang tingin ng binata sa kabilang silid nang marinig na may nagbukas ng pinto.“That must be the wine.” iniwan siya nito at lumabas patungo sa sitting room. At muli ring nagbalik na may dalang tray ng dalawang baso at isang bote ng red wine. Muli nitong isinara ang pinto at inilapag sa mesa ang dala.

Inalis ang cork sa bote at nagsalin sa kopita. Iniabot sa kanya ang isa.“Kailangan mo ito. Pangkalmante. I can see that you are not really very expert in entertaining customers…” sarkastikong sinabi nito.

Mabilis niyang inabot ng kanang kamay ang kopita habang ang kaliwang kamay niya’y itinakip sa dibdib. Alam niyang sinusuyod siya ng tingin ng lalaki. Dere-deretso niyang nilagok ang laman ng kopita at pagkatapos maubos ay humakbang patungo sa mesa at nagsalin uli. Nasa bibig na niya ito nang kuhanin ng binata.

“Hindi ko sinabi sa iyong maglasing ka. Ang sabi ko’y para lang maalis ang tensiyon mo…!”“May kaibahan ba iyon?”“Oh, yes! I never make love to a drunk woman.” Pagkasabi niyo’y itinaas ni Bernard ang kamay patungo sa baba niya at itinaas iyon. He stared at her for a moment pagkatapos ay bumaba ang mga labi nito sa kanya.She inhaled softly as his tongue pressed and filled her. Ang isang kamay nito’y nakayakap sa kanya. Mahigpit, that she felt the hardness of his chest and thighs at ang kagila-gilalas na male arousal.

Gusto niyang itulak ang lalaki, gusto niyang patigasin ang katawan kung hindi lang sa matinding seduction ng halik na iyon. His lips like fire, his tongue invading and stroking na halos mawalan ng lakas ang mga tuhod niya. She had been touched and kissed before but never like this. He played with her mouth, coaxing and seducing.

Kung hindi niya alam kung ano ang kahulugan ng salitang weak noon, ngayon ay alam na niya. Mahigpit siyang napahawak sa mga balikat nito nang sa palagay niya’y umiikot ang mundo niya.Unti-unti ang ginawang pagpapakawala ni Bernard sa mga labi niya, still holding her. Sa pakiramdam ni Diana ay alam ng lalaki na matutumba siya kung agad siyang bibitiwan nito.Ang maitim na mga mata ay humagod muli sa kanya. “Is it bad?” bulong nito.Lumunok siya kasabay ng pag-iling. Pagkatapos ay agad ding pinamulahan ng mukha sa ginawa. Natawa si Bernard at banayad na inihaplos sa pisngi niya ang kamao nito.

“Hindi naman mahirap, ’di ba? At kung mahirap man, talagang ganoon dahil ginagawa mo lang ang obligasyon mo sa akin.”“Huwag mo akong pagtawanan!” sigaw niya rito sa panlilisik ng mga mata. Subalit hindi natigatig si Bernard doon. Nanatili itong nakatitig sa kanya na tila hinahanap sa mukha niya ang mga kasagutan sa mga tanong nito.“Or maybe this is just your style at alam mo ang ginagawa mo. And the night may hold no surprises at all…” ang maitim nitong mga mata’y nakatitig at naghahamon na pasubalian niya ang sinabi nito.“Ilang beses ko bang isisigaw sa iyong hindi ako bayarang babae?!”“Your temper, amore. Hindi kita inaakusahan sa sandaling ito!” marahas nitong sagot. Pagkatapos ay walang sabi-sabing binuhat siya papasok sa banyo. “Bathing time, querida.” did this stranger mean ‘darling’ sa tuwing sasabihin nitong ‘querida?’ Well, iyon ang kahulugan ng Spanish endearment na iyon. Lamang ay pinasama ng ibang mga tao bilang pagtukoy sa isang kept woman.

Isang malaking bathtub na puno ng tubig ang natambad sa kanya. Maingat siyang inilubog ng binata roon. Pagkatapos ay dinampot ang bubble salt at inilagay sa tubig. Ilang sandali pa’y napuno na ng bula ang tub.She gasped nang maramdaman ang mga kamay nito sa ibabang bahagi ng katawan niya. Hinuhubad nito ang panties niya!“Off with it, amore. I could have taken it off bago kita ipinasok dito pero nakikita kong maiilang ka…”“Thanks a lot! I really admire your talent in undressing a woman!”

Isang husky laugh ang isinagot ng binata roon. Pagkatapos ay itinaas nito ang buhok niya upang huwag mabasa ng tubig. Inabot ang plastic cap at ibinalot dito.“I like your hair…“Oh, dear! Kanina pa sila magkasama… nahubaran na siya at pinagpistahan ng mga mata ang katawan niya… nayakap at nahagkan, pagkatapos sasabihin lang na buhok niya ang gusto. Gusto niyang madismaya.

“…and I like the head it was attached to… at ang mga balikat mo kung saan tila agos ng tubig na dumadaloy ang buhok mo roon… at ganoon din ang katawang kasama ng mga balikat. In other words, I like everything about you.” at tumayo ito pagkatapos ay tuksong nginitian siya. Gave her a teasing salute at lumabas ng banyo.Isang mahabang buntong-hininga ang pinakawalan ni Diana. Sinundan ng tingin ang pintong dinaanan ng estrangherong lalaki. The powerful, dangerous, and handsome stranger. This stranger who would be her lover tonight.She was shivering a little. Bagaman sa pagkakataong iyon ay hindi lang takot ang nasa damdamin kundi ang anticipation sa mangyayari.And then she touched her lips na hinagkan nito. She was afraid to be in his arms again… and yet she long to be there once more…

10

MABILIS siyang nagmulat ng mga mata sa muling pagpasok ng lalaki. At hindi niya maiwasang mapasinghap nang malakas. Napaupo siya nang tuwid sa tub.

He was naked… and powerful… and hard!

Oh, my…!

Sa pagkakataong iyon ay bigla siyang umahon upang tumakbo palabas ng banyo. Subalit bago pa niya naihakbang sa rim ang isang binti ay nasa tabi na niya si Bernard.

“Oh, no, you don’t…” warning nito. Hinawakan siya sa mga balikat at inilubog uli sa tubig. Ipinikit niyang mahigpit ang mga mata. Alam niyang tinititigan siya nito.

Si Bernard ay inabot ang sponge at banayad na ipinahid sa mga balikat niya. Slowly, caressingly. Pagkatapos ay bumaba sa dibdib niya.

Oh… oh…!

Walang salitang namutawi sa mga labi niya. Then she felt his lips on her temple habang ang kamay ay patuloy sa paghaplos ng foam sa katawan niya pababa.

This stranger is an experienced lover… and this is what seduction means. His touch is definitely erotic.

Bumaba pa ang kamay nito, stroking her body seductively and splashing some of the water softly. Oh, dear, ang tanging pagitan sa mga katawan nila’y ang rim ng bathtub. Pero hindi nahadlangan niyon ang mga labi at kamay ng lalaki sa pagsasamantala sa katawan niya.

And why is her body on fire gayong nakalubog siya sa sabon at tubig? At bakit kailangang makadama siya ng ganito sa estrangherong lalaking ito?

She gasped softly when his mouth caught her lips. Parting, seducing, caressing, discovering. Buong buhay niya’y hindi niya akalaing maranasan ang ganitong uri ng sensasyon. He was touching her sa isang maliit na bahagi lang ng katawan niya pero apektado ang kabuuan niya. At hindi nga ba higit na mapanganib ang kuryente, lalo kung nasa tubig? At iyon ang nararamdaman niya. Umuusok ang tubig sa pakiwari niya sa kuryenteng naglalandas sa kanyang katawan.

His lips parted from her. Bumaba sa leeg niya and found the hollow of her throat. While his hand have found one breast and fondled it gently. She cried softly. Oh, dear lord, she should fight not surrender. Or maybe, she didn’t have to fight. May utang siyang dapat panagutan at bayaran.Iniwang muli ni Bernard ang paghalik sa kanya. Ipinagpatuloy ang paghagod ng sponge sa buong katawan ni Diana. Sa dibdib niya, her belly, her thigh, at nagtagal doon. And once again, his lips claimed her mouth then moved down to her breast and nipped it gently.

Wala siyang lakas para kumilos o magprotesta sa pananalakay na iyon. Napasinghap siya nang matalim sa direksyong tinutungo ng kamay nito at natilihan siya.

“Relax…” bulong nito. Nararamdaman niya ang bahagyang amusement sa tinig ng lalaki. Mabilis ang pagmulat niya ng mga mata. Sinalubong siya ng mga matang kasing-itim ng gabi. And never had she seen desire so intense, so acute, na ibinabadya ng mga mata.Her eyes wide. “N-no!”

“There’s no stopping me, amore…” bulong ng binata.

Hindi ko ibig sabihing huminto ka! bulong niya. She just couldn’t believe this intimacy sa isang estranghero! And then she gasped violently when the release came. At nakatitig si Bernard sa kanya, skimming her shocked face. And she felt him shivered, too. Pagkatapos ay tumayo ito. Muling yumuko at iniahon siya mula sa bathtub at inilabas ng banyo.

Ang mga mata niya’y nakapako na sa mga mata ng lalaki habang ibinababa siya nito sa kama. Tinitigan niya ang kabuuan nito. Ano nga ang tawag niya rito kanina? Stereotyped macho. No. This stranger is more than that. Trim and all hard muscles. Broad shoulders. Matipunong dibdib. His waist lean and tight.At sa ibaba pa ng balakang nito ay… oh, dear lord!

Hindi niya gustong bitiwan ang paghinga at muling ibinalik sa mukha ni Bernard ang mga mata. Nakatunghay si Bernard sa kanya na ang kaaliwan ay hindi itinatago ng mga mata.

“You are extremely beautiful. At misteryosa…” marahang wika nito sa kanya. His voice seductive. At hindi niya kailanman inisip na ang boses lang ng isang lalaki ay makapagdudulot na sa kanya ng sensasyon.

She moistened her lips unconsciously. “At nagkakahalaga ng halos sampung libong piso?” panunuya niya para sa sarili.Bumaba sa tabi niya ang binata giving her a sensuous smile. Pagkatapos ay yumuko, his lips brushing her lips in a very light kiss.

“Not anymore. You’re worth more than that. Perhaps a million…“Bigla siyang kinabahan doon. A million!Umiling siya. “Pangsampung libo lang ang halaga ko…”

Muling natawa nang marahan si Bernard. “Ako ang magpapasya…“At wala nang salita pang namutawi sa mga sandaling iyon. Ikinulong siya ng binata sa mga bisig nito and kissed her thoroughly. His tongue played with her mouth again and again. His hands and lips continued to arouse her breast na sa tingin niya’y may sumabog na firecrackers sa loob ng silid.

His hand stroked her there, caressed her there, and played her there. In feather touch. Mahigpit niyang ipinikit ang mga mata. Hindi niya gustong magpaanod dahil sa kabilang bahagi ng isip ay naroon ang takot.Humalili ang mga labi ni Bernard sa landas na dinaanan ng mga kamay nito. Nakulong ang hininga niya sa lalamunan and opened her eyes wildly. Nakatitig pa rin si Bernard. Wala na roon ang amusement. His eyes dark and intense. Then his lips moved and kissed and kissed, tasting and exploring. Like a butterfly gently parting a soft petal.

On instinct, biglang nanigas ang katawan ni Diana. Magkahalong takot at pagkamangha.“No!”“Yes!” he answered huskily. “And you’re sweet, amore…“Oh, please… please… now, no! Then her world spinned. Sinikap abutin ang hindi niya alam kung ano ang pilit inaabot. Then something inside her burst like a ray of sunshine making her weak and yet so achingly sweet.

And when Bernard rose above her, nanatili siyang nakatitig lang dito. Too stunned para magprotesta. Hindi pa siya halos nakaka-recover sa ginawa nito nang muli nitong inangkin ang mga labi niya. His weight on her. His thigh parting hers. His arms holding her to steady her. Gusto niyang magpumiglas sa pagkakataong iyon pero hindi niya magawa. She was torn between fear and sensations as his sex brushed her body, teasing and caressing.And then she realized na hindi niya gustong magpumiglas. She was twisting and writhing beneath him. It was a never-ending sensual onslaught on her body.At nang sa inaakala niyang nakahanda na siya sa pananalakay, she opened her eyes wildly and stiffened. Gusto niyang sumigaw pero walang tinig na lumabas sa bibig. Isiniksik niya ang mukha sa dibdib ng binata clutching his shoulders tightly na halos bumaon ang mga daliri niya rito. Muling mahigpit na isinara ang mga mata upang huwag mahulog ang namumuong mga luha.

“It’s all right…” bulong ni Bernard cupping the back of her head. “It’s all right…“No. It wasn’t all right. Sa pagkakataong iyon ay talagang gusto niyang ipagtulakan ito. Hindi na siya halos humihinga sa matinding sakit na tila humihiwa. “Oh, please…!”“Sshh… hindi magtatagal iyan, pangako,” he promised gently. “Look me in the eyes…“Hindi niya gustong maakusahang duwag, so she did. “It will be better in a few seconds, I promise…” he whispered.

“It had better be. It feels like death!” bulong ni Diana na muling ipinikit nang mahigpit ang mga mata. Marahang natawa si Bernard sa sinabi niya. It was a tender laugh. But stopped when he saw the tears. Hindi ito makatatagal nang ganoon na hindi gagalaw after six months of self-deprivation. Pero sa nakikita, natitiyak nitong he really have to still his movements.Dinampian nito ng halik ang mga labi ni Diana. “What is your name?” he whispered softly. Nagmulat ng mga mata ang dalaga at manghang napatitig sa binata. “M-my name?” ulit niya at muling pumikit. In total shame, in frustration. Narito siya sa ilalim ng lalaking ito giving herself for the first time to a man. And a stranger for that matter, pagkatapos ay pareho nilang hindi alam ang pangalan ng isa’t isa!

Ano na ang nangyari sa matitinong kaisipan niya? Talaga bang kumapit siya sa patalim para lang makalabas ng Maynila? Sa posibleng hindi marating ng mga naghahanap sa kanya? Which is worst, ang mapariwara sa kamay ni Kenneth na natitiyak niyang hindi siya palalampasin sa sandaling makita siya at kamatayan sa kamay ni Charlie pagkatapos nitong makuha ang importanteng bagay mula sa kanya o ang nangyayari ngayon sa kanya sa kamay ng estrangherong ito?Kung hindi lang dahil sa matinding sakit na nararamdaman, she could have laughed hysterically and cried at the same time.

“Funny and strange it may seemed, but yes, gusto kong malaman ang pangalan mo. I’m Bernard… Bernard Fortalejo…” he said softly, gently. His voice apologetic.“D-Diana… Diana Montero…”

“Diana Montero, you are priceless! Wala kang katumbas na halaga,” he whispered tenderly at muli siya nitong hinagkan sa mga labi. Gentle and tender and passionate.

Strange but the tenderness in his voice made her kiss him back as passionately. And Bernard began moving again. Banayad sa simula ang pagkilos ng binata and yet pakiramdam ni Diana ay mahahati siya. Filling her from her womb at sa pakiwari niya’y patuloy sa puso.“Oh… y-you… promised…”

“Sshh… you’re doing fine. Besame, querida…” he commanded harsly, his breathing ragged.Sumunod si Diana. Sa likod ng isip niya, she wanted to kiss and taste this stranger with dark and penetrating eyes. And true to his promise, she couldn’t place when the pain subsided a little. At ni hindi na niya maalala kung kailan nagsimulang bumilis ang pagkilos ni Bernard.He was so hot that he couldn’t control. At sa pakiramdam ni Diana, it was magic. Now you’re hurting, now you don’t. At may gusto siyang abuting isang bagay. Him and something…

And Bernard gave it to her. And everything seemed black, pagkatapos ay muling nagliwanag na sa pakiwari niya’y napuno ang silid ng sinag ng araw. Bumaba sa tabi niya ang binata. Parehong naghahabol ng paghinga. Ipinikit niya ang mga mata. Ibinigay niya ang sarili sa isang lalaking sa gabing ito lamang niya nakilala at kinakain siya ng kahihiyan. Nasa katawan niya ang braso ni Bernard. Ngayong nagmaliw ang magic at sensasyon ay nararamdaman niya ang pananakit ng katawan. Tumaas ang kamay ng binata patungo sa mukha niya at hinaplos ang pisngi nang banayad. Hindi niya gustong salubungin ang mga mata nito kaya tumagilid siya patalikod dito.

“Sino ka at saan ka galing, Diana Montero?” he asked softly.“I kept my part of the bargain. Keep yours. Walang tanong dahil hindi ko gustong sumagot.” may bahid ng galit sa tinig niya. In fact, gusto niyang magsisigaw, gusto niyang kamuhian ang sarili. Lord, except for the tearing pain, she really enjoyed the sexual play.“Pagkatapos ng nangyari ay mananatili ba tayong estranghero?” May talim sa tinig nito. Nagulat ang dalaga roon. Sa isang iglap ay nawala ang tender and passionate lover. He sounded dangerous.

“Iyan ang usapan, ’di ba? You’ve got me for your money!” Nag-iinit ang mga mata niya. Pero hindi siya iiyak. She had never felt so cheap in all her life.“Forget that damned money!” pagalit ding sagot ni Bernard. Pagkatapos ng ilang segundong katahimikan ay nagbuntong-hininga ito. Banayad na niyakap ang dalaga. “Lo siento mucho, Diana. I’m sorry for all the things I have accused you of.”“Paano kong malilimutan iyon? Iyon ang dahilan kaya nandito ako ngayon, hindi ba?” angil pa rin niya. Wala siyang alam na ipantakip sa kahihiyang nadarama.“All right, if you want to put it that way then so be it. Hindi ko pa hinihingi ang kabayaran sa paglalabas ko sa iyo ng Maynila. And just in case you have forgotten, amore, you are mine for the night, and the night isn’t over yet.“Napahugot ng paghinga si Diana. At bago pa siya muling nakapagsalita ay iniharap siya nito.“And I want you, again…”

Napatitig siya sa kabuuan nito. Mula ulo hanggang sa ibaba. And to her horror, she could see him grow again. Nanlaki ang mga mata ni Diana.“Is… Is it… always… this soon?” Nag-echo sa buong silid ang malakas na tawa ni Bernard. Ni hindi nito naisip na iyon ang kauna-unahang totoong malakas na tawang ginawa makalipas ang anim na buwan.“My sweet little innocent…” at tinakpan nito ang mga labi niya in a sensual and passionate kiss. Hungrier…more demanding. Playing and teasing.At sa pagkakataong iyon, Bernard was wilder, rougher, and yet more giving. Muling nagpatangay si Diana. And she responded to his wild lovemakings with equal fire, with equal passion, with equal wildness. Tuluyang inalis sa isip kung ano ang kahihinatnan ng bukas. Anyway, Charlie made her life a living hell for the last six months.At higit na masidhi ang climax sa kanila pareho sa pagkakataong iyon. A shattering experience for both.

Matagal nang tulog si Diana pero gising pa rin si Bernard. Alas-kuwatro na ng madaling-araw. Nakatitig siya sa itaas ng kisame habang iniisip ang mga nagdaang pangyayari.Nagsasabi ng totoo si Diana na hindi ito bayarang babae. Napatunayan niya iyon. Huwag nang idagdag pa ang katibayang nasa bedsheet. At hindi niya inaasahan na magkaroon siya ng ganoong damdamin sa babae. Ng masidhing pangangailangan dito.Dahil ba sa nakalipas na anim na buwan ay nalimutan niya ang sexual na bahagi na iyon ng buhay niya? And when he saw this little sexy stranger, nakadama siya na may bahagi ng katawan niya ang nabuhay?

At alam niyang ginagamit siya nito mula sa tinatakasan. Pero hindi ba at siya man ay ginagamit din si Diana sa pagtakas? Pagtakas mula sa isang mapait at masakit na alaala. Si Jewel.Nakadama siya ng guilt. Mahigpit na ipinikit ang mga mata. Dumaloy sa alaala ang mga pinagsamahan nilang dalawa. The loving, the laughters and the tears ng paghihiwalay at nang muling pagsasama makalipas ang unos. The near-death that he felt when he thought she was his niece. The ache and pain of her death and the thought that he would have died with her.The pain had been with him for the last months. And yet, talagang totoong nakalimutan niya sa nakalipas na mga oras si Jewel in the arms of this little stranger. Napapikit siya. Naipangako niyang hindi siya titigil hangga’t hindi niya natutuklasan kung sino ang may kagagawan ng pagkamatay nito. Pero heto siya at makalipas lang ang anim na buwang mahigit ay may babae nang katabi sa kama. Oh, well, he may not love her kung paanong minahal at inibig niya si Jewel, but still hindi niya maitatangging nakadarama siya ngayon ng possessiveness kay Diana. His lovely, mysterious, little stranger.

Oras lang ang pagitan mula nang makilala niya si Diana pero nakita na niya ang pagkakaiba ng dalawang babae bagaman hindi siya dapat maghambing. It would be unfair to both women to do so. But he couldn’t help it.

Both women are beautiful in their own ways. Both are exquisite. Though Jewel is taller and Diana is smaller. Jewel, his priceless black diamond, in her Venezuelan blood. Long, straight and black hair. Diana is fair. With peaches and cream complexion. Ang kulay ng buhok ay sa pagitan ng itim at pula. Iyon ang kauna-unahang napuna niya dito.

Both were innocent when he first took them. In bed, Diana is a raging fire. A hot tempest. Napatunayan niya iyon sa huling pagtatalik. Jewel is subtle, though she always screamed. Diana is strong and determined. Jewel is soft and defeatest.

And he loved Jewel and she loved him until her death. His first love. Hindi biglang sumibol ang pag-ibig nila sa isa’t isa. Sa loob ng tatlong taon ay lumago iyon at wala siyang maipipintas sa relasyon nilang dalawa. He planned to marry her. For her to become Mrs. Bernard Fortalejo. Pero nakialam ang kamatayan.At si Diana? Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Bernard. Sinulyapan ang magandang mukhang nasa tabi niya. The fragile and delicate soft body. Na tinititigan pa lamang niya’y he could already feel himself growing again. Ang estranghera at misteryosang babae who had been his lover minutes ago. He hadn’t even known her before last night.And yet he wanted her. In his bed.And he’ll be damned if he let her go.

11

HAPON na nang magising si Diana. At bagaman iyon ang pinakamahabang tulog na naranasan niya sa nakalipas na anim na buwang mahigit ay hindi maginhawa ang pakiramdam niya. Sa halip ay pagod ang nadarama niya. And sore… and stiff. Inikot niya ang mga mata sa silid at sinikap alalahanin kung nasaan siya. Bigla ang pagbangon ng panic sa dibdib sa naalala. She was with a strange man in a strange place and… nagtayuan ang mga mumunting balahibo niya sa katawan sa huling naalala.

Bakit naman naging ganoon kabilis ang mga pangyayari? Paano na ngayon? She thought desperately at mabilis na bumangon. Agad ding dinampot ang kumot at ipinulupot sa katawan nang matantong hubad siya. Humakbang patungo sa bintana at binuksan ang makapal na kurtina. Mula sa bintanang salamin ay natanaw niya ang asul na dagat at puting buhangin. May mga tao pa rin sa beach sa kabila ng pasado ala-una na at kainitan ng araw. Some were aqua cycling, some were swimming and playing. Mostly ay mga foreigners ang nakikita niya.Isang buntong-hininga ang pinakawalan ng dalaga. Things were different in the light of day. Kagabi ay nagpadalos-dalos siya. Paano na ngayon?

Napalingon siya sa biglang pagbukas ng pinto. Si Bernard. In mint green sports shirt at faded denims. Hindi niya mapigilan ang paglukso ng puso pagkakita rito. He was handsome, pero ngayong umaga, sa liwanag ng araw, he was incredibly attractive.“Hindi ka kumatok,” akusa niya. Nakasabog pa sa mukha at balikat niya ang buhok. At hindi pa niya nakikita ang sarili sa salamin.

“Para ano? This is my suite and everything in it is mine,” sagot ng binata na hinagod siya ng tingin. Pagkatapos ay ngumiti. “Bagay sa iyo ang pagkakatapis mo ng kumot na puti. Hindi ba at ganyan ang hitsura ng namesake mo sa Roman mythology?”“Hindi mo ako pag-aari,” mariing sagot niya na binalewala ang huling sinabi ni Bernard.“Oh, yeah? Hindi ko pa sinasabi sa iyo kung ano ang magiging kabayaran mo sa pagdadala ko dito sa iyo sa Paso de Blas.”

“Bakit hindi mo sabihin ngayon nang matapos na!”“Wala akong maisip, Diana…“Apoy ang lumalabas sa mga mata ni Diana nang tumitig sa binata. “At ano ang gagawin ko habang wala ka pang naiisip, Bernard? Shall I be at your calling every night?”“Paano kung ganoon nga dahil iyon ang hihingin kong kabayaran?”

Nanlaki ang mga mata niya. “Y-you can’t mean that…!“I do. I really do, bulong ng isip ng binata. Nagtagis ang mga bagang sa pagkakatitig sa kanya. The damned woman is beautiful even when angry. At kahit bagong gising. Nakasabog ang soft brown na buhok sa mukha cascading down to her perfect shoulders. Nakatapis lang ng puting kumot sa katawan and yet she’s the epitome of perfection.

And in one fleeting moment he hated her. Hated her for her beauty. Hated her for making him want her still sa kabila ng pinagsawa na nito ang sarili sa buong magdamag sa piling niya. Hated her for making him forget the face of a woman he loved for many years.And worst, wala itong alam tungkol sa babaeng ito. Kaninang umaga’y pinangahasan nitong pakialaman ang clutch bag ni Diana. Ang bag mismo ay designer’s label. May pera doon at malaki-laki rin. Isang pares ng hikaw at deepsea pearl choker. Both jewelries are very expensive. Maliban sa wallet na wala namang identification kundi mga ATM cards ay wala na itong nakuha pang anumang impormasyon.

Although, hindi magiging mahirap para ditong alamin kung sino ang babaeng ito sa pamamagitan ng mga accounts nito sa bangko. Magagawa nitong pakilusin ang pera malaman lang kung sino ang babaeng ito. Dalawa sa ATM ni Diana ay ang bangko ng Kristine Cement. Hindi gugustuhin ng mga bangkong ito na i-pull out nito ang accounts ng kompanya. Ang Kristine Corporation ang isa sa mga major depositors nila.

Pero hindi nito gagawin ang bagay na iyon sa ngayon.Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Bernard. “Magbihis ka. Iniimbitahan tayo ng may-ari ng hotel na ito sa bahay nila para doon mananghalian. Nariyan sa cabinet ang suot mo kagabi. Ipinadala ko na sa laundry kaninang umaga iyan.”

“Hindi mo ako sinasagot,” giit ni Diana. “Don’t confine me in this room, Bernard. I want my freedom.”“Malaya kang kumilos sa buong Paso de Blas, Diana. At ang silid na ito ang magiging tirahan mo mula ngayon. You can eat at the restaurant below. You can shop sa shopping store sa ibaba para sa mga damit mo.”“I cannot afford this suite…”“Naka-charge lahat ang mga iyon sa account ko.”“At malaya ang tawag mo roon?” angil niya. “Gusto kong kumilos sa paraang gusto ko, Bernard. Gastahin ang sarili kong pera.”“Nakita ko sa bag mo that you don’t have much money unless isang buwan ka lang dito at maninirahan at mamumuhay tulad ng mga empleyado ng hotel.”“Pinakialaman mo ang bag ko!” Namula ang mukha niya sa galit. “Wala kang karapatang gawin iyon!” naiiyak niyang dagdag.“Tell me about yourself, Diana…” mahinahon pa ring hikayat ni Bernard sa outburst niya.“Damn you, Bernardl Hindi ka tumutupad sa usapan.”“Tinupad ko ang usapang dadalhin kita rito. But I forgot to tell you na lahat ng mga naririto sa Paso de Blas ay nasa ilalim ng kapangyarihan ko,” he told her softly but dangerously. “At gusto ko ring sabihin sa iyong malalaman ko kung sino ka kung gugustuhin ko. Piece of cake, Diana. You have your name and your ATMs. Maliban na lang kung hindi ikaw iyan at ninakaw mo lang…”“Oh, you…you…” hindi niya makuhang madugtungan ang sinasabi sa galit.“At naisip ko na kung ano ang gusto kong kabayaran sa pagdadala ko sa iyo rito, mi amor.” nanunuya na ang tinig nito. Napatitig si Diana sa itim na mga matang iyon. “I only wish for you to obey me.”

“What?” nanggigilalas niyang tanong.“Simple, hindi ba? You’re lucky. Awtomatikong sumusunod sa akin ang mga nasasakupan ko. Pero sa iyo, hinihiling ko bilang siyang kabayaran ng paglalabas ko sa iyo ng Maynila…“Her eyes wide. The man is shrewd. Mas mapanganib pa kay Charlie. He hated Charlie trying to manipulate her life. Pero heto ang isa pang male chauvinist pig at gustong manipulahin ang buhay niya.“Not in this life, Bernard!“Nagkibit ng mga balikat si Bernard. “Kung hindi mo gustong tumupad sa usapan ay magagawa ko ring hindi tuparin ang sa akin. At sa puntong iyon, you will be the loser, my lady…”“You’re being unfair!” sigaw niya.“I don’t think so. Considering na isang simpleng obedience lang ang hinihiling ko…”“Paano kung… kung hilingin mong…”“Kung hilingin kong makapiling ka sa bawat sandali?” Ikiniling bahagya ng binata ang ulo.“Yes!” She gritted her teeth.“Kung hindi mo ginustong ibigay ang sarili mo kagabi ay hindi kita pipilitin, Diana. I had never forced a woman. And if and when na gusto kong makapiling ka sa buong magdamag iyon ay dahil gusto mo rin.“Damn him! Kahit kailan ay wala pang taong nakapagpasuko sa kanya nang ganito kadali. Pero ano ang pagpipilian niya?“Bibigyan kita ng sampung minuto para mag-ayos. Hihintayin kita sa lobby…” tumalikod na palabas uli ang binata. Naiwang nagpupuyos ang loob ni Diana. Hinubad ang kumot na nakatapis at walang pakialam na naglakad nang hubad nang biglang bumukas muli ang pinto.“Nalimutan kong sabihing…” hindi naituloy ng binata ang sasabihin pagkakita sa kanya. Hinagod siya ng tingin. Sa nagpupuyos pa rin niyang dibdib ay wala siyang pakialam. Itinaas ang mukha at tila diyosa na lumakad papasok sa banyo.Damn you, Diana! bulong ng binata sa pagtatagis ng mga bagang. Muling lumabas at pabagsak na isinara ang pinto. Tuloy-tuloy itong bumaba patungo sa reception. Humingi ng isang shot na brandy sa waiter at naupo sa lounge. That wretched woman is making his blood boil!Kalalapag lang ng waiter ng kopita sa center table nang lumapit si Clarita.“Narito ka pala, Bernard,” bungad nito na naupo sa harapang sofa. “Kailan ka dumating?”“Kagabi, Clarita,” pormal niyang sagot. Inabot ang alak at dinala sa bibig. “Ang mga anak mo?”“Si Zandro ay nasa Maynila. Hindi ko alam kung ano ang inaasikaso. Si King ay nasa itaas pa kasama ng girlfriend. Siyanga pala, Bernard, kailan mo ba ibibigay ang karapatang angkinin na ni Zandro ang Villa Kristine?“Tumiim ang mukha ng binata sa narinig. “Hindi ako ang dapat na kinakausap sa mga bagay na iyan Clarita. Nariyan ang mga abogado at sila ang nakakaalam,” bagot nitong sagot. Sinulyapan ang relo at tumingin sa may hagdan.“Natitiyak kong susunod ang mga abogado mo sa mga ipag-uutos mo, Bernard. Isa pa, magkapatid kayo ni Zandro, dapat pa bang daanin sa korte ang bagay na ito? Tulad ng alam nating lahat, higit na may karapatan sa Villa si Zandro dahil mas matanda siya sa iyo nang dalawang taon,” mariing wika nito.Hindi sumagot ang binata at tumayo nang makitang pababa na si Diana sa hagdan. Subalit hindi agad nakalapit ang dalaga dahil kasabay nitong bumaba si King at kinausap pa siya.Nilingon ni Clarita ang hinihayon ng tingin ng binata. “May kasama ka ba?”“Isang kaibigan,” sagot nito na hindi inaalis ang mga mata kay Diana na lumingon at tila itinuturo ito kay King. Ngumisi si King nang malingunan si Bernard at ang ina. Sinabayan si Diana.“Hello, Bernard,” bati ni King may ilang hakbang pa ang layo. “Hindi ko alam na narito ka sa Paso de Blas. Ang pagkakaalam ko’y anim na buwan ka nang hindi umuuwi rito.“Isang tikhim at tango lang ang isinagot ni Bernard. Na kay Diana ang tuon ng paningin.“At may guest ka pala dito sa hotel,” patuloy ni King na nakangiting nilingon ang dalaga. “Nagkakilala kami ni Diana ngayon lang.”“Yes, I can see it,” matabang na sagot ng binata. “Are you ready, Diana?” Tumango ang dalaga na kinabahan sa nakikitang anyo ng binata.“’Ayan na rin pala si Zeny, King,” ani Clarita na tumayo na rin. “Hindi pa kayo nagsabay bumaba. Mangangabayo ang mga bata, Bernard…”“Hi, everybody,” nakangiting bati ng bagong dating na ang mga mata’y kay Bernard itinuon at hinagod ito ng tingin. “Kaibigan mo, King?”“Siya si Bernard, Zeny. Ang sinasabi ko sa iyong kapatid ni Zandro,” kaswal na wika ni King. “Bernard, ang girlfriend ko, si Zeny…”“I’m very pleased to meet you, Bernard…” malambing na wika ni Zeny na iniabot ang kamay sa binata. Nagbigay si Bernard.“And this is Diana,” ani Bernard at binitiwan ang kamay ng babae. “Ikinalulungkot kong hindi kami makapagtagal. Hinihintay kami ni Nathaniel at Jasmin sa kanila…“Nagkibit ng mga balikat si King. Si Zeny ay nanatiling nakatitig kay Bernard sa provocative na paraan. Si Clarita ay nagsalita.“Kung sabagay ay iba na talaga kapag may sinasabi ka. Ilang linggo na kami rito’y hindi pa kami naiimbitahan ni Nathaniel sa bagong bahay nila…“Tumikhim si Bernard. “Hayaan mo, Clarita, at makakarating sa mag-asawa ang sinabi mo. At natitiyak kong maglalaan sila ng okasyon para maimbitahan kayong mag-anak…” hinawakan sa braso si Diana at inakay na palayo.“See you around, Diana.” si King.Nasa labas na sila ng hotel nang biglang huminto sa paglakad si Bernard at lumingon pabalik sa loob.“Are they your relations?”“Mahabang kuwento at wala akong interes na pag-usapan ang mga bagay na iyon,” sagot nito na ang mga mata’y nasa loob. Pagkatapos ay nilingon si Diana. “Wait here…“Nagtataka ma’y hindi kumibo ang dalaga. Bumalik sa loob ng reception area ang binata. Naroon pa rin ang tatlo.“May nakalimutan ka, Bernard?” Si Zeny na malambing na bumati.Umiling ang binata. “No. Akala ko’y nalimutan ko rito ang susi ng pick up…” wika nito na muling bumalik sa labas.“Hindi mo sinabing guwapo ang kapatid ni Zandro, King…” si Zeny na sinundan ng tanaw ang binata.“At hindi lang guwapo, Zeny. Umaapaw ang bulsa niyan. Dati nang may pera, balita ko. Pagkatapos ay ipinamana pa dito ang kalahati ng kayamanan ni Leon Fortalejo bilang anak…”“Hmp… si Zandro ang dapat na magmamana ng mga iyon, King, huwag mong kalilimutan,” ingos ni Clarita.“At ewan ko ba diyan sa anak mo, Mama. Hanggang ngayon ay wala pa ring ginagawang paraan para mauwi sa kanya ang mana,” napipikang wika ni King. Pagalit na pinatay ang sigarilyo sa naroong ashtray.Sa pick up ay hindi malaman ni Diana ang gagawin. Nararamdaman niyang nagagalit si Bernard pero hindi niya maintindihan kung kanino at kung bakit.“Sa—akin ka ba nagagalit?” she asked softly.Napalingon ang binata rito na tila noon lang napunang kasama siya. Huminga nang malalim.“I’m sorry. May iba akong iniisip,” wika nito na bahagyang lumambot ang mukha.“Sino si Zandro?”“Now, you’re asking questions…”“All right, forget it. Just curious…”“And I am curious about you. Who are you, Diana?”“And now we’re even. Kalimutan na natin ang mga tanong.“Banayad na umiling si Bernard. “Alam mo bang kung gugustuhin ko’y mamaya lang ay malalaman ko kung sino ka?“Sukat doon ay namutla ang dalaga. Iniwas ang tingin mula sa binata at ipinako sa mga punong dinadaanan.“Are you running from a fiancé? O di kaya sa isang istriktong ama? O sa mga alagad ng batas? Why, my love, you intrigued me…”“At matatapos ang curiosity mo sa akin kung aalamin mo agad kung sino ako, Bernard. Then I will be less mysterious and will no longer appeal to you…” nakangiti niyang sagot.“Don’t psycho-reverse me, amore,” nakatawang sagot nito. “Pero iisa ang tiyak, Diana, hindi kahit kailan mawawala ang appeal mo sa akin. And don’t worry, hindi pa panahon para malaman ko kung sino ka. Maybe tomorrow or the next day. Pero may mahalagang bagay pa akong nais tapusin,” makahulugang wika nito na muling bumalik ang pagtigas ng mukha.Sumandal si Diana and gasped softly. Kung sino man ang kagalit ng binata’y kinakabahan siya para dito.

12

“WE’RE pleased to meet you, Diana,” nakangiting sinabi ni Jasmin matapos siyang ipakilala sa mag-asawa.

“Kanina ka pa ikinukuwento nitong pinsan ko. Mahigpit ang bilin na ibigay sa iyo ang pinakamagandang serbisyong maiaalok ng hotel,” natatawang sabad ni Nathaniel. Tinapunan ng tingin si Bernard na nagtuloy sa bar at nagsalin ng alak.

Sa pagsulpot ng isang babae sa buhay ng pinsan ay bahagyang nakadama ng galak ang mag-asawa. Kahit paano ay umaasam na sana’y simula na ito ng pagbabago ni Bernard, bagaman kahit paano ay naroon pa rin ang paninibugho para sa alaala ni Jewel. Pero buhay si Bernard and must go on living.

“At ako naman si Andre,” nakangiting singit ng binata mula sa likuran ni Nathaniel. “Magkaibigan kami ni Bernard…”

“I’m really glad to have met you all,” ani Diana na tinanggap ang nakalahad na palad ni Andre.“Maiwan muna namin kayong mga babae.” si Nathaniel na inalis ang braso sa pagkakaakbay sa asawa at tinapik sa balikat si Andre. “Mukhang may pag-uusapan kami ni Bernard.”“Akong bahala kay Diana, Nat. Halika sa dining, Diana, at tulungan mo akong ihanda ang tanghalian natin.”

“Hindi ba late na?”

“We usually have lunch after one o’clock. Alam mo na, busy lagi sa farm at hotel si Nathaniel,” nilingon ang asawa na sumunod kay Bernard sa terasa. Sa likod ay si Andre.“I am really very frank, Jasmin. And I can’t help to admire these men. Talaga bang guwapong lahat ang mga Fortalejo?”

Natawa si Jasmin sa pagiging candid ng dalaga. “Wait till you meet Zandro. Kapatid siya ni Bernard sa ama. Two years older. At ang isa pang pinsan nila, si Ismael. And well, there’s Marco, ang tiyo ni Bernard, na sa aking palagay ay nagpauso ng salitang macho. But, darling, pinakaguwapo sa lahat ang asawa ko…”

Si Diana naman ang natawa. “Of course…” nakangiti niyang sinabi. Muli niyang tinapunan ng sulyap ang dalawang lalaki. Si Nathaniel ay parang si Marlboro Man ang tingin niya and although really attractive ay mas type niya si Bernard.

SA labas ay sumandal sa poste ng veranda si Nathaniel. “She’s gorgeous…”“Wow, pare. Where did you meet that woman? Bakit ba lagi ka na lang nakakaisa sa akin?” biro ni Andre na nilingon si Diana.“Hindi si Diana ang dahilan kaya gusto ko kayong makausap nang sarilinan,” seryosong sagot ng binata. Dinala sa bibig ang kopita ng alak at banayad na uminom.Nagsalubong ang mga kilay ni Nathaniel. “Ano’ng mahalagang bagay ang gusto mong sabihin?”“Makinig kayo…”

Makalipas ang mahabang sandali ay sumagot si Andre. “Hindi tayo nakakasiguro, Bernard. Madaling tanggihan iyon. Isa pa, kahit ikaw ay hindi gaanong nakatitiyak sa sinasabi mo…”“Perhaps. Pero bakit kailangang madama ko iyon, Andre, Nat? Actually, I really made sure na hindi ako nagkakamali. I even went back…”

“Ano ngayon ang plano mo?” Si Nathaniel.

“I have to do something, Nat. I will talk to the girl…”

“Well, why not. Ngayon lang dumating dito ang babaeng iyon,” sang-ayon ni Nathaniel. “Use your charm, dear cousin…”

Isang makahulugang ngiti ang pinakawalan ng binata bago muling dinala sa bibig ang kopita.“At sa sandaling mapatunayan mo, friend. Give him to me. Hindi ikaw…” paalala ni Andre.Nagkatinginan si Bernard at Nathaniel. Parehong makahulugang ngumiti. Mga ngiting hindi naman umabot sa mga mata.

“C’mon, you guys. Hindi ninyo dapat ilagay ang batas sa inyong mga kamay,” babala ni Andre.“Kami ang batas dito, Andre, should you have forgotten.” Si Bernard.

“Hell! Bakit pinapunta mo pa ako rito? Nawawalan ako ng silbi,” pagalit nitong sinabi.Nagbuntong-hininga si Nathaniel. “Huwag kang mag-alala, Andre, we firmly believe that no one is above the law.”

“Tiyakin ninyong ganoon nga. Kilala mo ako, Bernard. Walang kai-kaibigan sa akin pagdating sa batas…“Natawa ang binata. “I know, my friend. Pero narito ka sa Paso de Blas at wala sa Maynila. Now, let’s join the ladies…” anyaya nito. Naiwang nagkamot ng ulo si Andre.

13

PABALIK na sa hotel si Bernard at Diana nang magsalita ang dalaga. “Hindi mo ba ipakikita sa akin ang Villa Kristine?”

“No,” matalim nitong sagot. Pagkatapos ay bumawi. “I mean, walang tao roon maliban sa mga katulong. Ang tiya Margarita at tiyo Josef ay kina Nathaniel umuuwi bagaman nasa Maynila ngayon ang mag-asawa at namimili.”

Huminga nang malalim ang dalaga. Hindi niya alam kung bakit sinabi sa kanya ni Jasmin ang tungkol kay Jewel. Jasmin probably thought na may malalim na interes sa kanya si Bernard. And she listened with curious interest.

And Jasmin told her about Jewel in a way that she paled in comparison. Sinikap niyang maging kalmante bagaman hindi niya maunawaan ang sarili kung bakit biglang makadama ng insekyuridad. Natitiyak niyang hindi nais ni Jasmin na ibaba siya in favor of a dead woman. She was just telling her an honest opinion about a friend. A relative by marriage.At gusto niyang tanungin si Bernard tungkol dito pero pinipigil niya ang sarili. Ano ang karapatan niya? A one night affair did not give her the right. At hindi seryoso sa kanya si Bernard. Malalim ang pagkakaugat ng pagtinging iniuukol nito kay Jewel. Hindi maaaring pantayan ninuman sa ngayon. Perhaps sa malayong panahon. At natitiyak niyang hindi siya iyon.Makalipas ang mahabang sandali ay nasa parking area na sila ng hotel. Inabot ni Bernard ang door lock sa tabi ni Diana.

“Hindi ka ba papasok sa loob?”

Umiling si Bernard. “May aayusin pa ako. At hindi ako nakatitiyak kung mananatili ako dito ngayon. I might go back to Manila tonight…“Kung bakit kailangang makadama siya ng disappointment ay hindi matiyak ni Diana pero hindi siya nagpahalata. Bumaba ng sasakyan at inihatid ng tanaw si Bernard hanggang sa mawala sa paningin niya ang sasakyan.

Nang hindi man lang tumawag sa kanya ang binata sa buong maghapon ay natiyak niyang baka bumalik na ito sa Maynila. Kung sabagay, ano ba ang dahilan at magtatagal dito si Bernard? Sabi nga ni Jasmin ay sa Maynila na ito naglalagi mula nang mamatay si Jewel. At nagawa na nito ang gustong gawin sa kanya, ang mailabas ng Maynila.Kinagabihan ay binalak niyang magpa-room service na lang ng hapunan pero naiinip siya kaya minabuting bumaba sa restaurant.

Kasalukuyan siyang kumakain nang maupo sa mesa niya si King.“Oh, hello,” nakangiti niyang bati rito. “Halika, kumain ka.”“Salamat pero tapos na ako. Ikaw lang ba?” Luminga ang binata. “Wala ba ang boss?”“Kung si Bernard ang tinutukoy mo ay wala siya, King. Baka bumalik na ng Maynila.”“Ganoon ba? Kung ganoon ay iniaalok ko ang sarili bilang escort mo sa susunod na mga araw.” inilahad nito ang dalawang kamay. “Well, hindi ako tagarito pero ilang buwan na rin kaming nagbabakasyon dito kaya kabisado ko na ang pook na ito…”

“Fire with me. Anyway, gusto ko rin naman talagang mamasyal sa buong resort…”“Nakarating ka na ba ng Villa Kristine?”

Umiling siya. “Kagabi lang kami dumating. Maliban kina Nathaniel ay wala na akong napuntahang iba pa…”

Tumango-tango ang binata. “Ano ang relasyon mo kay Bernard?” deretsong tanong nito na nang mapatanga si Diana ay agad bumawi. “I mean, baka mamaya ay nakakaapak na ako ng paa ng may paa.”

Ngumiti si Diana. “Magkaibigan lang kami ni Bernard, King. Inialok niya sa akin ang Paso de Blas upang magbakasyon.”

Ngumisi ang lalaki. “Kung ganoon ay kasama mo akong mamasyal bukas. Hihintayin kita sa lobby ng alas-otso ng umaga…”“Pero baka magalit sa akin si Zeny…” paalala ni Diana.“Matagal na kaming wala ni Zeny, Diana. Sports lang kami sa isa’t isa. O, ano, okay ba ang alas-otso sa iyo?” Tumango siya. Pagkatapos niyon ay nagpaalam na si King.

KINABUKASAN nga ay magkasamang namasyal ang dalawa sa paligid ng resort. Sa umaga ay nag-horseback riding ang mga ito. Pagkatapos ay nag-swimming. Kasalukuyan silang nasa dagat nang dumating si Bernard. Sinabi sa kanya ng front desk personnel kung sino ang kasama ni Diana na lumabas.

Tumiim ang mukha ng binata pero kailangan niya ang pagkakataong iyon. Pumasok sa opisina ni Nathaniel at nag-usap sandali ang magpinsan. Mayamaya ay parehong lumabas.“Ikaw na muna ang bahala dito, Bernard. Kailangan ako sa bakahan ngayon dahil darating ang mamimili,” ani Nathaniel.

“Sige na…” sagot ng binata. Buo na ang plano niyang tawagan sa silid nito si Zeny nang matanaw niyang bumababa ito ng hagdan.Nang matanaw siya nito ay nakangiting nagmamadaling lumapit sa kanya.

“Hi.”“Hello…”“Kasama ni King ang guest mo. Okay lang ba sa iyo?”“Walang problema. Mabuti nga iyon at may magtu-tour kay Diana dito.” kinawayan nito ang isang waiter. Humingi ng draft beer. “Ikaw, ano ang gusto mo?”“Fresh orange juice.”“Fresh orange juice, Mike. At ihatid mo sa office. May ipinagagawa si Nathaniel sa akin sa opisina. Halika, doon tayo mag-usap,” nakangiting anyaya nito. Kumapit sa braso ng binata si Zeny at sumama.“Please sit down…”

Inikot ang mga mata sa buong opisina. “Why, this office is ultra-modern!”“Thanks to Jasmin,” matabang na sagot ni Bernard. Pagkatapos ay binuklat-buklat ang mga dokumento sa mesa. Si Zeny ay hindi naupo sa silyang nasa harap ng desk bagkus ay sa may tagiliran ng mesa mismo.

“Bakit hindi mo ako anyayahang mag-disco tayo mamayang gabi, Bernard?” She was telling him provocatively. Inikot-ikot ng daliri ang naroong ashtray na walang laman.“Oo, ba. I’ll be at your doorstep tonight at nine-thirty.” He gave her his most sensual smile na naririnig pa nito ang banayad na pagsinghap ng babae.

“Aasahan ko iyan,” excited nitong sinabi nang may mapuna sa ibabaw ng mesa. Napalis ang ngiti at nagsalubong ang mga kilay.

“Something’s wrong?” kaswal na tanong ng binata.“Bakit… narito ang kuwintas ko?” Inabot nito ang kuwintas na nakalagay sa may pencil holder kasama ng ilang paper clips.“Oh. Is that yours?”

Tumango ang dalaga. “Sa akin ito, Bernard,” paniniyak nito. “Pinilit ni King na isuot noong nasa Maynila pa kami. Hindi ko nakuha agad dahil nagyaya ang mother niya na magpunta sila rito. Pero noong magbalik sila ng Maynila ay hindi na suot ni King ang kuwintas. Nang tanungin ko siya’y naiwala daw niya…” paliwanag nito.

Hindi na nito idinagdag na nag-away sila ng binata dahil sa kuwintas. Regalo ng mother niya ang kuwintas na iyon noong ikalabing walong kaarawan niya at labis na pinahahalagahan dahil iyon na lamang ang alaala mula sa namayapang ina. And it was a good thing na nakatitig ito sa kuwintas habang nagsasalita dahil hindi nito nakita ang biglang pagtigas ng mukha ni Bernard. Ang poot sa mga mata.

Sinikap ng binatang kontrolin ang galit. Ngumiti. “Ang pagkakaalam ko’y nakuha ng mga boy ng hotel iyan at ibinigay kay Nathaniel while waiting for someone to claim it. Iniisip pa nga ni Nathaniel na kay Zandro iyan dahil sa letrang Z na palawit.”“Sa akin ito. You can ask King about it.”

Mabilis na umiling ang binata. “Hindi na kailangan. Naniniwala ako sa iyo.”“Thank you, Bernard. Maaari ko na bang makuha ito?”“Sure.” tumayo ang binata at kinuha mula sa mga kamay ni Zeny ang kuwintas. “Here, let me…” ikinabit na mismo nito sa leeg ng dalaga ang kuwintas at sadyang inihaplos ang daliri sa mga balikat nito.

“Bernard, you’re naughty…” she pouted her lips.He gave a seductive laugh. “Sorry, but I couldn’t help it. You’ve got lovely shoulders, Zen…”“Bolero…” umirap ang dalaga na hindi itinago ang kasiyahan.Ipinitik ni Bernard ang mga daliri. “May suhestiyon ako kung papayag ka?”“Tell me…”“How about ballroom dancing?”“Of course…”“Pero hindi rito kundi sa Maynila, Zeny. And then we’ll paint the town red…“Lumabi ang dalaga. “I’d rather prefer we disco tonight kaysa sa Maynila. Matagal pa iyon…”“Nakalimutan mo na bang nasa itaas ng building ang chopper ng hotel? It will be at your disposal today…”“Really, Bernard?” excited niyang sagot. Nakadama ng grandeur sa atensiyon na ibinibigay ng binata. Bernard is rich and handsome. Ang mapansin ka nito’y isa nang malaking karangalan. Pero ang pagkaabalahan ka’y sobra-sobra.Tumayo ang binata at tinungo ang kinalalagyan ng radio. Kinausap ang piloto. Mayamaya’y bumalik sa dalaga.

“The pilot is my friend, Zeny. You will like him, si Mitchell…”“I like you, Bernard…”“The feeling is mutual, honey.” itinaas nito ang baba ng dalaga at dinampian ng halik sa mga labi. “Ihahatid kita sa itaas.”“But what about my things?” tanong nito na nanghihinayang dahil dampi lang ang halik.“Dadaan tayo sa silid mo and do some fast packing, darling.” inakay na nito ang dalaga palabas ng silid at umaasang hindi makakasalubong si Clarita o bumalik agad sa hotel sina King at Diana.“Bernard, why such haste?” nagtatakang tanong ni Zeny.“I always do it like this, Zeny. Kaya mabuting masanay ka na.” muli ay nginitian ang dalaga at tinitigan sa paraang hindi na nito gustong magtanong pa.“Oh, well, this is exciting…“Dumaan sila sa silid nito at nagsimulang mag-empake si Zeny. Si Bernard ay nakatanaw sa dagat at inaaninag ng mga mata kung alin sa mga tao roon si Diana habang paminsan-minsang sinusulyapan si Zeny.“I’m done, Bernard.”

“Good. Vamos.” dinampot nito ang maliit na bagahe at binuksan ang pinto para sa dalaga. Pagkatapos ay pumanhik sa rooftop kung saan naroon ang naghihintay na chopper.Nakaupo na ang dalaga nang may dinukot sa bulsa ng polo nito si Bernard at iniabot kay Zeny.“Buy anything you want…“Nanlaki ang mga mata ng dalaga sa halagang nakalagay sa mukha ng tseke. “Is it necessary, Bernard?” kunwang tanong nito bagaman kitang-kita sa mukha ang matinding kasiyahan. This is her lucky day!“Very necessary,” matabang na sagot ng binata na hindi naman nahimigan dahil sa ingay ng chopper. Sumenyas kay Mitchell at mabilis na tumakbo palayo sa helicopter.Nakahinga nang maluwag si Bernard nang tumaas ang helicopter. Mabilis siyang bumaba pabalik sa opisina. Kailangang planuhin niyang maigi kung ano ang susunod na gagawin. Pansamantala ay pupuntahan niya si Andre sa bahay ni Nathaniel kung saan naroon din ang pinsan.

14

ALAS kuwatro na ng hapon nang inihatid ni King si Diana sa silid nito. Isang oras makaalis si Bernard.

“You’ve got a nice suite here,” wika ng binata na sumilip.

“Kay Bernard ang suite na ito, King. Ipinagamit sa akin. Halika, pumasok ka,” anyaya ng dalaga. Panatag ang loob dahil mga kamag-anak ito ni Bernard sa pagkakaalam niya.Naupo sa lounge si King sa may sitting room.

“Make yourself comfortable. Magbibihis lang ako.” tumuloy na ang dalaga sa adjoining room at isinara ang pinto pagkatapos. Hindi niya napuna ang biglang pagdilim ng paningin ni King na sumunod ang tingin sa kanya.

Makalipas ang ilang minuto ay muling lumabas ang dalaga. Nagsalubong ang mga kilay nito sa nalanghap sa loob ng sitting room.“A-ano iyang sinisigarilyo mo?”

“C’mon, Diana. This is just a little fun…“Tumango ang dalaga. Naiintindihan niya iyon. Ilang kaibigan ba niya ang gumagamit ng bawal na gamot? Kahit si Kenneth ay alam niyang gumagamit niyon. Isa iyon sa hindi niya gusto sa kasintahang inireto sa kanya ni Charlie.

“Pero, King, ayokong dito mo gawin iyan. Baka malaman ni Bernard. Nakakahiya naman sa kanya. Ipinagamit lang niya sa akin ang suite niyang ito.“Tumiim ang mukha ng lalaki. “Huwag mong intindihin si Bernard, Diana. Sandali na lang ang pagmamay-ari niya sa Villa Kristine…”“Ano ang ibig mong sabihin?”

“Si Zandro ang may karapatan sa villa at hindi si Bernard dahil mas panganay ito kaysa kay Bernard.” nagsalubong lalo ang mga kilay ng dalaga. Wala siyang naiintindihan sa mga sinasabi ng lalaki. Nagbuga ng usok si King. “Well, hindi mo nga pala alam iyon. Anyway, gusto mo bang ipasyal kita sa Villa Kristine?”

Hindi agad nakasagot ang dalaga. Ang alam niya’y tinanggihan na siya ni Bernard na magtungo sila roon.“Baka magalit si Bernard, King…”“Ano ka ba at takot ka doon sa tao,” banayad nitong angil. “Isa pa, sa legal na paraan ay si Zandro ang may-ari ng villa kaya may karapatan ako o ang Mama na magtungo roon anumang oras. Maganda roon, Diana. Para kang nasa panahon ng mga kastila. Marangya sa antigong paraan…”

Napukaw ang kuryosidad ni Diana. She really have wanted to see the villa kahapon pa habang nagkukuwento si Jasmin.“At isa pa’y natitiyak kong wala rito sa Paso de Blas si Bernard. Hindi iyon tatagal dito dahil hanggang ngayon ay iniinda pa nito ang pagkamatay ng syota.” umismid ito. “Dangan kasi naman iyong syota niyang iyon…”

“Ano’ng ibig mong sabihing dangan kasi?’ nagtatakang tanong ni Diana.Nagkibit ng mga balikat si King. “Nagpakamatay, di ba? May problema sigurong malaki kay Bernard…“Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Diana. Medyo high na si King at hindi na niya naiintindihan ang sinasabi.“Paano tayo pupunta roon gayong wala ka sa kondisyon?“Natawa si King. “Balewala itong nakikita mong ito. Magpapahinga lang ako at mamayang gabi ay pumunta tayo roon…”“Bakit mamayang gabi?”“Gustong sumama ng Mama pero gusto nitong sa gabi na lumakad,” katwiran ni King. “Maaga pa naman ang alas-siyete, hindi ba?”“Kung sabagay. Sige. Pagkahapunan. Magkita na lang tayo sa lobby…“Lumabas ng silid ang lalaki. Si Diana ay muling nagbalik sa loob ng silid. Sa mga mumunting kuwento ni King ay nakakabuo siya sa kung ano ang mga nangyayari sa Paso de Blas. At habang lumalaon ay lumalalim ang kuryosidad niya. Hindi sinabi ni Jasmin kung paano namatay si Jewel. Si King ay nadulas sabihin sa kanyang nagpakamatay ito. Ano na ba ang totoo? At kung totoong nagpakamatay ito, ano ang dahilan? Ang akala ba niya’y isang perfect relationship mayroon ito at si Bernard. Well, anyway, she’s looking forward to visiting the villa.Nahiga ang dalaga sa kama at sinikap umidlip dahil pagod naman siya sa pamamasyal at pagsu-swimming nila ni King. Subalit nasa balintataw niya ang anyo ni Bernard. Ang nangyari sa kanila kahapon. May kung anong init na gumuhit sa katawan ng dalaga sa isiping iyon. At hindi siya makapaniwalang ganoon ang dulot ni Bernard sa kanya gayong imahinasyon lang niya ang gumagana.

Kailan ito babalik sa Paso de Blas? Hanggang kailan ang accommodation niya sa hotel?Sa mga kaisipang iyon ay umidlip ang dalaga. Nagising siya sa tunog ng interphone. Dinampot niya ito. “Hello…”

“Hey, alas-siyete y media na…” si King. “Ano ang nangyari at kanina pa ako naghihintay sa iyo dito sa lobby?” May iritasyon sa tinig nito.“Oh!” Nakatulog siya. Sinulyapan ang relo sa nightlamp. Gusto niyang sabihin ditong huwag na lang tumuloy dahil mas nanaisin pa niyang ipagpatuloy na lang ang tulog. Pero nakapagbitiw na siya ng salita. Isa pa’y nakakahiya sa mama nito.“I’ll be down in five minutes, King,” aniya at ibinaba ang interphone. Madaliang nag-ayos. Hindi na pinalitan ang maong at blouse. Nabili niya iyon kanina sa shopping store ng hotel.Kasalukuyan niyang inila-lock ang pinto nang masalubong sa hallway si Rolly, ang hotel supervisor. Nakilala niya ito kahapon ng hapon. At isang waiter na may dalang tray ng pagkain.“Nagpapanhik na ako ng hapunan mo dahil hindi ka bumaba,” wika ng binata. Ibinilin sa kanya ni Bernard kahapon ang tungkol dito.

“Naku, Rolly, nakakahiya naman sa iyo pero wala akong oras para kumain ngayon. Sasamahan ako ni King sa villa…” wala sa loob niyang sinabi.“Ganoon ba? O, sige ibalik mo na lang iyan,” utos nito sa waiter. “Itawag mo na lang ang gusto mong ipahatid mamaya pagdating mo.”“Thank you, Rolly…” mabilis siyang bumaba patungo sa lobby. Naroon na si King na inip na inip ang anyo.“Let’s go,” wika nito na hinawakan siya sa braso.“Ano ang sasakyan natin?”

“Ang isa sa mga service pickup ng hotel. Nagagamit naman naming mag-anak ito.” tuloy-tuloy sila sa parking area.Nakasakay na si Diana nang maalalang hindi nila kasama si Clarita. “Nasaan ang mama mo? Akala ko ba’y kasama natin?”“Nauna na. Nainip sa iyo,” ang sagot nito. Nakadama ng guilt si Diana. “I’m sorry, King. Naidlip kasi ako.“Ngumiti ang lalaki. “Okay lang.“Nalanghap ng dalaga ang amoy ng marijuana sa hininga nito at bahagya siyang napapikit. Tama bang sumama siya sa lalaking ito nang nag-iisa at gabi pa? Pero may mga katulong naman sa villa sa pagkakaalam niya. Isa pa’y nauna na roon si Clarita. Pangalawa, hindi naman siguro ito gagawa ng hindi mabuti dahil kamag-anak ito ni Bernard.Sa mga katwirang iyon ay isinandal niya ang sarili sa upuan.

15

SAMANTALA sa bahay ng mga Cervantes.

“Hindi mo pa ba nako-contact?” Si Andre kay Bernard na nasa tainga ang CP.Umiling ang binata. “Off pa rin ang linya niya. Damn him! Bakit pa nagtetelepono kung naka-off naman ang linya!” pagalit nitong sinabi. Kanina pang alas-tres ng hapon nila tinatawagan si Zandro pero hindi nila ma-contact. Nagbilin na rin siya sa reception desk na kung tumawag sa hotel ay sabihing tawagan siya.

“Relax, Bernard. Ngayon ka pa ba magkakaganyang may lead na tayo sa kaso…“paalala ni Nathaniel.

“Kung si King ang pumatay kay Jewel ay mapanganib siya, naintindihan ninyo?” naniningkit ang mga matang wika nito sa dalawa. Kung siya ang nasunod ay kanina pa niya ipinadampot sa mga tao niya ang lalaki. “At ayokong may mabangis na hayup na gumagala sa Paso de Blas! Kung paanong hindi natin gusto, Nat, na may mabangis na toro na nakakawala. At alam mo ang ginagawa natin sa mga torong mamatay-tao!“Isang matalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Nathaniel. Dinampot nito ang CP na binitiwan ni Bernard sa mesa. They’ve been calling Zandro every now and then.

“It’s ringing!” Tumingala si Nat sa pinsan.“Muchas gracias!” Mabilis na inagaw ni Bernard ang telepono sa kamay ni Nathaniel. Dalawa pa uling ring nang may sumagot. “Hello… Zandro! You, son of a bitch, where have you been all this time?”

Nagsalubong ang mga kilay ng nasa kabilang linya. Gustong magpanting ang tainga. Pero nanatiling mahinahon nang sumagot.“I was out of town, Bernard. Kararating ko lang twenty minutes ago…”“Bakit kailangang naka-off ang linya mo?” galit pa ring tanong nito.“Walang CP line sa pinupuntahan ko. Useless na nakabukas ang linya. I’m here now, ano’ng gusto mo?”“Maliban sa iyo, sino ang nakakaalam na tumawag si Jewel noong gabing iyon?” Tila patalim ang tinig nito na humihiwa.“Of course ang desk personnel… no… no. Hindi nga pala nila nalaman iyon…”“Alalahanin mo, Zandro. Alalahanin mo!”“Huwag kang sumigaw. Nag-iisip ako…“Papanhik na ito sa hagdan pabalik sa silid nang masalubong ang kapatid.“Sino ang kausap mo sa telepono? Imbitado ba tayo sa gatherings ng mga kamag-anak mo,” tudyo ni King.Isang matalim na tingin ang ibinigay ni Zandro kay King. Nalalanghap nito ang marijuana sa hininga. “Bernard’s girlfriend.“Sandaling hindi kumibo si King. May matinding crush siya sa dalaga. “At dito ba magla-landing ang chopper?’’Nasa itaas na ng hagdan si Zandro nang kaswal na sumagot. “Sa Villa…” at tuloy-tuloy nang pumanhik.

“Nasabi ko yata kay King,” sagot nito. Narinig niya ang malakas na paghugot ng hininga sa kabilang linya. “What is this all about, Bernard?” Ni hindi nito natapos ang tanong. Wala na sa linya ang binata.“Tama ang hinala ko! Alam ni King na darating si Jewel noong gabing iyon!”“Madre de dios!” bulalas ni Nathaniel. Pagkatapos ay tumayo. “Hindi ko kailangan ang sumunod na araw, Andre. Sa gabing ito mismo ay mananagot ang lalaking iyon!“Nagkibit ng mga balikat si Andre at inilahad ang mga kamay. Sumunod kay Nathaniel pabalik sa kabahayan. Nagulat pa si Jasmin nang sabay-sabay na lumabas ng bahay ang tatlo.“Nakahain na,” tawag niya sa tatlong lalaki.“Later, darling. May aasikasuhin lang kaming mahalagang bagay,” tingala ni Nathaniel sa asawa.Nagsalubong ang mga kilay ni Jasmin sa anyo nito. Gayundin si Bernard na nasa pickup na at binubuksan iyon.“I’ll drive, Nat,” wika nito sa pinsan na pumasok sa passenger seat. Si Andre ay sa likod.Ini-start ni Bernard ang ignition at hindi nagtagal ay nasa daan na sila. Si Andre ay nagsisikap na pagtagni-tagniin ang mga pangyayari tulad ng isang imbestigador. Ang dalawang lalaki sa unahan ay hindi kumikibo at parehong naka-tiim ang mga bagang.“Isipin mong nang dahil lang sa pabango, Bernard, ay mukhang malulutas ang kaso ng pagkamatay ni Jewel…” si Andre pa rin.Naningkit lalo ang mga mata ng binata roon. Galit, pait at matinding sakit ang humihiwa sa dibdib. Nang oras na iyon na ikulong niya sa mga bisig niya ang kasintahan ay nalanghap niya ang kakaibang pabangong iyon. Pero hindi roon nakatuon ang mga pangyayari kaya hindi man lang pumasok sa isip niya iyon kahit minsan sa panahon ng imbestigasyon. Kung paanong bumagsak din sa mga kamay niya ang kuwintas nang hindi niya namamalayan.At kahapong kausap niya ang mga ito sa reception ay hindi sinasadyang malanghap niya kay King iyon. In fact, he didn’t really realize it subalit tila nanatili sa ilong niya ang bango, kung ano man iyon, at may alaalang bumangon. Iyon ang dahilan kaya bumalik siya sa loob upang makatiyak. Nang sabihin niya kay Nathaniel at Andre ay hindi gaanong binigyan ng timbang ng dalawa. It was over six months, ayon sa mga ito, para maalala ang amoy. But his instincts told him otherwise. Matapang ang cologne na nadikit sa katawan ni Jewel. At ngayon niya natiyak na pinagtangkaan nito ang kasintahan.Halos bumaon sa lupa ang gulong ng pickup sa puntong iyon na inililiko niya sa sangang-daan patungo sa hotel. Tumaas-bumaba ang dibdib niya sa galit.Sa Villa, hijo… sa villa…“Did you say something?” sabay na nasabi ni Bernard at Nathaniel sa isa’t isa. Pareho ring nagkatinginan.“Damnit, Nathaniel Call the hotel and ask for Diana!”“What’s wrong with you two.” si Andre na naguguluhan. Si Nathaniel ay mabilis na idinayal ang telepono. Si Bernard ay nagmenor.“Lumabas? Yes… kausapin ko si Rolly….” sinulyapan nito si Bernard na halos hindi humihinga at tuluyan nang inihinto sa gitna ng daan ang pickup. “Rolly, alam mo ba kung saan nagpunta si Diana?” Pinakinggan nito ang sinasabi ng nasa linya at sa anyo ng mukha nito ay muling pinaandar ni Bernard ang pickup.Umiingit ang gulong nang magmaniobra pabalik. Bumaon ang mga unahang gulong sa halos basa pang lupa subalit itinodo ang kambiyo at apak sa selinyador at muling umahon.And drove like hell!“Ano ba ang nangyayari?” hiyaw ni Andre mula sa likod. Tila papatay ng tao ang mukha ng dalawang lalaking nasa harap.Si Nathaniel ay hindi binibitiwan ang telepono at idinayal ang numero sa villa. May dalawang katulong doon. Paulit-ulit. Halos lumubog ang mga buton ng CP sa mariing pagda-dial. Walang ring.Don’t let it be, please! ang laman ng isip ni Bernard. He never thought that he would be this terrified.

Mula pa kahapon ay sinikap na niyang kontrolin ang sarili. He didn’t want to see her… to be near her. Kung gagawin niya iyon ay hindi niya maipapangakong hindi niya ikukulong sa mga bisig ang dalaga. He wanted to make love to her in every possible moment.And how he really would want to hate her. Dahil sa kabila ng abala na ang isip at emosyon niya sa kasong inaakalang malapit nang malutas ay sadyang gumagawa ng daan si Diana na pasukin ang isip niya.

At nahahati ang damdamin niya sa maraming emosyon. He wanted to kill King with his bare hands dahil sa ginawa nito kay Jewel. And he’s hurting, really hurting dahil bakit kailangang mamatay ang babaeng iniibig niya sa kamay ng buhong na ito? And Jewel chose her own death kaysa mapasakamay ni King. Or she didn’t think she would die nang tumalon sa veranda.At ang kabilang bahagi ng isip niya’y okupado ni Diana. Halos sasabog ang dibdib niya sa matinding pag-aalala rito.

And he will give anything wala lang sanang mangyari kay Diana. Kahit ang villa ay ipagkakaloob niya kay Zandro kung kinakailangan. Walang kinalaman si Diana sa mga nangyayari. Tumakas ito mula sa kung anumang tinatakasan sa Maynila hindi upang mapagsamantalahan o mamatay lang sa kamay ng isang buhong dito sa Paso de Blas. Sa mismong bayang pag-aari ng mga Fortalejo.

“Slow down, Bernard!” hiyaw uli ni Andre. “Ano ba ang nangyayari sa iyo? Akala ko ba ay sa hotel tayo pupunta?“Nagtagis ang mga ngipin ng binata. Tatlong kilometro pang mahigit hanggang sa villa and who knows kung gaano na katagal dumating doon ang dalawa. Isa itong replay ng nangyari mahigit nang anim na buwan ang nakararaan. Hindi siya mapalagay, may tila bumubulong sa kanyang bumalik sa villa. Lamang ay hindi niya gaanong pinag-ukulan ng pansin. And when he did, it was too late.And he wished to hell that he won’t be late this time! Fate can’t be this cruel.Bahagyang nilingon si Andre. “Isinusumpa ko, Andre, na papatayin ko mismo sa harap mo si King sa sandaling may mangyaring masama kay Diana!“Napahugot ng matalim na paghinga si Andre at unti-unting napasandal.

16

MALAYO pa sila’y natatanaw na ni Diana ang villa na natatanglawan ng liwanag ng buwan.“Iyan ba ang Villa Kristine?” anas niya. “Wow, it’s so grand!” marahang bulalas niya. Ang moonglow na tumatama sa kabuuan ng villa ay nagpapaalala sa kanya ng mga lumang kastilyo sa ibang bansa.

Isang ismid ang pinakawalan ni King at sa nanginginig na kamay ay kinuha mula sa bulsa ang isang sigarilyo. Saglit na binitiwan ang manibela ng pickup at sinindihan iyon. Gumewang ang sasakyan, mabilis na inabot ni Diana ang manibela upang i-steady.

“King, ano ba! Gusto mo bang mabangga tayo?” May banayad na pagsaway ang tinig niya. Napahugot ng paghinga nang makitang hindi ordinaryong sigarilyo ang sinindihan nito. Marijuana nga ba o shabu na ang ginagamit nito?Hindi kumibo si King at binawi ang manibela. Ilang sandali pa’y nasa harap na sila ng villa. Mabilis na bumaba ng pickup si Diana at buong paghangang hinagod ng tingin ang kabuuan ng villa.

“Original Spanish architecture! Beautiful!” she whispered na tiningala ang mga nakapaikot na veranda. Ang mga bintana na may mga media-agua pa.Si King ay dumeretso sa malaking pintong pangdalawahan at itinulak iyon. As usual, bukas, tulad din noong araw. Hindi gaanong matatakutin ang mga tao rito. Lumangitngit ang pinto nang pumasok siya, sumunod si Diana.

“Nasaan ang mga tao rito, King? Ang mama mo?” tanong ng dalaga habang iniikot ang paningin sa buong kabahayan. Napahugot ng hininga sa antigo at malaking aranya at sa grand staircase. Napatingala sa life-size portrait ni Donya Kristine Esmeralda at napahugot ng hininga ang dalaga.

“Nasa itaas marahil,” tila lasing nitong sagot at lumakad patungo sa isang sulok. Ni hindi napupuna ni Diana iyon na abala sa kagandahan ng loob ng villa. Hindi rin niya mapapansin ang panginginig ng mga kamay nito nang simpleng iangat nang bahagya ang telepono mula sa receiver. “Diyan ka at titingnan ko ang mga katulong…” tuloy-tuloy ito sa kusina.

Isang katulong ang lumabas dahil narinig ang sasakyan. Namukhaan nito si King dahil minsan na itong naparito kasama si Zandro at Clarita noong mamatay si Jewel. Tinanong pa nga niya ito kung ano ang hinahanap dahil palinga-linga ito sa may adobe sa ibaba ng veranda na kinahulugan ni Jewel.

“Kayo pala,” bungad ng katulong. “May kailangan ho…” bago natapos nito ang sasabihin ay natutop ni King ang bibig ng isang panyo. Unti-unting bumigat ang katawan ng katulong at humuhulagpos na sa pagkakahawak nito. Siya namang paglabas ng isa pang katulong na nabitiwan ang pinggan pagkakita sa nalugmok na kasama.

“A-ano ho ang ginawa ninyo sa kanya? B-bakit kayo naririto?” Unti-unting umaatras ang katulong pabalik sa kusina pagkakita sa nanlilisik na mga mata ni King.Nagmura ang lalaki na sinundan ang katulong. Hindi magiging madali ang pagpapatahimik sa mga ito ngayon at nakilala na siya. Noon ay spray ang ginamit niya.

Natuon ang pansin ng binata sa kutsilyong nasa mesa. Sumunod doon ang mga mata ng katulong na nasindak at napasandal sa counter ng lababo. Bago pa ito nakakilos ay nadakma ni King ang kutsilyo at mabilis na nilapitan ang katulong na nagawa pang makasigaw bago bumagsak.

Narinig ni Diana iyon. Nagsasalubong ang mga kilay na mabilis na lumakad patungo sa pinanggalingan ng tinig.Run, Diana… run…

Sandaling napahinto sa paghakbang ang dalaga. May nauulinigan siyang nagsasalita. Si Clarita marahil at may kausap sa itaas. Tiningala niya ang malaking hagdan. Madilim at tahimik ang kabahayan. Nagpatuloy siya sa pagpasok sa kusina.

Muntik pa niyang maapakan ang kamay ng katulong na nasa daan dahil hindi niya agad ito napuna. Ano ang nangyari? Ito ba ang sumigaw kanina? Tumuloy pa siya sa kusina. Nanlaki ang mga mata niya sa nabungaran.

“King!” bulalas niya, horrified. Hawak pa rin nito ang duguang kusilyo at nasa paanan nito ang isa pang katulong. “Ano ang… ginawa mo?” Kitang-kita niya ang panlilisik ng mga mata nito. Napaatras siya. High sa bawal na gamot ang lalaki! She should have known.

“Huwag kang mag-alala, Diana, hindi naman kita papatayin, eh,” nakangising wika nito. Ibinagsak sa sahig ang kutsilyo. “Gusto kita, eh. Type kita.”

“Na—nasaan ba ang mama mo…?” Ngayon niya natiyak na wala sa villa si Clarita. Why, she’s really very trusting and stupid.

“Nagagalit ako kay Bernard… matigas siya. Ayaw niyang ipagkaloob kay Zandro ang villa na ito. Dapat ay amin ito… namin ng Mama… natitiyak kong ibibigay sa amin ni Zandro ang villa na ito. Alam mo ba na isang lumang relo lang sa bahay na ito ay kayamanan na ang halaga…?”

“A-ano ba ang pinagsasabi mo?” unti-unti siyang umaatras habang nagsasalita. Let him keep talking habang nag-iisip siya kung paano makatakbo. Sanay siya sa takbuhan, ’di ba?

“Naiinggit ako sa mga biyayang nasa kamay ni Bernard, Diana. At mayabang pa ang lalaking iyon. Kung tumingin sa amin ay tila kami basura ng Mama. Hindi ko nga lang maintindihan kung bakit pinapayagan siya ni Zandro na gawin sa amin iyon. Kung sabagay ay hangal naman ang kapatid kong iyon… takot pa yata sa syota mo…”

“H-hindi ko… boyfriend si Bernard…”“You will be. Ganoon naman kayong mga babae ’pag nakakita ng macho at masalapi. Pero naisahan ko nang minsan si Bernard. Maiisahan ko siya uli dahil mapapasaakin ka ngayon…” ngumisi itong muli na tila demonyo. Tuluyan nang nilamon ng bawal na gamot ang katinuan ng isip kung paanong tulad din noong una. Humakbang palapit kay Diana na umatras at akmang tatakbo nang masabit siya sa pagkakataong iyon sa braso ng isa pang katulong na nasa sahig.Napasigaw na bumagsak ang dalaga. Niyuko siya ni King at hinawakan sa magkabilang balikat. Umiikot ang paningin nito sa pagkakatingin kay Diana.

“Huwag kang matakot sa akin, Diana. Hindi naman kita sasaktan… paliligayahin pa nga, eh…” niyakap nito ang dalaga.

“Bitiwan mo ako!” Nagpumiglas si Diana. Marahas siyang itinaas ni King.“Doon tayo sa sala, Diana, halika…” kinaladkad siya nito pabalik sa sala. Nahagip ng mga mata ng dalaga ang flower vase sa isang estante sa tabi ng pinto. Dinakma iyon.I hope it’s not antique, bulong niya sa kabila ng panganib. Subalit nahulog ang katabing ashtray paghila niya sa vase at napalingon si King. Sabay niyang inihampas dito ang vase na bagaman sa braso lang tumama dahil isinangga ay nabitiwan nito si Diana.

Subalit hindi pa nakalayo ang dalaga ay nahagip na siyang muli ni King. Nagpapalag siya. She had escaped so many attempts, hindi siya papayag na ang isang ito lang ang tatalo sa kanya.Damned her kung pahihintulutan niyang ma-rape at mapatay ng lalaking ito! She fought like hell. Isang malakas na bigwas ang pinakawalan niya na tumama sa mukha ng lalaki at sinabayan iyon ng pagtuhod dito. Nabitiwan siya ni King na sandaling namilipit.Patakbo niyang tinungo ang malaking pinto.

“Hindi ka makakatakas, Diana!” Mabilis itong tumayo at humabol.Alam ni Diana na aabutan siya. Isang malaking display jar ang nasa may tabi ng pinto at hinatak iyon sa kabila ng bigat at itinulak ng paa patungo kay King. Bahagya lang naiwasan ni King iyon subalit tumama sa tuhod niya ang bibig ng jar at nawalan ito ng panimbang. Sinamantala ni Diana iyon at patakbong lumabas sa kadiliman.

Ang pick up! No. Na kay King ang susi. Nakita niya itong lumalabas sa pinto. Mabilis siyang tumakbo paikot sa villa. Kung saan bahala na. Naririnig niyang tinatawag siya ni King. Lalo niyang binilisan ang pagtakbo. Hindi niya napuna ang ugat ng isang malaking puno at nasabit ang paa niya. Bumagsak siya sa lupa at tumama ang kanang bahagi ng ulo niya sa isang matalim na bato.

“Ohh…!” Aabutan siya ni King. Kahit ba madilim ay makikita pa rin siya nito. Masakit ang ulo niya at nahihilo siya sa pagkakatamang iyon.

Vamos, hija… humawak ka sa kamay ko…

Mabilis na nagmulat ng mga mata si Diana sa malamig na tinig na iyon. Sa bahagyang liwanag ng buwan na sumisiksik sa mga dahon ng mga puno ay isang matandang lalaki ang nabungaran niyang nakayuko sa kanya. Pilit niyang inaaninag ang anyo nito.“S-sino kayo?” Nagulumihanan ma’y inabot niya ang kamay ng matandang lalaki. Isa ang tiyak, tagarito marahil sa villa ang matandang lalaking ito at tutulungan siya. Nagpahila si Diana rito patayo. Napapikit siya sa sakit ng ulo. Kinapa niya ang bahaging tinamaan. Basa at umaagos ang dugo mula sa ulo niya. Oh!

Matandang lawin ang tawag sa akin…

Inakay siya sa kung saan patungo ay ewan niya. Nagpaakay siya dahil nahihilo pa siyang talaga. Isang pader na bahagi ng villa ang hinintuan ng matandang lalaki. Nilingon siya nito. Itulak mo ang pader na iyan…

Nagtaka man ay sumunod ang dalaga sa itinuturo ng matanda. Somehow, alam niyang ang mga old villas ay may mga secret doors. Itinulak niya ang pader at umingit ito. Apat na talampakang pintuang bato!

Inilahad ng matanda ang kamay bilang pagsenyas na pumasok siya. Wala siyang maaninag kundi kadiliman. Pero hindi siya natatakot. Sa di-kalayuan ay naririnig niya ang tinig ni King na parang baliw na tinatawag siya. Pakapang pumasok siya sa pintuang bato at kumabisala ang paa niya at tuloy-tuloy siyang nahulog padausdos.Napasigaw ang dalaga. Anim na baitang na bato ang kinahulugan niya at paupo siyang bumagsak sa baldosa.

“Damn!” Pagtingala niya’y naaninag niya sa dilim ang matandang lalaki. Gusto niyang magtaka kung paanong nauna pa ito sa kanya pero hindi nagtagal sa isip niya iyon.“You didn’t warn me na hagdan iyon,” bahagya niyang angil dito.Guni-guni o anuman, narinig niyang marahan siyang pinagtawanan ng matandang lalaki.

“Don’t make fun of me!” maagap niyang angil dito. Pero sandaling natilihan. That laugh was so familiar!

She could see his shadow moving forward, still chuckling. Mabilis siyang sumunod kahit na hindi nakikita ang nilalakaran. Isang makitid na pasilyo iyon at amoy-alimuom at agiw.Naririnig pa rin niya si King na sumisigaw subalit mahina na sa pandinig niya. He must be far from here at sa tantiya niya’y isang basement ang pinasok nila.Sa dulo ng pasilyo ay may bahagyang liwanag siyang nakikita mula sa isang maliit na bintanilya. Liwanag ng buwan ang nanggagaling doon pero natatakpan ng makakapal na damo. Kung damo nga ang mga iyon.

Isang bagay ang natabig ng likod ng mga tuhod niya. Kinapa niya iyon. Bench! Nahihilo pa rin siya at masakit ang ulong may sugat na tuloy-tuloy ang mahinang daloy ng dugo. Naupo siya roon. Muli siyang napatayo nang maaninag niyang lumakad pabalik sa pinanggalingan nila ang matandang lalaki.

“Hey, huwag mo akong iwan rito…!“Tienes enemigos. You have enemies. Pansamantala, you will be safe. Eres una mujer fuerte y dura and stubborn. I like strong women… but not stubborn. Adios, hija…“No, wait…!”

Anuman ang mangyari, huwag mong iwan ang anak ng lawin…Hindi na niya nakita sa dilim ang matandang lalaki. Tinutop niya ang ulong kumikirot. Nahihilo siya. Muli siyang bumalik sa bench at nahiga roon.

Huwag mong iwan ang anak ng lawin… fight for him, Diana…Napatayo bigla ang dalaga. Bumalik ba ang matanda? Inikot niya ang paningin sa kadiliman sa paligid. No. Iniwan na siya nito. Ano ang ibig sabihin nitong huwag niyang iwan ang anak ng lawin? May diperensiya ba ang matandang iyon?

Umiling siya. Iniligtas ng matandang iyon ang buhay niya. Hinihila siya ng matinding antok. Nahihilo siya. Hindi siya dapat makatulog. Medically, alam niyang hindi dapat na matulog kapag nahihilo, lalo at may sugat sa ulo. And she suffered from contusion. Pero bumibigat ang talukap ng mga mata niya.

17

SA labas ay umingit ang preno sa kadiliman sa paghinto ng pickup na sinasakyan ng tatlong lalaki. Sabay-sabay na tinakbo ng tatlo ang villa nang marinig nila ang sigaw ni King.

“Diana, hindi ka makakalayo….!” Nagkatinginan nang sabay-sabay ang tatlo. Isang patalim ang tila nabunot sa dibdib ni Bernard. Hinahanap nito si Diana so she must be safe somewhere.

“Pumasok kayo sa loob and check the maids. Hahanapin ko si Diana. Hindi niya kabisado ang paligid ng villa. She might be safe from King pero baka hindi sa panganib na hindi nakikita sa dilim…” muling bumangon ang panic sa dibdib ni Bernard sa sinabi.“I’ll go with you…” si Nathaniel.

“Huwag, Nathaniel, nakikiusap ako. This is my fight…” at sinundan nito ang kinaringgan ng tinig. Nasa kanang bahagi iyon ng villa.

Si King ay patuloy sa paghahanap sa dalaga. Sinisipa nito ang bawat humarang sa daanan. Nagmumura. Hindi rin nito kabisado ang paligid na ang tanging tanglaw ay liwanag ng buwan.“Hayup ka, King!” Si Bernard na lumitaw sa harap niya at inundayan siya ng suntok bago pa makakilos ang lalaki. Sumadsad ito sa lupa pero mabilis ding bumangon.“Ah, the high and mighty, Bernard Fortalejo,” pang-uuyam ng lalaki na sinapo ang duguang bibig. “Mabuti at narito ka dahil papatayin kita ngayon…!”

Hindi nagsalita si Bernard na muling sinugod ang kaharap at nagpambuno sila sa dilim. Mabalasik si King dahil sa epekto ng bawal na gamot. Subalit malakas si Bernard at nag-aapoy sa galit. Hindi si King ang tatalunin siya.

Bago ang Kristine Corporation, ilang baka ba ang itinumba niya sa buong buhay niya? Hindi nga ba at tinuruan siya ni Anton kung paano itumba ang isang baka mula pagkabata? That son of a bitch! Kahit paano ay pinakikinabangan niya ngayon ang mga itinuro ng matandang iyon.Lahat ng pagkasuklam at galit ay taglay ni Bernard sa mga sandaling iyon. Durog na ang mukha ni King ay ayaw pang tigilan.

“Bernard, tama na!” Si Nathaniel na hinawakan siya sa magkabilang balikat at pilit inaalis sa pagkakakubabaw kay King.“Tama na, sinabi!”

Dalawa sila ni Andre na humila sa binata. Humihingal pa ito sa galit. Bagaman nanghihina at halos wala nang lakas ay sinamantala iyon ni King upang paatras na tumayo at tumakbo mula roon.

Hinawi ni Bernard ang mga brasong nakahawak sa kanya. Hindi dapat makalayo ang hayup na iyon! Patakbong sinundan nito ang tinungo ng lalaki kasunod si Nathaniel at Andre.“Hindi siya makakalayo, Bernard,” sigaw ni Nathaniel. “At lalong hindi siya makalalabas ng Paso de Blas…!”

Patuloy sa paghabol si Bernard. Aabutan niya si King dahil kabisado niya ang villa. Hindi ito makatatakbo nang matulin. At tama siya dahil naaaninag na niya ito.Napahinto siya sa pagtakbo sa nakikitang tinutungo ni King. Ganoon din si Nathaniel. Gustuhin man nila ni Bernard na habulin at ilayo mula roon ang lalaki ay huli na.Isang malakas na sigaw ang pumunit sa karimlang iyon. Bahagya lang nagpulasan ang mga panggabing ibon. Isang mabining hangin ang umihip at tuluyang humawi ang ulap at lumitaw ang kabuuan ng buwan.“Ano iyon?” Si Andre.

“Isang halos pantay-lupa at malaking lumang balon, Andre. Hindi na ginagamit. Kabisado ng lahat ang balon na iyon maliban sa isang estranghero sa villa na ito.” si Nathaniel ang sumagot.“Hindi gusto ni Senior Leon na takpan iyon. Lahat ng mga bagay na ginawa sa paligid ng villa noong unang panahon ay gusto niyang manatili.”

“Si—Diana?” Si Andre uli.Umiling si Bernard. “Nararamdaman kong hindi dumako sa lugar na ito si Diana.” luminga sa dilim ang binata at sumigaw. “Diana!”

18

“DIANA!“Gumising ka, Diana… bumangon ka. You’ll die of blood loss kung hindi mo sisikaping magising… Umungol si Diana. Hilong-hilo siya at nakadarama siya ng panghihina. Hindi niya gustong bumangon pero mapilit ang tinig na iyon. Masarap mahiga sa bench. At hinahanap pa siya ni King.

“Diana! Nasaan ka, Diana? Si Bernard ito!” Mabilis ang pagmulat niya ng mga mata. Tinatawag ba siya ni Bernard? Si Bernard ba ang sumisigaw na iyon? “Diana!”

Yes. Si Bernard nga. Nanghihinang tumayo ang dalaga mula sa pagkakaupo. Hilong-hilo siya pero sinikap niyang humakbang at nangapa sa pader.Nasaan ba kasi ang matandang iyon at basta na lang siya iniwan? Gustong bumigay ng mga tuhod niya pero sa kabilang bahagi ng isip niya’y alam niyang nanganganib siyang hindi na makita sa basement na iyon.

Nasagi ng paa niya ang batong hagdan. Halos pagapang niyang pinanhik iyon. Sa dulo ay nakasara ang pader. Itinulak niya ito pero ayaw bumukas kahit ubusin niya ang lakas.I’ll die here. I know, I’ll die here… Don’t be stupid. Hindi mo pahihintulutang mamatay nang dahil lang sa sugat, aniya sa sarili. Itinulak mo iyan kanina sa labas. So you must pull it from the inside.Oh, yes! Kinapa niya ang pader. Mayamaya’y nahagip ng kamay niya ang isang hawakang bakal at ubod-lakas na hinila. Umingit iyon at unti-unting bumukas. Isang mahabang paghinga ang pinakawalan niya nang mabanaag ang labas at haplusin ng hangin ang mukha niya.Inilabas niya ang sarili at muling sumara ang pader. Sinikap niyang humakbang mula roon. “Diana!”

“Bernard!” ganting sigaw niya bagaman sa pakiramdam niya’y walang tinig na lumabas sa bibig. Tuyong-tuyo ang lalamunan niya. Nauuhaw siya. Nahihilo at humahapdi ang ulo.“Bernard….!” Alam niyang hindi malakas ang tinig niya pero tahimik ang gabi at maririnig iyon ng binata saan mang bahagi ng villa ito naroroon. “Bernard…!“Bumigay na ang mga tuhod niya at nauupos na siya sa lupa nang mabanaag niya ang tatlong lalaki.

“Diana…!” Inagapan ni Bernard ang pagbagsak niya sa lupa. “Oh, Diana.” niyakap nito nang mahigpit ang dalaga and kissed her hard and rough. Napayakap ang dalaga sa leeg nito.“Hrmpp…” si Nathaniel.

Huminto sa paghalik si Bernard. Hindi dahil tumikhim si Nathaniel kundi walang init ang mga labing hinahagkan nito. At humulagpos mula sa leeg niya ang mga braso ng dalaga.“Diana!” Mabilis nitong binuhat ang dalaga. Nilingon si Nathaniel. “Tawagan mo ang piloto, Nathaniel. Kailangang madala siya sa hospital sa bayan….”“Yes, boss,” amused na sagot ni Nathaniel. “And don’t panic, she will be all right…”

19

SA ISANG pribadong silid sa ospital sa bayan na nagising si Diana kinabukasan. May benda sa paligid ng noo. Nasa tabi niya si Bernard.

Isang ngiti ang ibinigay niya rito. “Hello, lover boy.”“Damn you, don’t pass out on me like that again!” salubong ni Bernard sa ngiti niya. Bagaman tiniyak ng doktor na mild contusions lang ang tinanggap ni Diana ay hindi pa rin ito mapalagay. He stayed with her the whole night, watching and holding her hand.At hindi nito maintindihan ang sarili because he couldn’t control his temper pagdating sa babaeng ito.

“Were you really so worried?” Nakadama ng bahagyang galak si Diana sa nakikitang pag-aalala ni Bernard na tinatakpan ng galit.

“Natural! Pananagutan kita. Hindi kita dinala rito para lang mapahamak,” sagot nito na matiim na nakatitig sa kanya. “And you didn’t keep your part of the bargain. Mukhang wala sa bokabularyo mo ang salitang obedience…”

Nakadama ng disappointment si Diana sa sagot ng binata. Kung sabagay ay ano ba ang inaasahan niya? Isang mahinang katok ang narinig nila at pumasok ang mag-asawang Nathaniel at Jasmin.

“Hi, how are you.” si Jasmin na humalik sa pisngi ng dalaga. Inilapag ang basket ng prutas sa tabing mesa.“Thank you. Hello, Nat…”

Ngumiti si Nathaniel. “Gusto naming ihingi ng paumanhin ang mga nangyari, Diana. We promised heaven in Kristine Resort pero mukhang hindi iyon ang inabot mo…”“Because she’s stubborn…” angil ni Bernard.

Nasaktan si Diana roon pero hindi nagpahalata. Nagkibit ng mga balikat. “Oh, well… iyon din ang sinabi ng matanda sa akin kagabi. I guess he’s right…”“Matanda?” sabay na sinabi ng dalawang lalaki.“Yes. Siya nga ang nagtago sa akin mula kay King. Nasabit ang paa ko sa pagtakbo at tumama ang ulo ko sa isang matigas na bagay. Dinala niya ako sa basement ng villa…”“Basement ng villa?” sabay uling sinabi ng dalawang lalaki na parang mga loro. Si Jasmin ay napasinghap.

Nakahalata si Diana. Naningkit ang mga mata. “Hey, guys, if you’re making fun of me, I’m warning you…”“No… no, Diana…” seryosong tanggi ni Nathaniel na tumitig kay Bernard. The woman is incredible at bahagya itong naaliw.“Anong matanda at anong basement ang sinasabi mo, Diana. Walang matandang nakatira sa villa. Dalawang katulong lang ang tao roon at ang isa ay narito sa ospital, fighting for her life.” nagtagis ang mga bagang ni Bernard sa puntong iyon. “Wala ring basement ang villa. You only imagined those things dala ng pagkahilo sanhi ng contusions mo…” lohikong sinabi ni Bernard.Tumiim ang mukha ni Diana sa narinig. Sa tingin ng mga ito’y wala siya sa sariling pag-iisip sa sinasabi.

“Well, I’m telling you, guys, na sa basement ako dinala ng matandang lalaki,” mariing wika niya to emphasize that she’s telling the truth. “He’s between sixty and sixty-five. May bigoteng puro puti na ang kulay…”

“Oh…!” Si Jasmin na napahawak sa braso ni Nathaniel.“Akala ko pa nga katulong siya sa villa,” walang anumang patuloy niya. “Except that he made me feel safe and he spoke english and Spanish.”

“Did… did… you ask his name…?” Si Jasmin ang nangahas na magtanong dahil pare-parehong tila naestatwa ang dalawang lalaki.

“Yes. I did. Pero hindi niya sinabi ang pangalan niya maliban sa sinabi niya sa aking lawin ang tawag sa kanya…” kaswal niyang sinabi na bahagyang nagsalubong ang mga kilay sa anyo ng dalawang lalaki.

“Oh, Nat…” si Jasmin na namuo ang mga luha sa mata. Si Nathaniel ay tumitig kay Bernard.Silent understanding passed between the two men.

Tumayo mula sa pagkakaupo sa hospital bed si Bernard. Pinuno ng hangin ang dibdib at tumingala sa kisame ng hospital. Inihagod ang isang kamay sa batok na tila nahahapo.“Damn him!” he said wearily and angrily. “Hindi ako naniniwala roon. Hindi ako naniniwalang naroon siya dahil imposible iyon! Nakatakas si Diana kay King dahil nakatakas siya. Hindi imposible iyon. I have seen this woman fought with those two men. She fought with me.”“Hindi rin ako naniniwala roon, Bernard. But how can you explain the voice…?” banayad na sinabi ni Nathaniel. Hinapit sa dibdib ang asawa na tahimik na umiiyak.

“Pareho tayong nag-aalala. We happened to have thought of the villa at the same time dahil sa nangyari kay Jewel,” pagalit pa ring sagot ng binata. “Kung totoo iyon, he could have warned Jewel!” He inhaled harshly.

“Paano natin malalamang hindi nga.” si Nathaniel uli. “He loved her… alam nating lahat iyon.”“Hell, Nat…!”

“It is really funny and strange, Bernard. At gusto kong gawing biro that even in his grave, the old man is intolerable!” amused na wika ni Nathaniel.Naguguluhang pinaglipat-lipat ni Diana ang tingin sa tatlong nilikhang nakatayo sa harap niya. Hindi niya naiintindihan ang pinag-uusapan ng dalawang lalaki. At kung bakit humihikbi nang tahimik si Jasmin.

“Guys, I’m still here, baka nakakalimutan ninyo,” biro niya. Sabay-sabay na lumingon sa kanya ang tatlo and she smiled. “Sino ang anak ng lawin, by the way?” dagdag niya.

“Oh, isang figurative term na tumutukoy kay Bernard,” agap ni Jasmin. “Why?“Anuman ang mangyari, huwag mong iwan ang anak ng lawin.Naalala ni Diana iyon. At si Bernard ang anak ng lawin? Ano ang ibig sabihin ng matandang huwag niyang iwan ito anuman ang mangyari?Pinamulahan siya ng mukha sa maaaring implication niyon. Damn, the old man, nanukso pa. At isiping pinagtawanan siyang talaga nito.

“Saan mo narinig ang term na iyon, Diana?” patuloy ni Jasmin.Nagkibit siya ng mga balikat. Hindi niya masasabi sa mga ito ang sinabi ng matanda kung kay Bernard nga tumutukoy ang katawagang iyon.

“Isa sa mga bagay na sinabi sa akin ng matanda…” walang anuman niyang sagot. Iniba niya ang usapan. Nakadarama siya ng tensiyon sa loob ng silid. “What happened to King?”“Dead.” Si Bernard.

Nanlaki ang mga mata niya. “P-papaano…?”

Ipinaliwanag sa kanya ng dalawang lalaki. Kinuha ng mga pulis ng Paso de Blas ang katawan nito mula sa balon kaninang umaga. Naitawag na nila kay Zandro iyon at sa mga sandaling ito marahil ay patungo na sa Paso de Blas ang binata.

At si Clarita ay naghisterya sa pagkamatay ng paboritong anak. Isinusumpa nang husto si Bernard at Nathaniel at sinabing sadyang pinatay nila si King. Na magdedemanda ito.Makalipas ang ilang sandali ay nagpaalam na ang mag-asawa. Naiwan si Bernard.

“Naguguluhan ako, Bernard,” simula niya. “May karapatan ba akong malaman kung ano ang talagang nangyari?”

“Wala kang karapatang magtanong considering na wala ka ring sinasabi tungkol sa sarili mo…” marahas nitong sagot.

“Muntik na akong mamatay. In a place you called home. And you didn’t even warn me na mag-ingat kay King. I was so trusting dahil ang paniniwala ko’y kamag-anak mo sila…”

“Si Zandro lang ang kapatid ko sa ama,” wika nito at sa kabilang bahagi ng isip ay alam nitong may dapat na ihingi na paumanhin sa binata.

“At hindi mo sinabi sa akin.” may akusasyon sa tinig niya. Somehow ay nakadama ng guilt si Bernard. Nang umagang iyon ay naghinala na ito pero hinayaan nitong magkasama pa rin si Diana at King. Katunayan ay ginamit nito si Diana.

Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Bernard. “Si King ang instrumento ng pagkamatay ni Jewel…” simula nito. “She’s my fiancée…”

“I know…” she said softly. Nakita niya ang hapdi sa mga mata ng binata. May pait siyang nadama sa kaibuturan ng puso at nagseselos siya sa babaeng wala na.

Nagseselos! Oh dear lord! Is she falling in love with this man na apat na araw pa lang halos niyang nakikilala? She closed her eyes tightly.

Nagpatuloy sa pahapyaw na pagkukuwento si Bernard kung paano ang nangyari mula sa pag-alis ni Jewel ng Maynila. At si Diana ang nasasaktan sa hapdi at pait na nakikita niya sa mga mata ni Bernard.

“…and we could have been married by this time of the year, Diana, kung hindi nangyari ang trahedyang iyon,” pagtatapos ni Bernard.

Walang salitang namutawi sa bibig niya. Nararamdaman niya ang pag-ibig at pagmamahal na namagitan kina Bernard at Jewel. At kinainggitan niya ang babaeng iyon. At pares noong unang ikuwento ni Jasmin nang pahapyaw ang tungkol dito ay alam niyang hinding-hindi matutumbasan ninuman ang puwang nito sa puso ni Bernard.Muling naupo sa gilid ng kama si Bernard makalipas ang ilang sandali. Ginagap ang kamay niya at dinala sa bibig.

“Gusto ko lang ulitin ang sinabi ni Nathaniel kanina. I am really very sorry for what happened, Diana. Hindi ko siguro mapapatawad ang sarili ko kung may nangyari sa iyo…“Pilit siyang ngumiti. “I’m okay, Bernard. Thanks to that old man.“Hindi pinansin ni Bernard ang huling sinabi niya. “Gugustuhin mo pa bang manatili dito sa Paso de Blas pagkatapos ng nangyari sa iyo?”

Lakas-loob niyang itinanong ang nasa dibdib. “Gusto mo ba akong umalis?“Humigpit ang hawak ni Bernard sa mga palad niya. “Sa sandaling ito ay hindi ko alam ang laman ng dibdib ko, Diana. You must understand that. I cannot promise you anything. I cannot do it right now…”

“Nauunawaan ko…” she whispered painfully.Tumango si Bernard. “Pero iisa ang tiyak, ayokong umalis ka. Gusto kong manatili ka sa Paso de Blas. Sa Kristine Hotel. I don’t want you to leave… I don’t want you to leave me. Kung kaya mo, please bear with me, Diana…” nakikiusap ang tinig ng binata.

Hindi sumagot si Diana. Kaya ba niya? Kaya ba niyang maging anino ng ibang babae? Ano ang mangyayari sa kanila sa nalalapit na panahon? Hindi ba at mayroon siyang ibang suliraning hanggang ngayon ay tinatakasan pa rin?

Nakitang lahat ni Bernard ang sari-saring emosyon sa mukha niya. Isang buntong-hininga ang pinakawalan ng binata at tumayo. Dinama ng likod ng palad ang pisngi ng dalaga.“Magpahinga ka. Bukas ay lalabas ka na dito ayon sa doktor. And I’ll give you a tour to the villa at sa buong Hacienda Kristine. Ipapakilala rin kita kay Tiya Julia, ang babaeng nag-aruga sa akin. Dadalhin din kita sa de Silva farm. Doon ako lumaki at nagkaisip…” isa pa uling malalim na paghinga ang pinakawalan ng binata. His chest tightened, “…at ipakikilala ko sa iyo ang matandang lawin,” muling dinala sa bibig ang palad niya at hinagkan. Pagkatapos ay binitiwan at humakbang patungo sa pinto ng silid.

“Bernard…” she called softly.

Lumingon ang binata.

“I’m not leaving you… ever… kahit ano ang mangyari…”

Kumislap ang mga mata ng binata. Ngumiti. “I know. Humigit-kumulang ay may ideya ako kung ano ang sinabi sa iyo ng matandang lawin,” wika nito. Pinasubalian ng sinabi ang argumento nilang dalawa ni Nathaniel! “Voy a volver lluego, mi amor.”

Tinitigan ng dalaga ang mahinang paglapat ng pinto. She sighed. Hindi niya kailanman pagsisisihan ang desisyong iyon. Kung anumang panganib mayroon ang idudulot ni Charlie ay nakahanda siyang harapin.

She has to fight everything, everybody, if only for Bernard, ang anak ng lawin.Muchas gracias, Diana…

Narinig ba niya iyon o dinala ng hangin sa tainga niya? Pero ngumiti siya sa kabila ng lahat: “De nada, old man… de nada…”

WAKAS

******Maraming salamat sa inyong lahat sa patuloy na pagsuporta sa mga akda ni Ms. MC… At pasensya na rin dahil nagkakaroon ng errors sa paglalagay ko dito sa wattpad , nagugulo yung mga paragraphs at fonts , hindi ko alam kung bakit nag iiba yung format. Pasensya na talaga kayo. Enjoy reading guys. - Admin A ******************